کتاب تاریخ بازیهای دیجیتال نوشته اندرو ویلیامز هست و نویسنده علاوه بر جمع آوری مطالب از حدود 70 منبع، سعی کرده است تا کتاب را با مباحث جامعه شناسی و تاثیرات آنها بر دنیای بازیهای کامپیوتری پیوند بزند. این کتاب توسط یکی از فعالین حوزه فیلم و سینما یعنی آقای میرمحمدرضا حیدری ترجمه شده و ویراستاران علمی این کتاب خانم مهشید شهیدی و پریسا علیخانی از مسئولین بخش دایرک در بنیاد ملی بازی هستند.

با توجه به اینکه تقریبا از هیچکدام از متخصصین رسانه و مدیای دنیای گیم در ترجمه و ویراستاری این اثر استفاده نشده و مترجم و ویراستاران نیز تقریبا با دنیای بازیهای ویدئویی آشنایی مختصری داشته اند در گوشه کنار این اثر ترجمه ایراداتی می‌بینیم که به احتمال زیاد در چاپهای بعدی برطرف خواهد شد.

با تمام این اوصاف همانطور که در ابتدا گفته شد کتاب تاریخ بازیهای دیجیتال یکی از بهترین و کار‌آمدترین تلاشهی بنیاد ملی بازی در چندین سال اخیر است و جا دارد از تمامی دست اندرکاران ترجمه و چاپ این کتاب تشکر کنیم. امیدواریم این روند در ادامه فعالیت بنیاد ملی بازی پابرجا باشد و شاهد اینچنین فعالیتها باشیم.

تماشای معرفی کتاب در یوتیوب توسط وی جی مگ

متن اصلی خبر در سایت بنیاد ملی بازی

در این ویدئو تعدادی از اعضای گروه داستان بازی در مورد داستان و چگونگی روند ساخت بازی و پردازش داستان صحبت کرده اند.

این ویدئو توسط گروه مدیا سانسور برای وی جی مگ دوبله شده و هم اکنون در اختیار شماست.

بازی TLOU 2 آخر خرداد ماه برای PS4 به صورت اختصاصی عرضه می شود و از همین حالا به عنوان کاندیدای اصلی بهترین بازی سال روی آن حساب می شود. همراه وی جی مگ باشید.

گروه مدیا سانسور: احسان خجسته مقدم، علی علامی، ویدا آقایاری، حسین مشایخی، زهرا خرمی‏، مهدی ناظریان

در یوتیوب تماشا کنید

در نماشا ببینید

دانلود 1080

دانلود 720

دانلود 360

]]> https://vgmag.ir/interviews/the-last-of-us-part-2-inside-the-story/feed/ 5 https://vgmag.ir/interviews/%d9%be%d8%b4%d8%aa-%d8%b5%d8%ad%d9%86%d9%87-%d8%b3%d8%a7%d8%ae%d8%aa/%d9%be%d8%b4%d8%aa-%d8%b5%d8%ad%d9%86%d9%87-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-remothered-broken-porcelain-%d8%af%d9%88%d8%a8%d9%84%d9%87-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d8%b5%d8%a7%d8%b5%db%8c/ https://vgmag.ir/interviews/%d9%be%d8%b4%d8%aa-%d8%b5%d8%ad%d9%86%d9%87-%d8%b3%d8%a7%d8%ae%d8%aa/%d9%be%d8%b4%d8%aa-%d8%b5%d8%ad%d9%86%d9%87-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-remothered-broken-porcelain-%d8%af%d9%88%d8%a8%d9%84%d9%87-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d8%b5%d8%a7%d8%b5%db%8c/#comments Sat, 28 Mar 2020 17:59:38 +0000 https://vgmag.ir/?p=104852

بازی Remothered: Broken Porcelain در ادامه نسخه قبلی آن یعنی Remothered: Tormented Fathers ساخته شده. این بازی ساخته کارگردان ایتالیایی ست که جایزه بهترین بازی سال ایتالیا را نیز از آن خود کرده. در ویدئوی پیش رو پشت صحنه ساخت بازی Remothered Broken Porcelain را میتوانید مشاهده کنید.

Remothered 2 در تاریخ نا معلومی در سال 2020 عرضه می شود. این بازی در سه ماهه سوم سال 2020 یعنی تابستان در دسترس است ولی تاریخ و روز ذقیق عرضه مشخص نشده. کنسولهای نسل هشتم و PC میزبان این بازی خواهند بود و ترس را مهمان گیمرها خواهند کرد.

این ویدئو توسط گروه “مدیا سانسور” به صورت اختصاصی دوبله شده. از دیدن آن لذت ببرید و همراه وی جی مگ باشید.

در یوتیوب تماشا کنید

در نماشا ببینید

دانلود 720

دانلود 360

سال 2005 یکی از بهترین و تاثیرگذارترین بازیهای تاریخ ویدئو گیم عرضه شد. بازی خدای جنگ یا همان GOD of WAR که با عرضه خود روی PS2 توانست تحولی در نوع برنامه نویسی و حرکت دوربین در بازیهای سوم شخص ایجاد کند. ویدئوی پیش رو پشت صحنه کوچکی از ساخت این بازیست. البته که پشت صحنه ساخت GOD of War 2005 به صورت کامل روند ساخت بازی را نشان نمیدهد.

ولی صحبت با سازندگان و خالقان این اثر و تیم سازنده بسیار بسیار جالب است. چهره هایی مثل David Jaffe که کارگردانی نسخه‌ی اول را برعهده داشت و یا Cory Barlog که در سال 2005 بسیار جوان بوده و در سال 2019 با خلق GOD of War برای PS4 باز هم تحولی در سبک روایت داستان در دنیای گیم ایجاد کرد.

دیدن این ویدئوی بسیار بسیار جذاب و دیدنی و چهره هایی که در این سالها در نسخه های مختلف خدای جنگ فعالیت داشته اند بسیار لذت بخش است. موفقیت شانسی نیست. تماشای این ویدئو را از دست ندهید.

دانلود 720

دانلود 360

از دید محل برگزاری و سالن تغییر خاصی نسبت به سال‌ گذشته ایجاد نشده و تنها اینبار شاهد حضور غرفه‌های بیشتری بودیم که به اسپانسرها اختصاص داشته و فروش محصولات مختلفی از جمله کنسول، بازی و… در آنها صورت می‌گرفت. این در حالی است که همچنان بخش اصلی سالن به محیط‌هایی تقسیم شده که شرکت‌کننده‌ها با حضور در آنها رقابت‌های خود را دنبال می‌کردند. در انتهای محل برگزاری نیست همچون سال گذشته مسابقات مهم که اکثرا به FIFA اختصاص داشتند روی پرده‌ای بزرگ به نمایش در آمدند و بازدیدکننده‌ها نیز می‌توانستند با قرارگیری در مقابل آن، رقابت‌های صورت گرفته را به شکل جذابی دنبال کنند.

این لیگ، چهارمین دوره از لیگ بازی‌های رایانه‌ای است که با همکاری مجموعه مکعب برگزار شده است. امسال، لیگ به نحو بزرگ‌تری برگزار شد و بازیکنان بیشتری نیز در آن شرکت کردند. هدف اصلی لیگ امسال، تمرکز روی بازی‌های ایرانی بود و به همین دلیل شاهد حضور بازی پسرخوانده در بخش مسابقات بودیم. در بخش مسابقات بازی کوییز او کینگز، ۵ هزار نفر ثبت‌نام کردند و در بخش بازی‌های با محوریت فوتبال و کنسول، تعداد ۶۱۸۷ نفر در این مسابقات شرکت کردند. در بازی کلش رویال، تعداد شرکت کنندگان ۶۱۲ نفر بوده است. بازی پسر خوانده که برای اولین بار در بخش مسابقات حضور داشت نیز ۲۰۰ نفر شرکت‌کننده به خود دید. ۲۸ تیم حداقل ۵ نفره نیز برای شرکت در مسابقات کانتر استرایک ثبت‌نام کردند.

