بدون شک Arthur Morgan از همه شخصیت‌های قبلی طراحی شده توسط راکستار باور پذیرتر است. در واقع می‌توان گفت که تا به این لحظه آرتور اوج ساخت یک شخصیت توسط راکستار را نمایش می‌دهد. در واقع Red Dead Redemption 2 مطالعه آرتور است که با روایت داستانی همراه شده. همراه وی جی مگ باشید.

قبل از همه چیز باید بگوییم که مطلبی که برای شما خوانندگان عزیز آماده سازی شده است، حاوی اسپویلر‌های داستانی بسیار زیادی است و اگر Red Dead Redemption 2 را تا انتها تجربه نکرده‌اید، بهتر است که از خواندن آن خودداری کنید.

در شش چپتر داستانی موجود در بازی، شخصیت Arthur Morgan بسیار بیشتر از چیزی که جان مارستون در بازی قبلی شاهد آن بود ساخته و پرداخته شد. روایت داستانی Arthur Morgan پر از پستی و بلندی‌هایی است که در نهایت منجر به یکی از تلخ‌ترین پایان‌های بازی در طول تاریخ صنعت بازی می‌شود.

درست است که Red Dead Redemption 2 یکی از آثار بسیار بزرگ با جزئیات بسیار فراوان و باورنکردنی است و در امتداد این بزرگی بسیار راحت امکان دارد که جزئیاتی را در مورد زندگی آرتور به خوبی ملاحظه نکنید. ممکن است این اطلاعات در مراحل جانبی و اختیاری به گیمر منتقل شوند یا حتی محاوره‌های اتفاقی. اطلاعات بسیار زیادی در مورد آرتور وجود دارد که شاید در صورت عدم توجه به راحتی از آن گذر کرده باشید.

25. Arthur Morgan بیست سال همراه با Dutch و Hosea زندگی کرد

در حالی که آرتور مدتی از زندگی خود را پدر بیولوژیکی خود سپری کرد و توسط او بزرگ شد اما در واقع باید گفت که او بیشتر پسر داچ (Dutch) و Hosea به شمار می‌رود تا پدر واقعی‌اش. اگر کمی فکر کنید او مدتی نزدیک به بیست سال را در کنار این دو شخصیت که حکم پدر را داشتند گذرانده است و سال‌های نوجوانی و جوانی خود را با آنها سپری کرده است.

در ابتدا توسط یک دیالوگ در کمپ گیمر متوجه می‌شود که Arthur Morgan تقریبا 35 ساله است و در 15 سالگی نیز تحت نظر داچ قرار گرفته است. نکته جالب‌تر این است که حتی اشاره می‌شود که مدت بسیار زیادی گنگ داچ صرفا از آرتور، داچ و Hosea تشکیل می‌شد.

24. پدر Arthur Morgan یک هیولای واقعی بود

برخلاف جان مارستون که اصلا پدر خودش را نمی‌شناخت، همانطور که اشاره شد آرتور سال‌های زیادی را در کنار پدر بیولوژیکی خود گذارند. در حالی که این بخش از زندگی آرتور چیزی است که او بسیار کم در موردش صحبت می‌کند اما بعد از شروع چپتر ششم قسمت داستانی Red Dead Redemption 2 او اطلاعات کمی را در مورد پدرش فاش می‌کند.

Arthur Morgan در مورد روش‌های شرورانه پدرش سخن می‌گوید. در واقع چیزی که توسط آرتور در مورد پدرش ارائه می‌شود این است که آنها اصلا با یکدیگر سازگاری نداشتند اما در سمت مقابل از مادر خود به نیکی یاد می‌کند. آرتور در مورد مرگ پدرش می‌گوید که او بر ضد مصلحت همه مدت زیادی زنده ماند و به زندگی شرورانه خود ادامه داد. گرچه با همه این احوالات و رابطه تاریک آرتور و پدرش، او همیشه در کمپ یک عکس از پدرش روی میز خود دارد، البته این تصویر مربوط به زمانی است که توسط پلیس دستگیر شده بود.

23. آرتور صاحب یک فرزند بود

اگر Red Dead Redemption 2 را بازی کرده باشید می‌دانید که چپتر ششم از داستان آرتور، یک قسمت بسیار احساسی است. آرتور از لحظه‌ای که متوجه می‌شود به بیماری کشنده سل (TB) دچار شده، تم داستانی به سمتی تاریک سوق پیدا می‌کند که حتی تا زمان شروع قسمت Epilogue بهتر نمی‌شود. حتی همان دو قسمت Epilogue در نظر گرفته شده نیز به اندازه کافی احساسات گیمر را تحت تاثیر قرار می‌دهند.

البته شاید هیچ چیز بیشتر از پسر آرتور با نام Isaac گیمر را درگیر نکند. در یک دیالوگ اختیاری مشخص می‌شود که آرتور قبلا یک پسر داشته که نام Isaac را برای او انتخاب کرده بود. این پسر در کنار مادرش که یک پیشخدمت بود زندگی می‌کرد و آرتور به صورت دوره‌ای برای رفع مسائل زندگی به آنها سر می‌زده اما به خاطر زندگی با گنگ داچ، هیچگاه نتوانست به صورت دائم با آنها همراه باشد.

در یکی از ملاقات‌های آرتور با خانواده‌اش، او به جای پسر با سنگ قبرش در محوطه خانه مواجه می‌شود. پسر و مادر در یک دزدی به خاطر ده دلار کشته شده بودند و حالا لایه جدید از تراژدی به زندگی آرتور اضافه شده بود.

22. Arthur Morgan هرگز ازدواج نکرد

در ادامه نکته قبلی، تراژدی به وجود آمده برای Isaac Morgan به خوبی توضیح می‌دهد که چرا Arthur Morgan علاقه‌ای به شروع زندگی مشترک ندارد. Mary-Beth یکی از شخصیت‌های داخل گنگ علاقه زیادی به آرتور دارد و به نظر محیط گنگ برای شروع یک خانواده بسیار مناسب باشد اما آرتور به اینکار علاقه‌ای ندارد. او دوست ندارد که باز هم یک انسان دیگر را فدای زندگی تبهکارانه خود بکند.

با در نظر داشتن اینکه آرتور از لحاظ تامین زندگی چیزی برای Isaac و مادرش کم نگذاشته بود اما زمانی که آنها به شدت به آرتور نیاز داشتند، او در خانه حضور نداشت. آرتور دیگر دوست نداشت هیچگاه خانواده‌ای تشکیل دهد تا آنها نیز تنها باشند.

21. فراموش شده توسط تاریخ

بعد از پایان نسخه اول Red Dead Redemption به خاطر سرنوشت نه چندان جالب جان مارستون، گیمر کنترل پسرش جک مارستون را بر عهده می‌گیرد. با مراجعه به شهر ملاحظه می‌کنید که هنوز عده زیادی جان مارستون را به اسم می‌شناسند. حتی کشته شدن توسط دولت آمریکا برای پاک کردن اسم جان مارستون از تاریخ کافی نبود.

گرچه به نظر می‌رسد که دنیا نیازی به مردی مثل آرتور مورگان ندارد و نمی‌تواند مثالی مشابه برای او مثل جان مارستون به کار برد. حتی در بخش پایانی بازی که گیمر کنترل آرتور را بر عهده ندارد، مشاهده می‌کنید که دنیا تقریبا نام آرتور مورگان را فراموش کرده است. حتی جان مارستون نیز علاقه‌ای ندارد که نام آرتور را بر زبان آورد. با فرا رسیدن سال 1911 تقریبا هیچ انسان زنده‌ای دیگر نام آرتور مورگان را به یاد نمی‌آورد و باید گفت که او تقریبا فراموش شد.

20. آرتور بهترین تفنگدار سری Red Dead است

سه نسخه از سری Red Dead عرضه شده که هر کدام شخصیت اصلی مربوط به خود را داشتند. در این سری با شخصیت‌های Red Harlow، جان مارستون و آرتور مورگان به خوبی آشنا شدیم که همه آنها به شدت تفنگداران ماهری بودند. بر خلاف آوازه افسانه‌ای شخصیت‌های Red Harlow و جان مارستون، آرتور مورگان بهترین تفنگدار بین این سه بوده است.

این مساله بارها و بارها توسط اعضای گنگ داچ تایید می‌شود. در گیم‌پلی نیز Arthur Morgan مهارت‌های بسیار بیشتری نسبت به جان مارستون دارد و در دوئل‌ها نیز بسیار مرگبار عمل می‌کند. نکته خنده‌دار این است که RDR2 نسبت به نسخه‌های قبلی دارای دوئل‌های بسیار کمتری است. شاید به همین خاطر باشد که بیرون از گنگ داچ، کسی به خوبی از قدرت و مهارت آرتور با خبر نیست.

19. سرنوشت Arthur Morgan در اوایل روایت داستانی مشخص می‌شود

آرتور مورگان تقریبا از اوایل چپتر دوم داستانی، به سمت قبر خود رهسپار می‌شود. از همان زمانی که گیمر مرحله Money Lending and Other Sins را انجام می‌دهد، سرنوشت آرتور مشخص می‌شود. یکی از بدهکاران به گنگ روی آرتور سرفه می‌کند و در همین لحظه مریضی آرتور آغاز می‌شود. البته نشانه‌های مریضی در آرتور تا چپتر پنج قابل مشاهده نیست.

در تمام داستان، گیمر با شخصیتی همراه می‌شود که به نوعی در وقت اضافه زندگی خود قرار دارد. وقتی او می‌فهمد که مدت زیادی به پایان زندگیش باقی نمانده است، شخصیت خود را می‌سنجد. آرتور تصمیم می‌گیرد حتی برای ذره‌ای که شده نیز به دیگران کمک کند. او تصمیم می‌گیرد که به جان و خانواده‌اش برای فرار از شرایطی که داچ به وجود آورده کمک کند. در نهایت سل زندگی آرتور را به پایان می‌رساند اما با اتفاقاتی که رخ می‌دهد، شخصیت آرتور به سمتی هدایت می‌شود که دیگر خبری از آن مرد سابق نیست.

18. عشق گم شده

یکی از داستانی‌های فرعی بسیار جالب در RDR2 که می‌تواند به صورت کامل توسط گیمر نادیده گرفته شود، عشق گم شده Arthur Morgan یعنی Mary Linton است. Mary سه بار در بازی حاضر خواهد شد که در هربار به صورت کامل به رابطه این دو اشاره می‌شود. در گذشته‌ای بسیار دور، آرتور و Mary با یکدیگر نامزد بودند. به خاطر زندگی تبهکارانه آرتور، خانواده Mary این ازدواج را تایید نمی‌کردند. در نهایت با فشار خانواده Mary رابطه بین او و آرتور نابود شد. با جدایی این دو از یکدیگر باید گفت که آرتور دیگر هیچگاه عشق را در زندگیش پیدا نکرد اما آنها پس از سال‌هایی که گذشته هنوز به یکدیگر مانند روز اول علاقه دارند.

17. اسب، عشقی ابدی

از لحاظ داستانی، آرتور اسبی را که در ابتدای بازی تهیه می‌کند تا انتها نیز با آن همراه خواهد بود که البته بسیاری از گیمر‌ها اینکار را انجام نمی‌دهند. با در نظر نگرفتن اینکه شما چه اسبی را انتخاب می‌کنید و تا چپتر شش وضعیت اصطبل شما چگونه است، مشخص است که آرتور علاقه بسیار زیادی به حیوانات تحت پوشش خود دارد. در یکی از مراحل چپتر ششم، اسب آرتور زحمی شده و نمی‌تواند به راه ادامه دهد. این لحظه در بازی بسیار احساسی است و می‌تواند به خوبی عشق آرتور به اسبش را نمایش دهد.

16. Arthur Morgan بسیار سریع عصبی می‌شود

آرتور به هیچ وجه مرد صبوری نیست. بارها و بارها در بازی شاهد عصبانیت او هستیم اما در مقابل افرادی مثل داچ که او احترام بسیار زیادی برایش قائل است، آرتور عصبانیت خود را کنترل می‌کند. در غیر این صورت شخصیت‌های دیگر تقریبا بدترین وجه شخصیت آرتور را مشاهده خواهند کرد. فقط به دفعاتی که آرتور یک مرد را زیر مشت و لگد له می‌کند توجه کنید. ابتدای چپتر دوم شاید به خوبی در یک مبارزه تن به تن، عصبی بود آرتور را نمایش دهد. او همیشه در طی مراحل Money Lending and Other Sins نیز بسیار خشن بوده و از برخورد فیزیکی با بدهکاران ترسی ندارد.

15. وفاداری، اصلی مهم برای Arthur Morgan

ایمان. وفادارای و ایمان دو ویژگی اصلی گنگ داچ بودند که در واقع ایدئولوژی این گنک را مشخص می‌کرد. این دو ویژگی شخصیت آرتور را تعریف می‌کنند. وقتی همه چیز تمام شود از آرتور به عنوان مردی وفادار یاد می‌شود. البته داچ در انتهای بازی نظری بسیار متفاوت نسبت به آرتور دارد. حتی تا لحظات پایانی، آرتور هنوز ایمان داشت که تصمیم و راه بهتری وجود دارد، البته نه برای او بلکه برای فردی دیگر.

او این ایده را نهایتا به پروژه فرار جان مارستون از گنگ تبدیل کرد اما خودش تا آخرین لحظه به داچ وفادار بود. در زمانی که داچ همه چیز را کنار می‌گذارد، آرتور کور کورانه در کنار مردی که بزرگش کرده قرار نمی‌گیرد، بلکه از ایدئولوژی خود در مقابل او دفاع می‌کند.

14. Arthur Morgan، نویسنده‌ای ماهر

ژورنال آرتور صرفا یک وسیله برای روایت داستان نیست. در واقع می‌توانید این ژورنال را به صورت کامل در بازی مطالعه کنید. در حالی که صفحه‌های مختلف را ورق می‌زنید شاید با خواندن متن‌ها به راحتی متوجه شوید که آرتور به شدت نویسنده ماهری است و استعداد بسیار خوبی در این زمینه دارد. سبک نوشته‌های آرتور بسیار درون گرا است و حتی به کل هستی نیز مربوط می‌شود. او دیوانگی داچ را به خوبی در نوشته‌های تشریح می‌کند. شاید جمله‌های آرتور در نوشته‌هایش کمی پراکنده باشد اما به خوبی مفهوم را به خواننده می‌رساند.

13. آرتور به شدت جک را دوست داشت

در حالی که تقریبا در ابتدای RDR2 جان مارستون به هیچوجه رابطه نزدیکی با پسرش جک نداشت اما جک به یک الگو در زندگی خود احتیاج داشت. قبل از اینکه جان اوضاع زندگی به هم ریخته‌اش در ابتدای بازی را سر و سامان دهد، آرتور در واقع نقش پدر را برای جک ایفا کرد.

آرتور در واقع عاشق اینکار بود. شاید او در رفتار خودش نشان ندهد که چه قدر به اینکار علاقه دارد اما او در واقع و بدون از هر نوع حاشیه اهمیت بسیار زیادی به جک می‌دهد. جک فردی مهم در زندگی بی قانون آرتور است. شاید او قسمتی از پسرش Isaac را در وجود جک حس می‌کند. رابطه ما بین جک و آرتور به شکلی است که گیمر کاملا حس می‌کند که آرتور از هر لحاظ پدری مناسب‌تر برای جک خواهد بود تا جان.

12. Arthur Morgan، عمیق‌ترین شخصیت راکستار

شخصیت‌های اصلی در سری بازی‌های مختلف راکستار همیشه بسیار عالی هستند اما باید سوال کرد که کدام یک از آنها عمق زیادی دارند؟ شاید بتوان پرونده‌ای میان شخصیت‌های مایکل و جیمی در بازی GTA 5 باز کرد اما نیکو بلیک و جان مارستون افرادی بودند که عمق زیادی را به گیمر ارائه نمی‌کرند اما همه چیز با آرتور تغییر کرد.

بدون شک ریسک بزرگ راکستار با طراحی آرتور مورگان، موفق بوده است. لایه‌های بسیار زیاد در مورد شخصیت ارتور وجود دارد که در دیالوگ‌ها و رفتار‌های مختلف قابل مشاهده و تحلیل هستند. جان مارستون در انتهای بازی بازهم شانس خود را برای بهتر بودن نسبت به آرتور امتحان می‌کند اما باید گفت که در نهایت آرتور پیچیده‌ترین شخصیتی است که توسط تیم راکستار طراحی شده است.

11. سمبلی از گوزن یا گرگ

Arthur Morgan در قسمت‌های مختلف بازی رویاهای مختلفی می‌بیند. در این رویاها گیمر شاهد حضور گوزن یا گرگ خواهد بود. در واقع این سمبل‌ها نشان دهنده رفتار گیمر است. گوزن یا گرگ هر دو به شدت به هسته مکانیزم‌های بازی گره خوردند. همانطور که می‌دانید سیستم افتخار (Honor) در بازی وجود دارد که بر اساس عمل گیمر این مقدار می‌تواند به سمت خوب یا بد سوق پیدا کند که در نهایت شخصیت کلی آرتور را تشکیل می‌دهد.

