مجله تصویری کاور در مورد اخبار بازی های رایانه ای و حواشی آن است. همچنین سعی می کند تا تمامی اتفاقات و حوادثی که در حوزه بازی های رایانه ای کشور اتفاق می افتد را مورد پوشش قرار دهد. کاور سعی دارد تا به حواشی شکل گرفته حول برخی از اخبار را پاسخ منطقی دهد و در این راه از کارشناسان و فعالان این حوزه در کشور استفاده می کند. کاور معمولا دو بخشی خواهد بود. بخش اول شامل اخبار بازی های ایرانی و صنعت بازی سازی و بخش دوم گفتگوی ویژه با یکی از فعالان صنعت بازی خواهد بود.

اگر از فعالان صنعت بازی سازی کشور هستید یا نقطه نظری راجع به وضعیت فعلی بازی سازی در کشور دارید با ما در تماس باشید تا بتوانید در کاور حضور پیدا کنید و نظرات خودتان را مطرح کنید. همچنین مارا از کامنت گذاری های خودتان در خصوص وضعیت گیم ایران و بازی سازی ایران محروم نکنید. کاور، کاور شماست.

در اولین قسمت از مجله تصویری کاور علاوه بر اخبار مهم چند وقت اخیر به سراغ بررسی بازی های فارسی شده یا به اصطلاح لوکالایز شده رفته ایم. اگر به مارکت های مطرح موبایل در کشور مراجعه کنید، باحجم گسترده بازی هایی روبرو می شوید که توسط برخی شرکت های ایرانی عرضه شده اند و باعث ایجاد مشکلاتی برای بدنه صنعت بازیسازی کشور شده اند. در این خصوص با بابک کرباسی از فعالان بازیسازی کشور بحث و گفتگو کرده ایم و از باید ها و نباید های عرضه این دست محصولات جویا شده ایم. با کاور همراه ما باشید.

توضیحات سازنده از این بازی :

شوالیه پیکسلی، یکی از اولین بازی های پیکسل آرت ایرانی است.این بازی در سبک دفاع از قلعه است و در این بازی شوالیه پیکسلی از ورود دشمنان به قلعه جلوگیری می کند.

تصاویری از محیط این بازی:

لینک دانلود این بازی در مارکت کافه بازار

بازی شوالیه پیکسلی عرضه شد

از تیرماه سال گذشته با تفویض وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای، این بنیاد وظیفه ثبت و صدور مجوز موسسات فرهنگی تک منظوره بازی‌سازی را عهده‌دار شده است. به گزارش روابط عمومی بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای، فاطمه بیطرف دبیر هیات رسیدگی به این موسسات از تشکیل و ثبت 20 موسسه طی یکسال گذشته خبر داد و گفت: درخواست ثبت این موسسات از سراسر کشور بوده و مختص تهران نیست. بیطرف افزود: پیش از تفویض صدور و ثبت این موسسات، بازی‌سازان تنها می‌توانستند پروانه فعالیت دریافت کنند. اما حالا با ثبت موسسه می‌توانند از مزیت‌های آن از جمله معافیت مالیاتی برخوردار شوند. دبیر هیات رسیدگی به موسسات فرهنگی و هنری تک‌منظوره بازی‌سازی در تشریح این موسسات گفت: علاوه بر معافیت مالیاتی، موسسه فرهنگی تک‌منظوره از سایر تعرفه‌های فرهنگی نیز بهره‌مند می‌شوند.فاطمه بیطرف ثبت 20 موسسه فرهنگی تک‌منظوره در یکسال را اتفاقی مهم دانست و افزود: شاهد استقبال بسیار خوب تیم‌های بازی‌سازی از ثبت موسسه بودیم به‌نحوی که برخی از بزرگ‌ترین شرکت‌های بازی‌سازی، شرکت خود را منحل کرده و اقدام به ثبت موسسه کرده‌اند.  همچنین شاهد استقبال گروه‌های کوچک بازی‌سازی در شهرستان‌ها بودیم. وی شرایط ثبت موسسه را آسان دانست و تشریح کرد: برای ثبت موسسه فرهنگ تک‌منظوره تنها چهار شرط داشتن رزومه مرتبط با بازی‌سازی، سن بالای 27 سال، مدرک تحصیلی لیسانس و کارت پایان خدمت الزامی است. لازم به ذکر است تیم‌ها و شرکت‌های بازی‌سازی برای ثبت موسسه می‌توانند به این آدرس مراجعه کرده و با دریافت فرم‌های مربوطه نسبت به ثبت موسسه اقدام نمایند.

