بعد از اینکه سازندگان بازی‌های شوتر مُدرن و AAA اعلام کردند که امکان ساختن و عرضه‌کردن بازی شوتر چندنفره‌ای را ندارند که در آن 200 بازیکن هم‌زمان با هم بازی کنند، استدیو Flying Squirrel Entertainment ظاهرا به این تکنولوژی عجیب و غریب دست پیدا کرده است! اولین بار که وارد یک سرور بزرگ می‌شوید، با صدای فریاد و هیجان بازیکن‌های مختلفی روبرو می‌شوید که در نبردی دیوانه‌وار در حال حمله به یکدیگر هستند.

یکی از ویژگی‌های زیبای گیم‌پلی بازی Over the Top: WWI این است که شما می‌توانید تقریبا هر چیزی را در نقشه بازی نابود کنید! همانطور که قبلا گفتیم، جنگ جهانی اول نخستین نبردی بود که در آن سربازان نبرد خود را با کَندن سنگر شروع می‌کردند. در این بازی هم شما روی کاغذ می‌توانید از یک سر نقشه تا سر دیگر آن را سنگر بکنید، که باعث می‌شود یک بُعد دیگر به بازی اضافه بشود؛ و خوشبختانه هر سربازی مجهز به یک نوع بیل یا بیلچه است! علاوه بر این، همانند بازی‌هایی چون Battlefield، با تانک، هواپیما، نفربر و سایر وسایل و ماشین‌های نظامی می‌توانید همه چیز را نابود کنید و دشمن را به هوا بفرستید!

سازندگان Over the Top WWI همچنین ویژگی‌های خوبی برای شخصی‌سازی و پیشرفت در بازی ساخته‌اند. مطمئنیم که سازندگان بازی نمی‌خواستند در حد Call of Duty به بازی اسکین و Attachment اضافه کنند، اما برای چندین ساعت تفریح دیوانه‌دار و لذت‌بخش می‌توانید این بازی را تجربه کنید. چون زمان کُشتن بقیه بازیکنان و بات‌های بازی کم است، شما خیلی استرس زده نمی‌شوید و بازی را خیلی جدی نخواهید گرفت. پیشرفت در بازی آسان است و بعد از چند راند می‌توانید لول‌های بالاتری را باز کنید و اسلحه‌های به‌تر یا متفاوت را داشته باشید.

موسیقی بازی و صداهای بازی هم خوب و با دقت طراحی شده اند. صدای ماشین‌ها و خمپاره با صدای فریاد و رول‌پلی بازیکن‌های دیوانه ترکیب می‌شود و چیزی را می‌آفریند که ترکیبی از Battlefield و Hell Let Loose است. گرافیک بازی و عملکرد آن هم بسیار خوب است: در روزهای اول لانچ بازی، شما می‌توانید وارد سرورهای دویست نفره که تقریبا پُر هستند بشوید و تقریبا بدون هیچ مشکلی در یکی از نقشه‌های معروف جنگ جهانی اول به نبرد با دشمنان بروید.

اگر طرفدار بازی‌هایی چون Heldfast هستید که در آن شما و گروهی از دوستانتان نقش آفرینی و رول‌پلی سربازان جنگ را می‌کنید، این بازی هم می‌تواند تجربه بسیار لذت‌بخشی برای شما باشد. دلیل این مسئله این است که شما می‌توانید کلاس‌های مختلفی چون افسر، اسنایپر، تفنگدار و غیره را بازی کنید و سازندگان بازی هم قابلیت صحبت‌کردن درون بازی بصورت گلوبال و همگانی را ساخته اند تا شما بتوانید سر هم فریاد بزنید و دستور آتش بدهید!

اگر به‌دنبال یک بازی سندباکس شوتر و علاقه‌مند جنگ‌های بزرگ مثل جنگ‌ جهانی هستید، به شما پیشنهاد می‌کنیم که بازی Over the Top WWI را تجربه کنید. این بازی می‌تواند تجربه‌های کوچک و جذابی برای شما خلق کند و با وجود تِم جدی جنگ جهانی اول، لحظات خنده‌دار و بامزه‌ای را برای شما فراهم می‌کند. ما به این بازی امتیاز خوب می‌دهیم.

English Section

Over the Top: WWI offers a rare multiplayer shooter experience set during World War I, combining large-scale battles with sandbox elements. Developed by Flying Squirrel Entertainment, the game stands out by supporting up to 200 players in a single match, creating chaotic and immersive warfare filled with shouting, roleplay, and constant action.

A key gameplay feature is its fully destructible environment, allowing players to dig trenches across the map and reshape the battlefield. Vehicles such as tanks, planes, and transport units further enhance the dynamic combat, drawing comparisons to titles like Battlefield and Hell Let Loose.

Progression and customization are simple but effective, enabling players to unlock weapons and classes without excessive grind. The game’s audio design—combined with player interaction—adds to its intense yet often humorous atmosphere.

With solid performance and engaging sandbox gameplay, Over the Top WWI delivers a fun and accessible large-scale shooter experience for fans of historical multiplayer games.

نقد و بررسی بازی Over the Top WWI روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

]]> https://vgmag.ir/reviews/over-the-top-wwi/feed/ 0 https://vgmag.ir/reviews/icarus-console-edition/ https://vgmag.ir/reviews/icarus-console-edition/#respond Tue, 31 Mar 2026 11:59:37 +0000 https://vgmag.ir/?p=109393 اگر بخواهیم روزانه تعداد بازی‌های جدید سبک Survival یا بقا را در پلتفرم‌های مختلف بشماریم، بعد از گذشتن چند صفحه نیاز به ماشین حساب خواهیم داشت! به نظر می‌رسد که در حال حاضر بازار این سبک از بازی برای بازیکنانی که دنبال چالشی یک‌نفره یا چند نفره هستند بسیار داغ است و در این میان، عنوانی آشنا برای طرفداران این سبک دوباره با نسخه ای جدید، این بار روی کنسول ها، می‌خواهد خودی نشان بدهد. با ما همراه باشید تا نگاهی به ICARUS Console Edition بیندازیم.

در ابتدا باید بگوییم که این اولین بار نیست که نامی از ICARUS به گوشمان می‌خورد: این بازی قبلا روی استیم عرضه شده است و طرفداران پر و پا قرصی دارد و کسانی که از بازی‌هایی مثل RUST، Valheim یا حتی Enshrouded لذت میبرند، حتما نام این بازی را شنیده‌اند. اما حالا سازندگان بازی تصمیم گرفته‌اند تا این بازی را برای کنسول‌ها هم عرضه کنند.

در بازی‌های سبک بقا، معمولا شما یا ماموریتی برای خودتان (و دوستانتان) درست می‌کنید، یا بازی ماموریت‌هایی کوتاه و محدود در قالب بخش داستانی ارائه می‌کند. اما بازی ICARUS برای شما و وقت شما اهمیت بسیاری قائل است و به همین دلیل سیستم جدیدی درست کرده است. در این سیستم شما شخصیت (پروفایل) خود را می‌سازید و ماموریت‌های کوچک و بزرگی برای یک سازمان فضایی انجام می‌دهید.

البته اگر به این حالت از بازی کردن علاقه ندارید، سازندگان بازی برای شما حالت Open-World هم طراحی کرده اند که در آن میتوانید ماجراجویی خود را انجام دهید و طبق قوانین خود بازی کنید.

در این ماموریت‌‎هاست که هسته اصلی بازی را می‌بینیم: جمع‌آوری مواد اولیه، شکار و زنده ماندن! اما خوبی این سیستم این است که شما لازم نیست هر بار همه تکنولوژی‌ها و Blueprintها را دوباره از نو یاد بگیرید و همه چیز در پروفایل شما ذخیره می شود. اما هسته اصلی بازی شما را مجبور می‌کند که (در اکثر اوقات) یک بِیس اصلی بسازید و با کمک آن زنده بمانید.

چون شما مامور این سازمان فضایی هستید و به سیاره‌ای به نام ICARUS سفر کرده اید، باید با جمع‌کردن مواد اولیه مثل چوب و سنگ و البته شکار حیوان‌های عادی مثل آهو، گوسفند و گُرگ و موجودات عجیب و غریب مثل مارهای جادویی زنده بمانید و ماموریت را به اتمام برسانید و با سفینه کوچکی بازگردید.

به نظر ما این بهترین ویژگی و برگ برنده بازی ICARUS است: شما لازم نیست بعد از هر بار مُردن یا شکست خوردن دوباره همه چیز را از اول تحقیق کنید و پیشرفت شما قابل ذخیره شدن است. این باعث می‌شود که این بازی یکی از بهترین گزینه‌‎ها برای استراحت بعد از یک روز طولانی باشد! البته باید بگوییم که این باعث نمی‌شود که بازی بدون چالش باشد؛ بهرحال این یک عنوان سبک بقاست و باید به شما کمی هم سخت بگذرد.

