یکی از مهمترین بخش‌هایی که همیشه در این عنوان با شایستگی از آن یاد برده‌ایم، داستان و نحوه روایت آن است. شاید مثال‌های زیادی را بتوان برای کلیت داستان شماره اول بازی نام برد، اما نحوه روایت داستان و روابط بین دو کاراکتر «جول» و «الی»، آن را به اثری فاخر تبدیل کرد.

اثری که در کنار گیم‌پلی، گرافیک و بازیگری ناب، جایی برای بحث باقی نمی‌گذاشت. به احتمال بسیار زیاد، برای خیلی از مخاطبین، همانند نگارنده، بخش داستانی یکی از مهمترین چیزهایی است که در شماره دوم با اشتیاق به دنبالش بودیم؛ اما تمامی مشکلات دقیقا از همینجا آغاز می‌شود.

شاید همین مهم باعث شده که بخش اعظمی از این نقد برروی داستان بازی تمرکز کند. در همین ابتدا باید گفت که سعی شده نقد داستان بازی بدون لو دادن بخش‌های اصلی آن انجام بگیرد و همین دلیل شاید بعضی از جملات و توضیحات برایتان بی‌مفهوم باشند، پس، از خواندن ادامه متن امتناع نکنید.

داستان قسمت دوم از جایی که قسمت اول به پایان رسید آغاز می‌شود. جول و الی به منطقه «جکسون»، جایی که برادر جول تمدن و شهری کوچک را در آن ساخته باز‌میگردند. الی هنوز سوالات بی‌جواب زیادی در مورد اتفاقاتی که در بیمارستان افتاده بود دارد و جول از پاسخ دادن به این سوالات سربازمیزند.

همین امر باعث بوجود آمدن اختلافاتی بین این دو شده و روابط بین این دو کمی رو به سردی می‌گذارد. از سوی دیگر حالا الی بزرگ شده و با یک فرد 19 ساله طرف هستیم که تجربه زیادی را در این دنیای بیرحم بدست آورده است و در این بین وارد رابطه‌ای عاطفی‌ با یکی از کاراکترهای جدید به نام Dina می‌شود.

روزها و ماه‌ها می‌گذرد و طبق روال، افراد این شهرک بصورت گروه‌های دوتایی برای حفظ امنیت اطراف منطقه و پاکسازی آن از شر زامبی‌ها راهی کوه‌ها و جنگل‌ها می‌شود. در همین بین با کاراکتر جدید دیگری با نام Abby آشنا می‌شویم که بصورت موازی داستان خود را برایمان بازگو خواهد کرد و در همان ابتدا می‌توان پیش‌بینی کرد که در یک جایی از روایت، داستان این افراد به یکدیگر متصل خواهند شد.

بر اثر اتفاقی غیرقابل پیشینی، اوضاع در هم ریخته و الی راهی سفری برای انتقام می‌شود! تا اینجای کار همه چیز بخوبی و خوشی پیش می‌رود و تا اواسط بازی که مدت زمان کلی آن نزدیک به 30 ساعت است، با الی از موانع و مشکلات زیادی گذر کرده و با دو گروهک به نام‌های Wolf و Scars آشنا می‌شویم که به ظاهر جنگی قدیمی بین این دو در جریان است.

دقیقا مشکل از نیمه دوم بازی آغاز خواهد شد، جایی که شما کنترل Abby که عضوی از گروه Wolf  است را در اختیار می‌گیرید تا با جنبه‌های مختلف زندگی و خصوصیات و گذشته او آشنا شوید. اگر شما هم حسی همانند نگارنده دارید، این بخش از بازی با اهمیت و جذابیتی نزدیک به صفر برایتان دنبال خواهد شد.

نه تنها این کاراکتر برایمان هیچ اهمیتی نداشت، بلکه با وجود تلاش فراوان کارگردان برای ایجاد حس همزادپنداری بازیکن با او، این مهم به واقعیت تبدیل نشده و بیشتر حکم قرص خواب را برایمان داشت. مخصوصا اینکه از کرده‌های او با خبر هستید. البته شاید مهمترین دلیل این امر طولانی بودن بیش از زمان روایت داستان اوست.

در کنار این بخش از روایت، شما شاهد جنگ بین گروه «ولف» و «اسکارز» خواهید بود که به هیچ عنوان ربطی به داستان کاراکترهای اصلی ما یعنی الی و جول ندارند و باید ساعت‌های بسیار طولانی را وقف گشت و گذار با Abby کنید. اگر Uncharted 4 را تجربه کرده باشید، متوجه شده بودید که بخش داستانی و روایت بین کاراکترها تا حدودی سنگینی بیشتری نسبت به بخش گیم‌پلی و اکشن داشت.

