روزهای خاکستری یک بازی سطحی، کم عمق و قابل پیش بینی است که کاملا شلخته و درهم و برهم و تنها با اهداف تجاری ساخته شده است و خریداران بازی ایرانی را از این صنعت به کلی دلزده و ناامید می کند.

نمی دانیم چه اصراری است که در این اوضاع بد اقتصادی و مشکلات تورم و کسری بودجه دولت، هرکسی که از شغلش دست می کشد به سراغ بازی­سازی می آید؟ ساخت یک بازی رایانه ­ای یک پروسه فنی، علمی و با برنامه و قاعده است که باید توسط متخصص و کاردان آن پیش برود. متاسفانه در اغلب پروژه های بومی این روند دقیق پیگیری نمی شود و نتیجه اش افزایش قارچ مانند بازی های بی کیفیت و درجه چند داخلی است که مخاطبان ایرانی را دلسرد کرده و بازارش را خراب تر از وضعیت حال حاضرش می کند.

نمونه اش هم بازی روزهای خاکستری که با اصرار سازندگانش با موتور قدرتمند UDK ساخته شده و ای کاش که این اتفاق نمی افتاد؛ چرا که باید مدت ها وقت برای آموزش و یادگیری کار با آن صرف گردد. بازی به سبک اول شخص ساخته شده که به طور پیش فرض بسیاری از المان های آن در انجین UDK تعبیه گردیده و کار ساخت یک بازی دم دستی را ساده تر می کند.

سلاح های بازی به طور واضحی از بازی های اول شخص مشابه نظیر Call of Duty برداشته شده اند و کدهای دکمه زنی (QTE) و انیمیشن های از پیش تعریف شده دوربین اول شخص نیز از بسیاری از مراجع اینترنتی دانلود شده اند و یا در حالت خوشبینانه، پکیج های آماده آن خریداری گردیده. هوش مصنوعی دشمنان و چیدمان محیط نیز از زحمات استدیو بازی می باشد که نتیجه آن یک شلم شوربای بزرگ و بی در و پیکر می باشد.

در این میان صحبت از گیم دیزاین خنده دار است و دشمن ها به صورت دیمی در میان مراحل کاشته شده اند. صدا برداری و دیالوگ ها هم ظاهرا با دستگاه های موبایل و توسط همان اعضای تیم سازنده ضیط شده که این همه بی کیفیت و پر از نویز و هواست! در این گیر و دار، داستان بازی درباره یک کشور خارجی است و با وجود نو بودن سوژه عملا چیزی برای عرضه به بازیکن ندارد.

شاید در حین بازی کردن این عنوان به تعدادی نکات مثبت و قابل تامل در طول بازی نیز بربخوریم و متوجه فعالیت های تیم سازنده بشویم ( که واقعا همین گونه است ) ولی چه فایده که در نهایت روزهای خاکستری نمره مردودی می گیرد.

جالب است که با تمام این نکاتی که گفته شد، به عقیده ما روزهای خاکستری از حدود 70 درصد بازی های اکشن اول شخص داخلی در سطح بالاتری قرار می گیرد!

اصرار تیم های کوچک و مستقل داخلی را که نهایتا بین 3 تا 5 نفر نیرو دارند را به ساخت بازی های وسیع و سطح بالا نمی فهمیم. با این منابع اگر استدیو هخامنش به سراغ یک بازی موبایلی Casual و کوچکتر می رفت؛ قطعا می توانست بازی بهتری را تولید کند و با عنایت به این که روزهای خاکستری تولید دوم این استدیو می باشد، هیچ بهانه ای قابل پذیرفتن نیست.

بازی حادثه در تهران نیز اولین کار همین استدیو می باشد که متاسفانه آن هم از کیفیت نامناسب و پایینی برخوردار بود. وارد کردن چنین بازی هایی به عنوان محصول ایرانی به بازار کشور برای درآمد زایی، خیانت بزرگی به دیگر بازیسازان زحمت کش و فعال کشور است؛ چرا که غالب مخاطبان را به کلی از بازی های ایرانی دلزده کرده و خریدهای آتی آن ها را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

شما چه فکر می کنید؟ آیا روزهای خاکستری را تهیه کرده اید؟ کیفیت و ساخت آن را چگونه و در چه حدی دیدید؟ آیا با برخوردهای محکم و سفت و سخت با این دست بازی ها، برای بازگرداندن بازی سازان واقعی به جایگاه خودشان موافقید؟