این مانگا که قدمت چهل ساله دارد، چندین بار صاحب انیمه شده و در کنارش پا به دنیای بازی‌های رایانه‌ای نیز گذاشته است. به شخصه اولین تجربه از سری بازی‌های کاپیتان سوباسا را برروی کنسول NES انجام دادم، زمانی که زبان بازی تماما ژاپنی بوده و کل چیزی که می‌دیدیم، دویدن بینهایت بازیکن برروی یک صفحه دو بعدی خالی از هرگونه جزییات بود! حالا بعد از گذشت سال‌ها، شرکت باندای نامکو که اکنون به قطب ساخت بازی‌های اتیمه‌ای تبدیل شده، اقدام به انتشار عنوان جدیدی از این سری محبوب کرده که با هم نگاهی به آن خواهیم داشت.

شکی نیست که با دیدن تریلرهای بازی هیجان زده شدیم. استایل زیبای گرافیک بازی به همراه صحنه‌های اکشن انیمه‌ای که بازیکنان یک به یک، توپ را با ضربه‌های سهمگین مخصوص خود راهی دروازه می‌کنند. در نهایت موفق شدیم این بازی را تجربه کنیم اما همه چیز آنگونه که انتظار داشتیم پیش نرفت!

در همین ابتدا باید گفت، انتظاری که از آن صحبت شد، اصلا بالا نبود و بیشتر منتظر یک عنوان فوتبال آرکید با چاشنی سوباسا (Captain Tsubasa) بودیم اما این بازی به ما نشان داد که انتظاراتمان باز هم بالاتر از چیزی که حقیقت دارد بوده است! بخش داستانی بازی به دو بخش تقسیم شده است.

قسمت اول که خود بازی نیز پیشنهاد می‌دهد اول آن را تجربه کنیم، داستان دوران دبیرستان سوباسا را بازگو می‌کند. سوباسا قرار است برای بالا بردن مهارت‌های خود، راهی برزیل شود اما قبل از آن می‌خواهد تا برای یک‌بار دیگر با تیم نانکاتسو جام قهرمانی مسابقات بین مدارس را بالا ببرد. شما کنترل این تیم را در دست می‌گیرید و به نوبت با تیم‌های دیگر مسابقه می‌دهید. در این پروسه، بازی شما را با سیستم گیم‌پلی آشنا می‌کند و آموزش‌های لازم را به شما می‌دهد.

گیم‌پلی کلی شباهت زیادی به عناوین فوتبال حال حاضر دارد. تقریبا تمامی دکمه‌ها برای پاس و سانتر و شوت و دویدن همان چیزی است که سال‌ها در عناوین دیگر آن‌ها را آموخته‌اید، و البته شباهت‌ها در همین‌جا به پایان می‌رسند! حالا باید سبک خاص این بازی را یاد بگیرید و به جنگ دشمنان بروید! درست شنیده‌اید، جنگ! در این فوتبال عملا هیچ داوری وجود ندارد و بازیکنان با تکل‌های خطرناک و تنه‌های وحشتناک یکدیگر را چندین متر به اطراف زمین پرتاب کرده و صاحب توپ می‌شوند.

گیم‌پلی Captain Tsubasa Rise of a New Champion بیشتر حالت مبارزه‌ای دارد تا فوتبال. البته با توجه به داستان مانگا و انیمه این اقدامات زیاد تعجب‌برانگیز نیست و هیجان خاصی را در پی دارد. شما باید توپ را از حریف گرفته و به سمت دروازه حرکت کنید، در این بین می‌توانید پاسکاری کنید و بعد از پشت سر گذاشتن دو تن از بازیکنان، با دریبل مخصوص، دکمه شوت را نگه دارید تا قدرت شما پر شود و با رها کردن آن شاهد ضربه‌های جادویی که توسط روح یک حیوان همراهی می‌شود باشید.

دقیقا مشکلات از همینجا آغاز می‌شود. کلیت بازی و گیم‌پلی همان چیزی که بالاتر خواندید. انجام حرکت دریبل بر روی دو نفر و زدن شوت و بعد انتظار برای به تور چسبیدن توپ فوتبال. گل شدن یا نشدن توپ به یک سری پارامترهای از پیش تعیین شده بستگی دارد. این پارامترها می‌توانند قدرت دروازبان، قدرت زننده شوت و فاصله با دروازه باشد. بدین صورت اگر دروازبان حریف مهارت بسیار بالاتری نسبت به شوت شما داشته باشد، فکر گل زدن به او با شوت قدرتی را از سرتان بیرون کنید.

