داخل زمین، NBA 2K 22 تغییرات انقلابی و یا بزرگی در خود نمی‌بیند بلکه رویکرد Visual Concepts بیشتر در راستای بهبود مکانیزم های موجود و ارائه راه حل های جدید برای برخی مشکلات موجود بوده است. در سالهای اخیر و بخصوص در مصاف‌های آنلاین، سبک بازی تیم ها و بازیکنان اکثرا به دو حالت دیده میشد.

اقدام به پرتاب های 3 امتیازی متعدد و یا گرفتن دکمه سرعت و یورش به سمت سبد. در نسخه قبل و با معرفی سیستم پرتاب جدید، به تعادل رساندن پرتاب های 3 امتیازی هدف قرار گرفته بود اما آنچنان که باید و شاید این تغییر موثر واقع نشد. امسال اما Visual Concepts تغییراتی در متن حرکات داده که ماهیت این پرتاب ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برخالف سالهای گذشته دیگر انجام حرکات مختلف و دریبل های گوناگون به راحتی قبل نیست و بهبود سیستم Fatigue موفقیت پرتاب ها را بسیار تحت تاثیر قرار می‌دهد. هرچقدر بیشتر حرکت کنید بازیکن صاحب توپ خسته تر می‌شود و این خستگی تاثیر به سزایی در پرتاب ها دارد. به این شکل که نوار شوت زنی برای بازیکنان خسته تر کوچک‌تر و کوچک‌تر می‌شود و موفقیت در پرتاب های به موقع و بی نقص سخت تر و سخت تر می‌گردد.

این تغییر باعث می‌شود رویکرد های هجومی بازیکنان تغییر کند چرا که دیگر نمی‌توانند همانند قبل با بازیکنان ستاره خود جولان دهند و با پرتاب های 3 امتیازی کار را تمام کنند. اکنون مجبور می‌شوند بسکتبال را تیمی‌تر دنبال کنند و با چرخش منظم و با برنامه توپ سعی در ایجاد فضا و موقعیت شوت زنی کنند.

در نقطه مقابل هوش مصنوعی یاران تحت کنترل CPU نیز ارتقا یافته است و در یارگیری و بستن فضا ها (هنگام هجوم در ایجاد فضا) بسیار بهتر عمل می‌کنند. داخل محوطه رنگی یا زیر سبد نیز کسب امتیاز بسیار چالش برانگیزتر شده است. سیستم دفاع و بالک کردن در NBA 2K 22 کاملا از نو ساخته شده و این سیستم جدید کار را برای مهاجمین بسیار سخت تر می‌کند.

مدافعین برتر لیگ به مراتب موثر تر از قبل هستند و با بالک های فوق العاده‌ای که اکنون می‌توانند انجام دهند زیر سبد را برای مهاجمین به کابوس تبدیل می‌کنند. در مجموع همانطور که گفته شد تغییرات مثبت گیم پلی بازیکنان را به داشتن تنوع و امتحان کردن راه های جدید برای کسب امتیاز ترغیب می‌کند.

بیرون زمین اما …

NBA 2K 22 باز هم عنوانی است بی‌شرم. همانند نسخه های قبل بازی دارای مدهای متنوعی است که اگر بخواهید آفلاین به بازی کردن بپردازید تقریبا می‌توانید از شر پرداخت های درون برنامه‌ای در امان بمانید. بسیاری از این مدها دست نخورده باقی مانده‌اند و اگر عناوین سری را قبلا تجربه کرده باشید می‌دانید با چه چیزهایی طرف هستید.

City The بخش جدیدی است که امسال به بازی اضافه شده است. تا حدودی همان myCourt نسخه‌های قبل اما در ابعاد بسیار بزرگتر و با کارهای بیشتری برای انجام دادن. بخش داستانی یا همان myPlayer امسال داستان یک اینفلوئنسر مجازی را دنبال می‌کند. بازیکن بسکتبال آماتوری که از طریق ویدیوهایی که در شبکه های اجتماعی به اشتراک می‌گذارد شهرت کسب کرده و بدنبال ورود به لیگ حرفه‌ای بسکتبال است.

مود تا حدودی انتخاب محور است و مسیر رسیدن اون به لیگ را می‌توانید تعیین کنید. myPlayer تقریبا همان مد همیشگی است با داستانی نه چندان جذاب و سیستم پیشرفت به شدت کند که تمام نلاشش را می‌کند تا بازیکن را مجبور به خرج کردن پول واقعی کند. تفاوت اصلی آن بخش خارج زمین و حواشی آن است که همان City The آن را پوشش می‌دهد.

