مدتی از آغاز نسل نهم کنسول‌ها گذشته و به‌نظر می‌رسد که حالا، پس از سال‌ها بار دیگر به نقطه‌ای بازگشته‌ایم که هیجان و نوآوری گرافیکی در بازی‌های ویدیویی معنای دوباره‌ای پیدا کرده. این‌بار با عنوانی بحث‌برانگیز از هیدئو کوجیما یعنی Death Stranding 2.

بی‌تردید، Death Stranding 2 یکی از معدود آثار شاخص در نسل حاضر کنسول‌های خانگی است که کیفیت بصری و گرافیکی آن، مخاطب را میخکوب می‌کند. شاید اگر Death Stranding 2 را به فردی که گیمر نیست نشان دهید، لحظاتی طول بکشد تا متوجه شود با یک فیلم سینمایی یا انیمیشن پرهزینه‌ی هالیوودی طرف نیست، بلکه با یک بازی ویدیویی روبه‌روست.

در ویدئویی که در ادامه برایتان آماده کرده‌ایم، نگاهی خواهیم داشت به گرافیک بازی و پیشینه‌ی موتور گرافیکی آن، یعنی Decima Engine و بررسی می‌کنیم که چگونه کوجیما پروداکشنز توانسته چنین عنوانی را با پرفرمنس خیره‌کننده برای کنسول PS5 خلق کند.

آیا برای دستیابی به جلوه‌های واقع‌گرایانه، استفاده از فناوری Ray Tracing ضروری است، یا بهره‌گیری خلاقانه از روش‌های کلاسیک نورپردازی می‌تواند نتیجه‌ای بهتر و کارآمدتر به همراه داشته باشد؟ چرا شخصیت‌های Death Stranding 2 تا این حد با جزئیات طراحی شده‌اند و نسبت به سایر آثار نسل نهم، یک سر و گردن بالاتر به نظر می‌رسند؟ با وی‌جی‌مگ همراه باشید تا نگاهی دقیق و موشکافانه به همه این موارد داشته باشیم.

“تماشای ویدئو اختصاصی راز گرافیک جاه طلبانه ترین انجین بازی سازی | Death Stranding 2 از کانال یوتوب وی‌جی مگ”

“تماشا در آپارات”

بعد از عرضه بازی Skull and Bones تمامی تصورات و تخیلات راجع به این بازی اشتباه از آب درآمدند و نشد آن چیزی که باید بشود. در ادامه با نقد و بررسی این بازی همراه وی‌جی‌مگ باشید.

در ابتدا باید بگوییم که بازی کاملا آنلاین است و برای اینکه وارد بازی شوید باید اینترنت داشته باشید. البته که این مورد نقطه ضعف محسوب نمی‌شود ولی تجربه بازی با اوصاف و در این روزهای اینترنت داخل ایران کمی اذیت کننده خواهد بود. بازی با یک آموزش ساده شروع می‌شود و در همان شروع بازی اولین چیزی که توی ذوق شما خواهد زد، گرافیک متوسط و قدیمی بازی خواهد بود.

گرافیک بازی به واقع در حد بازی های اول نسلی PS4 و XBOX One است. شاید اغراق نباشد که بگویم گرافیک محیطی و نمایش طبیعت بازی در Just Cause 3 که حدودا 9 سال پیش عرضه شده شانه به شانه گرافیک این بازی‌ست.

شاید با خود بگویید قیاس گرافیکی این سبک بازی با دیگر بازی‌ها آنچنان درست نیست. ولی دقیقا اشتباه همینجاست. نسل جدید، سخت افزار جدید، برنامه‌نویسی‌های جدید بهتر از اینها را برای جذب مخاطب در این سبک بازی می‌طلبد. از همه اینها بگذریم. بازی در دریا جریان دارد و نه تنها از پتانسیل زیبایی‌های دریا و سواحل استفاده نشده بلکه بسیار ضعیف‌تر از حد معمول آنها را نشان داده.

دریای طوفانی، امواج بزرگ، ساحلهای سنگی و شنی، غروب و طلوع خورشید و بسیاری از جلوه‌های دیدنی دیگری که می‌توانست به جذابیت بصری بازی اضافه کند کاملا ساده انگارانه و در حد متوسط کار شده. در بخش طراحی ‌های کاراکترها و محیط‌های غیر دریایی وضع بدتر از اینهاست و به طور کلی بهتر است از گرافیک دریایی لذت ببرید تا محیط‌های غیر دریایی.

این بی‌نظمی و کم دقتی در طراحی بازی آنجایی جایی به چشم خواهد آمد که می‌فهمید تقریبا یک سوم زمان بازی در خشکی و در حال گرفتن ماموریت و یا قبول خدمات و یا خرید و فروش و به طور کلی انجام جریان بازی هستید. چون تمام آنها در خشکی انجام می‌شود.

روند کلی بازی گرفتن ماموریت و انجام آن و دریافت پاداش است. حمله می‌کنید، می‌کشید، آتش ‌میزنید، معامله می‌کنید، به مبدا بر‌می‌گردید و خبر انجام می‌دهید و یا محموله را می‌رسانید. این روند کلی دزدان دریایی‌ست. با این تفاوت که در Skull And Bones تقریبا هیچ داستان خاصی را ادامه نمی‌دهید و قرار نیست به دنبال کار خاصی باشید.

شاید بزرگترین صغف این بازی همین عدم وجود یک داستان منسجم برای انجام آن باشد. در حالیکه وجود یک داستان منسجم و جذاب می‌توانست بسیار بسیار در جذب مخاطب برای این بازی کمک کند و سازندگان به طور کلی به فکر آن نبوده‌اند. یک رییس دزدان دریایی در یک جزیره که پایگاه امن شماست دستوراتی می‌دهد که می‌توانید انجام دهید یا ندهید. امپراطوری این رئیس به خطر افتاده و شما ماموریت بهبود امور را دارید.

یوتیوب

عملا دیالوگهایی که هنگام صحبت یا رییس رد و بدل می‌شود و یا حتی با آدمهای دیگر در سایر جزیره‌ها بی‌معنی و خارج از تاثیر هستند و انتخاب‌های شما هم تاثیر خاصی ندارد و ماموریتها همانی که هست اعلام می‌شود. البته ناگفته نماند که کاراکتر اصلی شما بی صدا و لال است و نگارنده بعد از حدودا 50 ساعت بازی هیچ صدایی از کاراکتر اصلی نشنید.

برای انجام ماموریتها اصلی یا فرعی به کشتی و ادوات و پیشرفت در ساخت و تولید توپ و وسایل جنگی نیاز دارید که این مورد نقطه قوت بازی محسوب می‌شود. انواع کشتی با اندازه‌های مختلف، توپ‌های متفاوت با قدرتهای کاملا دسته بندی شده برای انواع تاکتیکهای جنگی، شخصی‌سازیهای مختلف برای کشتی‌ها جهت اضافه کردن قدرت یا سرعت یا استقامت آنها و بسیاری موارد دیگر در این بخش بسیار مناسب و درخور کار شده‌اند.

