این یکی از دلایلی است که معمولا باعث فروش خوب پلتفرم‌های نینتندو می‌شود. حتی کنسولی مشکل‌دار مانند Wii U توانست در طول عمر خود 14 میلیون فروش کند. این قدرت نینتندو در بازار کنسول‌هاست: همیشه نرم‌افزار این شرکت خریدار دارد، حتی در هنگامی‌که اشتباهات فاحش نینتندو در ساخت سخت‌افزار زنگ مرگ این شرکت را به صدا درمی‌آورد، از Wii U  گرفته تا GameCube که چندان موفق نبودند. اگر به بازی‌های نینتندو توجه کنیم، خواهیم دید که برخلاف معمول، آثار این شرکت ماه‌ها و شاید سال‌ها به فروش خود ادامه می‌دهند و به همین دلیل قیمتشان کاهش پیدا نمی‌کند. نینتندو از اندک سازنده‌هایی است که می‌تواند مانند بزرگانی مانند Bethesda و Rockstar بازی‌های درخور توجه ارائه کند.

دلیل اشاره به نام نینتندو در کنار سونی در این روزها، این است که سونی نیز توانسته روال خود را تبدیل به صاحب پلتفرم با نرم‌افزار پرطرفدار کند. سونی بیشتر به سمت بازی‌هایی با تم بزرگ سالانه رفته درحالی‌ که نینتندو معمولاً به دنبال بازی‌های همه‌پسند و سرراست، به همراه نوآوری است. ولی در کل استراتژی هر دو شرکت شباهت فراوانی به یکدیگر دارد. با اینکه سونی همیشه تا حدی در تولید بازی‌های First party باکیفیت تلاش می‌کرد (مانند خرید Pygnosis و ارائه Wipeput روی PS1) اما همواره روی بازی‌های Third Party برای فروش سخت‌افزار تکیه داشت. سال‌ها عناوینی مانند Tomb Raider، Resident Evil، Crash Bandicoot و … فروش کنسول سونی را تضمین می‌کردند. در ابتدا این انتخاب درستی بود زیرا دیگر سازندگان نگران رقابت با عناوین قوی صاحب کنسول نبودند و در کنار آن، همه بازی‌ها به کنسول سونی به‌عنوان پلتفرم اصلی نگاه می‌کردند، پس چرا باید تلاش کرد؟

بالاخره زمان PS3 این عرصه را تغییر داد. با حضور قوی Xbox 360، در کنار هزینه بالای ساخت بازی، حرکت مایکروسافت برای ارتباط ساخت بازی‌ها بین Xbox و PC و حضور موتورهای بازی‌سازی مانند Unreal، بسیاری از سازندگان شروع به عرضه بازی‌های خود روی دیگر کنسول‌ها کردند. برای اولین بار عناوینی مانند Devil May Cry، Final Fantasy روی کنسولی غیر از PS حضور پیدا کردند. حتی در مقطعی بازی‌هایی مانند Bioshock در ابتدا منحصر به کنسول مایکروسافت بودند و مشکل برای PS3 بیشتر و بیشتر شد. در این زمان سونی متوجه شد که دیگر نمی‌تواند روی Third party هایی حساب کند که به دنبال سود خود بودند. وقت آن بود که با ساخت آثار انحصاری، فروش کنسول را تضمین کند و منتظر دیگران نباشد. همه می‌دانیم بعد چه شد. سونی شروع به سرمایه‌گذاری و خرید انواع و اقسام شرکت‌ها کرد و به‌زودی قطاری از بازی انحصاری عرضه شدند که تا حدی فروش خوبی داشتند، ولی عالی نبودند. در آن زمان سونی بازی‌های بسیاری عرضه کرد، برخی عالی، برخی معمولی و برخی نه‌چندان خوب که فروش خوبی نیز نداشتند.

با این ‌وجود، در پایان دوران PS3، سونی تعداد زیادی استودیو و بازی داشت که افراد زیادی به دنبال آن‌ها بودند. برخی مانند Naughty Dog به‌تنهایی می‌توانستند System seller باشند و برخی مانند God of War و Ratchet and Clank توسط عملکرد ضعیف PS3 ضربه خورده بودند. وقتی نوبت به PS4 رسید، سونی کاملاً عملکرد خود را تغییر داد. به‌جای ارائه چندین بازی سالیانه، سونی روی عرضه تعداد انگشت‌شماری در هرسال سرمایه‌گذاری کرد و تمام تلاش خود را بر روی آن‌ها متمرکز نمود. نتیجه بازی‌هایی باکیفیت بسیار بالا مانند Bloodborne، Uncharted 4، Horizon Zero Dawn و این اواخر God of War و البته Spider-Man بود که همگی با موفقیت خیره‌کننده مواجه شدند. اوج این رویه بازی God of War بود که نشان داد سونی از زنده کردن برندهای خود و ساخت دوباره آن‌ها هراسی ندارد و می‌تواند با تغییر در نگاه خود، آثاری محبوب و موفق به بازار عرضه کند.

نکته دیگر تغییر روال فروش بازی‌های سونی از تعداد انگشت‌شمار میلیون و موقتی، به فروش بالای 5 میلیون در ماه‌ها و شاید سال‌هاست. Uncharted 4 هنوز فروش دارد و 9 میلیون نسخه را رد کرده است، Horizon Zero Dawn نیز همانند آن عمل کرده و فروشش به 7.6 میلیون رسیده است؛ و God of War فروشی نینتندو وار را می‌گذراند و نشان می‌دهد که قدرت سونی به حدی رسیده که به‌تنهایی فروش سخت‌افزاری را تضمین کند؛ و این‌همه می‌رسد به شباهت میان نینتندو و سونی. هر دو شرکت با خوشحالی از پشتیبانی Third party ها بر روی کنسول خود استفاده می‌کنند، ولی در این مقطع از زمان هر دو سخت‌افزار را در خدمت نرم‌افزار گرفته‌اند. در عملی که به نظر واضح است، سونی و نینتندو هر دو در ساخت بازی‌هایی باکیفیت بسیار بالا سرمایه گذاشته‌اند و نمی‌توان انکار کرد که این استراتژی ساده موفق خواهد بود.

ولی چیزی که تا حدی نامحسوس است، اعمال با ریسک بالایی است که این شرکت‌ها برای موفقیت انجام می‌دهند. ساخت بازی‌های یک‌نفره مانند Zelda و God of War در روزگار بازی‌های آنلاین در این روزها شاید چندان تضمین موفقیت نداشته باشد. دلیلی که این دو شرکت می‌توانند امثال این بازی‌ها را بسازند صاحب بودن کنسول اختصاصی است. نیاز دارند که انواع و اقسام تجربه‌ها برای جذب مخاطب را ارائه دهند و در این میان، ضرر را نیز به جان بخرند. همین مسئله باعث می‌شود که راه برای ساخت بازی‌های عالی و بی‌نظیر باز شود!

در Dead Cells شما در نقش توده‌ای عجیب بازی می‌کنید که با خزیدن در جنازه بدون سری کنترل آن را بر عهده می‌گیرد (و از این حیث Earth Worm Jim را به یاد می‌آورد). داستان چندانی در Dead Cells وجود ندارد به‌جز تعدادی دیالوگ کوتاه و در کمال تعجب، با چاشنی طنز! مرکز توجه فقط و فقط گیم‌پلی و مبارزات در اکثر موارد از نزدیک است. اولین نکته سرعت بالا و روان بودن مبارزات است. همه‌چیز، از انیمیشن‌ها گرفته تا نحوه کنترل شخصیت اصلی بسیار خوب و مناسب کارشده‌اند. باوجود سریع بودن درگیری‌ها، تقریباً تمام دشمن‌ها قبل از حمله به‌گونه‌ای تصمیم خود را به شما نشان داده و با اندکی دقت در حرکاتشان می‌توانید خود را برای عکس‌العمل آماده کنید. دشمنان به‌اندازه کافی با یکدیگر تفاوت دارند و همین موضوع سیستم مبارزات را تازه نگه می‌دارد.

شاید مهم‌تر از سیستم مبارزه، انواع و اقسام سلاح‌ها و علاوه بر آن، امکانات جانبی در دسترس هستند. علاوه بر سلاح‌های اصلی که حرکات، سرعت و قدرت‌های مختلفی دارند (مانند bleed و غیره)، تعداد بسیار زیادی کمان، نارنجک، شلاق و تله در بازی وجود دارد. توضیح در مورد تمامی آن‌ها از حوصله متن خارج است اما می‌توان گفت که قدرت‌ها و تأثیرات مختلف آن‌ها بر مبارزات بسیار عظیم است. گیر انداختن دشمن سخت در تله، انداختن بمب آتشی و سپس تکه‌تکه کردن آنها در کسری از ثانیه از لحظات اوج بازی است. یکی از لذات بازی ترکیب مختلف این امکانات برای غلبه بر دشمنان سخت‌تر مراحل بالاتر است. در هر مرحله امکان خرید و پیدا کردن تجهیزات بهتر و متفاوت‌تر وجود دارد و این خود استراتژی بازی کردن را متفاوت‌تر می‌کند.

البته در این میان شاید ترکیب برخی تجهیزات کار را به‌جایی می‌رساند که با توجه به زمان کم شارژ آن‌ها، به استراتژی انداختن تله‌ها و تجهیزاتی که خودبه‌خود به دشمنان آسیب می‌رسانید بسنده کنید و خود را از میدان جنگ دور کنید. این در مراحل بالاتر به انتخابی کم ریسک تبدیل می‌شود و البته به نظر می‌رسد سازنده‌ها به این امر واقف بودند. برخی از دشمنان می‌توانند با تغییر مکان خود را به شما برسانند و تله‌ها در صورت نزدیک بودن شخصیت اصلی کار می‌کنند. باز در این میان ریسک درگیری با برخی دشمنان و یا جمعی از آن‌ها بسیار بالاست و دوری از میدان جنگ بهترین راه برای پیروزی خواهد بود. یکی از دلایل این مسئله شلوغی بیش‌ازحد میدان مبارزه با انواع و اقسام افکت‌ها و قطرات خون و تکه‌های دشمنان است که به همه جهات پرتاب می‌شوند و نمی‌توان به‌خوبی عکس‌العمل مناسب در مقابل دشمنان را بکار گرفت.