در مجموع، امسال ۱۱۲۰۰ نفر در مسابقات لیگ بازی‌های رایانه‌ای شرکت داشتند که نسبت به سال گذشته، با رشدی ۶۰ الی ۷۰ درصدی روبه‌رو بوده است. این رویداد، مهم‌ترین رویداد ورزش‌های الکترونیک در کشور است و تا به حال ۱۱۶۰۰ بازی برگزار شده است و حدود ۱۱۲۰۰ بازی دیگر باقی مانده است. مراسم اختتامیه امسال نیز جمعه از ساعت ۸ تا ۱۰ برگزار خواهد شد و به دلیل ترویج بازی‌های ویدیویی قرار است این مراسم به صورت زنده از شبکه سوم سیما پخش شود. جوایز امسال نیز، جوایز درخوری هستند و به طور مثال، برنده نهایی بازی کوییز او کینگز، مبلغ ۴۰ میلیون تومان دریافت می‌کند. ما برنامه داریم که سال آینده، لیگ بازی‌های رایانه‌ای را در کنار نمایشگاه بازی‌ تهران که در تیر ماه برگزار می‌شود، برپا کنیم.

نهایتا مسئله‌ای که باید به آن توجه کرد این است که امسال خبری از اعزام قهرمان‌های رشته‌های مختلف به مسابقات جهانی نیست و مشکلات به وجود آمده باعث شده که این فرصت در اختیار شرکت‌کنندگان چهارمین لیگ بازی‌های رایانه‌ای ایران قرار نگیرد. در شرایطی این مسابقات از روز 6 شهریور کار خود را شروع کرد در 16 همین ماه و با معرفی قهرمان‌ رشته‌های مختلف به پایان می‌رسد.

نمایشگاه رسانه های دیجیتال برای بازیسازان مخصوصا افراد با سابقه تر این عرصه، یادآور خاطرات شیرین زیادی است. بسیاری از خانواده بازیسازی کشور در این نمایشگاه حضور فعال داشته و آخرین محصولات خود را در این نمایشگاه عرضه می کردند. از طرفی به دلیل نوع برگزاری این نمایشگاه، شاهد ارتباطات B2B و B2C بودیم که باعث شد آشنایی بسیاری از بازیسازان کشور از نقاط مختلف کشور در همین نمایشگاه می شد. لازم به ذکر است که B2B یک اصطلاح مورد استفاده در بازاریابی است و در برگزاری نمایشگاه ها، به معنی نمایشگاه های تخصصی ست که فعالان یک صنعت برای آشنایی با یکدیگر شرکت کرده و افراد خارج از آن صنعت و عادی شرکت نمی کنند به مانند Paris Game Connection و ‌B2C برعکس B2B بوده و به نمایشگاه هایی گفته می شود حالت تخصصی نداشته و شرکت ها برای ارایه محصولات به تمام عموم مردم شرکت می کنند به مانند Gamescom. هرساله مهم‌ترین بخش این نمایشگاه که به اذعان برگزارکنندگان پر مخاطب ترین بخش این رویداد هم بوده ، بخش بازی های رایانه ای بوده است. با این تفاسیر بعد از وقفه ای نسبتا طولانی در برگزار نشدن این نمایشگاه و یا تغییرات مختلف که در زمان و محل برگزای این نمایشگاه صورت گرفت، امسال این نمایشگاه برگزار شد. وقتی وارد شبستان اصلی مصلی تهران می شدید به نکته ای می رسیدید که نمایشگاه امسال را به مانندهای سالهای گذشته قدرتمند برگزار نشده است. اولین مورد برای پی بردن به این موضوع، نداشتن تبلیغات تلویزیونی و محیطی در سطح شهر و حتی خبررسانی مناسب در سطح خبرگزاری ها است.. همین مورد باعث این شد که حتی در روزهایی که باید نمایشگاه مملو از جمعیت می بود(۵ شنبه و جمعه) به شکل قابل توجه ای محیط نمایشگاه کم جمعیت بود. اما وضعیت نمایشگاه در بخش سرگرمی به مراتب بدتر بوده و دلیل آن اختصاص بدترین جای ممکنه به بخش بازی های رایانه ای بود و این مکان جایی نبود جز، آخر شبستان. بسیاری از مراجعه کنندگان از این بخش اطلاع نداشتند و همین موضوع باعث شد تا بخش بازی و سرگرمی به مانند دوره های قبل پر شور و حرارت نباشد. از نکات منفی دیگر این دوره نمایشگاه رسانه های دیجیتال، حضور کمرنگ بازیسازان در این دوره بود و دلیل آن یکی عدم خبررسانی مناسب و از طرف دیگر در چند روز انتهایی ثبت نام، تازه اعلام شد که حضور بازیسازان در این نمایشگاه رایگان است که بسیاری از تیم ها و شرکت های بازیسازی نتوانستند به موقع ثبت نام کنند.

به طور کل بخش بازی های رایانه ای شامل دو غرفه بزرگ بنیاد ملی بازی های رایانه ای و غرفه بازیسازان مستقل و همچنین چند غرفه کوچک که بازیسازان به صورت مستقل قرار گرفته بودند. حتی بخش هایی که برای بازی برای بازدید کنندگان در نظر داشتند در بخش سرگرمی نبود و هر کدام در بخش مجزایی از این نمایشگاه گنجانده شدند! در کل با توجه به عدم برگزاری نمایشگاه بازی های رایانه ای تهران به دلیل کمبود بودجه، وجود این دست نمایشگاه ها کمک شایانی به اقتصاد بازیسازی در کشور می تواند بکند که متاسفانه با این وضعیت اجرا و پشتیبانی و تبلیغات به نطر نمیتوان از این دست نمایشگاه ها انتظارات زیادی داشت.

این عکس بخش اول غرفه بنیاد ملی بازی های رایانه ای است. در این بخش واحد های دایرک(تحقیق و پژوهش) و اسرا(سیستم رده بندی بازی های رایانه ای کشور) به ارائه توضیحات به بازدید کنندگان می پرداختند و هم چنین به ارائه توضیحات در خصوص نمایشگاه TGC که اولین دوره آن امسال برگزار شد می پرداختند.

این میزها هرکدام نماینده یک تیم یا شرکت بازیسازی بودند که با حمایت بنیاد ملی توانسته بودند در غرفه بنیاد، شرکت کنند. حضور نداشتن بازیسازان در پشت میزهای خود به دلیل کمبود شدید بازدید کننده در برخی تایم ها بود که باعث میشد بسیاری از بازیسازان به غرفه های دیگر بازیسازان رفته و با آنها صحبت کنند.

در وسط غرفه بنیاد راهرویی طراحی شده بود که آمارهای واحد تحقیقات یعنی دایرک را به نمایش گذاشته بود .

حدود یکسال قبل بنیاد ملی در راهرو مجلس شورای اسلامی نمایشگاهی برگزار کرد و این نمایشگاه باعث شد آرشیو تقریبا کاملی از کنسول های بازی تا به امروز تهیه شده و به نمایش گذاشته شود. مجموعه ارزشمندی که باید اشاره کنم تماما از لحاظ فنی سالم بوده و حتی بازی های این کنسول ها هم تهیه شده است.

