بازی از جایی شروع می شود که تقریبا تمامی بازیها شروع می‌شوند. داستان اهریمن و بدی که قرار است تمامی خوبی‌ها و زیبایی‌ها را نابود کند. ولی داستان در اینجا کمی متفاوت است. پیرزنی از خواب بیدار می‌شود و متوجه می‌شود اتفاقی در حال وقوع است. و این اتفاق آنقدر بزرگ هست که حال و آینده خانواده را به خطر می‌اندازد. خانواده ای که محور اصلی این بازی‌ست و داستان بازی حول این محور می‌گردد. از نظر نگارنده این نقد شاید بزرگترین نقطه عطف این بازی نگاه آن به خانواده و قدرت آن است. شاید داستان بازی ساده و تکراری به نظر برسد که قطعا این طور است ولی پردازش آن با توجه به داستانهای جانبی، بسیار جذاب از کار درآمده و دنبال کردن داستان بازی تا انتها یکی از قلابهای “فرزندان مورتا” برای شکار گیمرهاست. بخشهایی که بعد از اتمام بازی نیز هنوز تکمیل نشده‌اند و ادامه دارند و داستانهایی که بعضا بعد از 5 مرتبه گذر از یک مرحله نمایش داده می‌شوند.

البته نباید از اشتباه سازندگان در نگارش داستان غافل شویم. جایی که داستان اساطیری را با یک شروع و پیش زمینه قوی و بعد از بازی کردن تقریبا دو سوم بازی به ناگه به دوران مدرن و رباتیک در دل سیاهی می‌برند که تمام تفکرات گیمر را نسبت به دانسته ها و یافته‌هایش در بازی به هم می‌ریزند. گیمری که تا اینجای بازی با دشمنان اساطیری و عجیب و غریب و سرزمینهای جالبی مثل “برهوت” آشنا شده و گیمری که به دنبال کشف یک معمای اساطیریست به ناگه در سرزمینی تاریک و البته رباتیک خود را می‌بیند و راوی بازی که کلمات بسیار سنگین و ثغیل‌الفهم را تا اینجای بازی به شما تحویل داده، اکنون نیز بسیار دست و پا شکسته شما را به ادامه بازی وصل می‌کند. طوری که بازهم دلیل حضور عصر رباتیک در بازی را متوجه نخواهید شد.

سازندگان با قرار دادن یک راوی بسیار خوب در بازی و استفاده از متون کلاسیک و کلام سنگین و نوع نگارش خاص، قصد در هرچه بیشتر اساطیری کردن بازی داشته اند که موفق نیز بوده‌اند. ضعف بخش داستانی در گیم پلی بازی نیز تاثیر خودش را گذاشته و مراحل پایانی ضعف گیم پلی نمایان می‌شود. مراحل اولیه بسیار جذاب و سرگرم کننده با چینشی فکر شده و بالانس مناسب، باعث شده که هر لحظه برای انجام این بازی لحظه شماری کنید. مراحل جانبی متنوع که با داستان بازی هماهنگ شده‌اند و پازلهای جذابی که در طول بازی به آنها بر می‌خورید با وجود تعدد کم، یکنواختی بازی را تعدیل می‌کنند. ولی چینش شلوغ بازی به واسطه حضور در عصر مدرن همراه با بسط عجیب داستانی حس و حال خوب گیمر را تقلیل می‌دهد. هرچه محیطهای بسیار جالب و دیدنی با اسامی بعضا آشنا و اساطیری توجه گیمر را به انجام هرچه بیشتر بازی ترغیب کرده در قسمتهای انتهایی هیچ جذابیت چشمگیری وجود ندارد. شاید کشش بی حد و حصر نگارنده نقد برای انجام بازی در دو سوم بازی چیز عجیبی نباشد ولی افت روند گیم پلی بازی در بخش های انتهایی اصلا موردی معمولی نیست. 

بازی در بخش های پایانی به حدی کصالت آور می شود که فقط برای اتمام بازی ادامه پیدا می‌کند. ذهنیت گیمر به هم می‌ریزد و نگاه آن به ناگاه عوض می‌شود. دشمنان به چهره ای در آمده‌اند که در بازی و داستان نمی‌گنجند و گیمر انتظار آن را نداشته است. هرچه موسیقی و صداگذاری تلاش کرده که این حس بوجود نیاید، موفق نبوده‌اند و متاسفانه این اتفاق افتاده و حس گیمر از بازی دور می‌شود. موسیقی بسیار جذاب و صداگذاری بسیار خوب بازی که از ابتدا همراه گیمر بوده در مراحل پایانی نیز حضور دارند ولی باز هم نتوانسته‌اند حس اولیه بازی را حفظ کنند. با این حال موسیقی آنقدر دلنواز و گوش نواز هست که نباید از آن غافل شد. هماهنگی بسیار با بازی و صداگذاری های شنیدنی و درخور نیز یکی از نقاط قوت فرزندان مورتاست و به یقین یکی از جذابتهای اصلی بازیست. هارمونی بسیار مناسب موسیقی و گیم پلی در جای‌جای بازی دیده می‌شود و نمایش چشم و گوش نواز و هماهنگ موسیقی و گرافیک لذت بخش است.

چیزی که باید باز هم به آن اشاره کنیم این است که نه تنها موسیقی بلکه گرافیک نیز در مراحل پایانی دچار افت می‌شود. البته که نوع نگاه هنری تیم سازنده و طراحی کاراکترها و دشمنان در سطح بالایی قرار دارد و شاید کمتر بازی پیکسل آرتی را بتوانیم مشاهده کنیم که این حجم و سطح از ظرافت را پیاده‌سازی کند. دشمنان متفاوت، محیطهای گوناگون ، افکتهای بسیار دیدنی و پیاده سازی بسیار فنی و روان، و جزئیات گرافیکی دیدنی و البته جذابیتهای بصری کات سینها، به نحو احسنت پیاده سازی شده‌اند.

یکی دیگر از نقاط عطف و قدرت این بازی و به اصطلاح یکی دیگر از قلابهای گیرانداز گیمرها نیز همین گرافیک پیکسل آرت و جذاب بازیست و نوع پیاده سازی آن. طراحی های خاص و منحصر به فردی که در بازی و در جای درست دیده می‌شوند و ریزه کاریهایی در کاراکترهای پیکسلی مثل دیوهای بزرگ است و یا حتی نحوه باز شدن برخی از درها نکات قبل توجهی هستند. حتی محیط و زمینِ حرکت کاراکترها با توجه به داینامیک بودن در برخی از بخشها بسیار جالب توجه هستند. ولی باز هم بازی در بخش گرافیکی و در بخشهایی در انتهای بازی، دچار افت شده و برخی از طراحی ها ظاهرا به ناگه و خارج از برنامه به بازی اضافه شده‌اند که در حد و اندازه شاکله اصلی گرافیکی اصلا قرار ندارند. البته که قوام و انسجام کلی جذابیتهای بصری بازی، این ضعف را تا حدی پوشش می‌دهد. این طراحی گرافیکی در بخش خانه و به اصلاح Safe House گیمر، که در آنجا بسیاری از اتفاقات می افتد و داستان بازی دنبال می‌شود، تا حد بسیاری خودش را نشان می‌دهد و توانایی سازنده را به رخ می‌کشد.

خانه جای امن گیمر است. جایی که در آنجا داستان بازی دنبال می شود و راوی، نقش زبان هر کاراکتر را دارد. خانه جایی‌ست که گیمر در آنجا رشد می‌کند. خود را پیدا می‌کند و خود را پیشرفت می‌دهد و آماده نبرد می‌شود. به مرور گیمر با قسمتهای مختلفی که می‌تواند خودش و ابزارش و کل خانواده را رشد دهد آشنا می‌شود. این رشد را با بازی و عبور از مراحل و با کسب سکه می‌تواند انجام داد و باید آن را هم در راستای رشد خانواده و ارتقای کلی استفاده کند. 

شاید بگویید که پس رشد شخصی و ارتقای شخصی هر گیمر چه می‌شود؟ این مهم نیز در بازی وجود دارد و با کسب المانهایی، می‌توان خود کاراکتر را شخصا ارتقا داد. با وجود 6 کاراکتر برای بازی و سیستم ارتقای مختص به هر کاراکتر، دست گیمر در انتخاب نوع بازی باز است. ولی این دست باز بودن آنچنان جذاب نیست و برخی کاراکترها، بعد از یکبار بازی کردن با آنها، شاید هیچ جذابیتی برای استفاده مجدد نداشته باشند. خصوصا اینکه بازی با انتخاب برخی کاراکترها بسیار سخت‌تر و کندتر پیش می‌رود. به طور مثال با استفاده از کاراکتر لیندا یک مرحله را که با جان یا حتی لوسی شاید در 20 دقیقه طی کنید، در حدود 30 الی 40 دقیقه طی خواهید کرد. البته اگر بارها و بارها نمیرید. ممکن است سازندگان، نیت استفاده استراتژیک از هر کاراکتر را داشته‌اند ولی روند کلی بازی در این حالت دچار دگرگونی شده است و به تجربه گیمر لطمه می‌زند.

