در هیاهویی که بازی‌های مستقل به راه انداخته بودند، استودیوی Play Dead با عرضه دو بازی لیمبو و اینساید، چنان فلسفه‌ای به تصویر کشیدند که تا ابد در ذهن همه ما خواهند ماند. هنر نابی که این دو بازی ارائه کردند قطعا به الگوی خیلی از تیم‌های بازی‌سازی تبدیل خواهد شد. شاید کمتر کسی فکرش را می‌کرد، استودیوی غیر از پلی دد بتواند دوباره چنین آثاری خلق کند.

اما خب Tarsier Studios معادلات را به هم زد. وقتی برای اولین‌بار تریلر بازی Little Nightmares منتشر شد همه بر این باور بودند که یک تقلید کورکورانه از اینساید شکل گرفته و با اثری ضعیف روبه‌رو خواهیم بود. اما وقتی بازی منتشر شد نشان داد هرچند به بازی‌های پلی دد شباهت دارد اما اثری قابل تحسین است.

دخترک زردپوش

بازی دقیقا مانند آثار پلی دد بدون هیچ توضیح اضافه‌ای شروع می‌شود. دختر بچه‌ای به نام Six را شاهد هستیم که در محیطی تاریک نمور خوابیده و با فشردن دکمه‌ای از جا بلند می‌شود. بازی هیچ توضیحی در مورد کلیدهای کنترل دهنده نمی‌دهد و خودتان باید با امتحان کردن متوجه کارایی هر یک از آن‌ها شوید و مکانیک‌های بازی را کشف کنید. و خب همان‌طور هم که انتظار می‌رود کوچک‌ترین چیزی در مورد داستان توضیح داده نمی‌شود. یک خط دیالوگ هم میان کاراکتر رد و بدل نمی‌شود و تا پایان بازی باید صبر کنید. یادم می‌آید خیلی‌ها به پایان اینساید و حتی لیمبو ایراد گرفته بودند.

این خیلی‌ها بر این عقیده بودند که بازی نه داستان را درست روایت کرده و نه پایان‌بندی درست و درمانی برای آن تدارک دیده است. از طرفی عده‌ای هم بودند که با درک درست داستان این دو بازی در پایان کار برداشت‌های خود را بیان می‌کردند و داستان این دو بازی مخصوصا اینساید را یک اثر فلسفی و خاص می‌دانستند.

بازی Little Nightmares هم دقیقا چنین موضوعی را پیش آورده است. خیلی‌ها بر این باور هستند که بازی عملا داستان درست و درمانی تعریف نمی‌کند. اما توجه به نام بازی، میان پرده کوتاهی که ابتدای بازی نمایش داده می‌شود، پریدن ناگهانی Six از خواب در ابتدای بازی و اتفاقاتی که در پنج دقیقه پایانی بازی رخ می‌دهد کاملا هنر داستان‌سرایی بازی را به معرض نمایش می‌گذارد. با توجه به خاص بودن بازی و اینکه زمان زیادی از انتشار آن نگذشته است، اگر توضیح بیشتری دهم داستان لو می‌رود. حتی شاید برداشت شخصی من از داستان با شخص دیگری فرق کند و در درک و فهم بازی مشکل بسازد.

داستان این دست بازی‌ها چیزی است که باید حتما خودتان تجربه کنید و به همه چیز آن دقت کنید. به نوع محیط‌ها، به کوچک‌ترین اصوات، به دشمنان و به هر چیزی که در بازی به شما نشان داده می‌شود. کنار هم قرار دادن این‌ها باعث می‌شود تا بفهمید این داستان فلسفی و عمیق شاید روایت خاص یک باور و عقیده و شاید کنایه‌ای به یکی از مشکلات زندگی هر آدمی باشد. هرچه که باشد داستان Little Nightmares قابل ستایش است.

کابوسی کوتاه، خیلی کوتاه!

گیم‌پلی بازی شامل بخش‌های پلتفرمر، تعدادی معما و فرار از دست دشمنان بی شاخ و دم می‌شود. تمامی این بخش‌ها به بهترین شکل ممکن کار شده‌اند اما دو موضوع اجازه نمی‌دهد بازی آن‌طور که باید خودش را نشان دهد و حتی نمره کامل دریافت کند. موضوع اول که اکثر گیمرها و منتقدین به آن اشاره کرده‌اند، کوتاه بودن بازی است. برای بار اول که بازی را تجربه می‌کنید حدودا پنج ساعت زمان شما را می‌گیرد اما دفعات بعدی قطعا می‌توانید سه ساعته هم بازی را به اتمام برسانید. این موضوع ضربه بدی به بازی وارد کرده.

درست زمانی که در اوج لذت از بازی هستید و سازندگان را تحسین می‌کنید بازی به پایان می‌رسد. مشکل بعدی که باید به آن اشاره کرد کنترل کردن Six است. برخی مواقع بد قلق این کاراکتر موجب مرگ شما می‌شود! مشکلات کنترلی خیلی زیاد نیستند و اصلا به این شکل نیست که نتوانید بازی را به پایان برسید. اما برخی مشکلات باعث می‌شود که در بخش‌هایی مثل فرار از دشمنان به مشکلات بزرگی بربخورید. البته نکات مثبت گیم‌پلی به قدری زیاد است که این دو مشکل در برابر آن‌ها هیچ است. تلفیق پلتفرمر و حل معماها معجونی را خلق کرده که لذت بازی را دوچندان می‌کند.

در یکی از مراحل در آشپزخانه گیر افتاده‌اید و در عین اینکه باید از آن‌جا فرار کنید، باید مراقب دو آشپز غول پیکری که دنبال شما هستند هم باشید. تنها راه فرار هم آویزان شدن به قلاب‌های حمل گوشت است که رو به سردخانه در حال حرکت هستند! ابتدا بدون جلب توجه مسیر حرکت قلاب‌ها را رو به درب خروجی تغییر دهید که صدای زیادی تولید می‌کند.

همین صدا باعث می‌شود تا دو آشپز به سمت شما بیایند. به آرامی باید طرف قسمت شستشوی ظرف‌ها بروید و خود را به بالای کمد ظرف‌ها برسانید تا بتوانید فرار کنید. شاید توضیح این بخش باعث شود فکر کنید با مرحله آسانی طرف هستید اما به هیچ وجه این‌طور نیست. هوش و سرعت بالای دشمنان و عامل‌های محیطی باعث می‌شوند به اتمام رساندن هر یک از بخش‌های بازی آدرنالین شما را بالا ببرد.

سیاهِ دوست‌داشتنی

بازی اتمسفر سیاه و تاریکی دارد و با هیچ کسی هم تعارف ندارد. همین اتمسفر سیاه باعث شده تا در آن غرق شوید و از آن لذت ببرید. اما چه چیز باعث شده تا ما به عمق بازی برویم و در آن غرق شویم؟ قطعا گرافیک و موسیقی آن است. گرچه داستان در این مورد نقش پررنگی دارد اما گرافیک و موسیقی بازی است که فضاسازی مناسبی را پدید آورده و فضایی خاص را خلق کرده است. بازی از حیث گرافیکی واقعا خوب کار شده است. اگر فقط به دشمنان اصلی بازی و مهمانان مرحله پنجم بخواهیم نگاه کنیم باید نمره کامل را به بازی بدهیم.

اگر انیمه «شهر اشباح» ساخته میازاکی را دیده باشید، قطعا چهره دشمنان بخش مهمانی Little Nightmares برای شما آشنا خواهند بود. جزئیات بالایی که تمامی دشمنان دارد شما را مبهوت می‌کند. جدا از این، طراحی بی نقص محیط در تمامی مراحل باعث شده تا مدام در حال تحسین سازندگان باشید. توجه به کوچک‌ترین بخش‌ها تصایر خارق‌العاده‌ای را به وجود آورده که به جرات یکی از نقاط قوت بازی است.

جدای از گرافیک موسیقی تاثیرگذار بازی باعث شده تا در دنیای Little Nightmares خود را حس کنید و گاهی خود را جای Six بگذارید و تمامی استرسی که او متحمل است را حس کنید. این بازی هر نظر دوست‌داشتنی است و تجربه‌ای ناب را خلق کرده است. اگر از لیمبو و اینساید خوشتان آمده پس بدون هیچ معتطلی به سراغ تجربه این بازی بروید. Little Nightmares یک کابوس کوچولوی دوست‌داشتنی است!