تشکیل بیست موسسه فرهنگی تک‌منظوره بازی‌سازی در یک سال

بابک کرباسی یکی از قدیمی‌های صنعت بازی کشور است که پیش از آغاز فعالیت بنیاد، در این حوزه مشغول به کار بوده است. او علاوه‌بر کار روی پروژه‌هایی همچون «مقاومت»، «افسانه نوروز»، «مدافعان کربلا» و «عملیات شیطان»، پست‌های مدیریتی فراوانی را طی دهه گذشته تجربه کرده است از جمله مسئولیت حوزه سرگرمی‌های دیجیتال و کارشناس مرکز توسعه فناوری و اطلاعات وزارت ارشاد. او همچنین دبیر انجمن بازیسازان انقلاب اسلامی و نیز دبیر ستاد بازی‌های رایانه‌ای مرکز ملی فضای مجازی کشور بوده است.بابک کرباسی در حال حاضر یکی از چهار عضو اصلی کارگروه بازی‌های رایانه‌ای نظام صنفی به‌حساب می‌آید. باتوجه به مصاحبه دو هفته پیش حسن مهدی اصل (یکی دیگر از این کارگروه) و جوابیه‌‌ هادی جعفری‌منفرد که به عنوان سخنگوی این کارگروه شناخته می‌شود، تصمیم گرفتیم مصاحبه‌ای را با کرباسی ترتیب دهیم تا علاوه‌بر رفع ابهامات اینچنینی، بیشتر با مشکلات و مسائل پشت پرده صنعت بازی آشنا شویم؛ مشکلاتی که به گفته خودش، آنها را با پوست و استخوان لمس کرده است.

یکی از فعالان قدیمی بازیسازی داخلی هستید. به نظر شما بنیاد زمان مینایی با بنیاد کریمی قدوسی چه تفاوت‌ها‌یی دارد؟ بنیاد جدید در چه زمینه‌ای بهتر عمل کرده است و در چه زمینه‌ای ضعیف‌تر؟

در دوره مینایی همه چیز خام بود. ما در حال یادگیری تولید بودیم و آنها نیز در حال یادگیری مدیریت. صنعت گیم اصلا وجود نداشت. کریمی قدوسی یک سازنده است و به تمام بازیسازان کمک کرده. شخص مینایی را هم فرد بسیار با دانش و شریفی می‌دانم اما در آن هنگام حتی حاکمیت هم نمی‌دانست که چگونه باید صنعت بازیسازی را شکل دهد. اتفاقی که افتاد پیدایش افرادی بود که از آب گل آلود ماهی گرفته و با چاپلوسی خود را به بنیاد نزدیک کردند. همین افراد وارد بدنه مدیریت بنیاد شدند و برای خودشان ساز و کار تعریف کردند. به قول معروف مافیا شکل دادند. از این گروه مثلا 10 نفره، هفت‌نفر از آنها سازنده بازی شدند. این افراد هیچ‌کدام سازنده نبودند. آنها روی دوش ما بازیسازی یاد گرفتند، یک‌جورهایی خون ما را مکیدند و الان سودش را می‌برند.

یعنی همین افراد الان صاحب استودیو شده و درآمدزایی می‌کنند؟

یا استودیو تاسیس کردند یا استودیوهای قدیمی را خریده‌اند یا در آنها شریک شده‌اند. به من ربطی ندارد آنها پول از کجا آورده‌اند ولی در آن هنگام، کنار آمدن با چنین موضوعی برای همه ما سخت بود. همین نقطه ضعف‌ها باعث یک عقبگرد وحشتناک در صنعت بازیسازی شد. ما در زمان تاسیس بنیاد افراد کاربلدی همچون بهرام برقعی یا پویا دادگر را داشتیم. استودیوی فصیحی هم در همان دوران شکوفا شد. ما در حال طی کردن راه خود بودیم و پروژه‌های بزرگی همچون بازی‌های «پایان معصومیت»، «عصر پهلوانان» و امثالهم هیچ‌کدام با کمک بنیاد شکل نگرفت. من و فرشاد صمیمی پیش از شکل‌گیری بنیاد مشغول کار مشترک بودیم. در آن زمان موسسه تبلیغات اسلامی و تبیان، کانون پرورش فکری کودک و نوجوان و یک قسمت بازیسازی در سپاه و بسیج بودند. مسیر خوبی پیش‌رو داشتیم. بنیاد شکل گرفت تا راه پیشرفت صنعت را تسهیل کند ولی تبدیل شد به یک دست‌انداز بزرگ برای صنعت.

چه اتفاقی افتاد؟

شورای‌عالی انقلاب فرهنگی مصوبه‌ای داشت برای تسهیل کار بازیسازان و ساخت راحت‌تر بازی‌های بومی براساس منویات مقام معظم رهبری اما همین باعث شکل‌گیری مشکلی بزرگ شد. اساس‌نامه بنیاد از همان روز اول اشتباه بود. در آغاز دولت دهم، ما جلسه‌ای با شمقدری داشتیم و در مورد مشکلات این اساس‌نامه گفتیم. وی هم قول داد طی 10 روز مشکلات ذکر شده را به شورای‌عالی انقلاب فرهنگی منتقل کند تا اساس‌نامه بنیاد براساس نقطه‌نظرات نخبگان این حوزه تغییر کند اما مدیران بنیاد واکنشی بسیار شدید نشان دادند و حتی نقاط مبهم و ضعف این اساس‌نامه را جزو حسن‌های این سند خواندند. به راحتی می‌توانم بگویم تصمیم‌های غلط و غیرکارشناسی شورای‌عالی انقلاب فرهنگی، کمر صنعت بازیسازی بومی را که شبیه به نهال تازه جوانه زده بود، شکست.

