مطمئنا اولین گام برای این کار، این است که محصول مورد نظر ما در صنعت بازی تمامی المان های آن سریال پرطرفدار را به همراه داشته باشد. این بازی شامل یک ضد قهرمان خواهد بود; توانایی Walter برای حل معماها و پازل ها را در قالب یک هنر دارا خواهد بود; علاوه بر این ها شامل تعداد زیادی کارکتر منفی نیز باید باشد. می توان از آن به عنوان Grand Theft Auto ی دیگر نام برد که شخصیت اصلی آن Walter White است…

نتیجه ی نهایی عنوان بالا برای این مجموعه ی تلویزیونی، یکی از بدترین ایده های ممکن است. هر کس که بتواند ما را از دست این ایده ی بسیار بد خلاص کند , لطف بسیاری به ما کرده است. (به جای اینکه از این ایده بهره ببریم بهتر است از ایده ی ساخت یک بازی مبتنی بر رمان های تعاملی و گرافیکی استفاده کنیم. خب در نگاه اول ایده ی بسیار خوبی است.) انتظارات بسیار بالای طرفداران این سری ممکن است بازیسازان کنسولی را مجبور سازد که به تقلید محض از این سری پرطرفدار بپردازند. اما راه بهتر این است که با ترکیب بخش های مختلف و استفاده از ایده های مختلف حتی الهام گیری از بازی های بزرگ، محصولی قابل ملاحظه و صد البته نو تولید نمایند.

ممکن است در نگاه اول این عمل نیز پر خطر و ریسکی باشد و باعث شود بعضی قسمت های جادویی سریال به ناچار در این بازی حذف گردند. اما خب صنعت مورد صحبت ما صنعت بازیست و بازیسازان مطمئنا خواهند توانست برای پر کردن این قسمت های جادویی، قسمت های جدیدی را خلق نمایند. یکی از بهترین دلایل مورد نظر اینجانب، نویسنده ی مطلب حاضر برای تبدیل همه چیز این سریال پرطرفدار به یک بازی رایانه ای نیز دقیقا همین است. در صنعت بازی، بازیسازان کار هایی را ممکن می کنند که عملا در صنعت ها و هنر های دیگر غیر ممکن است.

تعدادی از بازیسازان با همکاری صاحبان IP بعضی سریال های تلویزیونی عناوینی در صنعت بازی خلق می کنند که شایسته ی تقدیر هستند و حتی ممکن است از عنوان اصلی نیز محبوب تر شوند. برای مثال The Walking Dead که سال 2012 حتی به عنوان بهترین بازی سال از نگاه بسیاری از سایت های بزرگ شناخته شد. مطمئنا پتانسیل زیادی در این راه نهفته است. پتانسیلی که اگر درست از آن بهره بگیریم، نتیجه ی مناسب و درخوری نیز به دست خواهیم آورد.

افراد زیادی در صنعت بازی و بخش داستان نویسی این صنعت حضور داشته اند. افرادی که از روز اول بر روی پروژه های مختلف این صنعت کار کرده اند پروژه هایی که بعضی ارجینال بوده اند و بعضی غیر ارجینال. تجربه های این افراد در مصاحبه ها، مطالب نوشتاری و … در دستان تمامی بازیبازان و نویسندگان صنعت بازی قرار گرفته است. در این مقاله سعی خواهیم کرد تا مرحله به مرحله بهترین تمرین ها و راه های ممکن برای تبدیل این عنوان به یک بازی رایانه ای را ذکر کنیم و بگوییم که نتیجه ی نهایی شاهکار خواهد شد یا تنها با یک عنوان بسیار بد رو به رو می شویم؟!

خب حال شما می خواهید پیش تولید یک عنوان جدید را آغاز کنید. باید چه کار کنید؟!

مشخص کردن قدم ها

قدم اول آنالیز کردن است. چه چیز باعث شده سریال Breaking Bad بسیار پرطرفدار و البته مشهور شود؟! بعضی بخش ها بسیار بزرگتر از باقی بخش هاست ولی همانطور که در نقد های مختلف متاکریتیک از این سریال دیده ایم، تمایل نسبت به این سریال بر همه نمایان شده است. شما می توانید بعضی قسمت هایی که در این نقد ها به آن ها اشاره شده را ببینید:

Walter White فرد خاصیست. منتقدی به نام Stephen King در یکی از نقدهای درخشانش گفته: “Breaking Bad ما را به دنیایی دیگر دعوت می کند همانطور که The Shield و The Sopranos این کار را با بینندگانش می کند، اما تفاوت Walter White با باقی افراد همینجا مشخص می شود. ممکن است او فردی باشد که پایین بلوک شماست، کسی که سعی کرد به کودکان و فرزندان شما بیاموزد چگونه زمانبندی میزها را انجام دهند قبل از اینکه بیمار شوند. استخر شنایی با چشمی در وسطش که ممکن است آن هم در همان بلوک پایین خانه ی شما باشد! این دقیقا همان ویژگیست که باعث می شود این سریال سرگرم کننده، ترسناک و البته بسیار جذاب به نظر برسد. این یک دستاورد بسیار بسیار بزرگ است.”

