وی جی مگ: هیدئو کوجیما کارگردان بازی Death Stranding در مصابه ای با رادیو BBC 1 گفته که ” در امروز به واسطه اینترنت بیش تر از گذشته ارتباط وجود دارد و ارتباطات باعث می شود مردم بیشتر ازقبل به همدیگر تعرض و حمله کنند. و این مطلبی بوده که کوجیما در بازی جدیدش خواسته به آن بپردازد که مردم باید بیشتر به ارتباطات و رفتارهایش فکر کنند.

کوجیما در این مصاحبه پا را فراتر گذاشته و مسائل سیاسی را نیز وارد این قضیه کرده. سیاستهای انگلستان و آمریکا را نیز نقد کرده:

رئیس جمهور آمریکا ترامپ را نگاه کنید. او دستور داده یک دیوار بسازند. بعد انگلستان را نگاه کنید. برگزیت و جنجان آن هنوز پابرجاست. دیوارهای زیادی در دنیا وجود دارد که باعث می شود مردمان دنیا فقط به خودشان فکر کنند و نه چیز دیگر. دنیای امروز دنیای خودخواهی و فردگرایی و منم منم هاست.

اشاره کوجیما به نقش اول بازی Death Stranding یعنی Sam Porter با بازی Norman Reedus است که با حمل و رساندن بسته هایی به نقاط کور و خارج از دسترسی در بازی سعی در اتحاد و از بین بردن این فردگرایی و خودخواهی را دارد. و وضعیت دنیای امروز را به طور کلی نقض می کند و زیر سوال می برد. در ادامه کوجیما در مورد اینکه بازیها به طور کلی فردگرایی و تنها بودن را القا می کنند نیز این جواب را داد که:

شاید با خود بگویید بسیاری هستند که به صورت تنها و در اتاق خود می نشینند و بازی را انجام میدهند و هیچ تعاملی با دنیای بیرون و اتفاقات آن ندارند. باید بگویم که هدف این بازی همین بوده که به همه آن گیمرها بگوید شما تنها نیستید و انسانهای بی شماری در دنیا وجود دارند که دوست داشتنی هستند و همانند شما فکر می‌کنند. کسانی که احساسات دارند و دقیقا همانند شما دنیا را احساس می کنند. دقیقا این حسی ست که دوست دارم هنگام انجام بازی DS به گیمرها دست بدهد.

بازی Death Stranding در حال حاضر با متای 84 از 74 نقد روی کنسول PS4، در شرایط بسیار خوبی به سر می برد و نگاه کلی منتقدین به این بازی بسیار خوب بوده. این بازی در تابستان 2020 برای PC نیز عرضه می شود. آیا با سخنان کوجیما در مورد بازی اش و انگیزه های او موافقید؟

]]> https://vgmag.ir/news/%d8%a8%d9%87-%da%af%d9%81%d8%aa%d9%87-hideo-kojima-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-death-stranding-%d9%88%d8%a7%da%a9%d9%86%d8%b4%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%85%d9%be-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%da%af/feed/ 6 https://vgmag.ir/cases/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%db%8c%db%8c-%d8%a7%d9%82%d8%aa%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c-breaking-bad-the-video-game-%d9%85%d9%85%da%a9%d9%86-%db%8c%d8%a7-%d8%ba%db%8c%d8%b1/ https://vgmag.ir/cases/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%db%8c%db%8c-%d8%a7%d9%82%d8%aa%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c-breaking-bad-the-video-game-%d9%85%d9%85%da%a9%d9%86-%db%8c%d8%a7-%d8%ba%db%8c%d8%b1/#comments Sat, 06 Jul 2019 14:23:39 +0000 https://vgmag.ir/?p=102329 همانطور که می دانید سریال مشهور و پرطرفدار Breaking Bad چند سالیست که به پایان رسیده است. اما مثل روز روشن است که این مسئله نه می تواند برای طرفداران این سری خوش حال کننده باشد نه برای جامعه ی تلویزیونی کشور آمریکا. حتی خالق این سری پرطرفدار تلویزیونی یعنی Vince Gilligan هم علاقه مند است این سری را ادامه دهد و به این زودی ها پایانی بر آن نبیند. ادامه ی این سریال در هر شکل و شمایلی می تواند برای طرفداران آن وسوسه انگیز باشد. حتی شاید در قالب صنعتی دیگر که در حال حاضر پویاتر هم است. یک عنوان برای کنسول های بازی ….

مطمئنا اولین گام برای این کار، این است که محصول مورد نظر ما در صنعت بازی تمامی المان های آن سریال پرطرفدار را به همراه داشته باشد. این بازی شامل یک ضد قهرمان خواهد بود; توانایی Walter برای حل معماها و پازل ها را در قالب یک هنر دارا خواهد بود; علاوه بر این ها شامل تعداد زیادی کارکتر منفی نیز باید باشد. می توان از آن به عنوان Grand Theft Auto ی دیگر نام برد که شخصیت اصلی آن Walter White است…

نتیجه ی نهایی عنوان بالا برای این مجموعه ی تلویزیونی، یکی از بدترین ایده های ممکن است. هر کس که بتواند ما را از دست این ایده ی بسیار بد خلاص کند , لطف بسیاری به ما کرده است. (به جای اینکه از این ایده بهره ببریم بهتر است از ایده ی ساخت یک بازی مبتنی بر رمان های تعاملی و گرافیکی استفاده کنیم. خب در نگاه اول ایده ی بسیار خوبی است.) انتظارات بسیار بالای طرفداران این سری ممکن است بازیسازان کنسولی را مجبور سازد که به تقلید محض از این سری پرطرفدار بپردازند. اما راه بهتر این است که با ترکیب بخش های مختلف و استفاده از ایده های مختلف حتی الهام گیری از بازی های بزرگ، محصولی قابل ملاحظه و صد البته نو تولید نمایند.

ممکن است در نگاه اول این عمل نیز پر خطر و ریسکی باشد و باعث شود بعضی قسمت های جادویی سریال به ناچار در این بازی حذف گردند. اما خب صنعت مورد صحبت ما صنعت بازیست و بازیسازان مطمئنا خواهند توانست برای پر کردن این قسمت های جادویی، قسمت های جدیدی را خلق نمایند. یکی از بهترین دلایل مورد نظر اینجانب، نویسنده ی مطلب حاضر برای تبدیل همه چیز این سریال پرطرفدار به یک بازی رایانه ای نیز دقیقا همین است. در صنعت بازی، بازیسازان کار هایی را ممکن می کنند که عملا در صنعت ها و هنر های دیگر غیر ممکن است.

تعدادی از بازیسازان با همکاری صاحبان IP بعضی سریال های تلویزیونی عناوینی در صنعت بازی خلق می کنند که شایسته ی تقدیر هستند و حتی ممکن است از عنوان اصلی نیز محبوب تر شوند. برای مثال The Walking Dead که سال 2012 حتی به عنوان بهترین بازی سال از نگاه بسیاری از سایت های بزرگ شناخته شد. مطمئنا پتانسیل زیادی در این راه نهفته است. پتانسیلی که اگر درست از آن بهره بگیریم، نتیجه ی مناسب و درخوری نیز به دست خواهیم آورد.

افراد زیادی در صنعت بازی و بخش داستان نویسی این صنعت حضور داشته اند. افرادی که از روز اول بر روی پروژه های مختلف این صنعت کار کرده اند پروژه هایی که بعضی ارجینال بوده اند و بعضی غیر ارجینال. تجربه های این افراد در مصاحبه ها، مطالب نوشتاری و … در دستان تمامی بازیبازان و نویسندگان صنعت بازی قرار گرفته است. در این مقاله سعی خواهیم کرد تا مرحله به مرحله بهترین تمرین ها و راه های ممکن برای تبدیل این عنوان به یک بازی رایانه ای را ذکر کنیم و بگوییم که نتیجه ی نهایی شاهکار خواهد شد یا تنها با یک عنوان بسیار بد رو به رو می شویم؟!

خب حال شما می خواهید پیش تولید یک عنوان جدید را آغاز کنید. باید چه کار کنید؟!

مشخص کردن قدم ها

قدم اول آنالیز کردن است. چه چیز باعث شده سریال Breaking Bad بسیار پرطرفدار و البته مشهور شود؟! بعضی بخش ها بسیار بزرگتر از باقی بخش هاست ولی همانطور که در نقد های مختلف متاکریتیک از این سریال دیده ایم، تمایل نسبت به این سریال بر همه نمایان شده است. شما می توانید بعضی قسمت هایی که در این نقد ها به آن ها اشاره شده را ببینید:

Walter White فرد خاصیست. منتقدی به نام Stephen King در یکی از نقدهای درخشانش گفته: “Breaking Bad ما را به دنیایی دیگر دعوت می کند همانطور که The Shield و The Sopranos این کار را با بینندگانش می کند، اما تفاوت Walter White با باقی افراد همینجا مشخص می شود. ممکن است او فردی باشد که پایین بلوک شماست، کسی که سعی کرد به کودکان و فرزندان شما بیاموزد چگونه زمانبندی میزها را انجام دهند قبل از اینکه بیمار شوند. استخر شنایی با چشمی در وسطش که ممکن است آن هم در همان بلوک پایین خانه ی شما باشد! این دقیقا همان ویژگیست که باعث می شود این سریال سرگرم کننده، ترسناک و البته بسیار جذاب به نظر برسد. این یک دستاورد بسیار بسیار بزرگ است.”

مشکلاتش واقعا جدی هستند. مشکلی اصلی از جایی آغاز می شود که او جدی می شود. او با مرگ دست و پنجه نرم می کند. چگونه فردی که با مرگ دست و پنجه نرم می کند می تواند برای خانواده اش خدمتی کند قبل از اینکه بمیرد؟! او با چالش های واقعی در تقریبا تمامی صحنه ها رو به رو می شود. در دومین اپیزود این برنامه، او با اولین انتخاب غیر ممکنش رو به رو می شود. “کشتن اشتباه است” در مقابل ” اگر نکشیش او تمامی اعضای خانواده اj را خواهد کشت” ما نمی دانیم والتر در این وضعیت چه کار خواهد کرد، یا ما چه کار می کنیم اگر در صحنه ای مشابه قرار بگیریم. این امر باعث می شود از پای برنامه بلند نشویم.

