بازی‌هایی که در عین سادگی، رنگ و لعاب چشم‌نوازی داشتند و ابتدایی بودن گیم‌پلی‌شان باعث می‌شد جذابیت ماندگاری داشته باشند. آن زمان‌ها سبک ایزومتریک پاسخگوی تمام ژانرهای بازی بود، از نقش آفرینی گرفته تا استراتژی و مخفی‌کاری. یکی از محبوب‌ترین بازی‌های آن دوران بدون شک سری بازی‌های Desperado است.

سری Desperado در کنار Outlaws و Sunset Riders از اولین‌های سبک وسترن در بازی‌های ویدئویی به شمار می‌رود و در دوران اوج خود جلال و شکوهی وصف نشدنی داشت. تاکنون سه نسخه اصلی و یک نسخه فرعی از این سری منتشر شده است و در این مقاله قصد نقد و بررسی شماره آخر یعنی Desperado 3 را داریم.

سیر تحول سری Desperado چندان پرفراز و نشیب نیست. بعد از شماره اول که در سال 2001 منتشر شده بود. در سال 2006 عنوانی سطحی و کم کیفیتی عرضه شد که تنها تفاوتش با شماره اول گرافیک سه بعدی و قابلیت سوم شخص شدن دوربین بود. نسخه فرعی Helldorado هم چندان چنگی به دل نمی‌زد و به نظر می‌رسید ناقوس کلیسا برای مراسم تدفین نهایی و ابدی این سبک و سری از بازی‌ها طنین انداز شده است.

اما Desperado 3 با لگد، درب سالن پر از کابوی‌های ریشو و خشن را باز می‌کند و خیلی هیجان انگیز و منطقی اثبات می‌کند تا زمانیکه بازیکنی بخواهد دار و دسته‌ی کوپر و دوستان را از میان نقشه‌های پر از دشمن به سلامت عبور بدهد، سبک مخفی‌کاری ایزومتریک هم حرفی برای گفتن خواهد داشت.

بازی از نظر داستانی قبل از وقایع شماره اول اتفاق می‌افتد ولی از نظر قابلیت‌های کوپر همان Desperado 3 (یعنی باید ادامه بازی دوم باشد) است. در شماره جدید معلوم می‌شود کوپر که سال‌های سال با هفت‌تیر عتیقه و ساعت شکسته‌اش در غرب وحشی جولان می‌داد، در گذشته می‌توانست با هر دو دست هفت‌تیر به دست بگیرد و هم‌زمان دو نفر را با تیر بزند. به جای کوک کردن ساعت شکسته سکه پرتاب کند.

اما همچنان چاقوکش خوبی بود. این تغییرات در اکثر کاراکترهای بازی به چشم می‌خورد و اکثر آنها توانایی‌های جالب و کاربردی دارند. مجموع این قابلیت‌ها در کنار هم شمار را به تیم عالی از مشکل گشایان غرب وحشی بدل می‌کند.

شاید متفاوت‌ترین کاراکتر ایزابل، جادوگر بومی باشد. این شخصیت می‌تواند جادوهای جالبی روی دشمنان انجام دهد و ریسمان زندگی آنها را به هم متصل کند. به طوریکه با مرگ هر یک آن یکی هم چشم از جهان فرو ببندد. همین نوآوری جالب بعد دیگری به گیم‌پلی بازی می‌بخشد و آن را منعطف و سرگرم‌ کننده‌تر می‌کند.

سایر کاراکترها هم دکتر با قابلیت تک تیر اندازی و پرتاب کیف، مکزیکی چقر و بد بدن با توانایی‌هایی یک گاو نر و خانمی با قابلیت یک خانم با وقار تا جایی که غرب وحشی اجازه بدهد معرفی می‌شوند. هر یک از این شخصیت‌ها طیف گسترده‌ای از حرکات را در اختیار دارند که ترکیب مختلف حضور آنها در طول بازی چالش‌ها و لذت‌های رضایت بخشی فراهم می‌کند.

داستان بازی همان چیزی است که می‌توان از یک بازی وسترن مخفی‌کاری انتظار داشت. کابویی خسته و شوخ در حال سفر مخفیانه در واگن بار قطاری است که دار و دسته دزدها چرت عصرانه او را پاره می‌کنند. او هم با استعدادیابی از میان همه کاراکترهای جالبی که سر راهش قرار می‌گیرند تیم تشکیل داده و به مبارزه با آدم بدها می‌رود.

جذبه اصلی داستان بگو مگوها و تک گویی‌های همین شخصیت‌های دوست داشتنی است. همانطور که بالاتر گفته شده هر یک از این شخصیت‌ها خصوصیات و استعدادهای خاص خودشان را دارند و برخورد هر یک از آنها با یکدیگر لحظات مفرحی را برای مخاطب ایجاد می‌کند.

مراحل بازی یکی دیگر از نقاط قوت Desperado 3 به شمار می‌رود. همه محیط‌ها با نهایت دقت به جزئیات طراحی و پیاده‌سازی شده‌اند و به طور کامل حس و حال غرب وحشی را انتقال می‌دهند. تنوع دلپذیر محیط‌ها هم چشم نواز و جذاب در نظر گرفته شده است تا خاطرات خوبی از هر مرحله برایتان باقی بماند.

هر مرحله میزان مطلوبی محل برای مخفی شدن، مسیر برای متواری شدن و موقعیت‌های مناسب برای قتل‌های تصادفی (درست مثل مامور 47) در خود دارند که ارزش تکرار قابل قبولی برای بازی ایجاد می‌کند. اما با این حال هسته گیم‌پلی بازی همان منتظر ماندن در بوته‌ها برای مشاهده حالت بخصوصی از حرکت در دشمنان است تا با طرح‌ریزی نقشه‌ای شوم آنها را به کام مرگ بفرستید.

همین تاکید بر مکانیزم سخت‌گیرانه باعث می‌شود عمده وقت شما صرف Quicksave کردن در مناطق امن باشد تا فرصتی بیابید و کلک دشمنان غافل را بکنید.

البته می‌توانید برای نقشه‌های زیرکانه‌تر و پیچیده‌تر زمان بازی را متوقف کرده و دستورات لازم را به هر یک از شخصیت‌ها دیکته کنید. از آنجایی که کنترل همه شخصیت‌ها بر عهده شما است و هیچگونه هوش مصنوعی برای آنها تعبیه نشده است، اگر نقشه‌ای که نیم ساعت گذشته در حال پر و بال دادن به آن بودید در میانه کار به خاطر یک ایراد جزئی نقش بر آب شود، امکان دارد به طور کامل از ادامه بازی منصرف شوید.

