توضیح پیرامون بازی

۴۱۱۴۸ یک بازی ماجرایی و ترسناک است که قسمت های آن بصورت اپیزودیک منتشر می شوند. ۴ قسمت ابتدایی این بازی توانست با بیش از یک میلیون دانلود در مارکتهای مختلف، امتیاز ۴.۶ از ۵ را از کاربران کسب نموده و برنده جایزه بهترین داستان بازی از جشنواره گیم ایران شود.

حال قسمت پنجم این بازی بعد از نزدیک به ۳ سال طراحی و تولید، با گرافیکی متفاوت و گفتگوهای چند انتخابی، در تاریخ ۱۰ مرداد ماه، از طریق مارکت های اندرویدی منتشر خواهد شد.

تصاویری از اپیزود پنجم بازی 41148

تریلری کوتاه از اپیزود پنجم بازی 41148

پیج اینستاگرام بازی
صفحه شخصی سازنده بازی در شبکه اجتماعی ایکس

بازی Starsand توسط یک تریلر معرفی شد. این بازی ساخته‌ی استودیوی Tunnel Vision است و یک دنیای بزرگ را مقابل روی گیمر قرار می‌دهد.

در بازی Starsand، گیمر در یک دنیای بزرگ قادر خواهد بود براحتی به گشت و گذار بپردازد، شکار کند و ابزار مناسب را برای ادامه‌ی حیات بسازد همچنین ساختمان سازی کند و با دشمنان به مبارزه بپردازد.

در این بازی سبک بقا دوربین به صورت اول شخص است و باید به هر طریقی در بیابان خشک و کشنده زنده بمانید. تاریخ عرضه این بازی مستقل دقیقا اعلام نشده ولی قرار است برای پاییز 2021 در دسترس باشد.

تریلر معرفی Starsand را می توانید در ادامه مشاهده کنید.

همین اتفاق تا حدودی برای دنباله بازی اول در این سری هم افتاده است. با اینکه سازندگان موفق شده‌اند حس و حال خوفناک بازی اول را به خوبی احیاء کنند، اما در وسعت بخشیدن به تجربه بازی و عمق بخشیدن به داستان آن ناتوان بوده‌اند.

در چند سال اخیر سیل تمام نشدنی بازی‌های ترسناک موش و گربه صنعت بازی‌سازی را در نوردیده است. کاراکترهای اصلی بی‌دست و پا که کاری جز قایم شدن زیر میز و تخت و داخل گنجه‌ها از دست‌شان بر نمی‌آید. شاید مهمترین آنها Outlast بود که آیتمی به جز یک دوربین فیلم‌برداری در اختیارتان نمی‌گذاشت. منطق ضعفیف بودن بازیکن مقابل دشمنان جهنمی قابل قبول است، ولی در زمان‌های اوج سبک ترسناک بازی‌های مثل Silent Hill با رعایت تمام این اصول منطقی گیم‌پلی منصفانه و ارزشمند ارائه می‌کردند.

در SH ممکن نبود همه دشمنان بازی را بکشید! اول به خاطر اینکه در بازی مهمات و اسلحه‌های محدودی وجود داشت. دوم اینکه با کلیت و منطق داستان سازگاری نداشت؛ همه اینها نشان می‌دهد حتی یک خبرنگار دست و پا چلفتی هم می‌تواند در صورت نیاز دشمنی را از پا در بیاورد.

چنین جهت‌گیری منطقی در بازی Remothered Broken Porcelain وجود ندارد و اکثر اوقات شما در نقش دخترک شخصیت اصلی بازی، در حال فرار از دست هیولاها هستید. ذات این قضیه چندان مشکل آفرین نیست. مشکل اصلی از جایی آغاز میشود که سازندگان در اجرای همین مکانیزم موش و گربه ساده هم شکست می‌خورند. بخش عمده این شکست به خاطر تصمیم‌های تاریخ مصرف گذشته در طراحی نحوه حرکت بازیکن است.

شیوه مخفی‌کاری تنها راهی است که سازندگان برای دور ماندن از گزند دشمنان فوق جهش یافته و سریع در پیش روی شما گذاشته‌اند. اما حرکت کردن در این حالت به قدری آرام و آهسته است که تمام هیجان و لطف بازی را همچون سیاه‌چاله‌ای به درون خود می‌کشد. حتی تضمینی هم وجود ندارد که در همین حالت لاک‌پشت‌وار هم صدای پای‌تان را نشنوند. روی‌ هم هیچ بالانس و توازنی بین توانایی‌های شما و دشمنان وجود ندارد و اندک قابلیت‌های شخصیت اصلی هم هیچ دردی از این بی‌انصافی را درمان نمی‌کند.