حالت Rouge-like هنگامی به میان می‌آید که پس از کشته شدن، بازی از اول آغاز می‌شود. با هر بار مرگ سلول‌های  که منبع خرید انواع و اقسام ارتقا‌ها است را از دست می‌دهید و باید از اول کار را آغاز کنید. البته سلاح‌هایی که آزاد کرده‌اید به لیست اضافه می‌شوند و امکان خرید و پیدا کردن تصادفی آن‌ها در طول مراحل وجود خواهد داشت. در کنار آن در بین هر مرحله باید تمام سلول‌های جمع شده را خرج کنید و یکی از mutator ها را انتخاب کنید که شامل افزایش نوار سلامتی و برای مثال قدرت بیشتر سلاح‌های خاص می‌شوند. علاوه بر این، ترتیب مراحل نیز تغییر خواهند کرد و ممکن است هر بار در ادامه از مرحله دیگری سر دربیاورید. این حداکثر تغییر Rouge-like است که معمولاً شامل تغییر خود شکل مراحل است ولی در کل چیزی که بیشتر به چشم می‌آید تغییر ترتیب مراحل است.

ازنظر ظاهری Dead Cells حداقل در قسمت شخصیت‌ها و انیمیشن آن‌ها در اوج قرار دارد. در برخی موارد مدل شخصیت‌ها آن‌چنان زیباست که به نظر می‌آید در اصل مدل سه‌بعدی بوده که با تکنیک خاصی به حالت پیکسل آرت تبدیل‌شده است. افکت‌های انفجار، جادوها و خون همگی جالب هستند و البته مشکل شلوغ کردن صحنه ذکرشده را نیز در میان‌دارند. مراحل ولی چندان دارای جزییات نیستند و اکثراً حالت سیاه‌چاله با رنگ‌بندی مختلف هستند. صداگذاری و موسیقی بازی نیز در حد قابل‌قبول است. صدای موجودات و جانوران عجیب غریب متفاوت از یکدیگر هستند و حتی در موقع آماده شدن برای حمله می‌توان از صدای دشمن به این مسئله پی برد. آهنگ‌های بکار برده نیز در کل خوب هستند و چندان تکراری نمی‌شوند.

بازی Dead Cells به‌خودی‌خود اثر بدی نیست اما لذت از تجربه آن کاملاً به مخاطب برمی‌گردد. تکرار دوباره از اول پس از مقدار زیادی پیشرفت ممکن است برای بسیاری چندان خوش‌آیند نباشد. طراحی بازی به‌صورت خطی به همراه ذخیره پیشرفت در بین مراحل می‌توانست بازی را برای کسانی مانند نگارنده مناسب‌تر کند. از طرفی هستند افرادی که با آغوش باز از این به‌قول‌معروف Grind استقبال می‌کنند و از پیشرفت اندک‌اندک و آزاد کردن امکانات بیشتر و قوی‌تر لذت می‌برند. سیستم مبارزه عالی و انواع و اقسام تجهیزات با کاربرد خاص شاید دلیل کافی برای تکرار دوباره و دوباره Dead Cells باشد، و شاید هم این تکرار شمارا خسته کند. قبل از تجربه این بازی کاملاً به این مسئله واقف باشید و در صورت کنار آمدن با آن، تجربه‌ای خوب در انتظار شما خواهد بود. در کل این بازی شاید سخت‌ترین اثر برای دادن امتیاز باشد که بتواند حق مطلب را ادا کند!

داستان Omensight تا حدی پیچیده و پر از شخصیت‌های متخلف، اتفاقات و نام‌های فراوان است و در ابتدا دنبال کردن آن تا حدی گیج‌کننده است. داستان در حد بسیار ساده‌شده، در مورد کشته شدن ظاهری جادوگر قوی به نام Vera است و از آن مهم‌تر، از بین رفتن دنیا توسط ظهور موجودی به نام Valon که حالت آخرالزمان دارد. این اتفاقات در میان جنگ و درگیری چند گروه قرار دارند و وظیفه شما به‌عنوان شخصیتی ماورایی به نام Harbinger حل کردن معمای پشت سر کشته شدن Vera و جلوگیری از میان رفتن دنیا است.

شما در نقش Harbinger، ساعات آخر قبل از آخرالزمان را در کنار چهار شخصیت اصلی داستان می‌گذرانید و در هر قسمت اطلاعات مختلفی از دید این شخصیت‌ها کسب خواهید کرد. این شخصیت‌ها یک‌طرف مبارزه‌ای چندگانه هستند و هرکدام سهمی در وقایع در حال اتفاق دارند. با افزایش اطلاعات، در مواردی می‌توانید با نشان دادن برخی اتفاقات به‌طرف مقابل در روال داستان تغییر ایجاد کنید و بر دانسته‌های خود بی افزایید. پس از بین رفتن دنیا، زمان به قبل بازمی‌گردد و می‌توانید اطلاعات جدید را در شروع دوباره مراحل مخصوص هر شخصیت بکار گرفته و به مسیرهای جدیدتر دست پیدا کنید.

این افزودن اطلاعات تدریجی در طول بازی به‌خوبی کارشده و کم‌کم شمارا با پس‌زمینه اتفاقات مختلف آشنا می‌کند. از طرفی، همراهی هر فرد اصلی درگیر داستان و تجربه لحظات آخر از دید هرکدام، به طرز جالبی در روشن کردن ماجرا عمل می‌کند. در مواردی نیز می‌توان بین نشان دادن اطلاعات کسب‌شده و یا حمله به‌طرف مقابل انتخاب کرد که به اتفاقات و اطلاعات جدید منجر می‌شود.  در کل، قویی‌ترین قسمت بازی این دنبال کردن داستان به‌صورت تا حدی غیرخطی و تدریجی است.

در این میان البته مهم‌ترین بخش کسب اطلاعات به‌صورت بسیار مصنوعی کارشده است. در طول هر مرحله، تعدادی درب بسته با قفلی به رنگ خاص دیده می‌شود. این درها همگی به قسمت‌هایی مهم از داستان منجر می‌شوند و توانایی باز کردن آن‌ها کم‌کم در طول بازی آزاد می‌شود. این مسئله حالتی غیرطبیعی و محدودکننده به توانایی پیشرفت کردن در مراحل می‌بخشد و سبب می‌شود که حس کنترل نحوه پی بردن به رمز و رموز پشت‌صحنه آن‌چنان تأثیرگذار نباشد.

تمام این‌ها در کنار سیستم مبارزاتی Hack and Slash قرار دارد. قابلیت اجرای کمبو ها با ترکیب دو نوع ضربات سنگین و سبک وجود دارد که البته تعداد این چند ضرب‌ها آن‌چنان زیاد نیست. آنچه سیستم مبارزات را متفاوت می‌کند دست‌یابی به قدرت‌های مختلف در حین بالا بردن Level شخصیت است. برخی این قابلیت‌ها مانند آهسته کردن زمان و یا کشتن چند دشمن همزمان بسیار کاربردی است و برخی دیگر مانند قابلیت بلند کردن شیء یا دشمن و پرتاب به آن به سمتی، آن‌چنان کاربرد ندارد.

سیستم مبارزه در کل به‌خوبی وظیفه خود را انجام می‌دهد. انواع و اقسام افکت‌ها، آهسته شدن زمان در حین جاخالی به‌موقع و کمک گرفتن از 4 شخصیت اصلی که یک نفر از آن‌ها بنا به مرحله انتخابی در کنار شما هستند نیز مبارزات با متفاوت‌تر می‌کند که البته در این مشکلاتی وجود دارد. Harbinger بعد از هر ضربه برای زمان اندکی مکث می‌کند که از روانی مبارزات می‌کاهد. در کنار آن امکان تمرکز بر یک دشمن وجود ندارد و در حین انجام چند ضرب‌ها ناگهان خودبه‌خود یک دشمن دیگر موردحمله قرار می‌گیرد.

بزرگ‌ترین مشکل Omensight تکراری شدن آن در نیمه دوم است. ماجراهای داستان در تعداد محدودی مرحله می‌گذرد و نیاز به تکرار آن‌ها سبب می‌شود که پس از مدتی مراحل و محل قرارگیری دشمنان در آن تکراری شوند. البته بازی این امکان را می‌دهد که در مواردی با پریدن از بخش اعظمی از مراحل، به قسمت مهم آن رسید. بااین‌وجود باز تکراری شدن بازی در قسمت‌های آخری حس می‌شود. داستان بازی نیز باوجود شروع خوب، در اواخر تا حدی ناامیدکننده است. در کنار آن، این داستان چندان باعقل جور در‌نمی‌آید. برای مثال حضور درب‌های قفل در مکان‌های مختلف که هیچ‌کسی قدرت دسترسی به آن را ندارد ( از اصلی‌ترین راه‌های ادامه داستان) با هیچ منطقی خوانایی ندارد.

ازنظر ظاهری Omensight روال استفاده از بافت‌های تخت و ساده ولی بارنگ‌های تند را پیش‌گرفته است. استفاده مناسب از نورپردازی در کنار این رنگ‌بندی سبب شده است که باوجود ساده بودن مدل‌ها و بافت‌ها، حالت گرافیک خاص و مناسبی در شمای کلی بازی به وجود آید. صداگذاری Omensight به طرز غافلگیرکننده‌ای در قسمت صداپیشگان قوی است. باوجود تعدادی شخصیت با صداگذاری متوسط، بقیه کاملاً متفاوت و با لهجه‌های خاص هستند و کار خود را به‌خوبی انجام می‌دهند.

Omensight راهی بسیار سخت را پیش‌گرفته که انجام آن بسیار طاقت فرساست. سبک سفر در زمان معمولاً در قالب بازی‌های ماجرایی انجام می‌شود و نه اکشن که تکراری شدن Omensight نیز خود تأییدی بر این مسئله است. باوجود عدم وجود منطق در برخی قسمت‌های داستان و تکراری شدن روال گیمپلی، در کل می‌توان گفت که Omensight به‌عنوان اثری مستقل در طول زمان 7-8 ساعته خود در حد قابل‌قبول وظیفه سرگرم کردن مخاطب به انجام داده است.