باید بگویم که این مسئله در این عنوان با شدت بیشتری بازگشته و حالا بیشتر زمان گیم‌پلی شما خرج راه رفتن و گشت و گذار در محیط‌های بسیار بزرگ آن خواهد شد. گشت و گذاری که در نیمه اول می‌توانستیم آن را تحمل کنیم اما در نیمه دوم بر مشکلات افزود و هرچه سریعتر خواستار اتمام بازی بودیم.

همین نبود تعادل کافی در اکشن و روایت، و طولانی بودن بخش‌هایی از آن، باعث بوجود آمدن مشکلات دیگری از جمله تکرار و مکررات شد. بدین صورت که تقریبا قدم بعدی را می‌توانید حدس بزنید و گیم‌پلی آن جذابیت ابتدایی خود را از دست می‌دهد، برای مثال تقریبا تمامی درهایی که برای ادامه مرحله نیاز به عبور از آن دارید قفل هستند! و از یک راه فرعی که بر سرراهتان زامبی‌هایی قرار دارند عبور کنید!

بعد از گذر از این مراحل، به پایان بازی رسیدیم و حقیقتا با توجه علت و معلول‌هایی که در طی داستان دیده بودیم، ما را ارضا نکرده و از آن ناامید شدیم. نباید در این بین از تبلیغات دروغین سونی برای داستان این بازی چشم‌پوشی کرد که برای رسیدن به اهداف خود و شُک حداکثری، متوصل آن شده بودند!

متاسفانه نمی‌شود بدون لو دادن بخش‌هایی از داستان آن را موشکافی کرد، پس در همین‌جا از ادامه صحبت سرباز می‌زنیم. شاید احتیاج به یک مقاله مجزا و یا یک پادکست باشد تا در این مورد بحث و بررسی شود.

بعد از داستان به بخش ‌گیم‌پلی زیبای این اثر می‌رسیم. گیم‌پلی‌ای که در شماره اول تقریبا به کمال رسیده بود و در هر دو بخش مخفی‌کاری و اکشن، استاندارهای جدیدی برای صنعت تعریف کرد. این شماره نیز از این موضوع مستثنا نیست و با گیم‌پلی‌ای کاملا پولیش شده طرف هستیم.

اکشن بازی به همراه خشونت بشدت بالای آن، لحظات پرهیجانی را برایتان بوجود خواهد آورد. هوش‌مصنوعی دشمنان پیشرفت کرده‌اند و در خیلی از مواقع مشکلات شدیدی را برایتان بوجود خواهند آورد. کافی است چند ثانیه بیشتر پشت یک مانع سنگر بگیرید تا هوش‌مصنوعی این موضوع را متوجه شده و با هماهنگی با دیگر یارانش، شما را در مخمصه‌ای بزرگ قرار دهند.

درست شنیدید، اینبار دشمنان دائما در حال صحبت و گفتگو و جویای حال یکدیگر هستند. درست است که شاهد فریادهای تکراری و صدازدن اسامی تکراری خواهید بود اما این چیزی از ارزش‌های آن کم نخواهد کرد. از سوی دیگر سگ‌های شکاری نیز به جمع دشمنان اضافه شده‌اند که می‌توانند بوی شما را از فاصله دور گرفته و به دنبال ردی از شما به دنبالتان بیایند، که این امر باعث خواهد شد حتی در حالت مخفی‌کاری نتوانید نفس راحتی بکشید و باید دائما در حال تغییر مکان باشید.

کمبود مهمات و لوازم اولیه برای ساخت وسائل مورد نیاز در اینجا حتی بیشتر از پیش حس می‌شود و باید دائما در حال کنکاش گوشه و کنار مراحل باشید. واقعیت این است که این کار بعد از مدتی می‌تواند حوصلیتان را سر ببرد. شاید اگر از گیمر سوال شود که چه چیزی در بخش گیم‌پلی شما را آزار داد، پاسخ آن بازکردن کشوهایی است که به ظاهر تمامی ندارند و بازی را گاهی عملا به یک Looter تبدیل می‌کند!