به جای حل کردن پازل‌های مختلف که در Remothered Broken Porcelain اول پیش برنده وقایع بود، اینبار قادر هستید که در جلد یک حشره بزرگ نزول کرده و به جاهای دست یابید که از دست‌رس دخترک سرگردان خارج است. این جهت‌گیری نامتعارف سازندگان بیش از هر چیز  نشان می‌دهد برنامه‌ای برای ارتقاء سطح پازل‌های بازی قبلی خود و یا پر و بال دادن به پیشرفت گیم‌پلی نداشته‌اند.

به جز چند پازل سرسری، حشره پرانی چندان چنگی به دل نمی‌زند. حتی در کمال تعجب امکان ارتقاء قابلیت‌های شخصیت اصلی در بازی گنجانده شده است که چنان سطحی و مبتزل هست که حتی چشم‌های خود دشمنان هم از دیدن چنین امکاناتی در یک بازی ترسناک گرد می‌شود.

مورد بعدی که تیشه بر ریشه Remothered Broken Porcelain می‌زند، لشکر تمام نشدنی ‌باگ‌های بازی است. رساندن بازی به بازار پیش از تب هالووین ایده بازاریابی خوبی است، اما نه به هر قیمتی! مشخص است که بازی به محض تمام شدن عرضه شده باشد.

انواع و اقسام باگ‌های ریز و درشت حتی روی بازی‌های یوبی‌سافت (!)‌ را هم سفید می‌کند. عمل نکردن دکمه‌ها، گیر کردن دشمنان پشت موانع یا حتی بدون هیچ دلیلی، قطع شدن صدا، غیب شدن آیتم‌ها از محیط بازی (حتی آیتم‌های اصلی)، مشکلات عدیده در کنترل شخصیت و تعامل با محیط، زمان تاخیر باورنکردنی در واکنش دادن شخصیت بازی به فرامین بازیکن و … به تجربه بازی ضربه جبران ناپذیری می‌زنند و در عین معیوب نشان دادن بازی از تاثیر چند نکته مثبت آن هم می‌کاهند.

لوکشین و اتمسفر در بازی‌های ترسناک حرف اول را می‌زند. Remothered Broken Porcelain از این جنبه، درست مثل Tormented Fathers عالی عمل می‌کند. بازی اول در یک عمارت بود (در سبک رزیدنت اویل) بازی دوم در یک هتل است (سایلنت هیل).

همین انتخاب لوکیشن‌ها در عین تکراری بودن تاثیر بخصوصی روی ذهن مخاطب می‌گذارند. چون از پیش ذهن را آماده پذیرفتن اتفاقات نابهنجار و خشن می‌کند. پر و بال دادن به اتمسفر بازی با طراحی محیط خوب و صداپردازی عالی شخصیت‌ها و محیط بر این تاثیر می‌افزاید و در نهایت معجونی دست اول به خورد بازیکن می‌دهد.

اما افسوس که همین معجون خارق‌العاده و مخوف به خاطر داستان جسته گریخته و شخصیت پردازی سطحی کار به جایی نمی‌برد. ترتیب روایت بازی آنقدر متناوب و در هم ریخته هست که احتمالا خود سازندگان هم در میانه راه کنترل اوضاع از دست‌شان خارج شده و در باتلاق جلو و عقب کردن زمان غرق شده‌اند.

بعد از چند ساعت اول و شروع نفس‌گیر بازی همه چیز سیر نزولی پیدا می‌کند و همه هیجان و خوف ناشی از قرار گرفتن در اتمسفر سنگین هتل و تعقیب شدن توسط دشمنان بی‌رحم هیچ هدف روایی خاصی را دنبال نمی‌کند. همین عامل مثل تیر خلاصی هر مخاطبی را از پوچ بودن تجربه بازی آگاه می‌کند.

Remothered Broken Porcelain ادامه‌ای بود که می‌توانست سرنوشت بهتری داشته باشد، اگر خودش را لایق چنین جایگاهی می‌دانست. عنوانی که تمامی ملزومات اولیه یک بازی موفق ترسناک را در خود داشت، ولی با عجله و زودتر از موعد از خواب مرگبار خود بیدار شده و پس از برداشتن چند قدم در جهات پراکنده و سر دادن نعره‌ای جانکاه با سر به زمین می‌خورد و احتمالا بار دیگر بلند نشود.