مشکلاتش واقعا جدی هستند. مشکلی اصلی از جایی آغاز می شود که او جدی می شود. او با مرگ دست و پنجه نرم می کند. چگونه فردی که با مرگ دست و پنجه نرم می کند می تواند برای خانواده اش خدمتی کند قبل از اینکه بمیرد؟! او با چالش های واقعی در تقریبا تمامی صحنه ها رو به رو می شود. در دومین اپیزود این برنامه، او با اولین انتخاب غیر ممکنش رو به رو می شود. “کشتن اشتباه است” در مقابل ” اگر نکشیش او تمامی اعضای خانواده اj را خواهد کشت” ما نمی دانیم والتر در این وضعیت چه کار خواهد کرد، یا ما چه کار می کنیم اگر در صحنه ای مشابه قرار بگیریم. این امر باعث می شود از پای برنامه بلند نشویم.

روایت داستانی بی نظیر است. خب این کار را به عنوان یک راه حل برای یافتن بهترین پاسخ انجام دهید: اپیزودی از این سریال را همین الان ببینید اپیزودی که چندان آن را به خاطر ندارید. در آغاز هر صحنه، برنامه را متوقف کنید و از خود بپرسید اگر شما نویسنده ی مطلب بودید چگونه آن صحنه را به پایان می بردید. حال برنامه را دوباره شروع کنید و ببینید چه اتفاقی در پایان آن صحنه می افتد. نمایش نامه نویس Princess Bride یعنی جناب William Goldman گفته که: “هنر نیازمند است تا هم سوپرایز کننده باشد و هم بدیهی”. و این همان چیزیست که تیم داستان نویسی جناب Vince Gilligan به آن توجه ویژه ای کرده است.

Walt نیز بی نظیر و شگفت انگیز است. او با وضعیت های بد و خطرناک به شکل هوشمندانه و البته دلهره آوری رو به رو می شود. به گونه ای که Emily Nussbaum در New Yorker می نویسد: “این چنین راه حل مشکلات یکی از بزرگترین ویژگی های راضی کننده ی این برنامه به حساب می آید، به گونه ای که به Breaking Bad اجازه می دهد تا سوال “چطور شد” برای بیننده مطرح شود نه سوال” چرا اینطور نشد” بینندگان به اینچنین اتفاقات و صحنه هایی به چشم یک متا پازل می نگرند. “آیا مشکلات و چالش ها بیشتر از این هم خواهند بود؟”

دنیای زیرزمینی مجرمین بسیار واقع گرایانه طراحی شده است. وقتی Walter وارد یک دنیای زیر زمینی و مجرمین می شود، ناگهان برنامه تبدیل به چیزی شبیه فیلم های ساخته ی Martin Scorcese نمی شود. نویسندگان سعی نکرده اند تا بیش از اندازه به لایتینگ پویا و موسیقی های سنگین روی بیاورند. آن ها اکشن را پایه و اساس دنیای تیره ی Albuquerque قرار می دهند. دنیا تغییر کرده ولی همچنان همان دنیاییست که ما می شناسیم.

مجرمین و شخصیت های منفی فراموش نشدنی هستند. افرادی مثل Tuco! Hector! Gus!

سپس Jesse وارد می شود. رابطه ای که میان Walter و Jesse برقرار می شود. کار های مربوط به تصویر برداری، موضوعات کمدی و … . من مطمئنم همچون من شما نیز می توانید این نقطه چین ها را با ویژگی های خطیر دیگری از این سریال بی نظیر و شگفت انگیز پر کنید. سریالی که توانسته در مجامع مختلف و سایت های مختلف به عنوان یکی از بهترین سریال ها و برنامه های تلویزیونی آمریکا شناخته شود.

تمامی ایده ها را بر روی کاغذ بیار

خب عالیه. ویژگی ها مختلفی در این برنامه ی تلویزیونی وجود دارد و می تواند از جزئیات و وسایل زیادی برای ساخت یک عنوان در صنعت بازی استفاده کرد. درسته؟!خب باید بگوییم این حرف اصلا درست نیست.