این امر به طور مستقیم به ضرب‌آهنگ بازی لطمه وارد کرده و وقتی آن را در کنار قدم‌زنی‌های مداوم کاراکترها قرار دهیم شاید بتوانید تصویری از چیزی که مد نظرمان هست را بدست آورید. اگر بخواهیم کلیت موضوع را در نظر بگیریم و کمی از جزئیات دور شویم، باید گفت که گیم‌پلی بازی همان ریشه خود را حفظ کرده و تقریبا چیز جدیدی به آن اضافه نکرده است.

این موضوع را نمی‌توان به عنوان نکته منفی در نظر گرفت اما نمی‌توان از آن به عنوان نکته مثبت نیز یاد برد. شاید تغییرات ریزی در بطن گیم‌پلی را مشاهده کنید اما تمامیت آن تقریبا همان چیزی که قبلا دیده بودیم. آنطور که باید حس تازگی ندارد و به علت طولانی بودن بی‌دلیل، حس یک چرخه‌ی تکراری به ما القا کرد!

همانند نسخه قبلی، قابلیت ارتقای کاراکتر در این عنوان نیز موجود است اما به طرز عجیبی کلمه «بی استفاده» را می‌توان برای آن بکار برد. تاثیری که این ارتقاها برای کاراکتر ایجاد می‌کنند، به غیر از چند مورد بسیار کوچک، تقریبا هیچ است و حتی می‌توان بدون ارتقا به راه خود ادامه دهید.

محیط بازی حالا بسیار بزرگتر شده‌ و شما در مناطق مختلفی از آن می‌توانید به گشت و گذار پرداخته و در گوشه و کنار دنیای بزرگش چیزهای جدیدی کشف کنید. برای رسیدن به هدف راه‌های زیادی پیش رویتان قرار دارد اما با این حال هدفتان مشخص است.

دشمنان بازی تغییرات آنچنانی‌ای به خود ندیده‌اند و می‌توان آن‌ها را در دو دسته انسان‌ها و زامبی‌ها قرار داد. انسان‌ها که از دو گروه Wolf ها و Seraph (اسکارز) تشکیل شده‌اند و زامبی‌ها که دارای انواع مختلف هستند. تنها زامبی جدید اضافه شده به نظر می‌رسد Shamblerها باشند که شباهت بسیار زیادی به Bloaterها دارند و روش مقابله با آن‌ها نیز به همان شکل است.

خارج از این مورد چیز جدیدی در بخش دشمنان نخواهید دید. انسان‌ها نیز به یکدیگر شبیه هستند با این تفاوت که گروه Seraph همکاری بیشتری نسبت به Wolf دارند و بیشتر از سلاح‌های سرد برای مقابله با شما استفاده خواهند کرد و با کمک سوت زدن دائما یکدیگر را از موقعیت با خبر می‌کنند.

از تمامی توضیحات بالا که بگذریم، می‌رسیم به بخشی از بازی که حجت را در این نسل تمام کرد. نسخه قبلی این عنوان در آخرین سال عمر کنسول PS3 منتشر شد و از نظر گرافیکی همه را انگشت به دهان گذاشت. حالا شرکت ناتی‌داگ دوباره همین کار را انجام داد و در آخرین سال عمر این نسل، برروی کنسولی که سال 2013 عرضه شده، کاری انجام داده که با کلمه‌ای غیر از معجزه نمی‌توان از آن یاد کرد. گرافیک این عنوان چه از لحاظ تکنیکی و چه از نظر هنری، تکرار نشدنی و خارق‌العاده است.

اغراق نکرده‌ایم اگر بگوییم گرافیکی که در این عنوان شاهد بودیم، کاملا شبیه به یک عنوان نسل بعدی است! مدلینگ و نورپردازی در بالاترین حدی است که می‌توان در یک حالت ریل‌تایم در نظر گرفت. موتور داخلی شرکت Naughty Dog و طراحان و مهندسین، بار دیگر ثابت کردند که در این کار خبره هستند و هیچ شرکتی به این راحتی به آن‌ها حتی نزدیک هم نخواهد شد.

صحنه‌ها، محیط‌ها و مناظری که با آن‌ها روبرو خواهید شد به معنای واقعی کلمه واقعیت‌گرایانه‌ترین چیزی است که تاکنون دیده‌اید. حتی مناظر و لحظاتی هستند که از بسیاری از عناوین انیمیشن و مدلینگ‌های از پیش رندر شده CGI نیز کیفیت بهتری دارند!