نقد و بررسی بازی Remothered Broken Porcelain روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

بخش مهمی که باید به تحلیل آن پرداخت گیم‌پلی بازی است. در مورتال شل همانند سری سولز باید واحد پولی رایج که همان «تار» است (قیر) جمع آوری کرده و با خرج کردن آنها در معادل «Bonefire» خودتان را ارتقاء می‌دهید. هسته اصلی تمامی بازی‌های «شبیه سولز» همین است. سازندگان درک درستی از اهمیت همین موضوع داشته‌اند و با طراحی مناسب مراحل و چینش دشمنان در محیط‌های بازی امکان خوبی برای کسب مهارت بازیکن و ارتقاء قابلیت‌هایش فراهم نموده‌اند.

اما در طرف دیگر قابلیت‌هایی که می‌توانید آزاد کنید چندان قابل لمس نیستند و بیشتر آنها تنها تاثیر سطحی بر روند بازی می‌گذارند. برای ارتقاء قابلیت‌های فردی آیتم‌های دیگری چون Glimpse هم در بازی وجود دارد که معادل Humanity در بازی سولز است ولی کمی متفاوت‌تر از آن مورد استفاده قرار می‌گیرد چون مورتال شل بخش آنلاین ندارد.

از این هسته اصلی و تغییر ناپذیر هر بازی شبیه سولز که بگذریم باقی عناصر گیم‌پلی مخلوطی از عناصر بازی‌های دارک سولز، بلادبورن و حتی «سکیرو» است. تقریبا همه چیز بازی شبیه به دارک سولز است به جز سریعتر شدن مبارزات مثل اتفاقی که برای بلادبورن افتاد و امکان 2 بار مردن مثل سکیرو. اما مثل سکیرو نمی‌توانید آزادانه در نقشه جابجا بشوید و به نقاط مرتفع آن دست یابید.

حتی شخصیت اصلی در Mortal Shell نمی‌تواند بپرد و یا از یک سکوی کوچک هم بالا برود! بسیاری از مناطق بازی با چند آجر محقر بر روی شما بسته شده‌اند. عامل اعصاب خوردکنی که در بازی‌ دارک سولز به وفور دیده می‌شد و اینجا هم ادای دینی به آن شده است.

شما در طول بازی «کالبدهای فانی» متعددی پیدا خواهید کرد. این کالبد‌ها به جا مانده از جنگجویان پیشین دنیایی هستند که به آن وارد می‌شوید. هر کدام از این جنگجویان موفق نشده‌اند راه خود را از کابوس تکرار شونده به بیرون باز کنند و در تنهایی در گوشه و کنار منطقه مرده‌اند.

با یافتن محل خواب ابدی ایشان می‌توانید وارد کالبد هر کدام شده و از توانایی‌های هر یک بهره ببرید. تعداد این کالبدها چندان زیاد نیست و هر کدام تنها در مقدار میزان سلامتی، Stamina و Resolve با یکدیگر تفاوت دارند. ارتقاء قابلیت‌های هر کدام با یکدیگر فرق دارد ولی در مجموع تفاوت اصلی کالبدها در همان تفاوت بین Stamina و میزان سلامتی است.

دنیای Mortal Shell کوچک و محدود است و به همین دلیل شمشیر و اسلحه‌های دیگر موجود در آن هم محدود و انگشت شمار است. در بازی دو شمشیر، یک عصا و یک چکش و میخ وجود دارد. با پیدا کردن آیتم‌های ویژه قادر هستید این چهار اسلحه را ارتقاء بدهید و توانایی‌های جالبی برای هر یک آزاد کنید.

قابلیت‌های آزاد شده برای اسلحه‌ها برخلاف قابلیت‌های فردی بسیار متنوع هستند و در روند مبارزات نقشی تعیین کننده دارند. برخی از آنها برای مبارزه با چندین دشمن مناسب هستند. برخی دیگر دشمن را به آتش می‌کشند و برخی دیگر سریع ولی کم اثر هستند. اینکه کدام اسلحه به درد کدام دشمن و محیط از بازی بخورد، سوالی است که پاسخ آن را با نهایت لذت و غرور از توانایی‌های خود خواهید یافت.

سیستم مبارزه بازی بسیار سنگین و با تاخیر است. مخصوصا اگر کالبدی سنگین و اسلحه بزرگ انتخاب کنید. ایجاد تعادل در سنگین بودن زره کالبد انتخابی و مناسب بودن شمشیر مورد استفاده تاثیری اساسی بر روند مبارزات خواهد داشت.

شما می‌توانید کالبدی با میزان سلامتی بسیار بالا انتخاب کنید و نگران ضربات دشمنان سریع ولی ضعیف نباشید و تمرکز خودتان را روی دشمنان اصلی بازی بگذارید. و یا اینکه با پوشیدن کالبدی سبک با میزان Stamina بالا کمی چابک‌تر به نبرد با دشمنان بپردازید. همه اینها بستگی به سبک دلخواه مبارزه شما دارند.