60 Parsec

زنده ماندن در سرمای فضا با کمترین امکانات به‌خودی‌خود سخت است، ولی این سختی با رهبری تعدادی بازمانده که یکدیگر را تحمل نمی‌کنند سخت‌تر هم می‌شود. به‌عنوان ادامه‌ای غیررسمی بر بازی Survival به نام 60 seconds، سفر فضایی در 60 Parsecs تجربه را توسط درگیر کردن بازماندگان برای پیشروی در فضای ناشناخته و تلاش برای زنده ماندن گسترش می‌دهد. در کنار تلاش برای کنار آمدن با کمبود امکانات که بر روحیه گروه تأثیر دارد، باید با نژادهای مختلف فضایی دست‌وپنجه نرم کنید. باوجود داستان کلی سیاه، این بازی مفرح و خنده‌دار است و حتی اعمال ساده‌ای مانند تعمیر کشتی فضایی می‌تواند سبب اتفاقات خوب-مانند آشنایی با نژادی بی‌خطر به همراه هدیه‌ای از وسایل موردنیاز- و یا بد-مانند منفجرشدن موتور کشتی- شوند. 60 Parsec در سال 2018 و برای PC منتشر می‌شود.

Away: Journey To The Unexpected

شناخته‌شده به‌عنوان Skyrim انیمه، این بازی کاملا به این اسم وفادار است. از همان ابتدا همه‌چیز تحت تأثیر انیمه‌هاست و دقیقا متوجه می‌شوید با چه اثری مواجه هستید: در نقش یک پسر جوان که در پی گشت‌وگذار در زیرزمین پدربزرگ خود را در سرزمینی رویایی پیدا می‌کند و درگیر ماجرایی بزرگ برای نجات دنیا می‌شود. باوجود هوش بالا، قهرمان داستان فقط یک چوب برای دفاع از خود دارد ولی در حین ماجراجویی با انواع و اقسام کاراکترها آشنا می‌شود که به او می‌پیوندند و برای پشت سر گذاشتن انواع و اقسام چالش‌ها و پازل‌ها تلاش می‌کنند. جالب‌ترین خاصه این بازی دوبعدی بودن کاراکترها در پس‌زمینه سه‌بعدی است که به آن شکل خاص و زیبایی می‌بخشد. Away در سال 2018 برای PC، Ps4 و Switch ارائه می‌شود.

Bad North

این بازی در سبک rouge-like و استراتژی است که وظیفه شما در آن دفاع از یک جزیره در مقابل لشگری از وایکینگ‌ها خواهد بود. برای این هدف، نیروهای بامزه و کوچکی از انواع سربازها باقدرت خاص را کنترل می‌کنید. در کنار ظاهر زیبا، آنچه این بازی را متمایز می‌کند مکانیک‌های ساده ولی عمیق آن است. قرار دادن نیروها در حالت‌های مختلف و آمادگی برای عکس‌العمل به حملات از جهات مختلف به‌سادگی و سرعت انجام می‌شود که همراه مکانیک سنگ کاغذ قیچی است. قسمت rouge-like بازی به این صورت است که در صورت مردن فرمانده لشگر، تمام آپگریدهای به‌دست‌آمده از بین می‌روند. این به نظر بیش‌ازحد سخت می‌آید ولی آن‌چنان از لذت بازی کم نمی‌کند و در کل تلاش برای بهتر بازی کردن از ابتدا را جذاب می‌کند. اگر علاقه به بازی‌های استراتژی داشته‌اید ولی از پیچیدگی آن‌ها می‌ترسید، Bad North می‌تواند انتخابی خوب برای شما باشد. این بازی در تابستان امسال روی تمامی پلتفرم‌های این نسل منتشر می‌شود.

Bard’s Tale 4

نام Bard`s Tale معمولا داستانی خنده‌دار و هجو انگیز را به یاد می‌آورد ولی این بار IinXile تلاش کرده تا باتجربه‌ای جدید به اصل RPG بازی بیشتر وفادار باشد. این بازی حالت‌های جدید مانند دید اول‌شخص و گرافیک بالاتر را اضافه می‌کند ولی روشی برای حرکت بر روی شبکه را خواهد داشت و برخی نقشه‌های آن بر طبق قسمت‌های قبلی خواهند بود. در کنار این، شماره 4 بازی یک نقش آفرینی خاص با مکانیک‌های جدید است. یکی از این‌ها که در دمو نشان داده شد سیستم آپگرید پازل مانند برای دسترسی به سلاح‌های بهتر بود. سیستم مبارزه از بیشترین تغییر سود برده است که در حین آن، می‌توانید در شبکه محدودی حرکت کرده و استراتژی‌های مختلفی بریزید. همان‌طور که انتظار می‌رود انواع و اقسام مستی و موسیقی در بازی وجود دارد و می‌توانید گروهی نوازنده همیشه مست را به‌عنوان نیروی مبارزه داشته باشید. Bard`s Tale 4 در سال 2018 و روی PC ارائه خواهد شد.

Blazing Chrome

شرکت Joymasher سال‌ها بازی‌هایی به یادآور روزهای خوب 16 و 8 بیتی ساخته است. در آخرین اثرش، به سراغ ترکیبی از Contra و Metal Slug رفته و حتی دیدن عکسی از بازی این عناوین کلاسیک به یاد می‌آورد. علاوه بر ظاهر کلاسیک، Blazing Chrome شامل کنترل خوب و مبارزات عظیم است، مانند Contra 3 از بهترین بازی‌های این سبک. فقط یک مرحله برای تست در GDC در دسترس بود ولی همان تک مرحله به‌علاوه تریلر بازی امید را به بازی شوتر دوبعدی عالی بسیار بالا برد.

Desert Child

زندگی برای یک مرد جوان که فقط یک هاور بایک و اندکی پول دارد در سیاره بیابانی سخت است. به‌عنوان بازی‌ای مسابقه‌ای به همراه اندکی مکانیک نقش آفرینی، Desert Child شما را در نقش یک مسافر قرار می‌دهد که تلاش می‌کند تا به‌اندازه کافی پول جمع کند تا بتواند موتور خود را سرپا نگه‌داشته و شکم خود را سیر کند. در این راستا باید انواع و اقسام مسابقات در مقابل انواع حریفان را به اتمام برسانید که خود هدف مشابه شما دارند. این بازی ساخته‌شده توسط Oscar Brittain، حالت شوتر و مسابقه‌ای را ترکیب می‌کند که در کنار لحظات آرامی قرار دارند که باوجود فقر، می‌توانید از یک‌کاسه نودل ساده و یا گشت‌وگذار برو روی موتور خود لذت ببرید. ازلحاظ ظاهری Desert Child حالتی جذاب از تکنیک روتواسکوپ است که بازی‌های کلاسیک مانند Flashback و Out of This World را به یاد می‌آورد. این بازی در سال 2018 عرضه خواهد شد.

Doctor Who

شاید ماجراهای پیتر کاپالدی در نقش دکتر Who تمام‌شده باشد، ولی بازی Doctor Who با حالتی کامیک بوک مانند داستانی در دنیای این سریال را تعریف می‌کند که در آن نقش‌های اصلی حضور دارند. در ادامه موفقیت Tiny Rebel در Doctor Who Legacy، جدیدترین بازی در این سری بر روی پازل‌های جدید و متفاوت از قبل تمرکز می‌کند. اولین قسمت این بازی در سال 2018 در تاریخی نامعلوم روی PC و موبایل ارائه خواهد شد.

Evasion

در حین مبارزه با دشمنان بیگانه و یا زامبی، بازی‌های واقعیت مجازی اول‌شخص شباهت خاصی به یکدیگر دارند که تا حدی تکراری می‌شود. ولی Evasion که به‌زودی بر Vive و Oculus ارائه خواهد شد مکانیک شناخته شد در بازی‌های گذشته را گسترش می‌دهد و یکی از بهترین پیشرفت‌ها در این ژانر را نشان می‌دهد. با تمرکز بر سیستم مبتنی بر کلاس‌های مختلف و همکاری گروهی و حرکت در همه جهات، تعداد مختلفی کاراکتر در مقابل موجی از دشمنان مختلف قرار می‌گیرند. در پایان هر مرحله همان‌طور که انتظار می‌رود باید Boss بزرگی را از بین برد و در کل Evasion حالت Run & Gun بازی‌های کلاسیک اول‌شخص را به یاد می‌آورد، ولی این بار در واقعیت مجازی! این بازی در 2018 ارائه خواهد شد.

Lumines Remastered

اگر PSP داشته‌اید، بدون شک بازی شاهکار Lumines را به یاد دارید. یکی از بهترین آثار کنسول مرده PSP، این بازی نمونه‌ای عالی از سبک پازل و rhythm بود. بااینکه کنسول سویچ از کمبود بازی رنج نمی‌برد، ولی ارائه این بازی بر روی کنسول دستی دیگری بسیار مناسب و نوستالژی آور است. ورژن جدید این بازی بر روی باقی پلتفرم‌ها نیز عرضه خواهد شد و بدون شک آن‌ها نیز عالی خواهند بود. ولی بازی بر روی سویچ حس پلتفرم اصلی را دارد. این نکته که می‌توانید تا 8 کنترلر Nintendo Switch را استفاده کنید به‌تنهایی ارزش Lumines روی Nintendo Switch را بالاتر برده است.

The Messenger

گرافیک دوبعدی پیکسلی این روزها بسیار محبوب است و بازی‌های بسیار برای تقلید از بزرگان این سبک تلاش می‌کنند. بااین‌وجود بازی‌های کمتری کاری بیشتر از این دنباله‌روی از سبک و ظاهر گذشتگان می‌کنند. در این میان Messenger متفاوت ظاهرشده و تلاش کرده علاوه بر حال و هوای ظاهری، با شوخی با گزینه‌های معمول در بازی‌های این سبکی تکانی به فضای تکرار بدهد. شما در نقش نینجایی جوان، در درگیری بزرگی گیر می‌کنید و در دو بعد واقعیت 8 بیتی و 16 بیتی درحرکت خواهید بود. شاید تا حدی تکراری به نظر بیاید، ولی این سیستم به همراه حالت Metroidvania قرار دارد و با تغییر میان این دو دنیا باید در طول مراحل پیشرفت کنید. Messenger در سال 2018 و برای PS4 و Nintendo Switch ارائه خواهد شد و ترکیبی از اکشن و پلتفرم خواهد بود.

Mosaic

Mosaic بازی داستانی در مورد قسمت‌های خسته‌کننده زندگی است. سازنده بازی در GDC 10 دقیقه از آن را نمایش داد که شخصی را نشان می‌داد که به‌سوی محل کار خود درحرکت است. این بازی در کل شامل تکه‌های مختلف که در ظاهر در پس یکدیگر نیستند خواهد بود و قسمت مهمی از آن توسط گوشی همراه شخصیت اصلی بازی انجام می‌شود. شما می‌توانید ایمیل‌های اورول وار بخوانید، بازی کلیکر را در هنگام انتظار در آسانسور چک کنید (این بازی حتی به همراه پرداخت درون بازی است!). همانند زندگی واقعی، گوشی همراه درون بازی علاجی برای لحظات خسته‌کننده زندگی است. سازندگان در ساخت بازی از آثاری مانند Inside، Thirty Flights of Loving و بازی قبلی خود استودیو به نام Among the Sleep الهام گرفته است و در سال 2018 بر روی PC و PS4 به بازار می‌آید.