به طور قطع پیاده‌سازی کاراکترهای مختلف در بازی و هماهنگی آن با بازی و داستان بازی زمان زیادی را از تیم سازنده گرفته و تلاش زیادی را طلبیده. سیستم و کارکرد هر کاراکتر و نحوه حمله هر کاراکتر و روان بودن کارکرد، نکته‌ای نیست که دیده نشود و حتی با وجود عدم مقبولیت برخی از کاراکترها باز هم نباید از بالانس اصولی هر کاراکتر به صورت کلی صحبت نکرد و آن را نادیده گرفت. کاراکترهایی که به مرور و با طی شدن داستان شخصیت خودشان را پیدا می‌کنند و گیمر نیز به راحتی با آنها ارتباط برقرار می‌کند. کاراکترهایی که هر کدام شخصیت و قدرتهای ویژه‌ای دارند و هرکدام از پاور آپهای شخصیِ خاصی نیز برخوردارند.

پاورآپها و نحوه ارتقای هر کاراکتر در تعدیل بازی بسیار تاثیرگذار است و استفاده از قدرتهایی که در بازی پیدا می‌کنید به شدت در روند بازی تاثیر دارد. تا جایی که شاید با انتخاب یک پاور آپ اشتباه در باس فایتهای بازی به راحتی شکست بخورید. باس فایتهایی که به شدت سخت و اعصاب خرد کن هستند و برای رد شدن از آنها به بارها باختن و ارتقا کلی خانواده و شخصی کاراکتر نیاز دارید. البته به نظر می رسد در مراحل انتهایی بازی، به دلیل کمبود زمان برای تیم سازنده و با توجه به تغییرات UI بازی نسبت به نمایشی که در PAX داشتند، تیم به بالانس بازی در این قسمتها کمتر توجه کرده است و برای آن کمتر وقت گذاشته. و این هم ناگفته نماند که احتمالا سختی بازی برای دوستداران سبک Roguelike جذاب باشد که نباید آن را در نظر نگرفت.

روند بازی در Children of Morta به گونه ایست که انجام آن به شدت اعتیاد آور است. خصوصا اگر از طرفداران این سبک از بازیها باشید. سیستم RPG بازی و روند تقریبا Roguelike گونه بازی به نحوی طراحی شده که گیمر برای درک آن چندان مشکلی ندارد و با صرف زمان کمی در بازی به راحتی با بازی ارتباط برقرار می‌کند و جذب آن می‌شود. شاید تغییراتی که در نسخه نهایی نسبت به نسخه قبلی انجام گرفته در این راستا بوده. بازی برای درک و جذب کردن، وقتی از گیمر نمی‌گیرد و در یک چشم برهم زدن گیمر خود را درگیر و غرق در بازی و جریانات می‌بیند. فرزندان مورتا همانند تمامی بازیها، ضیافتی متشکل از صدا، موسیقی، گرافیک، گیم پلی و داستان است که با چاشنی جذابیت همراه شده و با تمامی کمی‌ها و کاستی‌ها بسیار ارزشمند و لازم به نجربه است. ضیافتی در خور ستایش که بی شک ارزش بازی کردن دارد.

نکته پایانی

بسیاری از کارگردانان تازه وارد دنیای سینما بر این باور غلط هستند که می‌توانند از بهترینهای دنیای سینما پیشی بگیرند. به این صورت که با بستن کادرهای عجیب و نورپردازیهای غریب و استفاده از نابازیگران و کارهای مثلا بدیع، اثری خلق کنند که آنها را در زمره بهترین ها قرار دهد و به مرور و با تکرار این کار پا جای پا بزرگان بگذارند. این ابتدای توهم است و انتهای خود بودن. شاید اگر بیشتر دقت می‌کردند متوجه این مطلب می‌شدند که شاید نتوان “جان فورد” شد ولی می‌توان سرجیو لئونه بود و با الهام از بزرگان سبکی را جا انداخت که هم منتقدین و هم تماشاگران از آن لذت ببرند. این چرخه و این تفکر چیزی بود که به استودیوی فن افزار یا DEAD Mage سازنده بازی Children of Morta کمک کرد تا نه تنها سعی در جان فورد بودن نداشته باشند بلکه به بهترین نحو اثر خودشان را همانند سرجیو لئونه ارائه کنند. اثری که به جرات سرحد بازی سازی ایران را ارتقا داد. اثری که با افتخار ایرانیست.

نقد و بررسی بازی روی نسخه PC فروشگاه Steam صورت گرفته است

در تمامی بازی های هم سبک، کاربر دارای منابع محدود است و باید با کمترین امکانات بازی خود را شروع کند. شروع percity با یک دهکده کوچک و چند ساختمان آغاز می شود. گیمر با در اختیار داشتن سه زمین کشاورزی و یک مرغ باید شروع به تولید محصولاتی همچون گندم و تخم مرغ کند و با فروش این محصولات علاوه بر بدست آوردن سکه، سطح تجربه (XP)خود را افزایش دهد تا بتوانید ساختمان ها و محصولات جدید را آزاد کنید.

ساخت و ساز بازی به ۵ دسته تقسیم می شود: مسکونی، کشاورزی،غذایی،صنعتی و تزیینی. مسکونی شامل انواع و اقسام خانه‌های می‌شود که شما می‌توانید در دهکده خود ایجاد کنید. جمعیت نقش مهمی در بازی ایفا می کند و باید برای ساخت برخی محصولات و یا ساختمان ها، دارای تعداد مشخصی از افراد باشید.

کشاورزی شامل زمین و گاوداری و مشابه این مکان های می شود. در بخش غذایی امکان ساخت ساختمان های که تولید مواد غذایی همچون نانوایی و لبنیات وجود دارد. صنعتی امکان ساخت کارگاه های چوب بری و اهنگری و مشابه این دست صنایع را خواهید داشت و در آخر تزیینی که برای زیباسازی دهکده شما محصولاتی دارد که می توانید با پرداخت سکه، از این وسایل استفاده کنید.

در این بازی خبری از جنگ و حمله نیست و فقط هدف تجارت است. برای توسعه دهکده نیاز به داشتن برخی ادوات خواهید داشت که شامل میخ، طناب و تبر خواهید داشت که در شروع بازی می توان به دو صورت به لوازم دست یافت. اول فروش محصولات به افراد مختلفی که از شما درخواست دارند و اگر شانس با شما یار باشد علاوه بر سکه برخی از این ادوات هم برای شما آزاد گردد، دوم باز شدن جاده ابریشم و راه افتادن کارونسرا که می‌تواند در ازا دادن برخی محصولات کشاورزی به کاروان تاجران، این ادوات را به همراه بیاورد.

در این بخش یک بی‌سلیقگی وجود دارد آن هم نبود تغییرات لحظه ای روی ساخت و سازهای بازی است. به عنوان مثال سعی در پاکسازی جنگل کرده تا از زمین این جنگل برای ساخت و ساز استفاده کنم، اتفاقی که بعد از زدن دستور عمل اینکار افتاد این بود که یک هیچ گونه تغییر و تحول روی جنگل رخ نداده و فقط به دور این محدوده یک حصار چوبی کشیده شد.

هیچ کارگری مشغول کار نشد و فعل و انفعالی رخ نداد. در انتها هم یک روبان قرمز به دور این زمین کشیده شده که با کلیک روی این محدوده، افکت آتیش بازی نمایش داده می‌شود. بر خلاف بازی های مشابه خارجی که هر دستوری از طرف کاربر باعث یک فعل انفعال بر روی مردم شهر و دهکده می شود. از دیگر نکات منفی گیم‌پلی می‌توان به نبود هیجان کافی در روند پیشرفت بازی اشاره کرد. شما صاحب یک تجارت هستید یا همیشه برای شما همه چیز بر طبق میل شما است و هیچ اتفاق بدی برای شما نمی افتد؟ مطمئنا جواب منفی است.

تجارت همیشه با سود همراه نیست، نکته‌ای که در این بازی خلافش رخ می دهد. شما دهکده خود را گسترش می‌دهید و محصولات جدید تولید کرده و می‌فروشید و هیچ اتفاق بدی برای دهکده شما رخ نمی‌دهد، در صورتی که در واقعیت آیا زمین کشاورزی مورد هجوم آفات قرار نمی‌گیرد و یا سیل یا طوفان و حتی آتش سوزی در واقعیت رخ نمی‌دهد؟

اگر به این نکته توجه می شد، گیم پلی به مراتب جذاب تری شاهد ‌بودیم. در بازی‌های استراتژیک، شهروندان یک جامعه نقش اساسی و حیاتی را بازی می‌کنند، اما در percity این نقش جدی گرفته نشده است. برای مثال برای ساخت یک کارگاه جدید به افزایش اسمی جمعیت نیاز دارید و باید خانه سازی برای افزایش جمعیت انجام دهید ولی هیچ گونه توجهی به رفتار جمعیت در بازی نشده است.

