اما هر چه به جلو رفتیم، مجموعه Assassin’s Creed  از هویت و تعریف واقعی و اساسی خود فاصله گرفت و دور شد.  نکته‌ی جالب در مورد هر نسخه‌ی جدید از سری Assassin’s Creed این است که هر کدام از آنها، دروازه‌ی جدیدی را از شناخت ما نسبت به کمپانی یوبی‌سافت باز می‌کند و نشان می‌دهد که واقعا با چه کسانی طرف هستیم. شاید تا دیروز با خود می‌گفتم که جست و خیز یوبی‌سافت در تاریخ، تولید پرشتاب بازی‌های AC و مشکلات عدیده‌ی فنی و محتوایی، از روی حماقت و نادانی دست‌اندرکاران کمپانی هست، اما حالا به یوبی‌سافت تبریک می‌گویم و تحسینش می‌کنم. آفرین می‌گویم به خاطر اینکه به خوبی می‌داند چطور با تغییر ظواهر بازی، اضافه کردن یا در واقع، قرض گرفتن ویژگی‌های سایر بازی‌های نسبتا هم سبک و سیاق و گنجاندن آنها در کنار هم، بسته‌ای به مخاطبانش ارائه کند که حکم غذای آماده درجه سه اما در بسته‌بندی شکیل دارد. جدیدترین پکیجی که برای ما آماده شده، آدیسه نام دارد.

Assassin’s Creed: Odyssey را می‌توان از چندین و چند جهت مورد انتقاد قرار داد. اگر از بعد داستانی و موضوعی بخواهیم بازی را بررسی کنیم، کاملا با روایتی رو به رو هستیم که کمترین ارتباط روحی را با مجموعه برقرار می‌کند. نه خبری از هیدن بلید‌های معروف سری هست، نه اتمسفر و ذات بازی، یک اثر مخفی‌کاری به سبک Assassin’s Creed را القا می‌کند. برعکس، آدیسه شما را به یونان باستان می‌برد، ۴۰۰ سال قبل‌تر از رویدادهای Origins و درست در جایی که آتش اختلافات داخلی یونان در جنگی با نام پلوپونز بین آتنی‌ها و اسپارتان‌‌ها شعله‌ور شده و از سمت دیگر، امپراطوری بزرگ هخامنشی در ایران، سایه‌ی نابودی و مرگ را روی سرزمین یونان پهن کرده است. چنین برهه‌ی زمانی، این تنظیمات تاریخی بی‌نظیر و این حساسیت قابل لمس، بسیار هیجان‌انگیز است و فقط تعریف لفظی آن، شور خاصی در مخاطب به وجود می‌آورد.

اما تعامل ما با این دنیا چگونه خواهد بود؟ چگونه روح سری Assassin’s Creed می‌تواند با چنین دوره‌ی تاریخی، همخوانی داشته باشد؟ یوبی‌سافت برای توجیح خود، گروهی را به نام kosmos معرفی می‌کند که به نحوی، اجداد تمپلارها محسوب می‌شوند و با در اختیار داشتن آرتیفکت، یونان را از پشت پرده کنترل می‌کنند و تاریخ را به گونه‌ای می‌نویسند که مد نظر دارند. اما تجربه‌ی آدیسه و حتی اوریجینز این را به ما ثابت می‌کند که چنین تعاریف و به میان آوردن چنین گروه‌هایی، صرفا برای حفظ مویرگی ارتباط با نام Assassin’s Creed  است و آن‌قدر کم عمق هستند که نه برای مخاطبانش تئوری‌سازی می‌کند، نه کسی اهمیت می‌دهد که اصلا قضیه از چه قرار است! یوبی‌سافت از سری AC به عنوان یک پارک فرهنگی تاریخی استفاده می‌کند که مدام ویترینش را با توجه به تمدن‌ها و رویدادهای مختلف طی هزاران سال، تغییر می‌دهد و مخاطب هم به تماشای آن می‌پردازد، بدون اینکه دیگر بخواهد در مورد ریشه‌ها و داستان‌های بازی کند و کاو کند.

رک باشیم، آدیسه یک بازی عقب افتاده و یک بار مصرف است. عقب افتاده از این حیث که موتور گرافیکی آن نزدیک به ۶ سال است تغییر نکرده و مدام برای هر نسخه بهبود داده می‌شود. بهبودی که حال در سال ۲۰۱۸ میلادی، برای یک مگافرانچایزی مانند Assassin’s Creed  افت محسوب می‌شود و مشکلات عدیده‌اش می‌تواند تا مغز استخوان‌تان را به درد بیاورد. یوبی‌سافت برای خاص جلوه دادن آدیسه، به بازی‌های زیادی چنگ انداخته تا ویژگی‌های‌شان را روی اثر خود سوار کند. شیوه‌ی ارائه‌ی کوئست‌های فرعی، کم شباهت به سری ویچر نیست، اما نشان می‌دهد که تقلیدی کورکورانه و بی‌برنامه است. از طرفی، بزرگ کردن المان نقش آفرینی، نکته‌ی دیگری است که یوبی‌سافت خیلی سفت و سخت روی آن مانور داده و اگر از حق نگذریم، در برخی مواقع مخاطب را می‌تواند به چالش بکشد و جذابیت نسبی ایجاد کند. انتخاب دیالوگ‌ در گفتگوها، مسیر داستان را تا حدی تغییر می‌دهد که این امر در نهایت به پایانی بر اساس انتخاب‌های شخصیت سوق داده می‌شود.

اما همه‌ی این عوامل وقتی لذت‌بخش خواهند بود که در اجرا، کم‌نقص عمل کند. موتور گرافیکی بازی که نسخه‌ی دوم آنویل هست، ۶ سال از عمر پایه‌ای‌اش می‌گذرد. راحت بگویم، دیگر از آن حرکت‌های پر سرعت پارکور مانند بین شاخ و برگ درختان و پشت‌بام‌های خانه‌ها، یا دویدن در خیابان‌ها فاصله بگیرید. آدیسه می‌تواند به راحتی لقب بدقلق‌ترین شیوه حرکت شخصیت اصلی در تاریخ مجموعه Assassin’s Creed را یدک بکشد. انیمیشن شخصیت بازی، NPCها، حیوانات، همه و همه به ساده‌ترین شکل ممکن طراحی شده‌اند. به جرات می‌توان گفت جزئیات اسب‌های قسمت نخست سری Red Dead Redemption که ۸ سال پیش برای کنسول‌های نسل هفتمی منتشر شد، به مراتب بیشتر و طبیعی‌تر از هر آن چیزی هست که در اودیسی شاهدش هستیم.