تنها تفاوت سیستم مبارزه Mortal Shell با Dark Souls در حذف شدن سپر از کل بازی و جایگزین شدن آن با سنگ شدن کالبد بازیکن و یا دفع کردن ضربه است. فرض کنید دشمن بالا پریده و در حال وارد کردن ضربه بر فرق سر شما است. در مورتال شل می‌توانید یا به ضربه جا خالی داده، یا سنگ شوید و یا با انجام حرکتی اساسی ضربه را دفع کرده و دشمن را گیج کرده و ضربه سهمگینی بر او وارد آورید.

درست مثل حرکتی که در Sekiro و یا Bloodborne قابل انجام بود. استفاده از این قابلیت نیازمند استفاده از یک خط Resolve است و پشت سر هم نمی‌توانید سنگ بشوید و تا دفعه بعد باید کمی منتظر بمانید.

سنگ شدن می‌تواند جلوی همه ضربات را بگیرد ولی پس از وارد شدن اولین ضربه تاثیرش از بین می‌رود، پس در مقابل دشمنان سریع و خشمگین بزرگتر از خودتان که با خوردن ضربه‌شان به سنگ قصد عقب نشینی ندارند باید ترکیبی از جا خالی دادن و سنگ شدن و دفع ضربه را بر قرار کنید. در مقایسه با دو فن دیگر، استفاده از فن دفع ضربه نیازمند مهارت بالایی است چون فقط لحظاتی قبل از وارد شدن ضربه باید آن را اجرا کنید.

ایجاد تعادل بین استفاده از Stamina، حمله و دفاع هسته اصلی مبارزات مورتال شل است. مهم نیست ساده‌ترین دشمن بازی جلویتان باشد و یا باس آخر بازی؛ اگر در حل این معادله چند مجهوله ناتوان باشید در عرض چند ثانیه از بین می‌روید.

هوش مصنوعی دشمنان در ابتدایی‌ترین سطح ممکن قرار دارد و شامل دو بخش می‌شود: (1) آنها شما را نمی‌بینند و سرشان گرم کار خودشان است (شاید طرف هنرمند بوده و در حال نواختن موسیقی جذاب با Lute فرسوده خود باشد)، (2) دشمن شما را دیده و با چماق به سمت‌تان می‌آید. حالت دوم خود به 2 بخش تقسیم می‌شود. دشمن به شما حمله می‌کند و یا اینکه فعلا شما را بررسی می‌کند. البته قضیه برای باس‌ها فرق دارد و آنها تنها سرعت حملات خودشان را تغییر می‌دهند.

ضعف در هوش مصنوعی و از پیش طراحی شده بودن حرکات و استراتژی مبارزات ضربه بزرگی به جذابیت بازی می‌زند. برخلاف ساخته‌های متعالی استاد میازاکی (!) دشمنان بازی پس از چند بار مواجهه دیگر چالش خاصی برایتان ندارد و حرکات انگشت‌شمار آنها به طور کامل قابل پیش‌بینی خواهد بود.

همین مساله برای سخت‌ترین باس‌ها هم صدق می‌کند. با اینکه انیمیشن‌های حرکات دشمنان به خوبی طراحی شده‌اند، تعداد آنها کم است و با کمی دقت می‌توانید بدون هیچ دردسری حرکات آنها را پیش‌بینی کرده و کلک‌شان را به راحتی بکنید.

البته برای آسان نشدن بیش از حد Mortal Shell سازندگان به سراغ کلک قدیمی در صنعت بازی‌سازی شده‌اند. یعنی تقلب از روی حرکت بازیکن و ایجاد برتری غیرمنصفانه برای دشمنان. حرکت بعدی دشمنان با توجه به حرکت فعلی شما طرح ریزی می‌شود و آنها قادر هستند بدون هیچ محدودیتی انواع و اقسام فنون رزمی را اجرا کنند در حالیکه میزان سلامتی و Stamina شما محدود است و بیشتر اوقات باید منتظر تمام شدن رقص مرگبار دشمنان جدی‌تر باشید تا فرصتی  برای حمله بیابید.

تعداد باس‌های بازی انگشت‌شمار و سبک مبارزه هر کدام در عین جالب بودن و تفاوت‌های جزئی، شبیه به هم کار شده است. بطوریکه با یک استراتژی متعادل می‌توانید همه باس‌ها و دشمنان بازی را به راحتی از بین ببرید. درست مانند بازی‌های سولز ضربه‌ای پرشی از فاصله دور با دامنه برخورد بالا و میزان صدمه متوسط بهترین راه برای شکست دادن همه جنبندگان بازی است.