به دست آوردن کشتی‌های جدید و ادوات جدید نیازمند دزدی بیشتر، ماموریت بیشتر، گشت و گذار بیشتر خرید فروش بیشتر و صرف وقت بیشتر است و این مورد شاید بالانس‌ترین فاکتور Skull and Bones باشد. مثلا گاهی برای به دست آوردین یک Bluprint ساخت کشتی یا یک توپ دور برد مجبور باشید تا انتهای نقشه و یک جزیره کوچک سفر کنید و آن را از یک ملوان کشتی شکسته‌ی پیزوری بخرید.

در حین این گشت و گذارها به اقصی نقاط دریاها و نقشه با صحنه‌های جالبی نیز روبرو می‌شوید و برخی افسانه‌های دریایی مثل کروکودیل عظیم 50 متری دریاهای جنوبی روبرو می‌شوید که اگر لول کشتی و توانایی شما بالا نباشد با یک حمله نابود می‌شوید. البته که برخی از این موارد نیز در ماموریتهایی پیش روی شما قرار می‌گیرند و باید آنها را از بین ببرید.

یکی از گیج کننده‌ترین موارد بازی نقشه‌بازی‌ست که ساز و کار آن به نظر چیز پیچیده‌ای نیست ولی بعد از اینکه مثلا تعدد ماموریتهای قبول کرده توسط شما از حدی بالاتر می‌رود به طور کلی گیج کننده شده و همپوشانی ماموریتها شما را گیج خواهد کرد. و از آنجایی که در بازی شما مینی‌مپ ندارید (شاید به خاطر حفظ اصالت بازی) استفاده شما از مپ بسیار سخت و گیج کننده بود.

شاید وجود مینی مپ به جذابیت بیشتر بازی بسیار کمک می کرد ولی سازندگان ترجیح دادند که در بازی یک جهت‌نمای ساده در صفحه‌ی اصلی باشد که به واقع نه اینکه به کار نیاید ولی آنچنان کارآمد نیست. در مسیرهای طولانی و با پین کردن مقصد، کاآرمدی جهت نما کمی مشخص می‌شود.

یکی از مهمترین بخشهایی که بسیاری از گیمر‌ها منتظر آن بودند بخش درگیری‌های دریایی در بازی بود که به طبع وقتی یک بازی در ژانر دزدان دریایی‌ست باید بسیار جذاب باشد. اشتباه بسیاری از گیمرها و حتی منتقدین اینست که در این بخش بازی را با Black Flag مقایسه می‌کنند و این مقایسه کاملا اشتباه است.

بازی Skull and Bones از هیچ منظری شبیه به AC: Black Flag نیست و به نظر هم نخواسته شبیه آن باشد. در نبردهای دریایی این موضوع به وضوح دیده می‌شود و نوع یورش و درگیری‌ها در این بازی با آنچه در AC تجربه کرده‌ایم متفاوت است. تک تک پیشرفتها و ادوات شما در مواجهه با دیگر کشتی‌ها نقش داد و گاهی یک اشتباه می‌تواند منجر به غرق شدن کشی شما شود.

درگیریهای دریایی در S&B لذت خاصی دارند. اگر کشتی شما مجهز باشد و توپخانه خوبی داشته باشید و به طور کلی Level بالایی داشته باشید از غرق کردن کشتی دشمنان و یا حمله کردن به بندرگاه‌های مختلف و غارت آنها بسیار لذت خواهید برد. لذتی که در غرق کردن کشتی‌های دشمنان هست در به آرامی از کنارشان گذشتن نیست.

در بازی باید برای هر ماموریتی لول خاصی داشته باشید و شانس برای انجام یک ماموریت بالاتر از سطح شما بسیار بسیار خواهد بود. به معنای واقعی نمی‌توانید بی‌گدار به آب بزنید و باید برای هر ماموریت یا نبردی سطح آن را داشته باشید. علاوه بر این در دریای شلوغ بازی هر آن امکان حمله‌ی دزدان دریایی دیگر، هیولای دریاهای شمالی، ناوگان دشمنان رئیس شما و بسیاری از اتفاقات وجود دارد.

همچنین ماموریتهای ناگهانی وسط دریا نیز گاهی شما را غافل گیر خواهد کرد. البته با وجود تمام این اتفاقات، بعد از ضرف مدت زمان زیادی در این بازی، دیگر چیزی آنچنان چشم‌گیر شما را برای ادامه بازی قلقلک نخواهد داد و با توجه به ضعف بازی در  طراحی‌های بصری و جلوه‌های گرافیکی و صوتی، شاید تجربه‌ی مجدد این بازی اصلا برای شما دلچسب نباشد.

در Skull and Bones همه چیز و همه کس صدا دارند به جز کاراکتر اصلی. از کارگر و آهنگر و بقال و نقاش و کشتی ساز گرفته تا مرغان دریایی و ماهی‌ها و دلفین و وال و هیولای دریایی و همچنین ملوانان کشتی های دیگر. به طور کلی صدا گذاری بازی در حد نرمالیست و در هنگام سفرهای طولانی ملوانان شما با خواندن سرود و موزیک‌های دزدان دریایی شما را سرگرم می‌کنند.

کلام پایانی

شاید توقع شما از Skull and Bones یک بازی دزد دریایی جذاب باشد. یک بازی که قرار است با جلوه‌های بصری در دریاهای دور دست و ساحلهای بی‌نظیر چشمان شما را نوازش دهد و یا یک بازی با داستانی جذاب و پر تعلیق که شما را وادار به خرج کردن زمان زیادی در بازی بکند. ولی واقعا اینگونه نیست.

اگر بخش سفارشی سازی بازی و نوع پیشرفت در آن، کمی پایینتر از سطح حال حاضر بود به جرات می‌توان گفت این بازی یک شکست تمام عیار بود. به لطف بخش سفارشی سازی و خرید فروش و همچنین بخش حمله و یورش به دیگر کشتی‌ها و غرق کردن آنها، این بازی تا حدودی توانسته چیزی برای عرضه داشته باشد.

سهل‌انگاری و شاید ضعف تکنیکی سازندگان در بسیاری از بخش‌های بازی قابل مشاهده است و گویا آنها حتی با اینکه بازی متفاوتی با AC: Black Flag ساخته‌اند ولی روی مقایسه با آن برای فروش حساب باز کرده‌ بودند. مقایسه‌ای بس بیهوده و کور.

اگر اهل وقت تلف کردن در دریایی بزرگ و انجام ماموریتهای تکراری مثل بکش، بخر، ببر، بیاور، غرق کن، منفجر کن، جستجو کن هستید و آنچنان گرافیک و داستان یک بازی در این سبک برای شما مهم نیست، می‌توانید از این بازی برای مدتی لذت ببرید و از ساخت و پیشرفت دادن کشتی خودتان و قتل و غارت کشتی‌های دیگر و گشت و گذار در دریایی بزرگ و البته ناشناخته لذت ببرید.