بخشی که شهری بسیار بزرگ را در اختیار بازیکن قرار می‌دهد تا با انجام فعالیت های مختلف روی برند و استایل خود کار کند و شهرت خود را بیش از پیش کند. محیط شهر همانطور که گفته شد بزرگ است ولی واقعا بنظر می‌رسد وجود این همه فضای خالی بیهوده است و جابجایی بین قسمت های مختلف آن نیز بسیار عذاب آور.

کلیت شهر هم بنظر می‌رسد بیشتر بهانه‌ای است برای تبلیغات بیشتر برند های مختلف و حتی شخصیت های داستان هم از این امر مستثنی نیستند. بزرگترین مشکل این بخش اما همچنان پرداخت های درون برنامه ایست. مشکلی که نه تنها این مود بلکه دیگر بخش های آنلاین بازی را نیز در بر می‌گیرد.

تقریبا محال است بدون خرج کردن پول بتوان از مودهای آنلاین بازی لذت برد چرا که همه چیز به شدت گران است و سرعت کسب درآمد و پیشرفت از طریق بازی کردن هم به شدت کند هست.  حتی بخش Draft که امسال اضافه شده است هم نیاز به پرداخت مبلغ ورودی دارد که برای عنوانی که تگ قیمت 70 دلاری دارد امری شرم‌آور است.

در نهایت می توان گفت همچنان NBA 2K 22 یکی از بهترین و کامل ترین گیم پلی‌های بازیهای ورزشی را دارا است و بهترین تجربه بسکتبال ممکن را فراهم می‌کند. موضوعی که پشت غبار تصمیمات حریصانه Take-Two Interactive روز به روز بیشتر پنهان می‌شود.

نقد و بررسی بازی NBA 2K 22 روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

داستان و وقایع بازی در دنیای فانتزی نوستریا اتفاق می‌افتد. قهرمان داستان زندانی‌ست و بنا به درخواست شاهزاده و برای انجام ماموریتی برای وی آزاد می‌شود. روایت بازی لحظات خنده دار و حتی مسخره نیز کم ندارد و بصورت کلی داستان بهانه‌ایست برای مبارزات بازی.

بازی حق انتخاب از بین 3 کلاس و شخصیت متفاوت را می‌دهد. هرچند در ابتدا این شخصیت ها چندان قابل شخصی سازی و تغییر نیستند ولی رفته رفته و با پیشرفت در روند داستان و با انتخاب‌هایی که صورت می‌گیرد، مسیر هرکدام منحصربفرد می‌شود. در نگاه اول شاید ارتباط چندانی نداشته باشند ولی بازی و دنیای آن بنظر می‌رسد الهام بسیاری از عنوان تحسین شده استودیوی لهستانی سی دی پراجکت رد یعنی Witcher 3 گرفته است.

این وام ها را می‌توان در داستان سرایی، دیالوگ ها، طراحی مراحل بازی و حتی جای جای نقشه بازی نیز مشاهده کرد. بخصوص که سوم شخص شدن بازی گشت و گذار و اکتشاف در دنیای آن را بسیار پررنگ تر کرده است. البته که این نقشه‌ی بازی محدودیت هایی هم دارد. از جمله نداشتن چرخه شب و روز و یا ابعاد محدود تر آن به نسبت عناوین Open-World دیگر حال حاضر صنعت.

هرچند این را نمی‌توان مشکل به حساب آورد چرا که همین ابعاد فعلی جهان بازی نیز هم از نظر بصری و هم از نظر مورد استفاده قرار گرفتن تنوع و کیفیت لازم را داراست. جهان بازی بسیار زیبا طراحی شده و پس از گذر از محیط برفی و زمستانی ابتدای آن، مناطق متنوع و زیبای دیگری در انتظارتان خواهد بود که هر قسمت آن پر شده از ماجراجویی‌های مختلف.

اساس و کلیت King’s Bounty II از ترکیب مبارزات نوبتی و اکتشافات تشکیل شده است. همانطور که قبلا اشاره شد بازی از سه کلاس جنگجو، جادوگر و پالادین برای قهرمان داستان تشکیل شده. هرچند در عمل فارغ از انتخاب گیمر، هیچکدام در نبرد حاضر نمی‌شوند و فقط از بیرون وظیفه هدایت نیروهای خودی را برعهده دارند اما هرکدام قدرت های خاص خود را دارد که استراتژی حمله و دفاع را برای هرکدام تغییر می‌دهد.