در سمت راست غرفه بنیاد ملی، غرفه بازیسازان مستقل قرار داشت که به مانند غرفه بنیاد تشکیل شده بود از میزهای مجزایی که، هر کدام در اختیار یکی از تیم های بازیساز مستقل قرار داشت و بازی های خود را به بازدید کنندگان ارائه می کردند. این غرفه به همت حمزه آزاد دبیر انجمن بازیسازان مستقل و دبیر بخش گیم این جشنواره محیا شده بود.

هیولا یکی دیگر از غرفه های بخش بازی های رایانه ای بود. هیولا بستر جدیدی است برای عرضه بازی های PC ایرانی و خارجی با الگو برداری از استیم که توسط شرکت باسابقه بازیسازی کشور یعنی فن افزار شریف ساخته و پرداخته شده. از طرف دیگر هم سرگرمی یکی دیگر از بستر های فروش دیجتال بازی های PC در این نمایشگاه در غرفه بازیسازان مستقل شرکت داشت. سرگرمی زیر نظر یکی دیگر از شرکت های قدیمی بازیسازی کشور یعنی شرکت نرم افزاری سورنا ست. حال باید دید با حضور این سرویس ها می توان به بازیسازی PC در کشور جان دوباره بخشید یا نه.

یکی از نکات جالب و ارزشمند این نمایشگاه که اتفاقا در بخش بازی های رایانه ای هم نبود، کاس‌پلی های زیبا از شخصیت های مختلف بود. حرکتی جذاب و دلنشین که باعث شد حال و هوای این بخش نمایشگاه به کلی عوض شود و از غرفه های سرد و بی روح فاصله بگیرد.

وی آر (VR) جریانی است که مطمئنا آینده صنعت گیم و بسیاری از صنایع دیگر با این فناوری جدید گره خورده. در این نمایشگاه شاهد بخش های مختلفی از واقعیت مجازی بودیم اما یکی از تجربه های جالب این نمایشگاه شبیه ساز کامل VR در غرفه مارکت ایران اپس بود.

صنعت بازی سازی ایران در حال حاضر چطور است؟

صنعت بازی ایران مریض است و مشکل اینجاست که ما بازی ایرانی را از جهان جدا کرده ایم. اما بازی، بازی است. ما در حال حاضر حتی نمی توانیم یک فرقون سالم تولید کنیم که یک سال کار کند چطور از صنعت خودروسازی و بازی صحبت کنیم. صنعت بازی و انیمیشن در ایران به این صورت است که ما فقط نسخه های خارجی را فارسی می کنیم و در واقع بازی جدیدی نمی سازیم. وقتی فقط فارسی می کنیم و نمی سازیم پس منطبق بر خواسته مردم ما نخواهد بود. در صورت تولید در ایران نیز ما بادی از اسپانسرهای مالی و کارفرما کمک بگیریم که همین موضوع دست طراح و بازی ساز را می بندد. بازی ساختن به صورت سفارشی خوب است و لازمه این صنعت است و خیلی از بازی های خارجی هم بر همین اساس ساخته می شوند، شرکت های بزرگ حامی مالی می شوند.

معیارهایی که در ساخت این بازی ها در نظر گرفته می شود چیست؟

سرگرمی و تفریح، در نهایت هدف سازنده و طراح بازی و شرکت ها و نهادهای مالی همین است.

به نظر شما دلیل عدم پیشرفت و وجود مشکلات تولید بازی های رایانه ای در ایران چیست؟

ایزوله بودن، اینکه ما هیج ارتباطی با طراحان و تولید کنندگان جهانی نداریم. اگر قرار باشد من به عنوان بازیساز طراحی کنم، بفروشم و جابجایی پول انجام شود من با طراحان دنیا رقابت خواهم داشت. وقتی سیستمی مریض باشد مشکلات دیگری هم به وجود می آید، ما باید به بازار جهانی وصل باشیم تا مردم هم بتوانند بازی ها را ببینند. اما ارگان هایی هم نظارت های لازم را درباره گروه سنی و چگونگی این بازی ها داشته باشند. در برخی از کشورهای دنیا هم خیلی از بازی ها ممنوع است اما نه همه بازی ها. در واقع استاندارد شفافی وجود ندارد بلکه کیفیت وجود دارد چون بازی آچار فرانسه نیست که استاندارد داشته باشد بلکه یک محصول پویاست.

ایده بازی ها را از کجا می گیرید و معمولا این ایده ها بر اساس چه معیار و ملاک هایی هستند؟

در این حوزه ایده پردازی بر سه اساس صورت می گیرد: ایده ای شکل می گیرد و با توجه به تازه و نو آن اجرا می شود و یا اینکه طرح و بازی ساز نیاز بازار را در نظر می گیرد، راه سوم هم تلفیق این دو با هم است. معمولا به این صورت است که ایده را مطرح می کنند و آن ایده تایید و پرورده و تبدیل به عناصر بازی شود. در برخ موارد هم ممکن است سرمایه گذار یا مدیر پروژه ایده را از جایی بگیرد و بررسی و در نهایت پیاده کنند. پس ما نیاز و ایده را با هم مخلوط می کنیم و یک محصول را با برنامه ریزی می سازیم.

شما به عنوان بازی ساز برای طراحی و ساخت بازی های با کیفیت رایانه ای چه مواردی را در نظر می گیرید؟

معیار کیفیت رسیدن به آن خواسته و نیاز است. اگر پروژه ای بر اساس نیاز و نوآوری تعریف می شود، اگر به آن هدف برسد می توانیم کیفیت را برای آن تعریف کنیم. در نهایت مجموعه ای از عوامل و المان ها باعث می شود تا کیفیت تعریف شود.

وجه اشتراک بازی های ایرانی با بازی های خارجی چیست؟

ما به دلیل سیستم تولیدی که در بازی ها داریم اصلا قابل مقایسه با تولید کنندگان جهانی نیستیم. چیزی به نام ما و آن ها وجود ندارد. این یک بازار جهانی و بزرگ است. اما باید بازی ای تولید شود متناسب با فرهنگ ایرانی نه اینکه بازی ای بسازیم فقط برای ایرانی.

شما مستقل کار می کنید یا از حامیان و سرمایه گذاران مالی کمک می گیرید؟

ما به دو صورت کار می کنیم یا مستقل هستیم یا اسپانسر داریم، که 85 درصد بازی سازها مستقل هستند. اما با توجه به مشکلات و موانع الان همه ما با هزینه شخصی خود طراحی و تولید می کنیم. پول در ایده و اجرای آن تاثیرگذار است.

درباره جذابیت های بازی های رایانه ای در ایران توضیح می دهید.

بازی های ایرانی از لحاظ فنی بازی های خیلی جالبی نیستند، وقتی به من می گویند بازی باید با قیمت 5 هزار تومان عرضه شود و در این زمینه ناشری هم وجود ندارد، چه انتظاری می رود بازی ساز هزینه کند. وقتی ما با بازار، طراحان و ناشران جهانی ارتباط نداشته باشیم سطح کیفی کاسته می شود.

به نظر شما چه عواملی باعث ارتقاء جایگاه صنعت بازی ایران خواهد شد؟

به چند عامل بسته است، یکی تولید کننده و دیگری هم توزیع. ما در این زمینه هیچ ناشری نداریم. در بحث فنی هم لازم است تحقیقات بیشتری صورت گیرد، تیم ها همکاری بهتری باهم انجام دهند. مهمترین موضوع هم ناشر است، ما در زمینه بازی های ایرانی فقط یک ناشر داریم آن هم کافه بازار است. در بخش هایی هم خیلی خوب کار کرده است و امیدوارم ناشرانی مثل کافه بازار هم ایجاد شوند. ما به فروشگاه، ناشر و توزیع کننده نیاز داریم. اگر این عوامل در نظر گرفته شوند ناخودآگاه استقبال و فروش بازی های ایرانی هم بالا می رود.