اگر اینگونه نیست تا 5 دلاری شدن این بازی 70 دلاری صبر کنید. شاید آن موقع ارزش وقت صرف کردن و بازی‌ کردن را داشته باشد. البته شاید.

نقد و بررسی بازی Skull and Bones روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

واقعا گاهی نوشتن در مورد بازی‌ها سخت‌ترین کار ممکن است. خصوصا اگر بازی یک اثر ایرانی باشد و خصوصا اینکه همین بازی بعد از سالها تاخیر و بعد از سر و صداهای زیاد در زمان معرفی عرضه شده باشد. بازی Ario دقیقا مصداق همین موضوع است. یک بازی ایرانی با تاخیری چند ساله و کهنه شده. کهنه‌ای که حتی در زمان معرفی سال 1397خورشیدی هم بیات به نظر می‌رسید.

اگر بخواهیم بازی را همانند خودش بررسی کنیم باید همینجای کار و بدون هیچ مقدمه‌ و موخره‌ای یک متن کوتاه بنویسیم و نداشته‌های بازی را لیست کنیم. چرا نداشته‌ها؟ چون واقعا در این بازی هیچ داشته‌ای برای جذابیت و جذب مخاطب وجود ندارد.

بازی از جایی شروع می‌شود که پسری در خواب خود در حال جنگ با دشمنانی الکن است. دشمنانی الکن و گنگ و البته خنگ. پسر بعد از کمی جنگ و مقداری پلتفرمینگ که مثلا بخش آموزش بازی‌ست از خواب بیدار می‌شود و با مادرش در کات سینی صحبت می‌کند. پسر به جنگل فرستاده می شود و تقریبا بازی از اینجا شروع می‌شود. بعد از برگشت خبری از خانه و مادر نیست و به دنبال مادر می‌رود.

داستان بازی تکراری و ساده خارج از هرگونه تعلیق است. مادری دزدیده شده توسط افرادی احمق که در اواسط بازی خواهیم فهمید کیستند، جریان پدری که کشته شده و در انتها ورود دختر پادشاه سابق و جریاناتی که به هیچ سرانجامی ‌نمی‌رسند. گیمر در انتها بدون هیچ دریافتی از بازی و داستان آن، رها می‌شود. حتی کات سینی برای انتهای بازی نساخته‌اند و در انتهای بازی و پس از اتفاقات نهایی هیچ چیزی مشخص نمی‌شود. به طور مطلق هیچ چیزی.

داستان اساطیری‌ست؟ نمیدانیم. مدرن است؟ نمیدانیم. وجود یک کوه سنگی آتشین در بازی که قصد کشتن شما را دارد از چه بابت است؟ نمیدانیم. کوه آتشین از کجا آمده؟ نمیدانیم و بسیاری از نمیدانیم‌های دیگر که در طول بازی و در کات‌سینها هم مشخص نمی‌شود. سازندگان حتی برای کاراکتر‌های اصلی خود چند خط داستان‌پردازی نکرده‌اند. حتی در انتها نخواهیم فهمید که چه شد و چه بر سر این همه کاراکتر آمد.

شاید بگویید گیم پلی بازی جور داستان را خواهد کشید. که البته قطعا اینطور نیست. بزودی در بازی خواهید فهمید که می‌توانید بدون کشتن بسیاری از دشمنان مراحل را رد کنید و گیم پلی یک ساعت و نیمه‌ی بازی را حدودا نیم ساعته به پایان برسانید. تعجب نکنید چون بازی در 12 مرحله بسیار کوتاه طراحی شده که شامل پریدن، دویدن، قل خوردن است و بعد از اینکه دارای اسلحه شدید، تیر‌ و مشت و تنه زدن نیز به آن اضافه می‌شود.

تقریبا در گیم پلی بازی هیچ هیجانی نیست و بعد از دقایقی می‏فهمید که مکانیک بسیار ساده بازی تقریبا شوخی‌ست. مکانیکی که اصلا بالانس نیست و با اولین پرش در بازی، عمق ضعف آنرا خواهید فهمید. نه پیشرفتی و نه آیتمی برای ارتقا و فقط با همان داشته‌های اولیه تا انتهای بازی می‌روید. اوج خلاقیت گیم‌پلی بازی در شلیک با تیر و کمانهای ثابت و بزرگ به خرج داده‌اند و صحنه‌های همانند Sniper Elite خلق کرده‌اند. که البته همین قسمتها بعضا با باگ روبرو می‌شوند و تیر شلیک شده از دشمن رد می‌شود و اتفاقی نمی‌افتد.

یکی از خلاقیتهای عجیب در این بازی رد کردن کات‌سینها‌ست. باور می‌کنید یا خیر، کلیدی برای رد کردن کات‌سینها (حداقل روی PS5) وجود ندارد و گیمر باید با فشار دادن دکمه‌ای کات سینها را با سرعت مرور بالاتری مثلا با سرعت 4x تماشا کند.

پلتفرمینگ پر از ایراد بازی با زامبی‌ها کامل می‌شود. دشمنانی همانند باقی دشمنان، با این تفاوت که با یک ضربه شما را می‌کشند و چینش بد آنها نه تنها چالش برانگیز نیست بلکه پتانسیل خوبی را هدر داده است. این زامبی‌ها در نسخه آزمایشی و دمو که سال 97 روی پلتفرم هیولا عرضه شدند، به شکل دیگری عمل میکردند و در نسخه جدید به طور کل اضافی هستند.

صدا گذاری و موسیقی نیز بدترین احساس ممکن را رقم خواهد زد. موسیقی بازی به حدی بد است که تحمل همین 1 ساعت و خورده ای را هم نخواهید داشت. صداگذاری محیطی و دشمنان به مراتب بدتر از آن. دشمنان الکن و گنگ هستند و گویی با دهن بسته حرف می‌زنند. اصواتی که مشخصا فحش نیستند ولی شاید هستند. در این میان افکتهای صوتی کهنه و ضعیف بازی نیز نور علی نور هستند. حتی غول آتشین بازی نیز از عدم سینک بودن صدای خودش و یا لال بودن خودش شاکی‌ می‌شود.

گاهی در طول بازی، آریو برای شما دیالوگهای کوتاه‌ می‌گوید و گاهی هم در حد یک تا دو جمله در طول بازی نمک‌پراکنی می‌کند که شاید کمی حوصله گیمر کمتر سر برود. پلتفرمینگ پر از ایراد بازی، با موسیقی بازی بسیار هماهنگ است و در این میان گرافیک بازی نیز به لطف قدیمی بودن به کمک آنها می‌آید تا یک اثر بسیار ضعیف و  سطحی را به نمایش بگذارند.