چینش دشمنان و طراحی باس‌های بازی کمترین تلاشی برای مجبور کردن شما به تغییر استراتژی نمی‌کنند و همین مساله در کنار قابل پیش‌بینی بودن رفتار آنها سیستم مبارزه بازی را پس از مدت کوتاهی به تکرار همان ضربه جواب پس داده تبدیل می‌کند.

محیط‌های Mortal Shell به خوبی طراحی شده‌اند و جزئیات مناسبی دارند. با توجه به تعداد کم لوکیشن‌ها و محدود بودن گشت و گذار در آنها و با در نظر گرفتن طول کوتاه بازی، هیچوقت تکراری نمی‌شوند و تغییر مداوم مناظر و دشمنان سطح خوبی از تنوع بصری را برای شما به ارمغان می‌آورد.

لوکیشن‌های مخوفی از جنگل و مرداب گرفته تا دخمه و محیط‌های برفی و قبرستان‌های زیرزمینی منتظر شما هستند تا بهشان سر بزنید. طراحی و پیاده‌سازی این محیط‌ها هم قابل قبول صورت گرفته است. با اینکه در حد بازی‌ دارک سولز افسانه‌ای پیچیده و پر پیچ و خم نیستند ولی در حد خود جذاب بوده و ارزش سرک کشیدن را دارند.

جنبه‌های هنری Mortal Shell هم در سطح بسیار خوبی قرار دارند. با توجه به مستقل بودن بازی به هیچ وجه احساس کم کاری و بی ذوق بودن سازندگان به شما منتقل نمی‌شود. با اینکه چیز عجیب و غریبی به چشم‌تان خواهد خود اما همان جنبه‌های بصری آشنا و تکراری هم به بهترین نحو ممکن اجرا شده‌اند.

یکی از موارد آزاد دهنده عجیب بازی این است که پس از استفاده از هر آیتم‌ها قسمت بزرگی از سمت چپ صفحه نمایش به مدت نزدیک به 20 ثانیه توضیحات آیتم را نشان می‌دهد. همین اتفاق زمانی که آیتمی از روی زمین بر می‌دارید تکرار می‌شود. پس در بازی که بیشتر اوقات مشغول برداشتن و یا استفاده از آیتم‌های مختلف هستید باید با سمت چپ تصویر که حدود یک سوم تصویر خروجی را تشکیل می‌دهد خداحافظی کنید.

جنبه‌های فنی بازی هم محقر و قابل قبول هستند. گرافیک بازی به لطف استفاده از موتور قدرتمند Unreal Engine چشم‌نواز و زیبا هستند ولی کمتر سازنده‌ای وجود دارد که بتواند از این موتور حرفه‌ای نهایت استفاده را ببرد. سطح جزئیات و افکت‌های بصری به هیچ وجه با عناوین تکرار نشدنی چون Gears of War یا سری Batman: Arkham قابل مقایسه نیست.

زشت بودن همه جای Mortal Shell از نمای نزدیک، نبود افکت‌های آب و هوایی و نورپردازی، سایه‌زنی، جرقه، مه، دود و غیره توی ذوق می‌زنند، ولی می‌توان با نوپا و مستقل بودن تیم سازنده نبود آنها را توجیه کرد. در عوض رنگ‌بندی و انیمیشن‌های خوب تجربه بازی را دلپذیر می‌کنند.

شاید داستان بازی بی اهمیت‌ترین بخش باشد. روایتی نخ نما و تکراری با گنجاندن همه عناصر موجود در بازی‌های سولز. نحوه ارائه و روایت داستان هم چیز تازه‌ای برای گفتن ندارد. دیالوگ‌های گنگ و مبهم با استفاده از کلمات سنگین و قرون وسطایی هم کمکی به جذابیت آن نمی‌کند.

موسیقی متن Mortal Shell هم سرنوشتی مشابه دارد و متوسط رو به پایین است. افکت‌های صوتی و آواهای محیطی هم تکراری از مکررات هستند و حتی در معدود دفعاتی به خوبی استفاده نمی‌شوند و تکرار آنها باعث اعصاب خورد کنی می‌شود. این مساله در باس‌ فایت‌ها بیشتر به چشم می‌آید و سویچ کردن مداوم بین قطعه‌ای ملودیک و قطعه‌ای تکراری بیشتر از اینکه درگیر کننده باشد، روی اعصاب و روان بازیکن کار می‌کند.

با گفتن همه اینها باید اقرار کرد Mortal Shell یک بازی مستقل خوب است؛ متاسفانه تقلید بیش از حد از سری سولز اجازه نداده این عنوان محقر ولی جاه طلب پای خود را از گلیم خود فراتر بگذارد. نقش و نگار روی این گلیم خوش ساخت در زیر سایه ابهت سولز افسانه به زحمت دیده می‌شود و احتمالا با گذر زمان از آن به عنوان «همون بازی که به جای دفاع سنگ میشی» یاد خواهد شد!