اینبار باید به دنبال زدن شوت سنگین‌تر باشید که برای زدنش باید 2 خط قدرت پر کنید! در اینجا نیز باز هم به نسبت مصافتی که با او دارید، شانس گل شدن و یا نشدن توپ وجود دارد. به صورت کلی هیچ راهی برای بازی کردن معمولی یک ورزش فوتبال در این عنوان وجود ندارد و هیچ گل معمولی‌ای در بازی رد و بدل نخواهد شد. تمامی گیم‌پلی بصورت اسکریپت و وابسته به اعداد و ارقام مخفی برای هر بازیکن پیاده سازی شده که در کنار گیم‌پلی شدیدا ساده، باعث خواهد شد که رفته‌رفته از آن خسته شوید.

این اعداد و ارقام در حین دریبل زدن نیز وجود دارند و میزان استامینای شما و زمان‌بندی برای در فشردن دکمه در مقابل تکل حریف نیز تعیین کننده این مبارزه خواهند بود؛ به این هم اشاره کنیم که صحنه‌هایی هستند که برای تصاحب توپ دو بازیکن به یکدیگر برخورد می‌کنند و در این صحنه‌ها بازی مهارت خود شما را به چالش می‌کشد و باید هر چهاردکمه اصلی را با مشت و لگد سرعتی فشار دهید تا صاحب توپ شوید!

اگر به گیم‌پد خود رحم می‌کنید، بهتر است از انجام این حرکت سرباز زنید! برگردیم به بحث خستگی از بازی؛ در بخش داستانی بعد از هر مسابقه باید به پای صحبت‌ها و دیالوگ‌های خسته کننده و شدیدا ساده کاراکترها بنشینید که بعد از مدتی ترجیح خواهد داد تمامی آن‌ها را رد کنید! تمامی این صحنه‌ها بدین صورت است که کاراکترها بصورت ثابت در تصویر ایستاده‌اند و دوربین بالاتنه آن‌ها را نشان می‌دهد و بدین صورت با یکدیگر به رد و بدل دیالوگ‌ها می‌پردازند!

شاید اگر کات‌سین‌های جذابتری از صحنه‌های انیمه برای این بازی در نظر گرفته می‌شد، قضیه کمی فرق می‌کرد. بعد از به پایان رساندن بخش داستانی سوباسا، حالا به بخش دوم می‌رسیم که باید بازیکنی برای خود ساخته و با انتخاب یکی از سه تیم اصلی مدرسه‌ای، در نهایت توسط تیم‌ملی ژاپن، قهرمان جام‌جهانی شوید.

در این بخش مثل عناوین RPG بعد از هر بازی مقداری امتیاز برای بالابردن سطح بازیکنتان به شما داده می‌شود و رفته رفته می‌توانید از یاران و دوستان بازیکن خود  ضربات و تکنیک‌های مختلفی را بیاموزید، که این مسئله نیز به واسطه میزان دوستی و صمیمیت شما با آن‌ها محقق خواهد شد. تا پایان بخش دوم داستانی و قهرمانی ژاپن، هیچ تغییر خاصی در گیم‌پلی شاهد نخواهید بود و متوجه خواهید شد که تمامی گیم‌پلی همان چیزی است با آن شروع کرده بودید.

تنها چیزی که در این میان متفاوت است، ضربات مخصوص هر کاراکتر است که با حیوان و رنگ بندی و انیمیشن خاصی همراه است. گاهی نیز می‌توانید با هم‌تیمی‌های خود ضربات اشتراکی بزنید و قدرت ضربه را بالاتر ببرید.

در ابتدای نقد گفتیم که هیچ انتظار خاصی از Captain Tsubasa Rise of a New Champion نداشتیم اما باید اعتراف کنم که انتظار چنین گیم‌پلی ساده‌ای نیز نداشتم. از نگاه نگارنده، میزان آرکید بودن شدیدا زیاد گیم‌پلی و تکیه بر شانس و اقبال با اعداد و ارقام شاید بدترین چیزی باشد که در این عنوان وجود دارد. چیزی شبیه به بازی کارتی سوباسا بر روی گوشی‌های همراه.