خب حال یه تخته ی وایت بورد را در ذهن خود تصور کنید. آن را به دو قسمت تقسیم کرده. قسمت اول را به ویژگی های مناسب یک بازی اختصاص دهید و قسمت دوم را به ویژگی هایی که نمی توان از یک برنامه ی تلویزیونی به یک بازی رایانه ای انتقال داد. مشخص کنید که کدام قسمت ها از این برنامه ی تلویزیونی برای یک بازی رایانه ای مناسب نیست و تعدادی از دلایلتان را در آنجا بیان کنید. برای مثال سخت است تا چالش های فراوانی را پیش روی بازیباز قرار داد وقتی که می دانیم گیمر به راحتی می تواند هر مرحله را تکرار کند. همچنین داستان پیچیده باعث می شود بازیبازانی که برای مدتی این عنوان را رها می کنند، بعد از بازگشت دوباره به آن نتوانند با داستان و روایت آن ارتباط درست و مناسبی برقرار نمایند. همچنین شما از کاریزمای Bryan Cranston بر روی صفحه نمایش های خود بر خوردار نخواهید شد. بسیاری آیتم دیگر نیز وجود دارد که در دسته ی سخت و تقریبا غیر ممکن قرار می گیرند.

اما شما با خود می گویید: “صبر کن. من می توانم به راهی فکر کنم که …..” بله با کارهای زیاد و استفاده از حقه های مختلف می توان آن قسمت هایی که غیر ممکن به نظر می رسند را ممکن است. البته با این حال در نهایت باز هم بخش هایی باقی می مانند که به دلیل محدودیت های یک بازی نمی توان آن ها را به یک بازی رایانه ای اضافه کرد. شما می توانید برای فهمیدن این موضوع که کدام بخش قابل گذاشتن در بازی نیست به خودتان روجوع کنید.

به عنوان یک گیمر یا یک نویسنده ی ماهر، شما می بایست ایده های دفاعی علیه قسمت های نامناسب برای یک بازی رایانه ای را کنار بگذارید. وقتی قسمت های نامناسب برای یک بازی رایانه ای کنار می روند، بخش هایی در اختیار بازیساز قرار می گیرند که به راحتی می توان آن ها را در یک بازی رایانه ای قرار داد. حال قدم اول را بردارید و در ادامه ی ساخت عنوان خود باز گردید و ببینید کدام یک از قسمت های نامناسب این برنامه ی تلویزیونی، ارزش جنگیدن و تلاش برای گذاشتنشان در یک بازی رایانه ای را داراست.

عنوان را بساز

مکانیک های مد نظر شما. بعد از اینکه مرحله ی قبل را پشت سر گذاشتید حال نوبت آن هست که فکر کنید بازی شما قرار است چه نوع مکانیک های گیم پلی را دارا باشد. البته در این مقاله بیشتر سعی شده از نظر روایت داستانی نیاز های مهم یک بازی رایانه ای اقتباسی ذکر گردد بنابرین ذکر عمده ی وجود قابلیت های چند نفره، تک نفره و کلا مکانیزم اصلی گیم پلی را به شما عزیزان واگذار می کنیم که در کامنت هایتان به آن ها اشاره کنید و بگویید اگر شما بازیساز بودید، چه مکانیک هایی و چگونه آن ها را در بازی خود پیاده می کردید.

خب برای اینکار اول باید از خود بپرسید کارکتر اصلی شما در این بازی چه کاری باید انجام بدهد؟! بگذارید یک بحث را آغاز کنیم. تصور کنید افرادی که Breaking Bad The Video Game را می خواهند بسازند از طرفداران سری محبوب و بزرگ  GTA هستند. بنابرین طبیعی است که آن ها یک بازی Open World را ترجیح می دهند. خب حالا تصور کنید که کارکتر اصلی بازی شما Walter White است. تصور کنید که او به همراه یک سلاح در خیابان در حال حرکت است. در دنیای باز و می تواند کار های بسیاری (که گاها احمقانه هم هستند) در این دنیای باز انجام دهد. همینجا یک لحظه متوقف شو. به نظر این حرکات و ویژگی ها مناسب شخصیت Walter نیست درسته؟! Walter فرد زرنگ و محاسبه گریه. آیا بازی شما می تواند این ویژگی کارکتر اصلی شما را ارائه کند؟! آیا مکانیک های مختلف یک بازی متناسب هستند با شخصیت اصلی و ویژگی های یک کارکتر؟! خب با طرح این سوال به مسئله ی مهم بعدی در آغاز داستان نویسی و طراحی بازی می پردازیم.

کارکتر اصلی بازی شما

کارکتر اصلی بازی شما چیست؟!

یکی میگه :Walter””

آیا مطمئنید از این انتخاب خودتان؟!

