SpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom – Rehydrated برای کودکان ساخته شده. از همان ابتدای بازی و همان منوی بازی و با حتی لودینگ ابتدایی این حس به گیمر داده می‌شود که این بازی برای کودکان است. ولی روند بازی و گیم پلی و لول دیزاین بازی اساسا همچین چیزی را نشان نمی‌دهد. بازی از همان مراحل ابتدایی گیج کننده است و بالانس مناسبی ندارد.

مسلما وقتی حرف از باب اسفنجی می‌شود دنیایی پر از رنگ و نور و شادی و کاراکترهایی جذاب و قابل دوست داشتن در ذهن متبادر می‌شود. دنیایی که قوانین در آن وجود ندارد و کودکان در آن تمامی تصوراتشان را می‌بینند. باب اسفنجی و پاتریک به همراه کاراکترهای همراه آنها در انیمیشن هیچ قانونی ندارند. هر چه می‌خواهند انجام می‌دهند. هر جوری مایلند پیش می‌روند و تابع چهارچوبی نیستند. حالا همین شخصیتها را در این بازی در چهارچوبی مشخص مشاهده می‌کنید. و همین تضاد یکی از مشکلات بازیست.

البته مسلما تفاوتهایی بین انیمیشن و ویدیو گیم وجود دارد. مسلما نمی‌توان توقع داشت کاراکتر در ویدیو گیم به همان کیفیت انیمیشن و با همان آزادی عملها باشد. ویدیو گیم چهارچوب و قواعد خودش را دارد و محدودیت ایجاد می‌کند. ولی نکته اصلی اینجاست. اگر خوب ساخته و پرداخته نشود شاکله کلی بازی از بین می‌رود.

بازی کاملا خطی‌ست. بعد از انجام چند مرحله تضادی در پس ذهن شکل می‌گیرد و شما پاتریک یا باب و یا سندی را در بازی می‌بینید که از یک سری از قابلیتهای خودشان در یک چهارچوب ثابت استفاده می‌کنند. این تضاد ناخودآگاه گیمر را از بازی دور می‌کند. اگر سن گیمر بالای 12 سال باشد به شدت این امر روی نگاه کلی گیمر تاثیر خواهد گذاشت. و شاید گیمر بزرگ سال به شدت از ادامه بازی منصرف شود.

گیم پلی بازی ترکیبی از یک پلتفرمر شناخته شده و کمی اکشن کاملا فانتزیست. بزن، بپر، لیز بخور، بزن بپر، لیز بخور، بزن بپر و …. گاهی باب اسفنجی و گاهی پاتریک و گاهی سندی در مراحل مختلف در دسترس هستند. این پلتفرمینگ با یک ترکیب جالب همراه شده و بعضا در برخی مراحل مجبور هستید کاراکترهای خود را برای رد کردن مراحل عوض کنید. و همین یکی از نکات مثبت این بازی‌ست.

اما همین مورد هم بی اشکال نیست. مکانیکها و عملکرد کاراکترها بسیار قدیمی و خشک هستند. ظرافتی که از این سبک بازی توقع دارید در آن دیده نمی‌شود. به طور مثال با توجه به دوربین بازی می‌توان پلتفرمینگ بازی را با Mario Odyssey و یا Crash Bandicoot مقایسه کرد ولی واقعا میان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمین تا آسمان است. سازندگان به جرات به 20 درصد از روان بودن بازی‌های هم سبک نرسیده اند و پتانسیل سوییچینگ بین کاراکترها از بین رفته.

این ضعف در گیم پلی کلی بازی بسیار اذیت کننده می‌شود و عدم استفاده از ساده‌ترین مکانیکهای روز این سبک، بازی را در مدت زمان طولانی بسیار خسته کننده می‌کند.(توضیحاتی در نیم ساعت بازی داده شده) خصوصا اینکه مقابله با دشمنان و یا باسهای بازی ساده و بدون چالش آنچنانی هستند. شاید بگویید خوب این بازی برای کودکان است. و درست است این بازی برای کودکان ساخته شده و در عین حال هیچ کودک 7 ساله ای نخواهد توانست بسیاری از مراحل بازی را بدون کمک یک بزرگتر گیمر رد کند. و این هم یکی دیگر از ضعفهای بازیست.

طراحی مراحل بعضا انقدر گیج کننده و عجیب انجام شده که گیمرهای بزرگتر و نسبتا حرفه‌ای تر از پس آن بر می‌آیند و این در حالیست که در صورت رد نکردن برخی مراحل در بازی پیش نمی‌روید. البته که گیمر کودک یا نوجوان و یا حتی بزرگسال با محیط رنگ و لعاب دار بازی ارتباط برقرار می‌کند و گرافیک محیطی و شخصیتهای بازی جذابیتهای خودشان را دارند. ولی با اینحال در بخش گرافیکی هم بازی دچار ضعف است. گرافیک بازی با اینکه یک Remake از نسخه سال 2003 است و با اینکه شاد به نظر می‌رسد کمی کهنه و البته فارغ از تکنیک است. بسیار ساده و بی آرایش انجام گرفته و حتی حس انیمیشن را هم خیلی کم منتقل می‌کند.