نبردهای زیادی پیش روی شما قرار خواهند گرفت. برخی اهمیت چندانی ندارند و برخی سرنوشت یک منطقه را رقم خواهد زد. البته هیچ اجباری در درگیر شدن نیست. قبل از هر درگیری، بازی تمامی اطلاعات مربوط به نیروهای دشمن را به شما نمایش می‌دهد و در هر زمانی می‌توانید عقب نشینی کنید.

کامبت King’s Bounty II در ابتدا بسیار آسان بنظر می‌رسد اما خیلی سریع به شکل قابل توجهی سخت تر شده و نیاز به تفکر و دقت فراوانی پیدا می‌کند. در هر مبارزه بازی به شما فرصت می‌دهد تا قبل از آغاز نبرد اصلی، آرایش نظامی نیروهای خودی را تعیین کنید. اشتباه در نوع چینش واحدها و یا حتی انتخاب اشتباه واحدها برای هر مبارزه تبعات بسیار گران بهایی در پی دارد و کوچکترین اشتباه مانند انتخاب نادرست برای اولین حرکت نیز به سختی مجازات می‌شود.

در نهایت می‌توان گفت در تعیین برنده مبارزات تعیین واحد های درست و استفاده دقیق از آنها به یک اندازه موثر واقع می‌شود. در کنار این موضوع برای نیروهای خودی سقف حداکثر 5 واحد تعیین شده است. هرچند تعداد واحدهایی که می‌توانید داشته باشید بی نهایت است اما فقط 5 مورد از آنها را می‌توانید در هر نبرد داشته باشید که در برخی موارد بسیار نا امید کننده محدود کننده است.

ایراد دیگری که می‌توان به کامبت بازی گرفت طراحی رابط کاربری آن است هرچند سعی شده برای افرادی که تازه با سری آشنا شده اند گیج کننده نباشد و حتی تا حدودی موفق است اما برخی مشکلات جزئی دارد که باعث سردرگمی می‌شود.

همانطور که گفته شد بازی ابتدا انتخاب های بسیار محدودی پیش روی شما قرار می‌دهد اما این انتخاب ها رفته رفته سخت تر و اثرات آن نیز بزرگ تر می‌شوند. بازی از سیستم اخلاقی “ایده آل ها” استفاده می‌کند. این سیستم بدین شکل عمل می‌کند که انتخاب های اولیه بازی تقریبا باز هستند و هیچ محدودیتی ندارند.

انتخاب درست و غلطی در بازی وجود ندارد و بیشتر بستگی به نوع دیدگاه و قضاوت شما از موقعیت ها دارد. اما رفته رفته و با انجام انتخاب های بیشتر، انتخاب های آینده شما تحت تاثیر قرار گرفته و محدود تر می‌شوند. به عبارتی اخلاقیات و ارزش‌های شما در انتخاب های قبلی آینده و انتخابات پیش روی شما را شکل خواهند داد.

اگر برای مثال در ماموریتی از گرفتن رشوه خودداری کنید در آینده نیز کم کم شخصیت شما از گرفتن رشوه سر باز خواهد زد و دیگر حق انتخاب گرفتن رشوه هم برای شما نمایش داده نخواهد شد و به کلی جای خود را به موارد دیگر خواهد داد. شاید شبیه‌ترین سیستم به این را سیستم پاراگون/رنگید در سری Mass Effect دانست که هرچقدر وفادار به نوع خاصی تفکر بودید، از مزایای بیشتری برخوردار می‌شدید.

در انتها می‌توان گفت عنوان King’s Bounty II هرچند در ایجاد تعادل بین بخش های گشت و گذار و مبارزات خود کاملا موفق عمل نمی‌کند اما همچنان مبارزات نوبتی نفس گیرش بهترین بخش آن محسوب می‌شود که می‌تواند طرفداران قدیمی سری را راضی نگه دارد.

