Dead Rising 3 که بیشتر نقش استفاده‌ی تبلیغاتی را برای ایکس‌باکس وان اجرا می‌کرد، با نقدهای زیادی همراه بود و در نهایت نتوانست از پس انتظارات بالایی که پیرامون آن به وجود آمده بود، برآید. Dead Rising 3 علاوه بر این که کاراکتر جدیدی را برای اولین بار به عنوان شخصیت اصلی بازی معرفی می‌کرد، کمی از تم فان و طنز حاکم بر بازی دور شده بود. علاوه بر این حواشی زیادی مثل اجرا شدن با وضوح تصویر 720p از دیگر دلایلی بودند که باعث کمتر دیده شدن این بازی شدند. با این حال این نسخه در عین این که تغییرات زیادی به خود دیده بود، هم‌چنان یک بازی سرگرم کننده و روایت زیبایی از آخرالزمان بود. علاوه بر این که بازی جهان بزرگ و پر از جزئیاتی داشت، راه‌های بی‌شمار و جدیدی را هم برای کشتن زامبی‌ها در اختیار مخاطب خود گذاشته بود.

پس از گذشت سه سال کپ‌کام ونکوور که در بازی قبلی شخصیت‌ جدیدی را به نام نیک راموس معرفی کرده بود، به قصد یک تغییر ناگهانی جلو آمده و این بار دوباره با فرانک وست – شخصیت اصلی قدیمی سری – قصد روایت داستان در نسخه‌ی چهارم را دارد. فرانک عکاس خبری که در دو نسخه‌ی اول سری Dead Rising نقش شخصیت اصلی را ایفا می‌کرد و علاوه بر آن در بازی‌های دیگر کپ‌کام هم حضور پیدا کرده است، مجددا وارد یک ماجرای بقای دیگر شده است. تقریبا 16 سال پس از ماجراهای اولین نسخه‌ی دد رایزینگ، فرانک وست که حالا شکسته‌تر به نظر می‌رسد گرفتار حمله‌ی دوباره زامبی‌ها شده است. نکته‌ی جالب داستان این نسخه در بازه‌ی زمانی آن است که تعطیلات سال نو و کریسمس را در کلرادو به تصویر می‌کشد. شهر ویلمت مبدا اصلی تمام ماجراهای این نسخه است و جریان شیوع زامبی‌ها نهایتا به دست‌های پشت پرده در دولت ختم می‌شود.

قهرمان سال‌خورده‌ی ما که حالا کمی از روزهای اوج خود فاصله گرفته اما هنوز هم هویت خودش را حفظ کرده است. فرانک با پیدا کردن مدارک و استنباط کردن از تنش‌هایی که به وجود آمد‌ه، به نتایجی می‌رسد که دولت آمریکا را در شیوع این بیماری آن هم در برهه‌ی زمانی سال نو میلادی مقصر جلوه می‌دهد.

نمایش E3 بازی در کنفرانس مایکروسافت فرانک وست را در یکی از مراکز فروش بزرگ شهر نشان می‌دهد. هنوز هم شوخ‌طبعی خاصی در حرکات و ژست او موج می‌زند. فرانک در حالی که اکانت توییترش را چک می‌کند، تعدادی از ویدئوهایی که قبلا گرفته را دوباره پخش می‌کند و ما در آن‌ها نماهای کوتاهی از بازی را می‌بینیم. این شیوع بیماری به وضوح مدت زمان زیادی نیست که به راه افتاده است. هنوز بسیاری از مغازه‌ها و ساختمان‌ها فرم قبلی‌شان را حفظ کرده‌اند و می‌توان نشانه‌هایی از حیات قبلی را در آن‌ها دید. نمایش بازی در شب جریان دارد اما سازندگان از تم تیره برای بازی استفاده نکرده‌اند. به جای آن ما با چند نمای نیمه موزیکال رو‌ به‌رو هستیم که نشان می‌دهند هنوز هم راه‌های احمقانه‌تری برای از بین بردن زامبی‌ها به ذهن بشر می‌رسد!

گیم‌پلی بازی از یک فرم نسبتا ثابت و البته انعطاف‌پذیر بهره می‌برد. مثل همیشه در سری بازی‌های دد رایزینگ می‌توان در هنگام نبرد از یک ترکیب خاص برای اجرای چندضرب‌ها استفاده کرد. فرانک می‌توان از ضربات تن به تن استفاده کند و یا دشمنان را با سلاح گرم از پا در آورد. هم‌چنین امکان پرتاب اجسام دیگر به آن‌ها نیز وجود دارد که در مجموع ترکیب عجیب و غریبی از ضربات و تمام‌کننده‌ها را در Dead Rising 4 خلق می‌کند. هم‌چنین مثل قبل امکان رانندگی با انواع وسایل نقلیه وجود دارد. تفاوت این نسخه با دیگر عناوین سری در اضافه کردن برخی ترکیب‌های عجیب و غریبی است که در نمایش‌های بازی دیده‌ایم. مثلا نمایش E3 فرانک را در حال هدایت یک باگی آف‌-رود مجهز به تیربار نشان می‌داد. تعداد زامبی‌هایی که در همان چند ثانیه توسط این وسیله از بین رفتند نشان می‌داد که بازی هنوز هم اصالت خودش را در این زمینه حفظ کرده است.

