سبک دو و نیم بعدی بازی در همان ابتدا تا حدودی امید‌ها را از ما گرفت زیرا همه منتظر چیزی شبیه به سه‌گانه شن‌های زمان بودیم! اما منتظر ماندیم تا نسخه نهایی بازی را تجربه کنیم  و باید در همین ابتدا گفت، Prince of Persia The Lost Crown یکی از بهترین عناوین ساخته شده در کل سری‌ست!

هیجان جایی بیشتر شد که یوبی‌سافت بطور رسمی اعلام کرد که این عنوان دارای دوبله فارسی خواهد بود! بعد از آغاز بازی متوجه شدیم نه تنها دوبله، بلکه حتی نوشته‌های بازی نیز به فارسی طراحی شده و حالا با یک عنوان تماما فارسی روبرو هستیم. چیزی که شاید بتوان گفت برای اولین بار در تاریخ بازیهای ویدئویی، توسط یک استودیوی خارجی انجام شده است.

با ورود به بازی و با شنیدن صداهای بازی و کیفیت دوبله فارسی آن متحیر شدیم، زیرا این دوبله نه تنها یک دوبله معمولی، بلکه یکی از بهترین دوبله‌هایی است که تا کنون دیده‌اید. دوبله‌ها بسیار حرفه‌ای و با دقت انجام گرفته‌ و نوشته‌ها نیز تقریبا بدون ایراد نوشته شده‌اند.

این نوشته‌ها و گفتگوها اکثرا به زبان فارسی محاوره‌ای انجام گرفته که در ابتدا تعجبمان را در پی داشت اما با گذر زمان به نظر می‌رسد که انتخاب خوبی بوده است، زیرا باعث بوجود آمدن ارتباط صمیمانه‌تری با مخاطب شده است.

از این مهم که بگذریم، به دنیای غنی و زیبای بازی می‌رسیم. برخلاف شماره های قبلی که می‌توان گفت صرفا نام شاهزاده پارس را به دوش می‌کشیدند، اینبار در Prince of Persia The Lost Crown با دنیایی تماما ایرانی طرف هستیم. از طراحی های دقیق محیط ایران باستان و داستان سرایی های قدیمی و حتی افسانه‌ای گرفته تا نام تمامی آیتم‌ها و کتیبه‌ها، همگی برایمان آشنا هستند.

همای سعادتی که همواره در کنارمان پرواز کرده و ما را راهنمایی می‌کند تا طلسم هایی نظیر کمان آرش، شوق و اشتیاق زیادی را برایمان به ارمغان آوردند. داستان‌های باستانی همچون سیمرغ و اهریمن که در کتیبه‌ها و دست نوشته های میخی در سرتاسر دنیای این بازی برایمان بازگو می‌شوند و داستان بازی نیز در همین راستا پیش می‌رود.

داستان از جایی آغاز می‌شود که بعد از مرگ شاه داریوش، سرزمین پارس به دست ملکه تومریس اداره شده و پسرش غسان به عنوان شاهزاده جدیده پارس انتخاب می‌شود اما دقیقا در همین شب، غسان توسط آناهیتا که مربی کاراکتر اصلی بازی یعنی سارگون است، دزدیده شده و به کوه قاف برده می شود.

سارگون، آناهیتا و چند نفر دیگر که در طی بازی با آن ها بیشتر آشنا خواهید شد، عضوی از یک گروه خاص به نام «گارد جاویدان» هستند که وظیفه محافظت از تاج و تخت پارس را دارند. این افراد دارای قدرت‌های جنگی خاصی هستند و به همین دلیل نیز طراحی هرکدام از آن ها از دیگری متفاوت است.

حالا که به نظر می‌رسد آناهیتا به تاج و تخت خیانت کرده، گارد جاویدان برای نجات غسان راهی کوه قاف می‌شوند تا غسان را نجات دهند اما در همان بدو ورود متوجه اتفاقات عجیب و غریبی شده و از یکدیگر جدا می شوند. ارتشی که جلوتر از گارد وارد کوه قاف شده بود، 30 سال پیرتر از آن ها هستند و به نظر می رسد زمان در این کوه روند متفاوت تری را در پیش گرفته است.

اما این سوالات و اتفاقات عجیب در همین جا تمام نشده و با پیشروی در بازی با داستانی بسیار پیچیده تر روبرو شده و پرده از واقعیت این کوه و داستان برخواهید داشت. به طور کلی با داستان و روایتی بسیار زیبا و جذاب طرف هستیم که بی‌شک شما را تا پایان بازی همراهی خواهد کرد.

در کنار داستان اصلی شما با کاراکترهای مختلفی نیز روبرو خواهید شد که هرکدام ماموریتی فرعی به عهده شما خواهند گذاشت. این ماموریت‌ها در نیز نوع خود جذاب و دارای داستانی گیرا هستند که شما را مجاب به انجام آن‌ها خواهند کرد.

گیم‌پلی Prince of Persia The Lost Crown بسیار ساده اما در عین حال جذاب و چالش برانگیز است. سارگون دارای دو شمشیر به نام های “قیص و لیلاست” و تیرکمان مونولیاس، یکی از اعضای گارد جاویدان نیز به این ترکیب اضافه می‌شود.

در ابتدا حس اینکه فشردن تنها یک دکمه و حمله با شمشیر کلیت گیم پلی بازی را تشکیل داده و می‌تواند خسته کننده شود، به شما القا خواهد شد اما با پیشروی در بازی و گرفتن قدرت‌های جدید و پرهای ققنوس، این روند پیچیده‌تر شده و حالا که دشمنان نیز ارتقا پیدا کرده‌اند، برای زنده ماندن باید تلاش بیشتری کنید! بالاخص مبارزات با Boss‌ های بازی بسیار نفس‌گیر، پرسرعت و چالش برانگیز هستند و برای یادگیری نوع رفتار و در نهایت شکست آن‌ها، باید بارها و بارها شکست بخورید!

در سوی دیگر بخش پلتفرمینگ و پازل‌های بشدت جذابی را در Prince of Persia The Lost Crown داریم که بی‌شک بهترین بخش ماجراست. پلتفرمینگ‌ و تله‌هایی که باید از آن‌ها عبور کنید، با وسواس خاصی طراحی شده‌اند و گذر از آن‌ها نیازمند صبر و حوصله و یادگیری است. بطوری که بعد از گذر از آن‌ها به خودتان افتخار خواهید کرد! این قضیه در بخش پازل‌ها نیز وجود دارد و حل معماهای گاها پیچیده و جذاب حس خوبی را با بازیکن منتقل می‌کند. چند پازل و تله خاص نیز برایتان در نظر گرفته شده تا به‌درستی صبر و مهارت شما را به چالش بکشد!

از آنجایی که این عنوان در سبک مترویدویناست، نقشه و محیطی بسیار بزرگ و پیچ در پیچ به انتظارتان نشسته است. کشف تمامی این راهروها و باز کردن کل نقشه تبدیل به وسواسی می شود که شما را تا ملاقات آخرین مکان و اتاق، رها نخواهد کرد؛ و البته باید گفت ملاقات این نقطه ها هیچ گاه بی پاداش نخواهد بود! کلیت نقشه از چندین بخش مختلف مثل تالارهای دانش، سردابه ها و  … تشکیل شده که هرکدام دارای طراحی محیطی و پازل و تله های متفاوتی که همگی به زیباترین نحو انجام شده اند.

بعضی از این محیط ها به قدری زیبا هستند که شاید دقایق زیادی را صرفا برای لذت بردن از محیط سپری خواهید کرد. کشف رمز و راز هر کدام از این محیط ها ساعت های بسیار زیادی را به خودشان اختصاص خواهند داد که واقعا لذت بخش هستند. گرافیک بازی با استایل سیل شید طراحی شده و همین موضوع جذابیت خاصی را به نوع روایت داستان و حتی سینماتیک‌های بازی اضافه کرده است.

این مهم در مبارزات با باس‌ها بیشتر جلوه می‌کند و شاهد کارگردانی بسیار زیبا در حین این مبارزات هستیم. همانطور که در ابتدا اشاره کردیم، کار دوبله و نوشتار فارسی بسیار حرفه‌ای انجام گرفته و لبخند رضایت را بر لبانتان خواهد آورد. در سوی دیگر نیز موسیقی‌های کاملا ایرانی را داریم که توسط نوازندگان اکثرا ایرانی و به واسطه آلات موسیقی ایرانی همچون نی و اود و کمانچه و حتی سه تار و سنتور نواخته شده‌اند.

کلام آخر

عنوان Prince of Persia The Lost Crown یا «پرنس پارس: تاج گمشده» را می‌توان ایرانی‌ترین عنوان از سری بازی‌های پرنس پارس دانست. بعد از تجربه این عنوان تازه متوجه خواهید شد که عناوین قبلی صرفا نام پارس را با خود به دوش می‌کشیدند و خبری از فرهنگ و اساطیر ایرانی در آن ها به چشم نمی‌خورد.

از Prince of Persia The Lost Crown حتی می‌توان به عنوان کلاس درس اساطیر ایرانی یاد کرد و چیزهای زیادی که اکنون در حال فراموش شدن هستند یاد گرفت. گیم‌پلی جذاب و طراحی محیط و معماها و پلتفرمینگ بازی، این بازی را تبدیل به یکی از بهترین بازی‌های سبک مترویدوینا کرده که تجربه آن بر هر کسی، مخصوصا ما ایرانی‌ها از واجبات است!

نقد و بررسی بازی Prince of Persia The Lost Crown روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-prince-of-persian-the-lost-crown/feed/ 2 https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-avatar-frontiers-of-pandora/ https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-avatar-frontiers-of-pandora/#respond Sun, 17 Dec 2023 14:37:29 +0000 https://vgmag.ir/?p=107870 سری فیلم­ های Avatar به کارگردانی «جیمز کامرون» را می توان نقطه عطفی در جلوه های ویژه سینمایی دانست. با هر بار اکران یکی از این فیلم ها، به جرئت مرزهای جلوه‌های ویژه جابجا شده و استاندارهای جدیدی برای این صنعت تعیین می شود؛ هرچند از نظر داستانی چیز خاص و جدیدی را برای ارائه ندارند، اما به شخصه فکر نکنم حتی خود جیمز کامرون هم تمرکز زیادی روی این بخش گذاشته باشد! اما دنیای جدیدی که «پاندورا» نام دارد، بدون شک یکی از جذابترین دنیاهایی است که بیننده را به واسطه زیبایی های خود مجذوب و متحیر می کند.

عنوان «Avatar: Frontiers of Pandora» نیز تقریبا همین مسیر را در پیش گرفته و می‌توان گفت در چهارچوب همین اصل نیز موفق بوده است. داستان چیز جدیدی را برای بازگو کردن ندارد. کاراکتر اصلی در کودکی توسط انسان ها که در این جا با نام RDA شناخته می شوند، ربوده شده و در قرنطینه کامل و بدور از طبیعت پاندورا و ساکنان آن، برای خدمت به انسان ها آموزش می‌بیند.