این یک اصل در بازی های مشابه خارجی است که هر فعالیت شما باعث ایجاد تغییر در سطح خوشحالی و یا ناراحتی مردم شهر شما خواهد شد، اما در این بازی فقط جمعیت نقش کلیدی برای خلق صنایع جدید داشته و هیچ گونه چالشی را برای گیمر ایجاد نمی کند که جمعیت دهکده شما از این تصمیمات شما راضی هستند یا خیر؟

البته باید توجه داشت که سازندگان این بازی در خلق دومین اثر خود، سعی در ساخت یک بازی استراتژیک استاندار هرچند کوچک داشته اند و امید است که اگر به دنبال ساخت ادامه این بازی یا مشابه این بازی می روند، به نکات ذکر شده توجه کنند. در زمان بندی احداث ساختمان ها کمی زیاده رویی رخ داده، و برخی از ساختمان ها که جز بناهای اولیه بازی به شمار می‌روند برای ساختشان، باید زمان زیادی را صبر کنید و یا، از الماس های حساب کاربری خود خرج کنید.

به مانند بازی های مشابه، این امکان برای گیمر وجود دارد تا با پرداخت هزینه، و خریداری جم، روند گیم‌پلی را سرعت بخشد. نکته منفی این بخش زمانی خود را نشان می‌دهد که سازندگان percity برای این منظورکه گیمر را سریع‌تر به پرداخت پول مجاب کنند، زمان ساخت بناهای اولیه را به شکلی افزایش داده‌اند که برای ساختشان باید زمان زیادی صبر کرد و یا از طرفی دیگر، میزان دریافت جم در برخی بناها را به شدت بالا برده‌اند که سریعتر وارد پرداخت پول به بازی شوید. البته که سازندگان با قراردادن قابلیت پخش ویدیو تبلیغاتی برای مخاطب، و سرعت بخشیدن به روند گیم‌پلی برای مخاطب، سعی در برطرف کردن این نقیصه در بازی خود کرده‌اند.

از نکات مثبت این بازی می‌توان به طراحی هنری این بازی اشاره کرد. percity به خوبی توانسته محیطی فانتزی را خلق کند و کاربر را به دوران هخامنشی ببرد. به طور کلی طراحی هنری بازی جذابیت بالایی دارد و حتی به طراحی لباس ها و ساختمان ها بسیار توجه شده و سعی شده به خوبی دوران حکومت هخامنشیان را به تصویر بکشد.

سبک هنری این بازی به شکلی خلق شده است که، می‌تواند برای گیمرهای خارج از ایران نیز جذاب بوده و باعث آشنا شدن هرچه بیشتر با دوره هخامنشیان باشد. رابط کاربری بازی در عین سادگی خوب طراحی شده و دارای جذابیت خوبی است، دیگر نکته مثبت این بازی استفاده بهینه از سخت افزارهای گوشی های مختلف پلتفرم اندروید است.

این بازی را روی مدل‌های مختلفی از گوشی‌های اندروید به راحتی بازی تجربه کرده‌ایم و هیچ گونه مشکل فنی برای اجرا آن نداشته‌ایم، دقیقا برعکس بسیاری از هم سبک های داخلی این بازی که دارای کدنویسی بهینه نبوده و به شکل نامناسبی روی دستگاه‌های مختلف اجرا می شوند که حتی نمی‌توان برای چند دقیقه به تجربه آنها پرداخت. دیگر نکته مثبت بازی به جذاب بودن گیم‌پلی‌ ارتباط دارد که بعد از چند ساعت بازی کردن جذابیت خود را از دست نمی‌دهد.

حتی با نداشت حوادث غیرمترقبه که قبلا اشاره کردیم. موسیقی بازی دارای ریتمی ملایم و آرامش بخش است. اگر برخی نمونه های داخلی این سبک بازی را تجربه کرده باشید به این نکته پی می‌برید که سازندگان این بازی حتی شناخت نسبی از سبک بازی خود نداشته‌اند و این مسله باعث بروز خستگی و دلزدگی در گیم می‌گردد، نکته ای که کاملا برعکس در این بازی رخ می‌دهد این است که، آهنگ بازی سعی در خلق یک فضای آرامش بخش برای گیمر دارد تا بتواند ساعت‌ها بازی کند و تصمیمات درستی اتخاذ کند.

به هیچ عنوان موسیقی بازی باعث خستگی در کاربر نمی‌شود و این جزو نکات مثبت این بازی است. صداپردازی به شکل خوبی در بازی اجرا شده و وقتی فعالیت های مختلفی اعم از کشاورزی، دامداری و غیره را انجام می‌دهید با افکت های صوتی خوبی مواجه می‌‌شوید که سعی شده هرچه بیشتر فان و جذاب باشد.

نکته منفی آخر این بازی را که  می‌توان اشاره کرد، مشاهده برخی باگ های کوچک است، که احتمالا در به‌روزرسانی‌های آینده حل خواهد شد. در مجموع بازی percity بازی خوش ساختی است که استودیو تاد توانسته در دومین تجربه بازیسازی خود عرضه کند و کاربر را می تواند ساعت ها با خود همراه سازد. این بازی علاوه بر پلتفرم اندروید، بر روی سیستم عاملios نیز عرضه شده.

Percity

]]> https://vgmag.ir/mobile-game-reviews/percity-review/feed/ 11 https://vgmag.ir/iranian-game-reviews/shahzad-mobile-game-review/ https://vgmag.ir/iranian-game-reviews/shahzad-mobile-game-review/#comments Sun, 15 Jul 2018 05:19:42 +0000 https://vgmag.ir/?p=85129 در روزهایی که تب و تاب بازی با کلمات یا به قول معروف، سبک بازی‌های پازل کلمات در کل دنیا به جان موبایل‌ها افتاده، بازی‌سازان ایرانی هم دست به کار شدن تا از این قطار پر مسافر جا نمانند. در این میان، شهزاد، یکی از متفاوت‌ترین بازی‌های این سبک است که نه فقط به خاطر شیوه بازی با حروف، بلکه جلوه‌های صوتی، بصری و حتی داستانی به طور خاصی خودنمایی می‌کند. با بررسی بازی موبایلی شهزاد در وی‌جی‌مگ همراه باشید.

مخاطبان بازی‌های موبایلی سلایقی بعضا عجیب و نامتعادلی دارند که به نسبت بازار بازی‌های کنسولی و پی‌سی، تشخیص آن گاهی سخت می‌شود. با این حال، پیشبرد اهداف و سوار کردن آنها بر روی یک موج خاص، شگردی است که برخی بازی‌سازان با آن به خوبی آشنا هستند. سابقه نشان داده که هر از چند گاهی، یک ژانر خاص ترند روز دنیا می‌شود و از آنجایی که پروسه ساخت بازی‌های موبایلی، دردسری به مراتب کمتر دارد، خیل عظیمی از توسعه‌دهندگان خود را آماده‌ی چنین چالش‌هایی می‌کنند.

این روزها دست هر کسی که موبایل می‌بینید، کم پیش میاید که مشغول انجام یکی از بازی‌های پازل کلمات نباشد. خوشبختانه با توجه به اینکه ساخت و توسعه‌ی بازی بر اساس این ژانر از نظر فنی سبک‌تر و آسان‌تر است، بازی‌سازان داخلی کفه‌ی ترازو را به سمت جلوه‌های بصری هنری و المان‌های دیگری که درش قدرت بیشتری دارند سوق داده‌اند و شاهد آثار خلاقانه و جالب توجهی هستیم.

این‌ها را گفتیم تا شما را با اثری به نام شهزاد، کاری از استودیو باران رویا که در کارنامه خود بازی‌های درخشانی مانند سلحشوران و ماشین جنگی را دارند، آشنا کنیم. شاید هیچکس از یک بازی ژانر پازل کلمات انتظار قصه‌گویی یا گیم‌پلی‌ای محتوا محور و آموزشی نداشته باشد و صرف وقت‌گذرانی و انجام چالش پیدا کردن کلمات، چنین بازی‌هایی را تجربه کند، اما شهزاد مسیر بسیار جالب توجهی را انتخاب کرده که از آن یک محصول با ارزش ساخته است.

در بخش گیم‌پلی و در واقع بدنه‌ی اصلی بازی که چینش حروف به هدف پیدا کردن کلمات مناسب پی‌ریزی شده، شهزاد از ساختار جدول‌‌گونه استفاده کرده و شما بیشتر مواقع می‌توانید با پیدا کردن یکی از کلمات، حرف ستون یا ردیف دیگری را ببینید که این قضیه باعث می‌شود کمی بازی راحت‌تر از حالت معمول خود را نشان دهد. اما در همین بخش، سازندگان بازی از المانی به نام فرهنگ عمید برای به چالش کشیدن مخاطب استفاده کرده‌اند. خیلی خلاصه بخواهم بگویم، عمید یک فرهنگ لغت فارسی به فارسی تالیف حسن عمید، از نویسندگان و روزنامه‌نگاران مشهور معاصر ایران است که تاثیر بسیار زیادی بر روی ادبیات حال حاضر زبان فارسی گذاشته است.