Mutant Year Zero: Road to Eden

این بازی که توسط Bearded Ladies Consulting ساخته‌شده است، در سبک تاکتیکال نوبتی است. سازندگان آن قبلاً بر روی Hitman و Payday کارکرده‌اند و این بازی را بر اساس بردگیم معروف سوئدی به همین نام ساخته‌اند. بازی شمارا فرمانده تعدادی انسان جهش‌یافته قرار می‌دهد که برای زنده ماندن در دنیای خرابه تلاش می‌کنند. بااینکه در ظاهر شبیه XCOM است، این بازی مکانیک‌های مخصوص خود شامل شخصی‌سازی و گشت و گزار در مراحل را به همراه دارد. یکی از بهترین قسمت‌های بازی، قابلیت مخفی‌کاری است که در حالت خارج از نوبتی انجام می‌شود و می‌توان با تکیه بر این مکانیک، نیروهای خودی را در جاهای استراتژیک مناسب قرار داد. همین مکانیک به‌ظاهر ساده خود سیستم کلاسیک بازی نوبتی را به‌خوبی متفاوت می‌کند و حالتی عمیق‌تر به مبارزات می‌دهد. کاراکترهای موجود در بازی نیز به‌نوبه خود خاص هستند، از انسان‌های خوک نما گرفته تا اردک‌هایی که بر روی دو پا راه می‌روند. در ابتدا حال و هوای شلوغ و دهه 80 مانند بازی کمی شوک‌آور است، ولی مدتی نمی‌گذرد که ترکیب آن با حالت کلاسیک مبارزات نوبتی XCOM مانند نوید از تجربه‌ای خاص درعین‌حال آشنا می‌دهد. این بازی به‌زودی روی PC، PS4 و Xbox One منتشر خواهد شد.

Noita

Noita که در زبان فنلاندی جادوگر معنی می‌دهد، بازی rouge-like دوبعدی است که هر پیسکل در آن کاملا شبیه‌سازی‌شده است. این بدان معنی است که می‌توانید هرکدام را بسوزانید، منفجر کنید و به مذاب تبدیل کنید. بهتر از این، می‌شود چوب‌ها را به آتش کشید و یا با غوطه‌ور شدن در خون از آتش گرفتن خود جلوگیری کنید. حین کنترل جادوگر که علاوه بر پرش پرواز مانند مسلح به چوب جادویی است، در بین مراحل می‌توانید جادوهای خود را ارتقا دهید. مراحل همگی به‌صورت تصادفی ساخته می‌شوند و مرگ دائمی است، پس باید کاملاً به هوش باشید. بازی در حال حاضر برای عرضه روی PC برنامه‌ریزی‌شده است.

Pathfinder: Kingmaker

بازی‌هایی مانند Divinity: Original Sin 2 و Pillars of Eternity نشان دادند که هنوز مخاطبان وفادار بازی‌های سبک کلاسیک نقش آفرینی زنده هستند. در این راستا کسانی که دنبال بازی نقش آفرینی الهام گرفته‌شده از بازی بردگیم معروف Pathfinder هستند، عنوان Kingmaker در خدمتشان خواهد بود. برای مخاطبان Casual که دنبال تجربه‌ای ساده‌شده هستند، Kingmaker سیستم‌هایی ساده‌شده دارد که اجازه می‌دهند به‌سرعت تصمیمات مهم مانند ارتقا کاراکترها را انجام دهید. ولی برای کسانی که دنبال تجربه عمیق‌تر هستند، بازی از جدیدترین قوانین سری Pathfinder استفاده می‌کند. سازندگان امیدوارند بازی در 2018 بر روی PC عرضه شود.

Rune

استودیو Human Head در حال زنده کردن عنوان کلاسیک Rune است. این بازی در دنیای افسانه‌های نوردیک و خونین است. تمرکز بازی هنوز بر روی آخر زمان یا رگناراک است ولی توسط اضافه کردن قسمت چندنفره مبارزه‌ای و همکاری گسترش‌یافته است. داستان شما را در مقابل چندین خدا قرار می‌دهد، ازجمله آغازکننده رگناراک، لوکی. سیستم مبارزه بازی تأکید بر روش‌های مختلف مبارزه با برداشتن سلاح‌های گوناگون از دشمنان دارد و البته، بازی حس Rune بودن ندارد بدون اینکه بتوانید دست دشمنان را بکنید و تا حد مرگ او را بزنید! Rune شامل کشتی‌رانی نیز می‌شود و توسط آن می‌توانید سریع‌تر به مقصد خود برسید، ولی چیزی که در دمو اعلام شد این بود که نقشه 3 در 3 کیلومتر بازی تأکید بر پر بودن دنیا به‌جای خالی بودن در کنار بزرگ بودن آن دارد. عرضه بازی بر روی PC برای 2018 برنامه‌ریزی‌شده است.

Shadows Awakening

در این اکشن RPG دیابلو مانند، شما نقش شیطانی به نام Devourer ا بر عهده‌دارید که مبارزان کشته‌شده را زنده می‌کند تا باقدرت بیشتر مبارزات خود را ادامه دهند. بااینکه اکثر بازی‌های این سبکی بر روی یک کاراکتر تمرکز دارند، درShadows Awakening گروهی از کاراکترها در اختیار شما قرار دارند. علاوه بر مبارزه در دنیای فانی، به دنیای سایه‌ها نیز سفر خواهید کرد تا با ارواح نیز مبارزه کنید. با ترکیب داستان و حل پازل‌ها به همراه قسمت اکشن نقش آفرینی، این بازی به مخاطب اجازه می‌دهد تجربه خود را شخصی‌سازی کند.

Travis Strikes Back

بااینکه ازنظر حال و هوا شبیه شماره‌های قبلی است، Travis Strikes Back این بار در جهتی کاملاً متفاوت حرکت می‌کند. بازی شامل سبک‌های مختلفی خواهد بود و در دمو قسمت بزن‌بکوب از دید بالا برای نمایش انتخاب‌شده بود. بااین‌وجود هنوز قسمت‌های کلاسیک مانند تکان دادن دسته برای شارژ شمشیر و نشستن بر روی توالت برای ذخیره بازی وجود دارد. در حین دیوانه‌تر بودن از بازی‌های قبلی Suda 51، آخرین شماره این سری به‌احتمال‌زیاد تغییر بیش‌ازحدی نسبت به حالت سوم شخص و cell shade قدیمی خواهد بود. بااین‌وجود به نظر می‌آید این تغییر ادامه‌ای مناسب برای دنیای دیوانه آن باشد. این بازی بر روی سویچ عرضه خواهد شد.

Untitled Goose Game

غازها به بداخلاقی معروف‌اند! در این بازی شما در نقش یک غاز خرابکار بازی می‌کنید که تمامی اهدافش در زندگی، خرابکاری است. شروع این عملیات باکارهایی از قبیل خیس کردن باغبان، رسیدن به داخل باغ و در کل کارهایی که زندگی را برای بشریت سخت می‌کند آغاز خواهد شد. سازندگان بازی گفته‌اند که Super Mario 64 از بزرگ‌ترین منابع الهام آن‌ها بوده است. غاز قهرمان‌بازی نیز به‌خوبی نشانه‌ای از کاراکترهایی باشخصیت خاص و بامزه است: دکمه‌ای فقط برای صدای بوق مانند غاز در بازی وجود دارد!

What the Golf

چه می‌شود اگر یک شبیه‌ساز گلف درباره همه‌چیز باشد به‌جز گلف؟ What the Golf بازی کمدی ضد گلف (!) است که در آن هر بازیکن طبق دل خود عمل می‌کند. در عین این‌که مکانیک بازی هدف گرفتن و شلیک توپ است، ولی توپ اصلاً بنا به انتظار شما عمل نمی‌کند. گاهی چوب گلف به‌جای توپ به پرواز درمی‌آید، گاهی پورتال‌هایی بر سر راه ایجاد می‌شوند و حتی برخی مراحل هجویه‌ای بر Super Hot هستند.

The World Next Door

بازی visual novel و پازل مانند The World Next Door هنوز در مراحل اولیه ساخت به سر می‌برد، ولی سازندگان آن دمویی کوتاه نشان دادند که توجه همه را جلب می‌کنند. داستان در مورد دختری به نام Jun است که به دنیای Monster ها کشیده می‌شود. انسان‌ها فقط می‌توانند تعداد محدودی روز در آن دنیا زنده بمانند و طبیعی است که Jun در آنجا گیر می‌کند. او و دوستان جدیدش باید راهی پیدا کنند که بتوانند Jun را از مرگ نجات بدهند. این بازی سبک visual novel را با مبارزات پازل مانند ترکیب می‌کند و باوجود نمایش قسمت کوتاهی از آن، بنا به گفته کارگردان از Pyre و Banner Saga الهام فراوان گرفته‌شده است.

We Happy Few در دوران بعد از جنگ جهانی می‌گذرد که در آن انگلیس سال‌ها توسط آلمان‌ها اشغال شده. در آن زمان اتفاق بدی در مورد بچه‌های این کشور افتاده که در طول بازی کم کم مشخص می‌شود. حال انگلیس به یک کشور اورول وار تبدیل شده که در آن همه چیز تحت کنترل شدید دولت است و در راستای شاد کردن به هر روشی که شده، همه شهروندان مجبور به مصرف دائمی قرصی هستند به نام Joy. این قرص همانطور که از اسمش معلوم است، همه را خوشحال می‌کند و شعار هیچ کس نباید افسرده باشد در همه جا شنیده می‌شود. افرادی که از مصرف این قرص سرباز زنند مانند خلافکاران خواهند بود و با آنها برخورد می‌شود.

در این دنیا است که داستان شخصیت اصلی به نام آرتور آغاز می‌شود. او همانند وینستون در کتاب 1984، مسئول سانسور کردن اخبار گذشته است که در حین این کار عکسی از دوران بچگی خود می‌بیند و اتفاقی غم انگیز را به یاد می‌آورد. همین باعث می‌شود که قرص Joy را نخورد و به دنبال پیدا کردن برادر خود سفر کند. بازی در قسمت‌های بعدی، دو شخصیت دیگر را در کانون توجه قرار می‌دهد که هر کدام داستان خود را دارند و زندگی هر سه شخصیت بازی به یکدیگر پیوند خورده است.