نقش بازی سازها در این زمینه چیست و چه کارهایی می توانند انجام دهند؟

بازی سازها چه به صورت مستقل و چه به صورت شرکتی باید بتوانند محصول را در خارج از کشور به فروش برسانند، اگر در خارج و بازار جهانی به فروش برسد قطعا بازار محلی را نیز تسخیر می کند.به هر حال ما نمی تواینم بازی ای بسازیم که همه دوست داشته باشند. ممکن است سلیقه داخلی طوری باشد که به بازار ما لطمه وارد کند. ما باید به بازارهای خارجی نگاه کنیم و مستقل باشیم. در نهایت بازار ایران به بازار جهانی وصل می شود اما اینگونه نباشد بدون برنامه هر بازی ای وارد شود.

]]> https://vgmag.ir/interviews/%d9%85%d8%b5%d8%a7%d8%ad%d8%a8%d9%87-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d8%b5%d8%a7%d8%b5%db%8c-%d8%a8%d8%a7-%d9%88%d8%ad%db%8c%d8%af-%d8%b9%d8%a8%d8%af%d8%a7%d9%84%d9%87%db%8c-%d9%87%d8%a7/ https://vgmag.ir/interviews/%d9%85%d8%b5%d8%a7%d8%ad%d8%a8%d9%87-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d8%b5%d8%a7%d8%b5%db%8c-%d8%a8%d8%a7-%d9%88%d8%ad%db%8c%d8%af-%d8%b9%d8%a8%d8%af%d8%a7%d9%84%d9%87%db%8c-%d9%87%d8%a7/#comments Fri, 08 Jul 2016 07:47:29 +0000 http://gameemag.ir/?p=35173 معمای سختی به نام نشریه ی تخصصی بازی

مصاحبه با وحید عبدالهی که اولین سردبیر نشریات بازی در تاریخ مطبوعات کشور بود

کسری کریمی طار- روزنامه صبا

صنعت بازی به علت نو و بدیع بودنش و قابلیت استفاده به عنوان یک ابزار فرهنگی قدرتمند ، همیشه در کشور زیر ذره بین بوده و هست. در چنین شرایطی چاپ یک نشریه ی اختصاصی بازی هم دردسرهای خاص خودش را دارد. حساسیت ها از یک سو و شکل متفاوت آنها تنها بخشی از سختی های چاپ یک نشریه بازی هستند. با این حال تاریخ چاپ نشریات بازی بازمی گردد به سال 80 و انتشار نشریه بازی رایانه. اولین نشریه ی بازی کشور که نزدیک به 11 سال فعالیت کرد و حتی زمینه را برای دیگر نشریات بازی مهیا کرد تا طی یک دوره طلایی شاهد چاپ سه نشریه بازی متفاوت از یکدیگر باشیم.متاسفانه این روزها فقط یک نشریه اختصاصی بازی چاپ می شود و  بیشتر مخاطبان هم به سایت ها یا نشریات فرعی روی آورده اند. همین بهانه ای شد تا  به سراغ وحید عبدالهی ها سردبیر نشریه بازی رایانه برویم که برای نخستین بار مخاطبان ایرانی را با نشریات بازی آشنا کرد. او این روزها روی یک بازی موبایل کار می کند ، اما هنوز هم با انرژی از بازی رایانه و نشریات بازی صحبت می کند و دوره چاپ بازی رایانه را یکی از بهترین دوران زندگی خود می داند. در این مصاحبه با او در مورد سختی های چاپ یک نشریه بازی و تجربه 11 ساله اش در این صنف صحبت کردیم.

علاقه شما به بازی از کجا شکل گرفت ؟

 پدرم در کار چاپ و نشر بود.  در سال 68  پدرم به دنبال کامپیوتری بود که بتواند کارهای چاپش را راحت تر انجام دهد. قرار شد یکی از بستگانمان در خارج کشور کامپیوتر مورد نیازش را تهیه کند ، هرچند کامپیوتری که او برایمان فرستاد یک نسخه کنسول کومودور 64 بود. کومودور 64 به کارم پدرم نیامد ، اما مرا با دنیای گیم آشنا کرد.

چه اتفاقی افتاد که به فکر چاپ و انتشار مجله ی بازی افتادید ؟

 من در کار چاپ و نشر به پدرم کمک می کردم. کار من صفحه آرایی بود و طی دوره ای مجلات و نشریات زیادی را صفحه بندی کردم یک روز به صورت اتفاقی متنی خارجی در مورد بازی ترجمه کردم. مطلبی که ترجمه کردم مربوط به «دیابلو 2» بود.  خیلی زود صفحاتش را بستم. به اندازه ای این کار برایم جذاب بود که لی آوت را مدام عوض می کردم و پرینت می گرفتم. یک روز یکی از دوستانم که او هم علاقه وافری به گیم داشت به دفتر پدرم آمد و کارم را دید. با تعجب از من پرسید که مگر مجله گیم داریم و من هم کمی سر به سر او گذاشتم. مدام می پرسید که مگر می شود در ایران مجله بازی داشته باشیم. من هم گفتم  اره ولی 20 هزارتومان است که در سال 76 مبلغ فراوانی به حساب می آمد. دوستم حتی دست به جیب شد ، اما در نهایت به او گفتم که شوخی کردم. همان جا بود که دوستم پیشنهاد داد که مجله بازی چاپ کنیم.

دسترسی به اینترنت در آن سال ها کار سختی بود و با آن سرعت اصلا امکان دانلود PDF وجود نداشت. پیش از ایده ی دوستت ، مجلات خارجی گیم را مطالعه کرده بودی ؟

  چند مجله خارجی را خوانده بود. مجلات گیم خارجی خیلی سخت پیدا می شدند. یادم هست یک مغازه در میدان امام بود که مجله گیم خارجی می فروخت. چون بسیار کم یاب بود ، قیمتش هم زیاد بود. خیلی اوقات یک ماه پول جمع می کردم که بازی بخرم ، اما با دیدن مجله تمامی پولم را برای آن خرج می کردم.

کار مجله به کجا رسید  ؟

اواخر سال 77 بود که با دوستم به دنبال مجوز مجله بازی رفتیم و سر از وزارت ارشاد درآوردیم. در وزارت ارشاد به مسئول مربوطه گفتیم که میخواهیم مجله بازی منتشر کنیم. آن مسئول هم کمی خندید و یک فرم به ما داد تا پر کنیم. فرم درخواست مجوز بود و منتظر ماندیم تا نتیجه کار برسد. اردیبهشت 78 بود که مدارک را کامل کردیم. به ما گفتند که باید سابقه 5 ساله در مطبوعات داشته باشی. آن زمان 18 سالم بود و قطعا چنین سابقه ای نداشتم. برای همین سراغ یکی از بستگانم رفتم که تمامی مشخصات لازم را داشت و مجوز را به اسم او رد کردیم.  اواخر 78 بار دیگر به وزارت ارشاد مراجعه کردیم و در آنجا به ما گفتند که درخواست شما هنوز در حال بررسی است. 79 و 80 هم به همین منوال. همان سال 80 بود که یکی از کارمندان ارشاد به ما گفت که با مدارک شما زودتر از 6 الی 7 سال مجوزی صادر نمی شود. بعد از این اتفاقات دوستم به آمریکا مهاجرت کرد ، اما من هنوز به مجله ی بازی علاقه مند بودم.