ولی اگر از تکنیک Quicksave کردن به صورت وسواس گونه بهره ببرید، خواهید توانست مراحل را با سلامت پشت سر بگذارید. تمام کردن هر مرحله مانند تماشای یک صحنه زد و خورد شدید در فیلم اکشن با سرعت آهسته است. شاید اگر همان صحنه‌های آهسته با سرعت معمولی نمایش داده شوند فیلم 90 دقیقه‌ای در عرض 20 دقیقه تمام شود.

بیشتر مراحل Desperado 3 هم در بار دوم بازی کردن مثل همان صحنه‌های اکشن قابل رد کردن هستند. هوش مصنوعی دشمنان چندان بالا نیست و مسیر نگهبانی دادن و همه اتفاقات بازی از قبل تعیین شده و روی سنگ حک شده است، پس هیچ چیزی شما را غافل‌گیر نخواهد کرد.

جدا از این مدت زمان بازی به طور نسبی بلند است و تجربه‌ای دست اول و سرگرم کننده از داستانی با درون‌مایه غرب وحشی ارائه می‌کند. اجرای بی‌نقص نقشه قتل دشمنان پس از دقایق آرام رصد رفتار و مسیر رفت و آمد آنها لذت بخش و اعتیاد آور است. چالش‌های طراحی شده به حد مطلوبی متنوع و ناب هستند تا شما را به ادامه بازی تشویق کنند.

اما با این حال نبود دشمنان باهوش و ثابت بودن رفتار و حرکات آنها در شرایط مختلف از جذابیت بازی می‌کاهد. هوش مصنوعی هر یک از دشمنان محدود به همان مثلثی می‌شود که میدان دید هر کدام را نشان می‌دهد. به همین دلیل تجربه بازی در اکثر بخش‌های بازی محدود به فرار کردن از قرار گرفتن در محدوده همین مثلث‌های رنگی می‌شود.

Desperado 3 از نظر فنی یک بازی قابل قبول و از نظر بصری چشم نواز است. توجه به جزئیات و افکت‌های ویدئویی بازی را از نظر گرافیکی فریبنده کرده‌ است. توجه به رنگ‌بندی و تنوع در تم‌های مختلف در هر مرحله در کنار تنوع قابلیت‌های شخصیت‌ها در هرکدام از این مراحل معجونی هیجان انگیز برای بازیکن تعارف می‌کند. معجونی که در حال شنیدن موسیقی متن با مزه و نشاط آور با تم وسترن تجربه‌ای لذت بخش را ایجاد می‌کند.

Desperado 3 قصد ندارد انقلاب عظیمی در سبک مخفی‌کاری ایزومتریک پدید بیاورد. حتی چندین نوآوری عنوان قبلی را هم ترک گفته و با آغوش باز به همان هسته اولیه جذابیت خود بازگشته است: قرار دادن چند شخصیت دوست داشتنی در کنار هم و روانه کردن آنها به قلب دشمنان در یک دنیای غریب وسترن. دقیقا همان چیزی که از آن انتظار می‌رود و همان چیزی که قادر است ارائه کند، البته که همه این انتظارات را با استایل منحصر بفرد خود برآورده می‌کند.

نقد و بررسی بازی Desperado 3 روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

تغییرات در خدمت بازی

همانطور که گفته شد این عنوان با تغییراتی بنیادین نسبت به شماره‌های قبلی روبرو است. دوربین بازی اکنون به حالت ایزومتریک درآمده و بخش دونفره نیز به آن اضافه شده است. شاید در نگاه اول و با دیدن تبلیغات بازی اولین چیزی که به ذهنتان برسد، شباهت بسیار بالای آن به عنوان Diablo باشد، اما بعد از تجربه بازی خواهید دید که این شباهت صرفا بصری است، و این عنوان هنوز هم یه دارک‌سایدرز است!

داستان این بار به قبل از شماره اول و شروع آخرالزمان بازمی‌گردد. تحرکاتی مشکوک در جهنم دیده شده که می‌تواند به برهم خوردن تعادل دنیاها بی‌انجامد و در راس آن‌ها «لوسیفر» قرار دارد. شورا به «War» و «Strife» دستور می‌دهد تا پا به اعماق جهنم گذاشته و از راز این قضایا پرده برداشته و تعادل را حفظ کنند. شاید بتوان گفت بزرگترین نقطه ضعف سری دارکسایدرز داستان آن است.

داستان به همان اندازه که در شماره نخست بازی زیبا، پرهیجان و پر از رمز و راز آغاز شد، در شماره‌های بعدی به همان اندازه درجا زده و پیشرفت قابل لمسی را از خود نشان نداده است. هرچند در شماره سوم و در ساعت‌های پایانی، داستان کمی روبه جلو حرکت کرد، اما می‌توان گفت که کافی نبود. بهرحال سازنده این شماره که Airship Syndicate نام دارد، تصمیم گرفته با بازگشت به قبل از آخرالزمان، بهانه‌ای برای ساخت نسخه‌ای متفاوت از سری بدست گیرد که نتیجه کار شاید خیلی بهتر از چیزی شده که انتظارش را داشتیم!

همانطور که اشاره شد دوربین بازی بصورت ایزومتریک درآمده و حالا می‌توانید به همراه یکی از دوستانتان به تجربه بازی بپردازید. War و Strife دو برادر کاملا متفاوت از یکدیگر چه از منظر شخصیتی و چه از نظر گیم‌پلی هستند. War همانطور که پیشتر با اون آشنایی داریم، سواری جدی و تابع دستورات است.

اما در سوی دیگر Strife، دارای کاراکتری شوخ‌طبع و بزله‌گوست که دائما در حال زیر سوال بردن دستورات شورا است و به هر چیزی مشکوک است و سعی دارد که برادر خود را نیز به همین راه دعوت کند. ارتباط میان این دو نفر در طول بازی به شخصیت پردازی کمک بسازی می‌کند و شوخی‌هایی که از طرف Strife انجام می‌گیرد خنده بر لبانتان خواهد آورد. البته نباید از صداپیشگان خوب بازی نیز غافل شد که به این امر کمک کرده‌اند.

از منظر گیم‌پلی، War دقیقا همان کاراکتری است که در شماره اول بازی دیده بودیم. ضربات سهمگین و مبارزات نزدیک مشخصه اوست. حتی کمبوهای او دقیقا از شماره اول بازی به اینجا منتقل شده و در کنار آن‌ها جادوهای جدیدی نیز به لیست ضرباتش اضافه شده است. بازی همچنان یک Hack & Slash به تمام عیار است و فقط اینبار از دید بالاتری باید کاراکترتان را کنترل کنید.