اما این روند با شورش «جیک سالی» (قهرمان اصلی فیلم ها) مختل شده و ما برای اولین بار پا به دنیای پاندورا و رمز و راز ها و خطرات آن می‌گذاریم. تنها ارتباط داستانی این عنوان با سری فیلم ها همین است و یوبی سافت سعی کرده داستانی مجزا اما تکراری را برایمان روایت کند. شما باید با ایجاد اتحاد بین سه قبیله «ناتوی» موجود در بازی، به جنگ RDA رفته و پاندورا را از شر آن ها خلاص کنید!

همانطور که بالاتر گفته شد، کاراکتر اصلی در قرنطینه کامل بزرگ شده و هیچ اطلاعی از دنیای بیرون و هم نژادان خود ندارد. همین امر باعث شده تا شما نیز در جایگاه این کاراکتر، عملا بدون هیچ اطلاعی پا به این دنیای وسیع بگذارید. به همین واسطه اکتشاف و شناخت خطرات و زیبایی های این سیاره کاملا برعهده خود شماست و با کمک افرادی که در طول مسیر با آن ها آشنا خواهید شد باید بر این خطرات غلبه کرده و راه خود را برای تبدیل به یک جنگجوی پاندورا محیا کنید.

صحبت از کاراکترهای مختلف شد، شاید بزرگترین ایرادی که بتوان به بخش روایت و شخصت پردازی این عنوان گرفت، تعداد بالای این کاراکترهاست. مشکل آنجا بیشتر خود را نشان می‌دهد که این کاراکترها به علت شباهت ظاهری و اسمی، تقریبا هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند و شناخت و ایجاد یک ارتباط بین شما و آن ها تقریبا غیرممکن است و بعد از مدتی هیچ یک از آن ها را به یاد نخواهید آورد.

با قدم گذاشتن به دنیای زیبا و بشدت شلوغ Avatar: Frontiers of Pandora شاید اولین چیزی که به ذهنتان برسد، پیش بینی یک عنوان شبیه به فرمول تکراری یوبی سافتی و Far Cry مانند است. البته تا حدودی این پیش بینی دور از واقعیت نیست، اما این عنوان چیزهایی برای جدا کردن خود از عنوان ذکر شده، در آستین خود پنهان کرده است. دنیایی که با آن روبرو هستیم، به جرئت و به حتم، زنده ترین و زیباترین دنیایی است که تا کنون دیده‌اید.

این امر به واسطه گرافیک بسیار زیبای آن چه از نظر هنری و چه از نظر تکنیکی میسر شده و تقریبا هیچ گاه از گشت و گذار و کشف آن خسته نخواهید شد؛ اما چیزی که شما را خسته کرده و حوصلتان را سر خواهد برد ماموریت های نه چندان جذاب و تمرکز زیاد برای یافتن یک چیز خاص برای Craft کردن است. تمرکز گیم پلی بیشتر بر پایه گشت و گذار و پارکور است و در سازندگان در اجرای این امر تا حدودی موفق بوده‌اند.

شاید تنها نکته ای که بشدت می‌تواند آزار دهنده باشد، تکیه بیش از حد بر سیستم Na’vi Sense است. قابلیتی که به شما اجازه می دهد مسیر و هدف خود را با استفاده از حس ششم ناتوی پیدا کنید. در همین راستا، بازی هیچ Mini Mapی برروی صفحه ندارد و تنها به نشان دادن قطب ها بسنده کرده و این شمایید که باید مسیر خود را بیابید. سیستم حرکت و پارکور بشدت نرم و روان است و تقریبا جایی در این دنیا وجود ندارد که نتوانید به آن دسترسی داشته باشید.

همچنین استفاده از گیاهان مختلف برای رسیدن به مکان­ های بلندتر و یا استفاده از برخی از آن ها برای افزایش سرعت پارکور، برقراری ارتباط شما با این دنیای زنده را بیشتر می‌کند. این گشت و گذار در Avatar جایی جذابتر می‌شود که تقریبا بعد از پنج ساعت به اولین موجود پرنده خود که Ikran نام دارند دسترسی پیدا می‌کنید! پرواز بر فراز نقشه بزرگ و دنیای زیبای پاندورا، جذابیت عجیبی را بهمراه دارد.

پرش از روی یکی از تکه سنگ‌های معلق در آسمان و همزمان صداکردن پرنده خود برای گرفتن شما در میان آسمان و زمین برایتان هیجان انگیز خواهید بود؛ و البته باید گفت که این پرندگان صرفا برای گشت و گذار نیستند و می توانید با کمک آن ها به مبارزه با دشمنان نیز بپردازید که در اکثر مواقع نیز تاثیر زیادی بر راحتی مبارزات خواهند داشت.

 در سوی دیگر گیم پلی Avatar: Frontiers of Pandora، بخش اکشن و مبارزات را داریم که نه آنقدری عالی است که نفستان را در سینه‌تان حبس کند و نه آنقدر بد است که مانع لذت بردنتان از ادامه مسیر شود. سلاح‌ها به دو قسمت سرد و گرم تبدیل می‌شوند. سلاح های سرد مثل تیرکمان بزرگ و مشهور ناتوی‌ها و سلاح‌های گرمی که از انسان ها بدست خواهید آورد. هر کدام از این سلاح‌ها می توانند خسارت زیادی را برای دشمن به بار بیاورند.

با تیرکمان می‌توانید بصورت مخفی نقطه‌های حساس دشمنان را هدف گرفته و با یک تیر، آنها را از پای در آوردید و با استفاده سلاح‌های گرم می‌توانید مثل ارتش یک نفره به قلب دشمن زده و آشوب به‌پا کنید. تصرف و تخریب پایگاه‌های دشمن از همان فرمول همیشگی فارکرای‌ها پیروی می‌کند و شباهت زیاد این پایگاه و به نوعی کپی بودن آنها از مواردی است که می‌تواند حوصلتان را سر ببرد!

بالاتر به دنیای بسیار کامل و زنده Avatar: Frontiers of Pandora اشاره کردیم، امری که بدون زحمات تیم گرافیکی چه هنری و چه تکنیکی میسر نمی‌شد. کیفیت بافت‌ها و پوشش بشدت انبوه گیاهی، چیزی است نظرتان جلب خواهد کرد. گیاه های زنده و پرحرکت و فیزیک آنها در آب و هواهای مختلف زیبایی عجیبی را به تصویر می‌کشند. جنگلی پرتحرک که در زمان طوفان آرام و قرار ندارد  و در شب های آرام با رنگ‌ها و نورهای مختلف محیط اطراف را نورانی می‌کنند.

گرافیک از نظر تکنیکی آن‌جا جذابتر می‌شود که بدانید Avatar بر روی کنسول های PS5 و XSX دارای RayTracing در بخش‌های خاصی از سطوح مانند برکه‌ها است و از تکنیک نورپردازی GI استفاده می‌کند و تمامی این موارد را می‌توانید در حالت 60 فریم نیز داشته باشید. البته اگر تلویزیونی با قالبیت VRR ندارید، افت فریم‌هایی که در این مود با آن مواجه خواهید شد، شاید برایتان کمی اذیت کننده شود. اما در سمت دیگر نیز حالت 30 فریم را دارید که با رزولوشن بهتر و فریم ثابتی می‌تواند برایتان لذت بخش باشد.

کلام آخر

عنوان Avatar Frontiers of Pandora تقریبا همان چیزی است که انتظارش را داشتیم. این بازی هیچ انقلابی در هیچ یک از زمینه های گیم‌پلی انجام نداده و با فرمول تقریبا آشنای یوبی‌سافتی به مسیر خود ادامه می‌دهد. اما با استفاده از محیط زنده و پرتحرک و گیم‌پلی ای روان، سعی دارد مسیر خود را از دیگر آثار یوبی سافت جدا کند؛ که باید گفت تا حدودی نیز موفق شده است! اما اگر به کلیت آن نگاهی داشته باشیم، داستان و ماموریت‌های حوصله سر بر، ضربه‌ی اصلی را به بدنه آن وارد می‌کنند.

با تمامی این تفاسیر می‌توان گفت این بازی نه یک عنوان کامل است و نه آنقدری بد است که بتوان بر روی آن چشم بست. تجربه Avatar Frontiers of Pandora و گشت و گذار در دنیای زیبای پاندورا حداقل برای یک بار هم شده می‌تواند تجربه‌ای لذت بخش همراه با کاستی‌های برایتان به ارمغان آورد.

نقد و بررسی بازی Avatar: Frontiers of Pandora روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

این رویه برای دو شماره بعدی این سری نیز ادامه داشت و هر بار شاهد بزرگترشدن بی دلیل و آزاردهنده نقشه بازی که به بخش اعظمی از آن بصورت تکنیک Procedural ساخته می­‌شد بودیم، که بطبع این رویه به مذاق خیلی از طرفداران قدیمی که خاطره­‌های زیادی با سری­‌های اصلی داشتند، خوش نیامد.

در Assassin’s Creed Valhalla ما در کنار نقش­‌های اصلی داستان، با شخصیتی به نام «باسم» که مسافری از خاورمیانه و عضوی از فرقه اساسین­ها که اینجا با نام Hidden Ones شناخته می‌شدند بودیم. طبق اطلاعاتی که منتشر شده بود، عنوان Assassin’s Creed Mirage در ابتدا قرار بود بصورت یک بسته الحاقی برای والهالا منتشر شود اما بعدا شرکت سازنده تصمیم می‌گیرد با بزرگتر کردن پروژه، آن را تبدیل به یک عنوان مستقل اما کوچکتر از نظر وسعت و با قیمتی کمتر از قیمت معمول منتشر کند.

در همین راستا تصمیم دیگری نیز از طرف تیم سازنده اتخاذ شد و آن هم نزدیک کردن شمای کلی این بازی به پدران خود و اساسین­‌های قدیمی بود. اینگونه بود که Assassin’s Creed Mirage با شعار بازگشت به گذشته و ریشه‌­های سری، معرفی شد و هیجانی را در دل طرفداران قدیمی زنده کرد.

همانطور که بالاتر اشاره شد، در Assassin’s Creed Mirage ما سرنوشت «باسم» را از ابتدا و چگونگی تبدیل او از یه دزد خیابانی در شهر قدیمی بغداد، به یک عضو اساسین را دنبال می‌کنیم. همچنین شاهد سفر او به قلعه الموت – که برای خیلی از ماها آشناست – و پخته شدنش توسط یکی از استادان به نام روشن، که نقش او را شهره آغداشلو ایفا می­‌کند، هستیم.

داستان کاملا به سبک کلاسیک دنبال شده و بعد از تحقیقات در مورد اعضای فرقه تمپلارها، یکی پس از دیگری آن­ها را از پای درآورده و به دنبال جوابی برای سوالات مختلفی که در طی داستان برایتان ایجاد می‌­شود خواهید بود.

در همینجا باید اشاره‌ای به رابطه‌ی مستقیم پایان بندی داستان این عنوان، با والهالا داشته باشیم. اگر موفق به تجربه والهالا نشده‌­اید، در پایان با هزاران سوال بی‌جواب مواجه خواهید شد و هیچ ایده­‌ای از اتفاقاتی که شاهد خواهید بود نخواهید داشت؛ پس پیشنهاد می­کنیم قبل از تجربه این عنوان حداقل نگاهی کوتاه به خلاصه داستان والهالا داشته باشید.