نقد و بررسی بازی King’s Bounty II روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

صرف‌نظر از بدسلیقگی بکار رفته در نام‌گذاری بازی، هیجان و کنجکاوی طرفداران را نمی‌توان نسبت به این اسم کتمان کرد. عنوانی که شاید نوید عصری جدید را برای سری که سالیان سال بود در بخش چند نفره و رقابتی آنلاین مشکلات شدیدی داشته است می‌داد؛ و البته پس از آن بود که اخبار مربوط به لیسانس تیم‌ها و کسب مجوز انحصاری تیم یوونتوس برای سال جاری، این هیجان را بیش‌ از پیش بالاتر برد. اخباری که همگی پیامی یکسان داشتند. PES 2020 عنوانی خواهد بود که تصویر سری را نزد گیمرها تغییر خواهد داد. اکنون و با عرضه رسمی بازی نگاهی خواهیم داشت به اینکه حقیقت ماجرا چقدر با این انتظارها فاصله داشته است.

موضوع لیسانس‌ها یکی از معضلات دیرین کونامی و سری پس بوده است. درحالی‌که گیمرها مدت‌هاست به دیدن اسامی چون آبی‌های شمال لندن و یا قرمزهای جنوب منچستر عادت کرده‌اند کونامی سعی داشته در سالیان اخیر این ضعف خارج از زمین را با هر چه بهتر کردن تجربه داخل مستطیل سبز جبران کند و به عبارتی فوتبال دوستان را با ارائه بهترین تجربه از «خود بازی فوتبال» متقاعد کند. 2020 نیز از این قاعده مستثنا نبوده و در اعماق وجودش، شاید واقع‌گرایانه‌ترین نگرشی است که در صنعت به این ورزش شده است.

در نگاه اول PES 2020 سعی دارد واقعی‌ترین تجربه ممکن از فوتبال را ارائه دهد و تا حد زیادی نیز موفق شده است. یکی از اصلی‌ترین مشخصه‌های بازی که خیلی سریع جلب‌ توجه می‌کند، (بخصوص اگر بعد از فیفا سراغ بازی بروید) سرعت به‌مراتب کندتر جریان کلی بازی است. در PES خبری از بازی‌های فوق سریع و آرکید مانند آنچه در آلتیمیت تیم فیفا تجربه می‌کنید نیست و تمرکز بیشتر بر روی جنبه‌های دیگر فوتبال غیر از سرعت مطلق است.

البته این به معنی سرعتی نبودن گیم پلی و یا ناکارآمدی بازیکنان سرعتی در آن نیست. سرعت در PES 2020 نیز نقش مهمی دارد اما برای اینکه بتوانید حداکثر بهره را از آن ببرید نیاز اساسی به ایجاد فضاهای خالی خواهید داشت. جایی که بازیکنان سرعتی ارزش خود را بیش‌ از پیش نشان خواهند داد؛ اما از آنجایی که کلیت بازی‌ها بسیار فشرده و دفاعی هستند و مدافعین به‌صورت مداوم سعی در پوشش این فضاهای خالی دارند، به دست آوردن موقعیت مناسب بسیار دشوار خواهد بود و در بسیاری از مواقع به یک چالش بزرگ تبدیل خواهد شد.

همان‌طور که مشخص است انتخاب تاکتیک مناسب و متناسب با داشته‌های تیم خود و همچنین مهره‌های تیم حریف بسیار اهمیت دارد. به عبارتی هرچقدر که سبک بازی خود را متناسب با تیم خود تغییر دهید شانس بیشتری برای پیروزی خواهید داشت. برای مثال فوتبال مالکانه و مبتدی بر پاس‌های کوتاه متعددی که بارسلونا و یا منچسترسیتی ارائه می‌دهند مناسب تیمی مثل زنیت که دارای هافبک‌های فیزیکی و تخریبی است و سردار آزمون و ژوبای سرزن و قدبلند را در ترکیب خود دارد نخواهد بود.

این نگرش تاکتیک محور به بازی باعث شده حتی تیم‌های ضعیف‌تر نیز در مقابل تیم‌های بزرگ حرفی برای گفتن داشته باشند و در بسیاری از مواقع بازی‌ها به‌شدت نزدیک دنبال شده و اشتباهات سرنوشت بازی‌ها را رقم بزنند. هوش مصنوعی بازی نیز سعی در هرچه بهتر به‌کارگیری این تاکتیک‌ها دارد و در زمان‌های بازی با CPU با نقشه‌های بازی متنوع‌تری روبرو خواهید شد.