بیشتر جادوها را نیز توسط Vulgrim مشهور می‌توانید بدست آورید و حالا او یک دستیار نیز در کنارش دارد که ضربات جدیدی را برایتان آزاد خواهد کرد. بخش ارتقای سطح نیز در بازی وجود دارد که برای خود پازلی است! بدین صورت که بصورت شانسی آیتم‌هایی را از دشمنان خواهید گرفت که Creature Core نام دارند و باید با جایگذاری صحیح این آیتم‌ها در بخش مورد نظر، سطح قدرت کاراکترتان را بالا ببرید.

هرچقدر این کاررا با هماهنگی انجام دهید، سطح کاراکترتان با سرعت بیشتری ارتقا خواهد یافت. در ابتدا این بخش شاید کمی برای بازیکنان گنگ به نظر برسد اما رفته‌رفته با سیستم آن بیشتر آشنا خواهید شد. در ابتدای این نوشته اشاره کردیم که شاید فکر کنید با کلونی از دیابلو طرف هستید، اما بعد از تجربه بازی متوجه خواهید شد که هنوز هم روح سری اصلی دارک‌سایدرز (شماره سوم را فاکتور می‌گیریم!) در این عنوان وجود دارد و تغییرات صرفا به ایزومتریک شدن دوربین خلاصه می‌شود.

در طرف دیگر Strife به واسطه داشتن سلاح گرم، مبارزات را از فاصله دور دنبال می‌کند و اگر بصورت دو نفره به انجام بازی بپردازید، شخصی که این کاراکتر را انتخاب می‌کند، حکم پشتیبانی را خواهد داشت. او با استفاده از سلاح‌های دور زن جان دشمنان را به حداقل رسانده و War که همیشه در میان دشمنان است، سریعا می‌تواند با ضربات تمام کننده کار آن‌ها تمام کند.

البته ناگفته نماند که این سیستم، وقتی بصورت دو نفره بازی را انجام دهید به کمکتان خواهد آمد و در بخش تک نفره شما در آن‌لحظه فقط با یکی از دو برادر می‌توانید مبارزه و دائما باید بین آن‌ها سوویچ کنید. بخش دو نفره هم بصورت آنلاین و هم بصورت Local قابل انجام است اما بهتر بود که در این حالت تصویر بصورت Split Screen جدا نمی‌شد. شاید این کار نیز به خاطر آن انجام شده که هر یک از دو برادر بصورت جداگانه می‌توانند در محیط چرخ بزنند، که در ادامه به آن نیز اشاره خواهیم کرد.

معماهای جهنمی

در کنار مبارزات شیرینی که بازی به شما اهدا می‌کند، طراحی مراحل و وسعت آن‌ها نیز به این لذت افزوده می‌شود. با اینکه این عنوان بصورت مرحله‌ای طراحی شده اما هریک از مراحل دارای محیطی بسیار بزرگ هستند که می‌توانید به راحتی در آن‌ها به گشت و گذار پرداخته و به یافتن Collectableها و سنگ‌های ارتقا مشغول شوید.

البته برای یافتن تمامی این آیتم‌ها هراز چندگاهی باید به مغزتان فشار بیاورید و از معماهایی که سازندگان برایتان تهیه کرده‌اند عبور کنید. هر یک از دو برادر در کنار قابلیت‌های متفاوت مبارزه، تکنیک‌های جدیدی در طول سفر خود یاد خواهند گرفت که معماهای موجود، به واسطه این قابلیت‌ها حل خواهند شد. برای مثال War می‌تواند با استفاده از بومرنگ خود مشعل‌ها را روشن کند و Strife می‌تواند در مکان‌های خاصی پورتال بزند.

نکته جالب اینکه اگر بازی را به صورت دو نفره انجام دهید، دنیایی که در آن قرار دارید، دچار تغییرات کوچکی می‌شود که بستر را برای حل مهماها بصورت دو نفره مهیا می‌کند. بدین صورت در بعضی از مناطق، برای حل مهماها باید حتما با یار خود هماهنگ شده و بصورت صوتی از حال همدیگر خبر داشته باشید، زیرا دکمه‌ای که شما فشار خواهید داد، در سوی دیگر دری را باز خوهد کرد که فقط یارتان قادر به دیدنش هست و از کادر تصویر شما خارج است.

در این چنین موقعیت‌هایی می‌توان به منطق Split Screen که بالاتر اشاره کردیم پی برد! حل این معماها به جرئت برایمان به یکی از بهترین بخش‌های گیم‌پلی تبدیل شد و آرزو می‌کردیم که ایکاش کمی بیشتر از این بخش را می‌توانستیم تجربه کنیم. تنها موردی که در گیم‌پلی گاها برایمان آزاردهنده بود، باگ‌هایی است که گاه‌و‌ناگاه برایمان اتفاق می‌افتاد.

برای انجام بعضی از کارها مثل بازکردن صندوقچه‌هایی خاص، بازی به هردو سوار نیاز دارد؛ در حالت آنلاین گاه اتفاق می‌افتاد که بعد از باز کردن صندوقچه، یکی از بازیکنان دچار باگ شده و دست از سر صندوق برنمی‌دارد و خشکش می‌زند. در این حالت چاره‌ای بجز خروج از بازی و شروع دوباره آن نداشتیم!

لذت موسیقی!

از نظر گرافیکی این عنوان شمارا راضی نگه خواهد داشت. هرچند به طرز عجیبی فریم‌ بازی برروی کنسول‌ها  (حداقل کنسول‌های پایه) برروی 30 قفل شده است و گاها افت‌های نامحسوسی را شاهد هستیم، اما ویترینی از بهترین افکت‌ها و شلوغی‌ها را برایتان به ارمغان خواهد آورد.

یکی از بخش‌هایی که بشدت نظرمان را جلب کرد، موسیقی فوق‌‌العاده این عنوان است. درست است که تقریبا تمامی شماره‌های بازی از موسیقی خوبی برخوردار بودند اما به نظر نگارنده این نسخه یک سروگردن از دیگر شماره‌ها بالاتر قرار می‌گیرد. از همان ابتدا و ورود به منوی بازی، شما مسخ موسیقی زیبا و شاهکار آن خواهید شد، و البته شاید این نیز دلیل دارد!