در بخش گیم­‌پلی همانطور که سازندگان ادعا کرده بودند، ما شاهد بازگشت این سری به ریشه­‌ها هستیم. تمرکز گیم­‌پلی بیشتر برروی عملیات و حرکات مخفی است و مبارزات بی­‌پروا و رو در رو به سرعت منجر به مرگتان خواهد شد. البته سیستم مبارزه‌ی تاحدودی بد و محدود، که برای بازی در نظر گرفته شده در این قضیه بی‌­تقصیر نیست. اینکه این محدودیت بصورت عمدی و برای مجبور کردن بازیکن به استفاده از روش­های مخفی­‌کاری اعمال شده تا حدودی قابل قبول است اما چیزی از بد و یا ضعیف بودن آن نمی‌کاهد!

نقد ویدئویی Assassin’s Creed Mirage

در سوی دیگر ماجرا بخش مخفی­‌کاری به زیبایی برنامه­‌ریزی شده و طراحی مراحل و مناطقی که باید در آن­ها عملیات را انجام دهید با وسواس خاصی طراحی شده­‌اند و دیگر خبری از طراحی رندوم و Procedural در محیط بازی نیستیم که همین تصمیم به لذت بردن بیشتر از بازی کمک می­‌کند. مناطق شهری با دقت و زیبایی خاصی طراحی شده‌­اند و حالا می­‌توانید به مانند گذشته برروی ساختمان­ها به حرکت و پرش­های پارکور مشغول شوید.

شهر بغداد که از چندین منطقه مختلف تشکیل شده هریک طراحی خاص به خود را دارند و گشت و گذار در خیابان­های شلوغ لذت بخش است. هنرمندانی که با موزیک­های خاورمیانه­‌ای سعی در خوشحال کردن مردم دارند و یا واعظانی که در گوشه و کنار در حال تبلیغات برای خلیفه هستند، و یا صدای اذانی که در پس زمینه به گوش می­‌رسد، اتمسفر خاص و آشنایی را حداقل برای ما که عضوی از این جغرافیا هستیم، ایجاد می‌­کند.

انتخاب ماموریت­ها و پیش­برد آن­ها تا رسیدن به هدف، از آزادی عملی نسبتا مناسبی برخوردار هستند. در ابتدا باید اطلاعات کافی از گوشه و کنار شهر بدست آورده و در نهایت برای عملیات اصلی آماده شوید که این خود نیز دارای انتخاب­های مختلفی برای شروع عملیات است. برای مثال بعد از تحقیق در محیط با استفاده از عقابتان، می‌توانید مزدورهایی را برای ایجاد آشوب و پرت کردن حواس نگهبانان استخدام کنید و یا با رشوه دادن به گروهی از مردم عادی، در بین آنها مخفی شده و خود را به هدف نزدیک کنید.

البته در بعضی از ماموریت­ها، این تحقیق و تفحص، گاهی زمانبر و بی­‌هدف هستند و حوصله‌تان را سر خواهند برد؛ و یا در برخی از ماموریت­ها باید بصورت مخفیانه فردی را تعقیب کنید و در این فاصله، یک اشتباه بسیار کوچک کافی است تا ماموریت را دوباره از ابتدا شروع کرده و دقایق با ارزشتان  تلف شود.

در بخش گرافیک ما شاهد طراحی زیبا از مناطق شهری و بغداد هستیم. کلیت گرافیک بصری این عنوان به هیچ عنوان نسل نهمی نیست اما زیبایی طراحی هنری آن جذابیت خود را دارد. اما متاسفانه این جمله را نمی­‌توان در مورد طراحی کاراکترهای بازی نیز بکار برد.

به طرز عجیبی طراحی صورت و نوع انیمیشن آن­ها بشدت قدیمی و یادآور عناوین دو نسل پیش است! این قضیه وقتی با بعضی از دیالوگ­ها و صداپیشگی­‌های بد همراه می‌­شود، بیشتر هم به چشم می‌­آید. در مقابل صداپیشگانی همچون شهره آغداشلو را داریم که مثل همیشه کار خود را به زیبایی هرچه تمام انجام داده و حق مطلب را ادا کرده است.

کلام آخر

عنوان Assassin’s Creed Mirage یک عنوان کوچک از نظر وسعت و بزرگی نسبت به پدران خود است اما همین کوچکی باعث شده تا تیم سازنده بتواند با تمرکز بیشتری، به کار خود مشغول شده و بغداد را مملو از جزئیات کند. بازگشت نوع گیم­‌پلی قدیمی و پارکور و ماجراجویی برروی ساختمان­های شهری برای اکثر طرفداران جذاب و دوست­‌داشتنی ست.

بخش مخفی کاری بازی از طراحی خوبی برخوردار است اما در سمت مقابل، مبارزات شمشیر و رو در رو آنطور که باید نمی‌­تواند عطش شما را سیراب کند. در کل با در نظر گرفتن کوچکی بازی و قیمت در نظر گرفته شده برای آن، می­‌توان این عنوان را یک اساسین خوب، مخصوصا برای طرفداران قدیمی این سری در نظر گرفت که می‌­تواند حدود 20 ساعت شما را با خود همراه کند.

نقد و بررسی بازی Assassin’s Creed Mirage روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

سومین شماره از سری بازی­های اتومبیل‌رانی (نه فقط اتومبیل!) یوبی­‌سافت با الهام­گیری از سری بازی­های «فورتزا موتوراسپورت» ما را به جزایر هاوایی و فستیوال مسابقات می‌­برد. شروع The Crew Motorfest همانند فورزا هورایزون 5، شما را با لحظات هیجان‌­انگیز و مخلوطی از مسابقات و وسایل نقلیه‌­ای که انتظارتان را می­‌کشد روبرو می­‌کند. اتومبیل­های هایپر، مسابقات در کوه و آف­رود، مسابقه با قایق، هواپیما، اتومبیل­های قدیمی و کلاسیک و … تنها گوشه‌­ای از چیزی است که در ادامه در انتظار شما نشسته‌ است.

اغراق نکرده­‌ام اگر بگویم از نظر طراحی بصری، The Crew Motorfest یکی از بهترین (اگر نگوییم بهترین!) و زیباترین عناوینی است که تا به حال دیده‌­ایم. تیم طراحی با انتقال دنیای بازی از آمریکا، به جزایر هاوایی، ما را با مناظر بی‌­نظیر و تکرار نشدنی همراه کرده‌اند. از نظر اندازه شاید نسبت به نقشه­‌های قبلی با مقیاس کوچکتری روبرو باشیم اما وسواس خرج شده در طراحی این جزیره بازیکن را انگشت به دهان خواهد گذاشت.

متر به متر این جزیره با دقت خاصی توسط تیم گرافیکی بازی طراحی شده و دیگر شاهد مناطق خشک و عاری از طراحی و Procedural که اخیرا در عناوین یوبی‌سافت بشدت مورد استفاده قرار می­‌گیرند نیستیم. شاید تعجبی نداشته باشد که ساخت این عنوان تقریبا 5 سال به طول انجامیده است! با هر پیچی که در جاده انجام می‌­دهید شاهد منظره‌ه­ای متفاوت و حیرت‌­انگیز خواهید بود به طوری که احتمالا اگر شما هم مانند نگارنده علاقه خاصی به عکاسی در محیط­های بازی دارید، بیشتر وقت خود را در این بخش سپری خواهید کرد!

به واقع نمی‌توان زیبایی­‌های محیط The Crew Motorfest را در چند سطر خلاصه کرد و تنها راه اینکه آن را متوجه شوید تجربه شخصیتان خواهد بود! در اکثرا عناوین جهان باز (Open-World) اتومبیل‌رانی، بعد از مدتی، گردش در نقشه تا حدودی تکراری شده و تمرکزتان را برروی انجام مسابقات و اتمام آن­ها خواهید گذاشت اما در این عنوان به شما قول می­‌دهم تا ساعت­ها و روز­ها به همراه دوستان خود و در جای­‌جای این نقشه بدون هیچ هدفی به گشت و گذار خواهید پرداخت. تغییرات آب و هوایی و گردش شب و روز به کلی رنگ و لقاب بازی را عوض می­‌کند. تماشای غروب و طلوع آفتاب در کنار ساحل شنی و برروی دریا منظره­ای است که نباید آن را از دست بدهید.

مشاهده نقد ویدئویی در یوتیوب

اگر عنوان قبلی این سری را تجربه کرده باشید، می­دانید که The Crew از نظر وسایل نقلیه فقط در اتومبیل­ها خلاصه نشده و شامل هواپیما، موتورسیکلت و قایق هم می‌­شود. بخش کریر The Crew Motorfest به چندین فصل تقسیم شده که نام «پلی­‌لیست (PlayList)» به آن­ها داده شده است. هر پلی‌­لیست شامل مسابقات خاصی است که شما را به بخش­های مختلف جزیره، در دسته‌­بندی خاصی از وسایل نقلیه می‌­برد.

پلی­‌لیست­هایی مثل پلی‌­لیست کلاسیک، که باید با اتومبیل­های قدیمی و کلاسیک، با فیلتر رنگی قدیمی، بدون GPS و تنها با عکس­هایی که به شما داده می‌­شود مسیر خود را بیابید، و یا پلی­‌لیست Donut Media که از جذابترین مراحل بازی هستند. همانطور که گفته شد این پلی­‌لیست­ها هر کدام دارای سبک متفاوت خود هستند و به همین دلیل در بخش کریر به هیچ وجه حس تکراری بودن به شما دست نخواهد داد. همچنین می­‌توانید این بخش­ها را به همراه دوستان خود که تا سقف 4 نفر را شامل می‌­شود، تجربه کنید و لحظات خوبی را برای خودتان رقم بزنید.

همکاری برای ایجاد مزاحمت برای حریفان و کمک به دوستان خود برای تصاحب مقام اول مسابقه و یا رافتن راه­های مختلف بدون GPS و رانندگی در کنار یکدیگر لذتی باورنکردی را به شما القا خواهد کرد. صحبت از حریفان شد، بهتر است اشاره­ای نیز به هوش مصنوعی دیوانه‌­وار این بازی نیز داشته باشیم، در ابتدا حس اینکه با هوش­‌مصنوعی ضعیفی همراه هستیم به شما القا خواهد شد اما بعد از تجربه چندین مسابقه متوجه خواهید شد که هوش­‌مصنوعی هرکاری که لازم باشد برای خارج کردن شما از مسیر و ایجاد مانع، انجام خواهد داد. کافی است از پشت به یکی از حریفان نزدیک شوید تا او سعی در بستن راهتان و یا ایجاد مزاحمت با زدن به اتومبیل شما بکند!

در کنار پلی‌­لیست­های کریر، ما پلی‌­لیست­ها و ملاقات و event های آنلاین را نیز داریم که هر روز و هفته در مکان­های مختلف نقشه برگزار شده و می­‌توانید با دیگر بازیکنان به رقابت بپردازید اما در این روز­های ابتدایی انتشار بازی، به علت حجم بالای بازیکن­ها ممکن است با مشکلاتی نظیر پایدار نبودن سرورها مواجه شوید.