در سوی دیگر کار گروه انیمیشن را داریم که مثال مشابهی ندارد. حالات چهره کاراکترها در کنار بازیگری فوق‌العاده بازیگران به شما طبیعی‌ترین و زنده‌ترین کاراکترهایی را به ارمغان آورده که تا کنون در این صنعت دیده‌ایم. اگر بخواهیم وارد تک‌تک جزئیات بکار رفته در بخش گرافیکی این بازی شویم، باید مقاله‌ای جداگانه برای آن نوشت!

شاید بتوانم به جرئت بگویم که کار تیم هنری و مهندسی این بازی که در نظر نگارنده می‌توانند نمره کامل و حتی بیشتر از آن را دریافت کنند و کاری که انجام داده‌اند، بیش از صرفا «تحسین» ارزشمند است. صداگذاری و صداپیشگی نیز بخش دیگری است که می‌توان از آن بصورت خاص یاد کرد.

بازیگران کار خود را به بهترین نحوی که می‌توانست انجام داده‌اند و در این بین می‌توان «تروی بیکر» صدا پیشه جول را نقطه اوج این کار دانست. تروی بیکر در این عنوان بشدت متفاوت حاضر شده و «احساس» را از تک تک کلماتی که به دهان می‌آورد حس خواهید کرد.

از سوی دیگر صداگذاری دقیق بازی باعث شده تا این عنوان بهترین و جاه‌طلبانه‌ترین عنوان در بخش کمک به معمولین و کم‌بینایان باشد. کافی تا تنظیمات خاص آن را فعال کنید تا بتوانید تنها با کمک صدا به تجربه آن بپردازید! نباید از موسیقی بسیار زیبایی که قبلا نیز تجربه آن را داشتیم غافل شویم. هنر سیری ناپذیر Gustavo Santaolalla در اینجا نیز یارای گوش‌هایتان خواهد بود تا اتمسفر این دنیای بیرحم را تا حدودی برایتان به سوی آرامش سوق دهد.

کلام آخر

نقد و بررسی The Last of Us Part II شاید یکی از سختترین نقدهایی بود که نوشتم. بعد از اتمام بازی، برای ساعت‌های متوالی می‌توانستم در موردش صحبت کنم اما نوشتن یک متن در مورد این بازی، برایم سخت‌ترین بخش ماجرا بود.

نقدی که پیش رو دارید شاید بطور تمام و کمال نتوانسته زیبایی‌ها و در مقابل مشکلات بازی را برایتان بازگو کند و دلیل اصلی آن هم جلوگیری از لو رفتن داستان و جزئیاتش بود. این عنوان براستی که جاه‌طلبانه‌ترین عنوانی بود که شرکت Naughty Dog برای ساختش اقدام کرد و ریسک‌های ریز و درشت زیادی را در پی آن بر گردن گرفت که به نظر می‌رسد آنگونه که باید جواب نداده است!

از نظر نگارنده، این عنوان بیشترین ضربه را از بخش داستان و نوع روایت آن می‌خورد و به وضوح تصمیم‌گیری یک طرفه کارگردان (با وجود کارگردانی فوق العاده) و نویسنده در بعضی از موارد به این مشکلات می‌افزاید. گیم‌پلی بازی که بعد از مدتی دچار تکرار و مکررات شده نیز بخش دیگری ست که ضربه کوچکی را به پیکر این عنوان وارد می‌کند.

این عنوان از ارزش بالایی برخوردار است اما، شاید یکی از آرزوهای طرفداران این باشد که شماره بعدی‌ای برایش ساخته نشود تا همینجا پرونده این اثر در مدیوم صنعت گیم بسته شود. تصمیمی سخت که به ناتی داگ و البته سونی بستگی دارد.

]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-the-last-of-us-part-ii/feed/ 105 https://vgmag.ir/news/%da%86%d8%b1%d8%a7-%d8%aa%d8%b1%d9%88%db%8c-%d8%a8%db%8c%da%a9%d8%b1-%d8%af%d8%b1-borderlands-3-%d8%ad%d8%b6%d9%88%d8%b1-%d9%86%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%af-%d8%9f/ https://vgmag.ir/news/%da%86%d8%b1%d8%a7-%d8%aa%d8%b1%d9%88%db%8c-%d8%a8%db%8c%da%a9%d8%b1-%d8%af%d8%b1-borderlands-3-%d8%ad%d8%b6%d9%88%d8%b1-%d9%86%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%af-%d8%9f/#respond Thu, 11 Apr 2019 17:00:25 +0000 https://vgmag.ir/?p=100626 وی جی مگ: چندی پیش مشخص تروی بیکر در Borderlands 3 و برای صداگذاری Rhys که آن را در تریلر معرفی بازی مورد بحث مشاهده کردیم حضور به عمل نخواهد آورد. همان‌طور که می‌دانید Rhys شخصیت اصلی بازی Telltale’s Tales from the Borderlands محسوب می‌شد و اکنون عدم حضور تروی بیکر در نسخه سوم، سوال‌های زیادی را برای طرفداران ایجاد کرده است.