اگر میزان افتخار و احترام شما با آرتور پایین باشد، آرتور رویاهایی در مورد گرگ مشاهده خواهد کرد، شکارچی خونسرد و درنده که درون جنگل زندگی می‌کند. در سمت مقابل نیز اگر افتخار شما در سطح بالایی باشد گوزن را در رویای آرتور مشاهده می‌کنید.

10. جان مارستون، میراث آرتور

 بعد از پایان مراحل چپتر ششم، آرتور هر چیزی را که دارد به جان مارستون می‌بخشد. تمام اسلحه‌ها، کیف، ژورنال و همه چیز. این آخرین باری است که جان و آرتور یکدیگر را ملاقات می‌کنند. آرتور بعد از این صحنه با Micah و داچ برای آخرین بار روبرو می‌شود. جایی که آرتور نابود می‌شود، جان شروع به رشد خواهد کرد. جان مارستون در واقع میراث Arthur Morgan است.

صرفا با زنده ماندن، جان آخرین خواسته آرتور در زندگی را به واقعیت تبدیل کرد. گرچه می‌دانیم که همه چیز چندان خوب برای جان پیش نخواهد رفت اما او ژورنال آرتور را کاملا سالم نگه می‌دارد و حتی خودش نیز نوشتن را آغاز می‌کند. در واقع دنیا با یاد کردن از جان، در واقع یادی از آرتور نیز خواهد کرد.

9. جک، ترکیبی ازشخصیت آرتور و جان است

در زمان رخ دادن اتفاقات پایانی داستان RDR2 دیگر می‌توان گفت که جک واقعا پسر جان است. او همانند پدرش عمل می‌کند، صحبت می‌کند و حتی راه می‌رود. جک حتی می‌تواند به عنوان برادر دوقلو جان در نظر گرفته شود. در کنار آن البته شخصیت او شباهتی به جان ندارد. در حالی که جک تلاش زیادی می‌کند که در قسمت انتهایی داستان RDR2 شبیه به پدرش شود اما باید گفت که جک بیشتر شبیه به آرتور عمل می‌کند. هر دو این شخصیت‌ها حساس، علاقه‌مند به خواندن و نوشتن هستند و دید هنرمندانه به زندگی دارند. جک پسر جان است اما باید گفت که حقیقتا آرتور تاثیر بسیاری روی شخصیت و ایدئولوژی جک داشته است.

8. آرتور قصد ترک گنگ را داشت

اگر مراحل مربوط به Mary، عشق گم شده آرتور را در چپتر چهارم انجام داده باشید حتما اطلاع دارید که آرتور قبول کرده بود که بعد از دستبرد بزرگ به بانک می‌خواهد گنگ داچ را ترک کند. اگر دستبرد به بانک به آن وضعیت دچار نمی‌شد، آرتور سهم خود را برداشته و داچ را ترک می‌کرد و می‌توانست در نهایت با Mary زندگی جدیدی را آغاز کند. متاسفانه دستبرد به بانک به شکل عجیبی با شکست مواجه شده و اتفاقات بعد از آن باعث می‌شود که کشتی که آرتور و گنگ Van Der Linde غرق شده و آنها در جزیره‌ای به نام Guarma محبوس شوند.

زمانی که آرتور موفق می‌شود دوباره به آمریکا برگردد نامه‌ای از Mary دریافت می‌کند. در این نامه مشخص می‌شود که Mary در واقع آرتور را ترک کرده و از صبر کردن برای حضور او خسته شده است. آرتور تا این زمان در بازی واقعا تغییر کرده و قصد داشت که گنگ و داچ را برای همیشه ترک کند.

7. علاقه شدید آرتور به Hosea

در حالی که داستان بازی داچ را به عنوان جایگزین شخصیت پدری در زندگی آرتور معرفی می‌کند اما باید گفت که Hosea تاثیر بیشتری روی شخصیت Arthur Morgan داشته است. در حالی که او با داچ کار‌های مختلفی انجام می‌دهد و در واقع دست راست داچ در گنگ است اما تاثیرگذاری Hosea روی آرتور بسیار بیشتر بوده است. دانایی آرتور به شکلی است که گیمر کاملا تاثیر Hosea روی او را حس می‌کند.

نه تنها این، بلکه آرتور احساسی که میان کاغذ‌های ژورنال پنهان شده است متاثر از شخصیت Hosea به نظر می‌رسد. در حالی که در بازی اشاره می‌شود که داچ به آرتور خواندن و نوشتن را یاد داده است اما به نظر Hosea تصحیح کردن این آموخته‌ها را بر عهده داشته است. Hosea به نظر باهوش ترین فرد حاضر در گنگ است که همه افراد را منظم می‌کند و این رفتار به خوبی در شخصیت آرتور به خصوص در داستان چپتر چهارم مشاهده می‌شود.

6. کلاه آرتور به جان می‌رسد

در حالی که انتخاب کلاه جان در بازی کاملا بر عهده گیمر است اما به نظر هدف اصلی داستان این است که کلاه آرتور به جان رسیده است. به خصوص آن کلاهی که در بازی اول همیشه روی سر جان مارستون بود نیز به نظر جزئی از اموال آرتور بوده است. بله کلاه آرتور و کلاهی که بر سر جان است بسیار متفاوت به نظر می‌رسد اما چند سال میان پایان چپتر شش و قسمت پایانی بازی وجود دارد و به همین خاطر می‌تواند تغییراتی روی کلاه Arthur Morgan صورت گرفته باشد.

5. پایان همراه با افتخار کم

در حالی که سیستم افتخار در بازی اول تقریبا یک ویژگی دکوری بود که تاثیر خاصی روی داستان نداشت، حالا در RDR2 این سیستم از اهمیت بسیار بیشتری برخوردار است. سیستم افتخار حالا تعیین کننده این است که Arthur Morgan چگونه جان خود را از دست می‌دهد. اگر افتخار شما در پایان بازی پایین باشد، در انتهای مرحله پایانی شاهد این خواهید بود که Micah آرتور را می‌کشد و زمان به آن نمی‌رسد که بیماری سل جان آرتور را بگیرد. مبارزه آرتور در مرحله Redemption بی نظیر است اما کارما برای مردی که تمام عمر خود یک خلافکار خونسرد بوده چندان مهربان نخواهد بود.

4. پایان همراه با افتخار زیاد

پایان همراه با افتخار زیاد بسیار نسبت به آرتور مهربان خواهد بود. در حالی که آرتور در نهایت جان خود را از دست می‌دهد اینبار بیماری TB جان آرتور را می‌گیرد و به نوعی آرتور با شرایط مد نظر خودش که با آنها در چپتر آخر کنار آمده بود از دنیا می‌رود. Micah به جای آنکه آرتور را بکشد، در آخرین لحظه ممکن از درگیری فرار می‌کند و حالا آرتور آخرین لحظات زندگی خود را به تنهایی سپری خواهد کرد.

در حالی که آرتور مرگ را در یک قدیمی خود حس می‌کند به سمت آخرین غروب آفتاب خیره می‌شود. شاهد هیچ روایت داستان و صحبتی در این مورد نیستیم و آرتور بالاخره آرامش پیدا می‌کند. از لحاظ داستانی و روایت باید گفت که پایان همراه با افتخار زیاد بسیار با معنی تر است و روایت را به خوبی برای آرتور به پایان رساند.

3. هیچکدام از کار‌های Arthur Morgan به نتیجه نرسید

تراژدی بزرگ RDR2 مرگ آرتور نیست. تراژدی بزرگ این است که آنها چه قدر کم توانستند روی تاریخ تاثیر بگذارند. داچ در آخرین لحظات موفق می‌شود جان خود را نجات داده و فرار کند. او هیچوقت با حکمرانی Micah مقابله نکرد، جان فرار کرد اما نه برای مدت زیاد و جک در نهایت همان مردی شد که آرتور انتظار آن را داشت.

هر چند که قسمت Epilogue داستانی به نظر پایانی بسیار خوب به نظر می‌رسد اما باید توجه داشته باشید که در ادامه اتفاقات نسخه اول رخ خواهد داد و آینده‌ای چندان روشن منتظر جان مارستون و خانواده‌اش نیست. جان در نهایت توسط Edgar Ross به قتل رسیده و جک نیز مجبور می‌شود برای گرفتن انتقام خون پدرش تمام زندگی خود را دور ریخته و تبدیل به کسی شود که هیچگاه آن را دوست نداشت.

2. آرتور تا لحظه پایانی هنوز به داچ اعتقاد داشت

Arthur Morgan تا سر حد اشتباه، وفادار بود. وفاداری یک ویژگی تعیین کننده از ابتدا تا انتهای داستان برای این شخصیت بود. در نهایت او مجبور می‌شود تا با خیانت به داچ، به جان، جک و Abigail کمک کند تا از چنگال این گنگ نابود شده نجات پیدا کنند. در واقع ایمان آرتور به داچ حتی تا آخرین لحظه نیز ذره‌ای کاهش پیدا نکرده بود، حتی وقتی که برای حفظ زندگی جان مارستون با داچ مبارزه می‌کرد او هیچ رفتار نه چندان مناسبی را نسبت به داچ نشان نداد. در پایان زندگی آرتور او هنوز اعتقاد داشت که ذره‌ای از مرد خوبی که او را بزرگ کرده بود درون داچ وجود دارد.

      1. بر خلاف همه چیز Arthur Morgan مرد خوبی نیست

می‌توانید میزان افتخار بالا یا پایینی داشته باشد یا حتی تعادل را در میانه حافظ کنید در نهایت تغییر زیادی در سرنوشت Arthur Morgan ایجاد نمی‌شود. وقتی که زمان آن فرا می‌رسد آرتور سعی می‌کند تا خود را تغییر دهد و واقعا تلاش تحسین برانگیزی در این زمینه انجام خواهد داد اما باید گفت که او به عنوان یک مرد خوب از دنیا نمی‌رود.

در پایان زندگی، آرتور یک مرد بهتر از چیزی که بود را به گیمر ارائه می‌دهد اما هنوز هم آن فردی است که زندگی تبهکارانه داشته. برای آرتور، رستگاری هیچوقت در مورد مرد خوبی بودن نبود بلکه بهتر بودن کاملا کفایت می‌کرد. در حالی که او در پایان زندگیش تلاش می‌کند تا به مرد خوبی تبدیل شود اما در نهایت او صرفا شرایط را کمی بهبود داده بود.

Arthur Morgan

البته این تغییرات رادیکال از دید هواداران قدیمی این سری چندان جالب نبود. گرچه باید گفت که Resident Evil 7 توانست تا حد زیادی امید‌ها را به فرانچایز Resident Evil بر گرداند. هواداران قدیمی، سه نسخه اولیه این سری را که در ابتدا برای Playstation عرضه شده بودند را به عنوان بنچمارکی برای مقایسه کردن نسخه‌های جدید استفاده می‌کردند و در این میان نسخه دوم یکی به خاطر ویژگی‌های منحصر به فرد خود یکی از محبوب‌ترین آثار این سری بود.

بعد از بازسازی نسخه اول در سال 2002 برای کنسول Game Cube، کپکام قصد داشت تا نسخه دوم را نیز بازسازی کند اما شینجی میکامی، خالق این سری دوست نداشت تا اینکار انجام بگیرد و در عوض او عقیده داشت که ساخت Resident Evil 4 از اولویت بالاتری برخوردار است که البته حالا می‌دانیم به یکی از بهترین بازی‌های تاریخ تبدیل شده. کپکام اولین بار در تابستان سال 2015 نسخه Remake بازی Resident Evil 2 را معرفی کرد اما تا E3 2018 هیچ خبری از این بازی نبود و بسیاری بیم داشتند که شاید کپکام باز هم بیخیال ساخت این بازی شده است. البته این بازی با نمایش خیره کننده خود در E3 گذشته به یکی از مورد انتظار ترین بازی‌ها تبدیل شد و حالا با عرضه آن می‌توانیم نگاهی نزدیک‌تر به Resident Evil 2 Remake داشته باشیم.

اگر از آن دسته از گیمر‌ها هستید که Resident Evil 2 را قبلا تجربه کردید، تقریبا می‌دانید که با چه داستان و روایتی طرف خواهید بود اما اگر جز گیمر‌هایی هستید که برای اولین بار این اثر را تجربه می‌کنید می‌توانید به خوبی از داستان لذت ببرید. داستان بازی در شهر راکون سیتی دنبال می‌شود. جایی که G-Virus به شکلی عجیب در سطح شهر پخش شده و باعث شده تا اکثر جمعیت حاضر شهر به زامبی تبدیل شوند.

نکته جالب در مورد Resident Evil 2 Remake حفظ ساختار روایت دوگانه است. دو شخصیت اصلی به نام Leon S. Kennedy و Claire Redfield برای روایت داستانی در نظر گرفته شدند. لیان به عنوان یک پلیس تازه کار که قرار است اولین روز کاری خود را در دپارتمان پلیس شهر راکون سیتی بگذراند، پا به شهر می‌گذارد و کلر ردفیلد نیز برای پیدا کردن برادارش کریس ردفیلد که یک افسر پلیس است به سمت راکون سیتی رهسپار شده.

در ابتدا به گیمر این انتخاب داده می‌شود که داستان را با شخصیت مد نظر خود آغاز کند. هر کدام از شخصیت‌ها روایت داستان جدا و البته بسیار نزدیکی دارند که با حضور یک شخصیت مکمل از یکدیگر متمایز می‌شوند. شخصیت مکمل بخش داستانی لیان، ایدا وانگ (Ada Wong) جاسوسی عجیب و غریب است. شخصیت مکمل بخش داستانی کلر نیز یک دختر بچه به نام شری (Sherry) خواهد بود.

انتخاب شخصیت و تجربه کمی متفاوت از داستان می‌تواند انگیزه‌ای مناسب برای تجربه چند باره به وجود آورد. باید به این نکته نیز توجه کرد که اگر لیان را به عنوان روایت داستانی ابتدایی انتخاب کنید، بعد از اتمام بازی گزینه دور دوم در دسترس خواهد گرفت که روایت جانبی از داستان کلر را در کنار لیان روایت می‌کند و در نهایت شاهد یک پایان واحد خواهید بود. این امر می‌تواند برای کلر و لیان به صورت برعکس نیز باشد و دور دوم را با لیان تجربه کنید. این پیچیدگی در انتخاب‌ها باعث می‌شود که انتظار از روایت داستانی افزایش پیدا کند.

در حقیقت هر دو شخصیت مکمل در بخش داستانی لیان و کلر می‌توانند روح تازه‌ای به محیط ترسناک Resident Evil 2 Remake ببخشد. با وجود دو شخصیت، چهار مدل از روایت داستانی برای تجربه داستان به وجود می‌آید. به همین خاطر باید انتظار داشته باشید که روایت‌ها به خاطر نزدیکی به یکدیگر کمی تکراری به نظر برسند. کپکام تلاش کرده تا با حفظ داستان اصلی و ایجاد تغییرات بسیار اندک به روح بازی قدیمی پایبند باشد که نمی‌توان به آن زیاد خرده گرفت.

البته در بخش گیم‌پلی تغییرات در Resident Evil 2 Remake فوق العاده است. دوربین سوم شخص ثابت، حالا جای خود را به دوربین روی شانه داده است. قبل از اینکه بیشتر وارد مبحث گیم‌پلی شویم باید گفت که دوربین در Resident Evil 2 Remake بسیار عالی پیاده سازی شده. روان بودن حرکت دوربین حالت سینمایی بسیار مناسبی به وجود آورده و عدم قفل بودن آن روی شانه شخصیت اصلی نیز باعث شده تا گیمر با آزادی عمل بیشتری روبرو باشد. در حالت کلی با یک شوتر استاندارد سوم شخص روبرو هستید اما کپکام از گزینه‌های مختلفی برای القای استرس و ترس به گیمر استفاده کرده.

در ابتدا باید گفت که مهمات در بازی نقش اصلی را ایفا می‌کنند. از آنجا که نابود کردن هر زامبی به حداقل چندین تیر نیاز دارد، در سمت مقابل نیز بازی مهمات زیادی در اختیار گیمر قرار نمی‌دهد و به همین خاطر استرس چندین برابر خواهد شد. مدیریت مهمات برای اسلحه‌های مختلفی که در اختیار شخصیت‌های متفاوت قرار می‌گیرد به یکی از اصلی‌ترین اهداف گیمر تبدیل خواهد شد. شما باید بدانید که درگیر شدن در همه مواقع انتخاب مناسبی نیست و Resident Evil 2 Remake در این زمینه هیچگونه شوخی با گیمر ندارد.

در کنار محدود شدن گیمر برای استفاده از مهمات برای بقا و ادامه بازی، باید گفت که چاقو نیز در این بازی دارای نوار سلامتی است و بعد از مدتی استفاده خراب شده و دیگر قابل استفاده نخواهد بود! کپکام تمام تلاش خود را انجام داده تا با محدود کردن گیمر، تلاش برای بقا در سخت‌ترین شرایط را القا کند و به نظر در این قسمت بسیار خوب عمل کردند. گیم‌پلی این بازی می‌تواند گیمر را بسیار درگیر کند. مدیریت منابع، شناخت محیط، انتخاب راه مناسب و فرار کردن در حالی که می‌دانید در محیط امنی قرار ندارید، ترس زیادی را به همراه خواهد داشت.