در بسیاری از بخشها رنگ و لعاب محیط بازی کمی بهتر از الباقی قسمتهاست و خوب جای امیدواری ایجاد می‌کند. تمام قسمتهای مهم Bikini Bottom که در انیمیشن با آنها سرو کار داریم تقریبا در بازی وجود دارند و بعد از به دست آووردن مجوز لازم (کفگیر باب اسفنجی) برای انتقال به آنها می‌توان هر زمان که لازم شد و مایل باشیم به آنجا برویم. طراحی دشمنان و انیمیشنهای بازی کاملا در حد معمولی و به دور از پیچیدگی و زیبایی‌های خاص نسل هشتمی ست. در واقع همین گرافیک را روی کنسولهای نسل هفتی هم با همین کیفیت می‌توانستیم مشاهده کنیم.

شاید سازندگان به حضور در نسل هستم و استفاده از قدرت کنسولهای این نسل واقف نبوده و از همین رو با ساده‌ترین منوها و ساده‌ترین طراحی‌ها و ساده‌ترین گیم‌پلی و ساده‌ترین گرافیک و ساده‌ترین موسیقی و ساده‌ترین کدنویسی و ساده‌ترین بازی در انتهای نسل هشتم روبرو هستیم. چیزی که اصلا و ابدا به مذاق گیمرهای حتی کودک نیز خوش نخواهد آمد.

سازندگان حتی در داستان بازی هم خصاصت به خرج داده‌اند و داستان بازی بدون هیچ پیچیدگی و بدون هیچ ضرب آهنگی تا انتها به صورت یک پالس مرده پیش می‌رود. در طول بازی احساس می‌کنید فقط در حال رد کردن مراحل جانبی هستید و داستان اصلی که نابودی شهر به وسیله رباتهای سرخود است تا انتها فقط یدک کشیده می‌شود.

سادگی داستان بازی و بدون چالش بودن آن به شدت برای گیمر بزرگ سال اذیت کننده است و به واقع می‌توان درک کرد که یک گیمر که عاشق داستان بازی اصلا سمت این بای نمی‌رود. ولی بیایید گریزی بزنیم به دیگر بازیهای موفق پلتفرمر همانند کرش. آیا در آنها داستان پیچیده ای وجود دارد؟ جواب خیر است. پس چرا این بازی همانند آنها نیست؟ بسیار واضح است که شاکله ی بازی پلتفرمر روان بودن و بالانس مناسب بازی و لول دیزاین مناسب است. 3 موردی که در بازیهای معروف پلتفرمینگ مثل ریمن یا کرش یا ماریو و امثلهم در بالاترین حد قرار دارد و دیگر بحث داستان اصلا مطرح نیست.

ولی این 3 مورد در این بازی در سطحی بسیار متوسط قرار دارد و تیم سازنده به واقع و به معنی واقعی کلمه ساخت این بازی را ساده گرفته‌اند. تنها موردی که در این بازی از سطح استاندارد کمی بالاتر است صداگذاری و موسیقی بازیست که آنهم به دلیل وجود کپی رایت سنگین این عنوان است که سازندگان نمی‌توانستند آن را ساده تر پیاده‌سازی کنند.

سخن پایانی

شاید اگر کمی سخت‌گیرانه به بازی نگاه کنیم و هدفی که این بازی برای آن ساخته شده و جامعه مخاطب آن را در نظر نگیریم نمره این بازی 1 یا 2 خواهد بود. بازی اصلا با استانداردهای روز و استانداردهای پایانی نسل هشتم همخوان نیست. در تمام بخشها دچار ضعف و کمبود است و مهمترین بخش این سبک بازی یعنی گیم پلی دارای ضعف بزرگی به نام تکراری بودن است. ولی باید واقع بین بود. این بازی برای بزرگسالان و کسانی که Doom Eternal بازی میکنند ساخته نشده.

این بازی برای کسانی که TLOU P2 را پلات میکنند ساخته نشده. این بازی برای کودکان 6 تا 12 ساله ای ساخته شده که با باب اسفنجی و پاتریک خاطرات خوشی را تجربه کرده‌اند و از اینکه این کاراکترها را می‌توانند در بازی کنترل کنند لذت می‌برند. از اینکه با باب و حباب سازش همه چیز را خراب می‌کنند و یا با پاتریک و شکمش همه چیز را منفجر می‌کنند و یا اینکه با سندی و شلاقش همه چیز را خرد می‌کنند، لذت می‌برند.

اگر به دنبال چیزی بیش از سادگی در بازی می‌گردید و در پی چالشهای جذاب و غیرتکراری بازی های پلتفرمر هستید وقت خود را با SpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom – Rehydrated هدر ندهید. این بازی بسیار ساده برای سنین بزرگسال و بسیار گیج کننده برای کودکان است و برای گیمرهای تازه کار یک بازی دست گرمی مناسب. بدون چالش خاص و بدون هیجان لازم.

نقد و بررسی بازی SpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom – Rehydrated روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.