ناگفته نماند که این بخش­ها کاملا برای تجربه تک­نفره نیز طراحی شده‌­اند اما نیاز بازی به اتصال اینترنت دائمی کمی ناامید کننده است. به نظر می­‌رسد کم‌­کم باید این قضیه عادت کنیم زیرا در دوره‌­ای از صنعت گیم­ و تکنولوژی هستیم که تقریبا نیمی از عناوین برپایه اینترنت طراحی شده و اگر هم آفلاین اجرا شوند، بخش­های مهمی از آن­ها را از دست خواهید داد!

طراحی اتومبیل­ها شاید به اندازه دیگر عناوین اتومبیل‌­رانی دقت و جزییات کافی را نداشته باشند اما یکی از بهترین­هاست. این مهم با در نظر گرفتن تعداد بالای آن­ها و وجود دیگر وسایل نقلیه آبی و هوایی، کاملا قابل درک و برای همچین عنوانی مکفی به نظر می‌­رسد؛ و نباید فراموش کرد که تمامی این وسایل نقلیه همگی دارای طراحی کاک­پیت نیز هستند! بازی شامل لیستی بلند بالا از برند­های مختلف هست که حتی شاید نام تعدادی از آن­ها تا کنون به گوشتان نخورده باشد!

هر اتومبیل و برند نیز هندلینگ مختص به خود را دارد که با هر بار تعویض اتومبیل باید چند دقیقه­‌ای را با آن سپری کنید تا کنترل آن را یاد بگیرید. همچنین اکثر اتومبیل­ها قابلیت شخصی‌سازی و به اصطلاح ما اسپورت کردن دارند. می‌­توانید قطعات مختلف بدنه را شخصی‌­سازی کنید و اتومبیل مورد نظر خود را بسازید. همچنین قابلیت ارتقای قطعات مختلف موتور را نیز اختیار دارید که همانند شماره­‌های قبلی به دسته­‌های مختلفی از نظر ارزش و قدرت؛ همانند بازی­های RPG تقسیم شده‌­اند.

The Crew Motorfest دارای سه حالت سختی برای Handeling یا همان رانندگی‌ست. پایینترین درجه سختی برای افراد تازه کار و بالاترین درجه برای افراد حرفه‌­ای‌ست که تمامی قابلیت­ها از جمله ABS و کنترل کشش خاموش هستند، اما با توجه به ماهیت آرکید گونه بازی، تجربه آن در این درجه سختی به هیچ‌­وجه پیشنهاد نمی‌­شود چون بیش از اینکه کنترل بهتری را در اختیارتان قرار دهد، عذاب بیشتری را به شما تحمیل خواهد کرد.

مشخصا بازی برای تجربه در این درجه طراحی نشده­ است! باید اشاره کرد که همانقدر که طراحی هندلینگ اتومبیل­ها با دقت بالایی انجام گرفته، در بخش موتورسکلت و هواپیما ضعف­‌های بزرگی را شاهد هستیم. مخصوصا در مسابقات هوایی و دریایی که میزان وزش باد برروی آن­ها تاثیر گذاشته و شما را از مسیر خارج خواهند کرد!

اما یکی از بهترین بخش­های The Crew Motorfest که شانه به شانه گرافیک زیبا و چشم­‌نواز آن مورد توجه قرار گرفته، صداگذاری فوق‌­العاده آن است. در همان دقایق اولیه بازی صدای غرش اتومبیل­ها و تعویض دنده و یا توربو شارژر توجه شما را به خودشان جلب خواهد کرد. اما این بخش هم بی ایراد نیست و باگ­های صوتی بخصوص در مسابقات آف­رود، گاها گوشتان را اذیت می‌کند.اگر از هدست استفاده کنید، بعد از هر پرش بلندی که انجام می‌­دهید، صدایی مهیب شبیه به انفجار پرده گوشتان را سوراخ خواهد کرد!

لیست بلند بالایی از موسیقی­ اعم از لیسانس شده و یا ساخته شده در تمامی مسیر شما را همراهی خواهند کرد که تقریبا همه آن­ها موردپسند نگارنده قرار گرفتند. راندن یک اتومبیل قدیمی و کلاسیک به همراه دوستانتان در جاده­­ای که نور خورشید سطح آسفالت را نوازش می­کند، به همراه موسیقی­های کلاسیک لذتی باورنکردی برایتان به همراه خواهد داشت.

کلام آخر

سومین عنوان از سری بازی­های The Crew یعنی The Crew Motorfest را می­‌توان موفقیتی بزرگ برای تیم سازنده در نظر گرفت. این عنوان با الهام­‌گیری از عناوین دیگر، اما حفظ ریشه­‌های خود در گیم­‌پلی و طراحی، توانسته دنیایی زیبا و بی­‌نظیر را ارائه دهد که مانندش را شاید نتوان جایی پیدا کرد. پرواز بر فراز هاوایی، گشت و گذار در آب­های ساحلی با قایق و با جنگل­های آن تجربه‌­ای که در هیچ عنوان دیگری نمی‌­توانید آن را بدست آورید.

این عنوان بدون ایراد نیست و مشکلات و باگ­های ریز و درشتی هستند که گاها می­‌توانند به تجربه شما لطمه بزنند اما بخش­های خوب The Crew Motorfest کفه ترازو را بشدت سنگین‌تر می‌کنند. با توجه به تجربه‌­ای که در شماره قبلی از پشیتبانی شرکت سازنده از بازی داشتیم، هیچ شکی نیست که این بازی در آینده بهتر نیز خواهد شد و تا سال­ها طرفداران را سیراب خواهد کرد.

نقد و بررسی بازی The Crew Motorfest روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

عنوان «راید» که آخرین بار در سال 2020 برای کنسول­های نسل قبلی منتشر شده بود، اینبار فقط برای کنسول­های جدید بازار و پلتفرم پی سی عرضه شده و تا جای ممکن سعی  در استفاده از این سخت­افزارها دارد. شاید آن ویدئوی مشهور موتور سواری در زیر باران و از زاویه دید اول شخص را که مدتی در میادین اینترنتی دست به دست می­شد را دیده بودید که از نسخه قبلی همین سری بازی­ها اما در حالت Replay مد ضبط شده بود. حالا RIDE 5  آمده تا اینبار نه در حالت Replay بلکه در حالت RealTime همان حس و حال را در بازیکنان بیدار کند.

همیشه و در چنین عناوینی، یعنی عناوین مسابقه­ای و Racing، اصلی­ترین بخش ماجرا، بخش Career آن بشمار می­رود. باید بگوییم که RIDE 5  دارای یکی از بزرگترین، عظیم­ترین، طولانی­ترین و بهترین کمپین­هایی است که در یک عنوان ریسینگ با آن روبرو شده­ایم، است. کریر بازی به چهار فصل مجزا تقسیم شده که هر فصل حالت ارتقا یافته فصل قبل از نظر میزان قدرت موتور و نوع موتور­ها است.

هر یک از این فصل­ها بصورت میانگین دارای 20 مرحله و در هریک از این مراحل شاهد حداکثر چهار مسابقه مختلف هستیم. بعد از تجربه 40 ساعته از این عنوان باید بگویم که هنوز موفق به راهیابی به آخرین فصل کریر نشده­ام! اما ماجرا در اینجا به پایان نمی­رسد! بعد از اتمام هریک از فصل­ها، فصل ثانویه­ای برایتان معرفی می­شود که دارای مسابقات خاصی از جمله موتور­های قدیمی و ساخت 1969 هستند!

سیستم جایزه‌­دهی کاملا با در نظر گرفتن مزاج بازیکن طراحی شده است. بدین صورت که برای اتمام هر یک از مراحل، باید میزان امتیاز کافی را برای باز شدن مرحله بعدی بدست آوردید، و این میزان همراه است با باز شدن یک موتور جدید که شامل همه برند­های مشهور حاضر در بازی هستند. همین امر باعث شده تا برای پیشروی در کمپین هیجان کافی را در اختیار داشته باشید.

مراحل در RIDE 5 تشکیل شده از انواع پیست­های واقعی و خیالی که بعضی از آ­ن­ها واقعا چالش برانگیز هستند؛ مخصوصا اینکه آب و هوای داینمیک و میزان خورده شدن لاستیک­ها و هوش­مصنوعی خاص بازی را نیز به آن اضافه کنید! در ادامه متن، در این مورد توضیحات بیشتری را ارائه خواهیم کرد.

RIDE 5 دارای 233 موتور از برندهای مختلف است و این تعداد در بسته­های اضافه شونده­ای که در آینده برای آن منتشر خواهند شد به حدود 270 عدد خواهد رسید که عددی قابل ستایش است. برند­های موجود بازه بزرگی از شرکت­هایی همچون BMW گرفته تا KTM و Triumph، را شامل می­شوند. از آنجایی که این عنوان به ادعای سازنده یک بازی شبیه­ساز کامل است، هر یک از این برند­ها و مدل­ها دارای هندلینگ خاص خود هستند که با افزایش حجم موتور و تغییر نوع آیرودینامیک و طراحی بنده، تاثیر کاملا واضح و مشخصی را بر نوع گیم­‌پلی می­‌گذارند.

همانطور که بالاتر اشاره شد، RIDE 5 دارای آب و هوای داینمیک است و نوع آن نیز تاثیر مستقیمی بر گیم‌­پلی دارد. ممکن است در یک هوای معمولی و نیمه ابری مسابقه را شروع کنید و با بدتر شدن هوا حالا مجبورید در نوع پیچ­ها و میزان گازی که به موتور می­دهید، دقت بیشتری را به خرج دهید چون یک اشتباه کوچیک باعث زمین خوردنتان خواهد شد. «راید 5» در زمینه اشتباهات بشدت سختگیرانه عمل می­کند و جای هیچ عفوی باقی نمیگذارد.

کوچکترین اشتباه می­تواند باعث از دست رفتن کلیت مسابقه شود. البته شرکت Milestone آنقدر­ها هم بیرحم نیست و برای اینکه تمامی بازیکنان بتوانند از این عنوان لذت ببرند، تنظیمات بسیار بسیار زیادی را برای تنظیم درجه سختی در اختیار قرار داده است که می­توانید با پایین آوردن میزان شبیه­سازی، از سختی آن کم و نیز از قابلیت بازگشت استفاده کنید. اما در نظر داشته باشید که حتی در این حالت نیز با چالش­های بسیار زیادی روبرو خواهید شد که یکی از بخش­های بشدت جذاب RIDE5 را شامل می­‌شود.

محاسبه زمان ترمز، نوع ورود به پیچ و میزان فاصله شما از رانندگان مقابل و پشت سر، نوع هوا، لغزندگی جاده، میزان سلامت لاستیک­ها و … مواردی هستند که هر یک مسابقه را، حتی بر روی درجه­های آسان برایتان تبدیل به یک چالش جذاب و تکراری نشدنی می­کند. شاید در ابتدا، مخصوصا اگر اولین بار است که این عنوان را تجربه می­کنید، به هیچ­وجه نتوانید حتی یک پیچ را بپیچید، اما مطمئن باشید با کمی تمرین و تکرار و حوصله، حتی رفته رفته درجه سختی را بالاتر نیز خواهید برد!