نکته دیگری که باعث شده Resident Evil 2 Remake در القای ترس موفق باشد، ایجاد اتمسفر مناسب در شهری است که توسط حمله زامبی‌ها و شیوع یک ویروس ناشناخته سقوط کرده. دیگر خبری از محیط‌های کاملا روشن نیست که در نسخه قدیمی شاهد آن بودید. با توجه به اینکه روایت داستانی در شب رخ می‌دهد، بسیاری از محیط‌های این اثر کاملا تاریک است. حالا در کنار محدود بودن مهمات، باید با تاریک بودن محیط و استفاده از نور چراغ قوه نیز عادت کنید. البته اگر این نکات برای ترساندن شما کافی نیست،

باید Mr.X را نیز به معادله اضافه کنید. شخصیتی عجیب و غریب با ظاهری بسیار ترسناک که در بخش عمده‌ای از بازی دنبال گیمر خواهد آمد و در صورت نزدیک شدن، ضربه‌ای سنگین وارد می‌کند. Mr.X با توجه به صدا ایجاد شده توسط گیمر او را پیدا می‌کند. دویدن متداول می‌تواند مکان شما را فاش کند. اگر موفق شدید که او را برای مدت کوتاهی دست به سر کرده و گم کنید، مراقب این باشید که تیر اندازی می‌تواند بلافاصله Mr.X را به سمت شما رهسپار کند. لازم به ذکر است که گیمر نمی‌تواند Mr.X را نابود کند.

می‌توانید با زدن چند تیر به سر، او را برای چند لحظه متوقف کنید اما باید گفت که او بازهم به دنبال شما خواهد آمد. بهترین راه صرفا فرار کردن و البته هدر ندادن مهمات است. طراحی محیط‌های بازی با وفاداری به نسخه قدیمی انجام شده اما بنا به تغییرات به وجود آمده در دوربین و البته گیم‌پلی، شاهد ایجاد برخی از تغییرات نیز هستیم. البته طراحی محیط از لحاظ بصری به حدی زیبا انجام شده است که با حضور در راهرو‌های تاریک ساختمان پلیس، ترسی عجیب و غریب شما را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

این طراحی زیبا در تمامی محیط‌های بازی به خوبی مشاهده می‌شود. یکی از نقاط ضعف Resident Evil 2 Remake به نظر معما‌های آن است که در برخی از مواقع حتی با منطق نیز جور در نخواهد آمد. فرقی نمی‌کند که چه شخصیتی را برای تجربه اولین دور از بازی انتخاب کنید، تقریبا تمامی معما‌ها شبیه به یکدیگر هستند. نکته عجیب وقتی خود را نمایش می‌دهد که به دور دوم بازی می‌رسید. فرض کنید که لیان را برای تجربه دور اول انتخاب کردید.

کلر به شخصیت اصلی دور دوم تبدیل خواهد شد. با توجه به اینکه روایت داستانی این دو شخصیت تقریبا در یک بازه زمانی و با فاصله کمی از لحاظ زمان دنبال می‌شود، انتظار دارید که معماهای دور دوم متفاوت باشند که البته اینگونه نیست. یکی از اولین معما‌های Resident Evil 2 Remake، پیدا کردن سه مدالیون است. این معما در دور اول بازی توسط شخصیت مد نظر شما حل می‌شود اما در دور دوم بازی نیز دوباره با همان روبرو خواهید شد.

اینگونه طراحی معما باعث شده تا بازی به سرعت تکراری شود چون اهداف دنبال شده توسط هر دو شخصیت در روایت‌های متفاوت در اکثر مواقع کاملا یکسان است. از سوی دیگر طراحی معما بدین شکل با منطق نیز همسو نیست چون دو شخصیت با فاصله کم زمانی در محیط‌های مختلف بازی حاضر می‌شوند. یکی دیگر از نکات منفی در مورد گیم‌پلی، سیستم تاریخ مصرف گذشته مدیریت آیتم‌هاست. به عنوان مثال اگر نارنجک همراه خود داشته باشید، قبل از فعال کردن نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

هنوز هم برای استفاده از آیتم‌های سلامتی حتما باید به کیف خود مراجعه کنید و هیچ میان‌بری برای آن در نظر گرفته نشده. تیم سازنده می‌توانست این محدودیت‌ها را که سالیان سال است در نسخه‌های مختلف این سری وجود دارد را حالا برطرف کند اما به دلایل نامشخص علاقه‌ای به آن نداشته است.

کپکام برای ساخت Resident Evil 2 Remake از موتور RE Engine استفاده کرده. این موتور قبلا برای ساخت Resident Evil 7 استفاده شده بود و با وجود برخی از انتقادات توانست موفق عمل کند. حالا با به‌روزرسانی‌های انجام شده در این موتور برای ساخت Resident Evil 2 Remake شاهد یکی از گرافیک‌های بسیار زیبای این روز‌ها هستیم. در همان لحظه‌های ابتدایی می‌توانید به گرافیک بسیار خوب این بازی ایمان آورید.

طراحی بسیار خوب و با جزئیات شخصیت‌های اصلی و البته فرعی به خوبی قابل مشاهده است. تیم سازنده تلاش بسیار زیادی برای طراحی زامبی‌ها و دشمن‌های مختلف در بازی انجام داده است و جزئیات در همه مدل‌ها به خوبی قابل مشاهده است که باعث شده این اثر بیش از پیش باور پذیر و البته ترسناک باشد. در طراحی انیمیشن‌ها نیز دقت زیادی به خرج داده شده و اوج طراحی بسیار خوب انیمیشن‌ها، در حرکات لب و صورت شخصیت‌های مختلف مشاهده می‌شود.

با توجه به تاریک بودن محیط، نور پردازی و سایه پردازی در این بازی خودنمایی می‌کنند. دقت بسیار خوب در نور پردازی و سایه پردازی باعث شده تا Resident Evil 2 Remake در پیاده سازی اتمسفر عجیب و سنگین خود، بسیار خوب عمل کند. البته سایه پردازی در برخی از مواقع به خصوص در مورد شخصیت اصلی با مشکلاتی سطحی روبرو می‌شود که کاملا قابل چشم پوشی است. در کنار گرافیک باید گفت که صداگذاری نقش بسیار بزرگی در القای ترس ایفا کرده است.

صداگذاری بسیار خوب محیط، زامبی‌ها، اسلحه‌ها و … همه باعث شدند تا گرافیک و صدا در کنار یکدیگر به عنصری واحد برای ترساندن شما تبدیل شوند. دقت در صداگذاری به حدی است که صدای پای Mr.X به خوبی از جهات مختلف قابل شناسایی است و سپس گیمر می‌تواند بر اساس آن تصمیم بگیرد که از کدام سمت حرکت کند. صداهای اضافه موجود در محیط نیز می‌توانند به راحتی باعث ایجاد حس ترس شوند.

Resident Evil 2 Remake بدون شک یکی از بهترین بازسازی‌هایی است که در صنعت بازی انجام شده است. کپکام تلاش بسیار زیادی انجام داده تا با بازسازی این اثر به بهترین شکل ممکن، بازهم به نسخه اصلی وفادار باقی بماند. این بازی با وفادار ماندن به اصول پایه و البته ایجاد برخی تغییرات در گیم‌پلی، طراحی محیطی و اتمسفر توانسته تا به یکی از وحشتناک‌ترین آثار چند سال اخیر تبدیل شود. کپکام بعد از چندین سال ناکامی در ساخت نسخه‌های جدید Resident Evil و البته تجربه متفاوت با نسخه هفتم، توانست بازهم روز‌های خوش را تجربه کند. تجربه این بازی برای هواداران قدیمی می‌تواند یادآور خاطرات در قالبی جدید باشد در سمت دیگر نیز گیمر‌هایی که این اثر را قبلا بازی نکرده بودند با اثری بسیار عالی روبرو خواهند بود. (Resident Evil 2 (Remake Review

به گزارش وی‌جی‌مگ، منتقدان The New York Video Game لیست کاملی از نامزد‌های خود را برای دریافت جایزه در انتهای ماه جاری میلادی را اعلام کردند. در این میان باید از بازی‌هایی مثل Monster Hunter World، Assassin’s Creed Odyssey و … یاد کرد. در بیشترین تعداد نامزدی، بازی Red Dead Redemption 2 شاهکار جدید راکستار نیز توانسته با شش نامزدی در بخش‌های مختلف عملکرد فوق‌العاده‌ای داشته باشد. God of War نیز با پنج نامزدی در رده دوم قرار دارد. لیست کامل نامزد‌ها به شرح زیر است:

Best Game of the Year

• Monster Hunter: World
• God of War
• Ni no Kuni II: Revenant Kingdom
• Celeste
• Marvel’s Spider-Man
• Red Dead Redemption 2
• Super Smash Bros. Ultimate

 Best Kids Game

• Nintendo Labo Variety Pack
• Yoku’s Island Express
• Lego DC Super-Villains
• Starlink: Battle for Atlas
• Moss
• Pokémon: Let’s Go Pikachu! and Pokémon Let’s Go Eevee!

 Best Mobile Game

• Alto’s Odyssey
• Death Road to Canada
• Florence
• Part Time UFO
• Final Fantasy XV: Pocket Edition
• Homo Machina
• Dx2 Shin Megami Tensei: Liberation

 Best Virtual Reality Game

• Moss
• Fire Escape
• ASTRO BOT Rescue Mission
• Tetris Effect
• Beat Saber
• Firewall: Zero Hour

 Best Indie Game

• Celeste
• Dead Cells
• Finding Paradise
• Donut County
• Return of the Obra Dinn
• Into the Breach
• Gris

 Best Music in a Game

• Yakuza 6: The Song of Life
• Octopath Traveler
• Red Dead Redemption 2
• Tetris Effect
• Fallout 76
• Chuchel
• Far Cry 5

Best World

• God of War
• Minit
• Monster Hunter: World
• Far Cry 5
• Red Dead Redemption 2
• Assassin’s Creed: Odyssey

Best Writing

• Red Dead Redemption 2
• God of War
• Thronebreaker: The Witcher Tales
• Where the Water Tastes Like Wine
• Life Is Strange 2: Episode One: Roads

Best Fighting Game

• SOULCALIBUR VI
• BlazBlue: Cross Tag Battle
• Dragon Ball FighterZ
• Street Fighter V: Arcade Edition
• Mario Tennis Aces
• Super Smash Bros. Ultimate

 Best Remake

• Shadow of the Colossus
• Bayonetta 1 and Bayonetta 2 Collection
• Spyro Reignited Trilogy
• Diablo III (Nintendo Switch)
• Yakuza Kiwami 2
• SNK 40th Anniversary Collection

Best Acting in a Game

• Christopher Judge as Kratos in God of War
• Sunny Suljic as Atreus in God of War
• Laura Bailey as MJ Watson in Spider-Man
• Roger Clark as Arthur Morgan in Red Dead Redemption 2
• Cali Elizabeth Moore as Abigail Roberts in Red Dead Redemption 2

]]> https://vgmag.ir/news/%d8%a7%d8%b9%d9%84%d8%a7%d9%85-%d9%86%d8%a7%d9%85%d8%b2%d8%af%d9%87%d8%a7%db%8c-the-new-york-video-game-awards-2018/feed/ 0 https://vgmag.ir/news/how-mario-kart-64-helps-his-parents-marriage/ https://vgmag.ir/news/how-mario-kart-64-helps-his-parents-marriage/#respond Fri, 04 Jan 2019 17:00:50 +0000 https://vgmag.ir/?p=96378 وی‌جی‌مگ: همه ما برای انجام کارهای مختلف در خانه با افراد ساکن خانه بر سر نوبت جر و بحث داشتیم. مثل اینکه نوبت چه شخصی است که ظرف را بشوید یا اینکه نوبت چه کسی است که وعده غذایی را آماده کند. البته شاید راه بهتری به جز جر و بحث برای به نتیجه رسیدن وجود داشته باشد. باز هم به نظر می‌رسد که نسل قدیمی توانستند در این زمینه راهکاری جدید را ارائه کرده و در واقع درسی بزرگ به همه ما بدهند تا دیگر سر کارهای خانه جر و بحث نکنیم.

به گزارش وی‌جی‌مگ، کاربری به نام Bork1138 با استفاده از وب‌سایت ردیت داستانی را از تفاهم پدر و مادرش برای انجام کارهای خانه منتشر کرده است که می‌تواند در نوع خود بسیار جالب باشد. آنها این تفاهم را با استفاده از بازی Mario Kart 64 به وجود آوردند. بنا به داستان ارائه شده به نظر می‌رسد که والدین Bork1138 به این نتیجه رسیدند که بازنده یک دست بازی Mario Kart 64 وظیفه دارد که فنجان چای آماده کرده و برنده می‌تواند از این چای لذت ببرد.

پسر این خانواده اشاره کرده والدینش برای انجام کار‌های خانگی از سال 2001 به این شیوه روی آورده‌اند. بدین ترتیب آنها 18 سال است که وظایف خانگی را با استفاده از این شیوه ما بین خود تقسیم می‌کنند. کاربر Bork1138 در ادامه تشریح کرد:«هر دو آنها از همه ترفندهای بازی آگاه هستند تا جایی که آنها چند سال قبل توافق کردند تا از راه‌های مخفی و البته تقلب استفاده نکنند.» اگر با هم خانه‌ای خود بر سر انجام کار‌های مختلف مشکل دارید،‌ حالا به راهکاری مناسب دست پیدا کردید. اگر به Mario Kart 64 و کنسول N64 دسترسی ندارید می‌توانید از Mario Kart 8 Deluxe استفاده کنید که هم اکنون برای Nintendo Switch منتشر شده است.

در نسخه قبلی تلاش بر این بود که خط جدید داستانی برای مامور 47 ایجاد شود. قاتلی حرفه‌ای که به نظر می‌رسید در نسخه‌های قبلی این سری پرونده گذشته پر مخاطره‌اش برای همیشه بسته شده اما مشخص شد که هنوز بخش تاریکی از گذشته و به خصوص نوجوانی او برای گیمر‌ها ناگفته باقی مانده. فردی به نام Shadow Client در نسخه قبلی بازی فعالیت‌های مامور 47 را تحت تاثیر قرار داده و مشخص می‌شود که از گذشته فراموش شده 47 اطلاعات حیاتی در اختیار دارد. داستان در Hitman 2 حول و حوش این شخصیت در جریان است و 47 به مهره‌ای تبدیل شده که باید به هر نحوی از گذشته خود اطلاع پیدا کند.

در حالت کلی درک ساختار داستانی چندان سخت نیست اما چیزی که باعث می‌شود درک روایت کمی برای گیمر‌ها سخت باشد، میان‌ پرده‌های عجیب و غریب و پیچیده آن است. اول از همه باید اشاره کرد که میان پرده‌های بازی دیگر مانند گذشته طراحی نشده‌اند. گیمر صرفا شاهد چند عکس از شخصیت‌های حاضر در حالت‌های مختلف است که صدا پیشگان روی آن صداگذاری کردند. این خود به نظر افت بسیار بزرگی برای این سری است. نکته بعدی دقیقا یکی از ضعف‌های بنیادی نسخه قبلی نیز به شمار می‌رود.

میان پرده‌ها با سرعت بسیار زیاد اطلاعاتی عجیب و ناشنیده را در اختیار گیمر قرار می‌دهند و تقریبا فرصتی برای تحلیل باقی نمی‌ماند. گیمر بدون شک باید تکه‌های پازل را بعدا کنار یکدیگر قرار داده یا با مطالعه در اینترنت درک کند که چه اتفاقی در بازی رخ داده است. جزئیات داستانی به حدی در روایت داستان کمرنگ نمود پیدا می‌کند که شاید به راحتی توسط گیمر نادیده گرفته شوند. در مورد پایان بندی نیز باید گفت که داستان همانند نسخه اول ناتمام باقی مانده و به احتمال بسیار فراوان و در صورت عدم شکست تجاری،  باید منتظر ساخت نسخه سوم باشیم. در هر صورت داستان Hitman 2 ناامید کننده ظاهر شده و گیمر در بسیاری از اوقات درک درستی از اتفاقاتی که در حال رخ دادن است نخواهد داشت.

شاید یکی از معدود قسمت‌های خوب Hitman 2 گیم‌پلی آن باشد که البته توسط طاعون ویژگی Stories به ورطه نابودی کشیده شده است. در نسخه قبلی سازندگان قابلیت جدیدی به اسم فرصت‌ها (Opportunities) را به بازی اضافه کردند. این قابلیت راهنمای کلی برای دستیابی به اهداف در مراحل بود. فرصت‌ها در واقع به نوعی یک عامل تخریبی در گیم پلی این بازی محسوب می‌شد چون اطلاعات مد نظر برای رسیدن به هدف بر اساس سناریو‌های مختلف را به صورت کلی فاش می‌کرد.

در Hitman 2 ویژگی‌ فرصت‌ها، حالا به داستان‌ها (Stories) تبدیل شده است. باید گفت که با تغییر نام البته همچنان شاهد ارائه جزئیات بسیار زیاد از سناریو‌های مختلف برای رسیدن به اهداف در نقشه‌های مختلف هستیم. با تغییر نام این قابلیت شاهد هیچ تغییری در ساختار نبودیم و همچنان بخش داستان‌ها می‌تواند برای هواداران قدیمی منزجر کننده باشد. داستان‌ها در واقع اطلاعات قدم به قدم برای نابودی هدف با جزئیات بسیار زیاد در اختیار گیمر قرار می‌دهند. باید گفت که داستان‌ها مضمون اصلی سری Hitman را زیر علامت سوال بزرگی قرار داده‌اند.