موفق شدید مجوز بگیرید ؟

 نه. مدت زیادی به دنبال مجوز بودم اما در نهایت قیدش را زدم تا اینکه بازی در اوایل سال 80 به دوران اوج خود در ایران رسید. قیمت کامپیوتر و قطعاتش ارزان شده بود و خبری از کپی رایت هم نبود. کنسول بازی هم به  پدیده ای فراگیر تبدیل شده بود. باز به دنبال مجوز رفتم ولی همان جواب را شنیدم تا اینکه یکی از دوستان پدرم پیشنهاد داد ایده ام را در قالب یک ویژه نامه پیاده کنم. در آن زمان نشریه ای داشتیم به اسم طبرستان سبز که پدرم کارهای پیش از چاپش را انجام می داد. روزنامه هم سیاسی بود اما لطف کردند تا بازی رایانه در خرداد سال 80 منتشر شود.

نویسنده ها را از چه طریقی پیدا کردید ؟ قطعا شرایط سختی بوده مخصوصا اینکه در آن زمان نشریه ای مرتبط با بازی نداشتیم.

در ابتدا با چند مترجم کار کردم. مطالب نهایی را هم خودم ادیت می کردم. یکسری از مطالب را هم خودم ترجمه کردم. برای صفحه بندی هم مشکلی نداشتم مخصوصا اینکه به لطف پدرم با تمامی مراحل چاپ یک نشریه و طریقه صفحه بندی آن آشنا بودم.

همان شماره ای کاورش مکس پین بود ؟

 بله

استقبال از شماره نخست چه طور بود ؟

هیچ وقت فراموش نمی کنم که اولین شماره صبح چهارشنبه منتشر شد. پنج شنبه صبح که به دفتر پدرم مراجعه کردم  با یک تماس تلفنی روبرو شدم. تلفن را جواب دادم و متوجه شدم یکی از خریداران مجله است.  داشت با ذوق در مورد مجله و چگونگی انتشارش صحبت می کند. گویی که خستگی چند ساله از تنم در رفت. پنج نفر دیگر هم همان روز با دفتر تماس گرفتند و همان حرف ها را زدند. از شنبه هفته بعدش ، هم تلفن دفتر پدرم هم تلفن طبرستان  سبز مدام زنگ می خورند. کار به جایی رسید که مسئولان روزنامه شاکی شده بودند. می گفتند تمام مدت بچه ها و نوجوان ها زنگ می زنند و در مورد بازی از ما سوال می کنند (می خندد).

تیراژ شماره نخست چه قدر بود ؟

چهار هزار شماره که 60 درصدش به فروش رفت. توزیع کننده ای که با او کار می کردیم می گفت عجیب است که یک مجله جدید تا این اندازه در فروش  خوب عمل کند. چون منبع گیم نداشتیم  حتی جداگانه نزدیک به 500 نسخه را مستقیما برای دکه ها ارسال می کردیم. تیراژ را بالا بردیم و تعداد فروش از 60 به 85 درصد رسید. تا شهریور چهار شماره بازی رایانه را چاپ کردیم.

تا چه شماره ای با مترجم کار می کردید ؟

تا شماره دوم با مترجم کار کردم اما طی این مدت آنقدر با دفتر تماس گرفتند که در نهایت با تعدادی از همان هایی که تماس می گرفتند شروع به کار کردیم. «آرش حسن زادگان» اولین نفر بود که «محمود بلالی» را با خودش آورد.« کیانوش کنی» و «رضا خدامی» هم به فاصله کمی نسب به این دو اضافه شدند. همین نفرات که بازی دوست داشتند  کیفیت کار را به شدت بالا برد.

چه اتفاقی برای شماره پنجم افتاد ؟

 روزنامه طبرستان سبز به تهمت و افترا متهم و در نهایت بسته شد. من هم تا چندماه بعد قید بازی رایانه را زدم. تا اینکه دیدم روزنامه ها به گیم توجه می کنند و نشریات فناوری هم صفحات مخصوص به گیم اضافه کرده اند. ویژه نامه «کاوشگر» هم همان موقع چاپ شد که بعدها به «کلیک» تغییرنام پیدا کرد. یک ویژه نامه دیگرهم به نام «بازی نما» چاپ شد. تا اواخر سال 83 به دنبال چاپ مجله نبودم اما اوایل سال 84 بود که دوباره به سراغ انتشار آن رفتم. باز هم مجوز ندادند و این بار هم به سراغ فرمت ویژه نامه رفتیم. «بابک عظیمی» که از نویسندگان سابق بازی رایانه بود موجبات بازگشایی مجله را فراهم کرد. او در نشریه «اطلاع» مشغول به کار شده بود که مسئولان آن به چاپ ویژه نامه گیم علاقه مند بودند. با هم به توافق رسیدیم و اواخر سال 84 یک شماره دیگر چاپ کردیم.

چه تغییراتی نسبت به دوره اول داشتید ؟

این بار تمامی صفحات را رنگی کار کردیم تا بازی رایانه  جز اولین نشریات تمام رنگی باشد. دفترچه راهنمای بازی و پوستر چاپ کردیم. سی دی اضافه کردیم تا مخاطبان بتوانند تریلرهای روز بازی را مشاهده کنند. اولین نشریه ای بودیم که همراه با سی دی چاپ می شدیم. نزدیک به سه سال با این نشریه کار کردیم تا اینکه مشکلاتی برای آن پیش آمد و دیگر نمی توانست ویژه نامه چاپ کند.

منظورتان این است که در نهایت مجوز گرفتید ؟

اواخر سال 84 به معاونت مطبوعاتی مراجعه کردم و جالب اینکه جواب درخواستم آمده بود.  درخواست را رده کرده بودند به گفته  آن جوابیه واجد شرایط نبودیم. بعد از وقفه دوم با مدیر مسئول یکی از نشریاتی که بسته شده بود آشنا شدم و او هم نشریه اش را تغییر نام داد تا بازی رایانه برای اولین بار بدون فرمت ویژه نامه ای منتشر شود و تا سال 91 هم مشغول به چاپش بودیم.

نشریه دنیای بازی در زمان چاپش خود را به عنوان اولین نشریه رسمی بازی معرفی کرد هیچ گاه از این اتفاق ناراحت نشدید ؟

ادعای آنها از یک جهت درست بود و از یک جهت غلط. «دنیای بازی» اولین نشریه با مجوز بود یعنی با فرمت ویژه نامه چاپ نمی شد.  به آنها مجوز دادند به ما ندادند. با این حال بازی رایانه خیلی زودتر از دیگر نشریات منتشر شد. اولین شماره بازی رایانه سال 80 بود و اولین شماره دنیای بازی به گمانم اواخر 85 یا اوایل 86. «بازی نما» هم روندش شبیه به ما بود و بعد از فرمت ویژه نامه ، امتیاز جای دیگری را گرفتند و منتشرش کردند. با این حال ناراحت نیستم چون طرفداران ما از همه قدیمی تر بودند و اسم ما را شنیده بودند.

رکورد فروشتان چه مقدار بود ؟

بیشتر شماره ها با تیراژ 40 هزار نسخه چاپ می شد اما برای شماره های E3 به 60 هزار نسخه هم رسیدیم. تابستان ها هم 50 هزار نسخه.

کف فروش چه قدر بود ؟

در زمان آغاز کار با «اطلاع» بار دیگر با 4 هزار نسخه شروع کردیم هرچند پس از چند شماره به 20 هزار نسخه رسیدیم. حتی شماره های آخر هم که وضعیت مطبوعات خوب نبود به 6 هزار نسخه رسیده بودیم.

هنوز هم نشریاتی تخصصی داریم ، نشریاتی که آگهی های فراوانی هم دارند ، اما شما به صورت تک فروشی کار می کردید که سیستم عجیبی در مطبوعات بود.