خب اگر راستش را بخواهید، خود من هم تا قبل از تجربه‌ی شهزاد، چیزی از فرهنگ عمید نشنیده بودم و همین مسئله سبب شد تا بسیاری از کلماتی که در بازی وجود دارند، برایم نا آشنا باشند. کلماتی که شاید هیچوقت حدس نزنید که ترکیب حروف پیش روی‌تان هستند، اما سازندگان بازی با استفاده از این ویژگی، سهل بودن پیدا کردن کلمات به واسطه‌ی ساختار جدول مانند را تا حدی از بین برده‌اند. البته در مورد معنای کلمات نگران نباشید، چرا که می‌توانید به راحتی معنا و مفهوم کلماتی که نمی‌دانید را در بازی ببینید و خب، این قضیه از نظر جنبه‌های آموزشی یک قدم رو به جلو و امتیاز ارزشمند برای بازی شهزاد محسوب می‌شود.

یکی از مسائلی که شاید مورد توجه مخاطب قرار بگیرد، پیدا کردن برخی کلمات است که نه در جدول اصلی جای دارند و نه بخش کلمات پنهان که شاید در وهله اول با خود بگویید که این مورد از دست سازنده‌های بازی در رفته، اما تا آنجا که من متوجه شدم، این مسئله به عملکرد شما و کلماتی که در جدول‌های قبلی پیدا کردید بر می‌گردد. برای مثال، اگر در جدول‌های قبلی کلمه «پسر» را پیدا کردید و در جدولی که هستید، حروفی وجود دارد که ترکیب کلمه‌ی «پسر» را تشکیل می‌دهند، شما نمی‌توانید این کلمه را دوباره بسازید، چون یک بار قبلا پیدا شده. این مورد را من صد درصد تضمین نمی‌کنم ولی تا آنجا که متوجه شدم سناریوی طرح شده می‌تواند منطقی و صحیح باشد.

اما کمی قبل‌تر در مورد برخی دیگر از ویژگی‌های شهزاد تعریف و تمجید کردیم که بسیار قابل توجه هستند. شهزاد به نوبه‌ی خود یکی از دراماتیک‌ترین بازی‌های ژانر پازل کلمات محسوب می‌شود. بله درست شنیدید، پازل کلمات و دراماتیک! سازندگان بازی با تمرکز و وسواس زیاد در پیاده‌سازی موسیقی و انتخاب صحیح آنها در جای جای بازی، حس آرامش خاصی به بدنه‌ی شهزاد تزریق کرده‌اند که اگر شما این بازی را با هدست انجام دهید، شاید کمتر به خاطر عدم پیدا کردن برخی کلمات، اذیت شوید و همیشه یک حس آرامش‌بخش و جالب به واسطه‌ی نت‌های موسیقی آرام و دلپذیر، ذهن شما را به خلوتی دل‌نشین دعوت می‌کند. شهزاد این تم حرفه‌ای و فوق‌العاده خود را مدیون یکی از برترین هنرمندان کشورمان است. میلاد عدل، وظیفه‌ی تولید موسیقی بازی شهزاد را برعهده داشتند که انصافا توانسته‌ تم هزار و یک شبی بازی را به خوبی در گوش‌های مخاطب بنشانند.

روی دیگر سکه شهزاد، تم بصری و ارائه‌ی محتوا است. هر فصل از بازی، یک بخش از داستان شهزاد را که کوتاه و مختصر است، برای ما بیان می‌کند و بسته به شمایل و ساختار آن داستان، شکل و قیافه فصل هم بر همان مبنا به تصویر کشیده می‌شود. نمی‌توانیم بگوییم که این داستان‌ها که به صورت سریالی دنبال می‌شوند، نقطه قوت برای شهزاد محسوب می‌شوند، اما وجود آنها، آن هم به این شکل مینیمال که زمان زیادی از کاربر نمی‌گیرد، می‌تواند گوشه‌ی ذهن مخاطب جا گیرد و باعث شود بازی با همین یک المان و به این سبک و سیاق، تفاوتی را در دید مخاطب به تصویر بکشد.

شهزاد یک اثر کاملا بی‌نقص نیست و برخی ویژگی‌های آن، شاید باعث شود تا کاربر اذیت شود. به مانند بسیاری از بازی‌های هم‌سبک، امتیاز یا سکه‌هایی در شهزاد وجود دارد که کاربر می‌تواند از آن برای راهنمایی گرفتن استفاده کند. اما نسبت دریافت و نرخ استفاده از آن‌ها برای گرفتن راهنمایی در بازی مقداری غیرطبیعی است. دریافتی سکه شما از بازی ۵ به نهایت ۵۰، بیشتر یا کمتر خواهد بود و این نسبت در مقابل ۱۰۰ سکه برای گرفتن راهنمایی، مقداری آزاردهنده است و امیدواریم سازنده‌های بازی با توجه به این که در چینش کلمات خود از واژه‌هایی کم‌تر شنیده‌ شده استفاده کرده‌اند، در آپدیت‌های بعدی قصه‌ی دریافت سکه را تا حدی آسان‌تر و بهتر بازبینی کنند. البته که بخش فروشگاه در بازی وجود دارد و شما می‌توانید از حداقل ۵ هزار تومان برای ۵۰۰ سکه تا ۱۵۰ هزار تومان برای ۲۰ هزار سکه که ۳۰ درصد هدیه هم به همراه دارد، گزینه‌های متعدد خرید داشته باشید. تماشای تبلیغ و دنبال کردن صفحه‌ی اینستاگرام بازی هم برای شما مقداری سکه به دنبال خواهد داشت که خب، زیاد هم نیستند. بالای بخش راهنما یک طوطی بازیگوش و خوش‌صدا قرارداده شده که با لمس آن عکس‌العمل‌های بامزه‌ای دیده می‌شود که ای کاش این عکس‌العمل‌ها بیشتر بود تا ارتباط مخاطب با این پرنده جالب‌تر می‌شد.

اینطور که از شنیده‌ها پیدا است و استودیو باران رویا طی برخی مصاحبه‌ها تایید کرده، باید منتظر آپدیت‌هایی باشیم که به شهزاد بخش چند نفره و آنلاین اضافه می‌کنند. رقابت‌های آنلاین و درج چند حالت برای آن می‌تواند بیش از پیش بازی را محبوب کند و حتی برگزاری مسابقات آنلاین، آن هم با فضای شهزاد قطعا برای مخاطبانی که از نسخه‌ی اولیه راضی بوده‌اند، جالب توجه خواهد بود.

اینکه استودیو باران رویا برنامه‌های کلانی برای شهزاد در پیش دارد، نشان‌دهنده‌ی این موضوع است که سازندگان از ابتدا، قصد و نیت‌شان ارائه‌ی یک بازی متفاوت و حتی ساختارشکن نسبت به نمونه‌های مشابه در ژانر پازل کلمات بوده و خواهد بود. تجربه‌ای که تلفیقش با حال و هوای شبه فانتزی ایرانی و داستان‌سرایی سنتی، آن هم در اثری که هسته‌ی اصلی‌اش بازی با کلمات است، محصولی ناب، چشم‌نواز و آرامش‌بخش را ارائه داده است.

زنده ماندن یک چنین بازی‌هایی که بر حسب ترند روز دنیا تولید شده و رشد می‌کنند، وابستگی زیادی به ایجاد خلاقیت در ادامه راه دارد. بازی‌ها و سبک‌های ترند، یک دوره‌ی زمانی دارند و به محض اینکه ترند بعدی از راه برسند، بازی‌های قبلی تک به تک از رده خارج می‌شوند، مگر اینکه آنها خود را برای چنین روزهایی آماده کنند و چیزهایی به بازی اضافه کنند که چسبندگی مخاطب را حفظ کند. استودیو باران رویا قبلا تا حد زیادی با بازی‌هایش توانایی خود را برای بقا در بازار نشان داده و امیدوار هستیم شهزاد، که اثری زیبا و دلنواز است، با تمام شدن دوره‌ی ترند بازی‌های پازل کلمات، از دور خارج نشود.

دریافت از کافه بازار

در Extinction شما در نقش عضوی از گروه Sentinels ظاهر می‌شوید که وظیفه دفاع از شهرها در مقابل ارک های غول ‌پیکری که Revini نام دارند را بر عهده‌ دارید. ازنظر داستانی Extinction ازهم‌گسیخته است و چندان روال جذابی ندارد. در ابتدای بازی میان‌پرده‌ای گیج‌کننده در مورد پسربچه‌ای می‌بینید که به‌عنوان برده بکار گرفته‌شده و داستان زندگی‌اش نصفه و ‌نیمه رها می‌شود که ادامه آن بعد از 2-3 ساعت سپری شدن زمان بازی با میان‌پرده‌ای دیگر بیان می‌شود که کمکی برای حل آشفتگی به وجود آمده نمی‌کند.