سال ۲۰۰۶ یکی از عناوین نسبتا مهم و جذاب صنعت بازی‌سازی منتشر شد. بازی Prey از آن دست عناوین بود که شاید به نوعی تحول ایجاد کرد و خیلی‌ها منتظر عرضه قسمت دوم آن بودند. خیلی زود اخبار ساخت قسمت دوم به بیرون درز کرد و طرفداران این بازی به آینده امیدوار شدند. اما خب طولی نکشید که بازی در سکوت خبری فرو رفت و دیگر خبری از آن نبود. در همین حین تریلرهای کوتاهی از Prey 2 عرضه می‌شد که اثری به مراتب جذاب‌تر و مهیج‌تر را به تصویر می‌کشید. اما همان چند تریلر، پایان کار Prey 2 بود و بازی بعد از مدتی رسما توسط بتسدا لغو شد. اما طولی نکشید که استودیو آرکین، سازنده دو قسمت سری Dishonored تصمیم گرفت جان دوباره‌ای به بازی پِرِی بدهد و ساخت ادامه این بازی را آغاز کرد. موضوعی که وجود داشت این بود که آن‌ها اثری متفاوت را شروع کردند که شباهتی نسبی به قسمت اول داشت و هیچ پس‌وند یا پیش‌وندی برای بازی انتخاب نکردند. این موضوع باعث شد تا اسم این اثر نیز Prey باشد.

از هم گسیختگی فضایی

بازی در سال ۲۰۲۳ جریان دارد. اما خب باید گفت که زندگی با آن چیزی که فکرش را کنید فرق دارد. در دنیای بازی، جاف اف کندی ترور نشده و با رایزنی‌هایی مختلفی که با کشورهای گوناگون داشته باعث شده تا علوم فضایی پیشرفت کند. به واسطه این پیشرفت و همکاری اکثر کشورها، صدها ایستگاه فضایی در سرتاسر کهکشان برپا شده که هر یک مشغول تحقیقات خاص خود هستند. ما در طول بازی تنها با ایستگاه فضایی جان اف کندی طرف هستیم و کل اتفاقات بازی در این ایستگاه رخ خواهد داد. حوادثی که دقیقا در سال ۲۰۲۳ و در زمان بیدار شدن کاراکتر ما در ایستگاه Talos I رخ خواهد داد. ایستگاهی که هیچ چیزش سر جایش نیست و با حقایق تلخ و عجیبی روبه‌رو می‌شوید.

شما ایفاگر نقش مورگان یو هستید. کاراکتری از همه چیز بی خبر که درست پس از بیدار شدن با خیل عظیم موجودات عجیب و غریب روبه‌رو می‌شود. موجوداتی سیاه که گویا تلفیقی از شرارت و پلیدی هستند و هیچ کس توانایی مقابله با آن‌ها را ندارد. این موجودات که تایفون نام دارند، به یکی از بزرگ‌ترین راز‌های بازی تبدیل شده‌اند و باید علاوه بر تلاش برای بقا از حیات آن‌ها نیز پرده بردارید و البته تلاش کنید تا زودتر به سیاره زمین برسید! فکرش را کنید، شما در واقع موش آزمایشگاهی دانشمندان بوده‌اید و تمامی این اتفاقات عامل انسانی دارد و خبری از بیگانگان نیست. همین مسائل پیچش‌های داستانی را بیش‌تر می‌کند و رازهای بازی بیشتر می‌شوند. در مجموع می‌توان گفت با توجه به چیزهایی که از آن‌ها آگاه هستیم، داستان خوبی چشم انتظارمان است. با توجه به سابقه خود بتسدا هم شکی نداریم که داستان بازی از هر حیث غنی خواهد بود.

امنیتِ زیر خط فقر!

یکی از موضوعاتی که گیم‌پلی را حسابی تحت‌الشعاع قرار داده و آن را جذاب کرده این موضوع است که این ایستگاه فضایی برای مقاصد علمی و آزمایشگاهی طراحی شده و به هیچ وجه یک ایستگاه نظامی نیست. همین امر موجب شده تا هیچکس آمادگی لازم با دشمنان را نداشته باشد. به همین خاطر باید گوشه و کنار نقشه را مورد بررسی دقیق قرار دهید تا از اشیای موجود بتوانید سلاح سرد پیدا کنید و با آن‌ها از خود دفاع کنید. اما خب به هر حال این طبیعت انسان است که در هر نقطه‌ای حداقل ادوات نظامی را فراهم ببیند تا در صورت بروز مشکل بتواند از خود دفاع کند. پس در ایستگاه Talos I با کمی جستجوی دقیق می‌توانید سلاح‌های متنوع هم پیدا کنید. اما باید خاطر نشان کرد که اسلحه‌ها نقطه قوت گیم‌پلی نیستند و سازندگان توجه زیادی به آن نکرده‌اند. منظورم این این نیست که این سلاح‌ها اصلا طراحی خوبی ندارند و بهتر است آن‌ها را کنار بگذارید. اما مابقی قابلیت‌های گنجانده شده درون گیم‌پلی به‌قدری جذاب است که بیشتر از آن‌ها استفاده می‌کنید. همان‌طور که ذکر کردم، مورگان یو، موش آزمایشگاهی دانشمندان بوده و کارهای غیر انسانی زیادی روی او انجام شده است. به خاطر این رفتارها شما می‌توانید به اشیا مختلف تبدیل شوید! شاید چیز عجیبی باشد ولی خب از افرادی که تناسخ را در Dishonored پیاده‌سازی کردند چیزی غیر از این انتظار نمی‌رفت. همه این‌ها در کنار هم باعث شده تا آن سیستم بقا و مبارزه با موجودات عجیب و غریب بازی به بهترین شکل ممکن پیاده‌سازی شود. اکشن سریع بازی همان چیزی که دوست‌داران اکشن توقع دارند و اگر واقعا تمام آن چه در تریلرها دیده‌ایم در بازی وجود داشته باشند به جرات این اثر از Dishonored یک سر و گردن بالاتر است. برای ارتقا قابلیت‌های مورگان هم سیستم خوب و قابل قبولی ساخته شده که بی شباهت به بازی‌های نقش‌آفرینی نیست. از این‌ها که فاصله بگیریم به ساختار مراحل می‌رسیم. خوش‌بختانه سازندگان ظرافت عمل خاصی انجام داده‌اند و برای رسیدن از یک نقطه به نقطه دیگر راه‌های متعددی سر راه شما قرار داده‌اند. و خب با توجه به پایان‌های مختلف بازی و همین‌طور اتفاقات مختلف که حتی گیم‌پلی را دست‌خوش تغییر می‌کند قطعا شما هم مجاب می‌شوید هر سری یک مسیر را انتخاب کنید. مثلا فرض کنید برای پیشروی در یک مرحله دو راه دارید. یا از بین خیل عظیم دشمنان از وسط ایستگاه عبور کنید، یا بیرون از ایستگاه بروید و در فضایی بدون جاذبه مسیر خود را ادامه دهید. حالا که حرف از محیط خلاء شد باید بگویم سازندگان در این بخش هم هنر خود را نشان داده‌اند. حضور در این محیط با لباس مخصوص فضایی مورگان دنبال می‌شود و لحظات خاصی را ارمغان می‌آورد. باید حسابی مراقب سیستم طبیعی بقا و آسیب بازی باشید. چون ممکن است لباس آسیب ببیند و شما نابود شوید یا از ارتفاع سقوط کنید و دست و پایتان بشکند! به هر حال از سازندگانی با این سابقه چنین اثر کاملی هم انتظار می‌رود.

و آن‌گاه که ترس طبیعی جلوه می‌کند

شاید اگر گرافیک و موسیقی بازی به این اندازه خوب نبودند، ما غرق بازی نمی‌شدیم. چنان طراحی محیط و البته دشمنان در تریلرها شما را مبهوت می‌کند که همه چیز را فراموش می‌کنید. طراحی بی نقص محیط، و همین‌طور ظاهر دشمنان و البته خود شخصیت مورگان باعث شده تا Prey از هر نظر خوب جلوه کند. شاید اگر این گرافیک بالا و ظریف نبود هیچ‌گاه تا به این حد منتظر بازی نمی‌ماندیم. یا صداگذاری‌ها و موسیقی معرکه بازی که شما وارد محیط می‌کند. حس و حالی که توسط صداپیشگان و موسیقی به بطن گیم‌پلی تزریق می‌شود غیرقابل توصیف است. همین موسیقی و گرافیک است که باعث می‌شود حضور هر دشمن جدید لرزه به تن شما بیاندازد.

Prey قرار نیست در ژانر وحشت قرار بگیرد ولی شما را می‌ترساند، قرار نیست تماما اکشن باشد، ولی اکشن نابش شما را جذب می‌کند و حتی قرار نیست عنوانی نقش‌آفرینی باشد ولی ساختار درست المان‌های نقش آفرینی‌اش شما را مبهوت خودش می‌کند. این بازی را سازندگانی ساخته‌اند که پیش از این خود را ثابت کرده‌اند. ثابت کرده‌اند که استاد طراحی بازی هستند و می‌تواند مخاطب را عاشق محصول خود کنند. باید دید این عاشقی این بار هم تکرار می‌شود و سازندگان موفق به شکار گیمرها می‌شوند. آن موقع است که به ما خواهند گفت؛ شکارشدگان فضایی!