در آغاز کار هیچ کدام از شرکت ها به نشریات بازی توجهی نمی کردند. طی دوره اول اصلا به دنبال آگهی نبودیم اما دوره ی دوم چرا ، مخصوصا اینکه هزینه های چاپ رنگی و سی دی زیاد بود. 8 ماه از دوره ی دوم گذشته بود که شرکت های سخت افزاری حاضر به چاپ آگهی شدند زیرا  تا آن زمان نمی دانستند که این گیمرها هستند که سخت افزارهای قدرتمند می خرند. متاسفانه یک جور کسر شان برای خودشان می دانستند. با این حال موفق شدیم با شرکت های بزرگ الکترونیکی قرارداد ببندیم. رقبای ما برای اینکه بتوانند با همان شرکت ها کار کنند تعرفه آگهی را به شدت پایین آوردند. با اینکه ما پرفروش ترین بودیم ولی شرکت ها ترجیح می دادند با مبالغ کمتری کار کنند. در بودجه بندیشان هم ذکر شده بود که فقط با یک نشریه گیم کار کنند. متاسفانه در ادامه بازار آگهی نشریات بازی به شدت افت کرد و حتی تعرفه ها از تعرفه های نشریات فناوری هم پایین تر آمد.

شما هم تعرفه ها را پایین می آورید؟

ما به کارمان اعتماد داشتیم و چون کیفیتمان بالا بود تعرفه را پایین نیاوردیم و حتی در اواخر حیات مجله با همان سیستم فروش تکی ادامه دادیم. از سال 88 و 89 هم به علت شرایط بد اقتصادی مطبوعات ، بسیاری از نشریات بسته شدند. هزینه های چاپ چهار برابر شد و هزینه های کاغذ 6 الی 7 برابر شد تا اینکه سال 91 نشریه به صورت کامل بسته شد.

در طول 11 سال کار غیرمنظم چند بار اخطار برای بستن نشریه دریافت کردید ؟

فکر کنم 5 یا 6 بار این اتفاق افتاد. یعنی اخطارهای جدی داشتیم. یک بار تا مرز تعطیل شدن رفتیم اما قاضی عوض شد و  مجله بسته نشد.

برای کاور ویچر 2؟

بله البته نشریات دیگر هم آن را کار کرده بودند اما اخطارش برای ما آمد.

رابطه تان با دیگر نشریات چه طور بود ؟

اوایل با هم مشکل داشتیم اما پس از مدتی با هم دوست شدیم

در مدت چاپ چند نویسنده در بازی رایانه کار کردند ؟

در یک دوره 20 نویسنده داشتیم اما در مجموع 40 نویسنده در بازی رایانه کار کردند

چرا مجله همیشه با تاخیر چاپ می شد ؟

حقیقتش این بود که بازی رایانه به دلیل جو و دوستی ها این همه سال چاپ می شد. حقوق ها کم بود و پولی هم که درمی آوردیم خرج خود نشریه می شد. قیمت مجله را هم تنها در اواخر کار 1.5 برابر کردیم. برای همین هیچ گاه نمی توانستم یک مدیر اجرایی ثابت داشته باشم. همیشه خودم با نویسنده ها و چاپ و صفحه بندی اش سر و کار داشتم. کنترل کردن تیم تحریریه هم خیلی سخت بود. گیمرها قشر عجیبی هستند و از آنها عجیب تر نویسندگان بازی. از طرفی بازی رایانه کار دلی بود و باید به شغل اصلی خودم هم رسیدگی می کردم.

به عنوان سوال آخر برایم جالب است که برخورد خانواده ات با بازی چه طور بود ، مخصوصا اینکه تو دو برادر کوچک تر داری که هر دو جز بازیسازان باسابقه کشور هستند. پدر مادرت چه واکنشی در قبال تو و برادرانت داشتند ؟

هیچ وقت از طرف خانواده تشویق نشدم و سرکوفت هم خوردم (می خندد). پدر و مادرم می گفتند این کار آینده ندارد ، هرچند برادرانم هم وارد صنعت بازی شدند. البته آنها از هم من زرنگ تر بودند و زودتر از من بازیساز شدند. در هر صورت همه ی ما به شدت به کامپیوتر و بازی علاقه داشتیم و هر سه نفرمان هم هنوز در صنعت بازی هستیم.

منبع: روزنامه صبا

بابک کرباسی یکی از قدیمی‌های صنعت بازی کشور است که پیش از آغاز فعالیت بنیاد، در این حوزه مشغول به کار بوده است. او علاوه‌بر کار روی پروژه‌هایی همچون «مقاومت»، «افسانه نوروز»، «مدافعان کربلا» و «عملیات شیطان»، پست‌های مدیریتی فراوانی را طی دهه گذشته تجربه کرده است از جمله مسئولیت حوزه سرگرمی‌های دیجیتال و کارشناس مرکز توسعه فناوری و اطلاعات وزارت ارشاد. او همچنین دبیر انجمن بازیسازان انقلاب اسلامی و نیز دبیر ستاد بازی‌های رایانه‌ای مرکز ملی فضای مجازی کشور بوده است.بابک کرباسی در حال حاضر یکی از چهار عضو اصلی کارگروه بازی‌های رایانه‌ای نظام صنفی به‌حساب می‌آید. باتوجه به مصاحبه دو هفته پیش حسن مهدی اصل (یکی دیگر از این کارگروه) و جوابیه‌‌ هادی جعفری‌منفرد که به عنوان سخنگوی این کارگروه شناخته می‌شود، تصمیم گرفتیم مصاحبه‌ای را با کرباسی ترتیب دهیم تا علاوه‌بر رفع ابهامات اینچنینی، بیشتر با مشکلات و مسائل پشت پرده صنعت بازی آشنا شویم؛ مشکلاتی که به گفته خودش، آنها را با پوست و استخوان لمس کرده است.

یکی از فعالان قدیمی بازیسازی داخلی هستید. به نظر شما بنیاد زمان مینایی با بنیاد کریمی قدوسی چه تفاوت‌ها‌یی دارد؟ بنیاد جدید در چه زمینه‌ای بهتر عمل کرده است و در چه زمینه‌ای ضعیف‌تر؟

در دوره مینایی همه چیز خام بود. ما در حال یادگیری تولید بودیم و آنها نیز در حال یادگیری مدیریت. صنعت گیم اصلا وجود نداشت. کریمی قدوسی یک سازنده است و به تمام بازیسازان کمک کرده. شخص مینایی را هم فرد بسیار با دانش و شریفی می‌دانم اما در آن هنگام حتی حاکمیت هم نمی‌دانست که چگونه باید صنعت بازیسازی را شکل دهد. اتفاقی که افتاد پیدایش افرادی بود که از آب گل آلود ماهی گرفته و با چاپلوسی خود را به بنیاد نزدیک کردند. همین افراد وارد بدنه مدیریت بنیاد شدند و برای خودشان ساز و کار تعریف کردند. به قول معروف مافیا شکل دادند. از این گروه مثلا 10 نفره، هفت‌نفر از آنها سازنده بازی شدند. این افراد هیچ‌کدام سازنده نبودند. آنها روی دوش ما بازیسازی یاد گرفتند، یک‌جورهایی خون ما را مکیدند و الان سودش را می‌برند.