گرافیک Ario حتی برای سال 1397خورشیدی نیز قدیمی و پر ایراد بود و حالا بعد از چندین سال و با این حجم از پیشرفت در بازی‌های 2.5بعدی و تکنیکهای گرافیکی، نه تنها بازی زیبا نیست بلکه گاهی اغراق آمیز و زشت به نظر می‌رسد. اگر تصور کنید که، رنگ روغن روی قسمتهای از بازی ریخته شده، اصلا تصور اشتباهی نکرده‌اید. طراحی محیط و نور در بسیاری از مراحل به واقع زشت و ابتدایی‌ست.

کلام آخر

بازی Ario تلاشی عقیم و عقب‌مانده برای یک بازی پلتفرمر 2.5 بعدی‌ست که حتی خودش هم نمی‌داند چرا با قیمتی 12.5 دلار روی PSN عرضه شده. همانند اصوات دشمنانش نامفهوم و گنگ است و همانند آنها زشت و بی‌‌برنامه. با کمترین و ضعیفترین حد از روشنایی در بین آسمانی پر ستاره.

متاسفانه سازندگان Ario هیچ تلاشی برای عرضه استاندارد یک بازی 2.5بعدی نکرده‌اند. یک بازی بسیار ضعیف که به واقع تنها نکته مثبت این بازی اینست که می‌توان آن را تا انتها بازی کرد.

نقد و بررسی بازی Ario روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

سبک دو و نیم بعدی بازی در همان ابتدا تا حدودی امید‌ها را از ما گرفت زیرا همه منتظر چیزی شبیه به سه‌گانه شن‌های زمان بودیم! اما منتظر ماندیم تا نسخه نهایی بازی را تجربه کنیم  و باید در همین ابتدا گفت، Prince of Persia The Lost Crown یکی از بهترین عناوین ساخته شده در کل سری‌ست!

هیجان جایی بیشتر شد که یوبی‌سافت بطور رسمی اعلام کرد که این عنوان دارای دوبله فارسی خواهد بود! بعد از آغاز بازی متوجه شدیم نه تنها دوبله، بلکه حتی نوشته‌های بازی نیز به فارسی طراحی شده و حالا با یک عنوان تماما فارسی روبرو هستیم. چیزی که شاید بتوان گفت برای اولین بار در تاریخ بازیهای ویدئویی، توسط یک استودیوی خارجی انجام شده است.

با ورود به بازی و با شنیدن صداهای بازی و کیفیت دوبله فارسی آن متحیر شدیم، زیرا این دوبله نه تنها یک دوبله معمولی، بلکه یکی از بهترین دوبله‌هایی است که تا کنون دیده‌اید. دوبله‌ها بسیار حرفه‌ای و با دقت انجام گرفته‌ و نوشته‌ها نیز تقریبا بدون ایراد نوشته شده‌اند.

این نوشته‌ها و گفتگوها اکثرا به زبان فارسی محاوره‌ای انجام گرفته که در ابتدا تعجبمان را در پی داشت اما با گذر زمان به نظر می‌رسد که انتخاب خوبی بوده است، زیرا باعث بوجود آمدن ارتباط صمیمانه‌تری با مخاطب شده است.

از این مهم که بگذریم، به دنیای غنی و زیبای بازی می‌رسیم. برخلاف شماره های قبلی که می‌توان گفت صرفا نام شاهزاده پارس را به دوش می‌کشیدند، اینبار در Prince of Persia The Lost Crown با دنیایی تماما ایرانی طرف هستیم. از طراحی های دقیق محیط ایران باستان و داستان سرایی های قدیمی و حتی افسانه‌ای گرفته تا نام تمامی آیتم‌ها و کتیبه‌ها، همگی برایمان آشنا هستند.

همای سعادتی که همواره در کنارمان پرواز کرده و ما را راهنمایی می‌کند تا طلسم هایی نظیر کمان آرش، شوق و اشتیاق زیادی را برایمان به ارمغان آوردند. داستان‌های باستانی همچون سیمرغ و اهریمن که در کتیبه‌ها و دست نوشته های میخی در سرتاسر دنیای این بازی برایمان بازگو می‌شوند و داستان بازی نیز در همین راستا پیش می‌رود.

داستان از جایی آغاز می‌شود که بعد از مرگ شاه داریوش، سرزمین پارس به دست ملکه تومریس اداره شده و پسرش غسان به عنوان شاهزاده جدیده پارس انتخاب می‌شود اما دقیقا در همین شب، غسان توسط آناهیتا که مربی کاراکتر اصلی بازی یعنی سارگون است، دزدیده شده و به کوه قاف برده می شود.

سارگون، آناهیتا و چند نفر دیگر که در طی بازی با آن ها بیشتر آشنا خواهید شد، عضوی از یک گروه خاص به نام «گارد جاویدان» هستند که وظیفه محافظت از تاج و تخت پارس را دارند. این افراد دارای قدرت‌های جنگی خاصی هستند و به همین دلیل نیز طراحی هرکدام از آن ها از دیگری متفاوت است.

حالا که به نظر می‌رسد آناهیتا به تاج و تخت خیانت کرده، گارد جاویدان برای نجات غسان راهی کوه قاف می‌شوند تا غسان را نجات دهند اما در همان بدو ورود متوجه اتفاقات عجیب و غریبی شده و از یکدیگر جدا می شوند. ارتشی که جلوتر از گارد وارد کوه قاف شده بود، 30 سال پیرتر از آن ها هستند و به نظر می رسد زمان در این کوه روند متفاوت تری را در پیش گرفته است.

اما این سوالات و اتفاقات عجیب در همین جا تمام نشده و با پیشروی در بازی با داستانی بسیار پیچیده تر روبرو شده و پرده از واقعیت این کوه و داستان برخواهید داشت. به طور کلی با داستان و روایتی بسیار زیبا و جذاب طرف هستیم که بی‌شک شما را تا پایان بازی همراهی خواهد کرد.

در کنار داستان اصلی شما با کاراکترهای مختلفی نیز روبرو خواهید شد که هرکدام ماموریتی فرعی به عهده شما خواهند گذاشت. این ماموریت‌ها در نیز نوع خود جذاب و دارای داستانی گیرا هستند که شما را مجاب به انجام آن‌ها خواهند کرد.

گیم‌پلی Prince of Persia The Lost Crown بسیار ساده اما در عین حال جذاب و چالش برانگیز است. سارگون دارای دو شمشیر به نام های “قیص و لیلاست” و تیرکمان مونولیاس، یکی از اعضای گارد جاویدان نیز به این ترکیب اضافه می‌شود.

در ابتدا حس اینکه فشردن تنها یک دکمه و حمله با شمشیر کلیت گیم پلی بازی را تشکیل داده و می‌تواند خسته کننده شود، به شما القا خواهد شد اما با پیشروی در بازی و گرفتن قدرت‌های جدید و پرهای ققنوس، این روند پیچیده‌تر شده و حالا که دشمنان نیز ارتقا پیدا کرده‌اند، برای زنده ماندن باید تلاش بیشتری کنید! بالاخص مبارزات با Boss‌ های بازی بسیار نفس‌گیر، پرسرعت و چالش برانگیز هستند و برای یادگیری نوع رفتار و در نهایت شکست آن‌ها، باید بارها و بارها شکست بخورید!