به‌جز این مسئله، در ابتدای هر مرحله دقایقی به گوش دادن صحبت‌های شخصیت اصلی با دو شخصیت دیگر سپری می‌شود. یکی از این افراد زنی در نقش راهنمای شماست و دیگری پادشاه سرزمین محل وقوع داستان. این زیاده‌گویی‌ها به‌صورت متن در زیر عکسی دوبعدی دو طرف گفتگو نشان داده می‌شود که صداپیشگی خشک و آماتورمانند آن‌ها را همراهی می‌کند. شخصیت‌ها همین‌طور صحبت می‌کنند بدون اینکه چیز قابل‌توجهی گفته باشند و پس از مدتی رد کردن صحبت‌هایشان بهترین کار قابل انجام است. در کنار این نکته دیدن شخصیت اصلی که مشغول صحبت تله‌پاتی با فرد دیگری است که در محیط حضور ندارد کاملاً مخاطب را از حس و حال بازی دور می‌کند.

عدم وجود داستان خاص سبب می‌شود که تمام بار کیفی بر عهده گیم‌پلی بازی قرار گیرد. ایده مبارزه با این موجودات غول‌پیکر و دفاع از شهروندان در ابتدا جالب به نظر می‌آید. برای از پای درآوردن آن‌ها باید به گردنشان نزدیک شوید و با حرکتی که همه‌چیز را آهسته می‌کند کله آن‌ها را قطع کنید. این حرکت برای قطع دست‌وپاهای این موجودات نیز کاربرد دارد که می‌توان با این کار جلوی از بین رفتن شهر را گرفت و از حملات آن‌ها به خود شخصیت اصلی نیز جلوگیری کرد. البته پس از مدتی دوباره دست و پای قطع‌شده رشد می‌کنند و باید باز عمل قطع آن‌ها تکرار شود.

گاهی اوقات دست، پا و گردن این موجودات توسط زره‌های چوبی یا فلزی پوشیده شده که بایست اول از میان برده شوند. بازی برای جلوگیری از به‌سرعت کشتن این Revini ها شمارا مجبور می‌کند تا نوار قدرتی مخصوصی را کاملاً پرکنید تا بتوان ضربه اصلی و جدا کردن سر این موجودات را به عرصه اجرا رساند. این نوار با نجات دادن شهروندان مختلف، مبارزه با موجوداتی کوچک‌تر و قطع اعضای بدن Revini ها پر می‌شود.

متأسفانه روال Exticntion در کمتر از 1-2 ساعت کاملاً مشخص می‌شود و بازی هر چه دارد در همین زمان کوتاه نشان می‌دهد. از بین بردن Raveni ها هیچ استراتژی خاصی نیاز ندارد و همیشه به قطع پا و بالا رفتن از بدن آن‌ها برای دسترسی به گردنشان منجر می‌شود. اضافه شدن محافظ به گردن، پا و دست‌ها نیز تغییر چندانی در این روال ایجاد نمی‌کند و بسیار زود کشتن دوباره و دوباره این موجودات تکراری و خسته‌کننده می‌شود. از همه بدتر مجبور کردن مخاطب به شارژ دوباره نوار قدرتی برای کشتن نهایی این موجودات است.

در این صورت باید به سمت شهروندان رفت که همه بدون استثنا در کنار کریستالی جمع شده‌اند، دکمه‌ای را چند ثانیه گرفت تا نجات داده شوند و باز این عمل را تکرار کرد. در این حین گاهی نیز باید با موجودات کوچک‌تر دشمن درگیر شد که این قسمت نیز هیجان خاصی ندارد. باوجود دسترسی به تعدادی فنون چند ضرب –که فقط با فشردن یک دکمه انجام می‌شوند- دلیلی برای استفاده از این فنون وجود ندارد و همان حملات اولیه محصول فشردن تند تند دکمه حمله باری شکست دشمنان کافی است.

تمام این موارد ذکرشده سبب می‌شود که Extinction تجربه‌ای بسیار خسته‌کننده شود. تنها تلاش بازی برای تغییر دادن روال افزودن تعداد Revini های حاضر در مراحل بالاتر است که همان‌طور که اشاره شد همگی یکسان کشته می‌شوند. هدف اصلی در مراحل عدم جلوگیری از بین رفتن کل شهر است که با درصدی رو به کاهش مشخص می‌شود. در کنار آن هر مرحله بازی از میان چند هدف، یکی را به‌صورت تصادفی انتخاب می‌کند که البته بسیار زود تکراری می‌شوند و کمکی به بهبود بازی نمی‌کنند. به‌جرئت می‌توانم بگویم که این اواخر بازی‌ای به خسته‌کنندگی Exinction بازی نکرده‌ام و پس از چند ساعت، واقعاً نمی‌توانم خود را مجبور به ادامه آن کنم. اگر روال بازی بهتر می‌شود، خسته شدن اولیه آن ارزشش را ندارد.

در قسمت ظاهری، گرافیک کارتونی بازی در حد کاملاً قابل قبولی است و مخصوصاً Revini ها خوب طراحی‌شده‌اند. حرکت سنگین آن‌ها، تغییر انیمیشن‌ها در هنگام قطع شدن دست‌وپا، حمله دست‌ها به شخصیت اصلی در هنگام بالا رفتن از بدنشان نیز طبیعی کارشده است. گرافیک محیط نیز باوجود تکراری شدن در بلندمدت مناسب است ولی ازنظر چینش، محیط‌ها هیچ شباهتی به شهر ندارند و قرارگیری درختان، چمن، کوه و این‌گونه موارد به‌صورت به‌ظاهر تصادفی در کنار تعدادی خانه و ساختمان اصلاً حس و حال شهر مسکونی را انتقال نمی‌دهد.

در کنار این، شاید بدترین قسمت نحوه تخریب ساختمان‌ها و درخت‌ها در اثر ضربات Revini هاست. به‌جای تخریب مورد انتظار و تحت تأثیر فیزیک، این اجسام ناگهان به تکه‌هایی کاغذ مانند تبدیل می‌شوند که کم‌کم در هوا ناپدید می‌شوند! خود این مورد تأثیر بسیار منفی در انتقال حس و حال قدرت تخریب Revini ها می‌گذارد و حالتی مصنوعی به محیط می‌بخشد.

همان‌طور که در بالا اشاره شد، صداپیشگان بازی نیز اصلاً در حد مناسبی قرار ندارد. شنیدن سخن‌پراکنی‌های طولانی و بدون حس و حال در ابتدای هر مرحله فقط خسته‌کننده است و بدتر از آن، اصرار فراوان بازی بر تکرار مکررات تا حد اعصاب خوردی مخاطب است. سخنانی که حالت آموزشی و راهنمایی دارند همیشه تکرار می‌شوند و از همه بدتر، این سخنان در مواردی اعلام واضحیات است که اوضاع را بدتر می‌کنند. واقعاً تکرار این‌که می‌توان با دور شدن از درگیری نوار سلامتی را پر کرد تا چند بار نیاز است که بازی با هر بار آسیب دیدن این مسئله را بیان می‌کند؟!

Extinction به‌جز ایده جالب اولیه و تأثیر مثبت ابتدایی چیز ندارد. تکرار بیش ‌از اندازه ایده اصلی یعنی مبارزه با موجودات غول‌پیکر، بدون تغییر خاصی در هر مرحله پتانسیل آن را در کمتر از چند ساعت کاملاً تخریب می‌کند و مخاطب را با بازی‌ای تنها می‌گذارد که از فرط تکراری شدن تجربه‌ای خسته‌کننده و به معنای کلمه برعکس Fun است. از همه بدتر، قیمت 60 دلاری این بازی است که هرکسی را از اعتماد به‌ نفس بیش ‌از حد سازندگان به تعجب خواهد کشاند.

شاید شنیدن اینکه Extinction در منوی اصلی قسمت DLC دارد و از همین حالا یک بسته الحاقی 15 دلاری نیز دارد- بدون اینکه اعلام‌شده باشد در این بسته چه خواهد بود-تیر خلاصی باشد که نشان می‌دهد سازندگان آن به نظر در دنیایی جدا از دنیای این روزهای بازی‌ها زندگی می‌کنند. Extinction در یک‌کلام، پایمال کردن ایده‌ای با پتانسیل بالا است که شاید ارزش 20 دلار نداشته باشد، چه برسد به 60 دلار.