یعنی همین افراد الان صاحب استودیو شده و درآمدزایی می‌کنند؟

یا استودیو تاسیس کردند یا استودیوهای قدیمی را خریده‌اند یا در آنها شریک شده‌اند. به من ربطی ندارد آنها پول از کجا آورده‌اند ولی در آن هنگام، کنار آمدن با چنین موضوعی برای همه ما سخت بود. همین نقطه ضعف‌ها باعث یک عقبگرد وحشتناک در صنعت بازیسازی شد. ما در زمان تاسیس بنیاد افراد کاربلدی همچون بهرام برقعی یا پویا دادگر را داشتیم. استودیوی فصیحی هم در همان دوران شکوفا شد. ما در حال طی کردن راه خود بودیم و پروژه‌های بزرگی همچون بازی‌های «پایان معصومیت»، «عصر پهلوانان» و امثالهم هیچ‌کدام با کمک بنیاد شکل نگرفت. من و فرشاد صمیمی پیش از شکل‌گیری بنیاد مشغول کار مشترک بودیم. در آن زمان موسسه تبلیغات اسلامی و تبیان، کانون پرورش فکری کودک و نوجوان و یک قسمت بازیسازی در سپاه و بسیج بودند. مسیر خوبی پیش‌رو داشتیم. بنیاد شکل گرفت تا راه پیشرفت صنعت را تسهیل کند ولی تبدیل شد به یک دست‌انداز بزرگ برای صنعت.

چه اتفاقی افتاد؟

شورای‌عالی انقلاب فرهنگی مصوبه‌ای داشت برای تسهیل کار بازیسازان و ساخت راحت‌تر بازی‌های بومی براساس منویات مقام معظم رهبری اما همین باعث شکل‌گیری مشکلی بزرگ شد. اساس‌نامه بنیاد از همان روز اول اشتباه بود. در آغاز دولت دهم، ما جلسه‌ای با شمقدری داشتیم و در مورد مشکلات این اساس‌نامه گفتیم. وی هم قول داد طی 10 روز مشکلات ذکر شده را به شورای‌عالی انقلاب فرهنگی منتقل کند تا اساس‌نامه بنیاد براساس نقطه‌نظرات نخبگان این حوزه تغییر کند اما مدیران بنیاد واکنشی بسیار شدید نشان دادند و حتی نقاط مبهم و ضعف این اساس‌نامه را جزو حسن‌های این سند خواندند. به راحتی می‌توانم بگویم تصمیم‌های غلط و غیرکارشناسی شورای‌عالی انقلاب فرهنگی، کمر صنعت بازیسازی بومی را که شبیه به نهال تازه جوانه زده بود، شکست.

به قول فرشاد صمیمی حکم شترمرغ را داشت؟

دقیقا. طبق قانون خدمات کشوری واگذاری مسائل حاکمیتی در حوزه‌های اقتصادی، سیاسی، امنیتی و فرهنگی به‌بخش خصوصی ممنوع است. این کوچک کردن دولت نیست، این تخلف است. در اساس‌نامه اول، بنیاد به عنوان سازمان خصوصی (غیردولتی) ثبت شد. وقتی چنین سازمانی خصوصی ثبت می‌شود باید همه چیز در مورد آن شفاف باشد. اگر بنیاد خصوصی و غیردولتی است چرا باید وظیفه نظارت، پخش و تولید و رصد بازار و نظام رده‌بندی سنی افراد زیرنظر آن باشد.

این مشکلی است که بسیاری با بنیاد دارند. این‌که بنیاد نباید در تمامی بخش‌های گیم ورود کند.

ما گفتیم که اداره‌ای در ارشاد تاسیس شود مثلا به نام اداره بازی‌های رایانه‌ای. این اداره وظیفه قانونگذاری، صدور مجوز فعالیت و موارد مشابه را برعهده داشته باشد. ذهنیتمان این‌گونه بود که حتی موقعیت فیزیکی این اداره نیز باید درون ساختمان وزارت ارشاد باشد یعنی بخشی از بدنه اصلی این وزارتخانه شود چون صنعت فرهنگی تولید بازی رایانه‌ای یک کار مهم و استراتژیک فرهنگی است.

می‌خواهم در یک مورد شفاف‌سازی کنید. داستان گرفتن بودجه صد میلیونی از بنیاد آن هم با نشان دادن ماد بازی «فارکرای» حقیقت دارد؟

داستان به آن شیوه که بین بازیسازان نقل شده نیست. متاسفانه در آن هنگام افرادی در بنیاد بودند که از جنس تولید گیم نبودند. مثلا با احترام به تو، من نمی‌توانم قبول کنم که یک ژورنالیست مسئول نظارت روی محتوای بازی من شود، هرچند می‌دانم که از سواد گمینگ خوبی برخوردارید اما در ذهن من جایگاه دیگری در صنعت بازی دارید. در آن زمان هیچ دلیلی وجود نداشت که مدیر مسئول یا سردبیر یک نشریه بازی، مسئول نظارت بخش‌های مختلف بازیسازی در بنیاد شود.

شفاف‌تر می‌گویید که منظورتان چه کسی است؟

مثلا بابک نمازیان در کار خود فرد حرفه‌ای بود اما نمی‌توانست کارشناس ساخت بازی دیگران باشد. اصلا نمی‌توانم چنین چیزی را قبول کنم. خود من هم هیچ سررشته‌ای در نشریات ندارم و عکس این مسئله هم صدق می‌کند یا مثلا برنامه‌نویسی که هیچ ایده‌ای در مورد هنر بازیسازی ندارد و می‌آید صرفا در مورد کدهای بازی نظر می‌دهد. همین انتخاب‌های غلط بود که باعث شد پروژه «مرد نکونام» پویا دادگر رد شود. چرا بازیساز نخبه‌ای همچون دادگر باید ایران را ترک کند و در یک شرکت جهانی مشغول به کار شود. مثلا چون امثال نمازیان از یک پروژه به هر دلیلی خوششان نمی‌آید، آن بازی مجوز ساخت نگیرد. عقاید من با علی سیداف کاملا متفاوت است اما اگر او بگوید من از پروژه‌ای مثل «مرد نکونام» خوشم نمی‌آید یا ایرادی روی آن دارم، باز می‌توانم پیش خودم بگویم که سیداف حداقل سال‌هاست که دود چراغ این صنعت را خورده و حرفی که می‌زند شاید سلیقه شخصی باشد ولی تکیه‌گاه علمی هم دارد اما امثال بابک نمازیان چی؟ نمی‌خواهم به کسی توهین کنم ولی واقعا چیزی برای ارائه نداشت. وی چه کاری در حوزه تولید انجام داده بود؟ خب وقتی این اتفاق می‌افتد شائبه دیگری تقویت می‌شود؛ با ما باش، هرچه خواهی کن! خب این یعنی باید در دایره‌های قدرت قرار بگیرید. در آن موقع اگر در دایره‌ها بودید می‌توانستید برای یک بازی ماد کمتر از 10 میلیونی، حدود 150 میلیون تومان از بنیاد بگیرید، آن‌وقت «مرد نکونام» هم می‌تواند حذف شود. شخص مینایی مشکل کار نبود، سیستم مشکل داشت. همین سیستم شتر مرغی نباید باشد. اگر این نوع قانونگذاری و تخلف در تصویب و تفسیر قانون درست است پس سازمان سینمایی هم منحل شده و همه چیز دست بنیاد فارابی بیفتد.

خب این‌که اشتباه است.

اگر اشتباه است پس چرا بنیاد ملی بازی‌ها این‌گونه اداره می‌شود. چرا دود چنین مشکلی باید در چشم بازیسازها برود. البته این موضوع ربطی به عملکرد مدیران فعلی بنیاد ندارد. بحثم سر اصل اساس‌نامه و تصمیم‌گیری‌های کلان درباره این صنعت به شدت اقتصادی در کشور است.