به این منظور سازندگان ICARUS برای پیشرفت طولانی در بازی چالش‌هایی طراحی کرده اند. یکی از این چالش‌ها سیستم آب و هواست: در دنیای بازی شما شاهد طوفان، باران و برف و چیزهای دیگر خواهید بود که روی زنده ماندن شما تاثیر می‌گذارند. همچنین دائم باید ماسک اکسیژن خود را شارژ کنید و آب بخورید. البته غذا خوردن و گشنگی هم عضو جدایی ناپذیر این سبک است!

مکانیزم طراحی و ساختن در بازی پیچیدگی و ظرافت خود را دارد. شما در بازی با انجام تقریبا هر عملی مثل جمع کردن، ساختن، شکار کردن و غیره امتیاز دریافت می‌کنید که لِوِل شخصیت شما را بالا می‌برد. با گرفتن هر لول می‌توانید از Skill Pointهای خود استفاده کنید تا یک طرح جدید بخرید و آن را بسازید. علاوه بر اینها، می‌توانید شخصیت خود را هم قوی‌تر کنید.

متاسفانه در اینجاست که اولین (و شاید تنها) مشکل بازی را تجربه خواهید کرد: طراحی رابط کاربری بازی، مِنوها و کنترل بازی اصلا مناسب یک بازی کنسولی در سال ۲۰۲۶ نیست. همه متن‌های بازی بسیار ریز و ناخوانا هستند، منوهای بازی طبیعی نیستند و رفت و آمد کردن برای انتخاب ابزارها در نوار مرکزی بسیار سخت و دشوار است.

امیدواریم که سازندگان بازی به زودی این مشکلات را حل کنند،‌ زیرا در چنین بازی‌هایی شما زمان زیادی را صرف گشتن در منوها، مدیریت کردن همه جزئیات و Craft کردن می‌کنید، و حیف است که چنین بازی زیبایی رابط کاربری خوبی نداشته باشد.

گرافیک و ویژگی‌های بصری بازی بسیار زیبا هستند؛ در حال حاضر فقط دو نقشه وجود دارد که با توجه به حالت بازی شما بخشهای مختلفی از آن را می‌بینید. در این نقشه‌ها شما ترکیبی از اقلیم‌های مختلف شامل کوه، دریاچه، دشت و دریاچه را می‌بینید و موجودات و حیواناتی در آن زندگی می‌کنند که حس طبیعی بودن را به شما القا می‌کند. عملکرد بازی روی PS5 بسیار خوب است و شما هیچ گونه کمبود یا کاهش FPS را حس نمی‌کنید.

موسیقی و صداهای بازی هم بسیار خوب و دلنشین طراحی و ساخته شده اند، از صدای خش خش برگان در باد گرفته تا صدای زوزه گرگها، همگی حس این را می‌دهند که سازندگان بازی با دل و جان مایه گذاشته اند.

در نهایت باید گفت که هرچند طراحی رابط کاربری و منوهای بازی اصلا خوب و معقول نیست، اگر طرفدار سبک بقا هستید، مِهر بازی به دل شما خواهد نشست و قطعا عاشق آن خواهید شد. ماموریت‌های بازی، پیچیدگی‌های سیستم Crafting و طراحی زیبا و جذاب آن قطعا شما را ساعت‌ها معتاد خواهد کرد.

البته این فقط نوک قله کوه یخ بازی ICARUS است؛ بخش‌های دیگر و ویژگی‌های دیگری مثل Companion یا حیوان خانگی، ماجراجوهای فانتزی در قلب یخ یا نقشه‌های جهنمی هم وجود دارند. سازندگان بازی قصد دارند چند محتوای اضافی هم برای بازی طراحی و عرضه کنند. ما به این بازی امتیاز خوب را میدهیم.

English Section

ICARUS Console Edition brings the popular PC survival game to consoles, offering a familiar yet refined experience for fans of the genre. Unlike traditional survival games, ICARUS introduces a mission-based system where players create a persistent character and complete contracts for a space organization. Progression is saved across missions, eliminating the need to restart from scratch after failure—one of the game’s strongest features.

Players gather resources, hunt wildlife, craft equipment, and build bases while managing survival elements like oxygen, hunger, and dynamic weather conditions. An optional open-world mode also allows for more relaxed exploration.

The game looks visually impressive on PS5, with smooth performance and immersive environmental design, supported by strong sound design. However, the biggest drawback is its poorly optimized console UI, with small text and clunky navigation.

Despite this flaw, ICARUS delivers a deep and rewarding survival experience that can easily captivate players for hours.

نقد و بررسی بازی ICARUS Console Edition روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

]]> https://vgmag.ir/reviews/icarus-console-edition/feed/ 0 https://vgmag.ir/previews/%d9%be%db%8c%d8%b4-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-ardenfall/ https://vgmag.ir/previews/%d9%be%db%8c%d8%b4-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-ardenfall/#respond Sun, 22 Feb 2026 13:20:08 +0000 https://vgmag.ir/?p=109359 آیا می‌توان دوباره به دوران طلایی چیزی باشکوه برگشت؟ آیا می‌توان لذت نوستالژی را دوباره در عنوانی جدید تجربه کرد؟ این‌ها همه سوال‌هایی‌ست که سازندگان Ardenfall قطعا در هنگام ساختن آن در فکر داشته‌اند.

با ورود به دنیای بازی Ardenfall، اولین چیزی که توجه شما را جلب می‌کند، باز بودن دست شما در انجام تقریبا هر کاری‌ست. به این دلیل عنوان دوران طلایی نقش‌آفرینی را انتخاب کردیم تا به بازی‌هایی چون Elder Scrolls III Morrowind  ادای احترام کرده باشیم؛ عنوانی که هنوز هم طرفداران خود را دارد که با دل و جان ساعت‌ها وقت خود را صرف تجربه‌کردن این کلاسیک باشکوه می‌کنند.

اما چه چیزی این بازی را شبیه به Morrowind می‌کند؟ برای پاسخ به این سوال باید به معنای اصلی ژانر نگاه کنیم: نقش‌آفرینی! در دنیایی که روزانه صدها بازی وارد بازار می‌شوند، معنا و مفهوم ژانرها تحت تاثیر قرار گرفته و با ایجاد سبک‌های جانبی، بازی‌هایی که زمانی سبک‌آفرین بودند فراموش شده‌اند و به آرشیو دنیای بازی رفته‌اند. اما در این میان سازندگان بازی در استدیو Spellcast Studios، که نخستین تجربه‌شان را عرضه کردند، به این آرشیو رفته‌اند و با عنوان Ardenfall گرد و خاک را از ژانر RPG پاک کرده‌اند.

هر تصمیم شما، حتی قبل از شروع بازی، در داستان و گیم‌پلی تاثیر خواهد گذشت. مثلا یکی از نژادها در دنیای بازی ظاهرا کمی خود را بالاتر از نژادهای دیگر می‌پندارد و اگر آن را انتخاب کنید، NPCهای بازی روی خوشی به شما نشان نمی‌دهند و به شما اعتماد نمی‌کنند. اما اگر این نژاد را انتخاب کردید، محکوم به ظلم‌واقع شدن هستید؟ پاسخ خیر است، چون همانند بازی‌هایی چون Fallout و Elder Scrolls، می‌توانید قابلیت‌ها و البته ویژگی‌های (Trait) خاصی انتخاب کنید که روی گیم‌پلی شما تاثیر می‌گذارد.

یک عنصر مهم دیگر بازی اکتشاف است. بازی Ardenfall دائما به شما برای اکتشاف جایزه می‌دهد. حتی در نسخه آزمایشی محدود بازی شما می‌توانید از سنگ‌ها بالا بروید، زیر آب بروید یا به مسیرهای فرعی بروید تا چیزهای جدید و آیتم‌های جالب پیدا کنید. همچنین بازی‌ برای شما ماموریت‌های جانبی هم در نظر گرفته است که هم داستان قشنگی دارند و هم جذاب هستند.

اما گیم‌پلی اصلی بازی چگونه است؟ همانند اکثر بازی‌های نقش‌آفرینی، شما با کم و زیاد کردن تواناهایی خود در زمینه جادو، زور بازو و سایر قابلیت‌ها شخصیت خود را تعریف می‌کنید. همانند اکثر بازی‌های Elder Scrolls می‌توانند همه نوع سلاحی را در ابتدای بازی استفاده کنند؛ اما با گرفتن سلاح‌های جدید و خاص، باید سمت و سوی خود را مشخص کنید که آیا می‌خواهید یک جادوگر باهوش، دزد مخفیکار، غول قدرتمند یا کمانگیر تیزبین باشید.