سازنده: Arkane Studio
ناشر: Bethesda Softworks
پلتفرم: PC, PS4, Xbox One
سبک: اکشن ماجرایی
تاریخ انتشار: ۱۵ اردیبهشت ۹۶

ب مثل بولیوی

نویسندگان بازی، ما را این دفعه می‌خواهند به کشور بولیوی ببرند. جایی که به جولانگاه قاچاقچیان تبدیل شده است. ما عضو یک گروه ویژه چهار نفره هستیم. گروهی که زبده‌ترین افراد آن را تشکیل داده‌اند و از آمریکا مامور شده تا در برابر گروه‌های خلافکاری ایستادگی کند و آن‌ها را از بین ببرد. این قاچاقچیان که عموما کوکائین جابجا می‌کنند، بازار بسیار مناسبی در این کشور پیدا کرده‌اند و تا حدوی می‌توان گفت در بولیوی حکومت می‌کنند. گروه ما نیز در تلاش است تا تمامی اعضای این گروه را از بین ببرد. سوال اینجاست که چرا نیروهای آمریکایی باید به بولیوی بروند و جلوی این گروه را بگیرند. این‌طور که پیداست با توجه به قدرت زیاد این گروه‌های خلافکاری و نفوذی که دارند، کشور بولیوی نمی‌تواند آن‌ها را کنترل کند. از همین‌رو آمریکا مثل همیشه که قهرمان است(!) وارد عمل می‌شود تا دشمنان را ریشه‌کن کند. این گروه ویژه که «ارواح» نام دارد از همان ابتدای ورود به بولیوی تلاش می‌کند تا جلوی عملیات قاچاقچیان را بگیرد. از این بیشتر چیز زیادی از داستان بازی مشخص نشده است. اما در برخی نشست‌ّهای مربوط به بازی، سازندگان ذکر کرده‌اند که داستان قابل قبول و خوبی را تدارک دیده‌اند. هیچ یک از تریلرهای بازی نیز از خط داستانی چیزی را لو نداد. به هر حال برای مطلع شدن از سر انجام این سربازان ویژه باید تا انتشار بازی صبر کنیم.

این گروه خشن

برخلاف قسمت‌های پیشین این مجموعه، شاهد یک بازی Open World هستیم. همین موضوع یک دنیای بسیار بزرگ و گسترده را جلوی پایمان گذاشته است. دنیایی که به واسطه گستردگی، تنوع زیادی در گیم‌پلی ایجاد کرده است. شاید عمده‌ترین تغییر بازی نسبت به قسمت‌های قبل همین موضوع باشد. در کنار این گستردگی محیط و دیگر تغییرات اعمال شده، همان المان‌های تاکتیکی دائمی در بازی حضور دارند تا حس و حال همیشگی وجود داشته باشد. البته بازی قرار نیست عینا همان مکانیک‌ها و روندی را که درAdvanced Warfighter یا Future Soldier دیده‌ایم را نشان دهد بلکه همان مکانیک‌ها را در دنیایی جدید و مدرن پیاده‌سازی کرده و تنوعی خاصی به بازی بخشیده است. مثل همیشه بازی توجه ویژه‌ای به همکاری با دیگر اعضای گروه دارد. می‌توانید برای اینکه هر ماموریت را انجام دهید، چند راه و روش مختلف را بررسی کنید. استراتژی خاص خود را انتخاب کنید و به دل دشمن بزنید. با جاگیری اعضای گروه در نقاط مختلف می‌توانید سیستم‌های مختلفی برای حمله اتخاذ کنید. می‌توانید دو نفر را به عنوان تک تیرانداز قرار دهید، و دو نفر دیگر وارد ساختمان شوند. یا همگی گروهی به دل دشمن بزنید. بازی از هر نظر دست شما را باز گذاشته است. تنوع در سلاح‌ها، تجهیزات نظامی و البته وسایل نقلیه باعث شده تا این تنوع در گیم‌پلی لحاظ شود. برای مثال با کمک درون‌ها می‌توانید موقعیت دشمنان را شناسایی کنید و با برنامه‌ریزی دقیق‌تری به آن‌ها حمله کنید. اگر هم تاکتیک برای شما معنی ندارد، چهار نفره به دل دشمن بزنید! با توجه به Open World بودن بازی، شاهد محیط‌ها و بخش‌های مختلفی در نقشه بازی هستیم. در بازی شاهد محیط‌های جنگلی، بیابانی، کوهستانی و شهری هستیم که هر یک جزئیات مختلفی دارند که سیستم آب و هوای پویای بازی، این جزئیات را دوچندان کرده است. انجام ماموریت‌ها در روز باعث می‌شود که به راحتی موقعیت دشمنان را پیدا کنید و ساده‌تر جلوی آن‌ها را بگیرید ولی از سوی دیگر شب هنگام کار شما سخت می‌شود و باید با یک عملیات تاکتیکی به مقر مورد نظر خود برسید و جلوی دشمنان را بگیرید. موضوع دیگر که در این قسمت خیلی پررنگ شده است، استفاده از وسایل نقلیه متنوع است که گیم‌پلی بازی را از یکنواحتی خارج کرده است. انواع و اقسام وسایل نقلیه در بازی وجود دارد که می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. تنوع بالای این وسایل نقلیه باعث شده تا همانند سلاح‌ها، با استفاده از آن‌ها نیز روند پیشروی مراحل را تغییر دهید. مثلا در یکی از تریلرهای بازی شاهد آن هستیم که دشمنان متوجه حضور شما می‌شوند و سوژه مد نظر شما فرار می‌کند و فردی که بازی می‌کند سوار یک موتور کراس می‌شود و سوژه را تعقیب می‌کند. یا در نمایی دیگر شاهد آن هستیم که کنترل یک هلی‌کوپتر را عهده‌دار هستیم و مسافت زیادی را با آن طی می‌کنیم و سپس در منطقه مناسبی وارد محل اختفای دشمن می‌شویم.

سازندگان گیم‌پلی کاملا آزادی را طراحی کرده‌اند. همه چیز مهیا است و تنها کافی است تا ما از آن‌ها استفاده کنیم. تریلرهای بازی نیز این موضوع را ثابت کرده‌اند که می‌توانید به روش‌های مختلف ماموریت‌های اصلی بازی را به پایان برسانید. با تاکتیک خاص خود و در سکوت جلو ببرید یا آن را به میدان نبرد تبدیل کنید. حتی می‌توانید یکی از دشمنان را گروگان بگیرید تا دیگران به شما حمله نکنند و بدین ترتیب بقیه را نیز خلع سلاح کنید. البته باید ذکر کنم که همه چیز به ماموریت‌های اصلی خلاصه نمی‌شود و با توجه به وسعت نقشه،  ماموریت‌های فرعی متنوعی نیز در بازی وجود دارد. غیر از این‌ها، این توانایی را دارید تا آزادانه در نقشه دست به اکتشاف بزنید و محیط‌های جذاب و مختلف بازی را شناسایی کنید. موضوع بعدی که باید به آن پرداخت هوش مصنوعی دشمنان و کاراکترهای غیرقابل بازی است. می‌توانید برای پیشبرد برخی از اهداف خود با مردم همکاری کنید و آن‌ها را راضی کنید. البته این موضوع استراتژی خاص خودش را می‌طلبد و باید با انجام چند ماموریت و ثابت کردن خود پیش مردم آن‌ها را با خود همسو کنید. پس از هوش مصنوعی و واکنش‌های دشمنان واقعا فوق‌العاده است. آن‌ها بسیار زیرک و هوشمند هستند و به کوچک‌ترین موضوعی واکنش نشان می‌دهند. البته همین دشمنان باهوش در برخی تریلرهای بازی حرکات عجیبی انجام می‌دهند که گاهی با خود فکر می‌کنید سازندگان بازی این بخش را فراموش کرده‌اند! به هر حال انتظار می‌رود این موارد کوچک در نسخه نهایی بازی به چشم نخورد.سیستم ارتقای سلاح‌ها، تجهیزات و همین‌طور خود کاراکتر نیز در بازی وجود دارد. با امتیازاتی که در طول بازی کسب می‌کنید می‌توانید سلاح خود را قوی‌تر کنید و تجهیزات مختلفی روی آن سوار کنید. از نظر ظاهر و تجهیزات خود کاراکتر نیز می‌توانید کارهای متنوعی صورت دهید. بخش چندنفره نیز به قوت خود باقی است و حتی با توجه به تریلرهای بازی نسبت به همه قسمت‌های پیشین، بهتر هم شده است. البته بخش چندنفره به‌صورت Co-Op امکان‌پذیر است و باید مراحل داستانی را به کمک دوستان خود انجام دهید که قطعا تجربه لذت‌بخشی خواهد بود.