اولین چیزی که در We Happy Few به چشم می خورد، نحوه اعمال عجیب حالت Survival است. نیاز به غذا، آب و خواب وجود دارد ولی تنها اثر منفی عدم رسیدگی به آنها کاهش مواردی همچون Stamina است و حتی خود بازی گوشزد می‌کند که خبری از مرگ در اثر گشنگی و تشنگی نیست. به نظر می‌آید که سازندگان با این کار تلاش کرده اند که هم حالت Survival را نگه داشته و هم از شدت آن کم کنند که سبب نصفه نیمه ماندن این قسمت بازی شده. در کنار این نکته بازی حالت Open World دارد و همچنین سیستم Crafting. ولی در این میان هم باز چندان مناسب عمل نشده و زمان کمی نمی‌گذرد که inventory شما پر از انواع و اقسام خرت و پرت می‌شود که در بسیاری موارد نیازی به آنها ندارید.

قسمت دیگر بازی اما تمرکز اصلی خود را روی داستان قرار داده. مانند دیگر بازی‌های Open world ماموریت‌های جانبی و اصلی وجود دارند و در انجام آنها به هر ترتیبی آزاد هستید. در این قسمت هم پردازش کم مکانیک‌ها به چشم می‌خورد. بسیاری از ماموریت‌های اصلی در حد رفتن به نقطه‌ای، برداشتن چیزی و بازگشت به مقصد هستند. در موارد بسیاری راه حل ماموریت به شکل بسیار مصنوعی در چند قدمی محل شروع پیدا می‌شود. برای مثال در جایی نیاز است که به داخل کلوپ خصوصی بروید و کارت عضویت آن دقیقا جلوی در و روی یک نیمکت پیدا می‌شود. در موارد دیگر نیز بازی شما را مجبور می‌کند که دقایق بسیاری را به سوی مقصد دوردست حرکت کنید.

ماموریت‌های جانبی نیز مشکلات مخصوص خود را دارند. مهم‌ترین نقطه ضعف آنها این است که همگی ناگهان بدون پیش زمینه از هوا سبز می‌شوند! در حال  راه رفتن هستید که ناگهان نام ماموریت در گوشه تصویر ظاهر می‌شود و تازه باید به درون فهرست ماموریت‌ها بروید و بخوانید که اصلا قضیه چیست! این مسئله اثر منفی روی دنیای بازی دارد و از غرق شدن در آن جلوگیری می‌کند.

این مسئله به خودی خود بسیار تاسف برانگیز است زیرا طراحی دنیا و داستان We Happy Few از نقاط قوت این بازی به شمار می‌رود. خط داستانی اصلی و حالت مرموز اولیه آن مخاطب را کنجکاو می‌کند که با پیگیری بازی با این دنیا و اتفاقاتی که باعث شده به این روز بیفتد پی به دلیل تبدیل شدن انگلیس به این کشور عجیب و غریب ببرد. تغییر شخصیت‌های بازی در طول آن که هر کدام تا حدی مکانیک‌های مخصوص خود را دارند نیز در جذابیت داستان تاثیر مناسبی داشته. این بازی شاید حاوی بهترین و قوی ترین صداگذاری است که در این اواخر در آثار مختلف دیده‌ایم. صداپیشگان با  لهجه انگلیسی تقریبا بدون استثنا کار خود را به نحو احسن انجام داده‌اند و در باورپذیر کردن دنیای بازی نقش به سزایی دارند.

البته در این میان مشکلات دیگری تلاش می کنند تا همین تجربه داستان را نیز تلخ کنند. بازی در کل دو سیستم مبارزه با انواع و اقسام اشیا و مخفی کاری را دارد. سیستم مبارزه ساده است و در حد ابتدایی کار خود را انجام می‌دهد و به نظر می آید بیشتر باید از مخفی کاری استفاده کرد. در کنار مکانیک‌های عجیبی مانند توانایی مخفی شدن فقط در نوعی خاص از گل‌ها و کاملا غیب شدن از دید دشمنان در صورت نشستن رو نیمکت(!) هوش مصنوعی ضعیف و عجیب غریب تا حدی از جذابیت مخفی کاری می‌کاهد. بهترین تکنیک در صورت دیده شدن، فرار به چند متری محیط و خارج شدن از دید دشمنان است. البته این مسئله در محیط های شلوغ که ناگهان با دیده شدن توسط یک فرد کل جمعیت به دنبال شما می‌ افتند جواب نمی‌دهد و بهترین کار بارگذاری دوباره بازی است.

در پایان، باید به انواع و اقسام باگ‌ها و اتفاقات عجیب غریب در بازی اشاره کرد. در کنار اتفاقاتی مانند در هوا ماندن شخصیت‌ها در حین انیمیشن، غیب شدن ناگهانی آیتم ها و غیره، سیستم عملکرد دنیای بازی نیز عجیب است. در هنگام به سر رسیدن شب ناگهان نگهبانان شب به صورت لحظه ای غیب می شوند و شخصیت های روز ظاهر! هوش مصنوعی اشخاص موجود در دنیای بازی این احساس را القا نمی‌کند که این افراد حضور دارند و زندگی خود را دنبال می کنند و به جای آن بیشتر به نظر می آید که اجسامی برای رژه رفتن در جلوی چشم مخاطب هستند.

We Happy Few انواع و اقسام مکانیک‌های دیگری نیز در پی خود دارد، از نیاز به پوشیدن لباسی خاص در هر محیط گرفته، تا نیاز به مصرف قرص Joy و دست و پنجه نرم کردن با آثار منفی آن تا سیستم نقش آفرینی ساده با قابلیت آزاد کردن توانایی‌های مختلف که می‌توان توضیات بسیاری به توصیف آن اختصاص داد. ولی در کل این مسئله واضح است که فکر و خیال قسمت Survival و داستانی بازی لحظه‌ای سازندگان را رها نکرده است. اصرار بیش از حد آنها در ترکیب این دو با یکدیگر باعث شده که قسمت گیم‌پلی بازی مبتنی بر Survival ضربه‌ای عظیم بر قوی‌ترین بخش آن یعنی قسمت داستانی بازی بزند.

سرعت مصرف انرژی این ماشین تا حدی بالا است که دائماً نیاز به سوخت‌گیری دارد، ولی در ادامه بازی می‌توان برای حرکت از بادبانی که بر ماشین نصب می‌شود استفاده کرد، البته در مواردی که باد موافق بوزد. علاوه بر این بادبان، قسمت‌های مختلفی مانند وسیله تعمیر، شلنگ آب برای خاموش کردن آتش‌ها و… نیز در طول سفر به ماشین اضافه می‌شوند. با نقد و بررسی بازی Far Lone Sails همراه وی جی مگ باشید.

گیم‌پلی Far Lone Sails دو قسمت کلی دارد. یک قسمت پر نگه‌داشتن منبع سوخت ماشین و به‌قول‌معروف گاز دادن برای پیشروی است. در صورت حرکت با سرعت حداکثر کم‌کم بخار جمع شده در ماشین به حداکثر می‌رسد که با فشردن دکمه‌ای تخلیه گشته و برای لحظاتی سرعت حرکت ماشین بالا می‌رود. علاوه بر آن، باید دقت کرد که در موارد نیاز و در صورت موافق بودن جهت وزش باد از بادبان برای پیشروی استفاده کرد تا در مصرف سوخت صرفه‌جویی شود. این حرکت دائم در ماشین و رسیدگی به قسمت‌های مختلف حس و حال جالبی در حین پیشروی و لذت بردن از مناظر مختلف به مخاطب می‌دهد و واقعاً حس یک مسافر را انتقال می‌دهد.

قسمت اصلی دوم، لحظاتی است که پیشروی در مسیر دچار مانع می‌شود و باید با حل پازل ساده‌ای راه را برای ادامه سفر هموار کرد. در تمامی موارد، کارهای موردنیاز برای باز کردن راه ساده هستند و تفکر در مورد آن‌ها دقایق اندکی بیشتر به طول نمی‌انجامد. گاهی اوقات نیاز است که از قسمت‌های مختلف ماشین مانند سیم‌بکسل آن استفاده کرد و گاهی، فقط گشت‌وگذار در اطراف راه‌حل را نشان می‌دهد. در کل این موانع به‌خوبی هرچند وقت یک‌بار از تغییر در روال بازی ایجاد می‌کنند هرچند چندان درگیر کنند نیستند.

البته به‌جز این دو مورد، قسمت نامحسوس دیگری در بازی وجود دارد و آن لذت بردن از مناظر و موسیقی زیبای بازی است. هر موقع که باد موافق نیاز به پر نگه‌داشتن منبع سوخت را از میان می‌برد، می‌توانید با رفتن به سقف عرشه مانند ماشین از این لحظات آرام استفاده کنید. متفاوت شدن محیط اطراف بازی و تغییرات جوی همه و همه به دست هم می‌دهند تا این لحظات از بهترین قسمت‌های Far Lone Sails است.

شاید در کنار این سادگی، اندکی تأسف برای دست رفتن استفاده از فرصت برای افزودن کمی پیچیدگی به بازی وجود داشته باشد. نیاز به سوخت‌گیری و رسیدگی به ماشین تا حدی رگه‌هایی از Survival را به یاد می‌آورد و با توجه به لذت‌بخش بودن فعالیت در ماشین، محل خوبی برای افزودن مکانیک‌های بیشتر به بازی بود. گسترش دادن سناریوهای موجود مانند قسمت بارش تگرگ نیز می‌توانست روال بازی را بیش‌ازپیش تغییر دهد. برخلاف بازی‌های هم سبک،  Far Lone Sails پتانسیل بالاتری برای به‌قول‌معروف “بازی” تر شدن داشته که متأسفانه تا حدی از بین رفته است.