روایت داستانی بی نظیر است. خب این کار را به عنوان یک راه حل برای یافتن بهترین پاسخ انجام دهید: اپیزودی از این سریال را همین الان ببینید اپیزودی که چندان آن را به خاطر ندارید. در آغاز هر صحنه، برنامه را متوقف کنید و از خود بپرسید اگر شما نویسنده ی مطلب بودید چگونه آن صحنه را به پایان می بردید. حال برنامه را دوباره شروع کنید و ببینید چه اتفاقی در پایان آن صحنه می افتد. نمایش نامه نویس Princess Bride یعنی جناب William Goldman گفته که: “هنر نیازمند است تا هم سوپرایز کننده باشد و هم بدیهی”. و این همان چیزیست که تیم داستان نویسی جناب Vince Gilligan به آن توجه ویژه ای کرده است.

Walt نیز بی نظیر و شگفت انگیز است. او با وضعیت های بد و خطرناک به شکل هوشمندانه و البته دلهره آوری رو به رو می شود. به گونه ای که Emily Nussbaum در New Yorker می نویسد: “این چنین راه حل مشکلات یکی از بزرگترین ویژگی های راضی کننده ی این برنامه به حساب می آید، به گونه ای که به Breaking Bad اجازه می دهد تا سوال “چطور شد” برای بیننده مطرح شود نه سوال” چرا اینطور نشد” بینندگان به اینچنین اتفاقات و صحنه هایی به چشم یک متا پازل می نگرند. “آیا مشکلات و چالش ها بیشتر از این هم خواهند بود؟”

دنیای زیرزمینی مجرمین بسیار واقع گرایانه طراحی شده است. وقتی Walter وارد یک دنیای زیر زمینی و مجرمین می شود، ناگهان برنامه تبدیل به چیزی شبیه فیلم های ساخته ی Martin Scorcese نمی شود. نویسندگان سعی نکرده اند تا بیش از اندازه به لایتینگ پویا و موسیقی های سنگین روی بیاورند. آن ها اکشن را پایه و اساس دنیای تیره ی Albuquerque قرار می دهند. دنیا تغییر کرده ولی همچنان همان دنیاییست که ما می شناسیم.

مجرمین و شخصیت های منفی فراموش نشدنی هستند. افرادی مثل Tuco! Hector! Gus!

سپس Jesse وارد می شود. رابطه ای که میان Walter و Jesse برقرار می شود. کار های مربوط به تصویر برداری، موضوعات کمدی و … . من مطمئنم همچون من شما نیز می توانید این نقطه چین ها را با ویژگی های خطیر دیگری از این سریال بی نظیر و شگفت انگیز پر کنید. سریالی که توانسته در مجامع مختلف و سایت های مختلف به عنوان یکی از بهترین سریال ها و برنامه های تلویزیونی آمریکا شناخته شود.

تمامی ایده ها را بر روی کاغذ بیار

خب عالیه. ویژگی ها مختلفی در این برنامه ی تلویزیونی وجود دارد و می تواند از جزئیات و وسایل زیادی برای ساخت یک عنوان در صنعت بازی استفاده کرد. درسته؟!خب باید بگوییم این حرف اصلا درست نیست.

خب حال یه تخته ی وایت بورد را در ذهن خود تصور کنید. آن را به دو قسمت تقسیم کرده. قسمت اول را به ویژگی های مناسب یک بازی اختصاص دهید و قسمت دوم را به ویژگی هایی که نمی توان از یک برنامه ی تلویزیونی به یک بازی رایانه ای انتقال داد. مشخص کنید که کدام قسمت ها از این برنامه ی تلویزیونی برای یک بازی رایانه ای مناسب نیست و تعدادی از دلایلتان را در آنجا بیان کنید. برای مثال سخت است تا چالش های فراوانی را پیش روی بازیباز قرار داد وقتی که می دانیم گیمر به راحتی می تواند هر مرحله را تکرار کند. همچنین داستان پیچیده باعث می شود بازیبازانی که برای مدتی این عنوان را رها می کنند، بعد از بازگشت دوباره به آن نتوانند با داستان و روایت آن ارتباط درست و مناسبی برقرار نمایند. همچنین شما از کاریزمای Bryan Cranston بر روی صفحه نمایش های خود بر خوردار نخواهید شد. بسیاری آیتم دیگر نیز وجود دارد که در دسته ی سخت و تقریبا غیر ممکن قرار می گیرند.

اما شما با خود می گویید: “صبر کن. من می توانم به راهی فکر کنم که …..” بله با کارهای زیاد و استفاده از حقه های مختلف می توان آن قسمت هایی که غیر ممکن به نظر می رسند را ممکن است. البته با این حال در نهایت باز هم بخش هایی باقی می مانند که به دلیل محدودیت های یک بازی نمی توان آن ها را به یک بازی رایانه ای اضافه کرد. شما می توانید برای فهمیدن این موضوع که کدام بخش قابل گذاشتن در بازی نیست به خودتان روجوع کنید.

به عنوان یک گیمر یا یک نویسنده ی ماهر، شما می بایست ایده های دفاعی علیه قسمت های نامناسب برای یک بازی رایانه ای را کنار بگذارید. وقتی قسمت های نامناسب برای یک بازی رایانه ای کنار می روند، بخش هایی در اختیار بازیساز قرار می گیرند که به راحتی می توان آن ها را در یک بازی رایانه ای قرار داد. حال قدم اول را بردارید و در ادامه ی ساخت عنوان خود باز گردید و ببینید کدام یک از قسمت های نامناسب این برنامه ی تلویزیونی، ارزش جنگیدن و تلاش برای گذاشتنشان در یک بازی رایانه ای را داراست.

عنوان را بساز

مکانیک های مد نظر شما. بعد از اینکه مرحله ی قبل را پشت سر گذاشتید حال نوبت آن هست که فکر کنید بازی شما قرار است چه نوع مکانیک های گیم پلی را دارا باشد. البته در این مقاله بیشتر سعی شده از نظر روایت داستانی نیاز های مهم یک بازی رایانه ای اقتباسی ذکر گردد بنابرین ذکر عمده ی وجود قابلیت های چند نفره، تک نفره و کلا مکانیزم اصلی گیم پلی را به شما عزیزان واگذار می کنیم که در کامنت هایتان به آن ها اشاره کنید و بگویید اگر شما بازیساز بودید، چه مکانیک هایی و چگونه آن ها را در بازی خود پیاده می کردید.

خب برای اینکار اول باید از خود بپرسید کارکتر اصلی شما در این بازی چه کاری باید انجام بدهد؟! بگذارید یک بحث را آغاز کنیم. تصور کنید افرادی که Breaking Bad The Video Game را می خواهند بسازند از طرفداران سری محبوب و بزرگ  GTA هستند. بنابرین طبیعی است که آن ها یک بازی Open World را ترجیح می دهند. خب حالا تصور کنید که کارکتر اصلی بازی شما Walter White است. تصور کنید که او به همراه یک سلاح در خیابان در حال حرکت است. در دنیای باز و می تواند کار های بسیاری (که گاها احمقانه هم هستند) در این دنیای باز انجام دهد. همینجا یک لحظه متوقف شو. به نظر این حرکات و ویژگی ها مناسب شخصیت Walter نیست درسته؟! Walter فرد زرنگ و محاسبه گریه. آیا بازی شما می تواند این ویژگی کارکتر اصلی شما را ارائه کند؟! آیا مکانیک های مختلف یک بازی متناسب هستند با شخصیت اصلی و ویژگی های یک کارکتر؟! خب با طرح این سوال به مسئله ی مهم بعدی در آغاز داستان نویسی و طراحی بازی می پردازیم.

کارکتر اصلی بازی شما

کارکتر اصلی بازی شما چیست؟!

یکی میگه :Walter””

آیا مطمئنید از این انتخاب خودتان؟!

از خود بپرسید که چه ویژگی های شخصیتی باید کارکتر اصلی بازی داشته باشد تا آن کارکتر در بازی موفق شود. نه در داستان بلکه در خود بازی. از خود بپرسید کارکتر اصلی بازی شما وقتی که بازیباز دکمه ی X را می فشارد باید چه کار کند؟! تصور کنید که این اتفاقات باید در دنیای واقعی رخ دهد و حال از خود بپرسید چه کارکتری می تواند نیاز های شما را برای طراحی یک کارکتر مناسب برای یک بازی موفق، برآورده سازد.

شاید کارکتر اصلی شما باید از نظر فیزیکی بسیار تنومند باشد. از نظر روانی نیز افسارگسیخته و خشن. بیشتر به کارهای اکشن بپردازد یا حتی اینقدر ترسو باشد که از یک گربه نیز بترسد. هر آن چیزی که مناسب بازی مورد نظر شماست. این لیست را در کاغذی یادداشت کنید و آن را با کارکترهای حاضر در این برنامه ی تلویزیونی مقایسه کنید و ببینید کدام یک از کارکتر های حاضر در Breaking Bad می تواند مناسب بازی مورد نظر شما باشد.

Walter یک کارکتر ماندگار و البته با زندگی بسیار پیچیده ای است. اگر بازیباز بخواهد کنترل او را به دست بگیرد باید تمامی ویژگی های شخصیتی او فراموش شود که به نظرم همچین چیزی غیر ممکن است چون Walter در واقع قلب این برنامه ی تلویزیونیست. بازیباز حتی می تواند با Jesse یا حتی یکی از کارکتر های مقابل Walter به انجام بازی بپردازند. به طور کلی اگر بخواهیم منطقی به قضیه نگاه کنیم در میابیم که Walter قلب این سریال تلویزیونی در واقع بدترین کاندیدای ممکنه برای تبدیل شدن به کارکتر اصلی در Breaking Bad The Video Game است. این یکی دیگر از مثال های نقضی‌ست که بیان می کند چگونه عناوین اقتباسی می توانند با مرجع اصلی خود تفاوت های زیادی داشته باشند.

خب حال شخصی در میان ماست که با وجود دلایل بالا باز هم پافشاری می کند که کارکتر اصلی بازیش باید Walter باشد. خب بگذارید دقیق تر وارد ویژگی های شخصیتی Walter بشویم. او سرگرمی های زیادی ندارد و وقتی درباره ی بازی های رایانه ای صحبت می کنیم بازیباز باید کار های سرگرم کننده انجام دهد. او صرفا آنقدری که فکر می کند، کار انجام نمی دهد. آیا بازی شما یک بازی فکریست؟! یا یک بازی اکشن؟ (در یک بازی رمان گرافیکی حتی بهتر هست کنترل Jesse را در دست بگیرید تا کنترل Walter). بخش های ابتدایی داستان Walter هم درباره ی غیر قابل کنترل بودن اوست. آیا گیمر می تواند کارکتری با وضعیت نسبتا بد و پایین و البته ضعیف را تحمل کند؟! آیا از کنترل آن خوشحال خواهد شد؟! البته باید ذکر کرد که همیشه Walter کارکتر ضعیفی در سریال نیست. در ادامه ی این مقاله بیشتر به این موضوع اشاره خواهیم کرد.