جالب است بدانید که شخصی که کار موسیقی این عنوان را برعهده داشته کسی نیست جز، Gareth Coker موسیقی‌ساز مشهوری که پیشتر کار موسیقی هر دو عنوان Ori را در کارنامه دارد! در یک کلام موسیقی این عنوان نمره کاملی را از هر جهت می‌تواند بگیرد! کافی است تجربه مبارزه با یکی از باس فایت‌های بازی برروی اسب را، به همراه موسیقی اپیکی که در زمینه نواخته می‌شود، داشته باشید تا به این گفته پی ببرید.

کلام آخر

بعد از تجربه شماره سوم بازی که با مشکلات فراوانی روبرو بود و احساس دوگانگی برایمان ایجاد کرد، تجربه این عنوان برایمان لذت بخش بود. تجربه‌ای که ما را به ریشه‌های این سری بازگرداند و یادو خاطرات شماره‌های نخست را برایمان تداعی می‌کرد. راهی که شرکت Airship Syndicate برای این عنوان در پیش گرفت به جرئت می‌توان گفت نتیجه داده و حالا با عنوانی واقعی از یک دارک‌سایدرز طرف هستیم.

لذت بخش دو نفره در کنار حل معماهای گوناگون و مبارزات متنوع و محتویات کافی، و صد البته موسیقی فوق‌العاده، بسته‌ای کامل را برایمان به ارمغان آورده که می‌تواند ساعت‌های زیادی ما را به پایش بنشاند. پس اگر امکانش برایتان مهیا است، در این روزهای سخت که در خانه نشسته‌اید، می‌توانید با تهیه این عنوان به همراه یکی از دوستان یا اعضای خانواده، از ساعت‌ها Hack & Slash و حل معما لذت ببرید.

نقد و بررسی Darksiders Genesis روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/darksiders-genesis-review/feed/ 0 https://vgmag.ir/articles/%d8%ba%d8%b1%d8%a8%e2%80%8c-%d9%88%d8%ad%d8%b4%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-%e2%80%8c%d9%87%d8%a7-%d8%a8%d8%ae%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d9%84/ https://vgmag.ir/articles/%d8%ba%d8%b1%d8%a8%e2%80%8c-%d9%88%d8%ad%d8%b4%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-%e2%80%8c%d9%87%d8%a7-%d8%a8%d8%ae%d8%b4-%d8%a7%d9%88%d9%84/#respond Wed, 05 Feb 2020 16:04:25 +0000 https://vgmag.ir/?p=104491 درون‌مایه وسترن یا سرحد آمریکایی در بازی‌های ویدیویی، علی‌رغم وجود سرگرمی های مختلف با مضمون وسترن مثل رودیو (گاوبازی)، آرکید و فیلم و کتاب، موضوعی است که کمتر مورد مطالعه قرارگرفته است. دنیای واقعی غرب وحشی را می‌توان به خودی خود به یک بازی ویدیویی تشبیه کرد، که در آن فعالیت هایی چون تیراندازی و اسب سواری وجود دارد.

از سویی دیگر، می‌توان به آن به‌عنوان یک مضمون کلی نگاه کرد که در فرم های مختلف بازی‌ها نمایانگر شده است. بازی‌های آرکید با تم وسترن برای اولین بار در دهه‌ی هفتاد میلادی ظاهر شدند و از آن زمان تاکنون، این مضمون بارها و بارها ریشه های خود را در بازی‌ها بروز داده است. همراه وی جی مگ باشید با غرب‌ وحشی در بازی ‌ها (بخش اول).

مقدمه

یک بازی وسترن را معمولا می‌توان از چندین استاندارد کلی و عوامل زیبایی شناختی منحصر بفرد شناسایی کرد. غیرممکن است که در یک زمینه‌ی وسترن حداقل یکی از عناصر مبارزه مسلح و تیراندازی، قانون شکنی، سرقت، اسب سواری و طبیعت بکر و مناظر دست نخورده را نیافت. ما در این مقاله به‌جای کاوش سبک یک بازی بازی خاص، به درون‌مایه کلی می‌نگریم که این عنصر را شامل می‌شود: « غرب وحشی ».

به‌طور کلی، وسترن روایتگر داستانی‌ست که در قرن نوزدهم آمریکا اتفاق می‌افتد. با بررسی تاریخچه‌‌ی آن، متوجه می شویم که این سبک از فرم‌های رسانه‌ای، همچون فیلم به حوزه دیجیتال راه پیدا کرده است. سینمای وسترن جزو محبوب ترین سبک های فیلم در قرن بیستم به شمار می‌رود و به احتمال زیاد مهمترین منبع برای تصاویر و روایت های ویدئویی وسترن بوده و بدین دلیل به‌ عنوان مرجع اصلی ما در فهم آنچه که در وهله اول از آن به‌عنوان یک وسترن خطاب می شود، است.

تولید فیلم‌های وسترن، طیف وسیعی از کارهای استودیویی را شامل می شود که در آن از ادبیات وسترن الهام گرفته می شود; بدین ترتیب اساس بسیاری از فیلم‌ها به نوبه‌ی خود از کتاب و داستان‌های کوتاه است. درست همان‌طور که انتقال از ادبیات به فیلم نیاز به بازنویسی منابع اصلی دارد، انتقال مضمون های غربی از فیلم به محیط بازی نیز، نیازمند نوعی از بازسازی‌ست که مخصوص حیطه خودش است.

سینمای وسترن و تاثیر آن بر فرهنگ عامه

در کنار موسیقی جَز و بلوز و همچنین ادبیات قرن بیستم، وسترن جزو اصیلترین فرم های هنری زاده شده در ایالات متحده آمریکا در نظر گرفته می‌شود. فرمی که پیش از تولد سینما، در غالب ادبیات عامه پسند و پاورقی‌ها و هم‌زمان با شکل‌گیری این سرزمین، آغاز به روایتِ سینماییِ شکل‌گیری تمدن و غلبه سلطه‌طلبانه‌ی آن بر شیوه‌های سنتی زندگی ساکنان و مالکان اصلی این سرزمین کرد. با فیلم « سرقت بزرگ قطار » در سال 1903 بود که تماشاگران حیرت‌زده، آغاز عصر سینما را درک کردند.