به قول فرشاد صمیمی حکم شترمرغ را داشت؟

دقیقا. طبق قانون خدمات کشوری واگذاری مسائل حاکمیتی در حوزه‌های اقتصادی، سیاسی، امنیتی و فرهنگی به‌بخش خصوصی ممنوع است. این کوچک کردن دولت نیست، این تخلف است. در اساس‌نامه اول، بنیاد به عنوان سازمان خصوصی (غیردولتی) ثبت شد. وقتی چنین سازمانی خصوصی ثبت می‌شود باید همه چیز در مورد آن شفاف باشد. اگر بنیاد خصوصی و غیردولتی است چرا باید وظیفه نظارت، پخش و تولید و رصد بازار و نظام رده‌بندی سنی افراد زیرنظر آن باشد.

این مشکلی است که بسیاری با بنیاد دارند. این‌که بنیاد نباید در تمامی بخش‌های گیم ورود کند.

ما گفتیم که اداره‌ای در ارشاد تاسیس شود مثلا به نام اداره بازی‌های رایانه‌ای. این اداره وظیفه قانونگذاری، صدور مجوز فعالیت و موارد مشابه را برعهده داشته باشد. ذهنیتمان این‌گونه بود که حتی موقعیت فیزیکی این اداره نیز باید درون ساختمان وزارت ارشاد باشد یعنی بخشی از بدنه اصلی این وزارتخانه شود چون صنعت فرهنگی تولید بازی رایانه‌ای یک کار مهم و استراتژیک فرهنگی است.

می‌خواهم در یک مورد شفاف‌سازی کنید. داستان گرفتن بودجه صد میلیونی از بنیاد آن هم با نشان دادن ماد بازی «فارکرای» حقیقت دارد؟

داستان به آن شیوه که بین بازیسازان نقل شده نیست. متاسفانه در آن هنگام افرادی در بنیاد بودند که از جنس تولید گیم نبودند. مثلا با احترام به تو، من نمی‌توانم قبول کنم که یک ژورنالیست مسئول نظارت روی محتوای بازی من شود، هرچند می‌دانم که از سواد گمینگ خوبی برخوردارید اما در ذهن من جایگاه دیگری در صنعت بازی دارید. در آن زمان هیچ دلیلی وجود نداشت که مدیر مسئول یا سردبیر یک نشریه بازی، مسئول نظارت بخش‌های مختلف بازیسازی در بنیاد شود.

شفاف‌تر می‌گویید که منظورتان چه کسی است؟

مثلا بابک نمازیان در کار خود فرد حرفه‌ای بود اما نمی‌توانست کارشناس ساخت بازی دیگران باشد. اصلا نمی‌توانم چنین چیزی را قبول کنم. خود من هم هیچ سررشته‌ای در نشریات ندارم و عکس این مسئله هم صدق می‌کند یا مثلا برنامه‌نویسی که هیچ ایده‌ای در مورد هنر بازیسازی ندارد و می‌آید صرفا در مورد کدهای بازی نظر می‌دهد. همین انتخاب‌های غلط بود که باعث شد پروژه «مرد نکونام» پویا دادگر رد شود. چرا بازیساز نخبه‌ای همچون دادگر باید ایران را ترک کند و در یک شرکت جهانی مشغول به کار شود. مثلا چون امثال نمازیان از یک پروژه به هر دلیلی خوششان نمی‌آید، آن بازی مجوز ساخت نگیرد. عقاید من با علی سیداف کاملا متفاوت است اما اگر او بگوید من از پروژه‌ای مثل «مرد نکونام» خوشم نمی‌آید یا ایرادی روی آن دارم، باز می‌توانم پیش خودم بگویم که سیداف حداقل سال‌هاست که دود چراغ این صنعت را خورده و حرفی که می‌زند شاید سلیقه شخصی باشد ولی تکیه‌گاه علمی هم دارد اما امثال بابک نمازیان چی؟ نمی‌خواهم به کسی توهین کنم ولی واقعا چیزی برای ارائه نداشت. وی چه کاری در حوزه تولید انجام داده بود؟ خب وقتی این اتفاق می‌افتد شائبه دیگری تقویت می‌شود؛ با ما باش، هرچه خواهی کن! خب این یعنی باید در دایره‌های قدرت قرار بگیرید. در آن موقع اگر در دایره‌ها بودید می‌توانستید برای یک بازی ماد کمتر از 10 میلیونی، حدود 150 میلیون تومان از بنیاد بگیرید، آن‌وقت «مرد نکونام» هم می‌تواند حذف شود. شخص مینایی مشکل کار نبود، سیستم مشکل داشت. همین سیستم شتر مرغی نباید باشد. اگر این نوع قانونگذاری و تخلف در تصویب و تفسیر قانون درست است پس سازمان سینمایی هم منحل شده و همه چیز دست بنیاد فارابی بیفتد.