از خود بپرسید که چه ویژگی های شخصیتی باید کارکتر اصلی بازی داشته باشد تا آن کارکتر در بازی موفق شود. نه در داستان بلکه در خود بازی. از خود بپرسید کارکتر اصلی بازی شما وقتی که بازیباز دکمه ی X را می فشارد باید چه کار کند؟! تصور کنید که این اتفاقات باید در دنیای واقعی رخ دهد و حال از خود بپرسید چه کارکتری می تواند نیاز های شما را برای طراحی یک کارکتر مناسب برای یک بازی موفق، برآورده سازد.

شاید کارکتر اصلی شما باید از نظر فیزیکی بسیار تنومند باشد. از نظر روانی نیز افسارگسیخته و خشن. بیشتر به کارهای اکشن بپردازد یا حتی اینقدر ترسو باشد که از یک گربه نیز بترسد. هر آن چیزی که مناسب بازی مورد نظر شماست. این لیست را در کاغذی یادداشت کنید و آن را با کارکترهای حاضر در این برنامه ی تلویزیونی مقایسه کنید و ببینید کدام یک از کارکتر های حاضر در Breaking Bad می تواند مناسب بازی مورد نظر شما باشد.

Walter یک کارکتر ماندگار و البته با زندگی بسیار پیچیده ای است. اگر بازیباز بخواهد کنترل او را به دست بگیرد باید تمامی ویژگی های شخصیتی او فراموش شود که به نظرم همچین چیزی غیر ممکن است چون Walter در واقع قلب این برنامه ی تلویزیونیست. بازیباز حتی می تواند با Jesse یا حتی یکی از کارکتر های مقابل Walter به انجام بازی بپردازند. به طور کلی اگر بخواهیم منطقی به قضیه نگاه کنیم در میابیم که Walter قلب این سریال تلویزیونی در واقع بدترین کاندیدای ممکنه برای تبدیل شدن به کارکتر اصلی در Breaking Bad The Video Game است. این یکی دیگر از مثال های نقضی‌ست که بیان می کند چگونه عناوین اقتباسی می توانند با مرجع اصلی خود تفاوت های زیادی داشته باشند.

خب حال شخصی در میان ماست که با وجود دلایل بالا باز هم پافشاری می کند که کارکتر اصلی بازیش باید Walter باشد. خب بگذارید دقیق تر وارد ویژگی های شخصیتی Walter بشویم. او سرگرمی های زیادی ندارد و وقتی درباره ی بازی های رایانه ای صحبت می کنیم بازیباز باید کار های سرگرم کننده انجام دهد. او صرفا آنقدری که فکر می کند، کار انجام نمی دهد. آیا بازی شما یک بازی فکریست؟! یا یک بازی اکشن؟ (در یک بازی رمان گرافیکی حتی بهتر هست کنترل Jesse را در دست بگیرید تا کنترل Walter). بخش های ابتدایی داستان Walter هم درباره ی غیر قابل کنترل بودن اوست. آیا گیمر می تواند کارکتری با وضعیت نسبتا بد و پایین و البته ضعیف را تحمل کند؟! آیا از کنترل آن خوشحال خواهد شد؟! البته باید ذکر کرد که همیشه Walter کارکتر ضعیفی در سریال نیست. در ادامه ی این مقاله بیشتر به این موضوع اشاره خواهیم کرد.

جهان بازی

پر واضح است که در بسیاری از بازی های ویدئویی و رایانه ای دنیای بازی مهمترین کارکتر بازیست و حتی از کارکتر های موجود در عنوان مورد نظر نیز اهمیت بیشتری دارد. بازیباز وقت بیشتری را برای تعامل و برقراری ارتباط با محیط می گذارد تا کارکتر ها و NPC های موجود در بازی. بنابرین در این بازی ها توسعه ی محیط از توسعه ی کارکتر های اصلی بازی نیز اهمیت بسیار بیشتری دارد. (البته همانطور که مشخص هست این جمله زیاد در نظر نویسندگان جالب نیست و آن ها از بیان همچین جملاتی توسط بازیسازان خوششان نمی آید. اما به هر حال در فرایند ساخت بازی ها این گونه توجه به محیط امری طبیعی شده است.) لیستی از محیط های موجود در Breaking Bad برای خودت درست کن. محیط هایی که به نظرت بازیباز خودش می خواهد در آن به جست و جو و انجام بازی بپردازد.

یک لیست 3 قسمته برای خود درست کن. در قسمت اول تا می توانی لوکیشن هایی که در فیلم بی نظیر بودند و در بازی نیز همین حس را به بازیبازا القا خواهند کرد، قرار بده. در لیست دیگر اتفاقات مهمی که در آن مکان ها رخ داده را نام ببر. مثلا محل قرار گیری Jesse یا محلی که Walter White اولین قربانیش را به قتل رسانید یا حتی محلی که Skyler وانمود می کرد در حال غرق کردن خویش است. این ها نشانه ها و ارواحی هستند که بازیباز حین بازی (در صورت دیدن سریال) آن ها را به خاطر خواهد آورد و تحت تاثیر قرار خواهد گرفت. در لیست سوم کار هایی که بازیباز می تواند در آن محل ها انجام دهد را ذکر کن با توجه به مکانیک های طراحی شده برای بازیت. بعد از کمی اندیشه کردن و بررسی این لیست ها متوجه خواهید شد که چه محیط هایی وارد بازی نهاییتان می شوند و چه محیط هایی نمی توانند وارد عنوانتان شوند.