جهان بازی

پر واضح است که در بسیاری از بازی های ویدئویی و رایانه ای دنیای بازی مهمترین کارکتر بازیست و حتی از کارکتر های موجود در عنوان مورد نظر نیز اهمیت بیشتری دارد. بازیباز وقت بیشتری را برای تعامل و برقراری ارتباط با محیط می گذارد تا کارکتر ها و NPC های موجود در بازی. بنابرین در این بازی ها توسعه ی محیط از توسعه ی کارکتر های اصلی بازی نیز اهمیت بسیار بیشتری دارد. (البته همانطور که مشخص هست این جمله زیاد در نظر نویسندگان جالب نیست و آن ها از بیان همچین جملاتی توسط بازیسازان خوششان نمی آید. اما به هر حال در فرایند ساخت بازی ها این گونه توجه به محیط امری طبیعی شده است.) لیستی از محیط های موجود در Breaking Bad برای خودت درست کن. محیط هایی که به نظرت بازیباز خودش می خواهد در آن به جست و جو و انجام بازی بپردازد.

یک لیست 3 قسمته برای خود درست کن. در قسمت اول تا می توانی لوکیشن هایی که در فیلم بی نظیر بودند و در بازی نیز همین حس را به بازیبازا القا خواهند کرد، قرار بده. در لیست دیگر اتفاقات مهمی که در آن مکان ها رخ داده را نام ببر. مثلا محل قرار گیری Jesse یا محلی که Walter White اولین قربانیش را به قتل رسانید یا حتی محلی که Skyler وانمود می کرد در حال غرق کردن خویش است. این ها نشانه ها و ارواحی هستند که بازیباز حین بازی (در صورت دیدن سریال) آن ها را به خاطر خواهد آورد و تحت تاثیر قرار خواهد گرفت. در لیست سوم کار هایی که بازیباز می تواند در آن محل ها انجام دهد را ذکر کن با توجه به مکانیک های طراحی شده برای بازیت. بعد از کمی اندیشه کردن و بررسی این لیست ها متوجه خواهید شد که چه محیط هایی وارد بازی نهاییتان می شوند و چه محیط هایی نمی توانند وارد عنوانتان شوند.

بگذارید یک مثال بزنیم. همانطور که می دانید گیم پلی زیادی در خانه ی خانواده ی White نمی تواند رخ دهد. بهترین راه برای شما این است که یا بخش های مربوط به این مکان را محدود به صحنه های سینمایی کنید یا به طور کامل خانه ی White را حذف کنید! در این صورت خانه ی خانواده ی White به طور کامل از معادله ی ساخت بازی خارج خواهد شد. در صورت حذف همچین مکانی احساس حسی کلی بازی شما چه می شود؟! چه چیزی را از دست خواهید داد؟! همانطور که می دانید خانواده ی Walter توجیه اصلی او برای قتل ها و کارهای بدیست که انجام می دهد. اگر این توجیه نباشد، چگونه کار های Walter را از نظر عقلانی توجیه خواهید کرد؟! شاید با خود بگویید می توانید دعواهای Skyler و Walter را به تلفن هایی که با یکدیگر آن ها برقرار می کنند، محدود کنید. برای مثال وقتی در حال رانندگی هستید او با شما تماس برقرار کند. اما با انجام این کار شما مرتکب اشتباه بزرگی شده اید. یک کارکتر با پتانسیل مثل Skyler در بازی شما تنها تبدیل به یک همسر نق نقو شده است. البته این سخنانی که بیان کردم بدین معنا نیست که باید خانه ی Walter را طراحی کنید بلکه این حرف ها را زدم که بگوییم در طول پروسه ی ساخت این عنوان می توانید تصمیمات هوشمندانه تری را اتخاذ نمایید.

بگذریم. بعضی مکان های موجود در بازی مثل Los Pollos Hermanos با فصول خاصی گره خرده اند. مسئله ای که سوال بعدی را در رابطه با ساخت بازیمان مطرح می کند….

بازه ی زمانی که عنوان شما در آن جریان دارد

بازی شما در مقایسه با بازه‌ی زمانی که برنامه‌ی تلویزیونی در آن قرار داد، کجاست؟! این مسئله برای این سریال اهمیت ویژه ای دارد در قیاس با سریال های دیگر. زیرا در پروسه ی این سریال تلویزیونی ما شاهد تغییر Walt هستیم. این مسئله برای یک سریال تلویزیونی کمی عجیب است. آن چیزی که در ساخت سریال های تلویزیونی عادیست نشان دادن عمق کارکتر است که بر تغییرات کارکتر اصلی ارجعیت دارد. بگذارید بیشتر این مسئله را توضیح بدهم. سریال The Sopranos را دیده اید؟! از اول تا آخر سریال تغییری در کارکتر اصلی آن یعنی Tony به وجود نمی آید فقط چند کیلویی به چربی هایش اضافه می شود! (بر عکس Walter) این تنها ما هستیم که چیز های بیشتری در رابطه به Tony می دانیم. بنابرین طبیعیست که ساخت یک بازی از Breaking Bad و تعیین محدوده ی زمانی برای آن نسبت به عناوین دیگر اهمیت بیشتری دارد.

در طراحی Breaking Bad جناب Vince Gilligan قول داد تا Walter White را از آقای چیپس به صورت زخمی تبدیل کند. از قدیسه به شیطان. از کارکتر مثبت به کارکتر منفی. در این بخش ها از این سریال تلویزیونی لحظاتی را شاهد هستیم که بینندگان این سریال از Walter متنفر شده اند ولی همچنان به دلیل گیرایی بالای سریال به تماشانی آن می پردازند. خب چه Walt ی را برای بازیباز شما به ارمغان خواهید آورد؟! Walt مرد خانواده؟! یا Walt Heisenberg! به گونه ای می تواند گفت Tony Montana ی Albuquerque. آیا می خواهید Walt خوب را به بازیبازان نشان دهید یا Walt مجرم را؟!

یکی از راه های پاسخ به این سوال در طراحی بازی های رایانه ای این است که با خود بگویید رابطه ی بین بازیباز و Walt چگونه خواهد بود؟! رابطه ای دوستانه یا تنها دشمنی محض؟! تنفر یا عشق و علاقه؟! پاسخ به این سوال خط فکری شما و اینکه بازی شما در چه بازه ی زمانی جریان داشته باشد، را مشخص خواهد کرد.

دید شما

در نهایت تعدادی گزینه ی مشخص در اختیار شما قرار گرفته است که شما می بایست آن ها را به هم مربوط سازید. برای مربوط ساختن آن ها به یکدیگر باید از احساسات خود مایه بگذارید. احساساتی که مشخص خواهد کرد بازی چگونه خلق شود و نتیجه ی نهایی آن چگونه باشد. علاقه و نظر شما حتی می تواند تاثیر مستقیمی بر روی تیم سازنده ی بازی نیز داشته باشد. در مصاحبه ای که اخیرا Vince Gilligan انجام داده، ایشان گفته اند: “این به نظر من هوشمندانه است که از نقل قول یا غیر نقل قول در ساخت بازی استفاده کنیم بلکه اجازه دهیم آن کارگردانان عالی، بازیگران بی نظیر و تیم طراحی تولید هر کدام {چیز هایی را در ساخته ی نهایی قرار دهند که} باعث می شود اشتیاق و ذوق آن ها برای هر چه کار با جان و دل افزایش یابد.

نتیجه ی نهایی

در ابتدای شروع این مقاله سعی کردم به گونه ای این مسئله را روشن سازم که ساخت بازی از روی این سریال نمی تواند کار هوشمندانه ای باشد و البته به هیچ وجه کار ساده ای نیست. وقتی کمی با خود فکر کردم و نتیجه گیری های لازمه را انجام دادم متوجه شدم که آن چیزی که در بازی رایانه ای اقتباسی از این سریال از دست می دهیم، بیشتر از آن چیزیست که به دست می آوریم. اما به هر حال به عنوان یک بازیباز همواره علاقه مندم دنباله یا حتی پیش درآمدی از این سریال در صنعت بازی ببینم. البته پیش درآمدی در خور نام این سریال. سریالی با متای 99!!!

سخن مدیر مسئول
اخبار بازی ها
اهداف هوش مصنوعی در طراحی بازی ها
نقد و بررسی
بازی سازهای موفق چه کسانی هستند؟- بخش سوم
گزارش هشتمین جشنواره بازی های ویدیویی ایران
پوستر
تاریخچه هوش مصنوعی و کاربرد آن در بازی های ویدیویی
ورود زنان ممنوع – بخش دوم
تاریخ انقضاء
بازی وارسازی –  Gamification – بخش دوم
بازی و خوشه چینی در عالم هنر
فواید و آسیب های بازی های ویدیویی
معرفی کتاب بازی سازی
حامیان رسانه ای

صفحه نشریه: http://sanad.um.ac.ir/GameOver

لینک دانلود

ایشان در ادامه در مورد قابلیت انتخاب دیالوگ های Cloud در هنگام مواجه شدن با کاراکتر های بازی، صحبت کرد. در نسخه ی اصلی نیز این قابلیت وجود داشت و حالا حتی گسترده تر نیز شده است. این انتخاب ها باعث شده اند تا بخش های داستانی جدیدی به واسطه ی انتخاب های مختلف دیالوگ ها شکل گرفته و برخی از وقایع بازی، با نوع انتخاب پلیر، تغییر خواهد کرد که این امر، به بزرگتر بودن بازی می افزاید. او همچنین از اضافه شدن برخی بخش های جدید به محیط بازی و تغییر طراحی برخی از بخش هایی که در بازی اصلی سال 97 دیده بودیم هم خبر داد. طبق گفته ی نومورا، دلیل تغییر طراحی برخی از بخش های قدیمی نیز، ساخت به‌روز و هماهنگ شده با گرافیک نسل فعلی می باشد.