راحت دویدن از بین سنگ و صخره یا سازه‌ها در Assassin’s Creed Odyssey  دیگر معنی ندارد. کاراکتر نمی‌تواند درست تشخیص دهد که شما دقیقا به کدام سمت می‌خواهید بروید، یا اگر بد‌شانس باشید، گیر باگ‌ها و گلیچ‌های مرگبار بازی می‌افتید. در سنگ گیر می‌کنید، رو هوا شنا می‌کنید، اسب‌تان پرواز می‌کند، به داخل زمین فرو می‌روید و خب، چندین و چند مدل منحصر به فرد باگ که ظاهرا فقط از دست یوبی‌سافت چنین شاهکارهایی برمی‌آید. یک راست رفتم سراغ مشکلات فنی و پایه‌ای بازی، چون اعتقاد دارم هر چقدر هم جنبه‌های معنوی اثر خوب پی‌ریزی شده باشد، اما مرحله‌ی اجرا، جایی هست که بازی باید همه‌ی خود را به معرض نمایش بگذارد. برای بازی‌ مانند Assassin’s Creed، چنین نگرشی، ضروری و اجباری هست که فرانچایز مطابق با علم و موتور گرافیکی روز، محصولی را تحویل بدهد که کاربر انتظارش را دارد.

مخاطب در AC دوست دارد بدون مشکلات غیر معمول راه برود، مبارزه کند و از طرفی، اگر المان علمی، تخیلی یا ماورایی در بطن داستان قرار دارد، به شکلی نمایش داده نشود که روح اثر دچار دوگانگی شود.  Assassin’s Creed Odyssey یک بازی بسیار پهناور است. دنیای یونان باستان در آدیسه سعی شده تا با جزئیات بسیار زیادی به نمایش در بیاید و بازیکن می‌تواند در پهنای دریا و خشکی‌های یونان به گردش و مبارزه بپردازد. بازی در اصل از زمان حال آغاز می‌شود.

لیلا حسن که او را اولین بار در «ریشه‌ها» ملاقات کردیم، موفق می‌شود تا سرنیزه‌ی لئونیداس، پادشاه اسپارتان‌ها را پیدا کند و با استفاده از اثر DNA دو خواهر و برادر به نام‌های کاساندرا و الکسیوس، که شخصیت‌های قابل انتخاب بازی هستند، سعی دارد تا اهداف اساسین‌ها را دنبال کند. با استفاده از دستگاه آنیموس، سفر به گذشته و یونان باستان آغاز می‌شود. عملا انتخاب بین کاساندرا یا الکسیوس تفاوت خاصی در روند کلی بازی ایجاد نمی‌کند و بسته به جنسیت‌شان، دیالوگ‌ها متغیر خواهند بود. حتی انیمیشن‌های این دو کاراکتر تا حد بسیار زیادی به یک دیگر شباهت دارند که این را هم می‌توان نقطه ضعفی برای بازی متصور بود. کاساندرا با اینکه در قد و قامت یک مبارز بزرگ شده و خلق و خوی یک خانم را ندارد، اما دلیل نمی‌شود که عملا حس کنیم با یک مرد رو به رو هستیم و نه یک خانم!

به وسعت نقشه‌ی آدیسه، مبارزه و ماموریت وجود دارد، اما برای پا گذاشتن به هر یک از سرزمین‌های بازی، نیاز دارید تا مهارت و سطح خود را بالا ببرید. دشمنان و کاراکترهای Asassin’s Creed Odyssey مانند شما سطوح مختلفی دارند و هر چقدر این سطوح بالاتر باشد، دشمنان سرسخت‌تر، خطرناک‌تر و ماهرتر هستند. یکی از سختی‌های بازی این است که اگر دشمنی تنها یک سطح از شما بالاتر باشد، شانس شکست او گاهی به زیر ۵۰ درصد می‌رسد و باید حوصله، زمان و مهارت بسیار زیادی را صرف شکست دادن او کنید. این اختلاف سطح اگر بیشتر شود، تقریبا شکست دشمن غیرممکن خواهد بود. در اینجا باز هم به چنین مسئله‌ای می‌رسیم که یوبی‌سافت تمایل دارد تا خود را شبیه به بازی‌های مطرح سبک نقش‌آفرینی مانند Dark Souls و Witcher کند.

سختی بیش از حد شکست دشمنان، در مواقعی ما را به یاد سری Souls می‌اندازد که این هم از روح سری AC به دور است. یکی از بزرگترین نقاط ضعف بازی در مبارزات دیده می‌شود. فقط کافی است تا تعداد دشمنان به بیش از سه نفر افزایش پیدا کند تا نه تنها دوربین بد بازی شما را آزار دهد، بلکه متوجه شوید آدیسه اصلا برای مبارزات گروهی بهینه‌سازی نشده. یوبی‌سافتی که المان‌های مخفی‌کاری را تا حد زیادی کاهش داده و از سمت دیگر، تلاش کرده تا نبردهای بزرگ و گروهی را بیشتر کند، فکری برای لذت‌بخش کردن این مبارزات نکرده و شاید محدودیت‌های نرم‌افزاری موتور منسوخ شده آنویل، دست‌شان را بسته نگه داشته است.

سیستم پیشرفت مهارت شخصیت بازی، جمع و جور و تا حد زیادی سر راست و راحت پیاده‌سازی شده و مکانیزم چینش مهارت‌ها که به مبارزات نزدیک و دور تقسیم می‌شوند، کار استفاده از قدرت‌های ویژه را در طول بازی برای مخاطب آسان می‌کند. اما یکی از جالب‌ترین مسائلی که در Assassin’s Creed Odyssey به طرز عجیبی رخ داده و برای همه سوال است، اینکه چرا ما نمی‌توانیم همانند بازی اوریجینز از سپر استفاده کنیم در حالی که دشمنان ما به وفور با سپر به سراغ ما می‌آیند! دیگر مسئله‌ای که به مرور در آدیسه می‌تواند اعصاب و روان مخاطب را بهم بریزد و ریتم بازی را خراب کند، بارگزاری یا اصلاحا لودینگ‌های طولانی است. برای من جالب بود که چرا سوییچ کردن بین کاراکتر و ایکاروس، عقاب دست‌آموزمان در بازی، باید به بارگزاری طولانی بیانجامد. لودینگ‌هایی که گاه پانزده ثانیه به طول می‌انجامد و تجربه‌ی بازی را خراب می‌کند.