سیستم دریبلینگ و کنترل توپ بازی نیز امسال به لطف همکاری تیم سازنده با آندرس اینیستا متحول شده و گزینه‌های موجود در حمله بسیار متنوع‌تر شده. از دیگر تغییرات بازی می‌توان به فیزیک توپ بازی اشاره کرد که برخلاف نسخه‌های قبل که حس می‌شد بازیکنان همانند آهنربا توپ را سمت خود جذب می‌کنند، به‌مراتب در زمین آزادانه‌تر به گردش درمی‌آید که البته این تغییر مشکلاتی نیز به همراه دارد. لحظاتی در بازی پیش خواهد آمد که چه مدافعین و چه مهاجمین توپ را به‌ اصطلاح گم می‌کنند و در کنترل ساده‌ترین توپ‌ها نیز با مشکل روبرو می‌شوند.

بخصوص در زمان دفاع کردن این مشکل آزاردهنده می‌شود چراکه برخی اوقات توپ‌هایی که خیلی راحت می‌شد کنترلشان کرد با سردرگمی مدافعین به موقعیتی جدی برای حریف تبدیل می‌شود و با توجه به ماهیت فشرده بازی‌ها شاید همین تک موقعیت‌ها کار را یکسره کنند. البته همچنان در بخش شوت‌زنی فیزیک توپ نیازمند بهتر شدن است و فاصله زیادی تا ایده‌آل دارد. همچنان شوت‌ها آن‌طور که باید و شاید راضی‌کننده نیستند و حتی در برخی موارد سرعت و نوع حرکت توپ نیز بسیار دور از انتظار و غیرطبیعی جلوه می‌کند که باعث برهم خوردن توازن کلی فیزیک توپ بازی می‌شود.

این نامتوازن بودن در جای‌جای بازی دیده می‌شود و انیمیشن‌ها نیز یکی از این موارد هستند. با اینکه انیمیشن‌های PES 2020 در حالت کلی بسیار چشم‌نواز یکی پس از دیگری اجرا می‌شوند اما دسته‌ای از آن‌ها نیز مشکلاتی دارند که چندین سال است کونامی در برطرف کردن آن‌ها ناموفق بوده است. برای مثال انیمیشن‌های مربوط به شوت‌زنی و یا بخصوص دروازه‌بان‌ها که همچنان چه ازنظر فیزیکی و چه ازنظر بصری مشکلاتی دارند. به‌ عنوان‌ مثال می‌توان به شیرجه‌های دروازهبانها اشاره کرد که در برخی موارد ذره‌ای ارتباط و تناسب با آن چیزی که دیده می‌شوند ندارند. به عبارت دقیق‌تر چیزی که می‌بینید با چیزی که انتظار داشتید ببینید بسیار فاصله دارد.

اما بزرگ‌ترین مشکل گیم پلی بازی که تا درجه‌ای به انیمیشن‌های آن نیز مربوط است این است که به نظر می‌رسد تیم سازنده در کونامی در بسیاری از مواقع میزان پاسخگویی کنترل و گیم پلی بازی را فدای زیبایی‌های بصری آن کرده است. کند بودن بازی هرچند در راستای واقع‌گرایانه بودن آن است، اما در مواقعی نیز حس می‌شود بسیار اغراق‌آمیز اعمال‌شده است. تک‌تک عناصر بازی ازجمله پاس‌ها، شوت‌ها، سانتر ها، تکل ها و … در کنار زیبایی که دارند، تأخیر زیادی نیز در اجراشدن دارند که واقعاً در مواردی زیاده‌روی در آن‌ها مشهود است.

تا حدی که برخی اوقات حس می‌کنید تسلط و کنترل لازم را بر روی جریان بازی ندارید. این موضوع متفاوت با آن چیزی است که EA در سری فیفا اجرا کرده و شاید زیبایی‌های بصری و کیفیت‌های انیمیشن‌ها را فدای زمان پاسخگویی بسیار خوب آن کرده است. نقطه مقابل این دو عنوان را شاید NBA 2K می‌توان دانست که با ایجاد تعادل بین انیمیشن‌های بازی و پاسخگویی کنترل آن بهترین تجربه ممکن را ارائه می‌دهد.

از نظر بصری بازی همان‌طور که اشاره شد بسیار چشم‌نواز و زیباست و از انیمیشن‌ها و مدل‌سازی بازیکن‌ها گرفته تا طراحی استادیوم‌ها و نورپردازی در بالاترین سطح ممکن قرار دارد. باید تأکید ویژه روی استادیوم‌ها داشته باشیم که بقدری با جزئیات و زیبا طراحی‌شده‌اند که بدون اغراق برخی مواقع تشخیص آن‌ها از واقعیت بسیار دشوار است؛ اما عدم وجود توازنی که قبلاً نیز به آن اشاره کردیم در مورد گرافیک بازی نیز صدق می‌کند.