در سوی دیگر بخش پلتفرمینگ و پازل‌های بشدت جذابی را در Prince of Persia The Lost Crown داریم که بی‌شک بهترین بخش ماجراست. پلتفرمینگ‌ و تله‌هایی که باید از آن‌ها عبور کنید، با وسواس خاصی طراحی شده‌اند و گذر از آن‌ها نیازمند صبر و حوصله و یادگیری است. بطوری که بعد از گذر از آن‌ها به خودتان افتخار خواهید کرد! این قضیه در بخش پازل‌ها نیز وجود دارد و حل معماهای گاها پیچیده و جذاب حس خوبی را با بازیکن منتقل می‌کند. چند پازل و تله خاص نیز برایتان در نظر گرفته شده تا به‌درستی صبر و مهارت شما را به چالش بکشد!

از آنجایی که این عنوان در سبک مترویدویناست، نقشه و محیطی بسیار بزرگ و پیچ در پیچ به انتظارتان نشسته است. کشف تمامی این راهروها و باز کردن کل نقشه تبدیل به وسواسی می شود که شما را تا ملاقات آخرین مکان و اتاق، رها نخواهد کرد؛ و البته باید گفت ملاقات این نقطه ها هیچ گاه بی پاداش نخواهد بود! کلیت نقشه از چندین بخش مختلف مثل تالارهای دانش، سردابه ها و  … تشکیل شده که هرکدام دارای طراحی محیطی و پازل و تله های متفاوتی که همگی به زیباترین نحو انجام شده اند.

بعضی از این محیط ها به قدری زیبا هستند که شاید دقایق زیادی را صرفا برای لذت بردن از محیط سپری خواهید کرد. کشف رمز و راز هر کدام از این محیط ها ساعت های بسیار زیادی را به خودشان اختصاص خواهند داد که واقعا لذت بخش هستند. گرافیک بازی با استایل سیل شید طراحی شده و همین موضوع جذابیت خاصی را به نوع روایت داستان و حتی سینماتیک‌های بازی اضافه کرده است.

این مهم در مبارزات با باس‌ها بیشتر جلوه می‌کند و شاهد کارگردانی بسیار زیبا در حین این مبارزات هستیم. همانطور که در ابتدا اشاره کردیم، کار دوبله و نوشتار فارسی بسیار حرفه‌ای انجام گرفته و لبخند رضایت را بر لبانتان خواهد آورد. در سوی دیگر نیز موسیقی‌های کاملا ایرانی را داریم که توسط نوازندگان اکثرا ایرانی و به واسطه آلات موسیقی ایرانی همچون نی و اود و کمانچه و حتی سه تار و سنتور نواخته شده‌اند.

کلام آخر

عنوان Prince of Persia The Lost Crown یا «پرنس پارس: تاج گمشده» را می‌توان ایرانی‌ترین عنوان از سری بازی‌های پرنس پارس دانست. بعد از تجربه این عنوان تازه متوجه خواهید شد که عناوین قبلی صرفا نام پارس را با خود به دوش می‌کشیدند و خبری از فرهنگ و اساطیر ایرانی در آن ها به چشم نمی‌خورد.

از Prince of Persia The Lost Crown حتی می‌توان به عنوان کلاس درس اساطیر ایرانی یاد کرد و چیزهای زیادی که اکنون در حال فراموش شدن هستند یاد گرفت. گیم‌پلی جذاب و طراحی محیط و معماها و پلتفرمینگ بازی، این بازی را تبدیل به یکی از بهترین بازی‌های سبک مترویدوینا کرده که تجربه آن بر هر کسی، مخصوصا ما ایرانی‌ها از واجبات است!

نقد و بررسی بازی Prince of Persia The Lost Crown روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-prince-of-persian-the-lost-crown/feed/ 2 https://vgmag.ir/reviews/assassins-creed-mirage/ https://vgmag.ir/reviews/assassins-creed-mirage/#respond Wed, 25 Oct 2023 14:03:02 +0000 https://vgmag.ir/?p=107724 Assassin’s Creed Mirage – سال 2017 بود که یوبی سافت با انتشار عنوان Assassin’s Creed Origins تصمیم گرفت تا مسیر عناوین قبلی این سری بازی­های محبوب رو به کلی تغییر داده و با الهام‌گیری از عناوینی چون The Witcher 3، خط و مشی جدیدی را برای آن در نظر بگیرد. دیگر خبری از بالا رفتن از ساختمان‌ها و پارکور در مناطق شهری نبود و بیشتر تمرکز بر روی عنوانی با المانهای RPG بود.

این رویه برای دو شماره بعدی این سری نیز ادامه داشت و هر بار شاهد بزرگترشدن بی دلیل و آزاردهنده نقشه بازی که به بخش اعظمی از آن بصورت تکنیک Procedural ساخته می­‌شد بودیم، که بطبع این رویه به مذاق خیلی از طرفداران قدیمی که خاطره­‌های زیادی با سری­‌های اصلی داشتند، خوش نیامد.

در Assassin’s Creed Valhalla ما در کنار نقش­‌های اصلی داستان، با شخصیتی به نام «باسم» که مسافری از خاورمیانه و عضوی از فرقه اساسین­ها که اینجا با نام Hidden Ones شناخته می‌شدند بودیم. طبق اطلاعاتی که منتشر شده بود، عنوان Assassin’s Creed Mirage در ابتدا قرار بود بصورت یک بسته الحاقی برای والهالا منتشر شود اما بعدا شرکت سازنده تصمیم می‌گیرد با بزرگتر کردن پروژه، آن را تبدیل به یک عنوان مستقل اما کوچکتر از نظر وسعت و با قیمتی کمتر از قیمت معمول منتشر کند.

در همین راستا تصمیم دیگری نیز از طرف تیم سازنده اتخاذ شد و آن هم نزدیک کردن شمای کلی این بازی به پدران خود و اساسین­‌های قدیمی بود. اینگونه بود که Assassin’s Creed Mirage با شعار بازگشت به گذشته و ریشه‌­های سری، معرفی شد و هیجانی را در دل طرفداران قدیمی زنده کرد.

همانطور که بالاتر اشاره شد، در Assassin’s Creed Mirage ما سرنوشت «باسم» را از ابتدا و چگونگی تبدیل او از یه دزد خیابانی در شهر قدیمی بغداد، به یک عضو اساسین را دنبال می‌کنیم. همچنین شاهد سفر او به قلعه الموت – که برای خیلی از ماها آشناست – و پخته شدنش توسط یکی از استادان به نام روشن، که نقش او را شهره آغداشلو ایفا می­‌کند، هستیم.

داستان کاملا به سبک کلاسیک دنبال شده و بعد از تحقیقات در مورد اعضای فرقه تمپلارها، یکی پس از دیگری آن­ها را از پای درآورده و به دنبال جوابی برای سوالات مختلفی که در طی داستان برایتان ایجاد می‌­شود خواهید بود.