جالب است بدانید استفاده از این قابلیت در بازی اجباری نیست اما به لطف سیستم تعبیه شده در بازی در حالی که مشغول بازرسی نقشه برای رسیدن به هدف باشید، ممکن است دو یا چند شخصیت غیر قابل بازی سرنخ مربوط به ویژگی داستان‌ها را فاش کرده و لذت پیدا کردن راه حل را از شما سلب کنند. در هسته اصلی باید گفت که Hitman 2 همچنان بازی لذت بخشی است که نسبت به Hitman Blood Money پیشرفت چندان مثبتی نداشته است. تمام ویژگی‌های جدید اضافه شده مثل Instinct و داستان‌ها به شدت روی تجربه اصلی تاثیرگذار بودند.

هواداران قدیمی به هیچ‌وجه از این قابلیت‌ها راضی نیستند و شاید کاهش افت فروش این سری گویای همین عدم رضایت باشد. در قسمت اصلی گیم‌پلی Hitman 2 هیچ تغییری نسبت به نسخه قبلی انجام نشده است. همچنان شاهد همان طراحی منو هستیم که داستان بازی را به قسمت‌های مختلف تقسیم کرده با این تفاوت که دیگر نیاز نیست برای خرید آنها چند ماه صبر کنید. هر مرحله شامل اهداف مختلف است که راهکار‌های زیادی برای نابود کردن آنها وجود دارد. نیازی به تعریف و تمجید از سیستم اصلی مخفی کاری و نابود کردن اهداف به صورت تصادفی نیست.

البته با تجربه این اثر مشکلات بیش از پیش خودنمایی می‌کند. در ابتدا باید گفت که در افزایش درجه سختی چندان تعادلی وجود ندارد. درجه سختی Professional که در واقع درجه سختی متوسط است، تعداد نامحدودی فایل ذخیره‌سازی در اختیار گیمر قرار می‌دهد اما درجه سختی بعدی که Master است، تنها امکان یک بار ذخیره‌سازی را فراهم می‌کند. نکته بعدی هوش مصنوعی ضعیف است. در صورتی که یک هدف را میان خیل زیادی از جمعیت به صورت تصادفی نابود کنید معمولا انتظار دارید که افراد حاضر در صحنه واکنش‌های مختلفی از خود نشان داده و به فکر خبر کردن نیرو‌های امنیتی باشند.

این اتفاق تقریبا در هیچ جای بازی قابل مشاهده نیست. بسیاری از قابلیت‌های بازی مثل قاچاق اسلحه به داخل محیط، استفاده از ورودی‌های مختلف و … همگی در دفعه ابتدایی غیر قابل دسترسی هستند و بازی گیمر را به تجربه چند باره محکوم می‌کند. گرچه باید گفت که طراحی مراحل یکی دیگر از ویژگی‌های خوب Hitman 2 است. مراحل با پیچیدگی خاص همیشگی این سری طراحی شدند. همیشه مکانی جدید برای دیدن وجود دارد و همیشه راهی جدید برای رسیدن به هدف پیدا می‌شود. اگر از سیستم داستان‌ها صرف نظر کنیم، گشت و گذار در نقشه و پیدا کردن راه‌های جدید برای رسیدن به اهداف یکی از لذت بخش‌ترین قسمت‌های این اثر است.

بخش آنلاین که از Hitman Absolution به این سری اضافه شده است حالا پر و بال بیشتری گرفته اما صرفا به بهتر شدن بازی کمک نکرده است. بخش Contracts هنوز در بازی حاضر است که در آن گیمر‌ها اهداف را در نقشه‌های مختلف بر اساس نظر خود تعیین کرده و شرایط خاصی را برای شرکت در مرحله به وجود می‌آورند. با اشتراک گذاشتن این مراحل گیمر‌های دیگر می‌توانند ساخته دیگران را تجربه کنند. گرچه محدودیت‌های زیادی در این سیستم وجود دارد اما بازهم بدون شک قسمت Contracts می‌تواند طول عمر Hitman 2 را در میان گیمر‌ها افزایش دهد.

دو بخش دیگر نیز به نام‌های Ghost Mode و Sniper Assassin وجود دارند. در بخش Ghost Mode دو گیمر می‌توانند در بازی شرکت کنند. در نقشه اهداف مختلفی وجود دارد که دو گیمر باید آنها را نابود کنند. اساس این بخش امتیاز بندی است. هر فردی اول هدف را نابود کند امتیاز بیشتری می‌گیرد اما نفر دوم چند ثانیه فرصت دارد تا اینکار را انجام دهد، در غیر این صورت امتیاز را از دست خواهد داد. هر دو گیمر در حالی که موقعیت فیزیکی یک دیگر را در نقشه مشاهده می‌کنند اما در واقع در دو دنیای موازی بازی را انجام خواهند داد.

Ghost Mode می‌تواند به شکلی جدی مهارت‌های گیمر در بازی کردن حرفه‌ای Hitman را به چالش بکشد و یکی از بخش‌های قابل تامل این اثر است. بخش Sniper Assassin گیمر را در نقش یک اسنایپر قرار می‌دهد که نمی‌تواند از جای خود حرکت کند. گیمر در نقطه‌ای مناسب برای تک تیر‌اندازی قرار می‌گیرد و باید اهداف مشخص شده را با بالاترین دقت و بدون اینکه دیگران متوجه شوند، نابود کند. این بخش نیز می‌تواند جذابیت‌های خاص خود را داشته باشد اما با توجه به هسته اصلی گیم‌پلی می‌توان گفت که بعد از چند بار تجربه، Sniper Assassin کمی خسته کننده خواهد شد.

بخش Elusive Target نیز در این نسخه باز هم حضور خواهد داشت. بدین ترتیب هر چند روز یکبار هدفی جدید در اختیار گیمر‌ها در سرتاسر جهان قرار می‌گیرد. در این مراحل گیمر صرفا یک شانس دارد و امکان بازی کردن دوباره در صورت شکست فراهم نیست. در صورت مردن نیز قابلیت تکرار وجود ندارد. همانطور که گفته شد هر هدف در مدت محدودی در بازی حضور دارد. اولین هدف Elusive Target در واقع فردی به اسم Mark Faba است که بر اساس شخصیت Sean Bean بازیگر معروف دنیای فیلم و سینما ساخته شده.

با جدا شدن IO Interactive از شرکت Square Enix و مستقل شدن آنها می‌شد حدس زد که نباید از لحاظ فنی و تکنیکی انتظار زیادی از Hitman 2 داشت. نسخه قبلی خود از مشکلات گرافیکی شدیدی رنج می‌برد و حالا بار دیگر شاهد تکرار همه آنها خواهید بود. Hitman 2 در هیچ قسمتی قابل مقایسه با یک بازی روز نیست. گرافیک بازی در حالت کلی مانند یک بازی متوسط از نسل قبل است. این اثر از لحاظ فنی و گرافیکی قطعا هیچ پیشرفتی نسبت به نسخه قبلی نداشته است.

همه مشکلات تکنیکی مشاهده شده مثل تصادم اشیا، انیمیشن‌های نه چندان قابل باور، بافت‌های متوسط و نورپردازی متوسط همگی در این اثر حضور دارند. با توجه به ساختار گیم‌پلی و داستان در مراحل مختلف شاهد حضور شخصیت‌های غیر قابل بازی زیادی هستیم. تیم طراحی به نظر وقت زیادی برای پر کردن دنیای بازی با شخصیت‌های غیر قابل بازی زیادی نبوده و در مراحل مختلف شاهد شخصیت‌های تکراری زیادی هستیم. در قسمت صداگذاری باید گفت که تنها نکته مثبت حضور صدا پیشگان قدیمی مامور 47 و دایانا است. موسیقی متن بازی آنچنان که باید قدرتمند نیست. به عنوان مثال Hitman Blood Money در هر مرحله با موسیقی‌های تاثیر‌گذار خود هر گیمری را به خود جذب می‌کرد اما در نسخه‌های اخیر موسیقی به بخشی نه چندان با اهمیت تبدیل شده است.

Hitman 2 در حقیقت محو شدن یک خاطره زیبا برای هواداران  قدیمی این سری است. IO Interactive بعد از نسخه چهارم یا Blood Money سعی کرد تا هسته گیم‌پلی را با تغییراتی رادیکال مواجه کند. این تغییرات با عقب نشینی عمیقی در نسخه قبلی همراه شد اما اضافه شدن قابلیت‌هایی برای عامه پسند شدن گیم‌پلی صدمه جبران ناپذیری را به این سری وارد کرده است. هنوز هم تجربه Hitman 2 می‌تواند لحظه‌هایی از خاطرات را برای گیمر زنده کند اما مشکلات فراوان ذکر شده باعث شدند تا این اثر به یک تجربه تلخ و شیرین تبدیل شود که البته تلخی آن برای هواداران قدیمی بیشتر قابل درک است. Hitman 2 آن ادامه‌ای نیست که هواداران منتظر آن بودند.

مارستون شرایط تحمیل شده به خود را به ناچار قبول می‌کند و در ابتدا به دنبال “بیل ویلیامسون” یکی از اعضای گروه قدیمی‌اش می رود. بیل ویلیامسون در باند خلافکاری جدیدی به دزدی می پردازد. جان مارستون دوست قدیمی خودش را در در قلعه‌ای دور از شهر به نام Fort Mercer پیدا می‌کند و در روند راضی کردن او برای تسلیم شدن به قانون ویلیامسون او را هدف گلوله قرار داده و او را به قصد مردن در صحرا رها می‌کند.

یک گله دار محلی به نام “بانی مک‌فارلن” جان مارستون زخمی و در حال مرگ را پیدا کرده و او را برای بهبودی به مزرعه خود منتقل می‌کند. همراه وی جی مگ باشید با ادامه داستان Red Dead Redemption .

بعد از چند روز جان مارستون بهبود پیدا کرده و برای جبران زحمات بانی به کمک در مزرعه می‌پردازد. در این برهه داستانی جان مارستون مجبور می‌شود که با آدم های عجیب و غریبی برای گذران زندگی رو به رو شده و همکاری کند. Leigh Johnson کلانتر آمریکایی و دوستانش Jonah و Eli، Nigel West Dickens یک شیاد که داروهای تقلبی و بی مصرف می‌فروشد، Seth Briars یک شکارچی گنج و دزد قبرها که دوست دارد با مرده‌ها حرف بزند و از زنده‌ها متنفر است و یک قاچاقچی اسلحه به نام Irish افرادی را تشکیل می‌دهند که جان مارستون مجبور به همکاری با آنها می‌شود تا بتواند دوباره به قلعه Fort Mercer حمله کرده و ویلیامسون را دستگیر کند.

مارستون بعد از انجام ماموریت‌های فراوان برای دوستان اجباری خود، می‌‌تواند دوباره به Fort Mercer حمله کرده و افراد ویلیامسون را از بین ببرد ولی در انتها مشخص می‌شود که ویلیامسون به مکزیک گریخته و به دنبال کمک گرفتن از Javier Escuella است. خاویر یکی دیگر از عضوهای گروه قدیمی جان مارتسون بود.

بعد از سفر به مکزیک مارستون در ابتدا تصمیم می‌گیرد تا با ارتش مکزیک و شخص سرهنگ Agustin Allende و جانشین او کاپیتان Vincente De Santa طرح دوستی بریزد. مارستون برای اثبات دوستی خود مجبور می‌شود تا شورشی‌های منطقه را سرکوب کند و در ازای آن سرهنگ مکزیکی قول می‌دهد تا ویلیامسون و خاویر را به مارستون تحویل دهد. اما او به قول خود عمل نمی‌کند و با خیانت به مارستون تمام نقشه‌ها را خراب به هم می‌ریزد.

جان مارستون در این لحظه با تغییر عقیده به کمک شورشی‌ها رفته و با کمک رهبر شورشی های Abraham Reyes شرایط را به نفع آنها تغییر می‌دهد. پیروزی‌های پیاپی شورشی‌ها این امکان را به آنها می‌دهد تا به قلعه El Presidio حمله کنند. در طی این حمله جان مارستون خاویر، دوست خلافکار قدیمی خود را پیدا می‌کند.

خاویر سعی می‌کند تا با چانه زدن خود را از چنگال قانون رهایی بخشد و در این زمان مشخص می‌شود که ویلیامسون تحت مراقبت شدید سرهنگ Allende قرار دارد. در این بین خاویر موفق می‌شود از دست جان مارستون فرار کند در حالی که مارستون او را تعقیب می‌‌کند. در این قسمت گیمر این اختیار را دارد که خاویر را زنده یا مرده به قانون تحویل دهد. پ

س از تحویل خاویر به ماموران دولتی با نام‌های Edgar Ross و Archer Fordham آنها به قول خود عمل نکرده و نمی‌گذارند که مارستون به خانواده‌اش ملحق شود. آنها به مارستون یادآور می‌شوند که او باید ویلیامسون را زنده یا مرده به قانون تحویل دهد و بعد از آن با سفر به Blackwater به ماموران دولتی کمک کند تا Dutch van Der Linde رهبر گروه سابق خود را تحویل قانون دهد. بدین صورت مارستون بار دیگر با کمک رهبر شورشی‌ها  Abraham Reyes به دنبال سرهنگ Allende می‌روند.

طی نبردی سخت در قلعه محل زندگی Allende او و ویلیامسون بار دیگر فرار می‌کنند. هر دوی آنها بعد از مدت کوتاهی تعقیب و گریز توسط مارستون دستگیر و کشته می‌شوند. Reyes تصمیم می‌گیرد تا دولتی محلی برای خود تشکیل داده و جبهه شورشی‌ها را به پایتخت مکزیک برای تغییر حکومت ببرد. جان مارستون نیز به سمت Blackwater حرکت می‌کند تا با دستگیری رهبر سابق گروهش به این ماجرا خاتمه دهد. وقتی مارستون به Blackwater می‌رسد می‌فهمد که Dutch گروه خلافکاری جدیدی با کمک سرخپوستان محل تشکیل داده و در این میان Edgar Ross که در واقع مامور دولت بود نیز به او پیوسته است. Archer Fordham با کمک سربازان آمریکایی به محل اختفای Dutch حمله می‌کنند.

در این حمله مارستون موفق می‌شود تا Dutch را پیدا کند و در یک تعقیب و گریز او را به سمت یک پرتگاه ببرد. Dutch در حالی که راه فراری برای خود نمی‌دید به مارستون اخطار می‌دهد که مامورات دولتی او را راحت نخواهند گذاشت، سپس خود را از پرتگاه به پایین پرت کرده و می‌میرد. جان مارستون که به قول خود عمل کرده بود به آغوش خانوده‌اش در مزرعه‌ خانوادگیش بازمی‌گردد جایی که همسرش Abigail و تنها پسرش جک انتظار او را می‌کشند. جان مارستون شیوه زندگی خود را عوض کرده و تمام وقت خود را صرف مزرعه داری می‌کند و به خانواده‌اش قول می‌دهد که آنها را از هر خطری دور نگه دارد.

اما مرزعه مارستون به زودی مورد حمله قرار می‌گیرد و جان مارستون بار دیگر برای دفاع از خود و خانواده‌اش دست به اسلحه می‌شود. خلافکاران و ماموران دولتی که توسط Edgar Ross کنترل می‌شوند قصد کشتن جان مارستون را دارند. مارستون موفق می‌شود تا بسیاری از آنها را از بین ببرد و خانواده خودش را به منطقه‌ای امن برساند اما در انتها توسط Edgar Ross در صحنه‌ای دلخراش به قتل می‌رسد و جسد او بر روی تپه‌‌ای مجاور به مزرعه دفن شد.

در این قسمت زمان سه سال به جلو می‌رود جایی که جک مارستون، تنها پسر جان بر روی همان تپه ایستاده در حالی که اینبار شاهد دو سنگ قبر هستیم. مادر جک نیز به تازگی جان خود را از دست داده است.

جک خانه پدری خود را برای جستجو و پیدا کردن Edgar Ross ترک می‌کند. Edgar Ross حالا از شغل خود بازنشسته شده و در روخانه‌ نزدیک مرز مکزیک مشغول به تفریح و شکار است. جک بعد از پیدا کردن Ross با او به دوئل می‌پردازد و در نهایت موفق می‌شود او را از بین ببرد و انتقام پدرش را بگیرد. در انتهای بازی سرنوشت افرادی که در ابتدای بازی جان مارستون به آنها کمک می‌کرد نیز مشخص می‌شود.

کلانتر جانسون از شغل خود بازنشسته شده و همکارش Jonah جای او را گرفته است. Abraham Reyes رهبر شورشی‌های مکزیک در حالی که قول کشوری آزاد به  هواداران خود داده بود تبدیل به یک دیکتاتور شده است! بانی مک‌فارلن ازدواج کرده است و Irish که قاچاقچی اسلحه بود به خاطر مشکلات اسلحه‌اش تصادفی به خودش شلیک کرده و مرده است. Seth Briars در انتها توانست تا گنج خود را پیدا کرده و پولدار شود.