سرزمین اشباح

یکی از مهم‌ترین بخش‌های بازی که می‌توان در مورد صحبت زیادی داشت، بخش هنری یا همان گرافیک آن است. تیم سازنده برای خلق محیط‌های بازی، وسواس زیادی خرج داده‌اند. در نشست‌های مربوط به بازی نیز گفته‌اند اضافه کردن یک محیط به این گستردگی و با حجم از جزئیات وقت زیادی از آن‌ها گرفته است. آن‌ها برای اینکه محیط‌های بازی را هرچه طبیعی‌تر خلق کنند، به دل طبیعت رفته‌اند و با تحقیقات و عکس‌برداری از محیط‌های اصلی موفق به پیاده‌سازی درست محیط‌های بازی مخصوصا محیط‌های طبیعی شده‌اند. غیر از بررسی محیط‌های طبیعی، برخی از اعضای سازنده بازی به کشور بولیوی سفر کرده‌اند تا طبیعت این کشور را بدون هیچ نقصی در بازی پیاده‌سازی کنند. از سوی دیگر با همکاری یکی از سربازان ارتش بولیوی، حرکات نظامی این کشور کاملا بررسی شده تا این موضوع نیز در بازی حالتی طبیعی داشته باشد. شاید برایتان جالب باشد که بدانید، نقشه Ghost Recon Wildlands، بزرگ‌ترین نقشه‌ای که است که یوبی‌سافت در بازی‌های خلق کرده است. شرایط خاص جغرافیایی کشور بولیوی هر لحظه ممکن است شما را شگفت‌زده کند. می‌توانید با پیشروی در قسمت غربی نقشه به قله آند برسید و در سرزمین‌های برفی زمان خود را سپری کنید یا با سفر به مناطق شرقی به دشت‌های وسیع آمازون برسید. بازی شامل مناطقی همچون آلتیپلانو ( فلات مرکزی آمریکای جنوبی )، کنیون، زمین‌های سرسبز، کوه‌های خشک، زمین‌های مرتفع، جنگل، دریاچه، سالاردو ییونی (بزرگ‌ترین کویر نمک کنار کوه آند) و باتلاق می‌شود. سفر تیم سازنده به کشور بولیوی فقط برای طراحی حرکات نظامی و طراحی محیط نبوده است. آن‌ها علاوه بر این دو موضوع فرهنگ مردم این کشور را نیز زیر نظر گرفتند و کوچک‌ترین نکات را در بازی پیاده‌سازی کردند. فرهنگ نقاط مختلف این کشور در بازی گنجانده شده است. روستاها و شهرهای مختلف عینا پیاده‌سازی شده‌اند و خود را دنیایی واقعی و پویا حس می‌کنید.

یوبی‌سافت تا به الان با نمایش‌های بازی نشان داده که اثر بی‌نظیری ساخته است. تغییرات اعمال شده در بازی نیز همگی مثبت بوده و نویدبخش یک بازی خوش‌ساخت هستند. زمان زیادی تا هم قدم شدن با اشباح در سرزمین‌های وحشی باقی نمانده است. سلاح‌هایتان را آماده کنید.

اثر جدید گوریلا گیمز، یعنی Horizon Zero Dawn یک بازی آخرالزمانی است. اما آخرالزمانی که کاملا متفاوت است. این دفعه تکنولوژی کار دست انسان‌ها داده است و لشکری از ربات‌های در حال فرمانروایی روی زمین هستند. با سابقه‌ای که از گوریلا گیمز به خاطر داریم به نظر می‌رسد با عنوانی فوق‌العاده روبه‌رو باشیم.

دختر کماندار

بازی روایت‌گر زندگی دختری کماندار و شکارچی به نام Aloy است. او در دنیایی که حکمران آن ربات‌ها هستند زندگی می‌کند و حالا دیگر به شکارچی این ربات‌ها تبدیل شده است. الوی همواره در تلاش است تا راز اتفاقات اخیر و افزایش تعداد ربات‌ها را بفهمد و به همین خاطر دست به اکتشافات زیادی می‌زند. نکته جالب داستان بازی که در برخی تریلرها شاهد هستیم این است که الوی از انسان‌هایی صحبت می‌کند که با پیشرفت تکنولوژی و ساختمان‌های بلند باعث نابودی زندگی و بشریت شدند و این انسان‌ها دقیقا ما هستیم!

این رویکرد بازی قابل تحسین است و به نوعی در حال اخطار به انسان‌ها است. بازی ۱۰۰۰ پس از سقوط تمدن و نابودی تکنولوژی و انسان‌ها رخ می‌دهد. جایی که انسان پیشرفته آینده به سبک عصر حجر زندگی می‌کند و حیات وحش نیز دستخوش تغییر شده است. مشکلات به وجود آمده باعث شده تا تعداد بسیار کمی از انسان‌ها زنده باشند و به‌خاطرا تفاقات رخ داده مجبور هستند به‌صورت قبلیه‌ای زندگی کنند. ما نیز در نقش الوی در یکی از همین قبایل زندگی می‌کنیم و یکی از برترین شکارچی‌های قبیله به شمار می‌رویم. قبیله ما که نورا نام دارد یکی از قبایل اصلی و مهم است.

تمامی افرادی که در قبیله نورا حضور دارند از تکنولوژی، مبارزه با ربات‌ها و همین‌طور رسیدن به دلیل این اتفاقات خودداری می‌کند. اما دختر جوان و سرکش داستان هزاران سوال در سر خود دارد. خانواده او کجا هستند؟ چه بلایی سر زمین آمده است؟ ربات‌ها توسط چه کسی خلق شده‌اند؟ سوالات بی‌شماری که افراد قبلیه از پاسخ به آن‌ها یا سر باز می‌زنند و یا پاسخی برای آن‌ها ندارند. پاسخ به این سوالات چیزی است که ما تا چند روز دیگر همراه الوی از آن‌ها مطلع خواهیم شد.

جنگ نابرابر

چیزی که باعث شده تا Horizon Zero Dawn به این اندازه محبوب شود و همه منتظر تجربه آن باشند دنیای شگفت‌انگیز و گیم‌پلی فوق‌العاده‌اش است. استفاده از لفظ شگفت‌انگیز برای توصیف دنیای این بازی، واقعا حد مطلب را ادا می‌کند. ویدئوها و تریلرهای منتشر شده از بازی دال بر شگفت‌انگیز بودن دنیای بازی هستند. چیزی که باعث این موضوع شده حضور ربات‌های غول پیکر و عظیم هستند. این ربات‌ها یک حس تازگی در بازی ایجاد کرده‌اند. شاید با خود بگویید مگر تا به حال در بازی‌ها ربات ندیده‌ایم؟ موضوع این است که در این بازی خبری از ربات‌هایی در ماهیت و ظاهر انسان نیست و ربات‌هایی در هیبت و عظمت دایناسورها و حیوانات را شاهد هستیم که دشمنانی جدید به شمار می‌آیند. این تنوع و خلاقیت ایجاد شده در بطن بازی باعث شده بیشتر از هر زمان دیگری منتظر عرضه آن باشیم.

همان‌طور که ذکر شد الوی یک شکارچی است و در طول بازی دست به شکار انواع و اقسام ربات‌ها می‌زند. از ربات‌های کوچک گرفته تا ربات‌هایی در حد و اندازه‌های یک ساختمان! اما مبارزات شما در بازی فقط به جنگ نابرابر با این ربات‌های غول پیکر خلاصه نمی‌شود. همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد، زندگی قبیله‌ای جای زندگی متمدن و شهری انسان‌ها را گرفته است و در این بین مجبور هستیم با افراد دیگر قبایل نیز مبارزه کنیم که در نوع خود بسیار جذاب و دوست‌داشتنی هستند. البته در برخی از مبارزات با سایر قبایل دوستان شما نیز همراهتان می‌شود و می‌توان با استراتژی‌های خاصی به دشمنان حمله کرد.

الوی همانند لارا کرافت یک دختر بی‌باک و نترس است و ارتشی تک نفره را تشکیل داده. او از کودکی مشغول کار با کمان است و به کمانداری قهار و زبده تبدیل شده است. از همین‌رو در اکثر مبارزاتش به کمان خود تکیه می‌کند. البته هرچه در بازی پیشروی می‌کنید تجهیزات پیشرفته‌تری می‌توانید به کمان خود اضافه کنید و این کمان را به یک ماشین کشتار تبدیل کنید. علاوه بر کمان از انواع و اقسام‌های سلاح گرم و سرد نیز می‌توانید استفاده کنید. که آن‌ها قابلیت ارتقا را دارند. الوی مانند قهرمان دیگر بازی‌ها، قلابی دارد که توسط آن می‌تواند در برخی نقاط نقشه از زیپ‌لاین استفاده کند.