او همچنین از طراحی Tifa و Aerith سخن گفت و اعلام کرد که هدف تیم سازنده از طراحی Aerith، ظاهری غربی تر با تمرکز بر روی زیبایی چهره ی این کاراکتر می باشد. طراحی Tifa نیز با هدف شبیه سازی او به چهره های شرقی تر و ژاپنی بوده است. طراحی لباس کاراکتر ها نیز دستخوش تغییراتی بوده است و بافت لباس ها با الگو برداری از متریال های واقعی، طراحی گردیده تا به هرچه طبیعی تر جلوه دادن پوشش کاراکتر ها، کمک شایانی کند. در پایان مصاحبه نیز، Nomura به این نکته اشاره کرد که این عنوان نه تنها برای گیمر های جدید، بلکه برای طرفداران قدیمی Final Fantasy 7 نیز، المان های جدیدی برای سورپرایز، به همراه خواهد داشت و هدف اصلی آنها از ساخت این نسخه ی بازسازی شده، ایجاد یک حس ویژه برای هردو گروه خواهد بود. تصاویر جدیدی نیز توسط مجله‌ی Famitsu از این عنوان منتشر شده است که در ادامه می توانید آنها را مشاهده کنید:

انتظار می رود که Final Fantasy 7 Remake در تاریخ 3 مارچ 2020 برابر با 13 اسفند 1398 به صورت جهانی و “فعلا” به صورت اختصاصی برای کنسول PS4 منتشر گردد.

«جنگل لرزان» نخستین بازی ایرانی است که برای پلی استیشن 4 عرضه می شود. همین خبر کافی بود تا توجه مان به استودیو سورنا پردازش آریا جلب شود. مجموعه ای که در سال 91 بازی «سیاوش» که اقتباسی آزاد از شاهنامه فردوسی بود را روانه بازار کرد. بازی مذکور نخستین عنوان اکشن/نقش آفرینی با دوربین ایزومتریک بود که در ایران تولید می شد و سازندگان سعی داشتند آن را به کلون قابل احترامی از «دیابلو» مبدل کنند. چهار سال بعد این استودیو بازی «جنگل لرزان» (Wobbly Jungle ) را معرفی کرد که چندی پیش در شبکه استیم منتشر شد و قرار است به زودی مهمان کنسول سونی باشد. استودیو سورنا در حالی دست به چنین ریسکی زده که اکثر سازندگان ایرانی این روزها تمرکز خود را روی بازی های موبایل و عرضه داخلی آن قرار داده اند. همین بهانه ای شد تا گفتگویی را با حسن مهدی اصل مدیر این استودیو و یکی از چهار نماینده انجمن صنفی بازیسازان ایران ترتیب دهیم.  او در این گفتگو به نکاتی جالبی در مورد صنعت بازیسازی اشاره کرد که متاسفانه تا به امروز کمتر کسی در مورد آنها سخن گفته است.

در چه سالی وارد صنعت بازی شدی ؟

در سال 86 به صورت رسمی وارد صنعت بازی شدم و دو سال بعد پروژه «سیاوش» آغاز شد. عنوانی که به واسطه آن موتور گرافیکی خودمان را درست کردیم ، کاری که بسیار پرهزینه بود و بدقولی های فراوانی را تحمل کردیم. حتی در برهه ای روی پروژه دیگری مشغول به کار شدیم ، هرچند در نهایت برگشتیم و «سیاوش» را منتشر کردیم.

در حال حاضر روی ساخت چه بازی هایی متمرکز هستی ؟

بازی «جنگل لرزان» و پروژه دیگری با نام UNSIGHT که هر کدام از آنها با موتوری جداگانه ساخته شده اند. پروژه اول روی استیم منتشر شده و منتظر عرضه آن روی کنسول پلی استیشن 4 هستیم. بازی دوم را هم هنوز به صورت رسمی معرفی نکردیم و به زودی نخستین اطلاعات را درباره آن منتشر می کنیم.

«سیاوش» اثری نقش آفرینی با دوربین ایزومتریک است ، اما «جنگل لرزان» یک پلتفرمر دو بعدی. چه اتفاقی افتاد که تصمیم به تغییر ژانر گرفتید ، ریسکی که حتی بازیسازان مشهور دنیا هم کمتر دست به آن می زنند ؟

دلیل اصلی این تغییر ، جنبه بیزینسی بود. ما باید بازار درست را شناسایی می کردیم. بعضی ژانرها به شدت شلوغند مثل شوترها ، اکشن/ماجراجویی یا حتی MOBA. ساخت عناوین اینچنینی نه تنها بسیار سخت است بلکه قدرت این را نداریم که بازی های درجه یکی  را در این ژانر درست کنیم. «جنگل لرزان»  یک بازی پلتفرمر دو بعدی سخت است ، چیزی شبیه به «سوپر میت بوی» که در آن شخصیت اصلی یک موجود بامزه است ، اما در بطن ماجرا با اثری سخت سر و کار داریم. هدف ما از ساخت این بازی بازار خارجی بود و روی ژانری دست گذاشتیم که هم طرفدار داشته باشد و هم امکان ساختش برای ما مقدور.

«سوپر میت بوی» بازی نسبتا پرطرفداری بین کاربران داخلی است. به نظرت بازی تو می تواند مورد تایید گیمرهای داخلی باشد ؟

قطعا می تواند مورد تایید دوستداران پلتفرمر باشد ، ولی بازار داخلی داستان جداگانه ای دارد. مشکلات بازار داخلی چیزی بود که در «سیاوش» آن را تجربه کردیم. داستان های ایرانی بسیار جذابند ، با این حال بازی هایی با این مضمون باید روایتی درست و میان پرده های پرهزینه داشته باشند و از منظر تبلیغاتی هم مورد حمایت قرار گیرند. همه ما دوست داریم بازی هایی با داستان ایرانی تهیه کرده و آن را به مخاطبان خارجی چه غربی و چه شرقی عرضه کنیم ولی واقعیت این است که چنین کاری با بودجه های 100 ، 200 یا حتی 300 میلیونی امکان پذیر نیست.

چرا نمی توانیم ؟

ما در مورد مقوله ای  فرهنگی حرف می زنیم. مثلا به سینما نگاه کنید. فیلم های هالیوودی ، فیلم های هنگ کنگی یا فیلم های ژاپنی. سال ها طول کشید تا هر کدام از این قطب های سینما فرهنگ خود را به کشورهای دیگر صادر کنند ، آنوقت ما نمی توانیم با بودجه ای اندک بدون بودجه مناسب و حمایت معنوی این کار را انجام دهیم. نه فقط ما بلکه  هیچ کدام از کشورهای خاور میانه هم نتوانسته اند بازی ای با فرهنگ خاص خود تولید کرده و آن را با موفقیت به دیگر کشورها صادر کنند. این کار نیاز به پلن کامل و چند ساله دارد و در کنار آن تولید چندین و چند پروژه

طی سال هایی که صنعت بازی در کشور شکل گرفته ، تقریبا همه سازندگان از مشکلات داخلی سخن می گویند. از کمبود بودجه گرفته تا مشکلات حمایتی. تو بعد از این همه سال مشکل را از کجا می بینی ؟ منظورم مشکل بازیسازان است نه اینکه مثلا چرا بنیاد بودجه نمی دهد یا چرا استارتاپی فکر نمی کنیم؟

مشکل اصلی بازار  داخلی طرز تفکر بازیسازان خودمان است. این چیزی است که خودم به شخصه تجربه اش کردم. ما در ابتدا بسیار رویاپرداز بودیم و به جای واقعیت ، رویای های خودمان را دنبال می کردیم. دوست داشتیم عناوینمان با بازی های بزرگ جهانی رقابت کنند ، اما حقیقت این بود که باید با توجه به محدودیت ها و منابعمان خودمان بازی می ساختیم. وقتی زیاد از حد رویا پرداز باشیم ، عناوینی می سازیم که ریسک زیادی می طلبند و در نهایت چیزی جز شکست عایدمان نمی شود. مشکل دیگر که به شخصه آزارم می دهد تمرکز بازایسازن ما روی اندروید و مارکت بازار است. فکر می کنند تنها مارکت قابل اعتنا همین است ، در صورتی که حقیقت اینگونه نیست. بیزینس بازیسازی فقط پلتفرم اندروید و بازار نیست. بازار ایران بازار بسیار کوچکی است ، مخصوصا در مقیاس با بازار جهانی و صنعتی که تعداد مخاطبان آن بیش از 1 میلیارد نفر است. خط دید بازیسازان بسیار صاف و مستقیم است و به هیچ وجه فکر نمی کنند که می توان بازی جهانی تولید کنند. برای من خیلی عجیب است که سازندگان ما 5 سال است به یک شکل بازی می سازند و حتی حاضر نیستند بیشتر در مورد پروژه های جدیدشان تحقیق کنند. فقط چند لحظه فکر کن که گوگل پلی آزاد شود یا بازار اشباع شود ، آن وقت چه اتفاقی بر سر سازندگان ما می آید ؟ نباید همه تخم مرغ های خود را در یک سبد بگذاریم.

به عنوان منتقد گیم یک چیز را به خوبی طی این چند سال احساس کردم ، آن هم عقب بودن بازیسازان ما عقب نسبت به گیمرهاست. بازیسازان داخلی اطلاعات کمی از بازار جهانی و اخبارش دارند ، در حالی که گیمرهای ما بسیار جستجوگر هستند.  به قولی یوزر خیلی بیشتر از بازیساز اطلاعات دارد. متاسفانه خیلی از بازیسازان ما تنها از آثاری همچون Call of  Duty یا «آنچارتد» سر در می آوردند ، اما مخاطبان به هر ژانر و سبکی سر می زنند. تو در این مورد چه نظر داری ؟

حرفت را قبول دارم. خودم خیلی از بازیسازان را می شناسم که کم بازی می کنند. این مشکل جدیدی نیست و مربوط به گذشته است. چون ما به صورت آکادمیک بازیسازی را یاد نگرفته ایم ، افق دیدمان بسیار محدود است. وقتی ما بازی می کنیم  ، با فیدبک مخاطبان روبرو می شویم و بسیار از باورهای غلطمان خود به خود اصلاح می شود. متاسفانه در ایران نه به مارکت ، نه به مخاطب و نه به بازار جهانی اهمیت می دهیم.

بازیساز راس هرم بازی است و مخاطب در درجه ای پایین تر. اما در اینجا همه چیز برعکس است.  وقتی مخاطب اطلاعاتش چندین برابر بازیساز است ، اختلافی فراوانی هم بین آنها شکل گرفته و در نهایت بازی های داخلی شکست می خورند. بعضی از سازندگان ما مدام از بازی های شوتر صحبت می کنند ولی حتی نمی دانند «کوئک» چه عنوانی است. چرا در این مورد هیچ فرهنگ سازی نمی شود ، یا موسسات آموزشی گیم فکری برای این موضوع نمی کنند ؟

اگر بازیساز خودش را یک جزیره تصور کند ، لزوما نمی تواند شاهکار خلق کند. تعداد سازندگان و بازی ها آنقدر افزایش یافته که می بینید ایده اصلی بازی شما پیش از این بارها و بارها تست شده. این اکوسیستم خیلی وسیع است و تا وقتی جزیی از این سیستم نباشیم ، یعنی بازی ها را دنبال نکنیم و اخبار را نخوانیم ، موفق نخواهیم شد. هنوز خیلی از بازیسازان ایده ای در مورد VR (واقعیت مجازی) نمی دانند و حتی اهمیتی نمی دهند که این پدیده بلند مدت خواهد بود یا کوتاه مدت. این یک ضعف بسیار بزرگ است مخصوصا وقتی خواندن تمامی خبرهای گیم در طول روز بیشتر از نیم ساعت هم وقت کسی را نمی گیرد.