داستان Red Dead Redemption

در ابتدا باید گفت که EA توانست بعد از سال‌ها حق استفاده از برند لیگ قهرمانان اروپا (Champions League) و مسابقات مخصوص آن را به دست آورد. حق استفاده از لیگ قهرمانان اروپا تا پیش از این چندین سال بود که در اختیار سری PES و شرکت کونامی بود. با پایان یافتن این قرارداد طولانی مدت حالا EA دست به کار شده و این مسابقات محبوب در سرتاسر جهان را به FIFA 19 اضافه کرده. آنها همچنین مطمئن شدند که حضور این مسابقات در بازی نمود زیادی داشته باشد و گیمر در نقاط مختلفی از بازی با آن مواجه می‌شود. اولین نکته که در FIFA 19 خودنمایی می‌کند، خانه تکانی EA در ساختار‌های کلی بود که مدت زیادی است شاکله اصلی این سری را تشکیل می‌دادند.

به عنوان مثال به بازی دوستانه اشاره می‌کنیم. اگر قرار به بازی دوستانه بود، گیمر تیم خود را انتخاب کرده و حریف نیز همین کار را انجام می‌داد. بازی به صورت عادی انجام می‌شد و شاید بالاترین حد شخصی سازی مسابقه، برگذار کردن آن به صورت رفت و برگشت بود. حالا البته در FIFA 19 همه چیز متفاوت است. با انتخاب منوی Kick Off برای انجام یک مسابقه دوستانه، با ویژگی‌هایی جذابی مواجه می‌شوید. FIFA 19 برای انجام یک بازی دوستانه، با احتساب حالت کلاسیک، شش مد مختلف را در اختیار شما قرار خواهد داد. از میان آنها می‌توان به بازی با قوانین خاص، تجربه مراحل مختلف لیگ قهرمانان اروپا، فینال کاپ‌های مختلف و مشهور در جهان، بازی رفت و برگشت وBest of Series اشاره کرد. در این میان قطعا بازی با قوانین خاص توجه همه را به خود جلب می‌کند. این مد به گیمر امکان می‌دهد که به عنوان مثال بازی را بدون وجود هر گونه خطا انجام دهد. EA سعی کرده در این بخش قوانین فوتبال را به شکلی دستخوش تغییر کند که حتی تجربه کردن روزمره FIFA 19 بازهم همراه با لذت باشد.

در این بخش مد بازی Long Range وجود دارد که در آن هر گل درون محوطه یک گل و بیرون از محوطه دو گل محاسبه می‌شود. مد بعدی Survival است که در آن با به ثمر رساندن هر گل، یک بازیکن از تیم زننده گل به صورت کاملا تصادفی از بازی بیرون می‌رود. در مد Headers and Volley فقط ضربات که با سر و به صورت سر ضرب به گل تبدیل شده باشند، در نتیجه محاسبه خواهند شد. یکی از مد‌های پرطرفدار این قسمت نیز بدون شک No Rules یا همان بدون خطا است. در آخر نیز باید به مد First To … اشاره کرد. در این مد گیمر می‌تواند تعیین کند که مسابقه با پیش شرط به پایان برسد. مثلا اولین تیمی که سه گل به ثمر برساند بازی تمام شود. بدون شک پیاده سازی این بخش‌های مختلف، تنوع خاصی را به بازی بخشیده است. شاید حتی کسی تا چند ماه پیش نیز فکرش را هم نمی‌کرد که یک بازی مثل FIFA 19 با داشتن مد‌های مختلف بتواند تجربه متفاوتی از فوتبال را ارائه کند اما به نظر EA امسال در این بخش بسیار موفق عمل کرده است.

البته گیم‌پلی و تغییرات آن می‌تواند بسیار مهم‌تر از مد‌های مختلفی باشد که EA امسال در شبیه ساز فوتبالی خود گنجانده است. در نسل جدید سری FIFA هر سال با پیشرفت نه چندان زیاد به کار خود ادامه می‌داد اما همیشه نیاز‌های کلی هواداران را برطرف می‌کرد. دو بازی آخر در این سری یعنی FIFA 17 و FIFA 18 شباهات زیادی نسبت به یکدیگر داشتند اما حالا FIFA 19 می‌تواند تجربه‌ای بهبود یافته و واقع گرایانه‌تر را به گیمر‌ها ارائه کند. بدون مقدمه باید سراغ سیستم جدید انیمیشن‌های بازیکن‌ها رفت. EA سعی کرده تا با انجام موشن کپچر دقیق‌تر جزئیات بسیار زیادی را در زمینه حرکت، دویدن، کنترلر توپ، شوت، سانتر و … را به تصویر بکشد. سیستم جدید انیمیشن باعث شده است تا بازیکن‌ها در زمین بسیار باور پذیرتر از گذشته حرکت کنند. بدون شک می‌توان از کریستیانو رونالدو به عنوان سرآمد سیستم جدید انیمیشن یاد کرد. دویدن این بازیکن بسیار دقیق در بازی پیاده‌سازی شده است که در نوع خود بسیار جالب است.

یکی از تغییرات عمده در بخش گیم‌پلی نیز Active Touch System به شمار می‌رود. این سیستم باعث می‌شود که کنترل توپ، شوت زدن و پاس دادن بسیار طبیعی‌تر از گذشته باشد. در حالی که این سیستم در بسیار از مواقع کار خود را به خوبی انجام می‌دهد و باعث می‌شود که گیمر تجربه مناسبی از فوتبال و جنبه فیزیکی آن داشته باشد اما در برخی از مواقع شاهد عدم پاسخگویی مناسب این سیستم هستیم. به عنوان مثال توپی که در اختیار بازیکن قرار دارد هنگام دویدن به ناگهان از زیر پای بازیکن خارج شده و حتی موقعیت تک به تک را خراب می‌کند. در برخی از موارد نیز بدون دلیل خاصی ناگهان بازیکن از کنترل توپ سر باز می‌زند که می‌تواند تیم شما را با ریسک بزرگی مواجه کند. البته این مشکلات به احتمال بسیار زیاد در به‌روزرسانی‌های آینده برطرف می‌شوند و جای نگرانی زیادی وجود ندارد.

یکی دیگر از ویژگی‌های بسیار خوب اضافه شده به FIFA 19 بدون شک Dynamic Tactics است. اگر به یاد داشته باشید، گیمر می‌توانست با استفاده از دکمه‌های چپ و راست D-Pad استراتژی کلی تیم خود را در لحظه تعین کند. به عنوان مثال اگر به شدت به گل نیاز داشتید از تنظیمات All Out Attack استفاده می‌کردید و یا اگر نیاز به دفاع از گل به ثمر رسیده خود داشتید از تنظیمات Park the Bus بهره می‌بردید. این تنظیمات صرفا تعداد بازیکن‌های یک تیم را در محطه جریمه خودی و یا حریف تعین می‌کرد و هیچ ارتباطی به ترکیب نداشت. البته حالا این سیستم با تغییرات گسترده روبرو شده است. قبل از آغاز بازی گیمر می‌تواند همه چند حالت موجود برای تاکتیک‌های خود را تنظیم کند.

به عنوان مثال شما می‌توانید یک ترکیب بسیار حجومی مانند 3-4-3 را به تنظیمات All out Attack اختصاص دهید در حالی که ترکیب عادی تیم شما 4-4-2 باشد. از این طریق دیگر نیازی به مراجعه دوباره به منو و مدیریت نیست و شما می‌توانید در همان لحظه ترکیب تیم خود را تغییر دهید. همه تنظیمات مختلف برای استراتژی قابل شخصی سازی هستند اما شاید بزرگ‌ترین مشکل این بخش عدم ذخیره‌سازی تنظیمات است. اگر تنظیمات را انجام داده و بازی را تمام کنید، مجبور هستید برای تجربه بعدی خود نیز تمام این کار‌ها را انجام دهید. آخرین ویژگی عمده و جدید FIFA 19 در بخش گیم‌پلی، Timed Finishing است. در این سیستم به موقع ضربه زدن به توپ مثل شوت زدن به سمت دروازه یا ضربه سر، نواری روی سر بازیکن مشاهده خواهد شد که شامل دو خط است که به سرعت به یکدیگر نزدیک شده و در مرکز نوار به یکدیگر می‌رسند.

به هر میزانی که این دو خط سفید به یکدیگر نزدیک تر باشند، قدرت و البته دقت ضربه بیشتر خواهد بود. این سیستم در حال حاضر هواداران و منتقدان خاص خود را دارد اما می‌توان به نقطه ضعف بزرگ آن اشاره کرد. اگر در بازی علاقه‌ای به استفاده از سیستم Trainer ندارید بدون شک آن را در تنظیمات خاموش خواهید کرد. بدون استفاده از Trainer امکان دیدن نوار Timed Finishing وجود ندارد! بدین ترتیب اگر قصد استفاده از ضربات Timed Finishing را دارید باید از Trainer استفاده کنید که رابط کاربری بازی را به شدت شلوغ خواهد کرد.

بخش Journey سومین سال حضور خود را در بازی‌های سری FIFA تجربه می‌کند. بخش داستانی که هیچکس امید چندانی به آن نداشت اما در هر صورت به این سری اضافه شد. بسیاری انتظار داشتند که Journey موفقیت چندانی را تجربه نکرده و حتی به بخشی منفور تبدیل شود. گرچه Journey هرگز نتوانست آنطور که باید و شاید بین گیمر‌ها محبوب باشد اما حداقل منفور نیز نبود. در FIFA 19 این بخش با نام Journey: The Champions شناخته می‌شود. اینبار هم گیمر دنباله داستان را از FIFA 18 مشاهده خواهد کرد اما تلاش شده تغییرات جزئی به هیجان این بخش بیافزاید. این قسمت شامل سه شخصیت الکس هانتر، کیم هانتر و البته دنی ویلیامز است. هر کدام از این سه شخصیت داستانی تقریبا مرتبط به الکس هانتر، شخصیت اصلی داشتند اما حالا این ارتباط به صورت تقریبا همزمان به تصویر کشیده می‌شود.

گیمر باید در مقاطع مختلف زمانی کنترل این سه شخصیت را بر عهده گرفته و قسمتی از داستان را از دید آنها تجربه کند. بزرگترین مشکل Journey: The Champions این است که هنوز هم هیچ حس نقش آفرینی در آن وجود ندارد. بله، گیمر می‌تواند مانند بازی‌های نقش‌آفرینی در طول بازی دیالوگ انتخاب کند اما در نهایت هیچ کدام از این دیالوگ‌ها و حتی تصمیم‌های مهم تاثیری در شکل گیری زندگی حرفه‌ای الکس هانتر ندارند. بازی دارای یک خط پیش فرض داستانی است و تقریبا همه چیز را به همان شکلی که انتظار می‌رود به شما نشان می‌دهد. اگر فایل‌های ذخیره‌سازی نسخه‌های قبلی را در اختیار داشته باشید، این بازی می‌تواند تصمیمات شما را بازخوانی کرده و در مقاطع مختلف نتیجه تصمیم را به شما گوشزد کند که در اکثر مواقع حس می‌کنید آن تصمیم، هیچ تاثیری در آینده الکس نداشته است.

Journey می‌توانست با ارائه پشت صحنه‌ای از فوتبال نمایان‌گر زندگی یک فوتبالیست حرفه‌ای باشد که از رده‌های مختلف سنی عبور کرده و با تلاش به موفقیت دست پیدا کرده است. گرچه چیزی که در Journey شاهد آن هستیم، یک جوان کم سن و سال است که با تعداد زیادی قهرمانی هر چند ماه یک بار تیم خود را عوض کرده و به دنبال تجربه‌ای جدید در تیم بزرگی دیگر است. EA سعی کرده تا با اضافه کردن دنی ویلیامز و خواهر الکس هانتر، یعنی کیم هانتر تجربه متفاوت را برای گیمر رقم بزند که در انتها این امر و خط داستانی فرعی آنها چندان مهم به نظر نمی‌رسند. در نهایت باید گفت که Journey: The Champions نیز مانند چند سال گذشته عمل کرده است و صرفا انتظارات را برطرف کرده و یک ویژگی انقلابی در FIFA 19 نخواهد بود.

در بخش گرافیکی FIFA 19 نسبت به سال گذشته بهتر شده است. طراحی بسیاری از چهره‌ها با به‌روزرسانی جزئی همراه بودند که باعث شده طبیعی‌تر از گذشته به نظر برسند. سیستم جدید انیمیشن طراحی شده نیز که قبلا به آن اشاره شد، یکی از نقاط قوت گرافیکی بازی است. EA امسال در FIFA 19 بیشتر به جزئیات دقت کرده است که شاید وجود آنها چندان نیز در بازی چندان محسوس نباشند اما باعث می‌شود که تجربه کلی بسیار واقع‌گرایانه باشد. مثل کیفیت بهتر چمن‌ها، بهبود نورپردازی و فیزیک، بهبود مدل‌های تماشاچیان و … همه روی باورپذیر شدن FIFA 19 بیش از پیش تاثیر دارند.

در بخش صداگذاری نیز به مانند گذشته کار با سطح استاندارد بسیار بالایی انجام شده است. بزرگترین نکته در مورد صداگذاری بازی، اضافه شدن دو گزارشگر جدید به این بازی است. مسابقات انجام شده در ساختار لیگ قهرمانان اروپا در هر قسمتی از بازی که باشد توسط تیم گزارشگری جدیدی متشکل از Derek Rae و Lee Dixon گزارش خواهند شد. Derek Rae یکی از گزارشگر‌های بسیار با تجربه BT Sport است که همراه با Lee Dixson مدافع سابق تیم انگیلسی آرسنال، گزارش‌های این دست از بازی‌ها را در FIFA 19 بر عهده خواهند داشت.

FIFA 19 می‌تواند کاندیدای بهترین بازی از این سری در نسل حاضر باشد. EA سعی کرده تا با بهبود دادن بخش‌های مختلف موجود، نیاز‌های گیمر را برطرف کند. البته در کنار این بهبود‌ها، ویژگی‌های جدیدی به بازی اضافه شده که تجربه آن را بیش از پیش لذت بخش‌تر خواهد کرد. برگ برنده امسال FIFA 19 بدون شک مسابقات لیگ قهرمانان اروپا است که کونامی و سری PES به خوبی از آن استفاده نکردند. اضافه شدن مد‌های مسابقه جدید نیز از تکراری شدن FIFA 19 جلوگیری خواهد کرد. EA همچنین سعی کرده تا ارائه ویژگی‌های جدید در گیم‌پلی مثل Active Touch System و Dymanic Tactics به تکامل گیم‌پلی این سری کمک کند. گرچه ویژگی‌های جدید عرضه شده همگی لایه‌ای جدید از گیم‌پلی را به بازی اضافه کردند اما هنوز اشکالات جزئی در آنها مشاهده می‌شود. EA می‌تواند به راحتی این مشکلات را در به‌روزرسانی‌های آینده حل کرده و FIFA 19 را به یکی از بهترین شبیه‌ساز‌های فوتبال تبدیل کند.

Marvel’s Spider-Man

آیا کسی هست که بعد از نمایش‌های متعدد و البته لذت‌بخش Marvel’s Spider-Man منتظر عرضه انحصاری آن برای PS4 در انتهای تابستان نباشد؟ ساخته جدید Insomniac قرار است در روز 7 سپتامبر (16 شهریور) به صورت جهانی عرضه شود. بر کسی پوشیده نیست که بازی‌های بسیار متعددی از مرد عنکبوتی دوست داشتی کامیک‌های مارول منتشر شده اما سالیان زیادی است که شاهد ساخت یک بازی با استاندارد‌های بسیار بالا و کیفیت قابل قبول در این زمینه نبودیم. استودیو Insomniac قصد دارد تا این طلسم را باطل کند. اگر یکی از تریلر‌های مربوط به گیم‌پلی Marvel’s Spider-Man را تماشا کرده باشید نیازی به توضیح بیشتر نیست. شما می‌توانید در سرتاسر منهتن به گشت و گذار بپردازید، خلاف‌کارها را به سزای کارشان برسانید و حتی قابلیت ورود به فضای داخلی ساختمان‌ها با مهارت خاص Spider-Man را دارید. سر و کله زدن با شخصیت‌های منفی که برای همه هواداران این سری شناخته شده‌اند نیز در نوع خود بسیار جالب است. در حالی که Insomniac بعد از کار روی نسخه سوم Infamous و بسته الحاقی آن به سکوت کامل فرو رفته بود حالا به نظر می‌رسد که آنها با یک بازی طوفانی به بازار باز خواهند گشت.

Yakuza Kiwami 2

شاید نیاز به صحبت زیاد در مورد Yakuza Kiwami 2 نباشد. سری Yakuza با سبک و سیاق مخصوص خودش همیشه هواداران بسیار خاصی دارد. تم ژاپنی همراه با تلفیق استفاده از خانواده مافیافی یاکوزا که در این کشور بسیار شناخته شده، معجونی بسیار عجیب است. Yakuza Kiwami 2 در واقع نسخه بازسازی شده Yakuza 2 است که ابتدا در سال 2006 برای PS2 و سپس در سال 2012 برای PS3 منتشر شد. حالا در روز 28 آگوست (ششم شهریور) شاهد عرضه انحصاری آن در بازار جهانی برای PS4 خواهیم بود. بازخورد‌ها نسبت به این بازی همیشه مثبت بوده است اما شاید حالا گیم‌پلی آن کمی قدیمی به نظر برسد گرچه می‌تواند برای هواداران این سری یادآور خاطرات 12 سال پیش و کنسول PS2 باشد. سری یاکوزا این روزها شاید تنها عنوان شرکت SEGA باشد که هنوز هم به صورت تقریبی کیفیتی در سطح مناسب را حفظ کرده گرچه آنها برای عرضه نسخه غربی که فقط با اضافه شدن زیرنویس و بدون هیچ تغییری منتشر می‌شود بسیار تنبلی می‌کنند.