آدیسه هر چه که دارد، بازیکن را بیکار نمی‌گذارد. سه موضوع کلی در دنیای آدیسه جریان دارد که به مسائل شخصی و عاطفی کاراکتر بازی، گروه مخوف kosmos و دیگری نبرد پلوپونز تقسیم می‌شود. هر یک از این مسائل که در یکدیگر تنیده می‌شوند، آنقدر شاخ و برگ پیدا می‌کنند که در مواقعی شاید گیمر را گیج کند. اینکه ما بتوانیم در بازی محتوای زیادی برای کنکاش داشته باشیم، مانند یک شمشیر دو لبه عمل می‌کند که یا به سمت لذت از تک تک لحظات و مراحل اصلی و فرعی می‌انجامد، یا آنقدر تکرار مکررات اتفاق می‌افتد که پی می‌بریم فقط زمان‌مان را داریم هدر می‌دهیم.

بر روی کاغذ، انتخاب بین مبارزه برای آتنی‌ها یا اسپارت‌ها، یا در پوشش یک مامور دوجانبه که هم خدا را می‌خواهد هم خرما، جذاب است. اینکه همیشه در بازی، مزدورانی هستند که برای به قتل رساندن شما کمین کرده‌اند، جالب است. یا اینکه بین انتخاب‌های بد و خوب، تفاوت‌های زیادی وجود دارد، ما را به چالش می‌کشد. اما در نهایت به تعریفی که کمی قبل‌تر داشتم می‌رسیم. بازی از پایه مشکلاتی دارد، زیاده‌روی‌هایی کرده، کم‌کاری‌هایی داشته و همه و همه دست به دست یکدیگر داده‌اند تا تجربه‌ی کلی Asasssin’s Creed Odyssey، گنگ و عجیب و غریب باشد. حس گم‌گشتگی و اینکه اصلا ما با چه بازی‌ای سر و کار داریم و این سوال همیشگی که آیا من واقعا یک Assassin’s Creed  بازی می‌کنم، در آدیسه به شدت هر چه تمام‌تر حس می‌شود.

آدیسه بازی‌ای نیست که سمتش نروید. به عنوان یک بازی یک بار مصرف که شاید سال دیگر حتی اسم‌اش را هم نشنویم، لذت‌هایی دارد که در جایگاه خود، خوب هستند. بازی Assassin’s Creed Odyssey پهناور است، منظره‌های زیبایی دارد، دریانوردی و دوئل کشتی‌ها در امواج خروشان جالب کار شده و شرکت در نبردهای خونین، حس چالش‌برانگیزی را به مخاطب ارائه می‌دهد. اما همه‌ی این‌ها، نه شما را به بازی معتاد می‌کند، نه در ذهن‌تان به عنوان یک خاطره‌ی خوب باقی می‌ماند. حتی موسیقی نسبتا خوب و حماسی بازی، نمی‌تواند خودنمایی خاصی کند. تمام مشکلات بازی، این را نشان می‌دهد که یوبی‌سافت تنها سیاستی که در حال حاضر دنبال می‌کند، چرخاندن چرخ ماشین پول‌سازی‌اش به هر قیمتی هست و زرق و برق‌های ظاهری همچنان برای گول زدن مخاطبان جواب می‌دهد.

آغاز کم‌فروغ و دور از انتظار Xbox One در ابتدای نسل هشتم، مایکروسافت را حسابی از دوران اوج خود با کنسول ایکس‌باکس 360 دور کرد. حتی تغییرات مدیریتی و عملکرد فوق‌العاده فیل اسپنسر نتوانست آنطور که باید و شاید ضعف‌های اولیه را بپوشاند و بسیاری Xbox One را شکست خورده‌ی رقابت با پلی‌استیشن 4 می‌دانند.

سال ۲۰۱۸ میلادی را بدون هیچ شک و تردیدی می‌توان یکی از ضعیف‌ترین دوران کنسول Xbox One از حیث بازی‌های انحصاری دانست. وجود تعداد انگشت‌شماری بازی‌های بزرگ انحصاری و عملکرد نه چندان دلچسب عناوینی مانند Sea of Thieves و State of Decay 2 باعث ناامیدی شده و تنها انحصاری بزرگی که می‌تواند امسال قد علم کند، Forza Horizon 4 است. با این وجود، ما قصد داریم به معرفی ۱۰ بازی، چه انحصاری و چه مالتی پلتفرم، برای کنسول نسل هشتمی ردموندی‌ها بپردازیم.

SoulCalibur 6

یکی از قدیمی‌ترین و به یادماندنی‌ترین بازی‌های مبارزه‌ای کمپانی Namco bandi (نمکو باندی)، امسال به بیستمین سالگرد خود رسیده و به همین مناسبت، ما شاهد ششمین قسمت از این مجموعه خواهیم بود. اولین نمایش‌های بازی نشان داد که ما در واقع با یک پیش درآمد طرف هستیم و داستان بازی در قرن ۱۶ میلادی دنبال خواهد شد و بازیکن با حقایقی ناگفته آشنا رو به رو می‌شود. سبک گیم‌پلی همانند نسخه‌های قبلی خواهد بود، با این حال مکانیک‌های جدیدی به خصوص در بخش فنون دفاعی به بازی اضافه شده و البته، افکت‌های صحنه آهسته برای هر چه بیشتر کردن هیجان بازی، از جمله مواردی هستند که در بازی SoulCalibur 6 شاهدش خواهیم بود.

این بازی با موتور گرافیکی Unreal 4 در حال توسعه است که از نظر جلوه‌های بصری شباهت بسیار زیادی به Tekken 7 خواهد داشت. همچنین طبق رسم و سنت همیشگی مجموعه، در SC6 شاهد شخصیت مهمان خواهیم بود که در این بازی گرالت محبوب سری بازی‌های The Witcher کمپانی سی‌دی پراجکت به مصاف شخصیت‌های قدرتمند دنیای SoulCalibur خواهد رفت.