پس چرا بازیسازان اعتراض نمی‌کنند؟

به من نگاه نکنید که مستقل کار می‌کنم و در حوزه‌های دیگر هم فعالیت دارم. وقتی بازیساز باشید در بخش‌های زیادی گوشتتان زیر دندان قوانین بنیاد است؛ اول از همه پروانه تولید یعنی یک سازمان خصوصی باید پروانه تولید بدهد به رقبایش. دوم قراردادهای حمایتی یعنی پولی را که دولت به سازنده اختصاص داده است، باید از یک سازمان خصوصی بگیرد. سوم هولوگرام یعنی اگر پروژه‌تان تمام شده و می‌خواهید پروانه نشر بگیرید، باز بنیاد باید پروانه نشر را صادر کند. می‌خواهید ناشر بگیرید باز بنیاد باید کوپن بازی‌های خارجی را به ناشران بدهد. تجمیع تمام قوانین حاکمیتی در بخش خصوصی حتی ناخواسته باعث ایجاد فساد می‌شود حتی اگر بهترین فرد مسئول اجرای این قانون غلط باشد.

خود کریمی قدوسی هم بنیاد را به هشت‌پا توصیف کرده است و گفته قصد برون سپاری داریم اما ما نه تنها برون سپاری ندیدیم بلکه حتی عکسش را دیدیم.

با تمام احترامی که برای کریمی قائلم مخالف چنین حرکتی هستم. شاید سیستم کاری و قوانین بالادستی در بنیاد اشتباه باشد اما دلیلی ندارد مثلا وزارت ورزش و جوانان در مقوله بازی‌های الکترونیک ورود کند، آن هم وقتی ما فقط یک انجمن یا سازمان مردم نهاد بازی‌های الکترونیک داریم.

حسن مهدی اصل انتقادی از بنیاد داشت. این‌که چرا باید سازندگانی در بخش مدیریتی بنیاد باشند که می‌توانند در کار سازندگان دیگر اخلال ایجاد کنند. فردای همان روز‌ هادی جعفری‌منفرد یادداشتی نوشت و از بنیاد دفاع کرد. هر دوی آنها عضو کارگروه نظام صنفی بازی‌های رایانه‌ای هستند. آیا این کنش و واکنش معنایی به غیر از دو دستگی دارد؟

آیا حسن مهدی اصل به عنوان نماینده کارگروه صحبت کرده است؟

نه، به عنوان سازنده.

خب، پس چیزی به اسم دودستگی وجود ندارد. حرف‌های او را خوانده‌ام و بخش‌های زیادی از آنها را قبول دارم. نکاتی که در یادداشت‌هادی وجود داشت هم کاملا درست است منتها فکر می‌کنم نیازی نبود جعفری‌منفرد این یادداشت را بنویسد یا حداقل نیازی نبود این‌گونه عکس‌العمل احساسی نشان بدهد.

پس دودستگی را تکذیب می‌کنید؟

دودستگی بین ما وجود ندارد. اگر‌ هادی جعفری هم کاری کرده است از روی خوش قلبی بوده؛ هرچند آن حرکت را درست نمی‌دانم.

سخن پایانی بابک کرباسی:

می‌خواهم استعفا دهم

حقیقت این است که من سال‌های سختی را پشت سر گذاشتم. افراد بسیاری هم طی دوران مختلف به من و امثال من کمک کردند. در نهایت کریمی قدوسی؛ مدیر بنیاد ملی بازی‌ها این موقعیت را فراهم کرد تا بتوانیم ذیل کارگروهی در سازمان نظام صنفی دور هم جمع شویم اما متاسفانه تبلیغات غلط و فشار اشتباه در مورد ساخت بازی موبایل و حذف تمام سازندگان بازی‌های pc همه چیز را خراب کرد. سازندگان ما برای موبایل بازی نمی‌سازند، فقط برای کافه بازار عنوان تهیه می‌کنند. تصور کنید اگر کافه بازار یک روز بسته شود یا هر اتفاق پیش‌بینی نشده‌ای برای مخاطبان این فروشگاه پیش بیاید، چه اتفاقی برای بازیسازان می‌افتد. به همین خاطر و نیز به دلیل عدم همراهی کامل بازیسازان به عنوان بازوهای اصلی صنفی، تصمیم دارم از عضویت در کارگروه بازی‌های رایانه‌ای نظام صنفی استعفا دهم. باید بگویم که روند فعلی بازیسازی کشور که مثل خیلی از افراد دیگر از آن ناراضی هستم، این‌گونه اصلاح نخواهد شد. ما پس از 10 سال هنوز چیزی به اسم صنعت اقتصادی نداریم و متاسفانه نه مسئولان فرهنگی به فکر هستند و نه خود بازیسازها قصد تغییر در روند فعلی را دارند.

منبع روزنامه صبا

]]> https://vgmag.ir/iranian-games/%d9%85%d8%b5%d8%a7%d8%ad%d8%a8%d9%87-%da%a9%d8%b3%d8%b1%db%8c-%da%a9%d8%b1%db%8c%d9%85%db%8c-%d8%a8%d8%a7-%d8%a8%d8%a7%d8%a8%da%a9-%da%a9%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d8%b1%d9%88%d8%b2/feed/ 0 https://vgmag.ir/iranian-games/%d8%b4%d8%b4%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%b1%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a7%d8%af-%d8%aa%d8%ac%d8%b1%d8%a8%d9%87-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%e2%80%8c%d8%b3%d8%a7%d8%b2-%d8%a8%d8%b1%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1/ https://vgmag.ir/iranian-games/%d8%b4%d8%b4%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%b1%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a7%d8%af-%d8%aa%d8%ac%d8%b1%d8%a8%d9%87-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%e2%80%8c%d8%b3%d8%a7%d8%b2-%d8%a8%d8%b1%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1/#respond Fri, 03 Jun 2016 11:27:45 +0000 http://gameemag.ir/?p=34216 اگر بخواهیم یکی از رخدادهای مثبت گیم ایران را در سال جاری نام ببریم، می توان به برگزاری مراسم GDX اشاره کرد. مراسمی شکیل و با برنامه، که به همت انستیتو ملی بازی سازی برگزار می شود. ششمین مراسم GDX هم برگزار شد.

طبق آنچه اعلام شده بود این برنامه دیروز، 13 خرداد از ساعت 15:15 دقیقه آغاز شد و این سخنرانی ها ارایه شد:

• جمع آوری سرمایه از طریق سیستم فاندوران و نگاهی به تجربه بازی پی شوم در آن
• معرفی سیستم های بکتوری و تپسل
• کالبدشکافی بازی دنده دو

در ادامه تصاویر و به همراه توضیحات را مشاهده فرمایید:

سخنرانی آقای شیخان و امیر سلامتی در ارتباط با سیستم جمع آوری سرمایه فاندوران و تجربه پی شوم در آن

سخنرانی آقای صادقی در ارتباط با سرویس تپسل و آقای مفاخری در ارتباط با سرویس بک اند بکتوری

 امروز شاهد یکی از داغترین و بهترین ارائه ها در تجربه بازی ساز بودیم. اعضا تیم دنده دو هر آنچه که در طول تولید این بازی برآنها گذشت را با حاضرین به اشتراک گذاشتند.

برای آگاهی از تاریخ های بعدی این مراسم می توانید به لینک زیر مراجعه فرمایید:

تاریخ برگزاری مراسم GDX

]]> https://vgmag.ir/iranian-games/%d8%b4%d8%b4%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%b1%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a7%d8%af-%d8%aa%d8%ac%d8%b1%d8%a8%d9%87-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%e2%80%8c%d8%b3%d8%a7%d8%b2-%d8%a8%d8%b1%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1/feed/ 0