Spyro Reignited Trilogy

بازی بعدی نیز در واقع یکی دیگر از ساخته‌های کلاسیک Insomniac Games است که البته اینبار توسط آنها تولید نشده است. Spyro Reignited Trilogy از آن دست بازی‌هایی است که مانند Crash Bandicoot سال‌های بسیار زیادی را منتظر عرضه دوباره آن بودیم. گرچه بعد از ساخت سه گانه اولیه که برای PS1 منتشر شد، چندین نسخه دیگر نیز توسط تیم‌های مختلف برای کنسول‌های متفاوت عرضه شد اما هیچکدام به مانند سه‌گانه اصلی قلب گیمرها را تسخیر نکردند. بعد از عرضه موفق Crash Bandicoot N.Sane Trilogy تقریبا همه مطمئن بودند که Activision به سراغ Spyro نیز خواهد رفت. Vicarious Visions نیز تایید کرده بود که هواداران انتظار دارند تا آنها به همین شکل Spyro را بازسازی کنند. البته اینبار اکتیویژن چندان علاقه‌ای نسبت به انحصار زمانی نداشته و از همین ابتدا سه‌گانه بازسازی شده را برای PS4 و Xbox One عرضه خواهد کرد. بازسازی این سه‌گانه محبوب توسط تیم Toys For Bob انجام خواهد شد که قبلا روی ساخت Crash Bandicoot N.Sane Trilogy نیز همکاری داشته‌اند. انتظار چندین ساله برای دیدار دوباره Spyro روز 21 سپتامبر (30 شهریور) به پایان خواهد رسید.

Call of Duty: Black Ops 4

اگر به خاطر داشته باشید سری Black Ops در ابتدا کار خود را در جنگ‌های ویتنام آغاز کرد و به مرور این سری وارد جنگ‌های مدرن و البته تخیلی شد. پیشرفت این سری در حدی مدرن بوده که امسال اکتیویژن تصمیم گرفته تا تیم Treyarch صرفا بخش چند نفره را ساخته و دیگر خبری از قسمت داستانی نباشد. آنها قصد دارند تا با توپ نسبتا پر به استقبال رقیب‌های تازه به دوران رسیده مثل Fortnite و PUBG بروند. Call of Duty Black Ops 4 نیز مانند همه این بازی‌ها دارای بخش بتل رویال است که این روز‌ها به نظر تب آن فروکش نمی‌کند. اکتیویژن نیز می‌خواهد سهمی از این بازار چند صد میلیون دلاری داشته باشد و بهترین انتخاب آنها، تبدیل سری موفق Call of Duty به یک بازی با سبک بتل رویال است.

اینکه آیا منتظر Black Ops 4 هستید یا خیر می‌تواند تصمیم بسیار شخصی باشد اما شاید نکته جالب این باشد که در چند سال گذشته انتقادات زیادی به قسمت داستانی سری Call of Duty وارد می‌شد و حالا اکتیویژن به نظر با پاک کردن صورت مساله قصد دارد تا مشکلات را از بین ببرد. آنها حتی از تاریخ عرضه Red Dead Redemption 2 ترسیده و برای دسترسی به موفقیت احتمالی چند هفته زودتر از همیشه Black Ops 4 را به بازار عرضه خواهند کرد. شاید اکتیویژن خودش نیز امید چندانی به این طرح آزمایشی ندارد. رقابت با آثاری مثل Fortnite و PUBG که مدت زیادی است فرمول بتل رویال را به گیمر‌ها ارائه کردند کار آسانی نیست. هر دو این بازی‌ها در مجموع شاید بیش از چند صد میلیون گیمر را خود مشغول کرده و هر روز محبوب‌تر می‌شوند. باید دید که در نهایت Treyarch چه کاری انجام خواهد داد. Black Ops 4 در تاریخ 12 اکتبر (20 مهر) برای PS4، Xbox One و PC منتشر خواهد شد.

Red Dead Redemption 2

بالاخره انتظار‌ها چند ماه آینده به تمام خواهد رسید. ساخته عظیم و جدید استودیوی راکستار یعنی Red Dead Redemption 2 در روز 26 اکتبر (4 آبان) برای PS4 و Xbox One منتشر خواهد شد. صحبت کردن در مورد این بازی چندان آسان نیست چون حتی در فاصله چند ماه باقی مانده به عرضه آن هنوز اطلاعات دقیقی از آن موجود نیست. راکستار هنوز گیم‌پلی آن را به نمایش نگذاشته و جزئیات دقیقی را نیز در اخبار منتشر نکرده است اما تقریبا همه منتقدان، گیمر‌ها و فعال‌های اقتصادی در حوزه بازی می‌دانند که Red Dead Redemption 2 به موفقیت خیره کننده‌ای دست پیدا خواهد کرد. این بازی اولین تجربه رسمی راکستار در نسل جاری است. آنها قبلا GTA 5 را به صورت بهبود یافته برای کنسول‌های نسل فعلی عرضه کردند اما در واقع این اثر یک بازی نسل قبلی بود

در حال حاضر می‌دانیم که داستان بازی قبل از اتفاقات نسخه قبلی رخ می‌دهد و سرنوشت گنگ Van Der Linde را روایت خواهد کرد. اینبار شاهد حضور Arthur Morgan به عنوان شخصیت اصلی هستیم اما حضور John Marston نیز بر اساس تریلر‌ها تایید شده است. داستان بیشتر روی گنگ Van Der Linde تمرکز دارد، گروه تبهکاری که John Marston نیز در جوانی عضوی از آنها بوده. آنها سرقت می‌کردند، دعوا به راه می‌انداختند و به صورت کلی قانونی نبود که زیر پا نگذارند. RDR2 با توجه به اطلاعات عرضه شده به صورت ترسناکی بزرگ به نظر می‌رسد. این نکته را می‌توان از چند تریلر منتشر شده به خوبی حس کرد. سازندگان تایید کردند که RDR2 دارای بخش آنلاین بسیار بزرگ و شبیه به GTA Online خواهد بود.

Fallout 76

دنیای Fallout همیشه برای هواداران سبک نقش‌آفرینی بسیار هیجان‌انگیز بوده است. نیازی به تعریف و تمجید از سابقه این سری و بازی‌های مختلف عرضه شده در آن نیست. Fallout 76 امسال به صورت غافل‌گیر کننده معرفی شد و قرار است که در روز 14 نوامبر (23 آبان) برای PS4، Xbox One و PC منتشر شود. این تجربه بسیار بزرگ و البته آنلاین خواهد بود. چیزی که باعث می‌شود که این بازی بسیار هیجان انگیز به نظر برسد، تجربه مشترک (Shared-World RPG) آن است که نسبت به نسخه‌های گذشته متفاوت خواهد بود. شما می‌توانید به صورت همیشگی با دوستان و یا غریبه‌ها در دنیای بازی رابطه داشته باشید تا تجربه‌ای متفاوت را بسازید. ساخت ساختمان‌های مختلف در بازی بسیار بهتر شده.

سیستم کمپ جدیدی در Fallout 76 وجود دارد که اجازه می‌دهد گیمر ساخت و ساز و شخصی‌‌سازی ساختمان‌ها را در هر مکانی از بازی انجام دهد. بله شما هنوز می‌توانید ماموریت‌های مختلف را انجام داده و مکان‌های جدیدی را نقشه کشف کنید اما هدف اصلی این است که تمام این فعالیت‌ها با همکاری دیگر گیمر‌ها و یا شخصیت‌های غیر قابل بازی انجام شود. در حال حاضر دیدگاه‌های مختلفی در مورد Fallout 76 وجود دارد، برخی از هواداران انتظار داشتند تا نسخه کلاسیکی از این سری ساخته شود و برخی دیگر نیز از ویژگی‌های جدید این اثر استقبال کردند. برای رسیدن به نتیجه نهایی باید منتظر عرضه Fallout 76  در میانه پاییز باشیم.

Hitman 2

در طی یک دهه گذشته و بعد از عرضه اولیه Hitman Blood Money، هیچگاه شاهد نسخه‌ای بی نقص در این سری نبودیم. Hitman Absolution تغییرات ساختاری زیادی به وجود آورد و چندان مورد استقبال قرار نگرفت. IO Interactive دو سال پیش نسخه‌ای بسیار متفاوت را در این سری عرضه کرد که با استفاده از ساختاری قسمتی و به مانند سریال‌ها عرضه شد. در حالی که گیم‌پلی آن بسیار به نسخه‌های کلاسیک نزدیک شده بود اما عرضه قسمت به قسمت باعث شد تا شاهد فراز و نشیب‌های زیادی باشیم. بعد از جدایی IO Interactive از Square Enix آنها همه چیز را پشت سر گذاشتند و با گرفتن امتیاز ساخت سری Hitman اینبار به سراغ توسعه Hitman 2 رفتند. بازی که در واقع ادامه داستانی برای نسخه قبلی خواهد بود. به نظر سازندگان قصد دارند اینبار با محدودیت کمتر در سفارشی سازی نسخه جدید برای یک ناشر مشخص، خواسته‌های هواداران را برطرف کنند. شاید Hitman 2 چیزی باشد که همه ما انتظار داشتیم بعد از Blood Money منتشر شود. قاتلی خاموش، در بخش داستانی و تکنفره یکپارچه و به دور از بزرگ‌نمایی.  Hitman 2 قرار است 13 نوامبر (22 آبان) برای PS4، Xbox One و PC منتشر شود. اینبار وظیفه نشر بازی را Warner Bros. بر عهده گرفته است.

Soulcalibur 6

سال گذشته شایعات زیادی در مورد ساخت SoulCalibur 6 منتشر شد اما در نهایت Bandai Namco ساخت این بازی توسط تیم Project Soul را مورد تایید قرار داد. امسال در واقع بیست سال از عرضه نسخه اولیه این سری گذشته است و Motohiro Okubo تهیه کننده این اثر ادعا کرده که نسخه ششم در واقع به همین مناسبت ساخته شده است. ساختار این بازی نسبت به نسخه‌های قبلی تغییرات انقلابی نداشته و همچنان شاهد دو شخصیت هستیم که با اسلحه‌های مخصوص با یکدیگر مبارزه می‌کنند. البته تیم سازنده مکانیزم جدیدی به نام Reversal Edge را معرفی کرده که قابلیت دفاع در مقابل حمله‌های سهمگین و سپس ضد حمله را به گیمر می‌دهد. تمام این اتفاقات در حالت صحنه آهسته و همراه با افکت‌های بسیار جالب رخ خواهد داد. در قسمت داستانی نیز این بازی در زمان رویداد‌های نسخه اول پیگیری خواهد داشت تا حقایقی ناگفته را آشکار کند. در قسمت شخصیت‌ها نیز علاوه بر حضور شخصیت‌های قدیمی، شاهد حضور شخصیت‌های جدید و البته مهمان خواهیم بود. از این میان شاهد Geralt of Rivia از سری بازی‌های The Witcher بسیار خودنمایی کند. این بازی در نهایت روز 19 اکتبر (27 مهر) برای PS4، Xbox One و PC منتشر خواهد شد.

Code Vein

از روز ابتدایی معرفی Code Vein این بازی بیشتر به Dark Souls تشبیه شد که در دنیای انیمه ساخته شده است. گیمر در این بازی باید در دنیای پس‌آخرالزمانی ایفای نقش کند که به نظر خون‌آشام‌ها نیز تاثیر زیادی در آن دارند. سبک این بازی همانند سری Souls ماجراجویی و نقش‌آفرینی است. سبک جالب گرافیکی آن باعث شده تا بسیار شبیه به انیمه‌های ژاپنی باشد. Bandai Namco اولین بار از این بازی در آپریل 2017 رونمایی کرد و حالا بعد از انتظار نزدیک به دو سال در 28 سپتامبر (6 مهر) شاهد عرضه آن خواهیم بود. سازندگان تاکید کردند که این بازی نیز از لحاظ درجه سختی بسیار شبیه به سری Souls است. اگر از هواداران سری Souls باشید تنها با چند دقیقه تماشای نمایش‌های گیم‌پلی Code Vein عاشق آن خواهید شد. جاذبه‌ای انکار نشدنی در نمایش‌های این بازی وجود دارد که می‌تواند به راحتی شما را مجذوب خود کند. Code Vein برای PS4، Xbox One و PC به بازار عرضه خواهد شد.

Valkyria Chronicles 4

اگر دنبال کننده خبر‌های مختلف باشید می‌‌دانید که Valkyria Chronicles 4 ماه مارچ گذشته به صورت انحصاری برای PS4 در ژاپن به بازار عرضه شد. این بازی تاکتیکال که در سبک نقش‌آفرینی ساخته شده و توسط SEGA منتشر شده است شدیدا مورد توجه هواداران و منتقدان قرار گرفته. در حالت کلی می‌تواند این اثر را بیشتر به یک بازی استراتژی نیز تشبیه کرد. در این نسخه شاهد معرفی یک کلاس جدید به نام Grenadier هستیم. همچنین سیستم جدیدی به نام Brave در Valkyria Chronicles 4 در نظر گرفته شده است که می‌تواند تاثیر بسیار زیادی در مواقع حساس و نزدیک به مرگ در آن ایفا کند. از لحاظ داستانی نیز اگر جز هواداران این سری باشید، داستان در بازه زمانی مشابه به نسخه اول و با تیم متفاوتی از شخصیت‌ها دنبال می‌شود. در حالی که شاید چندین ماه از عرضه انحصاری این بازی در بازار ژاپن می‌گذرد اما در اواخر ماه سپتامبر شاهد عرضه جهانی آن برای PS4، Xbox One، PC و Nintendo Switch خواهیم بود. این بازی در روز 25 سپتامبر (3 مهر) برای پلتفرم‌های ذکر شده در بازار جهانی عرضه خواهد شد.

در حالی که می‌دانیم PS4 یک سوم پایانی چرخه زندگی خود را طی می‌کند، بازی‌ها بدون شک هر روز بهتر و البته با کیفیت بالاتری منتشر خواهند شد. این نکته را می‌توانید با مقایسه بازی‌های انحصاری و یا Third Party منتشر شده در ابتدای نسل با آثاری که در سال جاری عرضه شدند و خواهند شد، به راحتی حس کنید. PS4 امسال، روز‌های فوق‌العادهای را سپری کرده. عرضه God of War و موفقیت بسیار خوب آن، تجربه مناسب با عرضه Detroit Become Human باعث شده تا سونی از موفقیت در ادامه سال تقریبا مطمئن باشد. در ادامه سال نیز آنها یک بازی انحصاری بزرگ دیگر مثل Spider-Man را در اختیار دارند. Red Dead Redemption 2 و سازنده آن استودیوی راکستار نیز همکاری‌های بسیار نزدیکی با سونی و کنسول PS4 دارند.

Burnout Paradise

این بازی در تاریخ 22 ژانویه سال 2008 (2 بهمن 1386) به بازار عرضه شد. بازی‌های جهان باز در سبک ریسینگ چیزی نبود که در سال 2008 نوآوری محسوب شود اما سازندگان Burnout Paradise قصد داشتند تا مفهوم سرعت، تصادفات دیوانه‌وار و دنیای بزرگ و آزاد را در این اثر به هم پیوند بزنند. این اثر که البته از نظر هواداران قدیمی کیفیت نسخه‌های قبلی را نداشت البته به موفقیت خوبی رسید. ارائه بیش از 40 ساعت گیم‌پلی غیر خطی با گرافیکی فوق‌العاده و تصادف با جزئیات فراوان از نکات مثبت Burnout Paradise بود.

این روز‌ها تقریبا قسمت زیادی از بازار توسط آثاری مثل Forza، NFS و بازی‌های ساخته شده توسط Codemasters اداره می‌شوند که تقریبا همه آنها ویژگی شبیه سازی را نسبت پررنگ‌تر جلوه می‌دهند. Paradise بدین شکل نبود، شما می‌توانستید خون آرکید هیجانی را در این اثر حس کنید. چند ماه گذشته نیز EA با توجه به درخواست‌های زیاد نسخه بازسازی شده این عنوان را برای PS4 و Xbox One منتشر کرده است. اگر از هواداران این بازی بودید، در خرید و تجربه دوباره آن شک نکنید.

No More Heroes

Killer7 که روی Game Cube عرضه شد، یکی از دلایلی بود که بسیاری از گیمرها با ساخته‌های Suda 51 آشنا شوند. البته بسیاری از این علاقه زیر پوستی با ساخت No More Heroes در افراد زیادی تبدیل به یک آتشفشان شد. No More Heroes در روز 22 ژانویه (2 بهمن 1386) در بازار جهانی عرضه شد. این بازی آمده بود تا ذهن گیمر را تسخیر کند، در حالی که مدت زیادی از ارائه Super Mario Galaxy و Metroid Prime 3 نمی‌گذشت. No More Heroes در مقابل این آثار بزرگ پا به زمین کوبید و استحقاق خود را ثابت کرد.