بخش زیادی از تحولات Dead Rising 3 علاوه بر نسل هشتمی شدن آن، به گزینه‌های زیاد در شخصی‌سازی سلاح‌ها مربوط می‌شد. نیک راموس می‌توانست از بی‌استفاده‌ترین وسایلی که در اطراف می‌بیند یک اسلحه‌ی قوی با قدرت تخریب بالا بسازد که حتی فکر کردن به آن هم غیر ممکن جلوه می‌کرد. کپ‌کام برای Dead Rising 4 هم این فرمول را دوباره پیاده کرده است. مثلا فرانک می‌تواند یک تبر دو لبه درست کند که به یک دستگاه شوک الکتریکی وصل شده است. این دو اسلحه بدون هم شاید قدرت زیادی نداشته باشند اما در کنار یک‌دیگر به یکی از بهترین سلاح‌های کشتار جمعی تبدیل می‌شوند. سیستم کرفتینگ Dead Rising 4 به همین منوال یکی از کلیدی‌ترین بخش‌های آن به حساب می‌رود که دست بازیکن را در ساخت و ساز ناممکن‌ترین ترکیب‌ها نیز باز می‌گذارد. از سوی دیگر برای سلاح‌های دوربرد نیز چنین سیستمی پیاده شده است. دمو بازی با نمایش یک زوبین دست‌ساز و شخصی‌سازی شده آغاز می‌شود. این زوبین هرچند معمولی نیست و به یک آتش‌انداز مجهز شده است که به کمک آن می‌توان باعث انفجار شد. هر بار که یکی از تیرهای انفجاری را از این زوبین شلیک می‌کنید، باعث انفجار شده و اطراف را هم تحت تاثیر قرار می‌دهد. به این‌ ترتیب سلاح‌های دوربرد هم می‌توانند برای کشتار جمعی استفاده شوند.

نمایش‌های بازی به صورت تکه تکه نماهایی از سیستم کمبو بازی را نشان داده‌اند. Dead Rising 4 سیستمی برای شمارش چندضرب دارد که با کشتن زامبی‌ها به صورت متوالی به شما امتیاز می‌دهد. استفاده از سلاح‌هایی که نبوغ بیشتری در ساخت آن‌ها صورت گرفته است، به شما اجازه می‌دهد تا برای کشتن زامبی‌ها امتیاز Special دریافت کنید. این امتیاز در ادامه می‌تواند برای اجرای تمام‌کننده‌ها استفاده شود. مثلا فرانک می‌تواند با استفاده از این امتیاز با یک دور کامل به تمام زامبی‌هایی که دور او را گرفته‌اند شوک الکتریکی وارد کند. تمام اجزای سیستم کمبو Dead Rising برای تبدیل آن به اثری با خشونت بالا که بخش زیادی از آن را بار طنز تشکیل داده کمک می‌کنند.

اگر نمایش‌های بازی را به طور مرتب دنبال کرده باشید، حتما از روز اول متوجه لباس اگزو (Exo Suit) فرانک شده‌اید. این لباس که البته یکی از نوآوری‌های سازندگان در نسخه‌ی چهارم به حساب می‌آید، به فرانک در ارتقا دادن قدرت‌هایش کمک می‌کند. تقریبا همانند چیزی که در Saints Row 4 دیده بودیم، فرانک در Dead Rising 4 می‌تواند با این لباس پرش‌های بلندتری انجام دهد، مشت‌های محکم‌تری بزند و در کل قدرت‌هایی نزدیک به یک ابر قهرمان داشته باشد. طبق اعلان بسیاری از کسانی که پیش از عرضه توانسته‌اند بازی را تست کنند، لباس اگزو فرانک صرفا یک مکانیزم اضافی در بازی نیست و در مراحل داستانی نیز به کار می‌آید. اگزو هم‌چنین می‌توانند هم‌چنین نقش مهمی را در مواجهه با گروه بزرگ زامبی‌ها ایفا کند. اجسام بزرگ و سنگینی که در بازی می‌بینید، اکثرا می‌توانند به کمک این لباس وسیله‌ای برای کشتار جمعی باشند. این لباس با وجود تمام نکات مثبتی که تا به اینجا از آن ذکر شد، معایبی هم دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها تمام شدن انرژی است. زمانی که نتوانید این لباس را به هر نحوی شارژ کنید، تقریبا مثل پاور آرمورهای Fallout بلااستفاده می‌شود و شاید مثل بازی‌های دیگر بتوانید آن را پس از استفاده منفجر کنید!