داستانی نصفه و نیمه در Into the Breach در مورد مبارزه با نیروهای حشره مانند بیگانه‌ای به نام Vek وجود دارد که به‌صورت چند میان‌پرده ساده و چند خط متن بیان می‌شود که اصلاً اهمیتی ندارد، بلکه این گیم‌پلی است که در مرکز توجه قرار دارد و تمام بازی را تشکیل می‌دهد. مبارزات در Into the Breach روی یک شبکه (Grid) هشت در هشت انجام می‌شوند. معمولاً 3 نیروی مختلف در اختیار شما قرار دارند که با امواج مختلف دشمن که تدریجاً وارد میدان خواهند شد مبارزه می‌کنند.

اصلی‌ترین مکانیک از بین بردن دشمنان که شاید مهم‌تر از آسیب زدن باشد، جابه‌جا کرد آن‌ها است و بسیاری از توانایی نیروهای خودی شامل این  قابلیت است. جابه‌جا کردن ازآنجا مهم است که در هر نوبت دشمنان می‌توانند دو عمل حرکت در میدان جنگ و حمله خود را انجام دهند که از بین این دو، همیشه کاملاً هدف حمله آن‌ها مشخص است. در کنار آن بدون توجه به هدف، این حمله انجام می‌شود پس می‌تواند با جابه‌جا کردن دشمنان کاری کرد که به یکدیگر حمله کنند!

علاوه بر این، قسمت‌های مختلف شبکه پوشش‌های مختلفی مانند جنگل، آب، اسید و … دارند و یا در هر نوبت هدف بلای طبیعی مانند رعد و برق و یا مذاب آتش‌فشان قرار می‌گیرند و طبیعتاً می‌توان با قرار دادن دشمنان در این قسمت‌ها در راستای از بین بردنشان عمل کرد. برای مثال اگر قسمت جنگل مورد هدف قرار گیرد به آتش کشیده می‌شود و هر نیرویی که از آن عبور کند نیز آتش می‌گیرد و هر نوبت آسیب خواهد دید. مبارزات با Vek در پنج جزیره با پوشش مخصوص انجام می‌شوند که هرکدام به چند قسمت با اهداف مختلف تقسیم‌ شده‌اند.

هدف اصلی در بازی حفاظت از منبع برق کلی است که با از بین رفتن ساختمان‌های موجود در مراحل مختلف کاهش می‌یابد و در صورت اتمام با Game Over مواجه می‌شوید. در کنار آن اهداف جانبی مختلفی مانند از بین بردن تمام کوه‌های مرحله ، دفاع از ساختمانی خاص و غیره وجود دارد که جوایز مختلفی مانند نیروی برق اضافه در اختیار قرار می‌دهد. انجام این اهداف مختلف در پایان هر جزیره منابعی برای خرید توانایی جدید برای نیروهای به دست می‌دهد و همچنین Power Core که برای استفاده و فعال کردن این توانایی‌ها موردنیاز است.

همان‌طور که اشاره شد، محدودیت نیروها و دسترسی آن‌ها به حداکثر دو توانایی شاید در ابتدا حس ساده بودن Into the Breach را به مخاطب بدهد. این حس البته چندان پایدار نخواهد بود و کم‌کم عمیق بودن مکانیک‌های بازی مشخص می‌شود. با توجه به مشخص نبود مسیر انتخابی دشمنان در نوبت‌های آینده، همیشه مقداری حدس و گمان توانایی  خواندن حرکات دشمنان در میان است.

در کنار آن، با توجه به این‌که نیروهای بیشتری در طول مبارزه به میدان خواهند آمد و در مواردی تعداد دشمنان بیشتر از نیروهای خودی خواهد بود، پس‌نیاز است که با برنامه‌ریزی دقیق به‌قول‌معروف دو نشان با یک تیر زد و دو و یا چند دشمن را با یک حرکت از میدان خارج کرد. پس از گذشت مدتی و آشنایی با مکانیک‌های اولیه، نحوه تفکر شما به تفکر پله‌ای در مورد حرکات مختلف تبدیل می‌شود: حرکت دادن تانک به قسمتی، شلیک به سمت یکی از دشمنان به‌گونه‌ای که حمله بعدی آن نیروی دشمن دیگری را هدف قرار دهد و دیگری به درون آب هل دهد و غیره…

با توجه به اینکه امکان اشتباه در هر قسمتی وجود دارد، بازی در هر مبارزه توانایی از اول انجام دادن یک نوبت را می‌دهد و علاوه بر آن می‌توان آخرین حرکت انجام‌شده را از نو انجام داد. این قابلیت به‌صورت دسترسی نیروهای خودی به تکنولوژی حرکت در زمان توجیه شده که امکان آزمون‌وخطا را در اختیار شما قرار می‌دهد تا بتوانید استراتژی‌های مختلفی را امتحان کنید.

تمام کردن Into the Breach در صورت موفقیت در مبارزات کمتر از 2 ساعت طول خواهد کشید که البته در چند ساعت اولیه موفقیت امکان نخواهد داشت. هر بار شکست کامل سبب می‌شود که بازی از اول آغاز گردد که البته می‌توان یکی از خلبانان به همراه قابلیت‌های ارتقا یافته‌اش را به بازی بعدی انتقال داد. علاوه بر این شروع دوباره که همراه تصادفی بودن چینش مراحل و دشمنان است، اصلی‌ترین دلیل تکرار بازی آزاد کردن نیروهای جدید است که 8 دسته سه‌تایی باقدرت های متفاوت هستند.

علاوه بر استفاده از هر دسته، می‌توان نیروها از دسته‌های مختلف را با یکدیگر ترکیب کرد که تعداد بسیار زیاد ترکیب مختلف و استراتژی گوناگون در اختیار قرار می‌دهد که می‌تواند هر بار شروع دوباره از اول را کاملاً متفاوت کند و این قدرت اصلی Into the Breach است، نه‌فقط تمام کردن یک‌بار آن. از این لحاظ بازی در دسته rouge-like قرار می‌گیرد که هدف تکرار دوباره و دوباره آن از اول و درس گرفتن از شکست‌های قبلی برای موفقیت در آینده خواهد بود. بدین گونه تعداد اگرنه بی‌شمار، بسیار زیادی ترکیب نیرو و استراتژی‌های مختلف برای به پایان بازی وجود خواهد داشت که شاید حتی به ذهن خود سازنده‌ها نرسیده باشد!

شاید خرده گرفتن به گرافیک بازی که به‌طور واضح هدف در آن گیمپلی است چندان خوب نباشد و جمله معروف گرافیک همه‌چیز نیست را به یاد بیاورد، ولی باز نمی‌توان از بیش‌ازحد ساده بودن گرافیک Into the Breach تا حدی ناامید نشد. مدل‌ها و گرافیک پیکسلی این بازی بسیار ساده و با جزییات بسیار کم هستند از انیمشین های آن نیز خشک و در اندازه حداقل است.

حتی ترکیب رنگ محیط‌ها و نیروها مرده و غیر شاداب است و به‌هیچ‌وجه Into the Breach ازنظر ظاهری دیدنی نیست. در کنار آن ولی موسیقی بازی به نحو احسن کارشده است و به‌خوبی در کنار افکت‌های کم ولی مناسب کار خود را انجام می‌دهد. در کل  Into the Breach بیشتر بر گیمپلی تأکید دارد و حالت ظاهری و صوتی آن چندان در تجربه کلی تأثیر ندارند.

Into the Breach دررسیدن به هدف خود کاملاً موفق و به طرز غافلگیرکننده‌ای عمیق و پیچیده است. قابلیت پیاده کردن استراتژی‌های مختلف مبتنی بر تعامل با عناصر حاضر در میدان مبارزه و استفاده از ترکیب توانایی‌ متفاوت نیروهای مختلف ماندگاری بسیار طولانی به بازی می‌دهد که در حالت معمولی تمام کردن آن کمتر از2 ساعت طول خواهد کشید.

این حجم عمق و قابلیت تکرار در ورای مکانیک‌های به‌ظاهر ساده بازی نشان داده که می‌توان بدون نیاز به طراحی مراحل، هوش مصنوعی پیچیده و اجزای مختلف، تجربه‌ای لذت‌بخش و عمیق در اختیار مخاطب قرارداد که نماد سادگی اولیه، پیچیدگی باطن است و می‌توان گفت سازندگان Into the Breach در این امر بسیار عالی و کم نقص عمل کرده‌اند.