شاید صحبت کردن در مورد شخصیت اصلی بازی Travis Touchdown و علایق عجیبش در این مقاله چندان جالب نباشد اما باید گفت که خشونت و خون دو پایه اصلی در No More Heroes بودند. در آن روز‌ها در همه محافل صحبت از این بود که کنسول Wii، یک کنسول خانواده‌پسند است که بازی‌های آن توسط تمام اعضای خانواده تجربه می‌شود. No More Heroes در همان ابتدا ثابت کرد که این حرف درست نیست و Wii می‌تواند مخاطب بزرگسال را نیز هدف قرار داده و در اینکار نیز موفق باشد. شاید بسیاری از افراد به خاطر خشونت ذاتی، این اثر را بی مفهوم جلوه دهند اما ایده‌های بسیار جالبی در دنیای No More Heroes وجود داشت.

این بازی در قسمت روایت داستان دست با ساختار شکنی زد و با ارائه عجیب و غریب خود تقریبا همه استاندارد‌ها را زیر پا گذاشت. این مورد برای بسیاری از گیمر‌ها عجیب و البته لذت‌بخش بود. در حالی که حالا بیش از ده سال از عرضه اولیه این بازی گذشته و شاهد عرضه نسخه دوم آن نیز بودیم اما تیم Grasshopper بعد از این دو اثر تقریبا اصلا موفق نبوده است به خصوص که در ده سال گذشته پیشرفت‌های شگرفی در دنیای بازی به وجود آمده است. حالا چشم امید همه هواداران این سری Travis Strikes Back است که برای Nintendo Switch منتشر خواهد شد.

Devil May Cry 4

در محبوبیت و بزرگی سری Devil May Cry هیچ شکی نیست. اثری که در چند سال افسانه‌ای کنسول PS2 به نمادی از شرکت Capcom تبدیل شد و شخصیت دانته تا ابد در ذهن همه گیمرها باقی خواهد ماند. این سری پرستیز مخصوص به خود را در ارائه هیجان و صحنه‌های اکشن بسیار سریع دارد. حتی تماشای گیم‌پلی این سری که توسط گیمری ماهر انجام می‌شد، صحنه‌ای چشم نواز بود. Devil May Cry 4 در 5 فوریه 2008 (16 بهمن 1386) برای PS3 و Xbox 360 منتشر شد. در حالت کلی گیم‌پلی این بازی نسبت به قبل تغییر نکرده بود اما گرافیک آن با استفاده از قدرت کنسول‌های جدید بسیار چشم نواز بود.

از تغییرات رادیکالی DMC4 که عکس‌العمل‌های متفاوتی را به همراه داشت، معرفی Nero به عنوان شخصیت اصلی و جایگزین دانته باید اشاره کرد. تصمیمی که باعث شد موج منفی بزرگی بر علیه این بازی به وجود آید. هر چه باشد پسر مو سفید اسپاردا نماد اصلی این سری بود. این موج منفی بعد از عرضه بازی کمی فروکش کرد و گیمر‌ها دیگر آن فاز منفی را نسبت به Nero نداشتند. داستانی که باعث شده بود Nero به خاندان اسپاردا گره بخورد نیز مزید بر علت شد تا برخی از هواداران Nero را به عنوان شخصیت جدید بپذیرند. البته بدون شک با همه پیشرفت‌ها DMC4 نسبت به DMC3 خیلی ضعیف ظاهر شد و هواداران آنطور که باید از آن استقبال نکردند.

گیم‌پلی بازی و شیوه طراحی مراحلی که باید چندین بار توسط گیمر تجربه می‌شدند نیز جز عواملی بودند که DMC 4 به یک تجربه متوسط تبدیل شود. در حالی که DMC 4 به اندازه‌ای که گیمر‌ها و هواداران انتظار داشتند خوب ظاهر نشد اما باز هم افرادی بودند که از تجربه آن لذت بردند. کمبود آثاری با این سبک و سیاق نیز راه انتخاب را چندان باز نگذاشته بود و اگر به این سبک علاقه داشتید مجبور بودید که DMC 4 را تجربه کنید.

Super Smash Bros. Brawl

اگر به خاطر داشته باشید سری Super Smash Bros کار خود را روی Nintendo 64 آغاز کرد. این سری بعد از آن در قالب نسخه‌های مختلف برای کنسول‌های متفاوت نینتندو منتشر شد و در سال 2008 نوبت به عرضه Super Smash Bros. Brawl برای Wii رسید. این بازی در تاریخ 9 مارچ 2008 (19 اسفند 1386) به صورت جهانی عرضه شد. اگر از هواداران این سری بودید با معرفی نسخه جدید حس کردید که حالا موقع خرید Wii و یک نسخه از Super Smash Bros. Brawl فرا رسیده است. بیش از 35 شخصیت مختلف در این بازی حضور داشتند.

این بالاترین تعداد شخصیت‌هایی بود که در یکی از بازی‌های این سری گنجانده شده بود. ایده بازی کردن در نقش شخصیت‌هایی مثل Solid Snake و Sonic نیز چیزی نبود که هر گیمری بخواهد قید آن را بزند. البته این بازی بعد از عرضه در قسمت گیم‌پلی مورد انتقاداتی قرار گرفت اما در حالت کلی هواداران خاص خود را داشت. در نهایت انتقادات به تغییرهای انجام گرفته در گیم پلی برای گیمرها عادی شد و موج انتقادات با چرخش تبدیل به عشق و علاقه شد. در نهایت Super Smash Bros. Brawl با همه تغییرات در هسته اصلی خود هنوز همان اثر سرگرم کننده و لذت بخش بود.

Grand Theft Auto 4

سری GTA بدون شک جز بازی‌هایی است که تقریبا توسط تمام گیمرها تجربه شده است. این سری در دوره افسانه‌ای PS2 با نسخه‌های GTA 3، GTA Vice City و البته GTA San Andreas به اوج خود رسید و به یکی از محبوب‌ترین بازی‌های کل تاریخ تبدیل شد. Grand Theft Auto 4 در زمان معرفی اولین بازی از این سری بود که از قدرت سخت‌افزاری جدید استفاده می‌کرد و ظاهر جدید آن با روایت داستانی بسیار بهتر، آن را تبدیل به یکی از بهترین بازی‌های تاریخ کرد. در حالی که سه نسخه منتشر شده روی PS2 داستانی تقریبا متصل به یکدیگر داشتند، نسخه‌های PSP نیز همین روال را ادامه دادند. گرچه GTA 4 همه چیز را از ابتدا آغاز کرد.

اتفاقات بازی در نسخه‌ای جدید از شهر Liberty City دنبال می‌شد و به همین خاطر حس یک ریبوت کامل را به هواداران القا کرد. GTA 4 در 29 آپریل 2008 (10 اردیبهشت 1387) برای Xbox 360 و PS3 منتشر شد. گیمر در این بازی نقش یک مهاجر از یکی از کشور‌های اروپای شرقی به اسم نیکو بلیک را ایفا می‌کرد. این بازی داستان یک فرد خارجی که قصد داشت در دنیای غریبه جا باز کند را به خوبی به تصویر کشید. GTA 4 توانست به خوبی فرهنگ مصرف‌گرایی آمریکایی، طمع و خشونت را در دنیای بازی بازسازی کند. به عقیده بسیاری از منتقدان این بازی توانست به خوبی مشکلات در فرهنگ غربی را به نمایش بگذارد.

در حالی که شاید از دید بسیاری از هواداران سه‌گانه نسل ششم، GTA 4 نتوانست کاملا راضی کننده باشد اما داستانی جدید و روایت خارق‌العاده آن توانست بسیار قانع کننده باشد. یکی دیگر از انتقاداتی که در آن زمان به این اثر وارد شد، نبود محتوای اضافه در بازی مانند نسخه‌های قبلی بود اما راکستار ایده‌های جدیدی را پیاده سازی کرد. آنها دو DLC داستانی کاملا مجزا نسبت به بازی اصلی را منتشر کردند و برای اولین بار شاهد ویژگی‌هایی مثل بخش مالتی‌پلیر آنلاین، استفاده از گوشی‌های همراه و رویداد‌های جانبی در دنیای این بازی بودیم. تقریبا تمامی این امکانات جدید، پایه‌های اصلی برای تجربه بی‌نظیر GTA 5 را فراهم کردند.

Metal Gear Solid 4 Guns of the Patriots

اگر از هواداران سری Metal Gear Solid باشید حتما خاطرات بسیار خوشی از Metal Gear Solid 4 Guns of The Patriot دارید. این بازی در تاریخ 12 ژوئن (23 خرداد 1387) به صورت انحصاری برای PS3 منتشر شد. سالید اسنیک بعد از غیبت به عنوان شخصیت اصلی در دو نسخه قبلی MGS اینبار در روز‌های آخر زندگی خود قصد دارد تا نقشه‌های Liquid Ocelot را برای سلطه روی گروه Patriots را بی اثر کند. کوجیما قصد داشت تا با ساخت این بازی داستان سرباز افسانه‌ای این سری یعنی سالید اسنیک را به پایان برساند. شاید بدترین و البته بهترین نکته در مورد MGS 4 این باشد که به عنوان یک بازی مجزا قابل درک نیست.

این بازی در زمان خود یکی از بهترین تجربه‌های اثار مخفی‌کاری را ارائه کرد و در سمت مقابل در داستان توانست آینده تیره و تاریک انسان‌ها که حالا چیزی به جز جنگ و نفرت را نمی‌شناسند به تصویر بکشد. دنیایی که حالا به صورت کلی توسط گروه‌های نظامی کنترل می‌شود و جنگ تقریبا در تمامی نقاط دنیا به امری روزمره تبدیل شده است. جلمه شخصیت Big Mama خطاب به سالید اسنیک “این پسر من است” برای گیمر‌هایی که MGS 4 اولین تجربه آنهاست، مفهوم خاصی ندارد. در سمت مقابل اما اگر هوادار این بازی باشید این جمله می‌تواند به اندازه 50 سال داستان با ارزش باشد.

این جمله می‌تواند تداعی کننده ارتباط‌های به وجود آمده و در هم تنیده شخصیت‌های اصلی این سری باشد. این جمله شخصیت Big Mama و سالید اسنیک را که در هیچ بازی سری MGS همراه با هم حضور نداشتند را به راحتی به هم متصل می‌کند. یکی از دلایل اصلی ساخت MGS 4 پایان دادن به همه نقاط داستانی بود که تکلیف آنها مشخص نشده است. در روزگاری که مشخص نیست بازی‌هایی مثل Halo و Gears of War بدون پایان دادن به داستان تا چند ده سال دیگر ادامه داشته باشند، به نظر غیر واقعی می‌رسد که کوجیما بسیاری از نقاط مبهم داستانی را در یک بازی پاسخ بدهد. کوجیما با ساخت این بازی نشان داد که علایق هواداران در چه اندازه برای او با اهمیت است. چیزی که شاید هیچوقت دیگر شاهد آن نباشیم.

Battlefield Bad Company

یک دهه پیش و در روز 23 ژوئن (3 تیر 1387) شاهد عرضه Battlefield Bad Company بودیم. این بازی تجربه‌ای بسیار متفاوت نسبت به چیزی که قبلا از سری Battlefield بودیم را به گیمرها ارائه کرد. بازی که می‌توان از آن به عنوان ستون‌های اصلی نسخه‌های مدرن Battlefield یاد کرد. تا قبل از آن Battlefield تمرکز کاملی روی پلتفرم PC داشت اما حالا تجربه این بازی روی کنسول‌ها درهای زیادی را برای تبدیل شدن این سری به یکی از غول‌های پول‌ساز EA فراهم کرد. با استفاده از قدرت موتور Frostbite تقریبا همه چیز در دنیای Battlefield Bad Company قابل تخریب بود که تجربه‌ای جدید را برای گیمر‌ها به وجود آورد. دیگر کسی نمی‌توانست در یک ساختمان برای مدت زیادی مخفی شده و به اصطلاح “کمپ” کند. فقط کافی بود که ساختمان را روی سر آنها خراب کنید. این ویژگی باعث شد تا دید بسیاری از گیمر‌ها نسبت به شوتر‌های مالتی‌پلیر تغییر کند.

دیگر هیچ مکانی امن نبود. پویا بودن نقشه‌های بخش مالتی‌پلیر و تغییر ظاهری آنها در طول بازی با خاطر تخریب، چیزی نبود که قبل از آن مشاهده کرده باشیم. البته نباید از بخش داستانی Bad Company غافل باشیم. این بخش در واقع چیزی بود که تا به امروز نیز در ذهن گیمرها باقی مانده است. این اولین بازی در سری Battlefield بود که دارای بخش داستانی است. در این اثر شاهد معرفی شخصیت‌هایی بودیم که شاید بعد از گذر ده سال نیز به یاد آوردن آنها چندان دشوار نیست. بسیاری از منتقدان از طنز استفاده شده در روایت داستان تعریف کردند. حالا بعد از گذر ده سال از اثری که تقریبا پایه‌گذار موفقیت این سری بود، بسیاری منتظر ساخت نسخه سوم هستند اما امسال نیز خبری از آن نخواهد بود.

Braid

ده سال پیش، بازی‌های مستقل از جایگاه چندان خوبی برخوردار نبودند. آثاری که ساخته می‌شدند معمولا کیفیت خوب فنی نداشتند و از ایده‌ها درست استفاده نکرده بودند. می‌تواند گفت که یکی از معدود بازی‌های مستقل خوب که راه را برای پیشرفت دیگر آثار مشابه هموار کرد Braid بود. این بازی در تاریخ 6 آگوست 2008 (16 مرداد 1387) به بازار عرضه شد. Braid جز اولین آثاری بود که با موفقیت خود باعث شد تا راه انتشار آثار مستقل روی Xbox Live Arcade هموار شود. این بازی از دوربین دو بعدی و گیم‌پلی Side Scroll استفاده می‌کرد. سبک اصلی بازی پلتفرم بود.

تا اینجا نکته خاصی در مورد این اثر وجود ندارد اما اضافه شدن ایده هایی مثل کنترل زمان برای حل پازل‌ها و گذر از دشمن‌ها چیزی بود که روح خاصی به Braid بخشید. گیم‌پلی بازی به هیچوجه آسان نبود اما با گذر زمان و درست گرفتن از اشتباه، گیمر می‌توانست به تجربه‌ای بی نظیر دست یابد. البته Braid هیچگاه از به چالش کشیدن مهارت گیمر دست نمی‌کشید. داستان این عنوان نیز نیازی به تعریف ندارد. شاید سازندگان این اثر توانستند به دنیای بازی تفهیم کنند که بازی‌های مستقل نیز می‌توانند بستر خوبی برای روایت یک داستان بسیار خوب باشند.

Too Human

بازی Too Human صرفا یک بازی نیست که بتوانید با آن خاطره خوبی داشته باشید و حتی قصد کنید که دوباره آن را بازی کنید. این بازی در زمان عرضه خود در سال 2008 به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در حالی که انتظارات از Too Human بسیار بالا بود، این بازی در تاریخ 19 آگوست 2008 (29 مرداد 1387) به بازار عرضه شد و در بالاترین حد خود توانست یک شوتر سوم شخص متوسط با استفاده از المان‌های نقش‌آفرینی باشد. یکی از جمله‌های بسیار جالب در نقد وب‌سایت GameSpot در مورد این بازی که به خوبی ذات این اثر را به نمایش گذاشت این بود:« این بازی انتظارات شما را به شدت بالا می‌برد و به همان راحتی نیز ناامیدتان خواهد کرد.» داستان بازی در مورد اساطیر نورث در دنیای علمی و تخیلی است و گیم‌پلی نیز نکته جدیدی برای عرضه نداشت.

شاید از خود سوال کنید که اگر Too Human همین قدر بد بوده چرا از آن یاد کردیم؟ نکته جالب در مورد این بازی، دعوای حقوقی تاریخی دو شرکت Silicon Knights و Epic Games (سازنده موتور Unreal Engine) است. استودیوی Silicon Knight در سال 2007 به خاطر عدم ارائه موتور بازیسازی مناسب از Epic Games شکایت کرد. گرچه Epic تنها یک ماه بعد با ادعای اینکه هر دو شرکت از ویژگی‌های موتور بازی‌سازی به صورت کامل برخوردار بودند در دادگاه به خاطر نقض قوانین توسط Silicon Knights شکایت کرد. آنها مدعی شدند که استودیوی Silicon Knight با ایجاد تغییرات روی موتور، آن را با شرکت سگا به اشتراک گذاشتند!

بعد از گذر 5 سال در 2012 بالاخره تکلیف این دعوای حقوقی که به عنوان یکی از بزرگترین پرونده‌های قضایی دنیای بازی مدرن از آن یاد می‌شود، مشخص شد. Epic در این دادگاه برنده و Silicon Knight به نقض قوانین کپی‌رایت، عدم همکاری، انتشار راز‌ها و تخلف در قرارداد محکوم شد. آنها باید تمامی کد‌هایی که توسط تکنولوژی Unreal Engine 3 ساخته شده بود را نابود می‌کردند و Epic نیز ابزار لازم برای اطمینان از این تخریب را در اختیار داشت. بدین ترتیب هر نسخه فروخته نشده از Too Human و بازی‌های دیگری که با این تکنولوژی ساخته شده بودند، باید نابود می‌شدند. Silicon Knight تنها کمتر از دو سال بعد از این اتفاقات اعلام ورشکستگی کرد.