شکل ظاهری Far Lone Sails از رنگ‌بندی مرده و تعداد رنگ‌های بکار رفته محدودی استفاده می‌کند. شمای کلی همه‌چیز سیاه‌وسفید به نظر می‌آیند که در میان آن رنگ قرمز استفاده‌شده برای قسمت‌های مهم کاملاً متمایز است. البته این انتخاب آگاهانه و عمدی از طرف سازنده‌ها بوده است. به‌جز شخصیت اصلی بازی و تعدادی حیوان و پرنده، موجود دیگری در بازی وجود ندارد و همه‌چیز در مناظر و اشیای مختلف خلاصه می‌شود. در کنار این شکل ظاهری، موسیقی بسیار زیبای بازی قرار دارد که به بهترین شکل ممکن حس و حال قسمت‌های مختلف رو منتقل می‌کند. از حس خوب و لذت‌بخش هوای مناسب و مناظر زیبا گرفته تا قسمت ترسناک طوفان و باران و محیط تاریک و دلگیر.

Far: Lone Sails بسیار ساده و سرراست است. برخلاف همتایانش، داستان خاصی به دنبال ندارد و به‌جز یکی دو مورد، چیز مرموزی برای تفکر و دنبال کردن در بطن آن نیست. آن تجربه‌ای که هست، سفری کوتاه (کمتر از 3 ساعت) در دنیایی خالی از سکنه، زیبا و همزمان غمگین به همراه گیمپلی ساده است که برای جلوگیری از خستگی وجود دارد، نه بیشتر.

شاید این عدم وجود داستان در پی Far Lone Sails خود برای علاقه‌مندان بازی‌های این سبکی ناامیدکننده باشد و مخاطبان طالب بازی‌هایی با گیمپلی پیچیده را راضی نکند، در کل ولی تجربه آن به طرز عجیبی آرامش‌بخش و زیباست. شاید در مواردی فقط حضور در دنیایی مبهم و زیبا به همراه گیمپلی سطحی و ساده کافی باشد…

نقد و بررسی بازی Far: Lone Sails روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

در Streets of Red داستانی وجود ندارد. در همان ابتدا میان‌پرده‌ای کوتاه هجوم زامبی‌ها به شهر محل وقوع بازی را نشان می‌دهد و به‌سرعت بازی با انتخاب از میان 6 شخصیت(4 تا از ابتدا و دو تا که قابلیت باز شدن را دارند) آغاز می‌شود. اگر فکر می‌کردید بازی Streets of Rage گیم‌پلی ساده‌ای دارد، Streets of Red نشان می‌دهد که حتی می‌توان ساده‌تر نیز عمل کرد! به‌جز حرکت سه ضرب ساده، دو فن دیگر با گرفتن جهت چپ و راست و یا بالا نیز به حالت Finisher وجود دارند. البته می‌توان با ترکیب این حرکات و دویدن چند فن دیگر نیز اجرا کرد ولی در کل سیستم مبارزه در بازی بسیار ساده است.

این سادگی البته چندان اثر منفی در روال گیم‌پلی ندارد. ریزه‌کاری‌هایی مانند وابستگی حرکات به Stamina، قابلیت ظاهر کردن پرکننده نوار سلامتی در صورت کشتن همزمان چند دشمن به حد کافی به مبارزات تنوع می‌بخشد. همچنین اضافه شدن تدریجی دشمنان مختلف که تکنیک‌های خاص مبارزاتی نیاز دارند روی جلوگیری از یکنواختی گیم‌پلی اثر به‌سزایی دارد. بازی از چند مرحله مختلف تشکیل‌شده است که در پایان آن همان‌طور که انتظار می‌رود مبارزه با باس در انتظار مخاطب است. این باس‌ها کاملاً با یکدیگر متفاوت هستند و مبارزه با هرکدام حس و حال متفاوتی دارد.

نبود خط داستانی خاصی باعث شده Streets of Red روی ارجاعات مختلف به بازی‌های معروف و انواع و اقسام مسیرهای جانبی و مخفی تکیه می‌کند. حضور شخصیت راهنما مانند Fairy بازی‌های زلدا و شباهت یکی از شخصیت‌های اصلی به Shovel Knight و Ghosts and Goblins از نمونه این ارجاعات هستند. این‌گونه نکات بسیار مهم هستند زیرا بازی در بهترین حالت کمتر از 2 ساعت به طول خواهد انجامید. البته اتمام آن در دفعه اول شاید چندان ممکن نباشد زیرا بازی از سیستم قدیمی  Continueاستفاده می‌کند، ولی در انتخابی جالب قابلیت خرید Continue در صورت مرگ را به شما می‌دهد. پس بنابراین همیشه باید انتخاب کنید بین خرید امکانات جدید در پایان مراحل و یا تضمین داشتن Continue در اثر مردن!

همین تصمیم درباره چگونگی خرج پول به دست آمده در طول مراحل است که قابلیت تکرار به این بازی می‌بخشد. به‌خصوص اینکه بازی دارای حداقل دو پایان مختلف است که برای یکی باید مقدار زیادی پول پس‌انداز داشته باشید. البته این مسئله تا حدی دسترسی به پایان دیگر را خشک و مصنوعی می‌کند ولی باز دلیلی برای تلاش و بهتر بازی کردن در دفعه‌های بعدی است. به‌طور کل تلاش برای باز کردن باقی شخصیت‌ها و پیدا کردن تمام راه‌های مخفی و پایان‌های احتمالی، حالتی Rouge-like  به بازی می‌بخشد.

گرافیک Streets of Red بسیار دل‌نشین و زیبا در حالت پیکسلی است. طراحی شخصیت‌ها همگی حالت کارتونی دارند که در عین خشن بودن جلوه‌ای شاد به بازی می‌بخشند که البته رنگ‌بندی مرده و استفاده بیش‌ازحد از رنگ‌های قهوه‌ای مانند تا حدی در ذوق زننده است. صداگذاری و موسیقی بازی هم مناسب و قابل‌قبول است. نکته جالب دیالوگ‌های مختلف شخصیت‌های اصلی است که در حین مبارزه با زبان آورده می‌شوند و از اسپیکرهای دسته PS4 به گوش می‌رسند. البته در بلند شنیدن چندین‌باره این دیالوگ‌ها تا حدی خسته می‌شود ولی باز وجود آن‌ها خالی از لطف نیست.

Streets of Red ادای دینی به سبک‌های Brawler و Beat`em Up دهه 90 و دوران آرکید است. لحظه‌به‌لحظه بازی بزرگان این سبک‌ها را به یاد می‌آورد و به طرز غریبی در عین سادگی جذاب و سرگرم‌کننده است. زمان بازی تا حدی کوتاه است که البته با اضافه کردن راه‌های مخفی و پایان‌های مختلف به همراه نبود قابلیت استفاده از فایل ذخیره پس از شکست بالاتر می‌رود. قابلیت بازی با چهار همراه به‌صورت آفلاین نیز بیشتر و بیشتر به ماندگاری بازی کمک می‌کند و ارزش تکرار آن را بالا می‌برد.

این فروشنده آرزو دارد تا بتواند مانند قهرمانان مشتری خود، به مبارزه با موجودات مختلف در سیاهچاله‌ها برود و برای خود افتخار کسب کند. داستان در Moonlighter آن‌چنان پیچیده نیست و به تعدادی میان‌پرده کوتاه خلاصه می‌شود. قهرمان بازی برای رسیدن به هدف خود به اداره مغازه و دخول به سیاهچاله‌ها برای شکست Boss هرکدام و جمع آوردی موارد اولیه برای فروش و ارتقای تجهیزات مشغول می‌شود.

قسمت اول بازی باز کردن مغازه و فروش موادی است که از سیاهچاله‌ها به دست می‌آید. در طول روزی که چند دقیقه به طول می‌انجامد، شما با چیدن اجناس خود منتظر می‌شوید تا بازخورد مشتری‌ها در مقابل قیمت‌گذاری را ببینید. با توجه به عکس‌العمل‌ها می‌توانید بفهمید که آیا قیمت نیاز به کم یا زیاد شدن دارد و یا کافی است. متأسفانه سادگی بیش‌ازحد فروشندگی سبب می‌شود که بعد از یکی دو ساعت از کندی فروش اجناس خسته شوید. هر بار باید صبر کنید تا مشتری به آهستگی جنس را پای دخل بیاورد و شما با فشردن دکمه‌ای عمل فروش را انجام دهید…این مسئله در ادامه بازی با بزرگ‌تر شدن مغازه خسته‌کننده‌تر هم می‌شود و آرزو می‌کنید ای‌کاش در منویی می‌توانستید این کار را به‌سرعت انجام دهید.

قسمت دوم و اصلی بازی، ورود به سیاه‌چاله هاو تلاش برای رسیدن به Boss آن است. این سیاهچاله‌ها 4 طبقه دارند و از اتاق‌های تصادفی تشکیل‌شده‌اند و در هرکدام، دشمنان مخصوص خود به همراه مواد اولیه به‌خصوص را دارند. طراحی و مبارزه با این دشمنان با توجه به رفتار و قدرت‌های خاصشان جذاب است، به‌خصوص اینکه می‌تواند در مقابل هرکدام از اسلحه مخصوص استفاده کرد و استراتژی خاص ریخت. همین سیستم بسیار متفاوت سلاح‌ها، از شمشیر گرفته تا تیرکمان، تأثیر به سزایی در جذابیت مبارزات بازی دارد. هر سیاه‌چاله یک اتاق مخفی و حوض پرکننده نوار سلامتی دارد و در کل گشت‌وگذار در آن در کنار سختی پیشرفت به‌خوبی کارشده است.

قسمت مهمی از پیشرفت در Moonlighter به جمع‌آوری مواد اولیه برای ارتقای تجهیزات و فروش در قبال سکه طلا بستگی دارد. همین قسمت است که دخالت مکانیک خطی در بازی Rouge-like مشخص می‌شود. ارتقا و خرید اسلحه و لباس‌های مختلف همگی به سکه طلا و تعداد خاصی از انواع مواد اولیه نیاز دارد. با هر بار ارتقا، دسترسی به درجه بعدی به سکه بیشتری نیاز دارد که افزایش تصاعدی بسیار بالایی دارد. برای مثال ارتقای شمشیر از مرحله 3 از 4 هزار ناگهان به 44 هزار پرش می‌کند! همچنین طبیعتاً مواد اولیه موردنیاز نیز کمیاب‌تر و بیشتر می‌شوند. طولی نمی‌کشد که متوجه می‌شوید این مکانیک فقط برای افزایش مصنوعی زمان بازی طراحی‌شده است. پس از شکست Boss هر سیاه‌چاله نیز باز نیاز دارید تا به آن بروید و دعا کنید که مواد موردنیاز پیدا شوند.