هرچند طراحی چهره بازیکنان بسیار زیبا به نظر می‌رسند اما شاید بتوان گفت این زیبایی تا حد بسیار زیادی محدود به منوهای بازی می‌شود و داخل بازی و بخصوص با اضافه شدن انیمیشن‌های صورت، با افت کیفیت محسوسی روبرو می‌شوند. همچنین طراحی لباس‌ها که داخل بازی به شکل عجیبی کاغذ مانند هستند. شاید این ایرادها کمی سخت‌گیرانه به نظر برسند اما وقتی در کنار کیفیت فوق‌العاده استادیوم‌ها و … قرار می‌گیرند بسیار جلب‌توجه کرده و حالت زننده به خود می‌گیرند.

PES 2020 در خارج از مستطیل سبز برخلاف انتظارات با تغییرات بسیار کمی روبرو شده که بسیار اتفاق ناامیدکننده‌ای ست. بخصوص برای عنوانی که کلمه eFootball را در اسم خود جای‌ داده وجود ضعف‌های گذشته‌ی بخش آنلاین قابل‌ قبول نمی‌تواند باشد. مدهای بازی تقریباً هیچ‌کدام تفاوتی با نسخه‌های قبل نداشته‌اند. سرورهای بازی همچنان اختصاصی نیستند و پیدا کردن حریف در دیویژن های آنلاین و یا myClub بسیار سخت و دشوار است.

البته گیم پلی بازی برای بخش آنلاین در مقایسه با نسخه‌های قبل کمی بهینه‌تر شده اما بازهم چیزی نیست که انتظارش می‌رفت. مدهای آفلاین مثل BAL و ML نیز تقریباً دست‌نخورده باقی‌ مانده‌اند و شاید تنها تفاوت قابل‌ ذکری که وجود دارد اضافه شدن برخی از مربی‌های سرشناس دنیا به‌عنوان آواتار به مستر لیگ است. مربیانی ازجمله یوهان کرویف، دیگو مارادونا، زیکو، روبرتو کارلوس و … که در حد اضافه شدن چند میان‌پرده به مد محبوب سری تأثیر داشته‌اند. لیسانس‌های بازی نیز همانند نسخه‌های قبلی محدود به چند لیگ و چند تیم خاص هستند و تنها تفاوت قابل‌ذکر، به کار رفتن خلاقیت بیشتر در نام‌گذاری تیم‌های لیسانس نشده است.

درنهایت eFootball PES 2020 شاید به‌عنوان نقطه آغاز عصری جدید که طرفدارانش انتظارش را داشتند محصول ناامیدکننده‌ای باشد، اما به‌عنوان یک شبیه‌ساز فوتبال همچنان عنوانی لذت‌بخش و قابل احترام است. در هسته خود، بازی پتانسیل تبدیل‌شدن به بهترین را داراست و فقط باید دید آیا کونامی بالاخره می‌تواند چند قدم موردنیاز برای رسیدن به آن را طی کند یا خیر

PS4 Review

نقد و بررسی روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

همانطور که اشاره شد NBA 2K کلیتی متفاوت با نسخه‌های قبلی ندارد. بخصوص در بخش گیم‌‌پلی، هسته آن همچنان همان سیستم کم نقصی است که کل سری با آن شناخته می‌شود. البته این به معنای نبود هیچگونه پیشرفت در آن نیست. ویژوال کانسپت همانند سال‌های اخیر بازهم در جای‌جای گیم‌پلی تغییرات ریزی اعمال کرده تا بالانس و تعادل بین حمله و دفاع بهتر و واقع گرایانه‌تر از هر زمان دیگری باشد. سرعت بازی کمتر از قبل شده و همچنین با بهبود فیزیک انیمیشن‌ها، سرعت اجرای آنها نیز واقع گرایانه‌تر از قبل شده .

هرچند شاید در برخی موارد بنظر می‌رسد شاید کمی زیاده روی صورت گرفته ولی در کل این تغییرات اثر مثبتی روی جریان بازی گذاشته است. از دیگر مزایای بهبود فیزیک می‌توان به هرچه طبیعی‌تر شدن برخورد‌ها و البته مهمتر از همه خود توپ بازی اشاره کرد. در مقایسه با نسخه‌های قبلی توپ آزادانه‌تر بین بازیکنان رد و بدل می‌شود و کمتر از قبل به انیمیشن‌های خاص گره خورده است. شاید در نگاه کلی خیلی تغییر قابل توجهی بنظر نرسد اما باعث بوجود آمدن سناریوهای جدید و جالب توجه زیادی می‌شود که کمتر در نسخه‌های قبل مشاهده می‌شد.