اگر بخواهم روراست باشم، باید بگویم که همه قسمت‌های این بازی بد نیست. هیجان و صحنه‌های بسیار اکشن و هیجانی‌ای که در میان مسابقات اتفاق می‌افتادند بسیار جذاب و بیاد ماندنی هستند. این صحنه‌ها در کنار گرافیک انیمه‌ای زیبا و رنگارنگ و البته پرافت فریم و 30 فریم این بازی، صحنه‌های چشم‌نوازی را خلق می‌کنند که باعث می‌شود حس کنجکاوی برای کشف ضربات دیگر بازیکنان شما را تا حدودی به بازی کردن ترغیب کند.

در سوی دیگر بخش آنلاین و آلتیمیت تیم را داریم که می‌تواند برای ساعت‌های زیادی طرفداران این بخش را سرگرم کند. می‌توانید تیم مخصوص خود را از پایه بسازید. لوگوی آن را طراحی کنید و بازیکنان محبوب خود را در آن جمع کرده و تیم رویایی خود را به مصاف حریفان ببرید. همچنین می‌توانید با دوستان خود بصورت چهارنفره به بازی و مسابقات و جنگ بپردازید که لحظات خوشی را برایتان رقم خواهد زد.

 کلام آخر

عنوان Captain Tsubasa Rise of a New Champion شاید آن چیزی نباشد که انتظارش را می‌کشیدیم. گیم‌پلی بشدت آرکید و ساده آن مطمئنن بعد از مدتی، برای کسانی که به گیم‌پلی در بازی‌ها اهمیت می‌دهند می‌تواند خسته کننده باشد. اگر فکر می‌کنید که با یک بازی فوتبال کامل با چاشنی تخیل به سبک سوباسا روبرو هستید، باید بگویم که بهتر است کمی در دیدگاه خود تجدید نظر کنید.

اما اگر با این سبک گیم‌پلی مشکلی ندارید و از طرفداران پروپاقرص کاپیتان سوباسا هستید، Captain Tsubasa Rise of a New Champion می‌تواند برای مدتی شما را سرگرم کند. مخصوصا اینکه با دوستان خود مشغول به تجربه آن شوید.

نقد و بررسی بازی Captain Tsubasa Rise of a New Champion روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

صرف‌نظر از بدسلیقگی بکار رفته در نام‌گذاری بازی، هیجان و کنجکاوی طرفداران را نمی‌توان نسبت به این اسم کتمان کرد. عنوانی که شاید نوید عصری جدید را برای سری که سالیان سال بود در بخش چند نفره و رقابتی آنلاین مشکلات شدیدی داشته است می‌داد؛ و البته پس از آن بود که اخبار مربوط به لیسانس تیم‌ها و کسب مجوز انحصاری تیم یوونتوس برای سال جاری، این هیجان را بیش‌ از پیش بالاتر برد. اخباری که همگی پیامی یکسان داشتند. PES 2020 عنوانی خواهد بود که تصویر سری را نزد گیمرها تغییر خواهد داد. اکنون و با عرضه رسمی بازی نگاهی خواهیم داشت به اینکه حقیقت ماجرا چقدر با این انتظارها فاصله داشته است.

موضوع لیسانس‌ها یکی از معضلات دیرین کونامی و سری پس بوده است. درحالی‌که گیمرها مدت‌هاست به دیدن اسامی چون آبی‌های شمال لندن و یا قرمزهای جنوب منچستر عادت کرده‌اند کونامی سعی داشته در سالیان اخیر این ضعف خارج از زمین را با هر چه بهتر کردن تجربه داخل مستطیل سبز جبران کند و به عبارتی فوتبال دوستان را با ارائه بهترین تجربه از «خود بازی فوتبال» متقاعد کند. 2020 نیز از این قاعده مستثنا نبوده و در اعماق وجودش، شاید واقع‌گرایانه‌ترین نگرشی است که در صنعت به این ورزش شده است.