هم‌چون بازی‌های قبلی مجموعه، Dead Rising 4 هم در یک محیط جهان باز سندباکس روایت می‌شود. بازیکن‌ها می‌توانند به راحتی در هر جای آن گشت و گذار کنند و به دنبال سلاح و وسایل نقلیه‌ی جدید برای اضافه کردن به کالکشن خود باشند. از طرفی مراحل جانبی که بخش زیادی از روند هر نسخه‌ی دد رایزینگ را تشکیل می‌دادند، در نسخه‌ی چهارم هم به قصد بسط دادن بازی گنجانده شده‌اند. بعضی از قسمت‌های بازی که خارج از شهر ویلمورت قرار دارند، فرانک را برای مدتی از مراحل اصلی دور می‌کنند و به او اجازه‌ی گشت و گذار بیشتر را می‌دهند. مثلا بخشی از مپ بازی که قبلا پایگاه نظامی بوده و حالا با ورود به آن می‌توانید به تجهیزات و جنگ افزارهای جدید دسترسی پیدا کنید. Dead Rising 3 از قابلیت کو-آپ برای تمام کردن بخش کمپین بهره می‌برد. در عین حال که برای دیگر بخش‌های بازی تا 4 نفر هم می‌توانستند به بازی یک‌دیگر بپیوندند. بازی جدید تقریبا از سیستم مشابهی بهره می‌برد، با این تفاوت که تا 4 نفر می‌توانند در بخش کمپین با هم بازی کنند. این همکاری چندنفره شامل به پایان رساندن مراحل اصلی و جانبی می‌شود و معمولا بیشتر از بازی اصلی لذت‌بخش است. مثل نسخه‌ی دوم و سوم، Dead Rising 4 هم نسخه‌ی پی‌سی خواهد داشت. این بار اما به دلیل سیاست‌های جدید مایکروسافت در راستای یک‌پارچه‌سازی پلتفرم‌های خود، نسخه‌ی پی‌سی به جای استیم روی استور مایکروسافت عرضه می‌شود. کپ‌کام با این حال وعده داده که نسخه‌ی ویندوز 10 بازی از هر Dead Rising قبلی روی پی‌سی بهتر پورت شده است. با توجه به تاثیر موتور پایه‌ Forge و البته پیشرفت‌های DX11 چنین حرفی چندان دور از ذهن به نظر نمی‌رسد.

ناشر: Microsoft

سازنده: Capcom Vancouver

پلتفرم: PC, Xbox One

تاریخ انتشار: 6 دسامبر 2016 (16 آذر)

حدود 4 سال از تاریخ عرضه‌ نسخه اول می‌گذرد و نسخه‌ی دوم تا چندی دیگر به مرحله‌ی انتشار می‌رسد. این بار Dishonored 2 پیشرفت‌های اساسی را نسبت به قبل تجربه می‌کند که بتزدا در E3 و تریلرهای اخیر تا حد امکان آن‌ها را به نمایش گذاشته است. داستان 15 سال پس از جریانات نسخه‌ی اول دنبال می‌شود و از یک دوره‌ی بدون هیاهو و آشوب گذر می‌کند تا داستان کوروو آتانو را دوباره از سر بگیرد. مهم‌ترین تغییر بازی نسبت به قبل را می‌توان اضافه شدن امیلی کالدوین – دختر کوروو – را به عنوان شخصیت قابل بازی دانست. امیلی مالک بر حق تاج و تخت مادرش که حالا زیر دست کوروو تعلیمات آدم‌کشی را گذرانده و رویه‌ی جنگی خودش را دارد، وارد ماجرای یک خیانت می‌شود. او از مقام خودش خلع می‌شود و این موضوع خشم او را برمی‌انگیزد. کوروو و امیلی در همین راستا برای بازپس‌گیری چیزی که متعلق به آن‌هاست، تصمیم به سرکوب کردن هرج و مرج به وجود آمده می‌گیرند.