از آنجایی که شعاع حرکتی توپ بازی بسیار بیشتر شده، انتخاب‌ها و گزینه‌ها در زمان حمله نیز متنوع‌تر و بیشتر شده‌اند. در نتیجه در طرف مقابل نیز دفاع کردن کمی دشوار‌تر شده است. البته برای مقابله با این مشکل و ایجاد تعادل، هوش مصنوعی یاران خودی تا حد زیادی بهبود یافته است و در حفظ انسجام دفاعی و پرس کردن بخوبی با گیمر همراهی می‌کنند. در معدود صحنه‌ها هوش مصنوعی به Auto Defending نیز روی می‌آورد که در این لحظات بصورت مستقل از گیمر تصمیم گیری کرده (برای مثال در قطع توپ‌ها یا بلاک‌ها) و در بازی دخالت می‌کند. البته نیاز به پیشرفت در هوش مصنوعی همچنان احساس می‌شود و آن طور که باید و شاید بی‌نقص نیست.

شاید یکی از بزرگترین مشکلات آن مربوط به تصمیم گیری‌ها باشد که در برخی موارد یا بیش از حد عجولانه عمل می‌کنند و یا بیش از حد کند. برای مثال در فست بریک‌ها (ضدحملات) با کندی بیش از حد موقعیت سوزی می‌کنند و یا در زمان دفاع وقتی با بازیکنی که در حالت‌ِ هات (موفقیت آمیز بودن چند پرتاب اخیر) قرار گرفته، مواجه می‌شوند بلافاصله به دابل تیم (یارگیری یک بازیکن حریف توسط دو مدافع) روی می‌آوردند که باعث ایجاد فضاهای خالی زیاد شده و آنها را بسیار آسیب پذیر‌تر می‌کند.

بزرگترین تغییرات NBA 2K20 در قسمتی هستند که بانوان وارد داستان شده‌اند. برای اولین بار در تاریخ سری، NBA 2K میزبان لیگ حرفه‌ای بسکتبال بانوان است. بخشی که امکان تجربه بازی با ستارگان بسکتبال بانوان از جمله دایانا توراسی، سیلویا فاولز، برینا استوارت و … را فراهم آورده است. WNBA همانطور که انتظار می‌رود بسیار متفاوت با NBA است و این تفاوت‌ها به خوبی در زمین بازی به تصویر کشیده شده‌اند. از تفاوت‌ها در قوانین و اندازه محوطه‌های مختلف گرفته تا سبک و نوع بازی. بخاطر فیزیک متفاوت بانوان از جمله میانگین قدی کوتاه، دست‌های کوچک‌تر، وزن کمتر و … ، WNBA تجربه متفاوتی از بسکتبال را ارائه می‌دهد.

تجربه‌ای که در آن درگیری‌های تن‌به‌تن و فیزیکی (شدید) بسیار کمتر رخ می‌دهند، سرعت انتقال از دفاع به حمله و برعکس بسیار متفاوت است، بدلیل پایین بودن میانگین قدی بازیکنان وجود بازیکنان قد بلند بسیار در جریان بازی تاثیرگذارند و همچنین اکثریت جریان بازی به اصطلاح زیر سبد دنبال شده و خبری از اسلم دانک نیست. انیمیشن‌های بخش بانوان نیز اکثرا مختص این بخش بوده و به خوبی همین تفاوت‌های فیزیکی متفاوت را نمایش می‌دهند. تفاوت‌های WNBA و NBA فقط به داخل زمین محدود نبوده و در خارج از آن نیز اعمال شده‌اند. از اتمسفر استادیوم و تشویق‌های حاضرین در آن گرفته تا تیم گزارشگری کاملا جدید و متفاوتِ آن همگی باعث می‌شوند تجربه‌ای کاملا جدید برای طرفداران بسکتبال بوجود بیاید.