No Mans Sky

حتما بسیاری از شما به یاد دارید که بازی No Man’s Sky قبل از عرضه بر روی کنسول پلی‌استیشن 4 و پلتفرم پی‌سی چقدر هایپ شد و وعده‌های سازنده‌های آن هوش از سر خیلی‌ها برد. اما بعد از انتشار، جنجال‌های بسیاری پیرامون دروغ‌های متعدد در مورد ویژگی‌های بازی که بیشتر آن حول بخش چند نفره‌ی آن بود برپا شد. با این حال، استودیو Hello Games طی دو سال گذشته تمام تلاش خود را کرد تا با ارائه‌ی بروزرسانی‌های مختلف، این ضعف‌ها را از بین ببرد و حالا شاهد این هستیم که No Man’s Sky امسال برای کنسول Xbox One هم منتشر خواهد شد.

No Man’s Sky یک بازی جهان باز عظیم است که سازندگان آن با قرار دادن الگوریتم‌های خاص ریاضی، سعی کردند تا دنیایی پویا و رو به رشد را به گیمرها ارائه دهند. هر کاربر می‌تواند تجربه‌ی خاص خود را از بازی داشته باشد و دنیاهایی را کشف کند که تا به حال توسط شخص دیگری پیدا نشده و این قابلیت را دارد تا اسم دلخواه خود را نه فقط برای آن سرزمین، بلکه برای گونه‌های جانوری آن سیاره نیز انتخاب کند. گفتنی است که همزمان با عرضه‌ی بازی بر روی Xbox One، بروزرسانی جدیدی هم برای سایر پلتفرم‌ها منتشر خواهد شد که تغییرات عمده‌ای به همراه خواهد داشت.

Hitman 2

مامور ۴۷، قاتل محبوب دنیای بازی‌های ویدیویی پس از درخششی که در بازی اپیزودیک سابق خود داشت، باری دیگر مهمان ما خواهد بود. بازی جدید سری هیتمن برخلاف نسخه‌ی قبلی، اپیزودیک نخواهد بود و یک بازی کامل و یک دست است. قسمت جدید، آن طور که از نمایش‌هایش پیدا است، تغییرات زیادی از نظر گیم‌پلی نسبت به قسمت قبل به خود ندیده و گیمرها با همان مکانیک‌هایی که سابقا به آنها عادت کرده‌اند، مواجه می‌شوند.

سازنده‌های بازی در زمان رونمایی از Hitman 2، حالت همکاری چند نفره‌ای به نام Sniper Assassin را برای کسانی که بازی را پیش خرید کنند، در دسترس قرار داده که این حالت در زمان عرضه، به همراه Hitman 2 در اختیار خریداران قرار می‌گیرد. این اولین بازی استودیو IO Intractive پس از جدا شدن از کمپانی اسکوئر انیکس است و نشر جهانی آن با همکاری شرکت وارنر انجام خواهد شد.

Shadow of the Tomb Raider

اما قسمت سوم از ریبوت مجموعه بازی‌های Tomb Raider ما را همراه با لارا کرافت معروف به یکی از تاریک‌ترین و هولناک‌ترین ماجراجویی‌های این نماد بازی‌های اکشن خواهد برد. Shadow of the Tomb Raider ادامه‌ای مستقیم بر دو قسمت قبل مجموعه است و این بار لارا کرافت به آمریکای جنوبی و سرزمین مایاها که نشانه‌هایی از کنکاش‌های پدر مرحومش در آن وجود دارد، خواهد رفت. دشمن همیشگی او، سازمان ترینیتی نیز پای ثابت بازی هستند و باید ببینیم آیا لارا می‌تواند کار این سازمان را در بازی جدید یک‌سره کند یا خیر.

طبق اطلاعات و نمایش‌هایی که از بازی دیدیم، سازندگان تمرکز بسیار زیادی بر روی بخش مخفی‌کاری و فنون لارا کرافت برای رویارویی با دشمنانش داشته‌اند. استفاده از راپل و عوامل محیطی، نقش کلیدی در روند گیم‌پلی پیدا کرده و مقبره‌های بیشتری نسبت به دو بازی قبل برای کنکاش وجود خواهد داشت. همچنین مکانیک شنا و دوام زیر آب به کل تغییر کرده و لارا می‌تواند بیش از پیش نفس خود را در زیر آب حبس کند. طبق ادعای استودیو کریستال داینامیک، بازی جدید سری تومب ریدر چیزی حدود ۱۰۰ میلیون دلار برای ساخت هزینه برداشته که در نوع خود می‌تواند به یکی از پرهزینه‌ترین بازی‌های تاریخ تبدیل شود.

Assassin’s Creed Odyssey

پس از اینکه Assassin’s Creed Origins توانست به شکل قابل توجهی نظر طرفداران قدیمی مجموعه را به خود جلب کند و پس از یک دوره افول نسبی، به موفقیت دست پیدا کند، یوبی‌سافت تصمیم گرفت تا دوباره روال عرضه‌ی سری را سالیانه کند و امسال کمی قبل از رویداد E3، از بازی Assassin’s Creed Odyssey رونمایی کرد.

داستان بازی ادیسه ۴۰۰ سال قبل از Origins که به مقوله‌ی ریشه‌های اسسین‌ها می‌پرداخت، جریان خواهد داشت و این بار بازیکنان را به سرزمین یونان باستان می‌برد. شاید در نگاه اول، اگر اسمی از بازی نبرید و نمایش‌های آن را به دوستانتان نشان دهید، متوجه نمی‌شوند که با یک بازی از سری AC رو به رو هستند. عملا در بازی خبری از فرقه‌ی اساسین‌ها و حتی تمپلارها نیست و ما حتی در مواقعی شاهد نبردهای تاریخی عظیم خواهیم بود. البته در درخت مهارت‌های بازی، ما شاهد ۳ شاخه Hunter، Combat و Assassin خواهیم بود که بسته به روش و دلخواه گیمر، کاراکتر در این مهارت‌ها می‌تواند رشد کند.