بگذارید یک مثال بزنیم. همانطور که می دانید گیم پلی زیادی در خانه ی خانواده ی White نمی تواند رخ دهد. بهترین راه برای شما این است که یا بخش های مربوط به این مکان را محدود به صحنه های سینمایی کنید یا به طور کامل خانه ی White را حذف کنید! در این صورت خانه ی خانواده ی White به طور کامل از معادله ی ساخت بازی خارج خواهد شد. در صورت حذف همچین مکانی احساس حسی کلی بازی شما چه می شود؟! چه چیزی را از دست خواهید داد؟! همانطور که می دانید خانواده ی Walter توجیه اصلی او برای قتل ها و کارهای بدیست که انجام می دهد. اگر این توجیه نباشد، چگونه کار های Walter را از نظر عقلانی توجیه خواهید کرد؟! شاید با خود بگویید می توانید دعواهای Skyler و Walter را به تلفن هایی که با یکدیگر آن ها برقرار می کنند، محدود کنید. برای مثال وقتی در حال رانندگی هستید او با شما تماس برقرار کند. اما با انجام این کار شما مرتکب اشتباه بزرگی شده اید. یک کارکتر با پتانسیل مثل Skyler در بازی شما تنها تبدیل به یک همسر نق نقو شده است. البته این سخنانی که بیان کردم بدین معنا نیست که باید خانه ی Walter را طراحی کنید بلکه این حرف ها را زدم که بگوییم در طول پروسه ی ساخت این عنوان می توانید تصمیمات هوشمندانه تری را اتخاذ نمایید.

بگذریم. بعضی مکان های موجود در بازی مثل Los Pollos Hermanos با فصول خاصی گره خرده اند. مسئله ای که سوال بعدی را در رابطه با ساخت بازیمان مطرح می کند….

بازه ی زمانی که عنوان شما در آن جریان دارد

بازی شما در مقایسه با بازه‌ی زمانی که برنامه‌ی تلویزیونی در آن قرار داد، کجاست؟! این مسئله برای این سریال اهمیت ویژه ای دارد در قیاس با سریال های دیگر. زیرا در پروسه ی این سریال تلویزیونی ما شاهد تغییر Walt هستیم. این مسئله برای یک سریال تلویزیونی کمی عجیب است. آن چیزی که در ساخت سریال های تلویزیونی عادیست نشان دادن عمق کارکتر است که بر تغییرات کارکتر اصلی ارجعیت دارد. بگذارید بیشتر این مسئله را توضیح بدهم. سریال The Sopranos را دیده اید؟! از اول تا آخر سریال تغییری در کارکتر اصلی آن یعنی Tony به وجود نمی آید فقط چند کیلویی به چربی هایش اضافه می شود! (بر عکس Walter) این تنها ما هستیم که چیز های بیشتری در رابطه به Tony می دانیم. بنابرین طبیعیست که ساخت یک بازی از Breaking Bad و تعیین محدوده ی زمانی برای آن نسبت به عناوین دیگر اهمیت بیشتری دارد.

در طراحی Breaking Bad جناب Vince Gilligan قول داد تا Walter White را از آقای چیپس به صورت زخمی تبدیل کند. از قدیسه به شیطان. از کارکتر مثبت به کارکتر منفی. در این بخش ها از این سریال تلویزیونی لحظاتی را شاهد هستیم که بینندگان این سریال از Walter متنفر شده اند ولی همچنان به دلیل گیرایی بالای سریال به تماشانی آن می پردازند. خب چه Walt ی را برای بازیباز شما به ارمغان خواهید آورد؟! Walt مرد خانواده؟! یا Walt Heisenberg! به گونه ای می تواند گفت Tony Montana ی Albuquerque. آیا می خواهید Walt خوب را به بازیبازان نشان دهید یا Walt مجرم را؟!

یکی از راه های پاسخ به این سوال در طراحی بازی های رایانه ای این است که با خود بگویید رابطه ی بین بازیباز و Walt چگونه خواهد بود؟! رابطه ای دوستانه یا تنها دشمنی محض؟! تنفر یا عشق و علاقه؟! پاسخ به این سوال خط فکری شما و اینکه بازی شما در چه بازه ی زمانی جریان داشته باشد، را مشخص خواهد کرد.