فیلم وسترن از اوایل قرن بیستم تا اوخر دهه 60 محبوب ترین ژانر سینمای هالیوود بود و در طول زمان به خودی خود به طریق های مختلف مورد بازنگری قرارگرفته است. اولین ساخته های هالیوود (قبل از جنگ جهانی دوم) می‌توانند وسترن کلاسیک در نظر گرفته شوند چون از نظر منتقدان فیلم و نظریه پردازان، تغییری عمده در زمان جنگ جهانی دوم روی داد: فیلم‌هایی چون « استیج‌کوچ » ساخته جان فورد نمایانگر یک « رنسانس وسترن » بودند.

از نظر آندره بازن، منتقد فرانسوی، درون‌مایه های در حال ظهور در فیلم‌هایی که آن‌ها را « سوپر وسترن » خطاب می‌کرد (فیلم‌های « های نون » و « شِین » را هم به‌عنوان نمونه یاد می‌کرد)، برگرفته از تم های جنگ و اجتماعی و اخلاقی و حتی جنسی بود که قبلا کمتر به چنین موضوعاتی توجه می‌شد و بیشتر فیلم‌ها سبک ماجراجویانه داشتند.

فیلیپ فرنچ، از دیگر منتقدان سینما، در کتاب خود به‌عنوان وسترنز، فیلم‌های وسترن بعد از جنگ را « متنوع، پیچیده و خودآگاه » می داند، در حالی که از نظر او بیشتر فیلم‌های قبل از جنگ، غرب وحشی را بدون دید منطقی و چشم بسته مورد تحسین قرار می‌دادند. همزمان با جنبش هیپی و پادفرهنگ دهه 60 میلادی و جنگ ویتنام، وسترن نیز دچار تحول و ساختارشکنی شد.

وسترن اروپایی، به خصوص فیلم‌های وسترن ایتالیایی (اسپاگتی) از سرجو لئونه، سبکهای بصری و شنیداری جدیدی را به این سبک معرفی کرد. در دهه نود، فیلم‌هایی چون « نابخشوده » و « رقص با گرگ‌ها » به پیشرفت این ژانر کمک کردند و نه تنها دید قبلی را اصلاح بلکه یک دیدگاه خود آگاهانه نسبت به گذشته ی این سبک ارائه دادند.

ممکن نیست از نقش فیلم و تاثیر آن‌ها بر بازی‌های وسترن چشم پوشی کرد. ما در این مقاله قصد داریم به تعدادی از این بازی‌ها که کم تعداد نیستند اشاره ای داشته باشیم.

تولد بازی وسترن و زیر سبک های آن

نمایش ها و تئاتر و رمآن‌های کیلویی (دایم) در کنار غرب وحشی واقعی (!)، ذهن های خیال پرور اروپاییان و مخاطبان شرقی را ارضا می کرد. به دنبال این، سینما، تلویزیون و کامیک بوک ظاهر شدند که ابزاری برای روایت داستان وسترن بودند. تا اواخر دهه چهل و اوایل دهه پنجاه، تعداد مخاطبان سریال های وسترن به سرعت رو به افزایش بود.

تا قبل از اینکه سرگرمی های الکترونیک پایشان به بازار باز شود، وسترن در فرهنگ عامه به خوبی شناخته‌شده بود. اولین اسباب‌بازی‌ها، با خود، اسب‌سواری، شکار و تیراندازی را معرفی کردند. بعد از آن، بازی‌های آرکید مکانیکی با رولت، چرخه شانس و ماشین اسلات عناصر وسترن را به حال و هوای قبلی اضافه کردند.

همه عناصر موجود در این بازی‌ها به نوعی با غرب وحشی در دنیای واقعی ارتباط داشت; به‌عنوان مثال، بازی‌های متکی بر شانس مثل رولت یادآور بازی‌های سالن بار ها بود; یا همچنین بازی‌های شوتینگ و گاوبازی بیشتر مهارت یک کابوی واقعی را می طلبید!

قبل از بازی‌های ویدیویی، ماشین های پین بال و بازی‌های نشانه‌گیری و تیراندازی در قالب آرکید هیجان دنیای وسترن را ارائه می‌دادند. به‌عنوان نمونه، در بازی‌های Mr.Top Gun و Mr.Quick Draw یک راهزن وسترن انیماترونیک (مدل متحرک – مراجعه به عکس بالا) را بایستی مورد هدف اسلحه خود قرار می‌دادید.

یا با بررسی تم های پینبال آن زمان (مراجعه شود به سایت Internet Pinball Database) می‌توان کارتون و عکس پین آپ از کاو گرل (cowgirl) ها و زنان بومی آمریکا (یا به اصطلاع عامیانه تر « سرخ پوست » )، رودیو و گاو سواری را دید، هرچند که به نظر نمیرسد وجود آن‌ها تاثیری بر گیم پلی پینبال ها داشته باشد.

مکآن‌های آرکید، جایی که اولین بازی‌های ویدیویی تجاری را در آنجا بازی می‌کردند، نواده مستقیم پینبال و آرکید مکانیکی بودند. بازی‌های دهه هفتاد را می‌توان ترکیبی از عناصر ویدیو و مکانیکی تلقی کرد، که فرمولی برای بازی‌های ویدیویی دیجیتالی ارائه کردند.

تغییر به فرمت ویدیویی یک تغییر ناگهانی نبود، چون بعضا بازی‌های نشانه‌گیری با خود یک جعبه نورپردازی و جلوه های بصری ویژه همراه داشتند که از دیدگاه امروزی آن را شبیه به یک تجربه بازی ویدیویی می‌کرد.

Gun Fight (سازنده و سال انتشار: تایتو، 1975) یک بازی ویدیویی وسترن به معنای واقعی کلمه بود، که در آن دو تیرانداز برعلیه یکدیگر قرارگرفته و از واگن و کاکتوس به‌عنوان کاور استفاده می‌کردند. جزئیات صفحه بازی و گیمپلی (از این لحاظ که گلوله ها به دیوار خورده و برمیگشتند) شباهت زیادی به بازی پانگ (آتاری، 1972) داشت.

بااین‌حال، به نظر می‌رسد سگا قبل از همه اینها یک بازی آرکید با کانسپت بسیار شبیه به گان فایت منتشر کرده بود: مهمات محدود و صحنه مرگ با جزئیات، نشان از یک مکانیک وسترن سنجیده شده را می‌داد. بعد از آن، چندین بازی الکترونیکی Quick-Draw (نشانه گیری سریع) که به بازیکنان اجازه رقابت با یکدیکر می‌داد، که قسمت الکترونیکی به‌عنوان داور بازی عمل می‌کرد که خالی از هرگونه تعصب انسانی بود.