داستان بازی دوم در شهر دانوال شروع شده و در پی آن با اتفاقات سلسه‌‌واری که بعضی از آن‌ها به تصمیم‌های بازیکن وابسته‌ است، ادامه پیدا می‌کند. کارگردان بازی در تفسیر داستان می‌گوید: «بازی اول با مرگ جازمین کالدوین شروع شد که در نهایت به گردن کوروو افتاد. تمام انگیزه‌ی او پیدا کردن امیلی و پاک کردن اتهامات خودش بود. حالا پانزده سال گذشته و حقی که از دخترش صلب شده هم‌چنان تنها عاملی است که به کورووی پا به سن گذاشته انگیزه‌ی ادامه دادن می‌دهد». دیگر بعد داستان Dishonored 2 را می‌توان در تجربه‌ی بازی با امیلی دانست. او با این که دختر کوروو است و در تمام مدت از او درس گرفته است، راه و روش خودش را دارد. گذشت سال‌‎های و کنار آمدن با این قضیه که او حالا ملکه‌ است، اینجا به ما یک داستان و ایده‌ی جدید می‌دهد. امیلی حالا یک فرد بالغ است که پانزده سال تحت تعلیم بوده و هر کسی ممکن است برای جان‌اش یه تهدید باشد. با این حال او تصمیم می‌گیرد تا برای دفاع از حق تاج و تخت مبارزه کند.

امیلی و کوروو پس از گذشت دقایق ابتدایی بازی از دانوال به شهر کارناکا سفر می‌کنند. شهر جنوبی-ساحلی که پیش از این مستعمره‌ی ملکه به حساب می‌آمده و در سرنوکوس واقع است، به محل استقرار جدید پدر و دختر تبدیل می‌شود. این عقب نشینی لازمه‌ی مبارزه با تهدیدی است که جان هر دو آن‌ها را برای رسیدن به تاج و تخت به خطر می‌اندازد. برخلاف بازی قبل که کوروو در تمام مدت شخصیتی صامت بود، Dishonored 2 برای امیلی و کوروو از صداگذارهای نامی استفاده کرده است. خانم اریکا لوترل که پیش از این در بازی‌هایی مثل فال‌آوت 4 و دیابلو 3 صداگذاری انجام داده وظیفه‌ی صداگذاری امیلی را بر عهده دارد. از طرف دیگر بتزدا از استفن راسل، صداپیشه‌ی معروف شخصیت گرت از مجموعه‌ی Thief برای کوروو استفاده کرده تا پس از مدت طولانی شاهد بازگشت او به این عرصه باشیم. با در نظر گرفتن این ابعاد باید گفت که Dishonored 2 بازی پخته‌تری نسبت به اوریجینال خود به نظر می‌رسد.

نمایش‌های اخیر بازی در اولین نگاه مخاطب را با مناظر دوردست محسور خود می‌کنند اما در پس تمام این زیبایی‌ها یک عنصر درونی است که این بازی را منحصر به فرد جلوه می‌دهد. استودیو آرکین به خوبی می‌داند که دلیل بسیاری از تعریف و تمجیدهای مخاطبان از بازی اول آزادی انتخاب و عمل بود. نیرویی محرکی که بازیکن را وادار می‌کرد جرئت به خرج داده و تمام راه‌های موجود را برای پیشروی امتحان کند. این که شما چند بار در بازی می‌میرید، اهمیتی ندارد چون بسیاری از آن‌ها وابسته به همین قدرت انتخاب است. حالا Dishonored 2 محیط وسیع‌تری را در بستر استیم‌پانک خود فراهم کرده تا مخاطب در به پایان رسیدن بازی بیش از پیش آزادی داشته باشد. بازی مسیرهای مختلفی را پیش رویتان می‌گذارد که خیلی از آن‌ها در واقع نهان هستند اما پیدا کردن و یا گذر از آن‌ها ریسک پذیری بالایی را می‌طلبد. با در نظر گرفتن این که حالا دو کاراکتر قابل بازی با توانایی‌های مختلف داریم، نسخه‌ی دوم عنوانی با ارزش تکرار بالاتر نسبت به قبل است.

کوروو هنوز علامت Outsider حک شده روی دست‌اش را دارد و تقریبا تمامی قدرت‌های سابق‌اش قابل استفاده هستند. قابلیت‌های شاخص او مثل Blink، Possesion و Blend Time همگی از نو طراحی شده‌اند اما ساختار اصلی خود را حفظ کرده‌اند. در همین راستا دیزاینر ارشد بازی می‌گوید که بسیاری از باگ‌ها و ایرادهای قبلی در این زمینه در نسخه‌ی دوم برطرف شده‌اند. برای مثال انیمیشن بلینک کوروو بعضی اوقات در بازی اول به صورت ناقص لود می‌شد که حالا برطرف شده است. در نسخه‌ی دوم قابلیت‌های کوروو همگی قابلیت ارتقا را خواهند داشت. برای مثال قابلیت بلینک می‌تواند در ادامه طوری آپگرید شود که زمان را در حین حرکت متوقف کند. در سوی دیگر امیلی به قابلیت‌های متفاوت و متناوبی دسترسی دارد که پلی‌استایل او را در مقابل کوروو قرار می‌دهد. سازندگان بیشتر وقت خود را برای طراحی قابلیت‌های امیلی صرف کرده‌اند و البته شباهت خاصی بین قابلیت‌های ویژه او با کوروو وجود دارد.