طراحی محیط و گرافیک بازی هم بسیار زیبا و دلنشین است. سبک خاص هنری شبیه بازی‌هایی که اکثرا تجربه کردید نیست، اما دنیای کارتونی و فانتزی قشنگی را به تصویر می‌کشد. دنیای بازی هم‌نام بازی (Ardenfall) است و هنوز اطلاعات زیادی از آن نداریم، ولی با توجه به تجربه محدود دمو بازی، بخش جالبی از بازی را می‌بینیم که توسط یک هیولا دریایی دچار اختلال شده است و شما باید آن را نجات بدهید.

در مجموع باید گفت که با توجه به چیزهایی که تا به‌حال در پیش‌نمایش Ardenfall دیده‌ایم، ظاهرا قرار است با عنوانی پر از تجربه‌های جالب همراه باشیم که ساعت‌ها شما را درگیر دنیای عجیب و غریب خود خواهد کرد. در حال حاضر سازندگان برنامه دارند تا بازی را در سال 2026 عرضه کنند، اما ماه آن هنوز مشخص نشده است.

پیش‌ نمایش بازی Ardenfall

داستان بازی The Run از جایی شروع می‌شود که یک اینفلوئنسر (Influencer) به نام Zana که در شبکه‌های مجازی معروف است، به روستای کوچکی در ایتالیا سفر می‌کند تا یک مسیر مشخص را بدود و با فیلم‌گرفتن از خودش، طرفدارانش را بیش‌‎تر جذب خود و شرکتش بکند. اما به‌زودی می‌فهمیم که این مسیر و این دویدن، یک مسیر عادی نیست و بازی به‌طرز دراماتیکی به یک عنوان ترسناک و هیجان‌انگیز تبدیل می‌شود. کمی بعد از شروع دویدن، افرادی با ماسک‌های عجیب و غریب (که شما را به یاد داستان‌های اساطیری می‌اندازند) به زانا حمله می‌کنند و او می‌فهمد که عده‌ای دنبال کُشتن و نابود کردن او هستند.

اولین چیزی که شما را به این بازی جذب می‌کند، کیفیت بالای فیلم‌برداری و تدوین این فیلم یا بازی‌ است؛ محیط‌های فیلم از شهری در ایتالیا هستند و کارگردان بازی و کارگردان فیلم Paul Raschid (که قبلا توانسته نامزد و برنده جایزه‌های معتبری شود) به‌خوبی از این لوکیشن‌ها استفاده کرده است.

ما به‌طور تخصصی وظیفه تحلیل فیلم را برعهده نداریم ولی معمولا برای نقد و بررسی بازی‌های FMV باید کمی وارد این مسئله شد. در مجموع بازی The Run همانند یک چرخ و فلک است و شما روی یک صندلی نشسته‌اید و فقط باید چند بار دکمه‌ای را فشار دهید. برای همین پیشنهاد می‌کنیم بین دو حالت استرس‌زا و غیراسترس‌زا، حالت دوم را انتخاب کنید و از این مسیر لذت ببرید!

به‌تر است که کمی در خصوص بازیگران و بازی آن‌ها صحبت کنیم. اگر سریال‌های معروفی چون Vikings و Game of Thrones را دیده باشید، مطمئنیم که بازیگر اصلی بازی (Roxanne McKee) و بازیگر مکمل او (George Blagden) را خواهید شناخت. هرچند نفر دوم به نسبت بازیگر اصلی بازی بهتری در سریال وایکینگ داشت، اینجا خانم رُکسَن توانسته به‌خوبی در نقش خود فرو رود و بازی نسبتا خوبی ارائه می‌کند.

Zana، شخصیت اصلی بازی، دائما در حال دویدن است و شاید بتوان این دویدن را نوعی سمبُل و نمادی از تلاش بیهوده آدمی در دنیای امروز تلقی کرد. در روستای کوچک ایتالیایی، مردم در حال زندگی روزمره و ساکن خود هستند اما این اینفلئونسر از شهری بزرگ در آمریکا آمده است تا “به طبیعت برگردد” و روی دیگری از زندگی‌اش را به مردم دنیا نشان دهد.

در سیر داستان بازی، ما چند فلش‌بک از زندگی Zana می‌بینیم که به‌دلیل خطر اسپویل شدن داستان، خیلی وارد جزئیاتش نمی‌شویم. اما همینقدر بدانید که این بخش‌های فیلم به‌خوبی و در راستای چیدن خط داستانی بازی نقش مهمی دارند.

علاوه بر این‌ها، باید اشاره کنیم که این عنوان FMV یک بازی با چند خط داستانی است و شما با تصمیماتی که می‌گیرید می‌توانید جان شخصیت اصلی را به‌خطر بیندازید یا از او دفاع کنید. این تصمیم‌ها در روند پایان بازی هم تاثیر می‌گذارند، اما نقد ما به این بخش The Run این است که بازی به شما هیچ نشانه و کمکی برای تصمیم‌گرفتن نمی‌کند و شما فقط باید آزمون و خطا کنید!

ظاهرا سازندگان بازی می‌خواهند شما عبارت YOU DIED را بارها ببینید تا متوجه شوید چقدر خرج گرفتن برداشت‌های مختلف از صحنه‌های مرگ شخصیت اصلی کرده‌اند. به‌عنوان مثال در بخشی از بازی شما باید بین دو سلاح برای دفاع‌کردن از خود یکی را انتخاب کنید؛ اما به شما هیچ اطلاعی داده نمی‌شود. یکی از سلاح‌ها مشکل دارد و دیگری مشکل ندارد و به‌راحتی می‌تواند شما را به کُشتن بدهد.

باید اعتراف کنیم که در ابتدا فکر می‌کردیم که داستان The Run بسیار ساده و پیش‌پا افتاده است و حتی گاهی در حد و اندازه یک روایت ترسناک و Thriller معمولی هم نبود، اما با نزدیک‌شدن به آخر و دیدن پایان‌های مختلف بازی کمی شگفت‌زده شدیم و انتظار چنین پایانی از این بازی نداشتیم! تیم کارگردان Paul Raschid نشان داده که تیم نویسندگی و افراد درستی را برای طراحی این فیلم / بازی انتخاب کرده است.

اما اگر شما به هر دلیلی در بازی شکست بخورید و صفحه Game Over را ببینید، با سورپرایز دیگری هم روبرو می‌شوید؛ سازندگان بازی نقشه‌ای شبکه مانند در قسمت Stats از تصمیمات شما و نتیجه آن‌ها نشان می‌دهد که شما را مشتاق می‌کند تا تمام پایان‌های بازی و حتی انواع مختلف کشته‌شدن به دست آن افراد مرموز را ببینید! این صفحه به‌تنهایی یکی از بهترین تصمیمات سازندگان بازی بوده است.

در مجموع باید گفت که بازی The Run یک عنوان سبک و کوتاه است که می‌تواند شما را برای کمی چند ساعت سرگرم یک داستان نسبتا وحشتناک و معمایی کند. علاوه بر نسخه PC که ما آن را نقد کردیم، نسخه موبایلی بازی هم وجود دارد که برای کسانی که می‌خواهند بازی را در حالت پُرتابل تجربه کنند مناسب‌تر است. ما به این بازی امتیاز خوب می‌دهیم.

نقد و بررسی بازی The RUN روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

سازندگان بازی ‌Fatherhood به دنبال پاسخ‌دادن این سوال نیستند،‌ چون شما مسبب به وجود آمدن هیچ جنگی در این بازی نیستید. شما فقط یک معلم فلک‌زده هستید که فرزندی نابینا دارد و باید او را از یک شهر جنگ‌زده بیرون کنید.

نسخه دمو بازی Fatherhood خیلی شما را برای فجایع انسانی که قرار است مشاهده کنید آماده نمی‌کند. به محض شروع بازی، به شما آموزش کوچکی داده می‌شود و مهم‌تر از همه به شما یکی از عنصرهای اصلی یاد داده می‌شود: تصمیم‌های شما مثل بازی‌هایی چون Life is Strange تاثیری در داستان و روند بازی دارند.

به عنوان مثال،‌ در ابتدای بازی شما یک سرباز مجروح دشمن را می‌بینید که خونین روی زمین افتاده است و به دنبال کمک است. شما می‌‌توانید کمی در محیط بازی بچرخید و یک بسته کمک اولیه پیدا کنید و او را نجات بدهید. اگر این کار را بکنید،‌ این سرباز این لطف شما را فراموش نخواهد کرد و بعدا در بازی به کمک شما خواهد آمد!

محیط بازی Fatherhood جالب و مبتکرانه طراحی شده است. ما با یک بازی ماجراجویی داستان-محور 2.5 بعدی روبرو هستیم که در آن شما می‌توانید علاوه بر سمت چپ و راست رفتن،‌ به بعد جلو و عقب هم بروید که این باعث خلق صحنه های جالبی می‌شود. در اکثر قسمت‌های این دمو شما باید پازل های کوچک و ساده‌ای را حل کنید تا بتوانید داستان اصلی بازی را به پیش ببرید.