از حیث گیم‌پلی، بسیاری از مکانیک‌ها و المان‌های بازی همان‌ چیزهایی هستند که در Origins شاهدش بودیم. همانطور هم که اشاره کردیم، در بازی شاهد نبردهای بزرگ خواهیم بود که این نبردها با استفاده از ویژگی War System احتمالا مهیج‌تر می‌شود. به واسطه‌ی این ویژگی، بازیکن می‌تواند افرادی را تحت استخدام خود داشته باشد و تاثیرات منطقه‌ای زیادی را به بازی وارد کند.

مسیری که یوبی‌سافت با بازی ادیسه در نظر دارد هنوز نتوانسته بسیاری از گیمرها، حتی آنهایی که Origins را پسندیده بودند به خود جلب کند و باید دید آیا این بازی می‌تواند مانند نسخه‌ی قبلی خود، به موفقیت دست پیدا کند یا عجله‌ی یوبی‌سافت باز هم کار دستش خواهد داد. ناگفته نماند که ادیسه بر خلاف بازی قبلی که توسط استودیو مونترال ساخته شده بود، به دستان استودیو کِبک که سابقه‌ی تولید بازی AC Sydicate را در کارنامه خود دارند، سپرده شده است.

Call of Duty: Black Ops 4

یک سال دیگر و یک Call of Duty دیگر اما این بار با یک تغییر بسیار بزرگ. Black Ops 4 که ادامه دهنده‌ی راه زیر مجموعه‌ی قبلی خود است، با حذف بخش کمپین داستانی که مشخصه‌ی اصلی سری بود، سر و صدای بسیار زیادی به پا کرد. استودیو ترای‌آرک که از قدیمی‌ترین سازنده‌های مجموعه‌ی Call of Duty محسوب می‌شوند و قدرت روایت داستان خود را در نسخه‌ی اول Black Ops نشان داده بودند، حالا تصمیم گرفتند که با حذف بخش کمپین داستانی، تمام تمرکز خود را بر روی بخش چند نفره بگذارد.

Call of Duty Black Ops 4 تماما به سیستم گیم‌پلی‌ای که در نسخه‌ی قبلی پی‌ریزی شده بود، پایبند است و از طرفی، کاراکترهای Specialist به ده عدد افزایش پیدا می‌کند. پنج نقشه‌ی محبوب نسخه‌ی قبل هم برای بازی جدید بازسازی خواهد شد.

Black Ops 4 یک بازی چند نفره است که طبق سنت کلی مجموعه، بخش زامبی هم پایه ثابت آن خواهد بود. برای اولین بار در مجموعه‌ی Call of Duty، بخش زامبی به دو بخش و دو روایت داستانی متفاوت از یک دیگر تقسیم شده و وجود ویژگی‌های بسیار بیشتر، از آن یک بازی کامل و بزرگ در دل Black Ops 4 ساخته است. اما چیزی که شاید باعث شده تا ترای‌آرک از کار بر روی بخش داستانی دست بکشد، تمرکز بر روی حالت بتل رویال BO4 به نام Blackout است. هنوز اطلاعات کاملی از حالت بتل رویال بازی در دسترس نیست، اما احتمالا همانند سایر بازی‌های این سبک مثل PUBG و Fortnite، شاهد تعداد زیادی بازیکن و مبارزه‌ی آنها تا آخرین نفر هستیم. البته سازنده‌های بازی ادعا کردند که بتل رویال در BO4 راه و روشی کاملا اختصاصی مختص به خود خواهد داشت.

همچنین سازندگان بازی برای اینکه بتوانند بیش از پیش شخصیت‌های اسپشیالیست را عمیق‌تر کنند، مراحلی تعبیه کردند که روایت داستانی آنها به سبک و شیوه‌ی بخش کمپین بازی‌های قبلی است و باز‌ه‌ی زمانی این مراحل بین اتفاقات نسخه‌ی دوم و سوم Black Ops خواهد بود.

Battlefield 5

استودیو Dice (دایس) بار دیگر با مجموعه‌ی شوتر محبوب خود بازگشته و برخلاف انتظار بسیاری که خواهان تجربه‌ی دوباره‌ی جنگ‌های مدرن پس از بازی موفق Battlefield 1 با محوریت جنگ‌جهانی اول بودند، Battlefield 5 را با حال و هوای جنگ جهانی دوم معرفی کرد.

Battlefield 5 بر روی اتفاقات و رویدادهای جنگ جهانی دوم تمرکز دارد و به مانند نسخه‌ی قبل، شامل هر دو بخش چند نفره و داستانی می‌شود. با این حال، تب بتل رویال به این مجموعه هم سرایت کرده و برای اولین بار در تاریخ مجموعه‌ی Battlefield، ما شاهد بخش بتل رویال خواهیم بود. البته، نقشه‌ها و نبرد‌های بزرگ پای ثابت همیشگی مجموعه بوده و راه‌یابی بتل رویال به Battlefield می‌تواند نتایج خوبی را رقم بزند. همچنین بخش جدیدی به نام Grand Operations که نسخه‌ی گسترده شده‌تر عملیات‌هایBattlefield 1 است، برای BFV معرفی شد. این حالت به مانند سابق، نبردهای سریالی را بین دو جناح مدافع و مهاجم در نقشه‌های متنوع دنبال می‌کند با این تفاوت که اهداف بیشتر و متنوع‌تری در نبردها مشخص می‌شود و از طرفی، رویدادهای هر نبرد تاثیرات مختلفی روی جنگ بعدی می‌گذارد که باعث می‌شود Grand Operations برای خود مانند یک بخش کمپین، روال داستانی خاص پیدا کند.

یکی از اقدامات خوب EA برای این بازی، حذف سیزن پس و لوت باکس‌های جنجال برانگیز است. بر خلاف نسخه‌های قبلی، تمام محتوای جدید دانلودی به صورت رایگان برای همه‌ی خریداران منتشر می‌شود و آیتم‌های داخل بازی را می‌توان با کسب تجربه به مرور به دست آورد. این کار باعث می‌شود تا یکپارچگی بیشتری بین کاربران ایجاد شود و کسب تجربه در بازی، بیشتر بر اساس عملکرد بازیکنان لحاظ شود.

بخش داستانی بازی مانند نسخه‌ی قبل تحت حالت War Stories روایت می‌شود که الکترونیک آرتز وعده داده این بخش نسبت به بازی قبلی عمیق‌تر و طولانی‌تر خواهد بود.