مکانیک Far Reach امیلی که عملکردی مانند بلینک برای کوروو را ایفا می‌کند، نشان می‌دهد که شاید بازی کردن با دو شخصیت متفاوت آن‌قدر هم بازی را دچار تفاوت در باطن نکند، اما بخش زیادی از ظاهر را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد. این مکانیک دقیقا کاربردی مانند بلینک دارد اما امیلی به جای تله‌پورت از یک هوک برای جا به‌ جا شدن در محیط استفاده می‌کند. از جمله قابلیت‌های دیگر این هوک می‌توان جا به جا کردن اشیای محیط و پرت کردن حواس نگهبانان را نام برد. این هوک به امیلی اجازه می‌دهد تا بدون محدودیت در شهر تردد کند اما نگهبانان شانس این را دارند تا حرکات او را ببینند. در نقطه‌ی مقابل کوروو به کمک بلینک سرعت بیشتری در حرکت دارد و از دید نگهبان‌ها هم مصون است؛ با این وجود برای استفاده از این قابلیت محدودیت دارد. اکثر قابلیت‌های دو کاراکتر کاربرد مشابهی دارند و بنا به استایل بازی خود یکی از آن‌ها را انتخاب می‌کنید. این آزادی انتخاب Dishonored 2 تنها پس از دو بار به پایان رساندن بازی ارزشمند خواهد بود.

آرکین برای طراحی مراحل از نسخه‌ی اول کمک گرفته و تقریبا هر مرحله ساختار منحصر به فرد خودش را دارد که به پایان رساندن آن را با دیگر مراحل متمایز می‌نماید. نسخه‌ی دوم هم مثل قبل قرار نیست روند خطی داشته باشد و با این وجود اگر فکر می‌کنید که با تمام کردن آن در 10 ساعت به هدف اصلی بازی می‌رسید، بازی اشتباهی را انتخاب کرده‌اید. در واقع زمان معیاری نیست که بتوانیم به کمک آن Dishonored را بسنجیم. مراحل نسخه‌ی دوم طوری طراحی شده‌اند که هر کدام حکم یک مارپیچ کوچک داخل مارپیچ بزرگ‌تر را ایفا کنند. بازی خودش را در اختیار مخاطب می‌گذارد تا هر طور که می‌خواهد قصه را تعریف کند و این مسئله به وضوح در نمایش‌های اخیر دیده می‌شود. بهترین و متفاوت‌ترین مراحل نسخه‌ی اول مثل مهمانی بویل حالا به اصلی برای طراحی مراحل بازی دوم تبدیل شده‌اند. حتی اگر فکر می‌کردید که باز قرار است با یک محصول یکنواخت از نظر ظاهری روبرو باشیم، آرکین با نسخه‌ی دوم پا را فراتر از مرزهای تعریف‌شده گذاشته است.

بازی مثل نسخه‌ی اول از سیستم Chaos استفاده کرده با این تفاوت که این بار با یک مکانیک بسط داده شده روبرو هستیم. این مکانیک به نوعی تاثیر مستقیمی را روی داستان و اتفاقاتی که در روایت به دست کوروو هدایت می‌شدند، داشت. درجات مختلف Chaos اخلاق و بازتاب‌های شخصیتی امیلی و کوروو را نسبت به اطراف تغییر داده و در نتیجه بازیکن‌ها با پلی‌استایل مختلف پایان‌های مختلفی را تجربه خواهند کرد. این موضوع به مخاطب اجازه می‌دهد که امیلی یا کوروو خودش را داشته باشد و Dishonored از این نظر تفاوتی با یک بازی نقش‌آفرینی ندارد. چنین قابلیتی در واقع به طور غیرمستقیم تعادل بین اکشن و مخفی‌کاری را در بین بازیکن‌های مختلف برقرار می‌کند. هر دو کاراکتر حالا با سیستم لول آپ قابل شخصی‌سازی تا ریزترین بخش‌ها را دارند. بنابراین به پایان رساندن بازی بدون کشتن حتی یک نفر کاملا عملی است.