از این‌ها گذشته او دست کمی از لارا و نیتن ندارد و به راحتی سکوبازی می‌کند. از این‌ها گذشته این قابلیت وجود دارد تا برخی از مراحل بازی را به‌صورت مخفی جلو ببرید. بازی در دنیای وسیع و گسترده خود دست شما را باز گذاشته است. در کنار مراحل اصلی، مراحل فرعی و همین‌طور قلمرویی پهناور پیش‌روی شماست که می‌توانید مدت زمان زیادی در آن گشت و گذار کنید. این گشت و گذارهای در طول نقشه نیز توسط برخی ربات‌ها که مانند چهارپایان هستند صورت می‌گیرد. شاید بتوان گفت دنیای Horizon Zero Dawn، دنیایی است که به جای حیوانات، شاهد انواع و اقسام ربات‌ها هستیم. گیم‌پلی جذاب بازی در کنار مبارزات نفس‌گیر و هیجان‌انگیز آن چیزی است که باعث شده تا این بازی به یکی از عناوین مورد انتظار کنسول پلی‌استیشن ۴ تبدیل شود.

روی خوش زیبایی

بازی در بخش هنری کم نگذاشته است. از همان تریلرهای ابتدایی تا تریلرهایی که چند روز پیش منتشر شدند، فقط و فقط زیبایی به چشم می‌خورد. خیزش طبیعت در زندگی مدرن انسان کاملا به چشم می‌خورد  و محیط‌های بازی به زیبایی هرچه تمام‌تر ساخته شده‌اند. محیط‌های کوهستانی، جنگلی و صحرایی بازی با جزئیات زیادی طراحی شده‌اند و از کیفیت خوبی برخوردارند. همین‌طور شخصیت‌های درون بازی، از شخصیت اصلی یعنی الوی گرفته تا شخصیت‌های فرعی همگی طراحی قابل قبول و خوبی دارند.

انیمیشن‌های حرکات ربات‌ها، دشمنان و مخصوصا الوی نیز در در سطح بسیار بالایی هستند و بازی حالتی بسیار طبیعی دارد. صداگذاری بازی نیز بسیار خوب کار شده است. صداهای محیطی، ربات‌ها، سلاح‌ها و البته صدای گویندگان همگی عالی هستند. بازی تا به اینجای کار عملکرد بسیار خوبی از خود به جا گذاشته و طرفداران زیادی بی‌صبرانه منتظر تجربه آن هستند. امیدواریم که نسخه نهایی انتظارهایمان از این بازی را برآورده کند.

سازنده: Guerilla Games

ناشر: Sony Interactive Entertainment

پلتفرم: PS4

سبک: اکشن نقش‌آفرینی

تاریخ انتشار: ۱۰ اسفند ۹۵

تا چند وقت پیش حتی یک خط هم از داستان بازی نمی‌دانستیم. فقط در تریلرها و نمایش‌های بازی شاهد آن بودیم که سه گروه وایکنیگ‌ها، سامورایی‌ها و شوالیه‌ها در نبردهایی بزرگ و خونین با یکدیگر مبارزه می‌کنند. نظرات زیادی در مورد داستان بازی از سوی گیمرها و منتقدین شنیده می‌شد و خیلی‌ها بر این باور بودند شاید بازی در نظر دارد تا وقایع تاریخی را به تصویر بکشد. اما سرانجام تریلری منتشر شد که تا حدودی داستان بازی را برای ما شرح می‌داد. در این تریلر شاهد آن هستیم که زمین لرزه بزرگی در کل دنیا رخ می‌دهد و ویرانی‌های زیادی به بار می‌آید. قدرت این زلزله به‌قدری زیاد است که منابع طبیعی، امپراطوری‌ها، مراتع و غیره را نابود می‌کند. همین موضوع سبب می‌شود تا قدرت‌هایی همچون سامورایی‌ها، شوالیه‌ها و واکینگ‌ها برای بدست آوردن منابع با یکدیگر بجنگند. سال‌های پی‌درپی این سه قدرت با یکدیگر می‌جنگند و سربازان زیادی در این بین کشته می‌شوند. امپراطوری‌ها گسترش پیدا می‌کند اما جنگ کهنه این سه ابر قدرت همچنان دارد. تا اینکه بالاخره در زمانی خاص، این سه تصمیم می‌گیرند تا از دست جنگیدن بر دارند. اما در تریلر شاهد آن هستیم که درست در این لحظه تیری به بازوی یکی از واکینگ‌ها می‌خورد و جنگ دوباره از سر گرفته می‌شود. نکته جالب اینجاست که این تیر از طرف هیچ یک از این سه قدرت نیست و گروهی مستقل به سوی سرباز واکینگ تیر پرتاب می‌کند. گروهی که به نظر می‌رسد فرمانده آن‌ها یک زن است و از این جنگ سود می‌برد. این گروه مستقل که زره‌های خاص و مشکی رنگی به تن دارند هنوز از طرف سازندگان معرفی نشده‌اند و هیچ اطلاعاتی از آن‌ها در دسترس نیست. با این تفاسیر نظرهای زیادی می‌توان در این رابطه داد. داستان بازی می‌تواند تا انتها فقط در رابطه با جنگ این گروه‌ها باشد یا می‌تواند در نقطه‌ای اتحاد این گروه را به تصویر بکشد که با هم جنگ دشمن بیگانه خود رفته‌اند. هرچه باشد با توجه به سابقه یوبی‌سافت در بحث داستان‌سرایی انتظار می‌رود شاهد یک داستان قوی باشیم.

گیم‌پلی For Honor را شاید بتوان مهم‌ترین و البته قوی‌ترین بخش آن نامید. نوآوری‌ها و تنوع خوبی که گیم‌پلی بازی دارد مخاطب را ترغیب می‌کند که ساعت‌ها مشغول تجربه آن باشد. در بازی این توانایی را داریم تا از بین سه گروه سامورایی، شوالیه و وایکینگ یکی را انتخاب کنیم. البته هر یک از آن‌ها نیز کلاس‌های مختلفی دارند. در مجموع هر گروه شامل چهار کلاس می‌شود. کلاس Vanguard متعادل‌ترین است و هم از نظر قدرت حمله و هم از نظر دفاعی در سطح قابل قبولی قرار دارد. کلاس Assassins نیز یک جنجگوی سریع و چالاک را به تصویر می‌کشد. اما در عوض در برابر ضربه‌های دشمنان آسیب بیشتری می‌بینند. Heavies نیز شامل سربازان قوی هیکل و درشت می‌شود که ضربات مهلکی را وارد می‌کنند اما بسیار کند هستند. کلاس آخر نیز Hybrids نام دارد که مخلوطی از سه کلاس قبلی است و یک جنگجوی تمام عیار است. هر یک از قهرمانان بازی خاص هستند و توانایی و سلاح‌های خاص خود را دارند. البته باید ذکر کرد که یوبی‌سافت قصد دارد کلاس‌های بیشتری را قبل از عرضه به بازی اضافه کند. سیستم مبارزات به این شکل است که با سلاح‌های سرد با دشمنان خود به مقابله می‌پردازید. سلاح‌هایی که تنوع خوبی دارند و شامل تبر، شمشیر و کاتانا می‌شود. مبارزات در کل به دوسته تقسیم می‌شوند. در هر میدان نبرد شما دو نوع دشمن دارید. دشمنانی که ضعیف‌تر هستند و پیاده‌نظام‌ها عادی لشکر دشمن را تشکیل می‌دهند و شما می‌توانید به ضربات خود به سرعت آن‌ها را از بین ببرید. دسته دوم دشمنانی قوی‌تر هستند که تعدادشان کم‌تر است و در گوشه‌ای از میدان نبرد با شما می‌جنگند و شکست دادن آن‌ها نیز به طبع سخت‌تر است. این نبردها بیشتر شبیه به دوئل‌هایی سخت و نفس‌گیر است. در این زمان زاویه دوربین اندکی تغییر می‌کند و نزدیک‌تر می‌شود. در این موقع شما می‌توانید زاویه ضربه زدن خود و جهتش را تغییر دهید. یا باید از سمت راست و چپ ضربه بزنید یا به صورت مستقیم که به رفتار دشمن شما بستگی دارد. اگر دشمنتان قصد دارد از روبه‌رو ضربه‌ای سنگین به شما بزند بهتر است قبل از ضربه او شما نیز مستقیم به او ضربه وارد کنید. یا اگر از جهت‌ها قرار است با سلاحش به شما آسیب وارد کند باید خلاف جهت او ضربه بزنید تا او را غافل‌گیر کنید. در طول مبارزه باید باهوش باشید و نقطه ضعف دشمن خود را سریعا شناسایی کنید تا بتوانید علیه او اقدام کنید. در نبردهای گروهی با سربازان ضعیف‌تر نیز می‌توانید به دیگر یاران خود دستور دهید تا کارهای مختلفی را انجام دهند که باعث ایجاد تنوع در میادین نبرد می‌شود. همانند بازی Assassin’s Creed نیز می‌توانید در نقشه ( که محدود به مکان مبارزات می‌شود ) آزادانه بچرخید، از دیوار بالا بروید و از پشت شبیخون بزنید. بخش چندنفره بازی نیز واقعا قوی کار شده و از جذابیت بالایی برخوردار است. از نظر سیستم مبارزات این بخش دقیقا شبیه به بخش تک‌نفره و داستانی است. ساختار کلی بخش چندنفره شبیه به بازی‌های شوتر است. شاید بهترین مثال بازی بتلفیلد ۱ باشد. در For Honor نیز نقشه از هوا نمایش داده می‌شود و نقطه‌ای را برای شروع باید انتخاب کنید سپس از آن نقطه می‌توانید بازی را شروع کنید. تیم مقابل شما را نیروهای مختلفی پوشش می‌دهد. یا افرادی هستند که تجهیزات کمی دارند و سریع شکست می‌خورند یا افراد حرفه‌ای‌تری هستند که همانند همان دوئل‌های بخش تک‌نفره باید با آن‌ها مبارزه کنید. مدهای مختلفی نیز در بازی وجود دارد که باعث عدم یکنواختی این بخش شده است.