بنظر ما، بهترین بخش این دمو و این بازی،‌ آهنگ و موسیقی اصلی بازی است که بر مشکلات این بازی کمی پرده می‌اندازد. یک آهنگ زیبا با تِم و حس و حال خاورمیانه‌ای که شما را به یاد فیلم‌های هالیوودی جنگی می‌اندازد.

همانند این فیلم‌های هالیوودی جنگی،‌ نسخه دمو بازی Fatherhood هم مشکل‌هایی ریز اما اذیت‌کننده دارد که امیدواریم در نسخه اصلی بازی حل شوند: یکی از آن‌ها واکنش ها و برخوردهای شما با سربازان و دشمنان در بازی است. همانطور که گفتیم این بازی روایت یک جنگ در داخل یک شهر است، به همین دلیل شما باید یا سلاح‌های کوچکی پیدا کنید تا سربازان را از بین ببرید،‌ یا باید مخفیانه آنها را دور بزنید چون فقط یک تیر لازم است تا شما از پای دربیفتید.

مکانیک خاص دیگر این بازی مربوط به دختر نابینا شما، Asma است. شما بعد از کمی گشت و گذار در شهر او را تنها و در حال گریه پیدا می‌کنید و برای آرام کردنش باید او را بغل کنید. این حرکت و صحنه در طول دموی بازی چند بار دیگر هم اتفاق می‌افتاد و ما منتظریم تا ببینیم که سازندگان چگونه از این ویژگی در بازی اصلی استفاده خواهند کرد.

در مجموع باید گفت که دمو کوتاه بازی Fatherhood ترکیبی از بازی‌هایی چون Inside، This War of Mine و  The Last of Us است. سازندگان بازی از هر کدام از این عناوین بخشی را برش زده‌اند و نتیجه این دمو جالب شده است. باید اعتراف کنیم که بازی Fatherhood پتانسیل بالایی برای یک عرضه خوب و قوی دارد،‌ اما استدیو Persis Play باید به ما ثابت کند که حرفی برای زدن دارد و فقط یک عنوان کلیشه ای و کپی برداری شده نساخته است.

پیشنمایش بازی Fatherhood روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

جان مورلی، کارآگاه خصوصی و شخصیت اصلی داستان، به تازگی از یک دوره بستری طولانی در بیمارستان مرخص شده است. او پس از تحمل عذاب‌های پرستاران بالاخره آزاد شده است و می‌تواند با ذهنی آزاد و آرام به سراغ کارش برود. بستری شدن او نتیجه پرونده قبلی‌اش، یعنی “قتل کفش‌های قرمز” است، که ظاهرا یکی از پیچیده‌ترین پرونده‌هایی بوده که تا به حال با آن روبرو شده است. در انتها او برای دستگیرکردن قاتل مجبور می‌شود با او درگیر شود که به بستری‌شدن در بیمارستان منتهی می‌شود.

بازی The Last Case of John Morley بلافاصله با جوی سنگین و تیره آغاز می‌شود. اگر به بازی‌هایی که روی محیط‌ها، جزئیات و حتی صداهای مرتبط توجه می‌کنند علاقه دارید، بازی شما را به دنیایی دیگر می‌برد: دهه 1940، لندن مه‌آلود، دودکش‌هایی که هوا را با بوی گرد و غبار پر می‌کنند، و زمزمه‌های کارگران در کارخانه‌ها، همگی برای مورلی (و بازیکن) مانند یک سمفونی هستند.

در بیمارستان نیز مورلی ماه‌هاست که از کابوس‌های عجیب رنج می‌برد، کابوس‌هایی که حتی قوی‌ترین مسکن‌ها هم نمی‌توانستند آن‌ها را کم‎رنگ کنند. این کابوس‌ها شامل یک جنگل تاریک و نمناک است که در آن مورلی احساس می‌کند چیزی او را تعقیب می‌کند و صدایش را می‌شنود. شما بازی را از این جنگل شروع می‌کنید. همینجاست که اولین بار بازی شما را با یک Jump-Scare کوچک به هوا می‌پراند، که برای ما بسیار تعجب‌آور بود.

بازی Last Case of John Morley بازی خیلی طولانی‌ای نیست، برای همین سازندگان سعی نمی‌کنند وقت شما را با Exploration و اکتشاف بی‌دلیل تلف کنند. البته این جریان دو سو دارد؛ از طرفی با یک عنوان روبرو هستیم که داستان سر و ته‌داری دارد و می‌داند به کجا می‌خواهد برسد؛ و از طرفی عنوانی بدون اکتشاف و حس کنجکاوی را شاهد هستیم. این به شما مربوط است که از چه زاویه به این بازی نگاه کنید. برای ما، یک عنوان رمز و رازآلود کارآگاهی بهتر است که بازی‌ای کوتاه باشد؛ اما به شرطی‌که مکانیک‌های گیم‌پلی جذاب و خلاقانه‌ای داشته باشد.

بعد از بیرون‌آمدن از بیمارستان، شما به سمت دفتر خود می‌روید؛ چون دستیار شما ظاهرا یک پرونده جدید برای شما پیدا کرده است: پرونده قتل یک دختری که ظاهرا 20 سال پیش در عمارتی به نام Bloomsbury به قتل رسیده‌ست، اما پلیس‌ها نتوانستند قاتل را پیدا کنند و به همین علت برای دو دزد پرونده جعلی درست کرده‌اند و آن دو را قاتل Elody جلوه دادند. اما حالا مادر این دختر بعد از 20 سال به سراغ “یکی از بهترین‌ کارآگاه‌های لندن” آمده است تا از او درخواست کند تا قاتل اصلی را پیدا کند.

در نگاه اولیه، شما ممکن است فکر کنید که برای یک کارآگاه حرفه‌ای مثل John Morley، رویه پیدا‌کردن مدرک و دلیل، حتما یک روش پیچیده و طاقت‌فرساست که شما را مجبور می‌کند پازل حل کنید، اثر انگشت چک کنید و معماهای فلسفی عجیب و غریب حل کنید تا به مدرک‌های لازم برای اثبات جرم برسید. متاسفانه باید بگوییم که تقریبا هیچکدام از این عوامل را در این بازی پیدا نخواهید کرد. البته این کمی تحریف است: بهتر است بگوییم که اکثر این مسائل وجود دارند، ولی یا آن‌قدر آسان هستند که به شعور شما توهین می‌شود، یا انقدر سرراست و مستقیم هستند که همانند راحت‌الحلقوم در حلق شما می‌روند!

اکثر چالش‌ها و معماهای The Last Case of John Morley با نگاه کردن به یک سری نامه‌ها، کاغذها و گاهی عکس‌های خاص در بازی قابل حل‌شدن هستند. باید اعتراف کنیم که ما به‌دنبال کوبیدن یا خراب‌کردن این بازی نیستیم، و مطمئنیم که سازندگان بازی برای این انتخاب خود دلیلی داشته اند؛ اما باید بگوییم که این مسئله کمی ناامیدکننده است. چیزی که شاید بتوان از آن به‌عنوان بهترین بخش گیم‌پلی بازی نام برد، صحنه‌هایی از خاطرات شخصیت‌های پرونده هستند که با روشن‌کردن یک رادیو، دستگاه ضبط و یا بازکردن یک دفترچه خاطرات به شما نشان داده می‌شوند. این‌ها صحنه‌هایی از پروسه قتل اِلودی، مقتول پرونده شما و اتفاقات پیش و پس از آن هستند.

علاوه بر این‌ها، یک ایراد دیگر ما به بازی هم صداگذاری ناکافی و ناکارآمد The Last Case of John Morley است. گاهی زیرنویس‌های بازی با صداهای بازی هماهنگ نیستند، گاهی صداهایی به‌صورت رندوم و شانسی از مکان‌هایی که نباید پخش می‌شوند و طراحی انیمیشن‌ شخصیت‌ها در هنگام مکالمه هم به‌خوبی انجام نشده است. به جز این‌ها، موسیقی متن بازی و صداهای محیطی به‌صورت کلی خیلی خوب و در حد و اندازه یک عنوان کوچک مثل The Last Case of John Morley هستند.

صحبت از طراحی کردیم و بهتر است که در مورد گرافیک و طراحی محیط بازی هم حرف بزنیم. در مجموع بازی در سه یا چهار مکان یا مرحله مشخص قابل بازی‌ست، و به جز آن شما حق و اجازه گشت و گذار در دنیای بازی را ندارید. این باعث شده که سازندگان تمرکز زیادی روی جزئیات بازی داشته باشند و مکان‌های خاصی خلق کنند. بهترین مرحله بازی، وقتی‌ست که شما به یک دیوانه‌خانه می‌روید تا قاتل داستان را پیدا کنید و داستان زندگی او را ببینید.