به عنوان یک طرفدار شاید فکر نمی‌کردم که آرکین به این زودی بخواهد دنباله‌ای برای بازی موفق‌اش بسازد و حتی محصول بهتری از قبل تحویل‌مان دهد. با این حال حس ناب بودن هنوز هم در تصاویر و نمایش‌هایی که از بازی دیده‌ایم، وجود دارد و انتظار ما را برای تجربه یک دنباله‌ی درخور بیشتر می‌کند. آن چه از کارنامه‌ی آرکین و به خصوص جوایزی که نسخه‌ی اول به خاطر کامل و خاص بودن‌اش دریافت کرد، خیال ما را از بابت این دنباله کمی راحت می‌کند. تا به اینجا و تمام جزئیاتی که از طریق نمایش‌های بازی دستگیرمان شده همگی حاکی از این هستند که Dishonored 2 قدم در راه درستی گذاشته است و احتمالا یکی از مدعیان عنوان بازی سال خواهد بود.

ناشر: Bethesda

سازنده: Arkane Studios

پلتفرم: PC, PS4, XOne

تاریخ عرضه: آبان ماه 1395

بخش داستانی چند سالی است که از اولویت‌های این سری کنار رفته است، اما هنوز هم CoD نسبت به رقیبان‌اش اهمیت بیشتری به بخش تک نفره می‌دهد. دو نسخه قبلی سیر تکاملی تکنولوژی و دنیای سایبرپانک را برای مخاطب به تصویر می‌کشید، اما IW حتی پا را فراتر از این مرزبندی‌ها گذاشته و کاملا آخرالزمان دیگری را شرح می‌دهد. در وضعیت فعلی تقریبا هیچ شوتر دیگری نتوانسته ایده آینده دور را به این شکل پیاده کند. بازی چندین دهه دورتر از سال‌هایی که ما در زمین مشغول زندگی هستیم جریان دارد. تقریبا تمام منابع طبیعی از بین رفته‌اند و ملل مختلف جهان با هدف کمک به حل این وضعیت سازمان متحدی را تشکیل داده‌اند که آن را UNSA می‌نامند. هدف اصلی این سازمان کند و کاو در سیاره‌ و سیارک‌های دوردست و دست‌یابی به منابع جدید برای حفظ بقای بشر است. اما ماجرا به اینجا ختم نمی‌شود. گروهی از شبه نظامیان که به صورت خودسرانه قصد جلوگیری این کاوش‌های بین کهکشانی را دارند، کار را برای UNSA سخت می‌کنند. این دسته که توسط آنتیاگونیست اصلی با بازی کیت هرینگتون رهبری می‌شوند، به نام سازمان SDF معروفند. بدون در نظر گرفتن دیگر عوامل موثر در داستان بازی، روایت این نسخه کاملا روی درگیرهای فضایی این دو سازمان با یکدیگر تمرکز دارد. بازیکن کنترل کاپیتان Nick Reyes که سابقه چندین همکاری موفق را با UNSA داشته، در دست می‌گیرد تا در برابر حملات دشمن مقاومت کند. با وجود این که بخش تک نفره بازی در اولین نگاه و حذف عامل جاذبه، کاملا متفاوت از بازی‌های قبلی مجموعه جلوه می‌کند، اما ساختار کم و بیش بدون تغییر است.  مثل همیشه اکثر مراحل با جست‌و جو کوتاهی در محیط شروع می‌شوند و در ادامه با چاشنی اکشن کامل می‌شوند. نمایش‌هایی که اکتیویژن در E3 امسال و پس از آن به عنوان بخش تک نفره IW در معرض عموم قرار داد، حاکی از آن است که بزرگترین تغییر بازی در حذف جاذبه و اضافه شدن ایستگاه‌های فضایی خلاصه می‌شود. با این حال هنوز هم اهمیت به بخش داستانی جزو اولویت‌های سازندگان این سری به حساب می‌رود.

کیت هرینگتون که بیش از هر چیزی به خاطر بازی کردن نقش جان اسنو در سریال Game of Thrones شناخته شده است، نقش منفی اصلی IW را بازی می‌کند و ظاهرا خیلی هم خوب از پس این کار برآمده است. هر چند که هرینگتون تنها ستاره‌ای نیست که امسال با اکتیویژن قرارداد همکاری بسته است. همان طور که در سال‌های گذشته شاهد حضور ستاره‌های ورزشی مثل مارشاون لینچ در سری CoD بودیم، امسال نیز حضور لوئیز همیلتون – راننده فرمول یک – در بازی تایید شده است. هر چند که همیلتون احتمالا جزو نقش‌های دسته اول نیست و حضور کاراکتر او تنها در چند برداشت مهم بازی تایید شده است. از دیگر تغییرات مهم بخش تک ‌نفره می‌توان به حذف امکان بازی کو-آپ اشاره داشت. این قابلیت را تری‌آرک برای اولین بار در Black Ops 3 معرفی کرد و البته بازخوردهای آن نیز جالب بود. با این حال IW تعدادی مراحل فرعی با امکان تکرار خواهد داشت که می‌توانید پس از اتمام کمپین وقت بیشتری را با بازی صرف کنید.