خب این‌که اشتباه است.

اگر اشتباه است پس چرا بنیاد ملی بازی‌ها این‌گونه اداره می‌شود. چرا دود چنین مشکلی باید در چشم بازیسازها برود. البته این موضوع ربطی به عملکرد مدیران فعلی بنیاد ندارد. بحثم سر اصل اساس‌نامه و تصمیم‌گیری‌های کلان درباره این صنعت به شدت اقتصادی در کشور است.

پس چرا بازیسازان اعتراض نمی‌کنند؟

به من نگاه نکنید که مستقل کار می‌کنم و در حوزه‌های دیگر هم فعالیت دارم. وقتی بازیساز باشید در بخش‌های زیادی گوشتتان زیر دندان قوانین بنیاد است؛ اول از همه پروانه تولید یعنی یک سازمان خصوصی باید پروانه تولید بدهد به رقبایش. دوم قراردادهای حمایتی یعنی پولی را که دولت به سازنده اختصاص داده است، باید از یک سازمان خصوصی بگیرد. سوم هولوگرام یعنی اگر پروژه‌تان تمام شده و می‌خواهید پروانه نشر بگیرید، باز بنیاد باید پروانه نشر را صادر کند. می‌خواهید ناشر بگیرید باز بنیاد باید کوپن بازی‌های خارجی را به ناشران بدهد. تجمیع تمام قوانین حاکمیتی در بخش خصوصی حتی ناخواسته باعث ایجاد فساد می‌شود حتی اگر بهترین فرد مسئول اجرای این قانون غلط باشد.

خود کریمی قدوسی هم بنیاد را به هشت‌پا توصیف کرده است و گفته قصد برون سپاری داریم اما ما نه تنها برون سپاری ندیدیم بلکه حتی عکسش را دیدیم.

با تمام احترامی که برای کریمی قائلم مخالف چنین حرکتی هستم. شاید سیستم کاری و قوانین بالادستی در بنیاد اشتباه باشد اما دلیلی ندارد مثلا وزارت ورزش و جوانان در مقوله بازی‌های الکترونیک ورود کند، آن هم وقتی ما فقط یک انجمن یا سازمان مردم نهاد بازی‌های الکترونیک داریم.

حسن مهدی اصل انتقادی از بنیاد داشت. این‌که چرا باید سازندگانی در بخش مدیریتی بنیاد باشند که می‌توانند در کار سازندگان دیگر اخلال ایجاد کنند. فردای همان روز‌ هادی جعفری‌منفرد یادداشتی نوشت و از بنیاد دفاع کرد. هر دوی آنها عضو کارگروه نظام صنفی بازی‌های رایانه‌ای هستند. آیا این کنش و واکنش معنایی به غیر از دو دستگی دارد؟

آیا حسن مهدی اصل به عنوان نماینده کارگروه صحبت کرده است؟

نه، به عنوان سازنده.

خب، پس چیزی به اسم دودستگی وجود ندارد. حرف‌های او را خوانده‌ام و بخش‌های زیادی از آنها را قبول دارم. نکاتی که در یادداشت‌هادی وجود داشت هم کاملا درست است منتها فکر می‌کنم نیازی نبود جعفری‌منفرد این یادداشت را بنویسد یا حداقل نیازی نبود این‌گونه عکس‌العمل احساسی نشان بدهد.

پس دودستگی را تکذیب می‌کنید؟

دودستگی بین ما وجود ندارد. اگر‌ هادی جعفری هم کاری کرده است از روی خوش قلبی بوده؛ هرچند آن حرکت را درست نمی‌دانم.

سخن پایانی بابک کرباسی:

می‌خواهم استعفا دهم

حقیقت این است که من سال‌های سختی را پشت سر گذاشتم. افراد بسیاری هم طی دوران مختلف به من و امثال من کمک کردند. در نهایت کریمی قدوسی؛ مدیر بنیاد ملی بازی‌ها این موقعیت را فراهم کرد تا بتوانیم ذیل کارگروهی در سازمان نظام صنفی دور هم جمع شویم اما متاسفانه تبلیغات غلط و فشار اشتباه در مورد ساخت بازی موبایل و حذف تمام سازندگان بازی‌های pc همه چیز را خراب کرد. سازندگان ما برای موبایل بازی نمی‌سازند، فقط برای کافه بازار عنوان تهیه می‌کنند. تصور کنید اگر کافه بازار یک روز بسته شود یا هر اتفاق پیش‌بینی نشده‌ای برای مخاطبان این فروشگاه پیش بیاید، چه اتفاقی برای بازیسازان می‌افتد. به همین خاطر و نیز به دلیل عدم همراهی کامل بازیسازان به عنوان بازوهای اصلی صنفی، تصمیم دارم از عضویت در کارگروه بازی‌های رایانه‌ای نظام صنفی استعفا دهم. باید بگویم که روند فعلی بازیسازی کشور که مثل خیلی از افراد دیگر از آن ناراضی هستم، این‌گونه اصلاح نخواهد شد. ما پس از 10 سال هنوز چیزی به اسم صنعت اقتصادی نداریم و متاسفانه نه مسئولان فرهنگی به فکر هستند و نه خود بازیسازها قصد تغییر در روند فعلی را دارند.