همان‌طور که کنسول‌های بازی و رایانه شخصی رواج پیدا کردند، سرگرمی های الکترونیکی تعاملی با تم وسترن نیز به خانه ها راه پیدا کردند. با آمدن نسل دوم دستگاه های پانگ، بازی‌های نشانه گیری در صفحات تلویزیون ظاهر شدند (هرچند معمولا بدون تم وسترن). اولین کنسول خانگی، ادیسه (Magnavox Odyssey)، دارای یک اسلحه ی شبیه به وینچستر برای نشانه گیری بود.

بازی‌های نشانه گیری کنسول تل استار، مثل رینجِر و آرکید، با خود اسلحه ی هفت تیر فیزیکی (البته برای گیمینگ!) به همراه داشتند. به‌طور کلی، اولین بازی‌های رایانه شخصی تقلیدی از بازی‌های آرکید قبلی بودند، به خصوص بازی‌هایی که فرمت دوئل گان فایت را به خود گرفته بودند.

اولین بازی‌های وسترن از لحاظ محتوا و بصری مدیون بازی‌های آرکید پیش از خود بودند. نمایشگرهای دو رنگی، طراحان بازی را مجبور می‌کرد تا با این تعداد رنگ، تم وسترن را به مخاطب القا کنند (مینیمالیسم در بالاترین حالت خود)! در طول دهه 80، پلتفرم‌های بازی از لحاظ پیچیدگی و گنجایش رشد کرد و این عامل به بازیسازان امکان داد تا به بررسی تم های عمیق تر از تیراندازی بپردازند.

بدین ترتیب، تنوع بازی‌های وسترن افزایش پیدا کرد و مکانیک بازی به زیرشاخه های مختلف تقسیم شد.

دو مورد از قدیمی ترین زیر شاخه های بازی وسترن « تیراندازی » و « دوئل » هستند. در تیراندازی، شما باید به هدف مورد نظر شلیک کنید که بدین وسیله سرعت واکنش و میزان دقت شما تعیین می‌شود. اولین موج از بازی‌های تیراندازی دیجیتال خود را در قالب آرکید نشان دادند. برای نمونه: Atari’s Outlaw (1976) که نسخه رایانه خانگی در دهه 80 به تعداد محدود منتشر شد که اکثرشان فاقد یک اسلحه فیزیکی بودند!

و یا عناوین French West Phaser (1989) و British Gunslinger (1990) که برخلاف بازی آتاری هر دو شامل یک تفنگ نوری بودند. محبوبیت این نوع از بازی‌ها بعد از دهه 80 کاهش پیدا کرد، اما چندین عنوان گاه به گاه منتشر می‌شد. نمونه‌های جدیدتر، از تکنولوژی ردیابی حرکت مثل Wiimote، یا صفحه لمسی مثل بازی‌های موبایل، استفاده کرده‌اند.

بازی دوئل معمولا شامل دو شخصیت می‌شود که تلاش می‌کنند تا یکدیگر را بوسیله اسلحه‌ی هفت تیر از پای درآورند (همانند صحنه‌های دوئل بی نظیر در فیلم‌ها). به نظر می‌رسد که بازی تاثیرگذار گان فایت، اولین دوئل دیجیتالی‌ست. رایانه خانگی ZX Spectrum دارای تعداد قابل‌توجهی از بازی‌های دوئل بود.

دلیل واضح برای چنین محبوبیت، پیاده سازی ساده فنی آن‌ها است، یک بازی دونفره هوش مصنوعی نمیطلبد، و حرکت دو کاراکتر به علاوه چند گلوله در صفحه در سطج مهارت هر برنامه نویس معمولی است.

نوع دیگری از بازی‌های اکشن وسترن، « اشماپ » (Shoot’em Up) است (تلفظ لفظی این کلمه شوتم آپ است و اشماپ سبک استفاده شده برای این کلمه است). در اِشماپ بازیکن به‌صورت انفرادی درگیر نبرد می‌شود که شخصیت اصلی را از زاویه بالا کنترل کرده، و به تعداد زیادی دشمن درحالیکه باید سعی کند از حملات آن‌ها در امان بماند، تیراندازی کند. بازی آرکید شرکت آتاری، شِریف (1979) جزو اولین اشماپ ها به شمار می‌آید که در آن ‌یک قانون‌گذار به‌تنهایی راهزنان را از پای درمی‌آورد ( کمی شبیه به Space Invaders).

همچنین کامپوترهای خانگی‌های با پردازنده‌های 8-بیتی هم شاهد عرضه اشماپ های متعدد بودند، ازجمله High Noon (1984) برای  کمودور 64، گان فایت (1989) که تصویر ایزومتریک داشت، و Outlaws (1985) که کلیشه‌ی اسب‌سواری را به مخلوط اضافه کرد.

در سیر تحول شوترها، پیشرفت تکنیکی و تمایلات مختلف به‌ وضوح دیده می‌شود. به دنبال عرضه آرکید نیمه سه‌بعدی Cabal (1988)، بازی مشابه دیگری روانه بازار شد که در آن کابوی‌ها و بومیان آمریکا جای سربازان مدرن را گرفته بودند.

عناصر تیراندازی اول ‌شخص که ابتدا در اوایل دهه 90 محبوبیت یافته بود، در وسترن ظاهر شد. مثلا وست وُرلد  2000 (1996) که بر اساس فیلم علمی تخیلی وست وُرلد (1973) ساخته شده بود. از تأثیر سری Red Dead ( 2004 ) و Call of Juarez ( 2006 ) هم نمی‌توان گذشت، که هر یک به‌نوبه خود استانداردهای وسترن اول شخص را با اضافه کردن عناصر سینماتیک و نقش‌آفرینی جابجا کردند.

جنگ داخلی آمریکا که بین سال‌های 1861 تا 1865 رخ داد، موضوع اصلی تعدادی از فیلم‌های وسترن بوده است. حتی در فیلم‌هایی که به‌طور مستقیم در مورد جنگ نیستند، موضوع درگیری، زمانی که شخصیت‌ها گذشته را به یاد آورده یا لباس جنگی بر تن می‌کنند هنوز هم وجود دارد. بیشتر بازی‌هایی که در مورد جنگ داخلی هستند، خود را در سبک استراتژی نوبتی (turn-based) یا هم‌زمان (real-time) بروز داده‌اند.

بازی The Battle of Shiloh (1981) جزو اولین استراتژی‌های با موضوع جنگ داخلی بود. تعجب‌آور است که این تم به‌سختی در سایر سبک‌ها مورد بررسی قرارگرفته است. یک توضیح احتمالی این است که جنگ موضوعی نسبتاً ظریف و متفرق است که شاید بهتر است تنها از راه دور و غیرمستقیم آن را خطاب کرد.