در انتها باید گفت که بازی The Last Case of John Morley یک عنوان متوسط و کوتاه است که می‌تواند بین 2 تا 3 ساعت شما را سرگرم کند. اگر به دنبال یک تجربه کوتاه و جمع و جور هستید که در آن طراحی پرجزئیات محیط، داستانی کلیشه‌ای و متوسط (با پیچشی جذاب) ویژگی‌های برجسته آن باشد، به شما پیشنهاد می‌کنیم که به سراغ این بازی بروید.

نقد و بررسی بازی The Last Case of John Morley روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

حالا، بعد از گذشت یک سال از انتشار بازی، سازندگان بازی بالاخره آماده انتشار آن روی کنسول پلی‌استیشن 5 هستند. انتقادهای اولیه نسبت به نسخه چهارم این سری جذاب زیاد بودند و کار سازندگان برای حل کردن مشکلات بازی هم زیادتر. سیاست به کنار، با ما همراه باشید تا ببینیم نسخه کنسولی بازی STALKER 2 توانسته این مشکلات را حل کند یا نه.

بیایید اول از همه یک مسئله را روشن کنیم: بازی STALKER 2: The Heart of Chernobyl هنوز هم اتمسفر ترسناک، تنها و چالش منحصر به فرد خود را به شما عرضه می‌کند. معمولا در یک بازی اکشن ادونچر شما برای تجربه داستان بازی حالت سختی را روی آسان می‌گذارید و از یک روایت خطی (جذاب) لذت میبرید!

اما این بازی اینطور نیست: تجربه بازی روی حالت آسان هم کمی سخت است و اگر به جزئیات بازی و مکانیک‌های بازی توجه نکنید،‌ ممکن است تجربه سخت و طاقت فرسایی داشته باشید. البته این فرسایش طاقت از روی بد بودن بازی نیست؛ سازندگان بازی فقط می‌خواهند که شما توجه بیشتری به دنیای بازی داشته باشید. علاوه بر این، به نظر ما، سختی و چالش دنیای بازی استاکر 2، ربط به دنیای جنگ زده هم دارد؛ چون محیط بازی برگرفته از اوکراین است!

داستان بازی بعد از اتفاقات سه گانه اصلی بازی رخ میدهد: شخصیتی به نام Skif که ظاهرا یک سرباز بازنشسته ارتش اوکراین است، شبی با صدای انفجار از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند که یک سنگ عجیب و غریب سقف خانه اش را سوراخ و آپارتمان او را نابوده کرده است. حالا باید به یک دانشمند دیوانه باج بدهد تا او را به ‌Zone  ببرد: جاییکه اتفاقات سری STALKER در آن رخ می‌دهد. جاییکه ظاهرا یک فاجعه دوم مثل حادثه چرنوبیل رخ داده است و حالا اتفاقات فراطبیعی و عجیب و غریب روی می‌‍دهد. اما چرا اینجا؟ چون در این محیط جادویی و فراطبیعی، اشیایی جادویی (Artifact) وجود دارند که برای دانشمندان (و کلکسیون‌دارها) ارزش بالایی دارد!

اگر این سری بازی را خیلی نشناسید، شاید بهترین عنوان‌های قابل مقایسه با این بازی Fallout و METRO باشند. اگر بخواهیم اعتراف کنیم، بازی استاکر 2 جایی بین این دو قرار می‌گیرد: آنجاییکه مترو داستان کوتاه و نسبتا خطی دارد ولی تجربه اکشن خوب و شخص‌آفرینی محیطی دارد، سری Fallout به داستان و شخصیت‌های محبوب و تجربه اکشن متوسط معروف است. سازندگان بازی استاکر ظاهرا سعی کرده‌اند خیر دنیا و آخرت را در این بازی جمع کنند!

همانطور که قبلا گفتیم با شروع بازی و ورود به محیط Zone، شما دائما در حال کشف‌کردن منطقه‌های جالب و عجیب و غریب هستید، و اگر مراقب اطراف خود نباشید، باید با چالش‌های زیادی دست و پنجه نرم کنید. در این راستا، باید از ویژگی‌ای به نام A-Life صحبت کنیم که سازندگان STALKER 2 سنگ آن را به سینه می‌زنند.

این ویژگی باعث می‌شود که بقیه شخصیت‌های دنیای بازی (که STALKER نام دارند) و موجودات فراطبیعی به‌صورت عادی در دنیای بازی مشغول کارهای خود هستند، و اگر شما وارد دنیای آن‌ها نمی‌شدید، تفاوت خیلی زیادی در دنیای بازی صورت نمی‌گرفت. در دنیایی که بازی‌های ویدیویی معمولا شما را تبدیل به یک قهرمان خاص و منحصر به فرد می‌کنند که قرار است دنیا را نجات دهد، حس جالبی‌ست که بدانید که شما هم همانند بقیه STALKERهای دنیای بازی به‌دنبال پول، شهرت و قدرت هستید و خیلی متفاوت نیستید!

در ابتدا عرضه این بازی این ویژگی خیلی خوب کار نکرد، اما بعد از عرضه نسخه PS5، باید بگوییم که A-Life کارش را انجام می‌دهد: شما تقریبا هیچوقت یک مبارزه با یک گروه از دشمنان و جنگیدن با یک موجود جهش‌یافته را به‌صورت تکراری نخواهد دید. شخصیت‌های بازی گاهی در حال حمله با گروه دیگر هستند، گاهی مشغول حمله به موجودات هستند، و گاهی کنار آتش دورهم جمع شده‌اند و آهنگ می‌خوانند!

اگر به فکر تجربه این بازی هستید، بهترین توصیه ما برای شما این است که برای خود کمی حس آزادی قائل شوید و فقط یک جهت قطب نما را بگیرید و به جلو بروید. مطمئنیم که بعد از چند دقیقه به یک گروه از استاکر، یک مدرسه خوفناک متروکه و یا یک زیرزمین فراطبیعی برمی‌خورید که پر از سلاح‌های حرفه‌ای و زیباست! اما به جز این مسئله، این ویژگی چیز خیلی خاصی به بازی اضافه نمی‌کند، چون اکثر بازیکنان بازی را فقط یک بار تجربه می‌کنند.

صحبت از محیط‌های مختلف بازی، ما را به سمت صحبت از گرافیک و ویژگی‌های بصری بازی می‌برد. اگر این بازی را در اخبار دنبال کرده باشید، می‌دانید که استاکر 2 یکی از اولین عناوینی‌ست که با موتور Unreal Engine 5 ساخته شده است. به‌همین دلیل، گرافیک بازی بسیار خیره‌کننده و زیباست. اگر خطرها و ویژگی‌های عجیب و غریب بازی نبود، شما دوست می‌داشتید که ساعت‌ها کنار برکه‌ای می‌نشستید و به افق خیره می‌شدید. روی PS5، بازی در حالت Performance Mode روان و بدون مشکل است و ما در هنگام تجربه بازی (به جز دو بار ریستارت شدن) مشکلی نداشتیم.

اگر بازی را روی Graphics Mode بگذارید، داستان خیلی فرق نمی‌کند. به نظر ما تفاوت خیلی زیادی در گرافیک بین این دو حالت وجود ندارد و فقط جزئیات ریز بازی زیباتر می‌شوند. تنها ایراد ما به بازی، نشان ندادن جزئیات در هنگام هدف‌گیری و Aimکردن است، که متاسفانه حس قرارگرفتن در دنیای بازی را کمی کمرنگ می‌کند.

چیزی که بازی استاکر 2 را از Fallout و امثال آن متمایز می‌کند، واقعی‌بودن و طبیعی‌بودن شوتینگ و اکشن بازی‌ست: شما می‌‎توانید همزمان سه سلاح حمل کنید، و هر سلاح یک نسبت تعمیرات دارد که بعد از استفاده یا حمله‌ور شدن از طرف موجودات، شما را مجبور می‌کند که به یک فروشنده سر بزنید و آن را تعمیر کنید. اگر این کار را نکنید، ممکن است در هنگام مبارزه با موجودات فراطبیعی و یک گروه عظیم استاکر، اسلحه شما گیر کند و پایان داستان شما رقم بخورد! همچنین با انجام دادن ماموریت‌ها، لوت‌کردن یا فروش Artifactها، می‌توانید وسایل مختلفی برای سلاح خود بخرید تا آن‌را قوی‌تر یا راحت‌تر بکنید.

هسته اصلی بازی STALKER 2: The Heart of Chernobyl بر پایه ماجراجویی و انجام ماموریت‌های داستانی و جانبی می‌‌چرخد: داستان اصلی بازی شما را به شهرها و پایگاه‌های کوچک و بزرگی در دنیا می‌برد که در آن گروه‌های مختلفی با هدف‌های خاص خود در حال زندگی‌کردن هستند. علاوه بر داستان اصلی، شما می‌توانید ماموریت‌های جانبی هم انجام دهید که هم به شما کمی پول می‌دهند و هم شما را به گرفتن Artifactهای بازی نزدیک‌تر می‌کنند.