این خود به‌تنهایی لذت مبارزات در سیاهچاله‌ها را از بین می‌برد. تعداد اتاق‌ها و دشمنان هر سیاه‌چاله آن‌چنان بالا نیست که تکرار چندین بار آن‌ها جذاب باشد. به‌خصوص اینکه با شکست Boss دیگر می‌دانید که چیزی خاصی در سیاه‌چاله نخواهید دید و زمان زیادی نخواهد گذشت که تمامی انواع اتاق در هرکدام را خواهید دید. این مسئله نشان می‌دهد که ترکیب مکانیک خطی با مکانیک تصادفی در این حد اصلاً جالب نیست. در آثار دیگر این سبک، مانند The Binding of Isaac، هر بار تکرار بازی از اول انواع و اقسام اتفاقات تصادفی را در برداشت و ترکیب دسترسی به سلاح‌ها و قدرت‌های مختلف کاملاً تجربه را متفاوت می‌کرد. متأسفانه در Moonlighter این اصل مهم غایب است و بازی از شما انتظار دارد بدون هیچ تغییری در روال، بارها و بارها از ابتدا مراحل را آغاز کنید.

بازی برای القای حس مدیریت توانایی ارتقای مغازه خود و خرید مغازه برای افرادی مانند آهنگر را می‌دهد. این افراد با حضور در دهکده محل وقوع بازی توانایی خرید و ارتقا بیشتر در اختیار می‌دهند و حرکت خوبی برای هدف دادن به تلاش‌های مخاطب هستند. البته باز در این میان قیمت بسیار بالای آن‌ها، مزه بدی در دهان شما خواهد گذاشت. این دهکده نیز در ابتدا شلوغ و جالب به نظر می‌آید ولی مدتی نمی‌گذرد که متوجه می‌شوید به‌جز چند خط دیالوگ، اتفاق خاصی در آن نمی‌افتد و همه‌چیز جنبه ظاهری دارد.

ازنظر گرافیکی Moonlighter حالتی پیکسلی ساده ولی زیبا دارد. جزییات مدل‌ها چندان زیاد نیست ولی رنگ‌بندی مناسب و انیمیشن‌های روان شکلی خاص و چشم‌نواز به بازی داده است. طراحی دشمنان و Boss ها نیز به نحو احسن انجام‌شده و به حس خوب مبارزات می‌افزاید. صداگذاری بازی البته چندان قابل‌توجه نیست، در کنار افکت‌های مناسب، آهنگ‌های استفاده‌شده در سیاهچاله‌ها تکراری می‌شوند و چندان شنیدن چندین‌باره آن‌ها خوشایند نیست.

Moonlighter در جهت تکان دادن به فرمول شاید تکراری Rouge-like کمی زیاده‌روی کرده است. بیش‌ازاندازه خطی کردن یک تجربه در کل تصادفی، فقط حس و حال این را داده است که سازندگان برای افزایش مصنوعی زمان بازی جلوی پیشرفت مخاطب را گرفته‌اند. با قرار دادن امکانات خطی (ارتقای تجهیزات) در مقابل مراحل تصادفی، Moonlighter از بیخ و بن دچار دوگانگی شده است. البته همه این‌ها به این معنی نیست که بازی در بطن مشکل دارد. طراحی مبارزات و باس‌ها بسیار جالب و لذت‌بخش و تا حدی گشت و گزار در سیاه‌چاله‌های تصادفی ساخته‌شده، حداقل در اوایل، سرگرم‌کننده است. هر سیاه‌چاله حس و حال کاملاً متفاوت با دشمنان دارد و به‌خوبی از یکنواخت شدن مبارزات جلوگیری می‌کند. ولی ای‌کاش سازندگان تصمیم خود را در مورد خطی یا تصادفی بودن بازی می‌گرفتند تا با بازی بهتری مواجه می‌شدیم.

بررسی بازی Moonlighter

دریل قهرمان داستان، وارد دبیرستان جدیدی شده و در اولین روز خود به‌سرعت درگیر انواع و اقسام ماجراها می‌شود. در ابتدا هیچ‌گونه پیش‌زمینه‌ای در اختیار مخاطب قرار داده نمی‌شود و به مرور زوایای مختلف داستان مشخص می‌شود. آماده نکردن مخاطب شاید بزرگ‌ترین مانع در مقابل کنار آمدن با دنیای بازی باشد. این دنیا در حدی عجیب غریب است که شاید تا پایان بازی افراد بسیاری نتوانند با آن وفق پیدا کنند. باوجود اینکه داستان مملو از اشاره به کلیشه‌های فیلم‌ها و دیگر آثار هنری در حال و هوای دانش آموزان و اشاره به انواع و اقسام فرهنگ‌های عامیانه است، ولی دیوانگی لجام‌گسیخته‌اش ظاهراً حد و اندازه ندارد!

هرچند در ابتدا داستان در محیط مدرسه دنبال می‌شود اما دقایقی نمی‌گذرد که با خروج از آن و پرش از تخته‌سنگ معلق در هوا و رسیدن به باغچه‌ای در ارتفاع بالا پی می‌برید که قید ذره‌ای محیط سازی واقع‌گرایانه را باید زد. ورود به «کلاس» هنر شما را به دالانی تودرتو می‌برد که در آن اشخاصی مانند موتزارت و یا بتهوون بدون کمترین توضیحی حضور دارند! در قسمتی دیگر اتاقی ناگهان به کمپ سربازان ناپلئون منتهی می‌شود که در کنار چنگیز خان با مصری‌ها درگیرند ! این دیوانگی تنها به دنیای بازی خلاصه نشده و در شخصیت‌ها نیز دیده می شود. هرکدام از آنها درنهایت عجیب ‌و غریب بودن قرار دارند، با دیالوگ‌های غریب‌تر.

در کنار این فضا و داستان سازی، گیم‌پلی قرار دارد که حالتی Brawler سرراست بدون فنون چند ضرب دارد. به‌جای آن، حدود 40 حرکت مختلف در بازی وجود دارد که می‌توان همزمان به چهارتای آن‌ها دسترسی داشت. این حرکات از مشت زدن ساده تا گیج کردن دشمنان متفاوت هستند. هر حرکت بسته به قدرت آن دارای زمان شارژ است و نمی‌توان به سرعت از آنها استفاده کرد. این مسئله روی کاغذ به نظر جالب می‌رسد اما در عمل دچار مشکلاتی می‌شود. اول اینکه هرکدام به‌صورت آیکونی در پایین صفحه قرار دارند و زمان شارژ آن‌ها در همان قسمت نشان داده می‌شود، پس در وسط درگیری در نظر داشتن آن‌ها مشکل است. در کنار آن به‌احتمال‌زیاد پس از مدتی یک ترکیب از این حرکات توسط مخاطب انتخاب می‌شود و دلیلی برای تغییرشان وجود ندارد پس تعداد بسیاری بی‌استفاده باقی می‌مانند.

علاوه بر مبارزات، زمان قابل‌توجهی از بازی صرف گشت و گزار در محیط‌های مختلف مدرسه و انجام مأموریت‌های اصلی و جانبی مختلفی می‌شود. این مأموریت‌ها البته اکثراً در حد پیدا کردن یک یا تعدادی از اشیاء مختلف است و به‌ندرت از این روال خارج می‌شود. از طرفی هیچ‌گونه راهنمایی در مورد مقصد احتمالی این مأموریت‌ها وجود ندارد و تنها راه گشتن تمامی مسیرهای تکراری و جدید احتمالی است که شاید منجر به پیدا کردن هدف شود. این در کنار برخورد با دشمنان با درجه بالاتر سبب می‌شود که در مواردی ندانید آیا راه را درست آمده‌اید و یا برای ادامه نیاز به ارتقای قدرت‌ها است. البته به‌جرئت می‌توان گفت دلیل اصلی این مأموریت‌ها دیدن محیط‌های دیوانه‌وارتر و سناریوهای جدید است و نفس عمل چندان مهم نیست، ولی خوب احساس تکراری شدن و گم‌گشتگی همیشه در پس امنیه ذهن  مخاطب وجود خواهد داشت.

علاوه بر داستان و محیط بازی، قسمت هنری و ظاهری بازی نیز بسیار خاص است. این سبک هنری که از حالت کتاب‌های کمیک سیاه‌وسفید الهام گرفته‌شده، حالتی سورئال به آن می‌بخشد. طراحی شخصیت‌ها و جانوران مختلف به حالت اغراق در مورد محیط‌ها نیز صادق است. البته عدم وجود انیمیشن حالت ایستاده شخصیت‌ها و ثابت بودن آن‌ها در هنگام بی‌حرکت ایستادن تا حدی به نظر برای میان‌بر در طراحی هنری می‌آید که انتخاب رنگ‌بندی سیاه‌وسفید را نیز تا حدی توجیه خواهد کرد. در کل انیمیشن‌های موجود در بازی باوجود کم بودن تعداد فریم و تا حدی خشک بودن، به‌اندازه کافی کار خود را انجام می‌دهند و نمایی خاص به این اثر می‌بخشند.

شاید به‌ جرات بتوان گفت قرارگیری در محیط دیوانه‌وار Super Daryl Deluxe بخش اعظمی از تجربه آن را تشکیل می‌دهد. این مسئله همزمان می‌تواند قوی‌ترین نکته یا ضعیف‌ترین آن باشد. اگر بتوانید درگیر دنیای بازی شوید در کنار گیم‌پلی متوسط آن می‌توانید از لحظات بی‌نظیری لذت ببرید. این لحظات شامل شوخی‌های مختلف بازی نیز می‌شوند که پیس نیاز آن‌ها آشنایی با منابع الهام این شوخی‌ها به‌تبع آن با فرهنگ عامیانه  آمریکا است. این مسئله نظر دادن در مورد بازی را بسیار سخت می‌کند، آیا می‌توان داستان و فضاسازی خاص را در خدمت گیمپلی دانست و از مشکلات آن چشم‌پوشی کرد؟ پاسخ این سؤال به شما برمی‌گردد. چیزی که می‌توان با اطمینان گفت این است که در صورت تجربه بازی، حداقل باتجربه‌ای بسیار منحصربه‌فرد مواجه خواهید بود.

آثاری مانند Divinity Original Sin و Pillars of Eternity به لطف همین موج ساخته و عرضه شدند و طرفداران این سبک با هجوم به سمت این‌گونه بازی‌ها سبب موفقیتشان شدند. حالا پس از موفقیت چشم انگیز Pillars of Eternity، شماره دو این بازی با نام Pillars of Eternity 2 Deadfire بعد از تقریباً سه سال و به همراه یک Kickstarter موفق به میدان بازگشته تا به‌گونه‌ای پاسخ به شماره دو Divinity بسیار موفق باشد.