در نگاه اول PES 2020 سعی دارد واقعی‌ترین تجربه ممکن از فوتبال را ارائه دهد و تا حد زیادی نیز موفق شده است. یکی از اصلی‌ترین مشخصه‌های بازی که خیلی سریع جلب‌ توجه می‌کند، (بخصوص اگر بعد از فیفا سراغ بازی بروید) سرعت به‌مراتب کندتر جریان کلی بازی است. در PES خبری از بازی‌های فوق سریع و آرکید مانند آنچه در آلتیمیت تیم فیفا تجربه می‌کنید نیست و تمرکز بیشتر بر روی جنبه‌های دیگر فوتبال غیر از سرعت مطلق است.

البته این به معنی سرعتی نبودن گیم پلی و یا ناکارآمدی بازیکنان سرعتی در آن نیست. سرعت در PES 2020 نیز نقش مهمی دارد اما برای اینکه بتوانید حداکثر بهره را از آن ببرید نیاز اساسی به ایجاد فضاهای خالی خواهید داشت. جایی که بازیکنان سرعتی ارزش خود را بیش‌ از پیش نشان خواهند داد؛ اما از آنجایی که کلیت بازی‌ها بسیار فشرده و دفاعی هستند و مدافعین به‌صورت مداوم سعی در پوشش این فضاهای خالی دارند، به دست آوردن موقعیت مناسب بسیار دشوار خواهد بود و در بسیاری از مواقع به یک چالش بزرگ تبدیل خواهد شد.

همان‌طور که مشخص است انتخاب تاکتیک مناسب و متناسب با داشته‌های تیم خود و همچنین مهره‌های تیم حریف بسیار اهمیت دارد. به عبارتی هرچقدر که سبک بازی خود را متناسب با تیم خود تغییر دهید شانس بیشتری برای پیروزی خواهید داشت. برای مثال فوتبال مالکانه و مبتدی بر پاس‌های کوتاه متعددی که بارسلونا و یا منچسترسیتی ارائه می‌دهند مناسب تیمی مثل زنیت که دارای هافبک‌های فیزیکی و تخریبی است و سردار آزمون و ژوبای سرزن و قدبلند را در ترکیب خود دارد نخواهد بود.

این نگرش تاکتیک محور به بازی باعث شده حتی تیم‌های ضعیف‌تر نیز در مقابل تیم‌های بزرگ حرفی برای گفتن داشته باشند و در بسیاری از مواقع بازی‌ها به‌شدت نزدیک دنبال شده و اشتباهات سرنوشت بازی‌ها را رقم بزنند. هوش مصنوعی بازی نیز سعی در هرچه بهتر به‌کارگیری این تاکتیک‌ها دارد و در زمان‌های بازی با CPU با نقشه‌های بازی متنوع‌تری روبرو خواهید شد.

سیستم دریبلینگ و کنترل توپ بازی نیز امسال به لطف همکاری تیم سازنده با آندرس اینیستا متحول شده و گزینه‌های موجود در حمله بسیار متنوع‌تر شده. از دیگر تغییرات بازی می‌توان به فیزیک توپ بازی اشاره کرد که برخلاف نسخه‌های قبل که حس می‌شد بازیکنان همانند آهنربا توپ را سمت خود جذب می‌کنند، به‌مراتب در زمین آزادانه‌تر به گردش درمی‌آید که البته این تغییر مشکلاتی نیز به همراه دارد. لحظاتی در بازی پیش خواهد آمد که چه مدافعین و چه مهاجمین توپ را به‌ اصطلاح گم می‌کنند و در کنترل ساده‌ترین توپ‌ها نیز با مشکل روبرو می‌شوند.

بخصوص در زمان دفاع کردن این مشکل آزاردهنده می‌شود چراکه برخی اوقات توپ‌هایی که خیلی راحت می‌شد کنترلشان کرد با سردرگمی مدافعین به موقعیتی جدی برای حریف تبدیل می‌شود و با توجه به ماهیت فشرده بازی‌ها شاید همین تک موقعیت‌ها کار را یکسره کنند. البته همچنان در بخش شوت‌زنی فیزیک توپ نیازمند بهتر شدن است و فاصله زیادی تا ایده‌آل دارد. همچنان شوت‌ها آن‌طور که باید و شاید راضی‌کننده نیستند و حتی در برخی موارد سرعت و نوع حرکت توپ نیز بسیار دور از انتظار و غیرطبیعی جلوه می‌کند که باعث برهم خوردن توازن کلی فیزیک توپ بازی می‌شود.