شما یک دستگاه کوچک دارید که اطراف شما را اسکن می‌کند و می‌توانید با کمی ریسک‌کردن این Artifactها را جمع کنید و بفروشید. اما همانطور که گفتیم اکثر این اشیا در دریاچه‌های رادیواکتیوی، کنار دخمه سگ‌های وحشی و یا در یک زیرزمین ترسناک و مخوف قرار دارد.

داستان بازی خطی نیست و در هنگام تعامل‌کردن با شخصیت‌های بازی به شما انتخاب‌های مختلفی داده می‌شود. مثلا در یکی از ماموریت‌های اولیه بازی، شما باید به دنبال یک شخصیت بگرید که یک سلاح نسبتا قوی را دزدیده است. دو گروه مختلف با دو هدف مختلف به دنبال گرفتن این سلاح هستند و شما می‌توانید تصمیم بگیرید که با یکی از این گروه‌ها معامله کنید، یا سلاح را برای خود بردارید. با توجه به تعاملات شما با این گروه‌ها و شخصیت‌های اصلی بازی، یکی از چهار پایان مختلف بازی برای شما رقم می‌خورد، که در مجموعه داستان خوبی را به نمایش می‌گذرانند.

اگر یادتان باشد گفتیم که گاهی شخصیت‌های بازی دور آتش جمع شده‌اند و آهنگی می‌نوازند. متاسفانه یا خوشبختانه بهترین موسیقی‌ها و نواهای بازی در این وضعیت شنیده می‌شود. آهنگ متن بازی بسیار زیباست و حس تنهایی، انرژی فراطبیعی و سرمای محیط را به شما القا می‌کند. به جز آن، موسیقی بازی بخش استثنائی این عنوان نیست و نمی‌شود چیز زیادی در مورد آن گفت. برای یک عنوان AA، استاکر 2 صداهای خوب و نسبتا طبیعی (و فراطبیعی) تولید کرده‌ست. صدای اسلحه‌ها، صدای پای دشمنان و حتی غرش موجودات فراطبیعی هم جذاب و خوش‌ساخت هستند.

در نهایت، باید گفت که بازی STALKER 2 یکی از بهترین عناوین ژانر اکشن ادونچر بقاست که در حال حاضر می‌توانید روی PS5 و بقیه پلتفرم‌ها تجربه کنید. داستان باز و غیرخطی در ترکیب با گرافیک زیبا، گیم‌پلی روان و اکشن بازی و مهم‌تر از همه محیط‌های ترسناک و تُهی آنرا یک عنوان خوب می‌کند.

نقد و بررسی بازی STALKER 2: The Heart of Chernobyl روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت Shadow Fight 4: Arena، ارائه‌ی بصری آن است. گرافیک بازی بسیار جذاب و مدرن است، و طراحان موفق شده‌اند شخصیت‌ها و محیط‌هایی با کیفیت بالا خلق کنند. هر قهرمان در بازی، حرکات، انیمیشن‌ها و صداهای متنوع و منحصر به فرد خود را دارد. قهرمانان بازی ظاهر خوبی دارند و حرکات آن‌ها بسیار خاص است. همچنین، بازی امکانات فراوانی برای شخصی‌سازی ظاهری (Appearance) مانند پوسته‌ها، سلاح‌ها و آیتم مورد علاقه نوجوانان امروزی یعنی ژست‌های پیروزی (Emote) ارائه می‌دهد که باعث می‌شود بازیکنان بتوانند خود را به‌تر بیان کنند.

قهرمانان بازی در دسته‌بندی‌های مختلفی قرار می‌گیرند که بعضی کمی راحت‌تر از دیگران قابل خریداری هستند. با وجود این تفاوت‌ها، و با درنظر گرفتن این نکته که این بازی یک عنوان Free to Play است، نکته‌ی مثبت این است که حتی شخصیت‌های عادی نیز می‌توانند تا سطح خوبی آپگرید شوند و به‌خوبی در میدان نبرد استفاده شوند.

ساختار مبارزات در Shadow Fight 4: Arena  برای گیمرهایی که به بازی‌های مبارزه‌ای کلاسیک عادت دارند، کمی محدود و کُند به نظر می‌رسد: شخصیت‌ها به اندازه‌ی کافی عمیق نیستند و معمولاً حدود ۶ یا ۷ حرکت عادی، یک حرکت ویژه و یک حرکت پیشرفته دارند، که این حرکت آخر شبیه به سری عنوان‌های Mortal Kombat است.

با این حال، بزرگترین چالش در بخش گیم‌پلی، به‌ویژه در پلتفرم  PC، سرعت پایین بازی و حس و حال موبایلی آن است. برای کاربران PC که به بازی‌های مبارزه‌ای سریع مانند Tekken عادت دارند، سازگاری با سرعت کُند شخصیت‌ها در Shadow Fight 4 دشوار خواهد بود.

در خصوص کنترل بازی هم مشکلاتی وجود دارد. مثلا در بازی‌های مبارزه‌ای سریع، بازیکنان معمولا دکمه‌‌ها را پشت سر هم فشار می‌دهند (Button Mash) می‌کنند. اما در این بازی، اگر دکمه‌ای را پشت سر هم فشار دهید، ممکن است بازی آن را به عنوان نگه داشتن دکمه و اجرای یک حمله‌ی سنگین (Heavy Attack) ثبت کند، در حالی که قصد بازیکن انجام یک حمله‌ی سریع عادی بوده است.

سازندگان بازی بخش‌های مختلفی در این بازی گنجانده‌اند تا ساعت‌ها شما را مسخ صفحه موبایل (در این مورد صفحه مانیتور) کنند. مهم‌ترین بخش بازی حالت رتبه‌بندی شده یا Ranked است که نبردهای پشت سر هم 1v1 یا 3v3 در برابر سایر بازیکنان است. این بخش با استفاده از سیستم Matchmaking بر اساس رتبه شماست.

شاید بپرسید که برای بالابردن رتبه خود باید چه کنید؟ جواب این است که باید شخصیت موردعلاقه خود را انتخاب کنید و با دیگران بازی کنید و حتما آن‌ها را ببرید تا شخصیت خود را آپگرید کنید و رتبه خود را بالا ببرید. آآ سیستم Matchmaking معمولاً مناسب عمل می‌کند و شما را با کسانی که در رتبه شما هستند مَچ می‌کند.

اما علاوه بر این بخش، یک حالت داستانی یا PvE هم وجود دارد که فرصتی برای کاوش در دنیای بازی به سبک روگ‌لایک (rogue-like) است و برای یادگیری داستان شخصیت‌ها یا تمرین‌کردن با آن‌ها مفید است. البته باید اعتراف کنیم که به‌نظر ما سازندگان بازی این بخش را فقط برای پُرکردن و اضافه‌کردن محتوا ساخته اند، چون این بخش کمی ضعیف و بی‌روح است. همچنین، باس‌های بازی بعد از چند مرحله بسیار سخت می‌شوند و بدون پرداخت و خرید آیتم‌های خاص، نمی‌توانید این مرحله‌ها را رد کنید.

مثل اکثر بازی‌های Free to Play، سازندگان Shadow Fight 4 چالش‌ها و رویدادهایی در بازی ایجاد کرده‌اند و می‌کنند که هر هفته با قوانین و جوایز جدید به‌روز می‌شود و جالب اینکه در برخی رویدادها، شما می‌توانید شخصیت‌هایی را که هنوز باز نکرده‌اید، به صورت رندوم در تیم سه‌نفره‌ی خود امتحان کنید. این حالت تنها بخشی است که برای شرکت در نبردها نیاز به پرداخت با ارز درون بازی دارد.

عملکرد کلی Shadow Fight 4 از لحاظ پرفورمنس در نظر ما خوب بود. اصلی‌ترین مسئله‌ی عملکرد، کرش‌‌کردن‌ها یا قطع ارتباط در حین بازی است. زمانی که یک بازیکن در میان بازی به دلیل مشکل اتصال با اینترنت متوقف می‌شود، بازی اغلب تشخیص می‌دهد که اتصال کدام بازیکن بد بوده است و طرف مقابل را جریمه می‌کند، که این جریمه به صورت از دست دادن رتبه است. این مسئله بسیار آزاردهنده است، چرا که بازیکنان بابت مشکلی که کنترلی بر آن ندارند، مجازات می‌شوند و این موجب می‌شود پیشرفت در بازی سخت‌تر شود.