Dead Space

اولین نسخه از سری Dead Space در تاریخ 20 اکتبر 2008 (29 مهر 1387) به بازار عرضه شد. بازی بسیار جاه طلبانه که توسط Visceral ساخته و توسط EA منتشر شد. در نگاه اول Dead Space یک کپی از سری Resident Evil در فضا به نظر می‌رسید اما با تجربه آن کاملا درک می‌کردید که با یک بازی متفاوت و البته بسیار خوب روبرو هستید. اتمسفر عجیب، رابط کاربری نوآورانه و مبارزات نفس‌گیر از نکاتی بودند که Dead Space را به یکی از موفق‌ترین بازی‌های سال 2008 تبدیل کردند. اگر ده سال پیش Dead Space را بازی کرده باشید می‌دانید که بازی قدرت این را دارد که با ویژگی‌های منحصر به فردش همیشه در ذهن شما باقی بماند.

استرس همیشه جزئی از بازی بود و گیمر باید همیشه خود را برای مبارزه با نکرومورف بعدی آماده می‌کرد. تجربه این اثر می‌تواند تعریف بسیار خوبی از سبک Survival Horror در ذهن گیمر ایجاد کند. در زمانی که دیگر خبری از ساخت Silent Hill با کیفیت بالا نبود و Resident Evil نیز صرفا به یک اثر اکشن تبدیل شد، Dead Space امید را برای ژانر وحشت زنده کرد. در حالی که این روز‌ها استودیوی Visceral برای همیشه بسته شده و دو نسخه دیگر از این سری نیز هرگز به اندازه نسخه اول خوب نبودند، Dead Space برای همیشه به عنوان یکی از بهترین بازی‌های عرضه شده در سال 2008 تبدیل شده است.

Far Cry 2

دنیای Far Cry که این روز‌ها شاهد عرضه نسخه‌های مختلفی از آن هستیم همیشه اینگونه نبود. البته نقطه شروع برای ساخت بازی جهان باز که امکان گشت و گذار فراوان را به گیمر می‌داد از نسخه دوم آغاز شد. همانطور که می‌دانید Far Cry در ابتدا توسط استودیوی آلمانی Crytek ساخته شد. قطع همکاری بین Ubisoft و Crytek قبل از ساخت نسخه دوم باعث شد تا این تیم مستعد به سراغ سری Crysis برود. یوبی‌سافت که حالا امتیاز ساخت سری Far Cry را در دست داشت تصمیم به ساخت نسخه دوم گرفت. Far Cry در زمان عرضه یکی از بهترین گرافیک‌های روز را ارائه کرده و یوبی‌سافت قصد نداشت در نسخه دوم پا پس کشیده و از لحاظ بصری بازی متوسطی را منتشر کند.

از این سو آنها موتور دنیا (Dunia) را برای ساخت این بازی تجهیز کردند. Far Cry 2 را می‌توان به نوعی یک ریبوت در این سری محسوب کرد. دیگر خبری از شخصیت Jack Carver و داستان‌های عجیبش نبود. ساختار بازی به کلی تغییر کرده و یوبی‌سافت دنیای جهان باز را برای Far Cry 2 انتخاب کرد. اینبار بازی در آفریقا رخ می‌داد که شاید نقطه مقابل جنگل‌های استوایی نسخه قبلی بود. شخصیت اصلی که مبتلا به مالاریا بود در ابتدای بازی در جنگ بین دو جناح درگیر می‌شود و باید یک قاچاقچی اسلحه به نام The Jackal را نابود کند. داستان بازی صرفا به سختی‌هایی اشاره می‌کند که یک کشور در جنگ داخلی شاهد آن خواهد بود. همانطور که اشاره شد Far Cry 2 پایه‌های اصلی را درست کرد که نسخه‌های بعدی و حتی امروزی این سری از آن پیروی می‌کنند.

اینکه بگوییم Far Cry 2 یکی از بهترین‌های این سری بوده ادعای چندان درستی نیست. تاثیری که شخصیت اصلی و کار‌های او روی دنیای بازی می‌گذاشت شاید تا به آن روز چندان شاهد آن نبودیم. گیمر می‌توانست با شروع یک جرقه و کمک باد، قسمت زیادی از دنیای بازی را به آتش بکشد. اشتباهات یوبی‌سافت نیز در ساخت این بازی درس بزرگی برای آنها بود تا در ادامه بتوانند یکی از بهترین قسمت‌های این سری یعنی Far Cry 3 را به بازار عرضه کنند. این بازی در 21 اکتبر 2008 (30 مهر 1387) به بازار عرضه شد.

Fallout 3

Fallout 3 بعد از مدت‌ها انتظار در تاریخ 28 اکتبر 2008 (7 آبان 1387) به بازار عرضه شد. بازی که این بار تغییراتی زیادی نسبت به نسخه‌های قبلی داشت. دوربین به زاویه اول شخص تغییر کرده بود و حالتی شبیه به The Elder Scrolls Oblivion از هر حالتی داشت. داستان درگیر کننده، سیستم جالب مبارزات و صحنه‌های آهسته و خشونت در دنیای Fallout 3 چیزی بود که یک دنیای پس آخرالزمانی را به خوبی به نمایش می‌گذاشت. نمی‌توان از تاثیرگذاری Mad Max روی ساخت Fallout 3 غافل ماند.  این الهام‌گیری در نقاط مختلف بازی، مبارزات، دنیا، خشونت و … کاملا مشهود است.

بدون شک این اثر یکی از خونین‌ترین بازی‌هایی است که در سال 2008 عرضه شده. بیرون از مبارزات، داستان نیز به صورت کامل بر اساس تصمیم گیمر شکل می‌گیرد. زیرشاخه‌های متعدد در بازی‌های نقش‌آفرینی نکته‌ای جدید نبود اما انتخاب جناح نقش اساسی را بازی می‌کرد که حتی در Fallout New Vegas و Fallout 4 به صورت گسترده‌تر شاهد آن بودیم. با توجه به دنیای بزرگ و تعداد تقریبا نامحدود ماموریت‌ها که در آن وجود داشت، امکان تجربه نکردن بخشی از ماموریت‌ها همیشه امکان‌پذیر بود. شاید بسیاری از ماموریت‌های جانبی را در دور دوم یا سوم بازی کردن برای اولین بار مشاهده می‌کردید و از این رو Fallout 3 در زمان خود بی نظیر بود.

گرچه انتقادات زیادی از شباهت گیم‌پلی نسبت به Oblivion وجود داشت. از دید منتقدان گیم‌پلی به صورت کلی همانی بود که در Oblivion شاهد آن بودیم و صرفا جای شمشیر و تبر با اسلحه‌های گرم عوض شده است. در هر صورت Fallout 3 یکی از بزرگترین بازی‌های سال 2008 بود که تاثیر زیادی روی ساخت بازی‌های نقش‌آفرینی داشت.

Call of Duty World At War

شاید Call of Duty World At War یکی از بهترین‌های این سری نباشد اما قطعا عده زیادی از آن خاطرات خوشی دارند. بعد از موفقیت بی چون و چرای Modern Warfare بازگشت دوباره به جنگ جهانی دوم ریسک بزرگی بود که Treyarch آن را به جان خرید. World At War در 11 نوامبر 2008 (21 آبان 1387) به بازار عرضه شد. یکی از ویژگی‌های اصلی این بازی بخش زامبی بود که شاید در سال 2008 کمی عجیب به نظر می‌رسید اما پیاده سازی جالب و محبوب شدن آن باعث شد تا به ویژگی جدایی ناپذیر سری Call of Duty حتی نسخه‌های امروزی تبدیل شود. قسمت داستانی بازی نیز به اندازه کافی خوب بود و صحنه‌های سینمایی جالبی را به گیمر القا می‌کرد. گرچه بخش مالتی‌پلیر با مشکلاتی همراه بود و همیشه به باد انتقاد گرفته می‌شد. Treyarch با استفاده از تجربه ساخت این بازی در نهایت به سمت سری Black Ops رفت که می‌دانیم چه قدر محبوب شده است.

Mirror’s Edge

پارکور در قابل یک بازی اول شخص. با اینکه ایده از دیوار راست بالا رفتن و حرکت کردن چیزی نیست که قبلا در دنیای بازی استفاده نشده باشد اما ایده پیاده‌سازی کامل شخصیتی که قابلیت‌های یک پارکور کار حرفه‌ای را داشته باشد آن هم با دوربین اول شخص تا سال 2008 شاید نشدنی به نظر می‌رسید. Mirror’s Edge در 11 نوامبر 2008 (21 آبان 1387) همزمان با اثری بزرگ مثل Call of Duty World at War منتشر شد. انتشار یک IP جدید در این تاریخ ریسک بزرگی بود که در نهایت باعث شکست تجاری این پروژه شد. تجربه Mirror’s Edge، پریدن از روی پشت بام‌ها، انجام کار‌های بسیار خطرناک در بالای ساختمان‌های آسمان خراش، رنگ بندی بسیار متفاوت، شخصیت عجیب Faith و … همه نکاتی هستند که بدون شک تا سال‌های سال در ذهن گیمر‌ها باقی می‌مانند.

Mirror’s Edge در حالی که شاید از لحاظ ایده پردازی از زمان خود جلوتر بود اما با توجه به مشکلات خاص خودش و تصمیم‌گیری اشتباه در زمان عرضه به پروژه‌ای تقریبا ناموفق تبدیل شد. سال‌ها طول کشید تا EA قانع شود که نسخه دوم نیز باید ساخته شود که آن هم به خاطر مشکلات خاص خودش چندان موفق نبود. Mirror’s Edge را می‌توان به خاطره‌ای تکمیل نشده تشبیه کرد که تاثیر زیادی در ذهن گیمرها داشته است. در حالی که این اثر نتوانست هیچگاه از لحاظ مالی به موفقیت خاصی دست پیدا کند، ایده جدید و عجیب آن تا سال‌های بسیار زیادی در خاطرات باقی می‌ماند.

World of Warcraft: Wrath of the Lich King

امسال، چهاردهمین سالی است که بازی World of Warcraft به بازار عرضه شده و همچنین شاهد منتشر شدن هفتمین بسته الحاقی آن با نام Battle for Azeroth خواهیم بود. دوران بسته الحاقی Wrath of the Lich King به عنوان عصر طلایی World of Warcraft شناخته می‌شود. این بسته الحاقی روز 13 نوامبر 2008 (23 آبان 1387) منتشر شد. بلیزارد دست روی شخصیت آرتاس و Lich King گذاشته بود که بدون شک یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های هواداران این سری است.

باز شدن قاره‌ای جدید در شمال نقشه، القای هوای سرد زمستان، بهتر شدن گیم‌پلی، ارائه محتوای جدید، معرفی کلاس جدید Death Knight و در نهایت داستانی که پایان بخش سرنوشت تاریک آرتاس بود باعث شد تا Wrath of the Lich King به محبوبیت‌ترین دوران بازی World of Warcraft تبدیل شود. Warcraft با موفقیت این بسته الحاقی به میزان نزدیک به 14 میلیون مخاطب رسید که در دوران خودش با توجه به اشتراک ماهیانه پولی، تقریبا رکوردی دست نیافتنی بود. بلیزارد در ادامه با ارائه محتوای رایگان دو عدد از بهترین Raid‌های تاریخ بازی World of Warcraft با نام‌های Ulduar و Ice Crown Citadel را در اختیار گیمر‌ها گذاشت. Ice Crown Citadel جایی بود که سرنوشت آرتاس و Lich King به دست گیمرها رقم خورد.

Left 4 Dead

ده سال پیش زمانی بود که هنوز Valve به بازیسازی علاقه داشت و در کنار Half-Life که به نماد بی چون و چرای آنها تبدیل شده بود هنوز هم به فکر ساخت IP جدید بودند. Valve در روز 18 نوامبر 2008 (28 آبان 1387) برای اولین بار Left 4 Dead را به بازار عرضه کرد. مثل همه بازی‌های این شرکت عجیب، Left 4 Dead بعد از فرآیند طولانی ساخت عرضه شد و با نمایش‌های بسیار عالی همه منتظر تجربه آن بودند. این بازی هدف داستانی چندان ویژه‌ای نداشت. گیمر نقش یکی از افراد گروه چهار نفره را بر عهده می‌گرفت که در دنیای پس آخرالزمانی که با زامبی پر شده باید زنده می‌ماندند. نکته جالبی که باعث شده بود Left 4 Dead به سرعت محبوب شود، امکان بازی کردن چهار نفره به صورت آنلاین بود. Valve نیز هر آنچه در توان داشت برای موفق شدن این بازی به کار گرفت.

شاید کمتر کسی باشد که این اثر را تجربه کرده و مرحله No Mercy را به یاد نداشته باشد. این مرحله تقریبا نماد کامل از چیزی است که گیمر می‌تواند از Left 4 Dead انتظار داشته باشد. در حالی که نسخه دوم این بازی بسیار سریع و با ویژگی‌های بسیار بهتر ساخته شد اما چندین سال است که هواداران منتظر نسخه سوم هستند. مانند دیگر بازی‌های Valve مثل Half-Life و Portal هنوز هم خبری از ساخت نسخه سوم نیست و این روزها با توجه به سوددهی عجیب و غریب پلتفرم Steam برای این شرکت، آنها علاقه زیادی به بازیسازی ندارند.

—————————

بدون شک سال 2008، یکی از بهترین سال‌های کنسول‌های نسل هفتمی بود. همانطور که در این مقاله خواندید، بازی‌های بسیار بزرگی در آن سال منتشر شدند که هر کدام خاطرات فراوانی را برای تک تک گیمر‌ها به وجود آوردند. حالا ده سال بعد تنها چیزی که باقی مانده آن خاطرات و البته مقایسه‌هایی است که انجام می‌شود. شاید بتوان گفت که امروز، بازی‌های بزرگ کمتری نسبت به ده سال گذشته برای کنسول‌ها و PC منتشر می‌شود. تغییر ذائقه گیمر‌ها، افزایش هزینه تولید، انتظار‌هایی که هر روز بالاتر می‌روند و … باعث شدند تا فرآیند تولید بازی‌ها هر روز کار سخت‌تری شود. به عنوان مثال شرکتی مثل راکستار که در دو نسل گذشته چندین بازی را در بازه زمانی پنج الی شش ساله عرضه می‌کرد از ابتدای نسل هشتم صرفا یک نسخه بازسازی شده از GTA 5 را منتشر کرده و پاییز پیش رو بعد از پنج سال اولین بازی جدید خود به نام Red Dead Redemption 2 را منتشر خواهد کرد. از سمت دیگر نیز شرکت‌هایی مثل EA و Activision با عرضه سالیانه سری Battlefield و Call of Duty خاطرات خوب را به آثاری نخ نما و خسته کننده تبدیل کردند.

]]> https://vgmag.ir/articles/%d8%a8%d8%b1%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%e2%80%8c-%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%a7%d9%85%d8%b3%d8%a7%d9%84-10-%d8%b3%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%b4%d8%af%d9%86%d8%af/feed/ 8 https://vgmag.ir/news/%d9%82%d8%a7%d8%a8%d9%84%db%8c%d8%aa-play-of-the-game-%d8%af%d8%b1-%d8%a7%d9%86%d8%ad%d8%b5%d8%a7%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-overwatch/ https://vgmag.ir/news/%d9%82%d8%a7%d8%a8%d9%84%db%8c%d8%aa-play-of-the-game-%d8%af%d8%b1-%d8%a7%d9%86%d8%ad%d8%b5%d8%a7%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-overwatch/#respond Wed, 27 Jun 2018 16:35:16 +0000 https://vgmag.ir/?p=83707 وی جی مگ: شرکت بلیزارد به تازگی قابلیت Play of the Game را برای استفاده درسیستم Highlight در بازی Overwatch به ثبت رسانده است.

به گزارش وی جی مگ، اگر Overwatch را بازی کرده باشید می‌دانید در پایان هر مسابقه با نمایش Highlight بهترین گیمر حاضر در مسابقه نمایش داده می‌شود. قابلیت Play of the Game، یکی از مورد علاقه‌ترین ویژگی‌های این بازی در بین هواداران است. بلیزارد درخواست خود برای ثبت انحصاری این قابلیت را در سال 2016 به مسئولان آمریکایی ارائه کرده بود. در حالی که هنوز تصمیم مشخصی در مورد این قابلیت اتخاذ نشده است.

در درخواست ارائه شده توسط بلیزارد برای ثبت این قابلیت توضیحات کاملی در مورد عملکرد سرور‌ها، شیوه و الگوریتم انتخاب بهترین گیمر و … ارائه شده است. البته همه می‌دانیم که بلیزارد با اضافه کردن ویژگی‌های سینمایی این بخش را به یکی از محبوب‌ترین قسمت‌های Overwatch تبدیل کرده است. امکان گرفتن خروجی مستقیم فایل ویدیوئی در این بخش نیز مزید بر علت محبوبیت بیشتر شده است.

درخواست بلیزارد برای ثبت انحصاری این ویژگی کمی سردرگم کننده است و هنوز نیز به آن پاسخ دقیقی داده نشده. قبلا در بازی‌های دیگری نیز مثل سری Call of Duty نیز شاهد این سیستم بودیم.