تو و تعدادی از همکارانت چند سال پیش پروژه Gameup را شروع کردید که در حقیقت نمونه داخلی استیم و GOG بود. این پروژه در چه وضعیتی قرار دارد ؟

پروژه Gameup را خیلی دوست دارم ، چون ما را به سطح جهانی نزدیک تر می کند. ما تحقیقات فراوانی در این رابطه داشتیم و حتی نسخه بتا را عرضه کردیم. فیدبک ها مثبت بودند و سعی کردیم تغییراتی در آن ایجاد کنیم. با پخش دیجیتالی بسیار از مشکلاتمان همچون پیدا کردن ناشر و پروسه سخت آن حذف می شود. بازیکنان لیدربورد دارند و همین انگیزه ای می شود تا آنها بیشتر از سرویس استفاده کنند. این پروژه بسیار بزرگ است. ما طی یک سال گذشته به شدت دنبال سرمایه گذار بودیم چون این پروژه نیاز به بودجه تبلیغاتی فراوان دارد ، برای همین تصمیم گرفتیم خودمان پروژه  را جلو ببریم ، هرچند با بودجه کم

تا آنجایی که شنیده ام شرکت مدریک هم پروژه ای مشابه را کلید زده و بنیاد هم از آن استقبال کرده. این موضوع بسیار عجیب است مخصوصا اینکه بسیار از اعضای رده بالا بنیاد در مدریک مشغول به کار هستند. وقتی معاون حمایت بنیاد یا مدیر بخش فرهنگی خودش سازنده مدریک است ، شانسی برای خود می بینید ؟

راستش نمی دانم چه بگویم. فقط می توانم بگویم متاسفانه بعضی چیزها بسیار ناعادلانه است و اصلا چیزی به نام رقابت وجود ندارد. چرا ما باید از یک خط شروع کنیم و افراد دیگر جلوتر از ما. مخصوصا اینکه ما از صفر شروع کردیم و به قولی خاک کار را خوردیم. نمی گویم به ما امتیازی دهند. اگر قرار است امتیازی داده شود حالا حمایتی یا مالی، باید به همه یک امتیاز داده شود. ما ریسک کردیم ، بودجه گذاشتیم ولی سازمان دیگری بهره اش را می برد.

به نقل از روزنامه صبا

مصاحبه حسن مهدی اصل با کسری کریمی طار در روزنامه صبا

برای مطالعه ترجمه این مقاله در سایت پردیس گیم

برای مطالعه متن کامل این مقاله در سایت polygon

قصد من از نوشتم این مقاله فقط بررسی جنبه های مطرح شده در این مقاله است. برخی نکات مطرح شده در این مقاله به حدی جدی و چالش برانگیز بودند که مرا مجبور به نوشتن مقاله ای در این باب کرد.

بگذارید از شروع این مقاله شروع کنم که با سخنان رهبر ایران آغاز می شود. و توضیح می دهد که در یک بازی خاص، چگونه به کشورهایی چون اسراییل و آمریکا حمله صورت می گیرد و چرایی ساخت این بازی از زبان سازندگان شرح داده شده است.نکته مهم در این بخش این است که نگارنده مقاله در خصوص تولیدات ساخته شده در ایران همچنین نظری دارد:

اکثر بازیهایی که در ایران تولید می شود با بخشی از سیاست و ایدئولوژی های دولت مثل برنامه ی هسته ای ، درگیریهای منطقه ی خاورمیانه و انقلاب اسلامی سال 1979 درگیر است. در آن سال یعنی 1979 ، انقلابی بزرگ در ایران برای سرنگونی حکومت سلطنتی و جایگزینی آن با جمهوری اسلامی صورت گرفت و در همان دوران انقلابیون بنا به دلایلی 52 آمریکایی مربوط به سفارتخانه را برای یکسری مسائل دیپلماتیک به گروگان گرفتند که این سرآغازی بود برای تحریم های آمریکا علیه ایران و…

حال شاید در سال های اولیه بازیسازی در ایران، این نکته تا بخشی درست بود اما در حال حاضر بازی های سفارشی که با هدف ایدئولوژی های خاص حکومت ساخته می شدند، به شدت کاهش یافته است!(از دلایل بارز این رخداد، بعضا کیفیت پایین این دست محصولات و زده شدن گیمر ایرانی برای تجربه این دست بازی های بوده است!)

حال می رسیم به بخش اصلی مقاله نگارش شده در  سایت Polygon، یعنی کلیت بازیسازی در ایران و نقش بنیاد در بازیسازی کشور. در بخش ابتدایی قسمت سکانس اول : بازار گیم ایران  به معرفی مدیر سابق بخش بازرگانی بنیاد ملی بازی های رایانه ای می پردازد .

آقای احمد احمدی مدیر بخش بازرگانی بنیاد بازیهای ویدئوی و کامپیوتری ایران با توجه به نقش پرنگش در برقراری ارتباط با بازار جهانی حکم سفیر صنعت بازیهای ویدئویی ایران را دارد.

تا اینجا کار می دانیم که آقای احمدی مدیر سابق بخش بازرگانی بنیاد ملی بازی های رایانه ای بوده اند و همچنین به نوعی حکم سفیر صنعت بازیهای ویدئویی ایران را بازی می کرده اند.در ادامه این مصاحبه در خصوص شرایط بی نظیر بازار بازی های رایانه ای در کشور گفته می شود که می توانید با مراجعه به متن اصلی مقاله مطالعه فرمایید.در قسمتی دیگر از این مصاحبه، آقای احمدی در خصوص صحبت خود با یکی از مدیران فروش و بازاریابی شرکت EA در نمایشگاه GamesCom می گوید:

با توجه به وجود بازار سیاه و غیر رسمی بازیهای خارجی در ایران و طبق آمار بنیاد ، من در رابطه با فروش 5 میلیون نسخه ای عنوان PES 2013 با یکی از مدیران فروش و بازاریابی شرکت EA در نمایشگاه GamesCom صحبت کردم و او به من گفت که این باورنکردنی است. شاید فکر کنید این دزدی یا بازارسیاه است اما چنین آماری از طرفی حاکی از این است که در ایران سبک های ورزشی یکی از پرطرفدارترین سبک های مورد علاقه ی گیمرهاست.

این صحبت ها از جایی حایز اهمیت است که آقای احمدی به قول نگارنده این مقاله، سفیر بازی های رایانه ایران است و وقتی شما از طرف یک کشور در محفل یا گردهمایی بین اللملی حاضر می شوید باید مواردی را لحاظ کنید. به کلیه این موارد می گویند اخلاق دیپلماتیک !

شما از طرف ایران در نمایشگاه بین الملی GamesCom حاضر شده اید و به یکی از مدیران عالی رتبه شرکت EA، به جای القا کردن تفکر مثبت از بازار بکر ایران، گفته اید که این مقدار بازی pes شرکت کونامی، در کشور به صورت بازار سیاه یا قاچاق ! مورد مبادله قرار می گیرد! این چه سیاستی بوده که شما اجرا کرده اید؟؟؟!!!! شاید این اصل را شنیده اید که هر راست نباید گفت !شما به دنبال تبلیغ برای بازار ایران بوده اید یا ضد تبلیغ؟ البته شاید بگویید برای همین آمار بازی خود شرکت EA، یعنی فیفا را اعلام نکردم، ولی باید به شما بگویم این سیاست اشتباه بوده است و همین دست اقدامات باعث می شود هیچ وقت، پابلیشری بین المللی جاضر به جضور در ایران نشود!(حداقل در این چند سال) به نظر شما وزیر امورخارجه و یا هر مقام سیاسی یا غیر سیاسی یک کشور ، با رایزنی با هر نهاد و کشوری، تمام حقایق موجود یک موضوع را بیان می کند و یا با سانسور هوشمندانه واژگان به کاررفته در کلام خود، اهداف خود را پیگیری می کند؟واقعا حضور پررنگ بنیاد در نمایشگاه های مختلف دنیا، چه دستاورد عملی برای بازیسازی کشور به همراه داشته است؟ و سوال دیگر، شما برای بازاریابی بازی های ایرانی به آلمان سفر کرده بودید و یا برای دعوت از پابلیشرهای خارجی برای ورود به کشور؟(البته هر دو این اقدامات،جزو وظایف معاونت بازرگانی بوده است ولی، کدام یک مهم تر بوده؟)

واقعا فکر می کنید مدیران شرکت EA از واقعیت های موجود در بازار ایران بی خبر بودند؟ کاش در زمان مدیریت خود کمی محافظه کارانه تر با شرکت های خارجی برخورد می کردید. حال بهتر نبود بنیاد در شرایطی که مدام از بودجه کم گله می کند، به جای شرکت قدرتمند در نمایشگاه های خارجی(با هزینه های بالا) که تابحال دستاورد عملی از این اقدامات مشاهده نشده است، تنها اقدام به فرستادن بازیسازان به این دست نمایشگاه ها برای پیدا کردن پابلیشر خارجی می کرد(تا به امروز باید اعلام کنم، هر بازیساز ایزانی که توانست بازی خود را در خارج از کشور منتشر کند، خود مستقیما اقدام به مکاتبه با پابلیشر خارجی کرده است و بنیاد در این تعامل نقش پررنگی نداشت!)نه زدن غرفه اختصاصی و موارد دیگر!

در بخش دیگری از این مقاله به بنیاد و نوع فعالیت این سازمان اشاره می شود، همچنین در خصوص بازی گرشاسب، از اولین بازی های بزرگ و با کیفیت ایرانی صحبت می شود ودر قسمتی آماری داده می شود که با توجه به آشنایی نزدیک با سازندگان این بازی غیر واقع به نظر می رسد:

با توجه به اینکه گرشاسپ اولین شاهکار صنعت گیم ایران به حساب می آید پس کاملاً آشکار است که اکثر توسعه دهندگان ایرانی از این عنوان به مراتب یادکنند. عنوان گرشاسپ – Garshasp توسط استودیوی فن افزار شریف با بودجه ای 400 هزار دلاری توسعه و ساخته شد و داستان آن ریشه در فرهنگ و تاریخ فارسی دارد. این بازی موفق به فروش 300 هزار کپی در داخل ایران شد و با قرار گرفتن در شبکه ی Steam حتی فروش خود را از این میزان افزایش داد. منتقدان خارجی این عنوان را یک نسخه ی نیمه تقلیدی از عنوان God of War دانستند اما برای کاربران داخل ایران این بازی مسیری جدید برای صنعت بازیهای ویدئویی بود.