Shadow Fight 4: Arena  یک بازی رایگان است، اما متاسفانه ماهیت این بازیPay to Win  است. این بازی به طور مداوم تلاش می‌کند تا بازیکن را وادار به پرداخت برای شخصیت‌های جدید، آیتم‌ها، و پیشرفت سریع‌تر کند. مثلا جعبه‌های لوت که بازیکنان را مجبور می‌کند برای باز کردن قفل تمام شخصیت‌ها و آیتم‌ها، جعبه‌هایی را خریداری کنند و دعا کنند که کارت شخصیت مورد نظر را به دست آورند! این سیستم کارت‌های تصادفی برای بسیاری آزاردهنده است و اغلب کارت‌های تکراری دریافت می‌شود.

علاوه بر آن، خرید آیتم‌های درون بازی به بازیکنان یک مزیت مستقیم می‌دهد. برای مثال، سلاح‌های Epic که خریداری شده‌اند، می‌توانند 15 درصد افزایش قدرت بدهند، در حالی که سلاح‌های عادی 5 درصد افزایش می‌دهند. همینطور توانایی‌های پولی برخی قهرمانان مانند هلگا Helga که وقتی نوار سلامتی‌اش به 2 درصد می‌رسد، به مدت 5 ثانیه آسیب‌ناپذیر می‌شود هم جزوی از این خریدهای اضافه هستند.

این مدل اقتصادی باعث می‌شود که پیشرفت بسیار کند باشد، مگر اینکه بازیکن آماده باشد تا تمام وقت خود را صرف گرایند (Grinding) کند. با این حال، نکته‌ی مثبتی که وجود دارد این است که تجربه‌ی بازی به صورت کاملاً رایگان امکان‌پذیر است و می‌تواند سرگرم‌کننده باشد: مخصوصا اگر این عنوان را روی موبایل تجربه کنید.

در نهایت باید گفت که Shadow Fight 4: Arena یک بازی مبارزه‌ای است که پتانسیل بالایی دارد. گرافیک خیره‌کننده، طراحی شخصیت‌های جذاب، و تنوع حالت‌های بازی، آن را به یک عنوان موبایلی برجسته تبدیل کرده است. اگر هدف شما صرفاً لذت بردن از مبارزات منحصربه‌فرد است و اگر تصمیم بگیرید بدون صرف هزینه بازی کنید، همچنان می‌توانید لحظات لذت‌بخشی را سپری کنید.

اما این بازی، به‌ویژه در PC، سه نقص بزرگ دارد که آن را از عالی‌بودن بازمی‌دارد: سرعت کُند مبارزات، مشکلات عملکردی و فنی، و مهم‌تر از همه، مدل اقتصادی Pay to Win که بر اساس لوت‌باکس‌ها و Season Passها کار می‌کند و باعث می‌شود بازیکنان حرفه‌ای با بودجه‌ی بیشتر، مزیت‌های چشمگیری داشته باشند. به هر روی، ما به این بازی امتیاز متوسط می‌دهیم.

نقد و بررسی بازی Shadow Fight 4: Arena روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشرانجام گرفته است.

این شهر صنعتی قدیمی، گرفتار افسانه‌های شهری، گناهان گذشته‌اش، و پدیده‌هایی غیرقابل توضیح است. بازیکن در نقش ویکتوریا، دستیار آزمایشگاهی در حوزه روان‌شناسی فراحسی  و پدیده‌های فراطبیعی، باید وارد ساختمانی شود. هدف او نجات استاد و مربی گمشده‌اش، پروفسور هنری، و البته نجات خودش از یک موجود وحشتناک کیهانی است که این منطقه را تحت سلطه خود درآورده است. این بازی به سرعت خود را در میان عناوین برتر وحشت‌آور مطرح کرده است؛ به طوری که دمو‌ی آن جزو 1000 دمو‌ی برتر در جشنواره  Next Fest Steam  قرار گرفته.

یکی از چشمگیرترین جنبه‌های بازی این است که این اثر به طور کامل توسط یک توسعه‌دهنده مستقل به نام Lantern Bay  خلق شده است، که ظاهرا اولین پروژه او نیز هست. او قبلا در زمینه طراحی صدای بازی‌هایی چون League of Legends، Westworld Awakening  و Horizon Zero Dawn  سابقه فعالیت داشته است.

این پیشینه تخصصی در زمینه صدا، توضیح می‌دهد که چرا تمرکز اصلی بازی بر روی المان‌های شنیداری‌ست. ساخت چنین بازی اتمسفریک و ترسناک که الهام‌گرفته از بازی‌هایی چون SOMA و Amnesia Dark Descent است، به تنهایی یک دستاورد عظیم برای یک خالق محسوب می‌شود.

Casting Whispers به عنوان یک بازی وحشتناک روان‌شناختی، بر ایجاد پارانویا و حسی ناآرام متمرکز است. گیم‌پلی حول محور مکانیک اصلی به نام گوش دادن می‌چرخد. در این بازی، صدا تنها امید شما برای بقا است. ویکتوریا، شخصیت اصلی بازی، می‌تواند با نگه داشتن کلیدی چشمان خود را ببندد تا ذهن خود را آرام کرده و حواس شنوایی‌اش را متمرکز کند.

این مکانیک فراتر از یک قابلیت ساده است؛ گوش دادن ترکیب صدای بازی را به نحوی تنظیم می‌کند که سرنخ‌ها و جزئیاتی که قبلاً شنیده نمی‌شدند، آشکار شوند. این قابلیت برای کارهای حیاتی استفاده می‌شود: شنیدن پچ‌پچ‌های پنهان پشت درها، یافتن ابزارهای و مکان‌های مخفی، و درک چیزهایی که قابل دیدن نیستند. همچنین، این عمل به ویکتوریا کمک می‌کند تا در برابر وحشت، ذهن خود را متمرکز کند (که قبلا مشابه این قابلیت را در Amnesia دیده‌ایم). حتی خود بازی به ما می‌گوید که چشمان شما گاهی به شما دروغ می‌گویند.

بسیاری از پازل‌ها و لحظات کلیدی بازی به این مکانیک گره خورده‌اند. به عنوان مثال، در بخشی از بازی، راه حل برای بقا این بود که بازیکن چشمان خود را برای مدت طولانی ببندد تا آب فروکش کند. این چالش برای ما در ابتدا نیاز به تمرین داشت، اما در نهایت منطقی و طبیعی بود و به آسانی از آن گذر کردیم. برخی از معماها، مانند رمز قفل در، بر ترکیب اعداد شنیده شده با رنگ‌های چراغ‌ها در محیط تکیه داشتند که چالش‌برانگیز و جالب بودند.

اما در عین حال باید اعتراف کرد که این بازی خیلی چالش‌برانگیز نیست و این مکانیک زیبا، گاها فقط به‌عنوان یک راهنما برای رفتن به قسمت بعدی بازی استفاده می‌شود و کاربرد دیگری ندارد. در ضمن ما با یک سری باگ‌ها و مشکل‌های عجیب و غریب هم روبرو شدیم که متاسفانه بخشی از داستان بازی نبودند و ما را کمی اذیت کردند. مثلا بعضی قفل‌ها و درها با تمام تلاش قابل بازکردن نیستند، و یا بعضی اجسام قابل تعامل نیستند. به‌نظر می‌رسد که سازنده بازی باید زمان بیشتری صرف تست‌کردن بازی و گرفتن بازخورد از بازیکنان مختلف می‌کرده‌.

با توجه به پیشینه توسعه‌دهنده در زمینه صدا و نواها، جای تعجب نیست که طراحی صدای Casting Whispers  به عنوان یکی از نقاط قوت اصلی آن شناخته می‌شود. این یکی از عناوینی‌ست که پیشنهاد می‌کنیم برای تجربه آن حتماً از هدفون در محیطی آرام استفاده شود.

طراحی موسیقی بازی توسط اِد لیما انجام شده و نوای ویولن زیبایی هم توسط کیم لوین نواخته شده است. موسیقی بازی از سینمای دهه ۱۹۶۰، فیلم‌های Noir، و آثار موسیقیایی چون Vertigo و Psycho الهام گرفته است. سازنده حتی برای ضبط برخی موسیقی‌های بازی از تجهیزات مربوط به دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی استفاده کرده است. البته شما با یک اثر کاملا کلاسیک روبرو نیستید و دشمن اصلی شما یک موجود فراکیهانی و فراطبیعی‌ست؛ به همین دلیل هر از گاهی موسیقی‌های مدرن و عجیب هم شنیده می‌شود. صداگذاری شخصیت‌های اصلی بازی هم به‌خوبی انجام شده است و به شما حس وحشت، ترس و خوف را القا می‌کند.