نقد و بررسی بازی Mortal Shell روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

تیم‌های کوچکی در اقصی نقاط دنیا به وجود می‌آیند تا بازی بسازند و در بازار نامی برای خود دست و پا کنند. اما آرزوهای بزرگ و تعریف پروژه‌ای که بتواند با عناوین مطرح جهانی که استودیوها بزرگ و سرمایه‌های کلانی برای تولید آن‌ها صرف می‌شوند باعث نابودی این پروژه‌ها و تیم‌های کوچک می‌شود. بازی‌سازی مستقل دیدگاهی خاص و کلیدی است که تیم‌های مستقل باید از فلسفه وجودی آن در تولید کارهای خود استفاده کنند. در واقع می‌توان گفت بازی‌سازی مستقل تنها راه نجات و بقای یک تیم بازی‌سازی کوچک است.

بازی‌های مستقل (Indie games) یا همان Independent video games از نیمه دوم سال ۲۰۰۰ شناخته و معروف شدند. اگر از اولین بازی‌های ویدئویی صرف‌نظر کنیم که در واقع مستقل ساخته می‌شدند؛ با رشد سیستم‌های کامپیوتری و اینترنت در اوایل قرن جدید، وضعیت بازی‌سازان مستقل بهتر شد و محصولات بهتری توانستند تولید کنند و به دست مخاطبان بیشتری برسانند. در واقع اولین بازی مستقل همان اول بازی ویدئویی تنیس است که در سال ۱۹۵۸ ساخته شد.

 خطر پذیری

بازی مستقل را باید مترادف شجاعت، میل قلبی، اتفاقی نو و پیش‌بینی‌نشده قرار دهیم. در اصل بازی‌سازی مستقل پیش از هر چیزی روحیه متفاوت بازی‌سازی است. مهم‌ترین موضوع در بازی‌سازی مستقل انتخاب موضوع و هدف پروژه است. سازنده بازی تصمیم می‌گیرد که چه موضوعی را برای پروژه‌اش در نظر بگیرد و هدف اصلی‌اش نیز رقم زدن اتفاقی نو و خارج از قواعد و چارچوب است. زمانی که فعالیت خارج از چارچوب و خلاف جریان اصلی اهمیت پیدا می‌کند فروش بازی و موفقیت تجاری آن می‌تواند زیرسایه قرار بگیرد. بازی‌سازی مستقل قدم گذاشتن در مسیر تاریکی است که ممکن است پایانش موفقیت بزرگ را همراه داشته باشد.

یک شرکت چندملیتی و بزرگ نیز می‌تواند بازی مستقل تولید کنید چراکه بازی‌سازی مستقل در اصل یک روحیه است. روحیه‌ای که به بازی‌ساز اجازه می‌دهد خلاف جریان اصلی بازی‌سازی حرکت کند چارچوب‌ها را در نظر نگیرد و کاری متفاوت انجام دهد. از آنجا که خطر چنین کاری بالاست شرکت‌های بزرگ حاضر به پذیرش این خطر نیستند و ترجیح می‌دهند به جریان اصلی پایبند بمانند و حاشیه سودشان را حفظ کنند.

تعریف

برای شناخت بازی‌های مستقل در دومین قدم باید به این موضوع بپردازیم که بازی غیرمستقل چیست؟ در صنعت بازی، کمپانی‌های نام‌آشنا و قدرتمندی مانند الکترونیک آرتس (EA) و راک استار گیمز (Rockstar Games) وجود دارند که بازی‌های جریان اصلی (Mainstream) را در بازار توزیع می‌کنند. گاهی در تولید این بازی‌های چندین کمپانی بازی‌سازی مختلف درگیر می‌شوند. ممکن است یک کمپانی طراحی بازی را برعهده گیرد؛ کمپانی دیگر تولیدات فنی آن را اجرا کند؛ و کمپانی دیگری مسئول بازاریابی و توزیع محصول باشد. برای تولید بازی جریان اصلی، چند صد و حتی هزاران نفر درگیر می‌شوند تا محصولی نهایی وارد بازار شود.

تولید بازی مستقل متفاوت از این مدل است. تیم‌های کوچک که متشکل از برنامه‌نویسان و طراحان هستند اقدام به تولید بازی می‌کنند و خبری از چند صد یا هزاران نفر نیست. بسیاری از این بازی‌ها با سرمایه شخصی تولید می‌شوند یا از مدل‌های تأمین مالی جمعی مثل کیک‌ استارتر یا دسترسی سریع (Early access) برای جذب سرمایه استفاده می‌کنند.