 حالا هوش‌­مصنوعی بشدت سخت بازی را نیز به آن اضافه کنید تا با یک جهنم موتورسیکلت رانی روبرو شوید. هوش­مصنوعی نیز همانند درجه شبیه­سازی، دارای تنظیماتی مختلفی است که می­توانید به نسبت مورد نیاز آن را تنظیم کنید. جدای درجه سختی، یک گزینه نیز برای میزان حالت روانی سوارکاران در نظر گرفته شده که تاثیر مستقیمی برروی واکنش­ آن­ها به هنگام نزدیک شدنشان به شما دارند.

می‌­توانند بشدت اگرسیو بوده و موتور شما را از جاده خارج کنند و یا می­توانند خونسرد بوده و از تصادفات و برخورد با دیگران دوری گزینند. اما چیزی که در میان مورد توجه بود، سختی هوش‌مصنوعی حتی برروی پایینترین درجه است! شما هیچ­گاه با یک سری راننده احمق طرف نخواهید بود و همین مهم باعث حفظ جذابیت مسابقات شده است. البته جای کتمانی ندارد که این سختی می­تواند برای خیلی از بازیکنان تازه کار آزار دهنده باشد و حتی ممکن است بازی را در میانه راه رها کنند که امتیاز مثبتی برای شرکت سازنده نخواهد بود!

در این بین باید تحسین و اشاره­ای خاص به استفاده کامل سازنده­گان از کنترلر­های دوئال­سنس برروی کنسول پلی­استیشن 5 داشته باشیم. میزان گاز، نوع سختی ترمز در حالت­ها و سرعت­های مختلف و بخصوص میزان ضربه­ای که ترمز­های ABS به تریگرهای دسته وارد می­کنند هیچ­گاه برایتان تکراری نخواهد شد!

گرافیک RIDE 5 به واسطه استفاده از سخت­افزار­های نسل جدید توانسته شمای بصری زیبایی را به تصویر بکشد. البته وجود مدل­های کم کیفیت در اطراف محیط و پیست­ها هنوز هم گه گاهی به چشم می­خورد. نوع مدلینگ موتور­ها کیفیت قابل قبولی دارند اما همانند جمله قبل، هنوز هم برای استفاده از پتانسیل کامل سخت­افزار کنسول­ها جای کار دارند. هوای داینمیک که چندین بار در متن و تاثیر آن برگیم­پلی اشاره کردیم، در بخش گرافیکی نیز تاثیر خود را گذاشته و به زیبایی کلی بصری آن افزوده است.

هوای بارانی و ابری، بشدت بازی را طبیعی به تصویر می­کشد، به طوری که مدام می­خواهید در چنین هوایی رانندگی کنید! ابرهای حجم­دار و حرکت آن­ها نیز از تاثیرگذارترین المان­ها گرافیکی است. ممکن است مسابقه را در یک هوای آفتابی شروع کنید و رفته رفته به وضوح حرکت ابرها و سایه­ آن­ها بر محیط و بعد شروع رعد و برق و باران را ببینید. صداگذاری نیز در حد قابل قبولی است. اگر از دوستدارن دنیای موتورسیکلت هستید، به احتمال زیاد بتوانید نوع برند و مدل موتور را از صدای آن تشخیص دهید!

بد نیست اشاره­ای که به چند باگ کوچک اما پرتکرار در RIDE 5 نیز داشته باشیم. تا روز عرضه تقریبا سه عدد بروزرسانی برای بازی منتشر شد اما در هیچ کدام از این به‌روزرسانی‌­ها باگهایی که بشدت تکراری و کاملا مشهود بودند برطرف نشدند! از جمله گیر کردن صدای لاستیک و لرزه دسته، وقتی که از روی پلاستیک کنار پیچ­ها رد می­شوید و یا خراب شدن خط سرعت برروی زمین که به بازیکن برای تنظیم میزان سرعت خود کمک می­کنند. امیدواریم در بروزرسانی­های آینده این مشکلات نیز برطرف شوند.

ناگفته نماند که RIDE 5 دارای بخش چندنفره نیز هست که می­توانید با دیگر بازکنان به رقابت بپردازید، همچنین می­توانید لابی­های خودتان را ساخته و تنظیمات و قواعد مسابقه را خودتان تعیین کنید. در چند مسابقه­ای که ما انجام دادیم، سرورهای بازی هیچ مشکلی نداشتند و به خوبی پاسخگوی مسابقات 16 نفره بود.

کلام آخر

عنوان RIDE 5 را می­توان به نوعی بهشت دوستداران موتورسیکلت دانست. بخش Career بسیار بزرگ و پرتعداد بزرگترین امتیاز برای این بازی است. با اینکه هنوز هم این عنوان با یک سری مشکلات نظیر سختی بیش از اندازه هوش­مصنوعی و باگ­های تکراری دست و پنجه نرم­ می­کند، اما کاملترین بسته­ای است که می­توانید در سبک موتورسیکلت از آن لذت ببرید.

به نظر می­رسد که شرکت Milestone در مسیری قدم برداشته که چیزی به پایان راه نمانده و تنها با کمی تلاش بیشتر، خواهد توانست بهترین بازی شبیه­سازی موتورسیکلت را با ادعای کامل در اختیار طرفدارانش قرار دهد.

نقد و بررسی بازی RIDE 5 روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-ride-5/feed/ 8 https://vgmag.ir/reviews/season-a-letter-to-the-future/ https://vgmag.ir/reviews/season-a-letter-to-the-future/#respond Mon, 06 Feb 2023 15:51:42 +0000 https://vgmag.ir/?p=107613 در بهبوهه و رقابت برای گرافیک و گیم­پلی هرچه اکشن­تر و خشن­تر در بین بازی­ها، عنوانی مثل SEASON A letter to the Future می­تواند چند ساعتی شما را از این رقابت دور کند.

داستان بسیار سر راست اما پررمز و راز آغاز می­ شود. بازیکن کنترل کاراکتر Stella را برعهده دارد. دختری که در دهکده­­ای به نام «کایرو» و بر فراز یک کوه زندگی می­کند و هیچ­گاه با دنیای بیرون تماسی نداشته است. البته این قضیه مختص به استلا نیست و تقریبا هیچ کدام از اهالی این روستا هیچ­گاه در طول زندگی خود این دهکده را ترک نکرده­اند.

در این دنیای که قوانین خاص خود را دارد، هر چند صد سال، اتفاقی به نام SEASON باعث باز شماری و به اصطلاح Reset شدن کل دنیا می­شود. در این اتفاق تقریبا همه حافظه خود را از دست داده و از صفر به زندگی خود ادامه می­دهند. اما روزی استلا تصمیم به ترک دهکده کرده و با وظیفه و هدف ثبت همه چیز اعم از تصاویر و صداهایی که به نظرش خاص هستند، برای آیندگاه، راهی سفر می­شود.

در این سفر او مجهز به یک دوربین قدیمی و یک دستگاه ضبط صدای مونو است. از این لحظه به بعد تصمیم با شماست که چه صداها و تصاویری را برای آیندگان ثبت کنید. استلا این انتخابات را در دفتری که با خود به همراه دارد ذخیره کرده و سعی می­کند تصویری از دوره­ای که خود در آن زندگی می­کرده ثبت کند. شاید در دوره بعدی جغدی که برروی یک درخت نشسته وجود نداشته باشد؟

و یا در دوره بعدی شاید فرهنگ هنر به فراموشی سپرده شود؟ و یا صدای آبشاری که در میان جنگل­ها در حال سرازیر شدن است؟ شما با استفاده امکاناتی که استلا در دست دارد می­توانید به دلخواه تمامی این صحنه و هرچیزی که به نظرتان جالب و خاص است را ثبت کنید. تقریبا همین تفاسیر کلیت گیم­پلی بازی را در تشکیل می­دهد. به علاوه دوچرخه­ای که استلا برای سفر در محیط از آن استفاده می­کند.

در طول این سفر با افراد مختلفی آشنا خواهید شد که هریک داستانی برای بازگو کردن دارد. داستانی از زندگی خود و یا داستان­هایی که از گذشته نقل شده است. همچنین بخش­های رمزآلود دیگری همچون محل­های پرستش و معابدی وجود دارند که با تحقیق و گردش در محیط می­توانید پرده از داستان آن­ها بردارید. همانطور که گفته شد استلا می­تواند تمامی این اتفاقات را ثبت کند.

گردش در محیط و کشف گوشه و کنار و تجربه­ای که استلا در این سفر دارد، بخش اعظم – بهتر است بگوییم تنها بخش – این بازی را تشکیل می­دهد. تا پایان بازی تمامی کاری که می­کنید ثبت اتفاقا و گردش در محیط و صحبت با چند فرد مختلف است و البته حس کنجکاوی شما برای کشف اتفاقی که در پایان این دوره خواهد افتاد؛ که شاید ناامید کننده­ترین بخش بازی نیز همین باشد!

البته اگر از زاویه قبول این دنیای جدید به داستان نگاه کنیم، شاید بتوانیم کلیت آن را قبول کنیم، اما اگر به دنبال شناخت بیشتر و کسب اطلاعات بیشتر در مورد هر SEASON هستید، احتمالا کمی ناامید خواهید شد زیرا بازی با سوالاتی که از ابتدا برایتان ایجاد کرده شما را تنها خواهد گذاشت!

گرافیک بازی به سبک سل­شید و بسیار ساده طراحی شده است. شاید از نظر تکنیکی حرف خاصی برای گفتن نداشته باشد اما از نظر بصری و هنری، این دنیا دارای محیط­ها و مکان­هایی است که حتی برای چند دقیقه هم که شده شما را به تماشا وا خواهد داشت. صداگذاری نیز با توجه به سبک بازی یکی از المان­های قدرتمند این عنوان به شمار می­آید. کافی است تا دستگاه ضبط صدا را فعال کنید تا حتی صدای مگس­ها را با کیفیت فوق­العاده گوش دهید.

کلام آخر

عنوان SEASON A letter to the Future یک عنوان مستقل و کوچک است که سعی دارد تا بازیکن را بیشتر با محیط اطراف و طبیعت و روابط انسانی آشنا کند. حس و ارتباطی که در طول این بازی با محیط و افراد اندک درون این دنیا برقرار خواهید کرد در نوع خود می­تواند خاص باشد. تجربه این عنوان برای یک بار شاید بتواند برایتان لذت بخش باید اما بعد از اتمام تمایلی به تکرار آن نخواهید داشت.

نقد و بررسی بازی SEASON A letter to the Future روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

البته بعدا «گلن اسکوفیلد» مدیر استودیو و طراح ارشد استودیو اعلام کرد که این عنوان دیگر هیچ ارتباطی با دنیای پابجی ندارد و به صورت یک IP مستقل به راه خود ادامه داده و منتشر خواهد شد.

تمامی نمایش‌هایی که از The Callisto Protocol در مراسم‌های مختلف نشان داده می‌شد، هیجانمان را برای تجربه آن بیشتر می‌کرد و همگی انتظار ادامه معنوی عنوان Dead Space را داشتیم، عنوانی که تا همین یک سال پیش و قبل از معرفی بازسازی شماره اول، توسط شرکت EA به باد فراموشی سپرده شده بود.