با توجه به این متن و آماری که بنیاد در اختیار نویسنده سایت Polygon قرار داده است، بازی گرشاسب با بودجه 400 هزار دلاری ساخته شده است! درصورت فرض قیمت  دلار آن زمان  (حدود سال 91) و فرض آزاد بودن دلار آن زمان(حدود 3000 هزار تومان) یعنی سازندگان بازی گرشاسب حدود یک میلیارد دویست میلیون دریافتی داشته است!!!! حتی با فرض دلار 1000 تومان که به فراموشی سپرده شده است! می شود 400 میلیون تومان! در صورتی که طبق اطلاعات ما کل مبلغ ساخت بازی گرشاسب از 300 میلیون تجاوز نمی کرد.هنوز یه خوبی به یاد دارم که تیم سازنده گرشاسب برای گرفتن مبلغی اضافه تر از میزان تعیین شده تا چه اندازه با بنیاد آن زمان، درگیری داشت.شاید اگر مبلغ 400 هزار دلار در اختیار سازندگان بازی گرشاسب در آن زمان قرار می گرفت،شاهد گرشاسبی به مراتب قوی تر می بودیم!

حال بخش دیگری از این مصاحبه که با مدیریت تولید و حمایت بنیاد ملی بازی، آقای دکتر آشتیانی صورت گرفته است:

آقای مهرداد آشتیانی نایب رئیس بخش تولیدات بنیاد بازیهای ویدئویی ایران در رابطه با کار بنیاد خاطر نشان می کند که بنیاد مکانی برای بیرون آمدن ایده های نو نیست ، بلکه بنیاد همانند ناشران به ایده های شما نگاه خواهد کرد و اگر ایده مورد قبول و پذیرش واقع شد از حمایت مالی برخوردار می شود.

وی همینطور اذعان داشت که “بنیاد یک سازمان غیر دولتی است که زیر نظر وزارت فرهنگی و ارشاد اسلامی ایران در سال 2007 تاسیس شد و کار آن آموزش و راهنمایی توسعه دهندگان و از طرف دیگر نظارت بر بازار فروش بازیهاست همچنین تعیین رتبه و درجه سنی مخاطبین محصولات سرگرمی مثل سازمان ESRB آمریکا و برگزاری نشست های آموزشی برای تربیت توسعه دهندگان نسل آینده و برگزاری جشواره هایی برای تجلیل از افراد برتر در این صنعت از دیگر اقداماتی است که این سازمان در آن فعالیت خواهد کرد البته اخیراً بدلیل کمبود بودجه برگزاری جشواره ها لغو شده است.”

هنوز بعد از چند سال از تاسیس این نهاد ، هویت اصلی این نهاد مشخص نیست !  غیر دولتی یا دولتی بودن این نهاد خاص همچنان مشخص نیست. این نهاد سالیانه دارای بودجه مشخصی از دولت است و همواره دم از متولی بودن گیم در کشور می زند. این در صورتی است که اگر به سایت انگلیسی بنیاد مراجعه کنید متوجه می شوید انگار طوری وانمود می شود که بنیاد ملی بازی های رایانه ای یک NGO(سازمان مردم نهاد) بوده که به دنبال حمایت و کمک از بازیسازان ایرانی است! سوال مهم اینجاست آخر بنیاد چه نهاد یا سازمانی است؟؟؟؟ در این چند وقت گذشته اکثر اخبار منتشر شده از بنیاد، حول دو محور اصلی بوده است:

1- نداشتن اعتبار و کمبود بودجه

2- بازی های رایانه ای اکثرا مخرب هستند و یا در بازی X خارجی، این نکات مشاهده شده است!(حتی در آخرین مستند پخش شده در صدا و سیما که با همکاری بنیاد ملی بازی های رایانه ای ساخته شده بود و شبکه تلگرام منتسب به بنیاد ملی بازی های رایانه ای اقدام به پخش خبر مبنی بر ساعت پخش این مستند در سیما کرده بوده، نشان داد بنیاد ملی بازی های رایانه ای برخلاف هدف اصلی خود یعنی بسط و گسترش بازی های رایانه ای در کشور، بر ضد این هدف عمل می کند!)

بنیاد در چند سال اخیر حرکات مثبت بسیاری داشته است اما آیا تمام مشکلات بازی های رایانه ای کشور، به خاطر بودجه ناکافی است که همواره در کلام مدیران ارشد بنیاد متصور است؟ واقعا با همین بودجه دریافتی نمی توان برخی سیاست ها را اجرایی کرد؟آیا مدیریت مالی به درستی در بنیاد اجرایی می شود؟ اینجا مکانی برای گفتن خیلی از موارد مثبت و منفی سیاست های بنیاد در چند سال اخیر نیست، ولی می توان به این مورد اشاره کرد همواره حقایق گفته نمی شوند و حقایق ناگفته زیادی همواره مطرح است!!!

حال یک سوال مهم، چند سال از شروع جدی بازیسازی در کشور می گذرد و چند سال از شروع فعالیت بنیاد ملی بازی های رایانه ای؟آیا در چند سال اخیر، بازیسازی در روند پیشرفت قرار داشته یا هر روز ضعیف تر شده و آیا روند کلی بازیسازی در کشور به سمت صنعتی شدن این شاخه کاری در کشور بوده است؟تمام مشکلات حال حاضر بازیسازی به بنیاد مرتبط نیست ولی باید سیاست های اجرا شده توسط بنیاد ملی مورد بازنگری جدی قرار گرفته و برای سیاست های مفید برای این صنعت برنامه ریزی مناسب صورت گیرد.

در انتها می توانم بگویم با بازیسازی در کشور ، نیازمند یک عزم جدی است که متاسفانه تا به امروز شاهد آن نبودیم!

در انتها تشکر از سایت پردیس گیم بابت ترجمه این مقاله مهم !

حقایق ناگفته!

عماد حمانی متولد بیست و نهم مهرماه 1368 است و در شهر کاشان به دنیا آمده است. عماد رحمانی یکی از پرکارترین بازی سازان کشور است و بازی های خوب و بعضا بسیار ضعیفی در کارنامه خود دارد ولی ساخت بازی های متعدد و بعضا متفاوت، تجربه زیادی را برای وی به ارمغان آورده است که از این نظر در بین بازی سازان کشور بسیار ارزشمند است. شاید بازی هایی که ساخته ایشان است به مزاج بسیاری جذاب نیاید ولی با اینحال عماد رحمانی هیچ وقت راه را برای نقد و انتقاد و پیشنهاد نسبت به کارهای خود نبسته و همواره پذیرای صحبتهای گیمرها و بازی سازان است.

صندلی داغ سعی داشت تا گفتگوی خوبی را با عماد رحمانی انجام می داد که همراهی بسیار خوب ایشان و باز گذاشتن گارد دفاعی، در مقابل سوالات ما، باعث شد این اتفاق بیافتد. سومین شماره از صندلی داغ تقدیم شما دوستان گیم ایمگی و بینندگان.

صندلی داغ قسمت سوم – عماد رحمانی

دانلود با کیفیت SD

دانلود با کیفیت HD

—————————————-

درباره صندلی داغ:

آیتمی تصویری به سبک تمامی صندلی داغهای دنیا. این برنامه می ‌کوشد جنبه مخاطبین را بالا ببرد و با قرار دادن آنها در موقعیتهای مختلف لحظات جدی ولی الوده به طنز را برای مخاطبینش فراهم کند. مسلما این برنامه برای به بلوغ رسیدن و بهتر شدن احتیاج به زمان و همفکری شما دوستان و مخاطبین عزیز دارد.

در این قسمت به سراغ خالق بازی موتوری،ابراهیم مسجدیان رفته ایم.تاریخچه کاری ابراهیم مسجدیان،بازیسازی مستقل و پروژه های کنسل شده و آینده این تیم مستقل،یعنی گلیم گیمز مورد بررسی قرار گرفته است. بابت عدم کیفیت مناسب صدای ضبط شده، از تمام شنوندگان این آیتم صوتی عذرخواهی می کنیم. 

در این قسمت چالش به سراغ بازی هایی همچون موتوری

بازی آینده این تیم بازیساز یعنی ما قهرمان نیستیم!

و همچنین در خصوص بازی های کنسل شده این تیم بازیساز،صحبت کرده ایم. پروژه هایی همچون بازی” از زمین “و بازی “برخورد”.

عکس هایی ازمحیط بازی از زمین:

عکس هایی از محیط بازی برخورد:

دانلود

]]> https://vgmag.ir/podcasts/%d9%be%d8%a7%d8%af%da%a9%d8%b3%d8%aa-%d8%aa%d8%ad%d9%84%db%8c%d9%84%db%8c-%da%86%d8%a7%d9%84%d8%b4-%d9%82%d8%b3%d9%85%d8%aa-%d8%b3%d9%88%d9%85/feed/ 3 https://vgmag.ir/iranian-games/%d9%be%d8%a7%d8%af%da%a9%d8%b3%d8%aa-%d8%aa%d8%ad%d9%84%db%8c%d9%84%db%8c-%da%86%d8%a7%d9%84%d8%b4-%d9%82%d8%b3%d9%85%d8%aa-%d8%af%d9%88%d9%85/ https://vgmag.ir/iranian-games/%d9%be%d8%a7%d8%af%da%a9%d8%b3%d8%aa-%d8%aa%d8%ad%d9%84%db%8c%d9%84%db%8c-%da%86%d8%a7%d9%84%d8%b4-%d9%82%d8%b3%d9%85%d8%aa-%d8%af%d9%88%d9%85/#comments Sat, 15 Aug 2015 06:41:02 +0000 http://gameemag.ir/?p=30297 برنامه چالش برنامه ای صوتی است، که به چالش های بازیسازی در ایران و سایر نقاط جهان به صورت کاملا علمی پاسخ می دهد.
این پادکست به صورت دو هفته یکبار به چالش های مهم بازیسازی در ایران و خارج از ایران می پردازد. آیا دوست دارید وارد یکی از بخش های اقتصاد بازی های رایانه ای در سطح جهان شوید؟پس دیگر وقت آن رسیده است که دیدمان را به این حوزه عوض کنیم و تنها از بازی های رایانه ای لذت نبریم ، بلکه یکی از تاثیر گذاران این صنعت در جهان شویم.
لطفا از طریق ایمیل رسمی برنامه به آدرس chalesh [-a-t-] gameemag.ir در ارتباط باشید و سوالات و موضوعاتی که دوست دارید در حوزه بازی های رایانه به پاسخ آن ها دست یابید، مطرح نمایید.