از نظر بصری For Honor عملکرد فوق‌العاده‌ای در تریلرها و نمایش‌هایش داشته است و بی‌شک با یکی از برترین گرافیک‌ها در میان بازی‌های ویدئویی طرف خواهیم بود. جزئیات بیداد می‌کند و در نبردهای بزرگ به کوچک‌ترین نکات دقت شده است. اگر هنگام مبارزه از آن صحنه عکس تهیه کنید متوجه کیفیت بی‌نظیر بازی خواهید شد. طراحی محیط بازی واقعا شما را مبهوت خودش می‌کند. طراحی قلعه‌ها و امپراطوری‌ها و اقعا مثال‌زدنی است و از طرف دیگر طراحی سلاح‌ها و شخصیت‌ها نیز در حد والایی قرار دارد. موسیقی‌های انتخاب شده برای بازی نیز حس و حالی بی‌همتا به مخاطب القا می‌کنند. به کمک موسیقی روح‌نواز بازی خود را میان یک نبرد نفس‌گیر و سهمگین می‌بینید. یوبی‌سافت تا الان با For Honor خوش درخشیده است. برخلاف خیلی از عناوین ساخته شده توسط این کمپانی در تریلرهای بازی شاهد نکته منفی خاصی نبودیم و پخش‌های زنده گیم‌پلی بازی نیز بدون ایراد بوده‌اند. به نظر می‌رسد بالاخره شاهد دیدن یک محصول کامل و بی‌نقص از طرف یوبی‌سافت باشیم. باید دید جنگجویان جدید یوبی‌سافت باعث افتخارآفرینی می‌شوند یا خیر.

استودیو اینفینیتی وارد که چند سال پیش با Ghost فاجعه‌ای را خلق کرده بود و با کلیت این مجموعه فاصله گرفته بود، امسال با یک برنامه منظم جلو آمد و اثری را خلق کرد که به ریشه‌ها و اصول این بازی پایبند هستند. در قسمت‌های پیشین این مجموعه مخصوصا سه‌گانه Black Ops شاهد داستان‌هایی با پیچش‌های فراوان که گاهی مخاطب را گیج می‌کردند بودیم. اما این‌بار اعضای اینفینیتی وارد متوجه آن شده‌اند که یک داستان ساده که روایت مناسبی داشته باشد به مراتب بهتر از یک داستان پیچیده است. داستان بازی در آینده‌ای خیلی دور روایت می‌شود. جایی که حتی از قسمت‌های پیشین نیز المان‌های علمی-تخیلی بیشتری را شاهد هستیم. اما با این حال وقایع و صحنه‌های بازی باورپذیر هستند. طبق معمول منابع کره زمین به پایان رسیده است و مردم تصمیم می‌گیرند برای ادامه حیات به دیگر سیاره‌های قدم بگذارند. و همان‌طور که انتظار می‌رود از دل همین مردم گروهی شکل می‌گیرد که همه چیز خراب می‌کند و باعث به وجود آمدن یک جنگ بزرگ می‌شود. شاید با خود بگویید خب این دقیقا داستانی است که در بازی‌های زیادی دیده‌ایم اما باید بگویم نوع روایت و ساختار داستان در Infinite Warfare به گونه‌ای است که مخاطب به سرعت درگیر آن می‌شود و خیلی شاهد داستان عجیبی نیست. همین امر رمز موفقیت داستان این قسمت است که بازی از آن سربلند بیرون آمده است. در طول بازی کنترل نیک رییس را برعهده داریم. فردی که رسیدن به اهداف برایش ارزش والایی دارد و در مسیری که قدم گذاشته استوار است. این خصوصیت‌های شخصیتی وی به خوبی در بازی حس می‌شود و اجازه می‌دهد شما در طول بازی خود را جای او بگذارید. با تمامی خوبی‌ها ولی باز هم شخصیت‌پردازی بازی دارای ضعف است. با اینکه خصوصیت‌ها نیک را متوجه می‌شوید، رفتارهای او را درک می‌کنید و حتی گاهی خودتان را جای او قرار می‌دهید ولی تا پایان بازی او عملا یک فرد نظامی است که مشغول دستور دادن و دستور گرفتن است. به‌گونه‌ای باید گفت نیک شخصیت خیلی پخته‌ای نیست و در لیست شخصیت‌های به یاد ماندنی این مجموعه به هیچ‌وجه جایی نخواهد داشت.

در کنار نیک، رباتی دوست‌داشتنی حضور دارد که دست کمی از یک انسان ندارد و در تمامی لحظات کنار شما حضور دارد. ایتن هوش فوق‌العاده و بالایی دارد و با شیرین‌زبانی‌هایش از همان لحظه اول نظر شما را به خودش جلب می‌کند. به‌قدری این ربات عالی شخصیت‌پردازی شده و کاراکتر آن پرداخت شده است که گاهی محو آن شده و بی‌خیال نیک می‌شوید. رابطه تماشایی ایتن و نیک ظاهر خوبی به داستان و البته کل بازی داده است. لحظاتی که ایتن حضور دارد قطعا تا مدت‌ها در خاطرتان نقش خواهد بست. شاید چیزی که باعث شده نیک بیشتر به چشم بیاید همین ربات جنگجو باشد. اما در طرف دیگر داستان که انسان‌های شرور قرار دارند، یکی شخصیت مهم و کلیدی به چشم می‌خورد. اگر به خاطر داشته باشید قبل از انتشار بازی اخباری مبنی بر حضور کیت هرینگتون، بازی شخصیت اسنو در سریال گیم آف ترونز به گوش می‌رسید. همان‌طور که انتظار می‌رفت هرینگتون در این بازی حضور دارد، و ایفاگر نقش آنتاگونیست بازی است. اما برخلاف چیزی که تصور می‌شد او اصلا حضور درخشانی در این قسمت ندارد. اگرچه باید گفت به عنوان یک شخصیت منفی خوب طراحی شده است اما از آن دست شخصیت‌ها نیست که بخواهد در خاطر شما باقی بماند. در صورتی که هنر هرینگتون و البته داستان، هر دو این پتانسیل را داشتند تا از او یک آنتاگونیست به تمام معنا و تاریخی را بسازند. در مجموع داستان Infinite Warfare و شخصیت‌پردازی‌هایش را می‌توان خوب توصیف کرد که تا حدودی مشکلات قسمت‌های پیشین در آن‌ها جبران شده است.