قیام برای استقلال

ظهور کامپیوترهای شخصی ورق را برگرداند و تولید و عرضه بازی‌های ویدئویی را متحول کرد. انحصار شکسته شد و در اواخر دهه ۸۰ و اوایل ۹۰ هر بازی دوستی می‌توانست بازی را روی فلاپی ذخیره و روی سیستم شخصی‌اش اجرا کند. همین موضوع باعث شد تا بازی‌های دست به دست بچرخند و ایده‌ای به نام «ابزار اشتراکی» (Shareware) وارد صنعت بازی‌سازی شود. کاربران با دریافت بازی چندین مرحله را رایگان می‌توانستند بازی کنند و در صورت علاقه و تمایل به آن با توزیع کننده تماس می‌گرفتند و نسخه کامل بازی را دریافت می‌کردند. این موضوع به بازی‌سازان مستقل فرصت داد تا از تبلیغات کلامی به بهترین نحو استفاده کنند و افراد بیشتری را هدف قرار دهند.

عرضه دیجیتال

با شروع فعالیت پلتفرم‌های عرضه دیجیتال بازی روی اینترنت نظیر استیم و جی‌اوجی، بازی‌سازی مستقل وارد فاز جدیدی شد. امروز، بازی‌ساز مستقل با کمک اینترنت جامعه مخاطب بسیاری بزرگ‌تری را می‌تواند هدف قرار دهد. همین موضوع سبب شد تا تقاضا برای بازی‌های مستقل بیشتر شود و به‌طبع آن موفقیت بیشتری در عرضه به‌وجود آید که پیش‌تر وجود نداشت و شرکت‌های بازی‌سازی کوچک نیز درآمدزایی را آغاز کردند. «ماین‌کرفت» (Minecraft)، برید (Braid)، میت‌بوی( Meat Boy) و دنیایِ  گو (World of Goo) از بازی‌های مطرحِ مستقلی هستند که موفقیت بسیاری در بازار کسب کردند.

نیاز در ایران

استودیوهای بازی‌سازی از اوایل دهه ۸۰ فعالیت خود را به صورت جدی در ایران آغاز کردند. در این دوره محصولاتی ساخته و روانه بازار ایران شدند بازی‌هایی نظیر«لطفعلی خان زند» از جمله این محصولات بودند که در آن زمان به بازار ایران عرضه شدند. پس از موج اول بازی‌های ایرانی که کیفیت بالایی نداشتند، محصولاتی در بازار عرضه شدند که دغدغه اول تیم‌های سازنده‌شان کیفیت بود. بازی‌های نظیر «گرشاسپ»، «ارتش‌های فرازمینی» و دوگانه «شمشیر تاریکی» از جمله این بازی‌ها بودند.

در طول دوران حیات و فعالیت صنعت بازی‌سازی ایران شاهد تولید محصولات مستقل نیز هستیم. بازی‌های نظیر «مموراندا» که سرمایه ساختش را در کیک‌استارتر تامین کرد یا بازی تحسین‌شده «انگاره» و «فرزندان مورتا» که به زودی در بازار عرضه می‌شود در زمره این بازی‌های مستقل قرار می‌گیرند.

بازی‌سازی مستقل نیازمند حمایت است البته به این معنا نیست که تیم‌های بازی‌سازی نیازمند تامین بودجه از ارگان‌ها و سازمان‌های مختلف هستند. حمایت از بازی‌سازی مستقل یعنی حمایت معنوی و کمک به ریشه دواندن این فرهنگ و فلسفه در بازی‌سازی ایران است. در ایران رویدادهای نظیر Level  UP برگزار می‌شوند که امسال شاهد برگزاری دومین دوره آن هستیم. این رویداد می‌کوشد تا فلسفه بازی‌سازی مستقل را در بین جامعه بازی‌سازان ایرانی نهادینه کند و افراد و تیم‌های این حوزه را به سمت توسعه این قبیل بازی‌ها سوق دهد.

بدیهی است که حمایت از چنین رویدادهای و کمک به برگزاری و افزایش تعداد این قبیل رویدادها باید در دستور کار شرکت‌های بزرگ و سازمان‌های ذی‌ربط قرار بگیرد تا بازی‌سازان ایران بتوانند با این فرهنگ بیشتر و بهتر آشنا شوند و بازی‌های توسعه دهند که مورد استقبال مخاطبان بازی‌های مستقل در دنیا قرار بگیرد.

نیاز به عرضه دیجیتال

صنعت بازی‌سازی ایران جریان اصلی بازی‌سازی و سرمایه‌گذاران بزرگ با سرمایه‌های انبوه ندارد. به همین دلیل بازی‌سازان مستقل با سرمایه‌های شخصی یا سرمایه‌گذاری‌های محدود در این صنعت فعالیت می‌کنند. همین موضوع باعث می‌شود تا به پلتفرم‌های عرضه دیجیتال بازی‌های کامپیوتری نیاز باشد.