در همینجا باید اشاره‌ای به رابطه‌ی مستقیم پایان بندی داستان این عنوان، با والهالا داشته باشیم. اگر موفق به تجربه والهالا نشده‌­اید، در پایان با هزاران سوال بی‌جواب مواجه خواهید شد و هیچ ایده­‌ای از اتفاقاتی که شاهد خواهید بود نخواهید داشت؛ پس پیشنهاد می­کنیم قبل از تجربه این عنوان حداقل نگاهی کوتاه به خلاصه داستان والهالا داشته باشید.

در بخش گیم­‌پلی همانطور که سازندگان ادعا کرده بودند، ما شاهد بازگشت این سری به ریشه­‌ها هستیم. تمرکز گیم­‌پلی بیشتر برروی عملیات و حرکات مخفی است و مبارزات بی­‌پروا و رو در رو به سرعت منجر به مرگتان خواهد شد. البته سیستم مبارزه‌ی تاحدودی بد و محدود، که برای بازی در نظر گرفته شده در این قضیه بی‌­تقصیر نیست. اینکه این محدودیت بصورت عمدی و برای مجبور کردن بازیکن به استفاده از روش­های مخفی­‌کاری اعمال شده تا حدودی قابل قبول است اما چیزی از بد و یا ضعیف بودن آن نمی‌کاهد!

نقد ویدئویی Assassin’s Creed Mirage

در سوی دیگر ماجرا بخش مخفی­‌کاری به زیبایی برنامه­‌ریزی شده و طراحی مراحل و مناطقی که باید در آن­ها عملیات را انجام دهید با وسواس خاصی طراحی شده­‌اند و دیگر خبری از طراحی رندوم و Procedural در محیط بازی نیستیم که همین تصمیم به لذت بردن بیشتر از بازی کمک می­‌کند. مناطق شهری با دقت و زیبایی خاصی طراحی شده‌­اند و حالا می­‌توانید به مانند گذشته برروی ساختمان­ها به حرکت و پرش­های پارکور مشغول شوید.

شهر بغداد که از چندین منطقه مختلف تشکیل شده هریک طراحی خاص به خود را دارند و گشت و گذار در خیابان­های شلوغ لذت بخش است. هنرمندانی که با موزیک­های خاورمیانه­‌ای سعی در خوشحال کردن مردم دارند و یا واعظانی که در گوشه و کنار در حال تبلیغات برای خلیفه هستند، و یا صدای اذانی که در پس زمینه به گوش می­‌رسد، اتمسفر خاص و آشنایی را حداقل برای ما که عضوی از این جغرافیا هستیم، ایجاد می‌­کند.

انتخاب ماموریت­ها و پیش­برد آن­ها تا رسیدن به هدف، از آزادی عملی نسبتا مناسبی برخوردار هستند. در ابتدا باید اطلاعات کافی از گوشه و کنار شهر بدست آورده و در نهایت برای عملیات اصلی آماده شوید که این خود نیز دارای انتخاب­های مختلفی برای شروع عملیات است. برای مثال بعد از تحقیق در محیط با استفاده از عقابتان، می‌توانید مزدورهایی را برای ایجاد آشوب و پرت کردن حواس نگهبانان استخدام کنید و یا با رشوه دادن به گروهی از مردم عادی، در بین آنها مخفی شده و خود را به هدف نزدیک کنید.

البته در بعضی از ماموریت­ها، این تحقیق و تفحص، گاهی زمانبر و بی­‌هدف هستند و حوصله‌تان را سر خواهند برد؛ و یا در برخی از ماموریت­ها باید بصورت مخفیانه فردی را تعقیب کنید و در این فاصله، یک اشتباه بسیار کوچک کافی است تا ماموریت را دوباره از ابتدا شروع کرده و دقایق با ارزشتان  تلف شود.

در بخش گرافیک ما شاهد طراحی زیبا از مناطق شهری و بغداد هستیم. کلیت گرافیک بصری این عنوان به هیچ عنوان نسل نهمی نیست اما زیبایی طراحی هنری آن جذابیت خود را دارد. اما متاسفانه این جمله را نمی­‌توان در مورد طراحی کاراکترهای بازی نیز بکار برد.

به طرز عجیبی طراحی صورت و نوع انیمیشن آن­ها بشدت قدیمی و یادآور عناوین دو نسل پیش است! این قضیه وقتی با بعضی از دیالوگ­ها و صداپیشگی­‌های بد همراه می‌­شود، بیشتر هم به چشم می‌­آید. در مقابل صداپیشگانی همچون شهره آغداشلو را داریم که مثل همیشه کار خود را به زیبایی هرچه تمام انجام داده و حق مطلب را ادا کرده است.

کلام آخر

عنوان Assassin’s Creed Mirage یک عنوان کوچک از نظر وسعت و بزرگی نسبت به پدران خود است اما همین کوچکی باعث شده تا تیم سازنده بتواند با تمرکز بیشتری، به کار خود مشغول شده و بغداد را مملو از جزئیات کند. بازگشت نوع گیم­‌پلی قدیمی و پارکور و ماجراجویی برروی ساختمان­های شهری برای اکثر طرفداران جذاب و دوست­‌داشتنی ست.

بخش مخفی کاری بازی از طراحی خوبی برخوردار است اما در سمت مقابل، مبارزات شمشیر و رو در رو آنطور که باید نمی‌­تواند عطش شما را سیراب کند. در کل با در نظر گرفتن کوچکی بازی و قیمت در نظر گرفته شده برای آن، می­‌توان این عنوان را یک اساسین خوب، مخصوصا برای طرفداران قدیمی این سری در نظر گرفت که می‌­تواند حدود 20 ساعت شما را با خود همراه کند.

نقد و بررسی بازی Assassin’s Creed Mirage روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

سومین شماره از سری بازی­های اتومبیل‌رانی (نه فقط اتومبیل!) یوبی­‌سافت با الهام­گیری از سری بازی­های «فورتزا موتوراسپورت» ما را به جزایر هاوایی و فستیوال مسابقات می‌­برد. شروع The Crew Motorfest همانند فورزا هورایزون 5، شما را با لحظات هیجان‌­انگیز و مخلوطی از مسابقات و وسایل نقلیه‌­ای که انتظارتان را می­‌کشد روبرو می­‌کند. اتومبیل­های هایپر، مسابقات در کوه و آف­رود، مسابقه با قایق، هواپیما، اتومبیل­های قدیمی و کلاسیک و … تنها گوشه‌­ای از چیزی است که در ادامه در انتظار شما نشسته‌ است.

اغراق نکرده­‌ام اگر بگویم از نظر طراحی بصری، The Crew Motorfest یکی از بهترین (اگر نگوییم بهترین!) و زیباترین عناوینی است که تا به حال دیده‌­ایم. تیم طراحی با انتقال دنیای بازی از آمریکا، به جزایر هاوایی، ما را با مناظر بی‌­نظیر و تکرار نشدنی همراه کرده‌اند. از نظر اندازه شاید نسبت به نقشه­‌های قبلی با مقیاس کوچکتری روبرو باشیم اما وسواس خرج شده در طراحی این جزیره بازیکن را انگشت به دهان خواهد گذاشت.