Red Dead Redemption 2

کمپانی RockStar (راک‌استار) شاید دیر به دیر بازی جدید عرضه کند، ولی انتشار هر نسخه‌ از سری GTA یا همین Red Dead Redemption هر گیمری را سال‌ها مشغول می‌کند. Red Dead Redemption 2، بازی بسیار مورد انتظاری که طرفداران شاهکار قبلی آن را سال‌ها تقاضا می‌کردند، سال ۲۰۱۶ معرفی شد و برخلاف چیزی که فکر می‌کردیم، یک پیش در آمد بر بازی قبلی خواهد بود.

بازی اکشن، جهان‌باز و وسترن Red Dead Redemption 2 این بار حول محوریت شخصیت آرتور مورگان می‌چرخد که یکی از اعضای گروه ون در لینده در سال ۱۸۸۹ بوده است. هر دو شخصیت جان مارستون و داچ ون در لیند که قهرمان و شخصیت منفی قسمت قبل بودند، در این بازی حضور دارند.
راک‌استار هنوز اطلاعات جامع و کاملی از گیم‌پلی بازی منتشر نکرده، ولی انتظار می‌رود که بسیاری از المان‌های بازی قبل که در نوع خود جامع و کامل بودند، در این بازی نیز وجود داشته باشند. برای مثال، سیستم Honor که تعیین کننده‌ی رفتار شخصیت‌های غیر قابل بازی با شما بر اساس عملکردتان بود، قطعا در بازی جدید به عنوان یکی از ویژگی‌های ثابت وجود خواهد داشت.

موفقیتی که بازی GTA 5 با بخش GTA Online داشته، گمانه‌زنی‌های بسیاری را مبنی بر استفاده از سیستمی مشابه در Red Dead Redemption 2 به وجود آورده که هنوز از سوی راک‌استار تایید یا تکذیب نشده است. همچنین وجود بخش بتل رویال با توجه به وسعت و المان‌های موجود در بازی، چیزی محتمل است. در هر صورت، راک‌استار شاید در ظاهر امیدوار نباشد که Red Dead Redemption در حد و اندازه‌های GTA 5 بفروشد، ولی قطعا برنامه‌هایی برای درآمدزایی طولانی مدت و پشتیبانی چند ساله از محتوای Red Dead Redemption 2 را در نظر دارد. خبر بد برای Xbox One دارها این است که راک‌استار به واسطه همکاری نزدیک خود با سونی، بسته‌های الحاقی را در انحصار زمانی پلی‌استیشن 4 قرار داده و ایکس‌باکس بازها دیرتر به این دست از محتویات دسترسی پیدا می‌کنند.

Fallout 76

‌Bethesda (بتسدا) به صورت ناگهانی از بازی Fallout 76 که در کمال ناباوری، تماما آنلاین است، قبل از رویداد E3 2018 رونمایی کرد. در ابتدا بسیاری تصور می‌کردند که با یک بازی کوچکتر و شاید محدودتر از Fallout 4 رو به رو هستند اما طبق گزارشات و البته صحبت‌هایی که شخص تاد هاوارد، خالق مجموعه و کارگردان قسمت جدید طی مدت گذشته ارائه داده، مشخص شد که Fallout 76 نه تنها کوچک یا حتی هم‌سایز و اندازه Fallout 4 نیست، بلکه ۴ برابر بزرگ‌تر و پرجزئیات‌تر است.

داستان این نسخه، رویدادهای قبل از تمام قسمت‌های مجموعه را روایت می‌کند و به سمت و سیاقی تاریک‌تر و مجهول‌تر از دنیای Fallout خواهد رفت. المان همکاری و به نوعی چند نفره، چیزی است که برای اولین بار به بدنه‌ی مجموعه تزریق شده، اما همچنان گیمرها می‌توانند مسیر خود را به تنهایی طی کنند که خب، طبق گفته سازنده‌ها این راهی سخت خواهد بود. اما نکته قابل ذکر این است که Fallout 76 یک بازی تماما آنلاین است و محیط بازی فعل و انفعالاتی داینامیک را به واسطه این اتصال آنلاین به خود می‌بیند.

ویژگی ساخت و ساز که برای اولین بار در Fallout 4 پیاده‌سازی شده بود، در بازی جدید گسترده‌تر شده و بازیکن می‌تواند نه فقط در مکان‌های مشخص شده، بلکه هر جایی که بخواهد بدون هیچ محدودیتی به ساخت و ساز مشغول شود. همچنین در بازی جدید خبری از انسان‌های تحت کنترل هوش مصنوعی نیست و تمام بازمانده‌های آخرالزمانی که در بازی مشاهده می‌کنید، بازیکنان دیگر همانند شما هستند. باید دید جاه‌طلبی جدید بتسدا و وارد کردن بخش آنلاین به مجموعه Fallout چه نتیجه‌ای به دنبال خواهد داشت و آیا این کار، یک حرکت انقلابی تلقی می‌شود یا با یک شکست رو به رو خواهیم شد.

Forza Horizon 4

سردم‌دار سبک ریسینگ آرکید طی سال‌های گذشته به طور قطع سری بازی‌های Forza Horizon است که خود یک اسپین آف و زیر مجموعه برای سری Forza Motorsport محسوب می‌شود. جدیدترین قسمت این زیرمجموعه تحت نام Forza Horizon 4 در رویداد E3 2018 و کنفرانس مایکروسافت به صورت انحصاری برای Xbox One و ویندوز 10 معرفی شد که طبق معمول، پیشرفت‌های بسیار زیادی را نسبت به گذشته دیده است.

دنیای به شدت پویا، عظیم و پر جزئیات نسخه‌ی سوم را فراموش کنید. حالا سازندگان بازی پا را فراتر گذاشته‌اند و تغییرات فصلی را به دنیای عظیم بازی که این بار در سرزمین بریتانیا جریان دارد، وارد کرده‌اند. همه‌ی فصول سال، از بهار تا زمستان، باعث می‌شوند تا جای جای دنیای Forza Horizon 4 تنظیمات و شمایل منحصر به فرد و البته گوناگونی را به خود بگیرند و تجربه‌ی شما از مسابقه در یک محیط را به چندین شکل مختلف در طول زمان در بیاورند.