Pillars of Eternity 2 Deadfire دنباله‌ای مستقیم برای Pillars of Eternity است به‌گونه‌ای که در صورت وجود داشتن فایل ذخیره از شماره قبلی از آن استفاده می‌کند. باوجود اینکه بازی تلاشش را در راستای آشنا کردن مخاطب جدید با دنیای خود می‌کند، متأسفانه همین وابستگی فراوان به شماره یک برای تازه‌واردها مشکل‌ساز می‌شود.

شخصیت‌ها و اسم‌های مختلف مکان و غیره به‌سرعت وارد داستان می‌شوند و باعث سردرگمی کسی می‌شوند که با این دنیا آشنایی قبلی ندارد. بااین‌وجود، Pillars of Eternity 2 Deadfire به‌سرعت هدف را در اختیار مخاطب می‌گذارد: یکی از خدایان این سرزمین به نام Eothes به قلعه شما حمله می‌کند و درراه خود تخریب و آشفتگی بر جا می‌گذارد. وظیفه شما به عنوان Watcher باقدرت ارتباط با دنیای مردگان، پی بردن دلیل این اعمال Eothes است.

همان‌گونه که انتظار می‌رود، زمان زیادی طول نمی‌کشد که در پی هدف اصلی، درگیر انواع و اقسام ماجراها می‌شوید در این میان باشخصیت‌های فراوانی آشنا خواهید شد که برخی به گروه شما می‌پیوندند. مأموریت‌ها زمان زیادی از گیم‌پلی را تشکیل می‌دهند و از جذاب‌ترین قسمت‌ بازی هستند. از تلاش برای نجات خدمه کشتی موردنیاز گرفته تا کمک به صلح بین دو خانواده ثروتمند که تفاوت بسیاری بین آن‌ها وجود دارد. از آن جالب‌تر، قابلیت اتمام مأموریت با روش‌های مختلف در اکثر موارد است که طبیعتاً انتخاب‌های سختی پیش روی مخاطب قرار می‌دهد و کنار آن قابلیت تکرار بازی را بالا می‌برد.

دسترسی به شهرها و مکان‌های مختلف محل این مأموریت‌ها توسط دریانوردی در نقشه دنیای بازی امکان‌پذیر است. اولین مأموریت اصلی بازی تعمیر کشتی و تکمیل خدمه آن است که راه را برای سفر آزادانه به قسمت‌های مختلف دنیا باز می‌کند. مدیریت کشتی ازنظر چینش خدمه، تأمین نیازهای نیروها (آب، غذا، مهمات و…) بخش مهمی از بازی را تشکیل می‌دهند.

کشتی قابلیت ارتقا دارد و می‌توان حتی نمونه‌های بهتر و بزرگ‌تری را از آن در طول بازی خریداری کرد. در کمال تعجب، مبارزات دریایی به صورت نوبتی و متنی انجام می‌شود و خبری از کنترل مستقیم کشتی نیست. باید از میان یک سری متن انتخاب‌هایی در مورد اعمال مختلف انجام داد که حالتی مصنوعی و تصادفی به این قسمت بازی می‌دهد. در مقابل هنگام ورود نیروها به درون کشتی دشمن، سیستم مبارزه معمول بازی پی گرفته می‌شود.

پس از پیاده شدن روی خشکی، سیستم کلاسیک آشنای بازی‌های سبک CRPG در انتظار شما خواهد بود. درحرکتی جالب که در ابتدا ترسناک به نظر می‌آید، بازی هیچ‌گونه علامتی برای نشان دادن هدف در اختیار شما قرار نمی‌دهد. بااین‌وجود، راهنمایی کافی در متن مأموریت و سرراست بودن مسیر رسیدن به هدف در اکثر موارد از سردرگمی و گم‌شدن بیش‌ازحد جلوگیری می‌کند.

این خود حس و حال خوبی به مخاطب می‌دهد و دنیای بازی را ارگانیک تر می‌کند، چیزی که بازی‌های معروف نقش آفرینی فاقد آن هستند. البته در این میان مشخص نبودن شخصیت‌هایی که می‌توان با آن‌ها صحبت کرد، سبب شده در هر محیطی مجبور به کلیک کردن روی تمام افراد حاضر در صحنه شوید. البته قرار دادن موس روی شخصیت‌ها و دیدن اینکه برخلاف بقیه نام خاصی دارند، راهنمایی برای پیدا کردن افراد اصلی است.

گفتگو باشخصیت‌های مختلف شامل انتخاب‌های بسیاری هستند که برخی به قدرت شما در قسمت‌هایی مانند ،Insight Diplomacy و غیره مربوط می‌شوند. این المان‌ها در موارد مختلف می‌توانند کمک کنند تا بدون درگیری مأموریت را به اتمام رسانید. البته در این میان طبیعتاً مواردی پیش می‌آید که نیاز به مبارزه خواهد بود و بسیار پیچیده و در عین حال استراتژیک هستند.

تعداد بسیار زیادی توانایی در هر کلاس وجود دارد و حتی می‌تواند هوش مصنوعی دست سازی برای همراهان طراحی کرد. در مقابل، قابلیت نگه‌داشتن زمان در مبارزات نیز وجود دارد و می‌توان با دقت روی استراتژی مناسب کار کرد. یکی از موارد جالب وجود قدرت‌هایی است که محیط بزرگی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند و می‌توانند به نیروهای خودی آسیب برسانند که عمق استراتژی مبارزات را دوچندان می‌کند.

این سیستم مبارزه درعین‌حال می‌تواند نقطه منفی و یا مثبتی برای مخاطب باشد. پیچیدگی آن عمق فراوانی برای علاقه‌مندان خواهد داشت ولی ممکن است برای تازه‌واردها زیاد از حد باشد. قسمت Skill tree هر شخصیت حاوی بخش‌های بسیاری است و قدرت‌های فراوان و توضیحات مختلفی برای آنها وجود دارد که نیاز به بررسی و مطالعه فراوانی را به وجود می‌آورند.

شاید ساعت‌ها طول بکشد تا کم‌ کم با سیستم مبارزه Pillars of Eternity 2 Deadfire آشنا شوید که مهر تاییدی بر بزرگی و عمق بازی است. علاوه بر این، قابلیت مخفی‌کاری تا حدی ساده ولی کاربردی نیز در بازی وجود دارد و مکانیک‌های در دسترس را افزایش می‌دهد.

این نکات شما را در مقابل نقش آفرینی بزرگی قرار می‌دهد که ساعت‌ها می‌تواند شما را سرگرم کند. رسیدن به شهرهای جدید و گشت و گزار در آن‌ها و آشنا شدن با حال و هوای شهر و درگیر شدن در مأموریت‌های مختلف، حس و حال حضور در دنیایی متفاوت و زنده را به مخاطب می‌دهد. طولی نخواهد کشید که کم‌کم با سیاست‌ها و نژادهای مختلف بازی آشنا می‌شوید و شروع به انتخاب‌های مختلف در جهت ساختن ماجراهای خود خواهید کرد. البته در این میان مانعی وجود دارد که بعضا خود را نشان می‌دهد.

این مانع تأثیرپذیر نبودن دنیا در مقابل برخی انتخاب‌های شماست. برای مثال در مأموریتی باید خدمه مورد نیاز کشتی را از زندان آزاد کنید که برای آن می‌توانید پولی بپردازید، دیوار زندان را منفجر کنید و یا کلید زندان را بدزدید. در کمال تعجب باز کردن قفل زندان جلوی چشم نگهبان هیچ عکس‌العملی از جانب او را به دنبال نخواهد داشت! این مسئله در چندین مورد دیگر اتفاق می‌افتد و از غرق شدن در دنیای بازی می‌کاهد.

دنیای Pillars of Eternity 2 Deadfire بسیار زیبا و دیدنی است. انواع و اقسام محیط‌ها در بازی وجود دارد که گشت و گزار در این دنیا را لذت‌بخش می‌کند. حالت فانتزی به‌خوبی با حس و حال دنیای دزدان دریایی ترکیب‌ شده و به بهترین شکل در پردازش محیط عمل می‌کند. در کنار این البته باید به مدل‌های سه‌بعدی شخصیت‌ها اشاره کرد که متأسفانه چندان جالب نیستند.

با اینکه جزئیات این مدل‌ها پایین است اما با توجه به دور بودن دوربین چندان خود را نشان نمی‌دهد. در این میان انیمیشن‌های مختلف نیز آن‌چنان روان نیستند و حالتی خشک و مصنوعی دارند. در مقابل، صداگذاری و موسیقی بازی بسیار عالی و بی‌نقص کارشده‌. موسیقی‌ها با تم حماسی و فانتزی در خدمت حال و هوای بازی هستند و صداپیشگان تقریباً بدون استثنا کار خود را به نحو احسن انجام داده‌اند.

بدون شک Pillars of Eternity 2 Deadfire کاملاً در رسیدن به هدف خود موفق بوده. ارائه تجربه CRPG کلاسیک، بدون ساده‌سازی به همراه مقادیر زیادی محتوا و قابلیت تکرار بسیار بالا اثری را ساخته که می‌تواند صدها ساعت مخاطب را سرگرم کند. تازه‌واردها حس سردرگمی بسیاری در دنیای Pillars of Eternity 2 Deadfire خواهند داشت و شاید بهتر باشد قبل از آغاز آن، Pillars of Eternity را به اتمام برسانند تا با این دنیا و داستان آن آشناتر شوند.

قرار دادن قابلیت کشتی‌رانی در کنار حالت کلاسیک حرکت در خشکی یک‌لایه دیگر به بازی اضافه کرده که هرچند تا حدودی مصنوعی است اما در کل اثر مثبتی روی تجربه بازی داشته. مأموریت‌های فراوان با اینکه بعضا روی دنیای بازی تاثیری ندارند و نیاز به مطالعه مقدار زیادی متن و گوش دادن به ساعت‌ها دیالوگ در کل تجربه‌ای بسیار لذت‌بخش و عمیق را در Pillars of Eternity 2 Deadfire به وجود آورده است. بدون شک، این بازی موفق شده تا بازگشت دوباره سبک کلاسیک CRPG به اوج را ادامه بدهد و نشان دهد که محبوبیت این سبک مقطعی نبوده.

نقد و بررسی بازی Pillars of Eternity 2: Deadfire روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.