بخش چندنفره‌ Infinite Warfare‌ امسال رقیبان بزرگی مثل Battlefield 1 و Titanfall 2 را در برابر خود دارد. هر چند که نمی‌توانیم خیلی انتظارات خود را از این بخش بالا ببریم، اما اینفینیتی وارد پروژه جدیدش را دست‌خوش تغییرات جالبی کرده است. مثل همیشه این بار هم بازیکن باید کلاس مورد نظر خود را انتخاب کند که مهم‌ترین تفاوت‌های میان آن‌ها در نوع تاکتیک، اسلحه و قدرت ویژه خلاصه می‌شود. بازی در هنگام عرضه 6 کلاس مختلف به نام‌های Stryker، Phantom، Merc، FTL، Synaptic و Warfighter خواهد داشت که انتظار می‌رود به مرور زمان به تعدادشان اضافه شود. بازیکن با انتخاب هر کلاس می‌تواند تجهیزات و ادوات نظامی‌اش را به سلیقه خود شخصی‌سازی کند. بازی از این نظر تفاوت‌های چندانی با نسخه‌های قبلی ندارد اما در نظر داشته باشید که در IW تعویض لودآوت به صورت درجا انجام می‌شود و نیازی به منتظر ماندن برای ریسپاون نیست. کلاس Synaptic یکی از حرکات نوآورانه بازی به حساب می‌آید. این کلاس که کنترل یک روبات را به بازیکن می‌دهد، برای اولین بار است که در این سری دیده شده و قابلیت‎‌های جالبی هم دارد. بازیکن علاوه بر این که حس کنترل یک روبات را تجربه می‌کند، قابلیت این را خواهد داشت که حریف را از راه دور به سمت خود کشانده و آن‌ها را دو تکه کند! در مجموع کلاس‌های بازی نسبت به Black Ops 3 پیشرفت قابل قبولی داشته‌اند و تنوع بیشتری را  شامل می‌شوند. تجهیزات جدیدی که بنا به سیاق بازی – آینده دور – در بخش چندنفره گنجانده‌ شده‌اند یکی از عواملی است که ما را به بهبود وضعیت بخش چندنفره IW امیدوار می‌کند. گیم‌پلی حتی سریع‌تر از قبل به نظر می‌آید و به نسبت BO3 هیجان بیشتری را منتقل می‌کند. بخشی از این هیجان مضاعف در گرو طراحی مپ‌های بازی است. مپ‌های Infinite Warfare طراحی دقیق‌تر و مینیمالی دارند. در چند نمایش اخیر بخش چندنفره می‌توان به وضوح متوجه تغییرات ابعاد و جزئی‌نگری در نقشه‌های بازی شد. مکانیزم‌هایی مثل دابل جامپ و یا راه رفتن روی دیوار تقریبا از دو سال پیش به بخش جدایی‌ناپذیر از گیم‌پلی CoD تبدیل شده‌ و حالا تاثیر آن‌ها در بازی حتی بیشتر از قبل واضح است.

بازی علاوه بر بخش چندنفره، مود زامبی هم خواهد داشت. زامبی‌ها در سری Call of Duty بیش از هر چیز یادآور خاطرات سه‌گانه Black Ops و نوآوری‌هایی هستند که تری‌آرک برای اولین بار چاشنی بازی کرد. بخش زامبی در هر سه نسخه BO جزو پرطرفدارترین‌ها در میان هواداران بود و حس همکاری و تم نوآر آن‌ها حتی دلیل خرید بازی را به بسیاری از مشتری‌های سالانه می‌داد. اینفینیتی وارد اولین بار است که قصد وارد کردن چنین بخشی را به یکی از پروژه‌های‌ خود دارد و به نظر می‌رسد که آن را بر اساس سلایق خود طراحی می‌کند. بخش زامبی IW شباهت زیادی به تم تیره سابق ندارد و بیش از هر چیزی برای سرگرم کردن مخاطب طراحی شده است. داستان زامبی مود از جایی شروع می‌شود که بازیکن به عنوان یکی از چهار نفری که برای تست بازیگری در فیلم جدید کارگردان خیالی بازی ویلارد وایلر حاضر شده‌اند، باید در برابر موج زامبی‌های کلاسیک دهه هشتاد مقاومت کند. ویلارد وایلر در خط داستانی بازی کارگردانی عجیب و غیر منتظره‌ای است که به خاطر ساخت دو فیلم کلاسیک مشهور است.