نمایش هایی که از بازی دیدیم همگی نشانگر اتمسفری بسیار سنگین و ترسناک، به همراه خشونت بسیار بالا و بی حد و مرز بود. اما در تمامی این نمایش‌ها، یک جای کار میلنگید! گیم‌پلی! و در نهایت این بازی دقیقا از همین بخش ضربه مهلک را به خود وارد کرد. در ادامه با نقد و بررسی این عنوان به وی جی مگ همراه باشید.

داستان The Callisto Protocol حول محور سیاره کالیستو و در سال ۲۳۲۰ روایت می‌شود. «جیکوب لی»‌ که خلبان یک کشتی فضایی باربری است توسط گروهکی مورد حمله قرار میگیرد و این کشتی فضایی در سیاره کالیستو سقوط می‌کند. سیاره‌ای که مجهز به یکی از مخوفترین زندان‌ها به نام Black Iron است.

محموله‌ای که جیکوب از سیاره یوروپا به این زندان در حال انتقال دادن بود بیشتر تجهیزات پزشکی بود و دلیل حمله این گروه سوالات زیادی را حول محور این محموله آغاز می‌کند. در ادامه جیکوب توسط اعضای زندان دستگیر شده و به سلولی منتقل می‌شود. داستان از همینجا آغاز شده و شورشی در زندان شکل می‌گیرد که آغازگر اتفاقات عجیب و تبدیل زندانیان به هیولاهای بی مغز می‌شود. اینکه دلایل این اتفاقات و منشا آن کجاست را در ادامه داستان جیکوب متوجه خواهید شد.

سوال اینجاست که آیا این داستان به اندازه کافی هیجان انگیز و بدیع است؟‌باید بگویم که خیر. داستان The Callisto Protocol تنها یک کپی ساده با کمی تغییرات از همان اتفاقات Dead Space است که حالا در قالبی دیگر خودش را برایتان روایت می‌کند. آیا روایت داستان تا پایان شما را به دنبال خود میکشاند؟‌ بله. حداقل برای یافتن سوالاتتان تا پایان بازی آن را تحمل خواهید کرد!

کلمه «تحمل» را بکار بردیم. باید گفت که The Callisto Protocol ضربه اصلی را در بدنه گیم‌پلی به خود وارد می‌کند. گیم‌پلی‌ای در ظاهر کاربردی اما تکراری و اعصاب خورد کن. در ابتدا و یادگیری سیستم آن که همراه با حرکات شدید دوربین و خشونت بالا همراه است، لبخند رضایت خواهید زد اما با گذشت فقط چند ساعت ابتدایی، لبخندتان تبدیل به ناامیدی و خشم خواهد شد زیرا تکرار و مکررات و نبود چالش در بطن آن، آن را تبدیل به یک عنوان دست چندم می‌کند.

بیش از نود درصد گیم‌پلی تشکیل شده مبارزات تن به تن با موجودات جهش یافته که با یک حرکت تکراری ساده به شما حمله‌ور خواهند شد. کافی است آنالوگ خود را به جهتی دلخواه فشار داده و نگه دارید تا جیکوب به ضربات دشمن جاخالی دهد و بعد از هر ضربه جهت جاخالی را تغییر دهید. به همین سادگی و بدون هیچ پیچیدگی خاصی می‌توانید بر تمامی دشمنان بازی اعم از موجود ابتدایی و یا باس‌فات‌ها فائق آیید.

حتی ضرباتی که دشمنان به شما وارد خواهند کرد هم تکراری است و هیچ تفاوتی در سیستم مبارزه آن‌ها وجود ندارد. بعد از جاخالی دادن و شمارش تعداد ضربه‌هایی تکراری دشمنان، حالا نوبت شماست که ضربه‌ خود را زده و دشمن را از پای در آوردید.

البته ناگفته نماند که در طول بازی سلاح‌های گرم مختلفی را خواهید یافت که می‌توانید با ضربات باتون آن‌ها ترکیب کرده و خسارت بیشتری را به دشمن وارد کنید، اما پایه و اساس اصلی گیم‌پلی بر مبنای ضربات باتون طراحی شده است زیرا میزان مهماتی که خواهید یافت از تبدیل بازی به یک عنوان شوتر جلوگیری می‌کند.

در کنار تکراری شدن سیستم مبارزات و با به یاد داشتن توضیحاتی که بالاتر به شما دادیم، حالا فرض کنید که توسط چندین دشمن مختلف محاصره شده‌اید. اینجاست که باید قرص‌های اعصابتان را آماده کنید زیرا در درگیری همزمان دوربین تنها بر روی یکی از دشمنان متمرکز خواهد شد و دیگر دشمنان از میدان دیدتان خارج و هر لحظه ممکن است به شما حمله‌ور شوند که هیچ راه خاصی برای جاخالی دادن غیر از دست به دعا شدن و نگاه داشتن آنالوگ برای جاخالی نخواهید داشت.

البته بد نیست اشاره‌ای نیز به بخش‌های مثلا مخفی‌کاری در مقابل دشمنان کور داشته باشیم که بیشتر شبیه به یک جک هستند!

بخش جالبتر ماجرا اینجاست که The Callisto Protocol باید ترسناک باشد و اتمسفر موجود در بازی آدرنالین خونمان را بالا بببرد، اما به طرز عجیبی هیچ المان ترسی در این عنوان وجود ندارد و تمامی تلاشی که سازندگان برای القای این حس انجام داده‌اند، استفاده از لحظات آنی و یا به اصطلاح Jump Scare هاست!

لحظاتی که حتی برای لحظه‌ای شما را نخواهند ترساند و بی‌تفاوت از کنارشان خواهید گذشت! با باز کردن هر جعبه و یا پشت هر دیواری که در مسیرتان قرار دارد احتمال بسیار بالایی وجود دارد که دشمنی به شما حمله کند. دشمنانی که گاهی هیچ راه مقابله ندارند و صرفا برای رقص روی اعصابتان طراحی شده‌اند!

درست شنیدید هیچ راهی برای مبارزه با بعضی از دشمنان کوچیک نیست. انگل‌هایی که با باز کردن جعبه ها برروی گردن کاراکتر می‌پرند و باید با فشردن پی در پی دکمه مورد نظر آن ها را از خود جدا کنید و شاهد از دست رفتن مقدار کمی از خط سلامتیتان باشید! حتی استفاده از خشونت بی حد و مرز نیز به این مهم کمک نمی‌کند و سلاخی شدن کاراکترتان توسط دشمنان برایتان بعد از مدتی تکراری و معمولی خواهد شد.

مورد بسیار آزاردهنده دیگری که نمی‌توان به راحتی از کنارش گذشت، سیستم گشت و گذار در محیط بازی است. اغراق نکرده‌ام اگر بگویم بیشتر زمان کشف محیط شما در بین شیارهای تنگ بین دیوارها و یا مسیرهای هواکشی سپری خواهد شد. استفاده از این المان به قدری زیاد است که اصلا برایتان قابل باور نخواهد بود. با هر چند متری که قدم می‌زنید بدون شک جایی تنگ برای گذر وجود دارد و این قضیه تا لحظه پایان بازی تمامی ندارد!

اما اگر بخواهیم نگاهی به بخش گرافیکی این بازی داشته باشیم، باید تیم طراحی و مخصوصا تیم طراحی محیط را ستوده و ایستاده برایشان کف بزنیم. این عنوان از موتور آنریل نسخه ۴.۷ استفاده می‌کند اما طبق گفته سازندگان بخشی از قابلیت‌های آنریل ۵ مثل رندر چهره کاراکترها را در آن به کار گرفته‌اند. همین امر باعث شده تا با یکی از بهترین طراحی کاراکترها و رندرهای موجود در بازی‌های ویدیویی طرف باشیم.

طراحی محیط بازی بشدت پرجزییات و زیباست و استفاده از سایه‌ها و نورهای ریل‌تام و ری ترس، برروی مد گرافیکی و البته ۳۰ فریم (برروی کنسول‌ها) هیجانمان برای آینده این موتور گرافیکی را بیشتر می‌کند. در کنار آن‌ها استفاده از دودها و بخارهای حجم دار و ‌Volumetric را داریم که در نوع خودشان بسیار نادر هستند. در یک کلام تیم گرافیکی بازی برای این عنوان سنگ تمام گذاشته‌اند و تمامی ارزش و امتیاز این عنوان را باید به این تیم هدیه کرد!

صداگذاری The Callisto Protocol نیز در سطح بسیار خوبی قرار دارد و وقتی با اتمسفر بوجود آمده همراه می‌شود ارائه خوبی از محیط را برایتان به ارمغان می‌آورد، اما همانطور که گفته شد طراحی کلی بازی و گیم‌پلی و استفاده از المان‌هایی که تکراری و به هیچ وجه ترسناک نیستن، پتانسیل این بخش را نیز به هدر داده‌اند.

کلام کلی

عنوان The Callisto Protocol امیدها برای تجربه یک عنوان ترسناک و متفاوت را برایمان بشدت بالا برد اما مشکلاتی که در بطن گیم‌پلی و طراحی مراحل آن وجود دارد، تمامی این امید‌ها را نقش برآب کرد. در بخش گرافیکی و صدا و تا حدودی روایت داستان، می‌توان این عنوان را تحسین کرد اما گیم‌پلی که ضربه اصلی را به بدنه و کلیت آن وارد می‌کند، مانع از آن شده تا از این بازی به عنوان یک بازی خوب یاد کنیم. اما تجربه یکباره آن، نه به قیمت کامل محصول، برروی کنسول‌های نسل جدید می‌تواند تاحدودی برایتان جذاب باشد.

نقد و بررسی بازی The Callisto Protocol روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

بدون رودربایستی در این همین ابتدا باید گفت که این عنوان صرفا نامی از غرب وحشی را به دوش می‌کشد و لاغیر. نه از نظر اتمسفر و نه از نظر گیم‌پلی این عنوان هیچ سنخیتی با غرب وحشی ندارد!

داستان Evil West در دوره از غرب وحشی اتفاق می‌افتاد که سازمان‌های مخفی زیر نظر رئیس جمهور آمریکا در حال مبارزه با موجودات زیر زمینی که از آن‌ها به عنوان خون‌آشام‌ها یاد می‌شود (اما هیچ شباهتی به این موجودات ندارند!) هستند. در این بین خانواده‌ای با نام Rentier در صدر این سازمان‌ها قرار دارند.

فرزند ارشد این سازمان یعنی «جسی» ماموریت دارد تا از نقشه‌های بعدی و احتمالا جنگی بزرگ که این خون‌آشام‌ها در سر دارند با خبر شده و جلوی آن را بگیرد. داستانی کلیشه‌ای و بدون هیچ جذابیت خاصی که از همان ابتدا انتهای آن قابل پیش بینی و مشخص، و تنها بهانه‌ای برای ساخت این عنوان بوده است.