متر به متر این جزیره با دقت خاصی توسط تیم گرافیکی بازی طراحی شده و دیگر شاهد مناطق خشک و عاری از طراحی و Procedural که اخیرا در عناوین یوبی‌سافت بشدت مورد استفاده قرار می­‌گیرند نیستیم. شاید تعجبی نداشته باشد که ساخت این عنوان تقریبا 5 سال به طول انجامیده است! با هر پیچی که در جاده انجام می‌­دهید شاهد منظره‌ه­ای متفاوت و حیرت‌­انگیز خواهید بود به طوری که احتمالا اگر شما هم مانند نگارنده علاقه خاصی به عکاسی در محیط­های بازی دارید، بیشتر وقت خود را در این بخش سپری خواهید کرد!

به واقع نمی‌توان زیبایی­‌های محیط The Crew Motorfest را در چند سطر خلاصه کرد و تنها راه اینکه آن را متوجه شوید تجربه شخصیتان خواهد بود! در اکثرا عناوین جهان باز (Open-World) اتومبیل‌رانی، بعد از مدتی، گردش در نقشه تا حدودی تکراری شده و تمرکزتان را برروی انجام مسابقات و اتمام آن­ها خواهید گذاشت اما در این عنوان به شما قول می­‌دهم تا ساعت­ها و روز­ها به همراه دوستان خود و در جای­‌جای این نقشه بدون هیچ هدفی به گشت و گذار خواهید پرداخت. تغییرات آب و هوایی و گردش شب و روز به کلی رنگ و لقاب بازی را عوض می­‌کند. تماشای غروب و طلوع آفتاب در کنار ساحل شنی و برروی دریا منظره­ای است که نباید آن را از دست بدهید.

مشاهده نقد ویدئویی در یوتیوب

اگر عنوان قبلی این سری را تجربه کرده باشید، می­دانید که The Crew از نظر وسایل نقلیه فقط در اتومبیل­ها خلاصه نشده و شامل هواپیما، موتورسیکلت و قایق هم می‌­شود. بخش کریر The Crew Motorfest به چندین فصل تقسیم شده که نام «پلی­‌لیست (PlayList)» به آن­ها داده شده است. هر پلی‌­لیست شامل مسابقات خاصی است که شما را به بخش­های مختلف جزیره، در دسته‌­بندی خاصی از وسایل نقلیه می‌­برد.

پلی­‌لیست­هایی مثل پلی‌­لیست کلاسیک، که باید با اتومبیل­های قدیمی و کلاسیک، با فیلتر رنگی قدیمی، بدون GPS و تنها با عکس­هایی که به شما داده می‌­شود مسیر خود را بیابید، و یا پلی­‌لیست Donut Media که از جذابترین مراحل بازی هستند. همانطور که گفته شد این پلی­‌لیست­ها هر کدام دارای سبک متفاوت خود هستند و به همین دلیل در بخش کریر به هیچ وجه حس تکراری بودن به شما دست نخواهد داد. همچنین می­‌توانید این بخش­ها را به همراه دوستان خود که تا سقف 4 نفر را شامل می‌­شود، تجربه کنید و لحظات خوبی را برای خودتان رقم بزنید.

همکاری برای ایجاد مزاحمت برای حریفان و کمک به دوستان خود برای تصاحب مقام اول مسابقه و یا رافتن راه­های مختلف بدون GPS و رانندگی در کنار یکدیگر لذتی باورنکردی را به شما القا خواهد کرد. صحبت از حریفان شد، بهتر است اشاره­ای نیز به هوش مصنوعی دیوانه‌­وار این بازی نیز داشته باشیم، در ابتدا حس اینکه با هوش­‌مصنوعی ضعیفی همراه هستیم به شما القا خواهد شد اما بعد از تجربه چندین مسابقه متوجه خواهید شد که هوش­‌مصنوعی هرکاری که لازم باشد برای خارج کردن شما از مسیر و ایجاد مانع، انجام خواهد داد. کافی است از پشت به یکی از حریفان نزدیک شوید تا او سعی در بستن راهتان و یا ایجاد مزاحمت با زدن به اتومبیل شما بکند!

در کنار پلی‌­لیست­های کریر، ما پلی‌­لیست­ها و ملاقات و event های آنلاین را نیز داریم که هر روز و هفته در مکان­های مختلف نقشه برگزار شده و می­‌توانید با دیگر بازیکنان به رقابت بپردازید اما در این روز­های ابتدایی انتشار بازی، به علت حجم بالای بازیکن­ها ممکن است با مشکلاتی نظیر پایدار نبودن سرورها مواجه شوید.

ناگفته نماند که این بخش­ها کاملا برای تجربه تک­نفره نیز طراحی شده‌­اند اما نیاز بازی به اتصال اینترنت دائمی کمی ناامید کننده است. به نظر می­‌رسد کم‌­کم باید این قضیه عادت کنیم زیرا در دوره‌­ای از صنعت گیم­ و تکنولوژی هستیم که تقریبا نیمی از عناوین برپایه اینترنت طراحی شده و اگر هم آفلاین اجرا شوند، بخش­های مهمی از آن­ها را از دست خواهید داد!

طراحی اتومبیل­ها شاید به اندازه دیگر عناوین اتومبیل‌­رانی دقت و جزییات کافی را نداشته باشند اما یکی از بهترین­هاست. این مهم با در نظر گرفتن تعداد بالای آن­ها و وجود دیگر وسایل نقلیه آبی و هوایی، کاملا قابل درک و برای همچین عنوانی مکفی به نظر می‌­رسد؛ و نباید فراموش کرد که تمامی این وسایل نقلیه همگی دارای طراحی کاک­پیت نیز هستند! بازی شامل لیستی بلند بالا از برند­های مختلف هست که حتی شاید نام تعدادی از آن­ها تا کنون به گوشتان نخورده باشد!

هر اتومبیل و برند نیز هندلینگ مختص به خود را دارد که با هر بار تعویض اتومبیل باید چند دقیقه­‌ای را با آن سپری کنید تا کنترل آن را یاد بگیرید. همچنین اکثر اتومبیل­ها قابلیت شخصی‌سازی و به اصطلاح ما اسپورت کردن دارند. می‌­توانید قطعات مختلف بدنه را شخصی‌­سازی کنید و اتومبیل مورد نظر خود را بسازید. همچنین قابلیت ارتقای قطعات مختلف موتور را نیز اختیار دارید که همانند شماره­‌های قبلی به دسته­‌های مختلفی از نظر ارزش و قدرت؛ همانند بازی­های RPG تقسیم شده‌­اند.