بازی‌های ماجراجویی نیز، حتی آن‌هایی که متن محور (text-based) هستند، در محیط غرب وحشی سیر کرده‌اند. داستان‌های تعاملی و متن محور روند متفاوتی را نسبت به بازی‌های اکشن دنبال می‌کنند، زیرا بیشتر آن‌ها بر حل کردن معماها تأکیددارند. در فیلم‌های ماجراجویی وسترن با وجود اینکه قهرمانان به‌ندرت کارآگاه هستند، باز برایشان پیش‌آمده که به حل راز و معما بپردازند.

شرکت Siera که بیشتر به خاطر Leisure Suit Larry و سری کوئست شناخته‌ شده است، با استفاده از موتور بازی‌شان، Gold Rush! (1988) و Freddy Pharkas: The Frontier Pharmacist (1993) را عرضه کردند که هر یک از این بازی‌ها، سطح ماجراجویی‌های متن محور را ارتقا داده‌اند. اولی شامل ارجاع مستقیم به سری Oregon Trail (که در آن شخصیت اصلی یک واگن میراند که خطرات مختلفی درراه آن را تهدید می‌کرد) بود.

نمونه‌های دیگر از ماجراجویی‌های با تم وسترن عبارت‌اند از Lost Dutchman Mine (1989) و در ژانر وحشت Alone In The Dark 3 (1994). سبک اشاره و کلیک هم پس از گذر از دوران طلایی خود در دهه 90، امروزه توسط بازی‌هایی چون Fester Mudd: Curse of the Gold (2012) مورد احیا قرارگرفته است.

آرکید الکترومکانیکی نینتندو Wild Gunman (1974) با استفاده از دو پروژکتور، کلیپ‌های وسترن را به‌قصد غرق کردن مخاطبین در تجربه بازی نمایش می‌داد که بدین گونه راه را برای بازی‌های دیجیتالی با میل مشابه در این زمینه باز کرد.

لیزر دیسک اولین تلاش برای استفاده از رسانه‌های نوری برای فیلم‌ها و درنهایت رسانه تعاملی بود. به نظر می‌رسد Badlands (1984) از شرکت کونامی اولین « فیلم تعاملی » با مضمون وسترن عرضه‌شده بر لیزر دیسک یا همان cdها باشد که مکانیک ساده آن شامل تماشای کلیپ‌های انیمیشن رندر شده و زدن دکمه صحیح در زمان مناسب بود (که امروزه به‌عنوان QTE شناخته می‌شود).

ازجمله بازی‌های لیزر دیسک که توجه زیادی به خاطر شباهت به فیلم‌های هالیوودی معاصر به خود جلب کرد، Mad Dog McCree (1990) بود که نخستین بار برای آرکید و سپس بر پلتفرم‌های مختلفی چون نینتندو وی و سگا سی دی عرضه شد.

چندین نوع از بازی وسترن وجود دارد که دسته‌بندی آن‌ها در سبکی خاص آسان نیست. در چندین مورد، مضمون وسترن در محصولات بی‌ربط مشاهده‌ شده که واضح‌ترین نمونه آن بازی‌های ورق (کارتی) هستند و عملاً خود از غرب وحشی ریشه گرفته‌اند!

از سوی دیگر، بازی نمادین « پوکر »، بخشی جدایی‌ناپذیر از داستان‌های وسترن است که اکثراً در قالب مینی گیم در بازی‌های ماجراجویی وجود داشته و دارد.

به همین ترتیب، PCها و کنسول‌های بازی فرمت‌های پیشرفته‌تری را ساپورت کرده و بازی‌های دوئل کم‌کم محبوبت خود را از دست‌داده و محو شدند. با افزایش قدرت پردازش، عناوین وسترن شگفت‌انگیزی در سبک اول شخص عرضه شد و برخی زیر سبک‌ها مثل « استراتژی جنگ داخلی »، از 30 سال قبل تا به امروز هم محبوبیت خود را از دست نداده‌اند.

مرگ تدریجی آرکید و ظهور عصر پی‌سی و کنسول

.

.

.

ادامه این مقاله را در قسمت بعد خواهید خواند …

همان‌طور که از اسم آن برمی‌آید، Tokyo 42  در ورژنی سایبرپانک و آینده از توکیو دنبال می‌شود. برخلاف GTA های قدیمی، زاویه دید ایزومتریک است و همه‌چیز سه بعدی طراحی‌شده‌اند. شخصیت‌ها همگی حالتی به‌قول‌معروف Low-Poly دارند و Minecraft  را به یاد می‌آورند. داستان Tokyo 42 چندان جذابیت ندارد و بیشتر به‌عنوان پس‌زمینه‌ای برای خود بازی عمل می‌کند. به‌طور خلاصه شخصیت اصلی به جرمی متهم شده است و تلاش دارد تا ثابت کند بی‌گناه است و در این حین درگیر انجام مأموریت برای افراد و گروه‌های مختلف توکیو می‌شود. دریافت این مأموریت‌ها از طریق حضور در نقطه‌های مخصوص مرحله انجام می‌شود و در اکثر موارد مأموریت توسط چند خط دیالوگ توسط مشتری ارائه می‌شود. البته مأموریت‌های جانبی نیز وجود دارند که از بین یک فهرست انتخاب می‌شنود و برای بالا بردن شهرت (آزاد کردن مأموریت‌های اصلی) و درآمدزایی کاربرد دارند.  همان‌طور که انتظار می‌رود تقریباً همه مأموریت‌ها منجر به کشت و کشتار می‌شوند و طبیعتاً راه‌های فراوانی برای انجام این عمل خطیر وجود دارد. انواع تفنگ‌ها، نارنجک و سلاح‌های سرد در طول بازی در اختیار قرار داده می‌شوند. در مقابل مکانیک ساده‌شده مخفی‌کاری نیز در بازی وجود دارد و در صورت ترجیح می‌توان بدون سروصدا به آهستگی دشمنان را از پیش رو برداشت. نکته جالب این است که Tokyo 42 حالتی Bullet hell مانند دارد. تیرهای شلیک‌شده از سرعت حرکت بالایی برخوردار نیستند و در حین مبارزات جاخالی دادن برای تیرها روش اصلی فائق آمدن بر دشمنان است. البته می‌توان در پشت لبه‌های دیوار خم شد و به این‌گونه کاور گرفتن نیز یکی از مکانیک‌های بازی است.