این نامتوازن بودن در جای‌جای بازی دیده می‌شود و انیمیشن‌ها نیز یکی از این موارد هستند. با اینکه انیمیشن‌های PES 2020 در حالت کلی بسیار چشم‌نواز یکی پس از دیگری اجرا می‌شوند اما دسته‌ای از آن‌ها نیز مشکلاتی دارند که چندین سال است کونامی در برطرف کردن آن‌ها ناموفق بوده است. برای مثال انیمیشن‌های مربوط به شوت‌زنی و یا بخصوص دروازه‌بان‌ها که همچنان چه ازنظر فیزیکی و چه ازنظر بصری مشکلاتی دارند. به‌ عنوان‌ مثال می‌توان به شیرجه‌های دروازهبانها اشاره کرد که در برخی موارد ذره‌ای ارتباط و تناسب با آن چیزی که دیده می‌شوند ندارند. به عبارت دقیق‌تر چیزی که می‌بینید با چیزی که انتظار داشتید ببینید بسیار فاصله دارد.

اما بزرگ‌ترین مشکل گیم پلی بازی که تا درجه‌ای به انیمیشن‌های آن نیز مربوط است این است که به نظر می‌رسد تیم سازنده در کونامی در بسیاری از مواقع میزان پاسخگویی کنترل و گیم پلی بازی را فدای زیبایی‌های بصری آن کرده است. کند بودن بازی هرچند در راستای واقع‌گرایانه بودن آن است، اما در مواقعی نیز حس می‌شود بسیار اغراق‌آمیز اعمال‌شده است. تک‌تک عناصر بازی ازجمله پاس‌ها، شوت‌ها، سانتر ها، تکل ها و … در کنار زیبایی که دارند، تأخیر زیادی نیز در اجراشدن دارند که واقعاً در مواردی زیاده‌روی در آن‌ها مشهود است.

تا حدی که برخی اوقات حس می‌کنید تسلط و کنترل لازم را بر روی جریان بازی ندارید. این موضوع متفاوت با آن چیزی است که EA در سری فیفا اجرا کرده و شاید زیبایی‌های بصری و کیفیت‌های انیمیشن‌ها را فدای زمان پاسخگویی بسیار خوب آن کرده است. نقطه مقابل این دو عنوان را شاید NBA 2K می‌توان دانست که با ایجاد تعادل بین انیمیشن‌های بازی و پاسخگویی کنترل آن بهترین تجربه ممکن را ارائه می‌دهد.

از نظر بصری بازی همان‌طور که اشاره شد بسیار چشم‌نواز و زیباست و از انیمیشن‌ها و مدل‌سازی بازیکن‌ها گرفته تا طراحی استادیوم‌ها و نورپردازی در بالاترین سطح ممکن قرار دارد. باید تأکید ویژه روی استادیوم‌ها داشته باشیم که بقدری با جزئیات و زیبا طراحی‌شده‌اند که بدون اغراق برخی مواقع تشخیص آن‌ها از واقعیت بسیار دشوار است؛ اما عدم وجود توازنی که قبلاً نیز به آن اشاره کردیم در مورد گرافیک بازی نیز صدق می‌کند.

هرچند طراحی چهره بازیکنان بسیار زیبا به نظر می‌رسند اما شاید بتوان گفت این زیبایی تا حد بسیار زیادی محدود به منوهای بازی می‌شود و داخل بازی و بخصوص با اضافه شدن انیمیشن‌های صورت، با افت کیفیت محسوسی روبرو می‌شوند. همچنین طراحی لباس‌ها که داخل بازی به شکل عجیبی کاغذ مانند هستند. شاید این ایرادها کمی سخت‌گیرانه به نظر برسند اما وقتی در کنار کیفیت فوق‌العاده استادیوم‌ها و … قرار می‌گیرند بسیار جلب‌توجه کرده و حالت زننده به خود می‌گیرند.

PES 2020 در خارج از مستطیل سبز برخلاف انتظارات با تغییرات بسیار کمی روبرو شده که بسیار اتفاق ناامیدکننده‌ای ست. بخصوص برای عنوانی که کلمه eFootball را در اسم خود جای‌ داده وجود ضعف‌های گذشته‌ی بخش آنلاین قابل‌ قبول نمی‌تواند باشد. مدهای بازی تقریباً هیچ‌کدام تفاوتی با نسخه‌های قبل نداشته‌اند. سرورهای بازی همچنان اختصاصی نیستند و پیدا کردن حریف در دیویژن های آنلاین و یا myClub بسیار سخت و دشوار است.