در این قسمت چالش به روند طراحی گیم پلی در کشور می پردازیم و همچنین با دوتن از بازیسازان و طراحان گیم پلی  کشور،یعنی ابوالفضل سجادی و مجتبی محمدی به بحث و گفتگو پرداخته ایم.

 دانلود

از ابتدای کار صفحه هنر هشتم روزنامه صبا تلاش داشتیم ، کاربران و دوستداران گیم را از آخرین اخبار داخلی و خارجی این صنعت مطلع سازیم و طی این مدت هم تا حدودی توانسته‌ایم رسالت خود را انجام دهیم. به این دلیل بود که حتی پس از مصاحبه با  حسن کریمی قدوسی ، قائم‌مقام بنیاد ، به سراغ یکی دیگر افراد کلیدی این سازمان رفتیم تا بتوانیم عملکرد آن را پس از تغییرات و تحولات ابتدای سال موردبررسی قرار دهیم. هفته گذشته مهمان هادی کافی در بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای بودیم. کافی که پیش‌ازاین روزنامه‌نگار بوده ، سعی کرد بامتانت و دقت به‌تمامی سؤالات ما پاسخ دهد و به لطف خوش‌رویی این مدیر بنیاد توانستیم اطلاعات زیادی را کسب کرده و در مورد مشکلات و شایعات حول محور بنیاد نیز صحبت کنیم. با توجه به کمبود فضا بخشی عمده‌ای از مصاحبه در صفحه امروز به چاپ رسیده و مابقی گفتگو ما با هادی کافی را در روزهای بعدی به چاپ می‌رسانیم.

آقای کافی شما نخستین بار در جشنواره بازیسازان مستقل اعلام کردید که نه گیمر هستید و نه تا اینجای کار پروژه‌ای مربوط به بازی داشته‌اید. آیا فکر نمی‌کنید این موضوع یک ضعف برای مسئول روابط عمومی بنیاد باشد ؟
کافی : من  آن را به چشم مزیت می‌بینم.
مزیت ؟
کافی : بله ، یک مزیت بزرگ بدون شک ؛ این گفته را به‌واسطه چند ماه کار در بنیاد می‌گویم.
یعنی در ابتدای کار چنین اعتقادی نداشتید ؟
کافی : در آن موقع نظری نداشتم. من تولیدکننده نیستم ؛ وظیفه من روابط عمومی و نشان دادن چهره بنیاد در خارج از این مرکز است. اگر کسی از داخل این صنعت (بازی) باشد ، قادر به انجام چنین کاری نخواهد بود به دو دلیل. نخست اینکه فرد همواره در حال قضاوت کردن دیگران است. به‌طور مثال فلان شرکت عملکرد بهتری داشته یا فلان فرد ، از قابلیت بیشتری برخوردار است. در وهله دوم کسی که در صنعت بازی باشد ، بسیار در دنیای خودش عمیق شده و توانایی دیدن عموم را ندارد.
نمی‌توان گفت تمام سازنده‌ها عمیق نگاه می‌کنند ، به‌هرحال افرادی هستند که شایستگی‌های لازم را داشته باشند
کافی : من موضوع را به این شکل دیدم. افرادی که در این صنعت هستند در مقوله بازی بسیار زوم و عمیق هستند. حداقل می‌توان گفت اکثریت آنها. گمان می‌کنم برای سمت روابط عمومی فردی باید در خارج از حوزه گیم کار کند.
شما طی نخستین سخنرانی خود اعلام کردید که بنیاد مظلوم واقع‌شده. فکر نمی‌کنید از این سخنان تعابیر مختلفی برداشت شد مخصوصاً اینکه سازندگان مظلوم‌ترین افراد حاضر در این صنعت هستند
کافی : بنیاد بازی‌های ملی رایانه‌ای پدر صنعت گیم نیست بلکه متولی رسمی این حوزه است. بنیاد وظیفه حمایت و صیانت را برعهده دارد. وقتی می‌گویم مظلوم یعنی بنیاد وظیفه خود را به‌خوبی و حتی بهتر از چارچوب‌های مشخص‌شده انجام داده ؛ اما حملات وسیع در همین صنعت به بنیاد می‌شود و افراد زیادی به عملکرد آن خرده می‌گیرند. چه گروه آقای مینایی و چه تیم فعلی از صفر شروع کردند و وظایف خود را به‌درستی انجام دادند.  ما کار سازمان سینمایی را با پشتوانه چند ده‌ساله بر عهده نگرفتیم. هر دو تیم از صفر آغاز کردند و توانستند درجات ترقی را 50 درصد برسانند. نمی‌توان به آنها اعتراض کرد که چرا قادر نبودند همین 50 را به 100 برسانند.
دکتر مینایی هنوز هم در هیئت‌مدیره حضور دارند ؟                                      
کافی : بله ، ولی سمت اجرایی ندارند.
آقای کافی من تابه‌حال با هیچ سازنده‌ای صحبت نکردم که از عملکرد بنیاد تعریف کند یا از آن راضی باشد
کافی : من نمی‌توانم این موضوع را رد یا تأیید کنم.
البته من نمی‌گویم که نیست ، اما من تابه‌حال چنین شخصی را ندیدم
کافی : البته این هم می‌تواند یک ملاک باشد که روزنامه‌نگاری همچون شما در حوزه گیم تابه‌حال با یک سازنده حامی بنیاد دیدار نداشته است.
به‌طور مثال بازی پروانه
کافی : به مثال خوبی اشاره کردید. شما توجه کنید که بنیاد حامی معنوی بازی پروانه بوده و بیشترین جایزه را در چهارمین جشنواره بازی به آنها اهدا کرده ؛ آن‌هم عنوانی که متعلق به بنیاد نبوده و پولی را بابت آن پرداخت نکرده.
البته به‌جز 15 میلیون جایزه‌ای که به تیم سازنده اهدا شد
کافی : بله ، البته همین موضوع نشان می‌دهد که بنیاد تا چه اندازه به عنوانی که خودش در آن سرمایه‌گذاری نکرده ، اهمیت می‌دهد. بااین‌حال همین تیم پروانه به بدترین شکل ممکن بنیاد را موردانتقاد قراردادند. آنها به نحوه شرکت در جشنواره گیم کانکشن معترض بودند و اینکه چرا بنیاد بلیت سفر سازنده‌های آنها را تهیه نکرد ، درحالی‌که این وظیفه بنیاد نیست و حتی مدیران بنیاد هم با مشکلات فراوان و در دقیقه 90 توانستند به فرانسه سفر کنند.
در مورد آن خبر مشهور (اعلام پروانه به‌عنوان بهترین بازی دنیا) هم باید سؤال کنم و اینکه درنهایت چه کسی مسئول آن بود ؟
کافی : چه اصراری به پرداختن به آن وجود دارد ؟
درهرصورت صحبت‌های تیم پروانه در روزنامه صبا منتشر شد و مخاطبان ما به دنبال جوابیه بنیاد هستند
کافی : چندین جای آن خبر مشکل داشت ؛ اما درنهایت کلیت آن درست بود
یعنی پروانه نامزد بهترین بازی جهان شده ؟
کافی : در نمایشگاه گیم کانکشن ، بله.
آقای کافی گیم کانکشن یک همایش مخصوص کسب‌وکار است ، یک رویداد ، در آنجا کسی بهترین بازی جهان را مشخص نمی‌کند.
کافی : گیم کانکشن یک نمایشگاه است و نمایشگاه بزرگی هم به‌حساب می‌آید و بازی پروانه در آنجا نامزد بهترین عنوان‌شده بود.
اما هیچ ناشر بزرگی عناوین خودش را به این نمایشگاه نمی‌آورد. گیم کانشکن برای رفاه سازندگان مستقل شکل‌گرفته و ارتباطی با سازندگان مطرح ندارد.
کافی : بله در جریانم که بهترین بازی جهان نیست.
پروانه حتی جز بهترین بازی‌های جهان هم نیست. یک عنوان مستقل باکیفیت است  اما نه جز بهترین‌های جهان. البته نباید زحمات گروه پروانه را نادیده گرفت که یکی از بهترین بازی داخلی و درعین‌حال با استاندار جهانی را تولید کردند ؛ اما در پایان هرسال مراسم مخصوص بهترین بازی سال راداریم. تمامی سایت های مشهور به عناوین بزرگ جایزه می‌دهند و علاوه بر این بهترین‌های نمایشگاه‌های بزرگ مثل E3 ، گیمزکام و همایش توکیو را داریم.

کافی : اطلاعات شما از من کامل‌تر است ؛ اما هر فرد ، نهاد یا ارگانی که با نگاه بین‌المللی روی یک کالا ارزش‌گذاری کند ؛ قادر به معرفی ترین ها خواهد بود.

درست است اما بهترین ؟
کافی : بازی نامزد بهترین بازی در آن همایش بوده

بگذارید از سینما مثال بیاورم. وقتی می‌گوییم بهترین فیلم جهان ، می‌توانیم به جوایزی همچون اسکار یا کن اشاره کنیم ؛ اما وقتی یک سازنده ایرانی به طور مثال در جشنواره ونیز جایزه‌ای می‌برد ، مدعی نمی‌شود که سازنده بهترین فیلم دنیاست.  هیچ روزنامه‌نگاری هم جرئت چنین کاری را ندارد. من به هیچ جای خبر خرده نمی‌گیرم ، تنها مشکلم با تیتر «بهترین بازی جهان» است.
کافی : خب قبل از این هم گفتم ، پروانه نامزد دریافت بهترین بازی از همایش گیم کانشکن بوده.

من حرف شما را قبول دارم ؛ اما فردی که اطلاعاتی در مورد بازی ندارد ، در مواجه با چنین خبری ، چه واکنشی نشان می‌دهد ؟ آن شخص فکر می‌کند ما بهترین سازندگان دنیا هستیم و مثل سینما در دنیا حرفی برای گفتن داریم یا به بیان بهتر سطح بازی ما آن‌قدر بالا نیست درحالی‌که همه اهالی این صنعت از مشکلات آن باخبرند
کافی : موضوع برداشت اصحاب رسانه از خبرهای ماست.
دقیقاً
کافی : ما می‌توانیم جدایی نادر از سیمین را بهترین فیلم جهان بدانیم ؟

تقریباً ، جدایی بهترین فیلم خارجی سال خود است
کافی : بازی ژانر بندی دارد و این کار را سخت می‌کند.