همان‌طور که اشاره شد، گیم پلی در Tokyo 42 حالتی فانتزی و غیر جدی دارد. این مسئله از قابلیت پرش شخصیت اصلی به ارتفاع سه برابر قد خود، و یا قابلیت تغییر ظاهری لحظه‌ای درصدمی از ثانیه مشخص است. این تغییر لباس نیاز به شارژ دارد که با ایستادن در قسمت‌های مخصوص پر می‌شود. کاربرد اصلی تغییر لباس مخفی شدن دوباره پس از کشف شدن توسط دشمنان است. درحرکتی جالب، با فشردن یک دکمه ناگهان کت بارانی بلندی بر روی شخصیت ظاهر می‌شود که حالتی پر ابهت به او می‌دهد! تمام اینها کاملاً نشان می‌دهد که سازنده‌ها قصد ساخت بازی مفرح و شادی را داشته‌اند. باوجوداینکه تقریباً همه مأموریت‌ها منجر به کشتن تعدادی دشمن می‌شنود، سازندگان تلاش قابل‌تحسینی داشته‌اند تا این مأموریت‌ها را متفاوت از یکدیگر کنند. برای مثال در مأموریتی با جلب ‌توجه یک گروه مسلح، باید آنها راه به سمت یک گنگ خیابانی کشانده و سپس می‌توان در گوشه‌ای ایستاد و درگیری بین آنها را تماشا کرد. در مأموریتی دیگر زمان محدودی وقت داده می‌شود تا با یک تفنگ تک‌تیرانداز سه نفر که در حال متواری شدن هستند را به قتل رساند. در حین درگیری‌ها همان‌طور که اشاره شد با توجه به‌سرعت کم تیرها، بازی حالت Shoote`em up پیدا می‌کند، تیرهای مختلف بارنگ‌های مختلف در هوا پرواز می‌کنند و باید برای آنها جاخالی داد. البته این مسئله در عمل بسیار سخت می‌شود، به خاطر زاویه دوربین! تشخیص عمق اجسام از زاویه انتخاب‌شده برای این بسیار سخت است و بنابراین هیچ‌وقت کاملاً نمی‌توان مطمئن شد که در مقایسه با تیرهای در حال حرکت کجا شخصیت اصلی کجا قرار دارد. با توجه به این موضوع بهتر است به مخفی‌کاری و پناه گرفتن پشت لبه‌های دیوار و جدول‌ها بسنده کرد. قسمت مخفی‌کاری باوجود سادگی به‌اندازه کافی خوب کارشده است، هر دشمن خط دید دارد و چند ثانیه طول می‌کشد تا کاملاً متوجه شخصیت اصلی بازی شود که خود کمک می‌کند تا بازیکن فرصت جبران اشتباه را داشته باشد.

زاویه دوربین خاص انتخاب‌شده علاوه بر مشکل تشخیص جزییات در هنگام درگیری‌ها، نقطه منفی دیگری درحرکت کردن در طول مراحل بازی است. با توجه به اینکه Tokyo 42 کاملاً سه بعدی هست طبیعی است که در هنگام حرکت در مرحله شخصیت اصلی در پشت ساختمان‌ها و اشیا قرار می‌گیرد. برای حل این مشکل با زدن دکمه‌ای دوربین 45 درجه می‌چرخد تا زاویه دید مناسب‌تری به بازیکن بدهد. این مسئله در حالت عادی مشکلی ندارد ولی در قسمت‌های پلتفرمر (مثلاً هنگام بالا رفتن از ساختمان‌ها) و به‌خصوص در اوج درگیری‌ها با دشمنان مشکلاتی پیش می‌آورد. پیدا کردن زاویه مناسب در حین حرکت کردن و جاخالی دادن گیج‌کننده است و می‌تواند سبب اخلال در گیم پلی شود. نکته دیگر که شاید بستگی به نظر بازیکن  داشته باشد این است که  سرعت حرکات به‌خصوص پرش کم است و انگار سرعت بازی نصف حالت انتظار انجام می‌شود. البته این مسئله کاملاً شخصی است ولی نگارنده انتظار سرعتی بودن بیشتر حرکات شخصیت را داشت.

از نظر گرافیکی طراحان  Tokyo 42 به خوبی وظیفه خود را انجام داده‌اند. هر مرحله مانند چند جزیره در معلق در هواست که به یکدیگر متصل شده‌اند و در آنها جزییات فراوانی بکار رفته است، از شهروندان که به دنبال کار خود هستند تا مغازه‌های مختلف و ماشین‌های پرنده که در اطراف در حال حرکتند. تمام مدل‌های سه بعدی از ساختمان‌ها گرفته تا شخصیت‌های مختلف باوجود سادگی بسیار شاداب و رنگین طراحی‌شده‌اند و در انتقال فضای سایبرپانک و اتوکشیده شده آینده وار موفق هستند. البته بافت‌های کم کیفیت  در بازی فراوان هستند که این قضیه با توجه به گرافیک ساده آن کمی تعجب‌برانگیز است.  صداگذاری بازی بسیار ساده و در حد افکت‌های سلاح‌ها و صداهای معمول شنیده‌شده شهری است، ازنظر موسیقی نیز باوجود گوش‌نواز بودن آهنگ‌ها حالت آرام و بدون هیجان آنها کمی تعجب‌برانگیز است. تا حدی می‌توان گفت موسیقی انتخابی برای بازی با فضای کلی آن خوانایی ندارد.

Tokyo 42  یک بازی آرکید و به یادآور شماره‌های اولیه GTA است. فضاسازی خاص آن و دنیای فانتزی آفریده ‌شده توکیو از نقاط قوت این عنوان است. باوجود مشکلاتی جزئی در زاویه دید و گیم پلی، می‌توان گفت که سازندگان Tokyo 42  موفق به آفرینش اثری مفرح با گیم پلی خوب شده‌اند. فقط ذکر این نکته لازم است که بدانید تمرکز اصلی این بازی روی گیم پلی است نه داستان. تجربه گیم پلی‌ای که حس کلاسیک دارد ولی به‌اندازه کافی متفاوت است، ارزش تجربه Tokyo 42 را بالا برده.

[mks_button size=”small” title=”Tokyo 42 به صورت رسمی توسط سازنده برای نقد در اختیار VGMAG قرار گرفت.” style=”squared” url=”” target=”_blank” bg_color=”#dd3333″ txt_color=”#FFFFFF” icon_type=”fa” nofollow=”1″] ]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-tokyo-42/feed/ 0