همانند نسخه‌های گذشته مجموعه، سیستم یادگیری هوش مصنوعی Drivatar در بازی وجود خواهد داشت. پیشرفت بزرگ این بازی در بخش آنلاین و چند نفره اتفاق افتاده که این بار در هر سرور ما شاهد بیش از ۷۲ گیمر خواهیم بود که می‌تواند نوید رقابت‌های متنوع و بزرگ‌تر از گذشته را بدهد. بیش از ۴۵۰ اتومبیل لایسنس‌شده هم در Forza Horizon 4 وجود دارد که بیشترین مقدار در طول تاریخ سری محسوب می‌شود.

Forza Horizon 4 بی‌شک بزرگ‌ترین بازی انحصاری کنسول Xbox One در سال جاری میلادی است که انتظار می‌رود موفقیت‌های نسخه‌های قبلی خود را تکرار کند.

با توجه به این لیست، می‌توان کاملا متوجه شد که Xbox One از نظر دارا بودن بازی‌های انحصاری، تا چه حد در سال ۲۰۱۸ فقیر بوده و ضعیف عمل کرده است. با توجه به رونمایی‌ها و برنامه‌هایی که مایکروسافت در کنفرانس ایکس‌باکس E3 2018 ارائه داد، امیدهای زیادی به سال‌های آینده وجود دارد و باید دید ردموندی‌ها می‌توانند برای کاربران وفادار خود، محتوایی در خور عرضه کنند یا خیر.

مخاطبان بازی‌های موبایلی سلایقی بعضا عجیب و نامتعادلی دارند که به نسبت بازار بازی‌های کنسولی و پی‌سی، تشخیص آن گاهی سخت می‌شود. با این حال، پیشبرد اهداف و سوار کردن آنها بر روی یک موج خاص، شگردی است که برخی بازی‌سازان با آن به خوبی آشنا هستند. سابقه نشان داده که هر از چند گاهی، یک ژانر خاص ترند روز دنیا می‌شود و از آنجایی که پروسه ساخت بازی‌های موبایلی، دردسری به مراتب کمتر دارد، خیل عظیمی از توسعه‌دهندگان خود را آماده‌ی چنین چالش‌هایی می‌کنند.

این روزها دست هر کسی که موبایل می‌بینید، کم پیش میاید که مشغول انجام یکی از بازی‌های پازل کلمات نباشد. خوشبختانه با توجه به اینکه ساخت و توسعه‌ی بازی بر اساس این ژانر از نظر فنی سبک‌تر و آسان‌تر است، بازی‌سازان داخلی کفه‌ی ترازو را به سمت جلوه‌های بصری هنری و المان‌های دیگری که درش قدرت بیشتری دارند سوق داده‌اند و شاهد آثار خلاقانه و جالب توجهی هستیم.

این‌ها را گفتیم تا شما را با اثری به نام شهزاد، کاری از استودیو باران رویا که در کارنامه خود بازی‌های درخشانی مانند سلحشوران و ماشین جنگی را دارند، آشنا کنیم. شاید هیچکس از یک بازی ژانر پازل کلمات انتظار قصه‌گویی یا گیم‌پلی‌ای محتوا محور و آموزشی نداشته باشد و صرف وقت‌گذرانی و انجام چالش پیدا کردن کلمات، چنین بازی‌هایی را تجربه کند، اما شهزاد مسیر بسیار جالب توجهی را انتخاب کرده که از آن یک محصول با ارزش ساخته است.

در بخش گیم‌پلی و در واقع بدنه‌ی اصلی بازی که چینش حروف به هدف پیدا کردن کلمات مناسب پی‌ریزی شده، شهزاد از ساختار جدول‌‌گونه استفاده کرده و شما بیشتر مواقع می‌توانید با پیدا کردن یکی از کلمات، حرف ستون یا ردیف دیگری را ببینید که این قضیه باعث می‌شود کمی بازی راحت‌تر از حالت معمول خود را نشان دهد. اما در همین بخش، سازندگان بازی از المانی به نام فرهنگ عمید برای به چالش کشیدن مخاطب استفاده کرده‌اند. خیلی خلاصه بخواهم بگویم، عمید یک فرهنگ لغت فارسی به فارسی تالیف حسن عمید، از نویسندگان و روزنامه‌نگاران مشهور معاصر ایران است که تاثیر بسیار زیادی بر روی ادبیات حال حاضر زبان فارسی گذاشته است.

خب اگر راستش را بخواهید، خود من هم تا قبل از تجربه‌ی شهزاد، چیزی از فرهنگ عمید نشنیده بودم و همین مسئله سبب شد تا بسیاری از کلماتی که در بازی وجود دارند، برایم نا آشنا باشند. کلماتی که شاید هیچوقت حدس نزنید که ترکیب حروف پیش روی‌تان هستند، اما سازندگان بازی با استفاده از این ویژگی، سهل بودن پیدا کردن کلمات به واسطه‌ی ساختار جدول مانند را تا حدی از بین برده‌اند. البته در مورد معنای کلمات نگران نباشید، چرا که می‌توانید به راحتی معنا و مفهوم کلماتی که نمی‌دانید را در بازی ببینید و خب، این قضیه از نظر جنبه‌های آموزشی یک قدم رو به جلو و امتیاز ارزشمند برای بازی شهزاد محسوب می‌شود.

یکی از مسائلی که شاید مورد توجه مخاطب قرار بگیرد، پیدا کردن برخی کلمات است که نه در جدول اصلی جای دارند و نه بخش کلمات پنهان که شاید در وهله اول با خود بگویید که این مورد از دست سازنده‌های بازی در رفته، اما تا آنجا که من متوجه شدم، این مسئله به عملکرد شما و کلماتی که در جدول‌های قبلی پیدا کردید بر می‌گردد. برای مثال، اگر در جدول‌های قبلی کلمه «پسر» را پیدا کردید و در جدولی که هستید، حروفی وجود دارد که ترکیب کلمه‌ی «پسر» را تشکیل می‌دهند، شما نمی‌توانید این کلمه را دوباره بسازید، چون یک بار قبلا پیدا شده. این مورد را من صد درصد تضمین نمی‌کنم ولی تا آنجا که متوجه شدم سناریوی طرح شده می‌تواند منطقی و صحیح باشد.