به تازگی هیولا، پلتفرم عرضه دیجیتال بازی‌های کامپیوتری، فعالیتش را در ایران آغاز کرده است. سال‌ها بود که نیاز به چنین پلتفرمی در بازار ایران حس می‌شد. محلی که بازی‌سازان مستقل بتوانند با گیمرهای ایرانی ارتباط برقرار و بازی‌های خود را به آن‌ها عرضه کنند. هیولا می‌تواند هزینه سنگین بازاریابی را برای بازی‌سازان ایران کمتر کند و مخاطب دسته اول (Early adopter) را با هزینه کمتری در اختیار آن‌ها قرار دهد. با رشد بازی‌سازی مستقل صنعت بازی‌سازی ایران نیز رشد می‌کند و می‌توان در آینده‌ای نزدیک شاهد این بود که ناشران و کمپانی‌های بازی‌سازی بزرگ نیز نیم‌نگاهی به استودیوهای بازی‌سازی و بازار ایران داشته باشند.

منبع سایت هیولا

هشت خوان، اولین بازی کارتی ایرانی است که شما در آن با یک رقیب آنلاین مبارزه می‌کنید!

در این بازی شما به همراه شخصیت های اساطیری ایرانی به نبرد با حریفان خواهید پرداخت و در گذر از هشت خوان با پهلوانان نامی ایران همراه خواهید شد. در این بازی بیش از 160 شخصیت و کارت منحصر به فرد با ویژگی‌های جذاب در اختیار شماست تا بتوانید استراتژی‌های متنوعی را در بازی پیاده کنید:

آرش به دستور شما در هر نوبت تمام لشگریان دشمن را تیر باران می‌کند…

اژدر با فرمان شما سرزمین دشمن را به آتش می‌کشد…

دژ سپید شما، هر نوبت توپ‌های خود را به سمت نیروهای حریف شلیک می‌کند…

و شخصیت‌های دیگری که همگی به فرمان شما هستند!

پس برای ماجراجویی در کارزار آماده شوید تا گوی سبقت را از رقبا بربایید!

لینک دانلود این بازی در سایت کافه بازار

 گیم ایمگ برای این تیم بازیسازی آرزوی موفقیت دارد.

بازی هشت خوان عرضه شد.

]]> https://vgmag.ir/iranian-games/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d9%87%d8%b4%d8%aa-%d8%ae%d8%a7%d9%86-%d8%b9%d8%b1%d8%b6%d9%87-%d8%b4%d8%af/feed/ 21 https://vgmag.ir/trailers/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-the-solus-project-%d9%85%d8%b9%d8%b1%d9%81%db%8c-%d8%b4%d8%af/ https://vgmag.ir/trailers/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-the-solus-project-%d9%85%d8%b9%d8%b1%d9%81%db%8c-%d8%b4%d8%af/#comments Wed, 17 Jun 2015 21:50:13 +0000 http://gameemag.ir/?p=29778 در نایشگاه E3 یک بازی جدید دیگر معرفی شد. این بازی که The Solus Project نام دارد یک بازی اول شخص Survivor است که محیطی فضایی دارد. این بازی قرار است در 3 ماهه اول 2016 عرضه شود و خواستگاه این بازی PC و کنسولها می باشند. هنوز معلوم نیست برای کنسولهای نسل هفتم نیز عرضه می شود یا خیر. تریلر این بازی را در ادامه می توانید مشاهده کنید.

بازی The Solus Project معرفی شد

1001 Spikes – Nicalis
Calibre 10 Racing Series – Bongfish GmbH
CastleStorm – Zen Studios
Chariot – Frima
Chuck’s Challenge 3D – Niffler
Contrast – Compulsion Games
Divekick Addition Edition + – Iron Galaxy Studios
Forced – BetaDwarf ApS
FRU – Through Games
Guacamelee Super Turbo Championship Edition – DrinkBox Studios
Gunscape – Blowfish Studios
Habitat – 4gency
Hyper Light Drifter – Heart Machine
It Draws a Red Box – Other Ocean
Nutjitsu – NinjaBee
Pinball Arcade – FarSight Studios
Q.U.B.E. Director’s Cut – Toxic Games
Riptide GP2 – Vector Unit
Roundabout – No Goblin
Sixty Second Shooter Prime – Happion Laboratories
Spectra: 8bit Racing – Gateway Interactive
Strike Suit Zero – Born Ready Games
Super Time Force – Capybara
The Last Tinker – Mimimi Productions
Wulverblade – Darkwind Media