]]> https://vgmag.ir/iranian-game-reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-into-the-breach/feed/ 0 https://vgmag.ir/iranian-game-reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-gran-turismo-sport/ https://vgmag.ir/iranian-game-reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-gran-turismo-sport/#comments Sun, 26 Nov 2017 17:01:22 +0000 http://vgmag.ir/?p=66209 کافیست به اطراف خود نگاه کنید تا متوجه حضور تعداد زیادی بازی شوید که گیمر را تشویق به تجربه آنلاین خود می‌کنند. بعد از همه‌گیر شدن بازی‌های آنلاین روی کنسول‌های خانگی در نسل گذشته، حالا شاهد این هستیم که عملا تعداد زیادی از گیمرها دیگر توجهی به بخش داستانی و آفلاین ندارند. آمارها نشان می‌دهد که مخاطب‌ها بعضا حتی بخش داستانی بازی‌ها را به اتمام نرسانده و تنها به سراغ حالت آنلاین آنها می‌روند. به طور کلی در دنیای امروزی بازی‌های ویدئویی استفاده از بخش آنلاین خوب می‌تواند موفقیت یک بازی را برای مدت زمان طولانی‌تری تضمین کند. البته استثناهای بسیاری نیز در این بین وجود دارند. در شرایطی که مسئولین مایکروسافت سعی کرده بودند تمرکز خود را روی عناوین آنلاین بگذارند، در مقابل سونی با عرضه Horizon نشان داد که هنوز هم بازی‌های تک نفره و داستان‌محور خوب، مخاطب‌های خود را از دست نداده‌اند. وقتی به سراغ سبک مسابقات اتومیبل‌رانی می‌رویم وضعیت کمی متفاوت می‌شود. در نمونه‌های آرکید، Need For Speed سال‌هاست که سعی دارد بخش داستانی را به بدنه اصلی مجموعه تزریق کند اما در این کار ناکام مانده. آنها حتی امروزه دیگر توانایی ارائه یک گیم‌پلی استاندارد را ندارند. وضعیت اما برای شبیه‌ساز‌های اتومبیل‌رانی کمی متفاوت است. سه بازی Forza Motorsport، Project CARS و Gran Turismo برای سال‌هاست که در حال ارتقای استانداردهای این سبک هستند و معمولا در ارائه اصول اولیه موفق بوده‌اند. در شرایطی که Project CARS از رقبای انحصاری خود در زمینه ارائه تجربه‌ای کاملا شبیه‌ساز جلو افتاده، مایکروسافت و سونی باید به فکر روش‌هایی برای مقابله با این شرایط باشند. فعلا مایکروسافت برنامه خاصی برای انجام این کار ندارد. هرچند آنها در ابتدای نسل جاری با معرفی قابلیت Drivetar از پتانسل‌های آنلاین برای بهبود هوش مصنوعی استفاده کردند اما کلیت گیم‌پلی در Forza Motorsport تغییری نداشته و همین موضوع می‌تواند به عنوان یکی از دلایلی شناخته شود که دیگر شاهد رشد چشم‌گیر در ساخته Turn 10 نیستیم. در مقابل سونی و استودیو Polyphony Digital رویکردی کاملا متفاوت را اتخاذ کرده‌اند. آنها در نسل گذشته سعی کردند بسته‌ای کامل را با قرار دادن تعداد زیادی مسیر مسابقه و اتومبیل عرضه کنند اما نهایتا شرایط را برای آشتی مخاطب‌ها با مجموعه Gran Turismo‌ فراهم نکردند. یکی از محبوب‌ترین انحصاری‌های سونی نیاز به تغییر اساسی داشت و در Gran Turismo Sport تقریبا این تغییر و تحول با پررنگ شدن نقش قسمت‌های آنلاین اعمال شده.

بگذارید همین ابتدا تکلیف را روشن کنیم. اگر به دنبال تجربه آفلاین یک شبیه‌ساز اتومبیل‌رانی هستید، Gran Turismo Sport گزینه مناسبی برای شما نیست. هرچند در یک بخش امکان استفاده از تمامی خودروها و حضور در تمامی مسیرهای طراحی شده فراهم است اما واقعیت ماجرا این است که حتی اگر مخاطب‌ حرفه‌ای این سبک باشید، از تجربه چندین‌باره این نوع بازی‌ها خسته شده‌اید. در حالت آفلاین گیمر تنها به بخشی از Arcade Mode بازی دسترسی دارد. حضور در یک مسابقه، ثبت زمان و بازی به صورت Split Screen از جمله قابلیت‌هایی هستند که به صورت آفلاین در اختیار گیمرها قرار می‌گیرند. به نوعی باید به این مسئله اشاره کرد که سازندگان به صورت آفلاین چیزی شبیه به یک دموی قابل بازی را ارائه می‌کنند. وضعیتی که می‌توانست به شکل بهتری اجرا شده و خارج از چارچوب آنلاین، امکانات بیشتری را به مخاطب بدهد. زمانی که بازی خود را به‌روز کرده و آنلاین می‌شوید وضعیت کاملا تغییر می‌کند. تمامی قابلیت‌های بازی در این وضعیت آزاد شده و می‌توانید در کنار حضور در آکادمی و یا با انجام ماموریت‌های خاص به اتومبیل‌های جدید و کلاس‌های بالاتر دسترسی پیدا کنید. جدای از این دو بخش که به صورت تک نفره دنبال می‌شود دیگر حالت‌های بازی‌ رویکردی کاملا آنلاین و چند نفره دارد. در تک مسابقه‌های معمولی یا مسابقات کلی بازی که تحت امتیاز FIA هست، می‌توانید در مقابل گیمرهای دیگر قرار گیرید.

افزایش تمرکز روی حالت آنلاین به طور کلی برای یک بازی ریسینگ پر از ریسک و سازندگان Gran Turismo Sport تاحدودی توانسته‌اند با یک ترفند جالب این ریسک‌ها را به شکل قابل توجهی کاهش دهند. معمولا وقتی حرف از شبیه‌سازهایی که زیاد با قوانین واقعی گیمر را محدود نکرده‌اند به میان می‌آید، ناخودآگاه یاد راننده‌هایی خواهیم افتاد که از دیگر اتومبیل به عنوان سرعت‌گیر استفاده می‌کنند. در عنوان انحصاری جدید PS4 وضعیت این موضوع کمی متفاوت است. در Gran Turismo Sport شاهد استفاده از یک اصول اخلاقی هستیم که برای حضور در بخش آنلاین باید توسط گیمر مرور شود. این اصول اخلاقی توضیح می‌دهد که باید فاصله خود را با دیگر رقبا رعایت کرده و با آنها برخورد نداشته باشید. هرچند در تمامی بخش‌ها با برخورد یا بریدن پیچ‌ها چند ثانیه‌ای به زمان کلی گیمرها تحت عنوان پنالتی اضافه می‌شود اما در این بین راننده قربانی عملا ممکن است که شانس خود را برای قرار گرفتن در رتبه مناسب از دست دهد. بازی در قسمت آنلاین، نحوه رانندگی و عملکرد شما در زمینه برخوردها را مورد بررسی قرار داده و در زمان‌های تعیین شده یا مواقع خاص اتومبیل شما را به صورت Ghost در می‌آورد. در این حالت دیگر گیمرها می‌توانند بدون برخوردی از شما گذر کرده و توانایی ایجاد چالش با قرار گرفتن در موقعیت مناسب را از دست می‌دهید. استفاده از تورنمنت‌های متعدد و ساز و کار مناسب برای ارتقا و آزاد کردن اتومبیل‌های جدیدتر در نهایت Gran Turismo Sport را از دید محتوا در درجه بالایی قرار نمی‌دهد اما می‌تواند تجربه‌ای تقریبا متفاوت و جدید را پیش روی مخاطب‌های سبک شبیه‌سازی مسابقات اتومبیل‌رانی بگذارد که سال‌هاست ساختاری یکسان را تنها با ارتقاهای جزئی تجربه می‌کنند.

هرچند عنوان این سبک، شبیه‌ساز مسابقات اتومبیل‌رانی است اما باید به این مسئله توجه کرد که با یک نرم‌افزار شبیه‌ساز طرف نیستیم و به عنوان یک بازی ویدئویی باید عنصر لذت و سرگرمی همچنان در این بازی‌ها حضور داشته باشند. بعد از تجربه Forza Motorsport 7، Project CARS 2 و Gran Turismo Sport به عنوان سه رقیب اصلی در این ژانر می‌توان گفت که عنصر سرگرمی با وجود محتوای کمتر در ساخته Polyphony Digital تاثیر بیشتری روی گیم‌پلی داشته و مطمئنا می‌تواند برای زمان طولانی‌تری شما را مشغول خود نگه دارد. با وجود پیشرفت چشم‌گیر این سبک در تمامی زمینه‌های ممکن شاید تنها چیزی که هنوز هم می‌تواند در بررسی تجربه نهایی بازی‌ها نقش کلیدی داشته باشد، فیزیک رانندگی باشد. اینکه اتومبیل با چه فیزیکی سرعت گرفته، نحوه ورود و خروج از پیچ‌ها و میزان تاثیر ترمز گرفتن مسائلی هستند که رابطه مستقیمی با فیزیک داشته و نهایتا باعث شده‌اند که Gran Turismo Sport تجربه بهتر و سرگرم‌کننده‌‌ای را در زمینه رانندگی ارائه کند. سازندگان بازی با اینکه عنوانی جانبی از سری را توسعه داده‌اند اما در جزئیات گیم‌پلی کم‌کاری نکرده و امکانات بسیاری را پیش روی گیمر قرار داده‌اند تا رانندگی با اتومبیل‌های مختلف تبدیل به تجربه‌ای شخصی برای آنها شود. به عنوان گیمری که از ابتدای سه نسل پیش اکثر شبیه‌سازهای عرضه شده روی کنسول‌ها و کامپیوترهای شخصی را تجربه کرده باید اعتراف کنم که فیزیک رانندگی در Gran Turismo Sport شبیه‌ترین چیزی است که به رانندگی واقعی طراحی شده و می‌تواند تجربه‌ای ایده‌آل در این ژانر را ارائه کند.