در بخش گیم‌پلی باید اعتراف کرد که با گیم‌پلی‌ای نسبتا جذاب طرف هستیم. البته همانطور که بالاتر اشاره کردیم این عنوان صرفا نام غرب وحشی را به دوش می‌کشد و هیچ چیز آن شباهتی به این دوران ندارد. قابلیت‌ها و سلاح‌هایی که جسی با خود به همراه دارد یادآور سبک هنری استیم پانک با چاشنی الکتریک و برق هستند!

سلاح اصلی شما یک دستکش بسیار بزرگ و پرقدرت است که به واسطه آن می‌توانید ضربات بسیار سهمگینی را به دشمنان وارد کنید. در کنار این دستکش جسی دارای یک کلت کمری است که نقش و قدرت آن نسبت به دستکش به مراتب کمتر است. همچنین در ادامه چندین سلاح دیگر نیز به این کلکسیون اضافه می‌شود که هریک جذابیت خاص خود را دارند و در شرایط مختلف مجبور به استفاده از تمامی آن‌ها خواهید شد.

همچنین این سلاح‌ها دارای قابلیت ارتقا هستند که آخرین نوع ارتقای آن‌ها به راستی که زمین بازی را به نفع شما تغییر خواهد داد! همانطور که بالاتر اشاره شد سلاح اصلی شما یک دستکش است، به این ترتیب گیم‌پلی این بازی تشکیل شده از ترکیب ضرباتی که با این دستکش وارد می‌کنید و استفاده از سلاح‌های دوربرد!

قابلیت‌هایی که این دستکش دارد جذابیت خاصی برای خود دارند و به جرئت تا پایان بازی برایتان هیجان انگیز خواهند بود. چیزی که بخش قابلیت‌ها و سلاح‌ها را جذابتر کرده، تقسیم بندی آن‌ها در مسیر تا پایان بازی است بطوری که حتی چند مرحله به پایان مانده، هنوز هم قابلیت‌های جدیدی به جسی اضافه می‌شوند! در سوی دیگر خود جسی نیز دارای قابلیت‌های ارتقاست که لیست بلند بالایی را شامل می‌شود!

البته هسته گیم‌پلی و طراحی مراحل عاری از مشکل هم نیستند. ارتقای سلاح‌ها و قابلیت‌های جسی برایتان بشدت گران تمام خواهد. این ارتقاها به واسطه پول‌هایی که در محیط پیدا می‌کنید امکانپذیر هستند و حتی اگر همه آن‌ها را پیدا کنید، باز هم قادر به باز کردن همه قابلیت‌ها نخواهید بود!

تصمیمی بسیار بد از طرف طراحان برای اینکه شما را مجبور به تکرار بازی برروی New Game+ کنند! همچنین هرچه به مراحل پایانی نزدیک‌تر می‌شوید با سیل عجیب و غیرمنطقی دشمنان مواجه خواهید شد که گاهی اعصابتان را خرد خواهد کرد. فرض کنید باسی که پیشتر با او مبارزه کرده و به سختی او را کشته بودید، در مراحل پایانی با تعداد چند نفره به همراه چند نفر دیگر از باس‌های پیشین میزبان شما خواهند بود!

طراحی موجودات و دشمنان در Evil West زیاد تعریفی ندارند. بگذریم از اینکه هیچ شباهت و ارتباطی بین طراحی آنها و خون آشام ها پیدا نخواهید کرد، در بخش مبارزه نیز مشکلات عدیدی برایتان ایجاد خواهند کرد. حمله‌های پی در پی و بدون توقف امان شما را خواهد برید. مخصوصا اینکه دوربین و سبک آن شباهت بسیار زیادی به عنوان مشهور God of War 2018 دارد و عملا پشت و چپ و راست شما نقطه کور محسوب می‌شود!

از آنجایی که برای ساخت Evil West از موتور آنریل انجین استفاده شده و همچنین تصاویری که در تبلیغات دیده بودیم انتظار عنوانی خوش ساخت حداقل از نظر گرافیکی داشتیم اما این امیدها برروی کنسول‌ها به تباهی رفت! برروی کنسولهای نسل جدید دو حالت گرافیک برای بازی در نظر گرفته شده است.

دو حالت کلاسیک کیفیت و فریم ریت. اینکه برای اعمال تغییرات هریک از این حالات باید بازی را به کلی بسته و دوباره اجرا کنید شاید عجیبترین بخش این موضوع باشد! برروی حالت کیفیت این بازی با خروجی 4K و فریم ریت ۳۰ اجرا می شود که اگر مثل نگارنده از طرفداران بلور بیش از حد نباشید، برایتان چیزی جز عذاب به همراه نخواهد داشت.

برروی حالت پرفورمانس یا همان فریم، ما با خروجی ۶۰ فریم طرف هستیم اما به قیمت افت رزولوشن و خروجی فول اچ دی و 1080p، کیفیتی که اگر برروی یک تلویزیون 4K مشغول به بازی هستید چیزی جز فاجعه انتظارتان را نمی کشد! در کل هیچ امیدی به هیچ کدام از این حالت‌های گرافیکی نداشته باشید زیرا هر دو در بخشی شما را ناامید خواهند کرد.

از نظر طراحی مراحل و گرافیک محیط نیز با عنوانی معمولی طرف هستیم که هیچ حرف خاصی را برای گفتن ندارند. مراحل خطی با طراحی‌های عجیب و غریب  و زشت که به امید سازنده قرار بوده مثلا حس ترس و اتمسفر سنگینی را مخاطب منتقل کند!

در بخش صداگذاری و صداپیشگی و دیالوگ هم با عنوانی معمولی طرف هستیم. صداپیشگان تا حدودی در این بین نسبت به دیگر اعضای این بخش بهتر عمل کرده‌اند اما آنها هم چیز خاصی را برای ارائه ندارند. دیالوگ‌ها بشدت خسته کننده و کلیشه‌ای و صداگذاری پر از ایراد و کاملا جنریک که متاسفانه گاهی نیز به لطف باگ‌های صوتی و گیر کردن صدای یکی از دشمنان مجبور به خروج از بازی خواهید بود!

کلام آخر

 عنوان Evil West عنوانی است که مکانیک گیم‌پلی جذابش قربانی دیگر بخش‌های معمولی بازی شده است. قابلیت‌ها و سلاح‌های جسی همگی پتانسیل تبدیل این عنوان به یک عنوان خوب را داشت اما داستان و طراحی دشمنان و محیط و … مانع این کار شده و این عنوان را از یک عنوان معمولی فراتر نمی‌برد. مطمئنن اگر این عنوان را شروع کنید صرفا به خاطر گیم‌پلی حداقل یک بار آن را به اتمام خواهید رساند اما بعد از آن هیچ دلیلی برای تجربه دوباره نخواهید داشت!

نقد و بررسی بازی Evil West روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

بی شک عنوان Resident Evil 8 Village نه تنها از بهترین عناوین منتظر شده در سال ۲۰۲۱ میلادی، بلکه یکی از بهترین نسخه‌ها در این سری بازی‌های محبوب بود و توانست نظرات منتقدان و کاربران را به خود جلب کند. در همان زمان سایت وی جی مگ نیز اقدام به نقد و بررسی این عنوان کرده بود که در اینجا می‌توانید به مطالعه آن بپردازید.

حالا بعد از گذشت بیش از یک سال، ما اولین بسته الحاقی این عنوان را با نام Shadow of Rose داریم که بخش دیگری از این دنیای بیرحم و مرموز را برایمان بازگو خواهد کرد. در این بسته اینبار به جای نیتن، بازیکن کنترل کاراکتر Rose را در اختیار دارد. حوادث این داستان بعد از اتفاقات اصلی در جریان است. حالا رز بزرگ شده و به دنبال راهی برای خلاص شدن از دست قدرت‌های ناخواسته خود است. در این بین شایعاتی از وجود یک کریستال مخصوص به گوشش می‌رسد که می‌تواند او را درمان کند.

رز، برای اطلاع یافتن از مکان این کریستال، مجبور به استفاده از تکه‌ای از مگامایسیت می‌شود که در آزمایشگاه در حال نگه‌داری است. از آنجایی که مگامایسیت حاوی خاطرات تمامی افرادی است که با آن در ارتباط بوده‌اند، روزنه امیدی برای رز نمایان می‌شود. به این طریق رز با مگامایسیت وارد ارتباط شده و باقی داستان در ذهن رز و خاطرات مگامایسیت دنبال می‌شود. از نظر داستانی این بسته الحاقی به خودی خود چیز زیادی را به کلیت داستان اضافه نمی‌کند، اما می‌تواند در آینده تاثیرات بسازی را در روند آن ایجاد کند.

گیم‌پلی Shadow of Rose نه به صورت اول شخص، بلکه به صورت سوم شخص و دوربین روی شانه طراحی شده است یادآور عناوین قبلی این سری است. شاید مهمترین تاثیری که این تغییر بر روند گیم‌پلی گذاشته، کمتر شدن حس ترس بازی است. با این حال هنوز هم هستند لحظاتی که شما را خواهند ترساند.

بیشتر زمان بازی در همان قلعه معروف لیدی دیمیترسک خون آشام در جریان است. البته اینبار با نسخه بسیار کوچک شده و محدودی از این قلعه طرف هستیم و تقریبا به غیر از محیط اصلی و ورودی قلعه، به جای دیگری دسترسی ندارید. در این قلعه با پیدا کردن سه عدد ماسک از سه مکان مختلف قلعه و حل چند پازل بسیار آسان گذر کرده و گیم پلی کوتاهی نیز در بخش خانه عروسک‌های مشهور تجربه خواهید کرد.

به همین سبب ما با بسته‌ای بسیار کوتاه و محدود طرف هستیم که حداکثر زمان برای اتمام Shadow of Rose هم برای بار اول چیزی بیشتر از ۲ ساعت برروی درجه سختی معمولی زمان نخواهد برد، و در زمان تکرار حتی برروی درجه سختی بالا می‌توان آن را در حدود ۴۵ دقیقه به پایان رسانید. البته نقد بزرگی که به این بسته وارد است نه مدت زمان آن، بلکه تکرار و مکررات در محیط‌های مشابهی است که به اندازه مکفی در عنوان اصلی به گشت و گذار در آن پرداخته بودیم!

ناگفته نماند که رز در کنار استفاده از سلاح گرم، دارای قدرتی ماورائی است که می‌تواند با استفاده از آن دشمنان را چند ثانیه‌ای خشک کند و برای تغییر استراتژیک مبارزه به نفع خود عمل کند. از سوی دیگر مهمات و آیتم‌های سلامتی بشدت کم هستند و همین عامل باعث سخت شدن بعضی از مراحل بازی شده است.

بالاتر اشاره کردیم که تغییر دوربین بازی به سوم شخص در Shadow of Rose باعث کمتر شدن حس ترس شده است، اما ناحقی کرده‌ایم اگر اشاره‌ای به بخش تعقیب و گریز در خانه عروسک‌ها نکنیم. یکی از پر استرس‌ترین و ترسناکترین مکانیک‌های گیم‌پلی‌ای که تا کنون دیده‌اید در این بخش برایتان اتفاق خواهد افتاد که برای لو نرفتنش بهتر است توضیحی در مورد آن ندهیم!