دید شما

در نهایت تعدادی گزینه ی مشخص در اختیار شما قرار گرفته است که شما می بایست آن ها را به هم مربوط سازید. برای مربوط ساختن آن ها به یکدیگر باید از احساسات خود مایه بگذارید. احساساتی که مشخص خواهد کرد بازی چگونه خلق شود و نتیجه ی نهایی آن چگونه باشد. علاقه و نظر شما حتی می تواند تاثیر مستقیمی بر روی تیم سازنده ی بازی نیز داشته باشد. در مصاحبه ای که اخیرا Vince Gilligan انجام داده، ایشان گفته اند: “این به نظر من هوشمندانه است که از نقل قول یا غیر نقل قول در ساخت بازی استفاده کنیم بلکه اجازه دهیم آن کارگردانان عالی، بازیگران بی نظیر و تیم طراحی تولید هر کدام {چیز هایی را در ساخته ی نهایی قرار دهند که} باعث می شود اشتیاق و ذوق آن ها برای هر چه کار با جان و دل افزایش یابد.

نتیجه ی نهایی

در ابتدای شروع این مقاله سعی کردم به گونه ای این مسئله را روشن سازم که ساخت بازی از روی این سریال نمی تواند کار هوشمندانه ای باشد و البته به هیچ وجه کار ساده ای نیست. وقتی کمی با خود فکر کردم و نتیجه گیری های لازمه را انجام دادم متوجه شدم که آن چیزی که در بازی رایانه ای اقتباسی از این سریال از دست می دهیم، بیشتر از آن چیزیست که به دست می آوریم. اما به هر حال به عنوان یک بازیباز همواره علاقه مندم دنباله یا حتی پیش درآمدی از این سریال در صنعت بازی ببینم. البته پیش درآمدی در خور نام این سریال. سریالی با متای 99!!!

تئوری انحراف طبیعت

بهتر است اول به نام بازی نگاهی بیندازیم. با وجود اینکه Death Stranding عنوان تقریبا نامفهومی می باشد، ممکن است که دارای معانی مهمی باشد. مثلا ممکن است این عنوان به پدیده “خودکشی نهنگ ها” مربوط باشد که در این پدیده پستانداران دریایی خود را به دلایلی که هنوز ثابت نشده است به ساحل می افکنند تا اینکه بالاخره بعد از مدتی به دلیل کم آبی می میرند. به عبارتی دیگر، موجود کامل آبی سعی دارد بر روی خشکی زندگی کند، که مصداق بارز انحراف طبیعت است. در تریلر بازی نیز ساحلی را پر از لاشه های حیوانات میبینیم. یک کاربر Reddit به نام SomeRandomme این تئوری را بیان می کند که این اقیانوس که داخل تریلر میبینیم، مصداق اقیانوس یا دریاچه تئوری “سوپ بنیادین” است. در این تئوری بیان شده است که حیات در حدود 3.8 میلیارد سال پیش بوسیله یک سری فعل و انفعالات شیمیایی بوسیله ذرات شیمیایی داخل اتمسفر در داخل یک دریاچه یا اقیانوس بزرگ بوجود آمده است. ولی در این تریلر خاص، این اقیانوس حیات بخش نیست و گیرنده حیات است که این هم به انحراف طبیعت اشاره دارد.

یک رد زخم بر روی شکم Norman Reedus وجود دارد که همه آن را زخم زایمان (سزارین) می نامند که این هم نشان دهنده انحراف طبیعت است. ولی من قصد دارم از این تئوری هم پیشتر بروم و بگویم که در مسیر تکثیر جمعیت در این سیاره فاسد، ممکن است درون شکم Norman با مواد نانوتکنولوژی پرشده باشد که باعث شوند او بچه ای به دنیا بیاورد و آن بند ناف سیاه مکانیکی هم یک بند ناف برای تغذیه مواد لازم به نوزاد برای رشد او باشد!

تئوری پیام پنهانی

کوجیما قطعا عاشق پیام های پنهانی و رمزدار است. در بازی Metal Gear Solid V: Phantom Pain، یک مرحله به نام Deja Vu وجود دارد که شما باید لوگوهای Metal Gear را از روی دیوار و سقف بکنید. به محض اینکه اولین لوگوی Metal Gear توسط شما کنده می شود، این پیام نمایش داده خواهد شد: “ممکن است علامت ها را بتوانی حذف کنی، ولی خاطره ها هیچوقت از بین نخواهند رفت”. اکثر گیمرها بر این باورند که این پیام مربوط به این مسئله است که کونامی عکس Kojima را از روی Artwork رسمی تبلیغاتی عنوان Phantom Pain برداشته بود.

با درنظر گرفتن این داستان، ممکن است که این تریلر اصلا مربوط به بازی نباشد و فقط یک پیام خاص به یک سری افراد خاص باشد!