منبع روزنامه صبا

]]> https://vgmag.ir/iranian-games/%d9%85%d8%b5%d8%a7%d8%ad%d8%a8%d9%87-%da%a9%d8%b3%d8%b1%db%8c-%da%a9%d8%b1%db%8c%d9%85%db%8c-%d8%a8%d8%a7-%d8%a8%d8%a7%d8%a8%da%a9-%da%a9%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d8%b1%d9%88%d8%b2/feed/ 0 https://vgmag.ir/iranian-games/%d9%85%d8%b5%d8%a7%d8%ad%d8%a8%d9%87-%d8%ad%d8%b3%d9%86-%d9%85%d9%87%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%b5%d9%84-%d8%a8%d8%a7-%da%a9%d8%b3%d8%b1%db%8c-%da%a9%d8%b1%db%8c%d9%85%db%8c-%d8%b7%d8%a7%d8%b1-%d8%af%d8%b1/ https://vgmag.ir/iranian-games/%d9%85%d8%b5%d8%a7%d8%ad%d8%a8%d9%87-%d8%ad%d8%b3%d9%86-%d9%85%d9%87%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%b5%d9%84-%d8%a8%d8%a7-%da%a9%d8%b3%d8%b1%db%8c-%da%a9%d8%b1%db%8c%d9%85%db%8c-%d8%b7%d8%a7%d8%b1-%d8%af%d8%b1/#comments Sat, 28 May 2016 18:15:03 +0000 http://gameemag.ir/?p=34157

«جنگل لرزان» نخستین بازی ایرانی است که برای پلی استیشن 4 عرضه می شود. همین خبر کافی بود تا توجه مان به استودیو سورنا پردازش آریا جلب شود. مجموعه ای که در سال 91 بازی «سیاوش» که اقتباسی آزاد از شاهنامه فردوسی بود را روانه بازار کرد. بازی مذکور نخستین عنوان اکشن/نقش آفرینی با دوربین ایزومتریک بود که در ایران تولید می شد و سازندگان سعی داشتند آن را به کلون قابل احترامی از «دیابلو» مبدل کنند. چهار سال بعد این استودیو بازی «جنگل لرزان» (Wobbly Jungle ) را معرفی کرد که چندی پیش در شبکه استیم منتشر شد و قرار است به زودی مهمان کنسول سونی باشد. استودیو سورنا در حالی دست به چنین ریسکی زده که اکثر سازندگان ایرانی این روزها تمرکز خود را روی بازی های موبایل و عرضه داخلی آن قرار داده اند. همین بهانه ای شد تا گفتگویی را با حسن مهدی اصل مدیر این استودیو و یکی از چهار نماینده انجمن صنفی بازیسازان ایران ترتیب دهیم.  او در این گفتگو به نکاتی جالبی در مورد صنعت بازیسازی اشاره کرد که متاسفانه تا به امروز کمتر کسی در مورد آنها سخن گفته است.

در چه سالی وارد صنعت بازی شدی ؟

در سال 86 به صورت رسمی وارد صنعت بازی شدم و دو سال بعد پروژه «سیاوش» آغاز شد. عنوانی که به واسطه آن موتور گرافیکی خودمان را درست کردیم ، کاری که بسیار پرهزینه بود و بدقولی های فراوانی را تحمل کردیم. حتی در برهه ای روی پروژه دیگری مشغول به کار شدیم ، هرچند در نهایت برگشتیم و «سیاوش» را منتشر کردیم.

در حال حاضر روی ساخت چه بازی هایی متمرکز هستی ؟

بازی «جنگل لرزان» و پروژه دیگری با نام UNSIGHT که هر کدام از آنها با موتوری جداگانه ساخته شده اند. پروژه اول روی استیم منتشر شده و منتظر عرضه آن روی کنسول پلی استیشن 4 هستیم. بازی دوم را هم هنوز به صورت رسمی معرفی نکردیم و به زودی نخستین اطلاعات را درباره آن منتشر می کنیم.

«سیاوش» اثری نقش آفرینی با دوربین ایزومتریک است ، اما «جنگل لرزان» یک پلتفرمر دو بعدی. چه اتفاقی افتاد که تصمیم به تغییر ژانر گرفتید ، ریسکی که حتی بازیسازان مشهور دنیا هم کمتر دست به آن می زنند ؟

دلیل اصلی این تغییر ، جنبه بیزینسی بود. ما باید بازار درست را شناسایی می کردیم. بعضی ژانرها به شدت شلوغند مثل شوترها ، اکشن/ماجراجویی یا حتی MOBA. ساخت عناوین اینچنینی نه تنها بسیار سخت است بلکه قدرت این را نداریم که بازی های درجه یکی  را در این ژانر درست کنیم. «جنگل لرزان»  یک بازی پلتفرمر دو بعدی سخت است ، چیزی شبیه به «سوپر میت بوی» که در آن شخصیت اصلی یک موجود بامزه است ، اما در بطن ماجرا با اثری سخت سر و کار داریم. هدف ما از ساخت این بازی بازار خارجی بود و روی ژانری دست گذاشتیم که هم طرفدار داشته باشد و هم امکان ساختش برای ما مقدور.