البته گیم پلی بازی برای بخش آنلاین در مقایسه با نسخه‌های قبل کمی بهینه‌تر شده اما بازهم چیزی نیست که انتظارش می‌رفت. مدهای آفلاین مثل BAL و ML نیز تقریباً دست‌نخورده باقی‌ مانده‌اند و شاید تنها تفاوت قابل‌ ذکری که وجود دارد اضافه شدن برخی از مربی‌های سرشناس دنیا به‌عنوان آواتار به مستر لیگ است. مربیانی ازجمله یوهان کرویف، دیگو مارادونا، زیکو، روبرتو کارلوس و … که در حد اضافه شدن چند میان‌پرده به مد محبوب سری تأثیر داشته‌اند. لیسانس‌های بازی نیز همانند نسخه‌های قبلی محدود به چند لیگ و چند تیم خاص هستند و تنها تفاوت قابل‌ذکر، به کار رفتن خلاقیت بیشتر در نام‌گذاری تیم‌های لیسانس نشده است.

درنهایت eFootball PES 2020 شاید به‌عنوان نقطه آغاز عصری جدید که طرفدارانش انتظارش را داشتند محصول ناامیدکننده‌ای باشد، اما به‌عنوان یک شبیه‌ساز فوتبال همچنان عنوانی لذت‌بخش و قابل احترام است. در هسته خود، بازی پتانسیل تبدیل‌شدن به بهترین را داراست و فقط باید دید آیا کونامی بالاخره می‌تواند چند قدم موردنیاز برای رسیدن به آن را طی کند یا خیر

PS4 Review

نقد و بررسی روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

[box type=”info”] ما هنوز لازم نمی دانیم که در بازی های فیفا کنترل حرکتی را در مرکز و هسته بازی قرار دهیم. ما هرگز نمی گوییم هرگز یعنی امکان دارد که در آینده این قابلیت که تجربه های بسیاری را به گیمر می دهد و بازی را سخت تر و البته واقعی تر جلوه می دهد را هم به سری FIFA اضافه کنیم. اما شما می توانید با کینکت در بازی بدون متوقف کردند آن تاکتیک های بازی را تغییر دهید و در قسمت Be A Pro در خواست پاس یا شوت از بازیکن مورد نظرتان داشته باشید. در فیفا 14 این فرامین صوتی ارتقا یافته و کمتر با مشکلاتی که در فیفا 13 دیدید رو به رو می شوید.[/box]

]]> https://vgmag.ir/news/%d8%af%d8%b1-fifa-14-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b8%d8%a7%d8%b1-%da%a9%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%84-%d8%ad%d8%b1%da%a9%d8%aa%db%8c-%d8%a8%d8%a7-%da%a9%db%8c%d9%86%da%a9%d8%aa-%d8%b1%d8%a7-%d9%86%d8%af%d8%a7/feed/ 1 https://vgmag.ir/interviews/nba-elite-11/ https://vgmag.ir/interviews/nba-elite-11/#comments Wed, 28 Jul 2010 05:10:28 +0000 http://gameemag.ir/?p=856 معمولا در ایران کمتر کسی به سراغ بازی های ورزشی همچون بسکتبال یا هاکی می رود. اما شاید این فقط به خاطر نبود علاقه ی ما به چنین ورزشهایی نباشد. بلکه مشکل از طراحی نامناسب گیم پلی این بازیها نیز هست. شرکت EA sports با ایجاد تغییراتی در نحوه کنترل، گیم پلی و اجرای بازی سعی نموده است تا در NBA ELITE 2011 بر خلاف سری بازی های NBA 2K بازیی بسیار واقعی تر و هیجان انگیز تر را به گیمرها ارائه دهد. شما میتوانید در این مصاحبه که با عوامل سازنده ی این بازی انجام شده است، از نزدیک با این تغییرات شگفت انگیز آشنا شوید.

ترجمه:

محمد صادق توکل

سید محمد صالح هاشمی

گویندگان:

محمد رادپی

علیرضا بهرامی

سید محمد صالح هاشمی

سید پیمان هاشمی

.