فضای زامبی مود Infinite Warfare کمی تا حدودی از جو فضا خارج می‌شود و بیشتر حالت کلاسیک و رترو به خود می‌گیرد. بازیکن در یک پارک بزرگ گیر افتاده و باید در حین حفظ بقا و سالم ماندن از حمله زامبی‌ها، برق اصلی پارک را دوباره راه‌اندازی کند. سبک آرکید بازی و چراغ‌های نئونی طراحی فوق‌العاده‌ای در نمایش‌های این بخش داشتند و حتی قسمت‌هایی از بازی حاوی محتوای مخفی یا Easter Egg بود.  به نظر می‌رسد که زامبی‌ها در Infinite Warfare خود یک کمپین جداگانه را در کنار بخش تک‌ نفره و چندنفره تشکیل می‌دهند. این بخش حکم یک مکاشفه طولانی را دارد که آزادی عمل بالایی را در تمام کردن آن دارید. چیزی که همیشه از بخش تک نفره بازی انتظار می‌رفت و هیچ وقت نهایی نمی‌شد. باید دید که عملکرد این بخش در محصول نهایی چگونه خواهد بود.

این نسخه هم مثل دیگر بازی‌های سری CoD با هر عملکردی فروش تضمین شده‌ای خواهد داشت. حتی حواشی پیرامون دیس‌لایک‌های ویدئوی بازی در یوتیوب و فراتر از این‌ها هم نمی‌توانند جلوی میلیون‌ها هواداری که هر ساله بازی را خریداری می‌کنند، بگیرد. امسال اینفینیتی وارد تمام تلاش خود را به کار بسته تا Infinite Warfare حتی به عنوان یک بازی با تم تکراری، عملکرد خوبی را در بین مخاطبان داشته باشد. حضور چهره‌های سرشناس در بخش تک نفره، تغییرات گیم‌پلی و به‌خصوص بخش چندنفره در کنار زامبی مود همه از جمله‌ مواردی هستند که بازی را از نسخه‌های قبلی متمایز می‌کنند. با در نظر گرفتن این تغییرات، بخش دیگری از موفقیت بازی وابسته به عملکرد رقیبان اصلی IW یعنی بتلفیلد 1 و تایتان‌فال 2 است که هر دو نمایش‌های خیلی خوبی را از خود ارائه داده‌اند. این عنوان در تاریخ 4 نوامبر برای رایانه‌های شخصی، پلی‌استیشن 4 و ایکس‌باکس وان عرضه خواهد شد.

بازسازی یک حماسه

در نقطه مقابل Infinite Warfare که بخش زیادی از حواشی آن را نظرات ضد و نقیض فرا گرفته، اکتیویژن در نمایشگاه E3 امسال از نسخه‌ بازسازی شده‌ Call of Duty 4: Modern Warfare پرده‌برداری کرد. این نسخه از بازی پس از گذراندن زمانی نزدیک به یک دهه قرار است در دست بازسازی قرار بگیرد و مرکز توجهات را به خود اختصاص داده است. جنگاوری نوین شاید امروزه دیگر نوین به حساب نیاید، اما هنوز هم یکی از بزرگ‌ترین شوتر اول شخص‌های دوران است. با این که کمپین و بخش چندنفره بازی کاملا از نو بازسازی شده و به عنوان یک بازی مستقل از آن نام برده خواهد شد، اما برای تجربه این ری‌مستر حتما باید Infinite Warfare را خریداری کنید. این سیاست به نظر تنها برای تضمین کردن فروش بازی اصلی در نظر گرفته شده و حتما باید یکی از نسخه‌های Legacy و یا Legacy Pro (شامل محتوای سیزن پس) را خریداری کنید. بازسازی Modern Warfare علاوه بر کمپین بخش چندنفره را نیز شامل می‌شود. بازی اصلی که در سال 2007 منتشر شد، پیشرفت بزرگی در بخش چندنفره به حساب می‌آمد و هنوز هم طرفداران بسیاری دارد. نسخه ری‌مستر در هنگام عرضه تنها 10 مپ از 16 مپ بازی اصلی را در اختیار بازیکن قرار می‌دهد و 6 مپ باقی‌مانده با یک بسته الحاقی رایگان در ماه دسامبر عرضه می‌شوند. بخش چندنفره بازی با وجود این که تغییرات زیادی را از حیث ظاهری به خود دیده، اما هنوز هم رنگ و بوی بازی قدیمی را می‌دهد. تفاوت‌های اصلی این بخش از ری‌مستر با بازی اصلی را می‌توان در اضافه شدن چند کنترل پوینت جدید و سرورهای اختصاص دانست.

ناشر: Activision

سازنده: Infinity Ward

پلتفرم: PC, Playstation 4, Xbox One

تاریخ عرضه: 4 نوامبر 2016 (14 آبان)

پیش نمایش Call of Duty: Infinite Warfare