«سوپر میت بوی» بازی نسبتا پرطرفداری بین کاربران داخلی است. به نظرت بازی تو می تواند مورد تایید گیمرهای داخلی باشد ؟

قطعا می تواند مورد تایید دوستداران پلتفرمر باشد ، ولی بازار داخلی داستان جداگانه ای دارد. مشکلات بازار داخلی چیزی بود که در «سیاوش» آن را تجربه کردیم. داستان های ایرانی بسیار جذابند ، با این حال بازی هایی با این مضمون باید روایتی درست و میان پرده های پرهزینه داشته باشند و از منظر تبلیغاتی هم مورد حمایت قرار گیرند. همه ما دوست داریم بازی هایی با داستان ایرانی تهیه کرده و آن را به مخاطبان خارجی چه غربی و چه شرقی عرضه کنیم ولی واقعیت این است که چنین کاری با بودجه های 100 ، 200 یا حتی 300 میلیونی امکان پذیر نیست.

چرا نمی توانیم ؟

ما در مورد مقوله ای  فرهنگی حرف می زنیم. مثلا به سینما نگاه کنید. فیلم های هالیوودی ، فیلم های هنگ کنگی یا فیلم های ژاپنی. سال ها طول کشید تا هر کدام از این قطب های سینما فرهنگ خود را به کشورهای دیگر صادر کنند ، آنوقت ما نمی توانیم با بودجه ای اندک بدون بودجه مناسب و حمایت معنوی این کار را انجام دهیم. نه فقط ما بلکه  هیچ کدام از کشورهای خاور میانه هم نتوانسته اند بازی ای با فرهنگ خاص خود تولید کرده و آن را با موفقیت به دیگر کشورها صادر کنند. این کار نیاز به پلن کامل و چند ساله دارد و در کنار آن تولید چندین و چند پروژه

طی سال هایی که صنعت بازی در کشور شکل گرفته ، تقریبا همه سازندگان از مشکلات داخلی سخن می گویند. از کمبود بودجه گرفته تا مشکلات حمایتی. تو بعد از این همه سال مشکل را از کجا می بینی ؟ منظورم مشکل بازیسازان است نه اینکه مثلا چرا بنیاد بودجه نمی دهد یا چرا استارتاپی فکر نمی کنیم؟

مشکل اصلی بازار  داخلی طرز تفکر بازیسازان خودمان است. این چیزی است که خودم به شخصه تجربه اش کردم. ما در ابتدا بسیار رویاپرداز بودیم و به جای واقعیت ، رویای های خودمان را دنبال می کردیم. دوست داشتیم عناوینمان با بازی های بزرگ جهانی رقابت کنند ، اما حقیقت این بود که باید با توجه به محدودیت ها و منابعمان خودمان بازی می ساختیم. وقتی زیاد از حد رویا پرداز باشیم ، عناوینی می سازیم که ریسک زیادی می طلبند و در نهایت چیزی جز شکست عایدمان نمی شود. مشکل دیگر که به شخصه آزارم می دهد تمرکز بازایسازن ما روی اندروید و مارکت بازار است. فکر می کنند تنها مارکت قابل اعتنا همین است ، در صورتی که حقیقت اینگونه نیست. بیزینس بازیسازی فقط پلتفرم اندروید و بازار نیست. بازار ایران بازار بسیار کوچکی است ، مخصوصا در مقیاس با بازار جهانی و صنعتی که تعداد مخاطبان آن بیش از 1 میلیارد نفر است. خط دید بازیسازان بسیار صاف و مستقیم است و به هیچ وجه فکر نمی کنند که می توان بازی جهانی تولید کنند. برای من خیلی عجیب است که سازندگان ما 5 سال است به یک شکل بازی می سازند و حتی حاضر نیستند بیشتر در مورد پروژه های جدیدشان تحقیق کنند. فقط چند لحظه فکر کن که گوگل پلی آزاد شود یا بازار اشباع شود ، آن وقت چه اتفاقی بر سر سازندگان ما می آید ؟ نباید همه تخم مرغ های خود را در یک سبد بگذاریم.

به عنوان منتقد گیم یک چیز را به خوبی طی این چند سال احساس کردم ، آن هم عقب بودن بازیسازان ما عقب نسبت به گیمرهاست. بازیسازان داخلی اطلاعات کمی از بازار جهانی و اخبارش دارند ، در حالی که گیمرهای ما بسیار جستجوگر هستند.  به قولی یوزر خیلی بیشتر از بازیساز اطلاعات دارد. متاسفانه خیلی از بازیسازان ما تنها از آثاری همچون Call of  Duty یا «آنچارتد» سر در می آوردند ، اما مخاطبان به هر ژانر و سبکی سر می زنند. تو در این مورد چه نظر داری ؟

حرفت را قبول دارم. خودم خیلی از بازیسازان را می شناسم که کم بازی می کنند. این مشکل جدیدی نیست و مربوط به گذشته است. چون ما به صورت آکادمیک بازیسازی را یاد نگرفته ایم ، افق دیدمان بسیار محدود است. وقتی ما بازی می کنیم  ، با فیدبک مخاطبان روبرو می شویم و بسیار از باورهای غلطمان خود به خود اصلاح می شود. متاسفانه در ایران نه به مارکت ، نه به مخاطب و نه به بازار جهانی اهمیت می دهیم.