The Crew Motorfest دارای سه حالت سختی برای Handeling یا همان رانندگی‌ست. پایینترین درجه سختی برای افراد تازه کار و بالاترین درجه برای افراد حرفه‌­ای‌ست که تمامی قابلیت­ها از جمله ABS و کنترل کشش خاموش هستند، اما با توجه به ماهیت آرکید گونه بازی، تجربه آن در این درجه سختی به هیچ‌­وجه پیشنهاد نمی‌­شود چون بیش از اینکه کنترل بهتری را در اختیارتان قرار دهد، عذاب بیشتری را به شما تحمیل خواهد کرد.

مشخصا بازی برای تجربه در این درجه طراحی نشده­ است! باید اشاره کرد که همانقدر که طراحی هندلینگ اتومبیل­ها با دقت بالایی انجام گرفته، در بخش موتورسکلت و هواپیما ضعف­‌های بزرگی را شاهد هستیم. مخصوصا در مسابقات هوایی و دریایی که میزان وزش باد برروی آن­ها تاثیر گذاشته و شما را از مسیر خارج خواهند کرد!

اما یکی از بهترین بخش­های The Crew Motorfest که شانه به شانه گرافیک زیبا و چشم­‌نواز آن مورد توجه قرار گرفته، صداگذاری فوق‌­العاده آن است. در همان دقایق اولیه بازی صدای غرش اتومبیل­ها و تعویض دنده و یا توربو شارژر توجه شما را به خودشان جلب خواهد کرد. اما این بخش هم بی ایراد نیست و باگ­های صوتی بخصوص در مسابقات آف­رود، گاها گوشتان را اذیت می‌کند.اگر از هدست استفاده کنید، بعد از هر پرش بلندی که انجام می‌­دهید، صدایی مهیب شبیه به انفجار پرده گوشتان را سوراخ خواهد کرد!

لیست بلند بالایی از موسیقی­ اعم از لیسانس شده و یا ساخته شده در تمامی مسیر شما را همراهی خواهند کرد که تقریبا همه آن­ها موردپسند نگارنده قرار گرفتند. راندن یک اتومبیل قدیمی و کلاسیک به همراه دوستانتان در جاده­­ای که نور خورشید سطح آسفالت را نوازش می­کند، به همراه موسیقی­های کلاسیک لذتی باورنکردی برایتان به همراه خواهد داشت.

کلام آخر

سومین عنوان از سری بازی­های The Crew یعنی The Crew Motorfest را می­‌توان موفقیتی بزرگ برای تیم سازنده در نظر گرفت. این عنوان با الهام­‌گیری از عناوین دیگر، اما حفظ ریشه­‌های خود در گیم­‌پلی و طراحی، توانسته دنیایی زیبا و بی­‌نظیر را ارائه دهد که مانندش را شاید نتوان جایی پیدا کرد. پرواز بر فراز هاوایی، گشت و گذار در آب­های ساحلی با قایق و با جنگل­های آن تجربه‌­ای که در هیچ عنوان دیگری نمی‌­توانید آن را بدست آورید.

این عنوان بدون ایراد نیست و مشکلات و باگ­های ریز و درشتی هستند که گاها می­‌توانند به تجربه شما لطمه بزنند اما بخش­های خوب The Crew Motorfest کفه ترازو را بشدت سنگین‌تر می‌کنند. با توجه به تجربه‌­ای که در شماره قبلی از پشیتبانی شرکت سازنده از بازی داشتیم، هیچ شکی نیست که این بازی در آینده بهتر نیز خواهد شد و تا سال­ها طرفداران را سیراب خواهد کرد.

نقد و بررسی بازی The Crew Motorfest روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

زمان زیادی از برگزاری مراسم The Game Awards 2018 نگذشته اما هنوز هم صحبت‌های بسیاری درباره آن در میان گیمرها صورت می‌گیرد. اینکه آیا حق God of War‌ بوده که جایزه بهترین بازی سال را به خود اختصاص دهد یا بهترین بازی‌های معرفی شده در این رویداد چه آثاری بودند را در این آیتم ویدئویی مفصل مرور کرده و بررسی جامع The Game Awards 2018‌ را برای شما مخاطب‌های وی جی مگ آماده کرده‌ایم.

مهم‌ترین اتفاق پیش آمده در جریان TGA 2018 بدون شک پیروزی بازی God of War در مقابل Red Dead Redemption 2 به عنوان آخرین ساخته استودیو Rockstar Games بود. بسیاری انتظار داشتند که امسال هم راکستار و Red Dead Redemption 2 به راحتی جایزه بهترین بازی سال را از آن خود کنند اما نظر داوران مراسم The Game Awards 2018 چیز دیگری بود و با در نظر گرفتن تغییرات گسترده صورت گرفته و البته ریسک بالای ساخت بازی مانند God of War، آنها انحصاری PS4 را به عنوان برترین بازی سال معرفی کردند.

در بررسی جامعه The Game Awards 2018 به جز مروری بر مهم‌ترین جوایز اختصاص پیدا کرده به بازی‌های مختلف، نگاهی کامل نیز به آثاری داشته‌ایم که یا برای اولین‌بار در جریان این رویداد معرفی شدند یا نمایشی جدید را به خود دیدند. از جمله این آثار می‌توان به The Outer Worlds ساخته جدید استودیو Obsidian و البته معرفی جالب توجه Mortal Kombat 11 اشاره کرد. با توجه به شایعات موجود انتظار می‌رفت که شاهد معرفی نسخه جدید این مجموعه فایتینگ موفق باشیم و همین اتفاق نیز رخ داد.

در این میان البته تمام توجه‌ها به بازی‌های بزرگ معطوف نشده بود و شاهد رونمایی از تعدادی بازی جدید مستقل نیز بودیم که هر کدام به تنهایی جذابیت‌های بسیاری را همراه داشته و می‌توانند با عرضه در سال 2019 به موفقیت‌های خوبی دست پیدا کنند. در ادامه با برررسی جامعه The Game Awards 2018 همراه وی جی مگ باشید. مراسمی که طبق روال هر ساله در انتهای سال میلادی برگزار شد و اینبار البته توانست رکورد بیننده‌های خود را دو برابر کند.

دانلود

در یوتیوب تماشا کنید

بازی ایرانی “بازی مرگ: کفر خونین” حدود دو هفته پیش روانه بازار شده است. این بازی که در دو DVD به صورت فیزیکی و با قیمت 8000 تومن در فروشگاه‌ها موجود است، ساخته تیم RSK یعنی “رسانا شکوه کویر” است که در کارنامه خود بازیهایی خوب در ژانر ادونچر دارد. از جمله شیطنتهای علیمردان خان و گربه قجری. در ویدئو زیر می توانید بررسی بازی ایرانی بازی مرگ کفر خونین را مشاهده کنید.

به واقع اگر کارهای نسبتا قابل قبول قبلی این شرکت نبودند از همین بازی می توانستیم آینده این شرکت را پیشبینی کنیم. با این حال امیدواری به جبران این شکست برای این شرکت بازی سازی وجود دارد. شما گیمرها نیز اگر این بازی را انجام داده اید می توانید به این بازی رای بدهید.