بخشی که همواره در Call of Duty خوش درخشیده است، گیم‌پلی آن مخصوصا در بخش داستانی و تک‌نفره بوده است. صحنه‌های سینمایی و میان‌پرده‌های پر خرج تا دلتان بخواهد در بازی وجود دارد و نفس را در سینه‌هایتان حبس می‌کند. یکی از نکات جالبی که در این بازی وجود دارد، اضافه شدن ماموریت‌های جانبی است. در خلل مراحل اصلی می‌توانید با انجام ماموریت‌های فرعی ویژگی‌ها و قابلیت‌های جدیدی را برای نیک آزاد کنید. از طرفی می‌توانید مناطق بیشتری در سیارات مختلف را از شر نیروهای SDF رها سازید. از دیگر موضوعاتی که به جذابیت گیم‌پلی بازی افزوده است، نبردهای هوایی است که به کمک سفینه‌های فضایی یا جکال‌ها شکل می‌گیرد. این نبردهای فضایی واقعا خوب کار شده‌اند و انبوه سفینه‌های فضایی که در کنار هم می‌جنگند واقعا حس فوق‌العاده‌ای را به مخاطب القا می‌کند. مبارزات در این حالت به قدری هیجان‌انگیزی است که شما را ترغیب می‌کند تا دائما آن را تکرار کنید. بخش شخصی‌سازی نیز به قوت قبلی خود باقی است، با این تفاوت که تغییر کرده است. دیگر از گزینه‌های زیاد خبری نیست و خیلی ساده می‌توانید تجهیزات و سلاح‌های خود را ارتقا دهید. از این‌ها گذشته، در این قسمت علاوه بر سلاح‌های خود می‌توانید جکال‌های خود را نیز ارتقا دهیدو آن‌ها را برای مبارزات بعدی قدرتمند کنید. موضوع بعدی که باید به آن بپردازیم، بخش چندنفره و زامبی اینفینیت وارفر است. بخش چندنفره بر خلاف سال گذشته حرف زیادی بر زدن ندارد. با اینکه اینفینیتی وارد در بخش تک‌نفره عملکرد قابل قبولی از خود به جا گذاشته است اما در بخش چندنفره به هیچ عنوان نتوانسته یک نتیجه خوب را به ارمغان آورد. بخش چندنفره رسما چیز خاصی برای ارائه ندارد. حتی نقشه‌ها نسبت به نسخه‌های پیشین بسیار محدود شده‌اند و کار را سخت کرده‌اند. تنها چیز جدیدی که به این بخش اضافه شده راه رفتن روی دیوار و استفاده از جت‌پک است! به بخش زامبی‌ها می‌رسیم. بخشی که طرفداران خاص و البته بی‌شمار خودش را دارد. شاید کمتر کسی فکرش را می‌کرد اضافه شدن چنین بخشی به بازی با این حجم از استقبال روبه‌رو خواهد شد. در این قسمت شاهد کامل‌ترین بخش زامبی در بین قسمت‌های قبلی خواهید بود. اتسمفر این بخش واقعا خاص کار شده و حس و حالی وصف نشدنی را به تصویر می‌کشد. تم و محیط این بخش همانند فیلم‌های قدیمی و قبل دهه ۹۰ میلادی است.

آخرین موضوعی که می‌خواهیم به آن بپردازیم بخش فنی بازی است. با توجه به سابقه انتظار می‌رفت که بازی از هر نظر در بخش فنی، گرافیک و موسیقی خوب ظاهر شود که همان هم شد. کات سین‌ها از همیشه زیباتر هستند و صحنه‌های سینمایی به معنای واقعی کلمه حیرت‌انگیز هستند. از طرفی هوش مصنوعی دشمنان نیز عالی کار شده و با دشمنان هوشمندی طرف هستیم. نوع طراحی محیط و شخصیت‌ها نیز حرفی برای گفتن باقی نمی‌گذارد و همه چیز به نحو احسنت صورت گرفته است. موسیقی بازی نیز همانند همیشه بخشی است که نمره کامل دریافت می‌کند و در مواقع لزوم چنان حال و هوای بازی را عوض می‌کند که خود را وسط یک میدان نبرد بزرگ می‌بینید. بازی Call of Duty: Infinite Warfare به وضوح نشان داد که اکتیویژن در پی آن است تا ایرادات گذشته خود را جبران کند و مثل همیشه خودش یکه تازی کند. استودیو اینفینیتی وارد نیز ثابت کرد هنوز هم می‌توان راه درست را تشخیص دهد و به این مجموعه دوست‌داشتنی و موفق کمک کند. Call of Duty با اینکه امسال هم در صدر جداول فروش قرار گرفت ولی نسبت به سال گذشته تا به اینجای کار فروش کمتری داشته است. Call of Duty این دفعه برای جنگیدن ما را به ژرفای آسمان برد. و البته خودش نیز تا حدودی دوباره به آسمان نزدیک شد. باید دید این مجموعه می‌تواند باز هم پرچم‌دار بماند یا دیگر زمان آن به سر رسیده است. فکر می‌کنم سال آینده همه چیز معلوم می‌شود.

سازنده: Infinty Ward

ناشر: Activision

پلتفرم: PS4, Xbox One, PC

سبک: شوتر اول شخص

تاریخ انتشار: ۲۱ آبان ۱۳۹۵

آش نخورده و دهان سوخته

داستان بازی به موازات قسمت قبل و حوادث شهر شیکاگو دنبال می‌شود. این دفعه شاهد روایت زندگی پسر جوانی به مارکوس هالووی هستیم که او نیز هکر نابغه‌ای است. اگر بخاطر داشته باشید در قسمت نخست، طرحی به نام ctOS system (سیستم عامل مرکزی) در شهر شیکاگو پایه‌گذاری شد که مشکلات زیادی را پدید آورد و به واسطه همان طرح قهرمان ما می‌توانست خیلی چیزها را هک کند. حال نوبت به اجرایی شدن فاز دوم این طرح رسیده، و سان‌فرانسیسکو مقصد بعدی است. این سیستم عامل مرکزی در کل شهر اجرایی می‌شود و باز هم شاهد به وجود آمدن مشکلات زیادی هستیم. در بین این مشکلات، مارکوس هالووی به عنوان مجرم یک جرمی که مرتکب نشده است، شناخته می‌شود. از همین‌رو در سیستم عامل مرکزی به عنوان یک مظنون شناسایی می‌شود. زندگی به عنوان یک مجرم او را ستوه می‌آورد و تصمیم می‌گیرد و با هک کردن بخش‌های مختلف این سیستم خودش را تبرعه کند. در پی این کار، او متوجه می‌شود بهتر است که کل این سیستم را هک کند و از بین ببرد. هرچه که مارکوس در این ماجرا ورود می‌کند با حقایق پشت پرده‌ای روبه‌رو می‌شود که تاثیر زیادی روی او می‌گذارد. او تبدیل به یکی از دشمنان اصلی این طرح تبدیل می‌شود و تصمیم می‌گیرد تا نابودی کامل آن دست از کار نکشد.

این تمامی اطلاعاتی است که داستان می‌دانیم و سازندگان بیشتر از این توضیحاتی نداده‌اند. البته در برخی تریلرها و یا توییتر برخی سازندگان مشخص شده که مارکوس در این راه از دوستانش کمک می‌گیرد و حضور دوستانش باعث به وجود آمدن پیچش‌های داستانی جذابی می‌شود که مخاطب را غافل‌گیر می‌کند. خود سازندگان که قول یک داستان پر و پیمان و اساسی را داده‌اند که باعث شود مخاطب درگیر آن شود و بخاطر متوجه شدن آن بازی را ادامه دهد. فعلا که نویسندگان ماجرای آش نخورده و دهان سوخته را برای مارکوس هالووی اجرایی کرده‌اند که به نظر می‌رسد پتانسیل بالایی برای تبدیل شدن به یک داستان خوب را داشته باشد.