به گزارش وی جی مگ، به دنبال این موضوع یکی از طرفداران در توییتر علت عدم حضور تروی بیکر در Borderlands 3 را از کارگردان این بازی یعنی رندی پیچفورد سوال کرد. به گفته مدیرعامل کمپانی Gearbox و به نقل از کارگردان صوتی استودیو، این تصمیم شخصی تروی بیکر بوده و علتی برای آن ارائه نشده است. با این حال به نظر می‌رسد این موضوع تاثیر زیادی روی بازی نهایی نخواهد داشت زیرا براساس گفته‌های پیجفورد می‌توان نتیجه گرفت Rhys نقش قابل توجه و زیادی در Borderlands 3 ایفا نمی‌کند. «با توجه به چگونگی حضور Rhys در بازی، فکر نمی‌کنم این مسئله اهمیت زیادی داشته باشد. هنگامی که بازی عرضه شود متوجه گفته من خواهید شد و ممکن هم هست با من مخالف باشید.»

همواره این احتمال وجود دارد سوئتفاهم‌هایی پیش آمده باشد که منجر شده بیکر از حضور در بازی Borderlands 3 امتناع کند. عنوان مذکور در تاریخ 13 سپتامبر 2019 (22 شهریور 98) برای سه پلتفرم Xbox One، PS4 و PC عرضه می‌شود.

به گزارش وی جی مگ، درسی که نیل دراکمن به بازیگر نقش جول داد باعث شد تا او در کارهای خود احساس آرامش و راحتی بیشتری داشته باشد. و این درس بدین گونه بود که چگونه بدون نیاز به مورد تایید و اعتبار قرار گرفتن کار و عملکرد خود را انجام دهد که البته این مورد برای یک بازیگر، امری دشوار محسوب می‌شود زیرا اصل بازیگری براساس واکنش مخاطب، درک و تفسیر او شکل می‌گیرد.

Baker صحبت‌های خود را بدین شکل آغاز کرد که چه طور بدترین منتقد خود به حساب می‌آمد. وی خود را به دام افتاده در این تفکر که باید در چرخه تکامل بازیگری و جلب رضایت مخاطب خوب عمل کند می‌دید. این وسواس فکری کار را به جایی رساند که Baker اعتراف کرد که حتی نقش کارگردانی را از دراکمن هم دور کرده بود و آن‌جا زمانی که بود که رویکرد Troy Baker به بازی تغییر کرد و توانست به درک درستی برسد.

هنگام صحبت در خصوص “Video Village” که مکانی است برای بازیگران که در آن می‌توانند پس از ایفای نقش در یک صحنه، نظر و واکنش مخاطب را به صورت همزمان و زنده به دست آورند، Troy Baker اشاره کرد که که او به قدری از واکنش مخاطبین غافل‌گیر شده بود که احساس می‌کرد باید همواره آن را به دست بیاورد و به جای حس کردن محیط صحنه و تمرکز روی آن، روی کسب واکنش از مخاطب تمرکز می‌کرد. در این زمان بود که کارگردان The Last of Us از Troy Baker خواست تا دیگر به Video Village نرود که البته این مورد نوعی تمسخر را از سوی بازیگر نقش جول در آن زمان به همراه داشت.

در آن زمان Baker به شوخی خطاب به دراکمن اظهار کرده بود که “من می‌دانم این اولین کارگردانی توست اما این اولین فیلم‌برداری من نیست.” توصیه‌ و نصیحت نیل دراکمن آن‌جا بود که رویکرد Troy Baker به بازی و بازیگری را تغییر داد که به گفته خود او تاکنون در کارش به آن توجهی نکرده بود. عبارت ساده نیل بدین صورت بود که «کار تو این است که به من کارگردان اعتماد کنی. کار تو این است که دیده شوی نه این که خودت ببینی.» این توصیه Troy Baker را شوکه کرد و تغییری در او ایجاد نمود که هم‌‌اکنون هم در پروسه کاری خود اعمال می‌کند.