فضاسازی بازی در سال ۱۹۶۱ و تحت تأثیر داستان‌های Lovecraft است و از لحاظ بصری بسیار مورد توجه قرار گرفته است: اکثر فضاهای بازی به‌شدت بسته و کوچک هستند که به شما حس ناآرام و ناراحت بودن بدهند. جزئیات محیط به شدت خوب طراحی شده‌اند: ما در بازی مواردی چون جزئیات کاشی‌ها، فرسودگی روی حصیر، آسیب‌های روی دیوارها و چارچوب‌ها، لکه‌های آب، شیر آب کثیف و قدیمی، و حتی ظاهر واقعی رنگ بر روی دیوارها را دیدیم؛ این جزئیات باعث می‌شوند که محیط واقعی‌تر و طبیعی‌تر جلوه کنند.

تجربه بصری بازی برای کسانی که به این ژانر عادت دارند، خیلی دردسر ساز نیست، اما بقیه بازیکنان باید خود را برای جلوه‌هایی مانند فلاش‌های برق، گرد و غبار دوربین و لرزش باد آماده کنند. همچنین، در جریان گیم‌پلی بازی، توهمات و بخش‌های روان‌شناختی همچون کوچک شدن دیوارها در محیط‌های سورئال اتفاق می‌افتند که حس پارانویای بازی را تقویت می‌کند، و قطعا شما را می‌ترسانند.

در مجموع باید گفت Casting Whispers یک تلاش موفقیت‌آمیز و شجاعانه از سوی یک توسعه‌دهنده مستقل است که به واسطه تخصص خود در زمینه صدا، توانسته است یک بازی وحشتناک بسیار خوب با مکانیکی نوین خلق کند. مکانیک کلیدی شنیدن، نه تنها برای حل معماها و کشف رازهای داستان، بلکه به عنوان یک ابزار لازم برای بقا عمل می‌کند.

اما کاش از این مکانیک استفاده بیش‌تر و به‌تری صورت می‌گرفت. در حالی که بازی از لحاظ فنی در زمان عرضه اولیه با چالش‌هایی روبرو بود که نیازمند بهینه‌سازی است، اتمسفر قوی، طراحی صدای زیبا و پروضوح و جزئیات بصری دقیق، آن را به یک تجربه وحشت‌آور و عمیق برای طرفداران وحشت روان‌شناختی و لاوکرافتی تبدیل می‌کند. از دید ما این بازی در جایگاه خوب قرار می‌گیرد.

نقد و بررسی بازی Casting Whispers روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

در ابتدا ممکن است بگویید که کلمه Godbreakers به هوش مصنوعی چه ربطی دارد، اما اگر کمی بیش‌تر فکر کنید، برای ما همیشه کلمه خدا با بالاترین حد قدرت و هوش همراه بوده است، و هم‌اکنون افرادی هوش مصنوعی را در مرحله‌ای بالاتر از انسان‌ها می‌دانند. حالا بیایید و تصور کنید که 2000 سال به آینده رفته‌اید و گروهی شما را مسئول کرده‌اند تا خدایان (هوش مصنوعی) را نابود کنید.

این بازی از همینجا شروع می‌شود: سه موجود عجیب و غریب و مرموز شما را مسئول نابود کردن خدایان می‌کنند. خوشبختانه در این راه به شما فرصت انتخابی می‌دهند تا سلاح و نحوه مبارزه خود را انتخاب کنید. شما می‌توانید یکی از پنج نوع شخصیت را برگزینید و به جنگ خدایان بروید. اما برخلاف بازی‌های چون God of War، این خدایان شبیه انسان یا خدایان اساطیری نیستند، بلکه هیولاهایی بافته‌شده در هوش مصنوعی هستند که کنترل این دنیا را به‌دست گرفته‌اند.

این بازی شما را به شدت به یاد Hades و حتی Devil May Cry می‌اندازد: گیم‌پلی سریع، خشن و کُمبوهای متنوع بازی شما را قطعا مجذوب خود خواهد کرد. شخصیت‌های متنوع بازی کُمبوهای خاص خود را دارند و شما می‌توانید با شمشیر، تیروکمان و سلاح‌های جالب دیگر به جنگ این خدایان و نیروهای آن‌ها بروید. یکی از چیزهایی که بازی Godbreakers را خاص می‌کند، باس‌فایت‌های زیبا و پیچیده آن است. بدون اسپویل‌کردن این نبردها باید بگوییم که شما به تمرکز و برنامه‌ریزی برای شکست‌دادن آن‌ها نیاز دارید.

یکی از ویژگی‌های خوب این بازی که قطعا در لذت‌بردن بیش‌تر از آن کمک خواهد کرد، بخش Co-Op یا چندنفره بازی است که تا 4 بازیکن را پشتیبانی می‌کند. شما می‌توانید با دوستان خود این بازی را تجربه کنید و کُمبوها و ترکیب‌های خود را با هم تنظیم کنید تا بتوانید باس‌فایت‌های دشوار و پیچیده بازی را نابود کنید. البته باید اعتراف کنیم که این بازی خیلی دشوار نیست و با کمی تمرین و تکرار می‌توانید بازی را به‌راحتی تمام کنید. البته بعد از تمام‌کردن بازی می‌توانید بازی را به‌شدت سفارشی‌سازی کنید تا دشوارتر و حتی جذاب‌تر شود.

حتی گرافیک بازی هم درگیر و گرفتار مسئله هوش مصنوعی و تکنولوژی و ماشینی‌شدن همه چیز است: شما در صحرایی زیبا هستید که پر از سیم و ماشین و رُبات است و در باغ گُلی به نبر دشمنان می‌روید که پر از ماشین‌های هوشمند و اتوماتیک است و باغبانی رباتی که مغزش توسط یک سیستم مرکزی کنترل می‌شود.

با وجود ماشینی‌بودن محیط‌های بازی، همه چیز خیره‌کننده و با جزئیات ساخته شده است. ذرات غبار در صحرا، جزئیات دشمنان و انیمیشن‌های حمله ربات‌ها همه به زیبایی بیش از حد طراحی شده‌اند. و به این خاطر که کُمبوها و ترکیب‌های متنوعی در بازی وجود دارند، هر کدام از آن‌ها منحصر به‌فرد هستند.

اما شاید هنوز ایده کلی‌ای از گیم‌پلی بازی نداشته باشید، پس به‌تر است که کمی به آن بپردازیم. همانطور که گفتیم Godbreakers در سبک Rogue-like است و شما با نابودکردن بعضی دشمنان بزرگ در مرحله‌ها و از بین‌بردن باس‌های بازی آپگریدهایی به‌صورت شانسی دریافت می‌کنید و باید بین یکی از دو گزینه یکی را انتخاب کنید. همانند بازی Folly of the Wizards که اخیرا نقد کردیم، این بازی هم 5 ویژگی اصلی دارد که هر کدام را می‌توانید با آیتم‌های مختلفی به‌تر کنید.

این پنج ویژگی قدرت جادویی، سرعت و عنصرهای دیگر شما را تحت تاثیر قرار می‌دهند و شما را با هر بار بازی کردن و با هر دست باختن و تجربه کسب کردن به‌تر و قوی‌تر خواهند کرد. همانند همه بازی‌های روگ‌لایک، با هربار باختن و مُردن، به شما امتیازهایی داده می‌شود که می‌توانید با آن شخصیت خود را قوی کنید.

شاید بتوان گفت که موسیقی بازی تنها بخشی از آن است که خیلی خاص نیست و متاسفانه سازندگان بازی در آن خیلی وسواس به خرج نداده‌اند. موسیقی متن و مرحله‌های Godbreakers خوب و جذاب هستند، ولی حرکت‌های دشمنان شما بسیار به‌یاد ماندنی نیستند. اما در این خصوص یک استثناء وجود دارد، که آن هم صداگذاری بازی است: شخصیت‌های بازی (به جز شخصیت اصلی که صامت است،) صداهای خاص و متفاوتی دارند که هر کدام با شخصیت خود جفت و جور هستند.

مثلا یکی از اولین باس‌های بازی که Uhr نام دارد و ظاهرا کتابخانه‌دار هوش مصنوعی بازی است، صدایی پُخته و مصمم همانند یک معلم مُسن ادبیات دبیرستان را دارد که چیزی به بازنشستگی‌اش نمانده‌ است! و یا یکی از آن سه شخصیت که شما را زنده کرده است، صدایی شبیه به یک جادوگر زن از داستان‌های هالووینی دارد.

در مجموع می‌توان گفت که بازی Godbreakers یکی از بهترین‌ عناوین Action Rogue-like است که تیم ما تا به‌حال تجربه کرده است. اگر به بازی‌هایی چون Hades علاقه دارید که در آن قابلیت تکرارپذیری، گیم‌پلی متنوع با کُمبوهای جذاب جزو ویژگی‌های اصلی بازی است، به شما پیشنهاد می‌کنیم که این بازی را امتحان کنید. البته برای تجربه‌ای جذاب‌تر بهتر است که این بازی را با دوستان خود به‌صورت Co-Op بازی کنید. عنوان Godbreakers از دید ما لایق امتیاز خوب است.

نقد و بررسی بازی Godbreakers روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.