بازیساز راس هرم بازی است و مخاطب در درجه ای پایین تر. اما در اینجا همه چیز برعکس است.  وقتی مخاطب اطلاعاتش چندین برابر بازیساز است ، اختلافی فراوانی هم بین آنها شکل گرفته و در نهایت بازی های داخلی شکست می خورند. بعضی از سازندگان ما مدام از بازی های شوتر صحبت می کنند ولی حتی نمی دانند «کوئک» چه عنوانی است. چرا در این مورد هیچ فرهنگ سازی نمی شود ، یا موسسات آموزشی گیم فکری برای این موضوع نمی کنند ؟

اگر بازیساز خودش را یک جزیره تصور کند ، لزوما نمی تواند شاهکار خلق کند. تعداد سازندگان و بازی ها آنقدر افزایش یافته که می بینید ایده اصلی بازی شما پیش از این بارها و بارها تست شده. این اکوسیستم خیلی وسیع است و تا وقتی جزیی از این سیستم نباشیم ، یعنی بازی ها را دنبال نکنیم و اخبار را نخوانیم ، موفق نخواهیم شد. هنوز خیلی از بازیسازان ایده ای در مورد VR (واقعیت مجازی) نمی دانند و حتی اهمیتی نمی دهند که این پدیده بلند مدت خواهد بود یا کوتاه مدت. این یک ضعف بسیار بزرگ است مخصوصا وقتی خواندن تمامی خبرهای گیم در طول روز بیشتر از نیم ساعت هم وقت کسی را نمی گیرد.

تو و تعدادی از همکارانت چند سال پیش پروژه Gameup را شروع کردید که در حقیقت نمونه داخلی استیم و GOG بود. این پروژه در چه وضعیتی قرار دارد ؟

پروژه Gameup را خیلی دوست دارم ، چون ما را به سطح جهانی نزدیک تر می کند. ما تحقیقات فراوانی در این رابطه داشتیم و حتی نسخه بتا را عرضه کردیم. فیدبک ها مثبت بودند و سعی کردیم تغییراتی در آن ایجاد کنیم. با پخش دیجیتالی بسیار از مشکلاتمان همچون پیدا کردن ناشر و پروسه سخت آن حذف می شود. بازیکنان لیدربورد دارند و همین انگیزه ای می شود تا آنها بیشتر از سرویس استفاده کنند. این پروژه بسیار بزرگ است. ما طی یک سال گذشته به شدت دنبال سرمایه گذار بودیم چون این پروژه نیاز به بودجه تبلیغاتی فراوان دارد ، برای همین تصمیم گرفتیم خودمان پروژه  را جلو ببریم ، هرچند با بودجه کم

تا آنجایی که شنیده ام شرکت مدریک هم پروژه ای مشابه را کلید زده و بنیاد هم از آن استقبال کرده. این موضوع بسیار عجیب است مخصوصا اینکه بسیار از اعضای رده بالا بنیاد در مدریک مشغول به کار هستند. وقتی معاون حمایت بنیاد یا مدیر بخش فرهنگی خودش سازنده مدریک است ، شانسی برای خود می بینید ؟

راستش نمی دانم چه بگویم. فقط می توانم بگویم متاسفانه بعضی چیزها بسیار ناعادلانه است و اصلا چیزی به نام رقابت وجود ندارد. چرا ما باید از یک خط شروع کنیم و افراد دیگر جلوتر از ما. مخصوصا اینکه ما از صفر شروع کردیم و به قولی خاک کار را خوردیم. نمی گویم به ما امتیازی دهند. اگر قرار است امتیازی داده شود حالا حمایتی یا مالی، باید به همه یک امتیاز داده شود. ما ریسک کردیم ، بودجه گذاشتیم ولی سازمان دیگری بهره اش را می برد.

به نقل از روزنامه صبا

مصاحبه حسن مهدی اصل با کسری کریمی طار در روزنامه صبا

یادداشتی کوتاه:

به واقع دلیل بیان این مطلب که بنیاد ملی بازی های رایانه ای تنها متولی صنعت گیم کشور است، چیست؟

همه ما فعالان این زمینه کاری می دانیم که، بنیاد متولی این حوزه در کشور است، ولی واقعا به وظایف خود در  سالیان اخیر به شیوه ای اصولی و عملی پایبند بوده است؟!