یکی از اولین تصاویری که در تریلر میبینیم Norman Reedus بدون لباس، محاصره شده توسط مرگ می باشد. این پیام ممکن است به معنای واقعی کلمه نباشد ولی ممکن است به این معنی باشد که سری Metal Gear به پایان رسیده است و یا به معنی پایان میراث افسانه ای کوجیما باشد.

چند فریم بعد در ویدئو، بچه ای را میبینیم که به Reedus متصل است. و همه می دانیم که Metal Gear همیشه کودک کوجیما بوده است، چیزی که به او متصل است و چیزی که او به آن عشق می ورزیده است و البته چیزی که هیچوقت نمی تواند از آن فرار کند. بچه از او جدا می شود (از روی عمد یا غیرعمد که خودش معنی خاص خودش را دارد) و کوجیما از بند Metal Gear آزاد می شود تا به دنیایی جدید (ساحل داخل ویدئو) وارد شود و برای اولین بار با خیال راحت در دنیا راه برود و ازاد باشد. حتی ممکن است رد دست ها روی بدن او نشانه ای از کسانی باشد که میخواستند بخشی از او را تصاحب کنند. حتی بدون لباس بودن او نیز ممکن است نشانه آسیب پذیر بودن او باشد.

تئوری ایمان

اگر دقت کرده باشید تریلر با یک تکه از شعر William Blake با نام Auguries of Innocence برگرفته از مجموعه آثار او با نام The Pickering Manuscript می باشد. این شعر که بدون ترتیب و قاعده خاصی سراییده شده است، چند تناقض و پارادوکس را در خود جا داده است که همه آنها به این جمله ختم می شوند: In the coming of a great evil (با ظهور یک شیطان بزرگ). Blake در زمان خودش و در عصر شعر رمانتیک به این دلیل مشهور شد که برای برابری فقیر و غنی می جنگید و تفسیر متفاوتی از مسیحیت داشت. ابیات شعر Blake معانی مشابهی با تریلر Death Stranding دارد. مثلا در قسمتی از شعر آمده است که “دنیا همانند یک دانه گندم در میان ساحل شنی می باشد”. به چشم ما، سیاره زمین و این دنیا بزرگترین اجسام قابل درک هستند ولی به چشم خدا، سیاره زمین همانند یک دانه گندم که در میان شن های یک ساحل فرو رفته باشد است. ایده این تئوری این است که Reedus در دنیایی زندگی می کند که یک مصیبت و بلای بزرگ رخ داده است و خشم خدا در تمامی این سرزمین حس می شود. آیا خدا دیگر امیدی به این دانه گندم ندارد و به دنبال دانه گندم دیگری است که جهنم در زیر آن نهفته نیست؟

ولی آن بچه داخل تریلر چه ربطی به این شعر دارد؟ بهتر است به شعر نگاهی عمیقتر بیندازیم:

“He who mocks the infant’s faith
Shall be mocked in age & death
He who shall teach the child to doubt
The rotting grave shall ne’er get out
He who respects the infant’s faith
Triumphs over hell & death”

Blake اعتقاد دارد که همه نوزادان با اعتقاد و ایمان به دنیا می آیند که بخشی از ذات انسان است و کسانی که این ایمان و اعتقاد را در این نوزادان از بین می برند، اساسا به خود بشریت صدمه می زنند. شاید بچه داخل تریلر نشانه ای از ایمان Reedus باشد؟ آیا آن اشک های او اشک شوق برای کشف دوباره ایمان و اعتقاد اوست؟ شاید دست هایی که به دنبال Reedus حرکت می کنند دست فرشتگان باشند که همیشه مراقب او هستند ولی هیچوقت مستقیما تداخل نمی کنند؟ و البته زخم روی شکم Reedus هم معانی زیادی در قالب معنویات و الهیات دارد.

به وضوح می توان دید که تریلر شباهت های زیادی با اشعار Blake دارد و ممکن است این تریلر تفسیر یا بازگویی اشعار او در قالب بازیهای ویدئویی باشد. به یاد داشته باشید که Blake خودش بخش هایی از کمدی الهی (Dante’s Inferno) را در قالب آبرنگ به تصویر کشیده است. آیا هم اکنون نوبت کوجیماست که در قالب بازی های ویدئویی همین کار را با آثار Blake انجام بدهد؟ خدا می داند…

تئوری Kobo Abe

با توجه به یکی از مصاحبه های اخیر کوجیما با IGN، یکی از مهم ترین چیزهایی که کوجیما در خلق بازی Death Stranding از آن الهام گرفته است یک داستان کوتاه از نویسنده و نمایش نامه نویس معروف ژاپنی یعنی Kobo Abe می باشد. کوجیما در این مصاحبه گفته است: “در این داستان، Abe می گوید که اولین ابزاری که بشر از آن استفاده می کرده است تکه چوب بود. او می گوید که این تکه چوب اولین ابزاری بوده که انسان ها از آن برای فاصله دادن بین خودشان و خطر استفاده می کرده اند. او در ادامه می گوید که دومین ابزار پر استفاده بشر طناب (اشاره به بند ناف؟!) بوده است که از آن برای نزدیک نگه داشتن چیزهایی که برای انسان مهم بوده استفاده می شده است.”