هرچه قسمت پنجم و ششم Gran Turismo از دید محتوا کامل بوده و تعداد زیادی مسیر و اتومبیل را ارائه می‌کردند، وضعیت برای Gran Turismo Sport کاملا متفاوت است. نبود تعادل در طراحی‌ها باعث شده که تیم سازنده با تمرکز بیشتر روی کیفیت به جای کمیت، تجربه‌ای خلاصه اما دقیق را پیش روی گیمر بگذارد. در انحصاری جدید سونی تنها 177 اتومبیل و 27 پیست قرار دارد. چنین ارقامی مطمئنا یک ضعف محسوب می‌شوند اما سازندگان بازی سعی کرده‌اند در همین تعداد کم نیز بیشترین دقت را در طراحی انجام دهند. تمامی اتومبیل‌ها با بالاترین کیفیت ممکن به نمایش در آمده و مسیرهای مختلف نیز تقریبا می‌توان گفت که شبیه به چیزی هستند که در واقعیت دیده‌ایم. همین وضعیت در زمینه گرافیک کلی بازی و جلوه‌های بصری مورد استفاده نیز صدق می‌کند. با قرار دادن Forza Motorspot 7 و Gran Turismo Sport به صورت Full HD در کنار یکدیگر عملا با دو تا از بهترین گرافیک‌های این نسل در سبک ریسینگ مواجه هستیم. هر دو ساخته مایکروسافت و سونی در سطح بالایی از جزئیات قرار دارند و Gran Turismo Sport در اندک جزئیات نورپردازی و طراحی مسیرها از حریف خود پیشی گرفته. شاید تنها ضعف انحصاری PS4 در این زمینه به محدود بودن گزینه‌های آب و هوایی و نورپردازی شب و روز ارتباط پیدا کند. برخلاف قسمت‌های پیشین که در آنها چرخه شب و روز و تغییرات هوا به صورت Real Time انجام می‌شد، اینجا خبری از این رویکرد نیست و گیمر تنها می‌تواند پیش از هر مسابقه یکی از شرایط تعریف شده را انتخاب کند. نهایتا باید اشاره کوتاهی نیز به موسیقی‌های مورد استفاده داشت که همچون قسمت‌های قبلی این مجموعه در سطح خوبی قرار داشته و می‌تواند جذابیت مسابقات را دوچندان کند.

اگر توانایی چشم‌پوشی از محدودیت‌های آفلاین و کوچک بودن مجموعه اتومبیل‌ها و مسیرهای Gran Turismo Sport را داشته باشید، با یکی از بهترین شبیه‌سازهای مسابقات اتومبیل‌رانی در نسل حاضر طرف هستید. بازی که توانسته با تمرکز روی قسمت آنلاین جانی تازه به ژانری دهد که کم کم وارد تکرار شده بود. گرافیک مثال زدنی، طراحی فوق‌العاده اتومبیل‌ها و مجموعه مسابقات متنوع آنلاین در کنار فیزیک خار‌ق‌العاده اتومبیل‌ها در زمان رانندگی از جمله مواردی هستند که ساخته سونی را در مرتبه بالایی از کیفیت قرار می‌دهند. عنوانی که شاید بزرگ‌ترین ضربه خود را از محتوای کم و نبود گزینه‌های جانبی مناسب خورده.

Juanito Mayhem  داستان نصفه‌نیمه‌ای در میان خود دارد. قهرمان بازی که پسربچه‌ای بیش نیست به دنیایی الهام گرفته‌شده از بازی‌های کلاسیک (مانند Tetris،  Arkanoid و…) می‌رود که توسط موجودات فضایی مورد هجوم واقع‌شده است. هر دنیا از تعدادی مرحله تشکیل‌شده است که در آن با امواجی از دشمنان مواجه می‌شوید و پس از شکست همه به مرحله بعد می‌روید. در پایان هر مرحله بین یک تا سه ستاره امتیاز دریافت می‌شود که با جمع‌آوری تعداد مشخصی می‌توان به دنیای بعدی منتقل شد. اگر این موارد شمارا به یاد بازی‌های موبایلی معمول موجود می‌اندازد، تعجب نکنید: Juanito Mayhem کاملاً از روال بازی‌های موبایلی پیروی می‌کند و این مسئله در مورد گیم پلی آن نیز کاملاً مشخص است. هر مرحله یک صفحه ثابت و محدود است که Juanito در آن می‌تواند به چپ و راست حرکت کند، مسافتی بر روی زمین تکل برود و با اسلحه خود را به بالا-فقط رو به بالا- شلیک کند.   دشمنان اکثراً کروی شکل هستند و یا به سمت پایین حرکت می‌کنند، یا به چپ و راست و رو به پایین شلیک. این تقریباً تمام گیم پلی موجود در Juanito Mayhem است. در مواردی کشتن دشمنان چیزهایی مانند افزایش موقتی قدرت اسلحه و یا بسته سلامتی در بردارد ولی در کل روال بازی تغییر چندانی ندارد.

بزرگ‌ترین مشکل این بازی سادگی بیش‌ازحد آن است. رفتن از مرحله‌ای به مرحله دیگر تغییر چندانی در بطن آن ایجاد نمی‌کند و پس از مدتی ادامه بازی فقط برای جمع‌آوری ستاره‌های کافی برای رسیدن به مرحله بعد است  بدون اینکه لذت چندانی در پی این کار باشد. در کوتاه‌مدت حالت Bullethell برخی مراحل جالب و تا حدی سرگرم‌کننده است ولی پایدار نمی‌ماند و جای خود را به خستگی و یکنواختی می‌دهد. یکی از فرصت‌های ازدست‌رفته در طراحی بازی، استفاده نکردن سازندگان از مکانیک‌های بازی‌های کلاسیک استفاده‌شده در مراحل است. برای مثال مراحل دنیای Tetris فقط در حد منفجر کردن بلوک‌های معروف این بازی است و هیچ استفاده هوشمندانه‌ای از آوردن مکانیک چیدن بلوک‌ها بر روی یکدیگر نشده است. همچنین دنیای Arkanoid فقط در حد شلیک به بلوک‌های ثابت مرحله و کوچک و بزرگ شدن صفحه زیر پای Juanito است. بسنده کردن به مکانیک‌های سطحی این بازی‌ها و استفاده کردن از آن‌ها در حد شکل ظاهری بسیار ناامیدکننده است و دائماً در حین تجربه آن سبب می‌شود که فکر کنید در صورت آشنایی با این کلاسیک‌ها، چه‌کارهایی که نمی‌شد در راستای افزودن جذابیت گیم پلی انجام داد.

بزرگ‌ترین نقطه قوت Juanito Mayhem گرافیک هنزی آن است. حالت کارتونی و شاد بکار رفته در آن یادآور کارتون‌های تلویزیونی است و همه‌چیز حالتی فانتزی و غیر جدی دارد. انیمیشن‌ها، باوجود کم بودن شخصیت‌هایی با انیمیشن پیچیده خوب کارشده‌اند و دیدن آن‌ها خالی از لطف نیست. البته این کیفیت کاری در مورد پشت زمینه پایین‌تر است و در بیشتر موارد این پس‌زمینه‌ها بسیار ساده کارشده‌اند که دیدن دوباره و دوباره آن‌ها در هر دنیای بازی خسته‌کننده می‌شود. موسیقی و افکت‌ها هم همگی در حد قبول ولی فراموش شونده هستند و نکته قابل اشاره‌ای ندارند.

Juanito Mayhem تجسم پتانسیل بالا ولی پرداخت نامناسب است. بدون شک بازی‌های سرراست و آرکید می‌توانند جایی در کنار آثار هاردکور داشته باشند ولی بازهم به مقداری پیچیدگی و نوآوری در گیم پلی نیازمندند. در حال حاضر Juanito Mayhem بیشتر مناسب پلتفرم موبایل است تا کامپیوتر. این مسئله هنگامی بیشتر ناامیدکننده می‌شود که ایده اولیه قرار دادن مراحل بازی طبق بازی‌های کلاسیک ویدیویی توانایی بسیار بالایی برای طراحی مکانیک‌های جذاب و نوآورانه داشت. متأسفانه بسنده کردن سازندگان به گیم پلی سطحی و ساده، Juanito Mayhem را به عنوانی بیش‌ازحد ساده تبدیل کرده است که تجربه آن لذت چندانی در برندارد.