اما برویم سراغ مدهای مختلف بازی. بخش myCareer که به عنوان مد تک بازیکن محور سری شناخته می‌شود و در سالیان اخیر فصل اول آن اغلب بصورت داستانی بوده امسال با تغییرات زیادی بازگشته است. یکی از تغییراتی که به محض ورود به این مد با آن مواجه خواهید شد سیستم جدید ساخت بازیکن است. ویژوال کانسپتس امسال با نگرش کمی متفاوت با سال‌های قبل سراغ این مد آمده است. در نسخه‌های قبلی شما معمولا با ساخت بازیکن و انجام کارهای مختلف، سکه‌های مجازی بازی را دریافت می‌کردید که با استفاده از آنها می‌توانستید مهارت‌های بازیکن خود را ارتقا داده و همچنین نوع پوشش وی را شخصی سازی کنید.

امسال اما این مد به شما اجازه ساخت نسخه‌های مختلفی می‌دهد که این نسخه‌ها بسیار شبیه به سیستم کلاس‌هایی هستند که در بازی‌های نقش آفرینی با آنها مواجه شده‌ایم. در ساخت هر نسخه به شما این امکان داده می‌شود تا شکل ظاهری، فیزیکی، مهارت‌ها و پتانسیل‌های بازیکن خود را تعیین کنید. در واقع بازی به شما گزینه‌هایی می‌دهد که با انتخاب آنها پتانسیل و مسیر پیشرفت بازیکن شما تعیین می‌شود و شما پس از آن در چارچوب همین انتخاب ها به انجام بازی پرداخته و پیشرفت می‌کنید. مزیت این سیستم این است که تنوع بازیکنان را در این بخش بیشتر کرده و همچنین تا حدودی سرعت پیشرفت را کمی سریع تر می‌کند. اما همچنان تاثیر منفی حضور Microtransactions روی آن سایه انداخته است و پروسه تبدیل شدن به یک ستاره راهی بسیار طولانی‌ست و در واقع بدون خرج کردن پول در بازی، سرمایه گذاری روی نسخه‌های مختلف بسیار بسیار پروسه زمان‌بری خواهد بود.

بخش داستانیِ بازی نیز بسیار تغییرات مثبتی به خود دیده است. بخشی که با تهیه کنندگی لبران جیمز و حضور ستارگانی چون ادریس البا، روزاریو داوسون و توماس میدلتیچ با دست پر بازگشته است. مد myCareer داستان بازیکن جوانی به اسم Che را روایت می‌کند که بدنبال مصدوم شدن هم تیمی خود و در ادامه کنار گذاشته شدن وی از تیم، تصمیم می‌گیرد به عنوان کاپیتان تیم و در حمایت از او از تیم خود کناره گیری کند و در ادامه بخاطر تصمیم خود، در راه رسیدن به NBA دچار مشکلات زیادی شود.

بخش داستانی بازی سعی کرده جنبه متفاوتی از زندگی بازیکنان جوان را به تصویر بکشد که آرزوی بازی در لیگ حرفه‌ای را دارند و شاید تا حدودی موفق هم بوده است. صد البته که همچنان با ایده‌آل فاصله بسیاری دارد. اینبار بسیار سعی بر آن شده تا از اتلاف وقت‌های بی‌دلیل و مینی‌گیم های اضافی تا حد امکان صرف نظر شود اما مشکلی که بوجود آمده این است که بیشتر از آنکه در حال بازی کردن باشید، اکثر وقت خود را صرف تماشای کات سین می‌کنید. کات‌سین‌هایی که هرچند به نسبت نسخه‌های قبل در کارگردانی و سینمایی بودن بسیار پیشرفت داشته‌اند، اما همچنان فاقد عمق لازم هستند. با این وجود اما باز هم تغییرات این بخش را می‌توان مثبت قلمداد کرد که حداقل در مقایسه با سالیان قبل به مراتب لذت بخش‌تر و قابل تحمل‌تر شده است.

NBA 2K20 همانند نوجوانی است که ویژگی‌های مثبت و پتانسیل زیادی دارد که در کنار این موارد برخی ویژگی‌های بسیار آزاردهنده نیز دارد که امیدوار هستید گذرا بوده و در سالیان آتی برطرف شوند. پرداخت‌های درون برنامه‌ای همچنان آزاردهنده هستند اما با این وجود NBA 2K20 همچنان در ارائه تجربه‌ای لذت بخش و عمیق از بسکتبال موفق عمل می‌کند که با اضافه شدن بخش بانوان کامل‌تر از هر زمان دیگری است.

PS4 Review

نقد و بررسی روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.