در کنار بخش داستانی رز، این بسته شامل مراحل و محتوای جدیدی برای بخش Mercenaries است. حالا شما نه تنها با ایتن، بلکه قادر هستید کریس، لیدی دیمیترسک و هایزنبرگ را نیز برای تجربه این بخش انتخاب کنید. هر کدام از این کاراکترها دارای گیم پلی مخصوص به خود هستند و قدرت‌های متفاوتی را از خود به نمایش می‌گذارند. تجربه بازی با لیدی دیمیترسک با آن قد و قواره بلندش می‌تواند برایتان جذاب باشد! و یا استفاده از چکش مشهور هایزنبرگ!

آخرین چیزی که در این بروزرسانی شاهدش خواهید بود، اضافه شدن دوربین سوم شخص و روی شانه به بازی اصلی است! حالا شما می‌توانید این عنوان را از ابتدا تا انتها با این دوربین به پایان برسانید. شایان ذکر است که داستان در میان پرده‌ها هنوز هم بصورت اول شخص روایت خواهد شد.

کلام آخر

بسته الحاقی Shadow of Rose با وجود داشتن محتوای جذاب، از طرف کوتاهی داستان، ضربه اصلی را می‌خورد. بخش مرسناری نیز با وجود اضافه شدن کاراکترها و مراحل جدید، برای هر کسی نمی‌تواند جذابیت لازم را فراهم کند و بدین ترتیب باید گفت این بسته الحاقی حداکثر و در بهترین حالت ممکن شاید بتواند ۴ ساعت شما را سرگرم کند! با این وجود، بازگشتی دوباره به این دهکده و تجربه بازی با دختر ایتن و روایت بخشی از داستان او، میتواند برای طرفداران سری جذابیتی هرچند کوتاه داشته باشد.

نقد و بررسی بازی RE8 Shadow of Rose روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

در همین ابتدا باید گفت که اگر قصد تجربه این عنوان را دارید، بهتر است ابتدا به سراغ شماره اول بروید، [مخصوصا اینکه شماره قبلی با دریافت یک بروز رسانی، برای کنسول‌های نسل جدید نیز در دسترس قرار گرفت]؛ تا با داستان و اتفاقا آن آشنا شوید، یا حداقل سعی کنید با تماشای ویدئوها بصورت انلاین از اتفاقات افتاده باخبر شوید!

 اتفاقات A Plague’s Tale Requiem شش ماه بعد از پایان شماره اول دنبال می‌شود. «آمیسیا» و برادر کوچکش «هیوگو»، که از بیماری‌ای که با طاعون در ارتباط است رنج می‌برد، به همراه مادر و دوست همراهشان «لوکاس»، به دنبال درمان و زندگی‌ای آرام راهی شهری هستند که یکی از اعضای فرقه ادعا کرده می‌تواند به آن‌ها کمک کند. اما همانطور که پیش‌بینی می‌شود همه چیز بر وفق مراد پیش نرفته و با حمله دوباره موش‌ها، کابوس این خواهر و برادر آغاز می‌شود.

بر طبق رویایی که هیوگو دائما از آن صحبت می‌کند، این خواهر و برادر راه خود را از خانواده جدا کرده و برای یافتن جواب‌ها و درمان، راهی یافتن جزیره‌ای مرموز می‌شوند! از اینجا به بعد داستان چهره واقعی خود را نشان داده و جذابیت آن برای مخاطب دوچندان می‌شود.

روایت A Plague’s Tale Requiem از ابتدا تا انتها بسیار خوب پیش می‌رود و با اینکه در نیمه‌های ابتدایی بازی با تا حدودی آرام است‌، اما نیمه دوم، این کمبود را به خوبی پوشش داده و تا آخرین لحظه شما را میخکوب خواهد کرد. در کنار روایت بسیار عالی، شاهد ست‌پیس‌ها و صحنه‌های حماسی هستیم که به این جذابیت افزوده و هیجان لازم را به مخاطب منتقل می‌کند.

از سوی دیگر کاراکترهای جدید و دوست داشتنی‌ای در این راه به شما ملحق خواهند شد که به لطف صداپیشگی و دیالوگ‌ها، رابطه خوبی بین آن‌ها و مخاطب شکل می‌گیرد و سرنوشت هر یک از آن‌ها برایتان از اهمیت خاصی برخوردار خواهد بود. در این میان هیوگو به تنهایی می‌تواند اثباتی بر شخصیت پردازی فوق‌العاده قوی این عنوان باشد و به جرئت محبوبترین و عاطفی‌ترین کاراکتر این بازی بشمار می‌رود.

هسته گیم‌پلی A Plague’s Tale Requiem تغییرات چندانی به خود ندیده و با همان گیم‌پلی تا حدودی خشک و سنگین طرف هستیم، اما این مهم هیچ مشکلی برای بازیکن ایجاد نکرده و با یادگیری می‌توان با آن سازگار شد. همانند شماره ابتدایی تمرکز گیم‌پلی برروی مخفی کاری و استفاده از مهارت قلاب سنگ آمیسیا است. در این میان چندین قابلیت جدید نیز اضافه شده که ترکیب آن‌ها با دیگر قابلیت‌ها، موقعیت‌ها و لحظات اکشن خوبی را می‌تواند بوجود آورد.

همچنین هیوگو نیز قابلیت‌های جدیدی را در طول داستان بدست خواهد آورد اما بخش بد ماجرا این است که قابلیت‌های بسیاری که او در شماره قبلی داشت را از دست داده است! از قابلیت‌هایی که هیوگو بدست آورده این است که اینبار برخلاف گذشته می‌توانید بطور مستقیم از چشم موش‌ها، آن ها کنترل کرده و بر دشمنان آوار کنید!

از سوی دیگر تقریبا نیمه ابتدایی بازی را بدون هیوگو سپری خواهیم کرد که نبود او بشدت عذاب آور خواهد بود، مخصوصا اینکه رابطه عاطفی عجیبی را با کاراکترهای بازی برقرار خواهید کرد! بخش ارتقای قابلیت‌های آمیسیا هنوز هم وجود دارد، به علاوه سیستم ارتقای جدیدی نیز به او اضافه شده که تنها با ادامه و تداوم بازی به یک سبک خاص ارتقا میابد. برای مثال اگر تصمیم به درگیری مستقیم با دشمن بگیرید، بخش حمله شما پیشرفت کرده و راحتتر با دشمنان مبارزه خواهید کرد.

نکته مهمی که اینبار خودنمایی می‌کند، بزرگتر شدن محیط‌های بازی در A Plague’s Tale Requiem، مخصوصا در نیمه دوم آن است. اغراق نکرده‌ام اگر بگویم در بعضی از مراحل با محیط‌هایی نزدیک به یک اپن‌ورلد کوچک طرف هستیم. گشت و گذار و حل چند معما در این این محیط‌ها و گوش دادن به دیالوگ‌هایی که بین کاراکترها رد و بدل می‌شود لذت خود را تا پایان حفظ می‌کند. معماها و پازل‌ها نه تنها برای گذر از برخی مراحل بلکه حتی برای رویایی با دشمن نیز می‌تواند به کمکتان بیاید.

در محیطی که پر از دشمنان مختلف با سیستم مقابله متنوع هست، کشف اینکه چگونه با آن‌ها روبرو شوید و یا بدون خونریزی از آن‌ها گذر کنید، به خودی خود می‌تواند پازل و چالشی برایتان باشد. خاموش کردن آتش مشعل دشمنان و بعد تماشای خورده شدنشان توسط موش‌ها هیچ‌گاه برایتان تکراری نخواهد شد! همچنین در برخی از مراحل به سبک بازی‌های کلاسیک و کرش باندیکوتی! باید از  دست دشمنان و موش‌ها فرار کنید که به تنوع در گیم‌پلی کمک می‌کند.

در سوی دیگر ما گرافیک بشدت چشم نواز و زیبایی در A Plague’s Tale Requiem داریم. جزئیاتی که در طراحی محیط‌ها و کاراکترها بکار گرفته شده، برای تیم کوچکی مثل Asobo قابل تقدیر و ستایش است. از محیط‌های مرده و بیرنگ گرفته تا محیط‌های رنگارنگ و پر از شور و نشاط و تغییر چهره و ماهیت این محیط‌ها در ادامه اتفاقات، کلکسیونی از صحنه‌های زیبا و حماسی برایتان بوجود خواهند آورد.

شاید تنها نکته بد این بخش، پایدار نبودن فریم ریت آن است که این مهم با نبود هیچ گونه تنظیمات گرافیکی و قفل برای فریم ریت برروی کنسول‌ها، می‌تواند به بزرگترین کابوس شما تبدیل شود. نبود ثبات در بخش فریم ریت باعث شده تا شاهد اعداد متفاوتی از بازه ۳۰ تا ۶۰ باشیم. از سوی دیگر به طرز عجیب و غیرمنطقی‌ای بازی سیگنال ۱۲۰ هرتز برای تلویزیون و خروجی ارسال میِ‌کند که در تضاد با میزان فریم خروجی خود بازی است!

در این موضوع حتی VRR هم نمی‌تواند کمک خاصی بکند و افت فریم‌های پی در پی با اعصاب و روانتان بازی خواهد کرد. در این بخش ناحقی کرده‌ایم اگر اشاره‌ای به میزان و تعداد موش‌های همزمان در تصویر نکنیم. تعداد این موش‌ها نسبت به شماره ابتدایی بازی بشدت بیشتر شده و اینبار با موجی عظیم از دریای موش طرف هستیم که تمامی ندارند! این میزان به حدی است که گاها عاج و واج به صفحه میخکوب خواهید شد!

همانطور که در ابتدای مقاله گفته شد بخش صداپیشگی یکی از نقاط قوت این عنوان است که تاثیر بسیار زیادی بر ایجاد رابطه‌ای عمیق بین کاراکترها و بازیکن میگذارد. از این سو باید صداپیشگان را تمجید کرد. در بخش موسیقی نیز هیچ کم کاری‌ای حس نمی‌شود و با بسته‌ای کامل از انواع موسیقی‌ها در موقعیت‌های مختلف هستیم. مخصوصا لحظه‌هایی که درآن خاطراتی ماندگار (این صحنه‌ها به عنوان Collectable در بازی گنجاده شده‌اند) برایتان رقم خواهد خورد، گوش‌هایتان با موسیقی‌های زیبا و آرام نوازش داده خواهند شد.

کلام آخر

اگر شماره قبلی این عنوان را تجربه کرده بودید و آن را دوست داشتید، بدون شک از A Plague’s Tale Requiem بیشتر لذت خواهید برد. از روایت داستان گرفته تا کاراکترهای جدید و بخش‌های جدیدی گیم‌پلی، همگی دست در دست داده‌اند تا با وجود مشکلات ریزی که در بطن خود جای داده‌اند، تجربه‌ای لذت بخش و طولانی برایتان بوجود آورند. ماجراجویی‌ای ۲۰ ساعته که پر است از احساس و هیجان و موش! اگر هم موفق به تجربه این بازی نشده بودید، الان فرصت خوبی است تا با دنیای این خواهر و برادر آشنا شوید!

نقد و بررسی بازی A Plague’s Tale Requiem روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.