اما کمی قبل‌تر در مورد برخی دیگر از ویژگی‌های شهزاد تعریف و تمجید کردیم که بسیار قابل توجه هستند. شهزاد به نوبه‌ی خود یکی از دراماتیک‌ترین بازی‌های ژانر پازل کلمات محسوب می‌شود. بله درست شنیدید، پازل کلمات و دراماتیک! سازندگان بازی با تمرکز و وسواس زیاد در پیاده‌سازی موسیقی و انتخاب صحیح آنها در جای جای بازی، حس آرامش خاصی به بدنه‌ی شهزاد تزریق کرده‌اند که اگر شما این بازی را با هدست انجام دهید، شاید کمتر به خاطر عدم پیدا کردن برخی کلمات، اذیت شوید و همیشه یک حس آرامش‌بخش و جالب به واسطه‌ی نت‌های موسیقی آرام و دلپذیر، ذهن شما را به خلوتی دل‌نشین دعوت می‌کند. شهزاد این تم حرفه‌ای و فوق‌العاده خود را مدیون یکی از برترین هنرمندان کشورمان است. میلاد عدل، وظیفه‌ی تولید موسیقی بازی شهزاد را برعهده داشتند که انصافا توانسته‌ تم هزار و یک شبی بازی را به خوبی در گوش‌های مخاطب بنشانند.

روی دیگر سکه شهزاد، تم بصری و ارائه‌ی محتوا است. هر فصل از بازی، یک بخش از داستان شهزاد را که کوتاه و مختصر است، برای ما بیان می‌کند و بسته به شمایل و ساختار آن داستان، شکل و قیافه فصل هم بر همان مبنا به تصویر کشیده می‌شود. نمی‌توانیم بگوییم که این داستان‌ها که به صورت سریالی دنبال می‌شوند، نقطه قوت برای شهزاد محسوب می‌شوند، اما وجود آنها، آن هم به این شکل مینیمال که زمان زیادی از کاربر نمی‌گیرد، می‌تواند گوشه‌ی ذهن مخاطب جا گیرد و باعث شود بازی با همین یک المان و به این سبک و سیاق، تفاوتی را در دید مخاطب به تصویر بکشد.

شهزاد یک اثر کاملا بی‌نقص نیست و برخی ویژگی‌های آن، شاید باعث شود تا کاربر اذیت شود. به مانند بسیاری از بازی‌های هم‌سبک، امتیاز یا سکه‌هایی در شهزاد وجود دارد که کاربر می‌تواند از آن برای راهنمایی گرفتن استفاده کند. اما نسبت دریافت و نرخ استفاده از آن‌ها برای گرفتن راهنمایی در بازی مقداری غیرطبیعی است. دریافتی سکه شما از بازی ۵ به نهایت ۵۰، بیشتر یا کمتر خواهد بود و این نسبت در مقابل ۱۰۰ سکه برای گرفتن راهنمایی، مقداری آزاردهنده است و امیدواریم سازنده‌های بازی با توجه به این که در چینش کلمات خود از واژه‌هایی کم‌تر شنیده‌ شده استفاده کرده‌اند، در آپدیت‌های بعدی قصه‌ی دریافت سکه را تا حدی آسان‌تر و بهتر بازبینی کنند. البته که بخش فروشگاه در بازی وجود دارد و شما می‌توانید از حداقل ۵ هزار تومان برای ۵۰۰ سکه تا ۱۵۰ هزار تومان برای ۲۰ هزار سکه که ۳۰ درصد هدیه هم به همراه دارد، گزینه‌های متعدد خرید داشته باشید. تماشای تبلیغ و دنبال کردن صفحه‌ی اینستاگرام بازی هم برای شما مقداری سکه به دنبال خواهد داشت که خب، زیاد هم نیستند. بالای بخش راهنما یک طوطی بازیگوش و خوش‌صدا قرارداده شده که با لمس آن عکس‌العمل‌های بامزه‌ای دیده می‌شود که ای کاش این عکس‌العمل‌ها بیشتر بود تا ارتباط مخاطب با این پرنده جالب‌تر می‌شد.

اینطور که از شنیده‌ها پیدا است و استودیو باران رویا طی برخی مصاحبه‌ها تایید کرده، باید منتظر آپدیت‌هایی باشیم که به شهزاد بخش چند نفره و آنلاین اضافه می‌کنند. رقابت‌های آنلاین و درج چند حالت برای آن می‌تواند بیش از پیش بازی را محبوب کند و حتی برگزاری مسابقات آنلاین، آن هم با فضای شهزاد قطعا برای مخاطبانی که از نسخه‌ی اولیه راضی بوده‌اند، جالب توجه خواهد بود.

اینکه استودیو باران رویا برنامه‌های کلانی برای شهزاد در پیش دارد، نشان‌دهنده‌ی این موضوع است که سازندگان از ابتدا، قصد و نیت‌شان ارائه‌ی یک بازی متفاوت و حتی ساختارشکن نسبت به نمونه‌های مشابه در ژانر پازل کلمات بوده و خواهد بود. تجربه‌ای که تلفیقش با حال و هوای شبه فانتزی ایرانی و داستان‌سرایی سنتی، آن هم در اثری که هسته‌ی اصلی‌اش بازی با کلمات است، محصولی ناب، چشم‌نواز و آرامش‌بخش را ارائه داده است.

زنده ماندن یک چنین بازی‌هایی که بر حسب ترند روز دنیا تولید شده و رشد می‌کنند، وابستگی زیادی به ایجاد خلاقیت در ادامه راه دارد. بازی‌ها و سبک‌های ترند، یک دوره‌ی زمانی دارند و به محض اینکه ترند بعدی از راه برسند، بازی‌های قبلی تک به تک از رده خارج می‌شوند، مگر اینکه آنها خود را برای چنین روزهایی آماده کنند و چیزهایی به بازی اضافه کنند که چسبندگی مخاطب را حفظ کند. استودیو باران رویا قبلا تا حد زیادی با بازی‌هایش توانایی خود را برای بقا در بازار نشان داده و امیدوار هستیم شهزاد، که اثری زیبا و دلنواز است، با تمام شدن دوره‌ی ترند بازی‌های پازل کلمات، از دور خارج نشود.

دریافت از کافه بازار