اگر واقعا به دنبال پیشرفت هستیم تنها قدرت نمایی صرف کارساز نیست چون بارها مشاهده شده، مدیران بنیاد در جایی خود را تنها متولی صنعت گیم ایران می نامند و در جای دیگر از اینکه تنها متولی صنعت گیم تلقی می شوند، آزرده خاطر هستند. برای مثال به این یادداشت  مراجعه فرمایید تا حداقل یکی از این دست نظرات برای شما آشکار شود.

به هر حال هیچ کس مشکلی با متولی بودن بنیاد ملی بازی های رایانه ای نداشته و ندارد و شاید بتوان گفت جزو تصمیمات درست و اصولی اجرا شده در دولت قبل بوده است، چون باعث کاهش بالقوه بروکراسی اداری در این عرصه شده است. اما نکته بنده به عنوان نویسنده این یادداشت این است که، بنیاد ملی بازی های رایانه ای باید همانگونه که به صورت قدرتمند خود را متولی بازیسازی و بازی های رایانه ای در کشور می داند، در زمان تحقق وعده ها و برنامه ها هم قدرتمند ظاهر شده و به کمبود بودجه و مسایل دیگر تکیه نکند!

امیدوارم عرصه بازی های رایانه ای در کشور به سمت پیشرفت قدم گذارد و دیگر شاهد ضعف این عرصه مهم در کشور نباشیم!

بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای متولی گیم کشور

حال توضیحات دست اندرکاران این مجله:

بالاخره نوبت به انتشار شماره ششم مجله بازینامه فرا رسید. اما این‌بار با توجه به اینکه به پایان سال رسیده‌ایم، همراه مطالب همیشگی، ۴۰ صفحه ویژه‌نامه نوروزی نیز برای شما عزیزان تدارک دیده‌ایم.

مثل همیشه با مطالب آموزشی متنوع و جذاب در خدمت شما هستیم و سعی کرده‌ایم در شماره آخر سال بسیاری از مطالب را به سرانجام برسانیم. پرونده این شماره نیز مربوط به بازی «عصر اژدها« تفتیش عقاید»(Dragon Age: Inquisition) می‌شود و تلاش کردیم تا آنالیز دقیقی از این بازی انجام دهیم. در ویژه‌نامه، دو مقاله در مورد «ارتباط بین رسانه‌ها و بازی‌سازان» و «گزارشی از اتفاقات بازی‌سازی ایران» که در سال ۹۴ رخ داد داریم. همینطور پرونده‌های مفصلی از کاندیدهای بهترین بازی سال و در آخر، بخش بهترین‌های سال ۹۴ را مهیا کرده‌ایم.

بازینامه مثل همیشه رایگان است اما برای پیشبرد سریع‌تر سرویس‌هایمان، به حمایت مخاطبین نیازمندیم. حمایت شما باعث می‌شود که باور کنیم کاری که انجام می‌دهیم، همان‌قدر که برای ما ارزشمند است برای شما خوانندگان نیز ارزشمند است. از همین‌رو لینکی جهت حمایت توسط خوانندگان در نظر گرفته شده که می‌توانید مبالغ پنج، ده یا بیست هزار تومان را به عنوان حمایت از مجله بازینامه به آن واریز کنید. البته برای دانلود و خواندن مجله هیچ اجباری به پرداخت نیست اما حمایت‌های شما عزیزان به پیشرفت سریع‌تر بازینامه کمک شایانی خواهد کرد.

امید است تا مثل همیشه مطالب راضی‌کننده باشند و طبق معمول آماده شنیدن نظرات، پیشنهادات و انتقادات شما عزیزان هستیم.

 با مراجعه به این لینک می توانید این شماره مجله بازینامه را دریافت کنید.

شماره ششم مجله بازینامه منتشر شد

در این قسمت از برنامه چالش و در بخش اول، به سراغ شهاب کشاورز، مدیر انستیتو ملی بازیسازی که زیر مجموعه ای از بنیاد ملی بازی های رایانه ای است رفته ایم، ودر خصوص برنامه های آموزشی این انستیتو و همچنین دوره های جدید راه دور این موسسه آموزشی، صحبت کرده ایم. در این قسمت سعی کرده ایم که هر سوالی که در خصوص انستیو ملی بازیسازی مطرح بود، مطرح نماییم.

همچنین در بخش دوم این مصاحبه، به سراغ وهاب احمدوند، مدیر مرکز رشد بنیاد ملی بازی های رایانه ای، رفته ایم و در خصوص برنامه های مرکز رشد برای بازیسازان مستقل و همچنین رویداد Global game jam صحبت کرده ایم.

در این برنامه خواهید شنید:

مصاحبه جامع با مدیریت انستیتو، شهاب کشاورز

 اطلاعات کاملی از آموزش در انستیتو ملی بازیسازی

مصاحبه کامل با وهاب احمدوند، مدیر مرکز رشد بنیاد ملی بازی های رایانه ای

 و بسیاری موارد دیگر که در طول این مصاحبه مطرح شده اند.

به شدت به شما پیشنهاد می کنم این مصاحبه جذاب را گوش دهید و لذت ببرید.

دانلود