هر بازی با هر ژانری می‌تواند عنوان بهترین بازی سال را کسب کند. حتی برعکس اسکار ، ما چیزی به نام بهترین بازی خارجی نداریم. مثلاً سری بازی ویچر که جایزه‌های فراوانی کسب کرده ؛ عنوانی لهستانی است ، باور بفرمایید آقای کافی در گیم ، انتخاب بهترین‌ها بسیار راحت‌تر از سینماست. سؤال من کوتاه بود ، چه کسی مسئول تنظیم خبر بود ؛ همین
کافی : بنویسید بنیاد

گفتگو را به سمت دیگری ببریم. بسیاری از سازندگان از جوایز جشنواره چهارم راضی نبودند. آنها مدعی بودند که بنیاد عموم جوایز را یا به بازی پروانه داده یا به بازی آّب های آبی که زیرمجموعه خودش محسوب می‌شود. در این مورد توضیح می‌دهید
کافی : هر جشنواره‌ای که در کشور ما برگزار می‌شود ، با چنین مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کند. این موضوع تنها مختص امسال نیست. در جشنواره‌های پیشین هم افراد و سازندگان بسیاری به نتایج معترض بودند. شما به جشنواره فجر نگاه کنید که هرسال با حواشی مختلف برگزارشده و درنهایت به نحوه اهدای جوایز و نامزدها انتقاد می‌شود. ما در این مسئله نمی‌توانیم حرفهای رقبا را در نظر بگیریم.

شما باید به ساختار قضاوت نگاه کنید. اولین کاری که برای برگزاری جشنواره چهارم انجام دادیم ، بررسی کامل جشنواره‌های پیشین بود ، ازنظر هنری ، داوری و دیگر زمینه‌ها. بخش داوری بهترین سازمان‌دهی را داشت و مانع نگاه شخصی می‌شد. قضاوت‌ها قطعاً عادلانه بوده ، اما نمی‌توانم در مورد اعتراضات نظری بدهم.
بزرگ‌ترین مشکل این جوایز اهدای آنها به عناوینی بود که هنوز عرضه نشده‌اند. در هیچ جای دنیای به چنین شکلی جایزه داده نمی‌شود. تنها 8 یا 10 نفر مسئول قضاوت بازی‌ها بودند و همین افراد هم جایزالخطا هستند
کافی : چرا باید حتماً عرضه شوند ؟
به‌طور مثال در جشنواره فجر مخاطبان عادی هم فیلم‌ها را می ببینند. فیلم‌سازها هم به همین شکل و درنهایت عناوین داوری می‌شوند
کافی : رأی آنها تأثیری ندارد.

کاملاً درست می‌گویید ؛ اما این سیستم در مورد جشنواره فجر وجود دارد. در غیر این صورت مخاطب از خود می‌پرسد از کجا معلوم اصلاً چنین فیلمی ساخته‌شده یا حتی وجود خارجی داشته باشد
کافی : داورها که دیدند.

کجای دنیا به چنین شکلی داوری وجود دارد ؟
کافی : اطلاعی ندارم.

خب مسئله همین‌جاست که هیچ کجای دنیای به این شکل داوری نمی‌شود
کافی : من اطلاعی ندارم که در کجای دنیای به این شکل داوری می‌شود یا خیر ؛ اما منطقاً این شیوه داوری مشکلی ندارد. یک کالایی برای قضاوت تولیدشده و قاضی آن کالا را می‌بیند و در مورد قضاوت می‌کند. ایراد منطقی نیست.

جشنواره امسال از یک منظر دیگر هم مشکل داشت. طی سالهای پیش به لطف نمایشگاه ، مخاطبان می‌توانستند با جدیدترین تولیدات آشنا شوند که امسال آن‌هم وجود نداشت ؛ یعنی همان تیم داوری کوچک موفق به انجام و تست بعضی بازی‌ها شده بودند.
کافی : نمایش چه ارتباطی با داوری دارد ؟
در تمامی نمایشگاه‌های این‌چنینی علاوه بر داوران ؛ خیل عظیمی از کاربران و منتقدان موفق به دیدن یا انجام دادن آثار مختلف شده‌اند. با چنین شیوه‌ای هیچ‌کس کوچک‌ترین ایده‌ای در مورد آن محصول ندارد ، حتی مشخص نیست چنین محصولی به مرحله تولید رسیده یا خیر
کافی : ساختار داوری یا بر اساس نظر عموم ؛ مثل اسکار است ، یا بر اساس نظر داور. داور هم هیچ کاری با نحوه تولید و توزیع آن بازی ندارد. من و شما هم نمی‌توانیم بگوییم که در کجای دنیای به چنین شکل داوری می‌شود یا خیر.
من می‌توانم مدعی شوم که در هیچ کجای دنیای به چنین شکلی داوری نمی‌شود
کافی : بر اساس منطق داوری ؛ چنین چیزی درست است. به‌طور مثال گروه داوری گرافیکی روی گرافیک بازی نظر می‌دهد ؛ حتی اگر آن بازی به‌صورت کامل تولید نشده باشد
پیش از عرضه بازی سازندگان عنوان خود را نظر گرافیکی اوپتیمایز می‌کنند و همین فاکتور بسیاری مهمی درگرفتن این جایزه به شمار می‌آید
کافی : من به‌صورت کلی مثال زدم و اتفاقاً یکی از شرط‌های داوری امسال ، کامل بودن بازی بود. اگر عنوانی کامل نبود ، حق شرکت در جشنواره را نداشت. ممکن است شما بگویید خروجی که داوری این جشنواره برای صنعت بازی داشت ؛ مثبت نبود.
من در جایگاهی نیستم که در این موردنظر بدهم
کافی : البته به نظر شما احترام می‌گذارم. ساختار این جشنواره به شکلی بوده که عادلانه و فنی باشد. به‌طور مثال جوایز فجر ؛ یک‌زمانی می‌گفتند آقای حاتمی کیا تنها به دلیل محبوبیت بین اصطلاح طلبان جایزه می‌برد. بعد گفتند آقای حاتمی کیا چون فیلم جنگی می‌سازد ، بین اصولگرایان محبوب است. در همه‌جا چنین اعتراضاتی وجود دارد.
فکر نمی‌کنید اگر فرهنگ گیم همچون سینما بود و ما منتقدان و روزنامه‌نگاران تخصصی بیشتری داشتیم ؛ در این مورد شاهد اعتراضات بیشتری بودیم
کافی : بله کاملاً و همچنین شاهد حمایت‌های بیشتری نیز بودیم. اتفاقاً اگر تعداد منتقدان و روزنامه‌نگاران بیشتر بود ؛ بال‌های من هم گسترده‌تر می‌شد. ممکن بود انتقادات بیشتر باشد ؛ اما من راحت‌تر اخبار بنیاد را منتشر می‌کردم و دستم هم بازتر بود. در وضعیت فعلی باید خبرنگار خبرگزاری‌ها را توجیه کنم که بازی‌های رایانه‌ای از اهمیت بالایی برخوردارند و باید اخبار آن در سایت‌های داخلی کار شود.

یکی از تصمیمات مهم بنیاد فعلی عدم اعلام عدد فروش عناوینی است که زیر 80 هزار نسخه به فروش رفته‌اند
کافی : برنامه‌ریزی من این‌گونه بود که هرماه و هر هفته آمار فروش بازی‌ها را اعلام کنیم تا مخاطبان متوجه افزایش فروش شوند. به‌طور مثال یک عنوان در ابتدا 10 هزار نسخه می‌فروشد که البته چندان رقم مناسبی نیست ؛ اما ماه بعد خبری داریم که همین عنوان به فروش 30 هزار نسخه‌ای رسیده و همین موضوع می‌تواند به رشد بازی کمک کند. وقتی دیدیم بازیسازان از چنین مسئله‌ای ناراضی هستند ؛ دیگر آماری در این باره منتشر نکردیم.

در بنیاد پیشین روابط عمومی تا این اندازه نقش پررنگی نداشت و اخبار هم به‌درستی مخابره نمی‌شد. شما در حال حاضر پل ارتباطی مابین بنیاد و سازندگان هستید و مورد اعتماد خبرنگاران. آیا این موضوع جلوه‌گر سیاست‌های جدید بنیاد است ؟
کافی : از جنبه برنامه‌ریزی نبوده. مگر روابط عمومی کاری غیرازاین دارد ؟ ما در اینجا وظیفه‌داریم ارتباطات بنیاد را شکل دهیم.
شما  بسیار حوصله به خرج داده و جواب عموم سازندگان را می‌دهید که این خود موضوعی خوشحال‌کننده است
کافی : من موضوع را تا این اندازه بزرگ نمی‌دانم. تصور می‌کنم این وظیفه اصلی مجموعه روابط عمومی است و از گفته‌های شما متعجبم.
متأسفانه روابط عمومی در بنیاد قبلی عملکرد درخور توجهی نداشت
کافی : ما باید به‌صورت سیستماتیک عمل کنیم و فکر می‌کنم حتی کمی عقب هستیم. زیرا در آن صورت من موظفم که هرماه یک اینفوگرافی به مدیر بنیاد ارائه کرده و مشکلات و نقطه نظرات مثبت را در آن درج کنم. وجود چنین ارتباطی کاملاً معمولی است و خدا را شاکرم که سازندگان از چنین موضوعی راضی هستند.  درهرصورت این بخشی از وظایف ماست و خوشحالم که عملکرد بخش روابط عمومی در سطح مطلوبی قرار دارد.

بنیاد وظیفه خود را به‌خوبی و حتی بهتر از چارچوب‌های مشخص‌شده انجام داده ؛ اما حملات وسیع در همین صنعت به بنیاد می‌شود و افراد زیادی به عملکرد آن خرده می‌گیرند. چه گروه آقای مینایی و چه تیم فعلی از صفر شروع کردند و وظایف خود را به‌درستی انجام دادند.  ما کار سازمان سینمایی را با پشتوانه چند ده‌ساله برعهده نگرفتیم. هر دو تیم از صفر آغاز کردند و توانستند درجات ترقی را 50 برسانند. نمی‌توان به آنها اعتراض کرد که چرا قادر نبودند همین 50 را به 100 برسانند.

مصاحبه کننده : کسری کریمی طار / روزنامه صبا