همه چیز را هک کن، تکرار می‌کنم همه چیز را

در قسمت اول Ubisoft یک شعار داشت و این بود که همه چیز را هک کنید. استفاده از کلمه همه چیز ریسک بالایی می‌طلبد.  با اینکه ایمان داشتیم کلمه همه چیز یک هایپ تبلیغاتی است اما اصرارهای Ubisoft ما را قانع کرد که موقع انتشار همه چیز را می‌توانیم هک کنیم و کلا شهر را به دست بگیریم. با انتشار بازی متوجه شدیم از ۱۰۰ درصد تقریبا ۳۰ درصد بخش‌های یک محیط قابلیت هک کردن را دارند و شما نمی‌توانید «همه چیز» را هک کنید. این مسئله ضربه بزرگی به گیم‌پلی و باورهای گیمرها زد. آن شعار بار دیگر بازگشته و در اکثر مصاحبه‌های مربوط به Watch Dogs 2 به گوش می‌رسد. اما سازندگان این‌بار با تریلرهای بازی نشان دادند که این کلمه در قسمت دوم واقعا معنا پیدا کرده و شما از مردم شهر گرفته تا زنگ یک خانه را می‌توانید هک کنید. هسته اصلی گیم‌پلی نیز بر پایه همین هک کردن بنا نهاده شده است. نسبت به قسمت قبلی آزادی عمل بیشتری دارید. چه در حال انجام مرحله باشید چه آزادانه در حال گشت و گذار در شهر، هک کردن به بهترین دوست شما تبدیل می‌شود و کارها را آسان‌تر می‌کند. اگر گرفتار محاصره ماشین‌های پلیس شده‌اید و جرثقیل نزدیک‌تان است، بهتر است با هک کردن آن تعدادی از ماشین‌های پلیس را از سر راه بردارید و فرار کنید. یا اگر در مخصمه‌ای گیر افتاده‌اید با هک کردن یک اتومبیل آن را به سمت دشمنان خود هدایت کنید تا آن‌ها را از بین ببرد. نمونه‌های زیادی را می‌توان تشریح کرد که در حوصله نمی‌گنجد ولی باید با اطمینان گفت که Watch Dogs 2 حداقل در زمینه هک کردن نسبت به قسمت پیشین خود خیلی بهتر است و ما را به خود امیدوار کرده است. مارکوس علاوه بر هک کردن توانایی این دارد تا ابزارهای جذاب و عجین شده با تکنولوژی را نیز خلق کند. در نمایش‌های بازی شاهد آن بودیم که او همواره می‌تواند کنترل یک ماشین کنترلی کوچک و یک پهباد را برعهده داشته باشد. ماشین کنترلی مارکوس می‌تواند سکوت کامل به دل دشمنان برود و تا حد زیادی کارهای شما را جلو ببرد. به وسیله پهباد نیز می‌توانید دشمنان، تجهیزات آن‌ها و غیره را هک کنید و سرعت بیشتری به مبارزه خود بدهید. اما همه چیز به هک و استفاده از تکنولوژی ختم نمی‌شود. گاهی به‌قدری تعداد دشمنان زیاد است و از طرفی چیز برای هک کردن وجود ندارد که باید دست به اسلحه شوید و خودی نشان بدهید. تا دلتان بخواهد انواع و اقسام سلاح در بازی وجود دارد که تنوع خوبی به گیم‌پلی داده است. از این بابت خیالمان راحت است چون سیستم تیراندازی در قسمت پیش نیز خوب بود و ضعف زیادی نداشت. تنوع بالای سلاح در این قسمت حتی این بخش را بهتر از گذشته کرده و گاهی به این فکر می‌افتید که هک کردن را کنار بگذارید و شهر را به میدان جنگ تبدیل کنید. مبارزات فقط به سلاح گرم هم خلاصه نمی‌شود و می‌توانید از اسلحه مخصوص مارکوس نیز بهره ببرید. البته این اسلحه بیشتر به درد مخفی‌کاری می‌خورد. مارکوس علاوه بر خلاقیت در تکنولوژی در بحث ساخت سلاح نیز خلاقیت دارد. او توپ بیلیارد را با طنابی بسته است و از آن یک سلاح دردناک و البته کاری ساخته است. نبردهای تن به تن توسط این اسلحه به خوبی پیاده‌سازی شده و با یک برنامه‌ریزی می‌توانید بدون کوچک‌ترین صدایی دشمنان خود را از بین ببرید. استفاده از وسایل نقلیه نیز یک پله پیشرفت کرده است. تعداد اتومبیل، موتور، قایق و غیره که در قسمت پیش می‌توانستید استفاده کنید خیلی زیاد نبود و از طرفی کنترل آن‌ها واقعا بدقلق بود و همین موضوع به یکی از بزرگ‌ترین نکات منفی بازی تبدیل شده بود. البته با توجه به اینکه بازی عرضه نشده نمی‌توان از تریلرها و البته صحبت سازندگان در مورد سیستم کنترل نظری داد؛ زیرا در قسمت پیش نیز قرار بود همه چیز در بهترین حالت اجرایی شود که نشد! اما از نظر تنوع، بازی راضی‌کننده عمل کرده و انتخاب‌های زیادی در طول بازی خواهیم داشت. موضوع بعدی که به گیم‌پلی جذابیت خاصی داده است، قابلیت ویژه مارکوس است. او به ورزش پارکور مسلط است و حرکات منحصربه‌فردی را در بازی شاهد هستیم. گاهی حتی فکر می‌کنید با نسخه مدرن اساسینز کرید طرف هستید. این حرکات به قدری عالی پیاده‌سازی شده‌اند که ترجیح می‌دهید در خیابان بدوید و موانع را به زیبایی هرچه تمام‌تر رد کنید. اگر به صحبت سازندگان اعتماد کنیم و البته اگر نسخه نهایی به تریلرها شباهت داشته باشد می‌توان حداقل از نظر گیم‌پلی از قسمت دوم Watch Dogs خیالمان راحت باشد.

ایالت متحده هکرها

بخش آنلاین بازی در یک کلام خوب است، اما عالی نه! شما چه صورت Co-Op و چه به صورت رقابتی می‌توانید با دوستان خود بازی کنید و از تمامی امکانات موجود در بازی بهره ببرید. می‌توانید با همراهی آن‌ها بخش داستانی را به پایان برسانید که با توجه به نمایش‌های بازی تجربه آن فوق‌العاده است. از طرفی دو مد برای بخش آنلاین رقابتی وجود دارد که هر یک ویژگی خاص خود را دارند. چیزی که باعث می‌شود به این بخش عالی نگوییم، کمبود مدهایش است. البته Ubisoft طی بیانیه‌ای اعلام کرد که به مدهای بازی خواهد افزود. اما برای آغاز کار واقعا دو مد کم است. انتظار می‌رود آن دو مد در سطح قابل قبولی قرار داشته باشند و یا حداقل مدهای جدید به سرعت عرضه شوند تا این کمبود جبران شود. اما تجربه آن بعد از انتشار برای همه ما فکر می‌کنم امری ضروری است. شهری را تصور کنید که هکرهای زیادی در آن حضور دارند و همگی این قابلیت را دارند که دیگر را هک کنند و به تله بیاندازند. واقعا فوق‌العاده است. Watch Dogs 2 می‌تواند با اجرای خوب بخش آنلاین ما را به ایالت متحده هکرها دعوت کند.

روی خوش زیبایی

از دیگر ضعف‌های وارد به قسمت اول، ضعف‌های موجود در بخش فنی بود. گرافیک بازی در نگاه اول خوب بود ولی هرچه که در بازی پیش می‌رفتید باگ‌های عجیب و غریب زیادی را مشاهده می‌کردید. از طرفی ایرادهای فاحش در سایه‌زنی‌ها، کیفیت بافت‌ها و غیره باعث شد تا گرافیک قسمت اول پاچ داگز نتواند آن‌طور که باید خودش را نشان دهد و انتقادات زیادی به آن وارد بود. جالب اینجا بود که باگ‌ها در برخی تریلرها نیز دیده می‌شود و حتی کیفیت گرافیک در تریلر‌ها نیز در حد مطلوبی قرار نداشت. اما این سری به نظر می‌رسد همه چیز عوض شده است. در نمایش‌های بازی به کوچک‌ترین جزئیات توجه شده و طراحی سن‌فرانسیسکو شگفت‌انگیز است. از المان‌های شهری گرفته تا طراحی ظاهر شخصیت‌ها همگی در حد خوبی قرار دارند و شما نسل هشتم را کاملا حس می‌کنید. برخلاف قسمت گذشته که با نسل هشتم فاصله زیادی داشت این قسمت به نظر می‌رسد همه انتظارات را حداقل در بخش گرافیک برآورده کند. موسیقی و صداگذاری از الان نشان دادند که نمی‌توان خیلی به آن‌ها خرده گرفت. موسیقی که در طول مراحل پخش می‌شود آن حس و حال لازم را به گیمر منتقل می‌کند. و اگر با انصاف بخواهیم نظر دهیم باید از الان نمره کامل را به صداگذاری و موسیقی Watch Dogs 2 بدهیم.

در مجموع Watch Dogs 2 نسبت به دو سال پیش خیلی پخته‌تر شده و می‌توان گفت که به یک اثر تقریبا کامل تبدیل شده است. نمایش‌های Watch Dogs 2 حتی از نسخه نهایی قسمت اول آن بهتر است و همین موضوع را ما را امیدوار کرده است که محصول نهایی عنوانی درخور و قابل قبول باشد و بتواند طرفداران راضی کند. همه ما منتظر هستیم تا به سان‌فرانسیسکو قدم بگذاریم و همه جا  و همه چیز را هک کنیم. باید منتظر ماند و دید این‌بار Ubisoft خوب عمل می‌کند یا خیر.

سازنده: Ubisoft Montreal

ناشر: Ubisoft

پلتفرم: PS4, Xbox One, PC

سبک: اکشن ماجرایی سوم شخص

تاریخ انتشار: 15 نوامبر (25 آبان)