این اولین بار نیست که کوجیما از Kobo Abe برای الهام گرفتن در کارهای خود استفاده می کند. جعبه های معروف سری Metal Gear نیز از یک داستان این فرد به نام The Box Man (مرد جعبه ای) الهام گرفته شده اند. هرچند کوجیما به صورت دقیق اشاره به داستانی که Death Stranding از آن الهام گرفته است نمی کند، با نگاه به آثار او می توان فهمید که منظور نمایش نامه The man who turned into a stick می باشد (مردی که تبدیل به یک تکه چوب شد).

این نمایش به سه قسمت تقسیم شده است. بخش اول که نامش چمدان می باشد نشانگر تولد با روایت داستان یک چمدان قفل شده که گفته می شود درون آن تمام ایل و تبار یک مرد قرار گرفته است می باشد. بخش دوم که نامش صخره زمان است، تمرکزش بر روی یک بوکسور مصمم است که باید بازی بعدی خود را ببرد تا بتواند به کار بوکس خود ادامه دهد. این بخش مربوط به مفهوم زندگی و مفهوم موجودیت می باشد. بخش سوم و پایانی که نامش “مردی که تبدیل به یک تکه چوب شد” جاییست که داستان جالب می شود…

داستان اینگونه پیش میرود که دو نفر در کنار خیابان به یک تکه چوب برخورد می کنند و آن را حمل کرده و بین یکدیگر پرتاب می کنند تا اینکه یک زن و یک مرد به آنها می رسند و به آنها پیشنهاد می دهند که آن تکه چوب را از آنها بخرند. مرد بالاخره آن دو را راضی می کند که تکه چوب را به آنها بفروشد از ترس اینکه آنها تبدیل به آن تکه چوب نشوند. ولی در پیچ و تاب داستان بعدا متوجه می شویم که آن مرد یک مامور از جهنم بوده است و تم و موضوع پایانی این داستان در مورد مرگ است.

تولد. زندگی. مرگ. چه کسی می داند که جریان چیست؟ ولی اگر قرار بود من روی چیزی شرط بندی کنم نظرم این بود که این بازی در مورد تولد (بچه)، زندگی (Norman Reedus) و مرگ (به گل نشستن یا همان Stranding) می باشد.

چهار تئوری برجسته در مورد داستان Death Stranding

کاوه آرانیان
تابستان 95
مقاله برگرفته شده از وب سایت Kotaku

2K Games

حالا که Battleborn عرضه شده است، باید انتظار داشته باشیم که این شرکت (2K Games) با سرعت بیشتری بر روی توسعه Mafia 3 و Civilization 6 کار کند. اگر خوش شانس باشیم، ممکن است بتوانیم نگاهی به بازی Borderlands بعدی هم بیندازیم که Gearbox گفته بود در حال کار کردن بر روی آن می باشد. ضمنا ممکن است یک نسخه ادامه برای بازی Evolve یا تریلری از پروژه در دست ساخت آقای Ken Levine ببینیم.

505Games

مطمئنا اگر یک بازی جدید از سوی این شرکت معرفی شد ما سورپرایز خواهیم شد ولی بیش تر از همه منتظر خبرهایی درمورد بازی استدیو Giant Squad یعنی Abzu هستیم. آیا ممکن است یک تاریخ عرضه برای بازی اعلام شود؟

Activision

امسال اکتیویژن خودش نمایشی بر روی صحنه نخواهد داشت ولی این بدین معنی نیست که Call of Duty: Infinite Warfare و Skylanders قرار نیست در نمایش های شرکت Sony یا مایکروسافت حضور داشته باشند. سال پیش، وقتی که اکتیویژن اعلام کرد یک همکاری طولانی مدت با سونی (و نه با همکار طولانی قبلی اش یعنی مایکروسافت) در مورد برخی محتواها در راه است، طرفداران Call of Duty را آشفته کرد. آیا تاریخ قرار است تکرار شود؟ همچنین قرار است خبرهایی از Destiny هم بشنویم، چه در زمینه محتوای جدید و یا چه در زمینه نسخه بعدی بازی.

ATLUS

ATLUS معمولا نمایش ها و اخبار بزرگ خودش را برای کنفرانس ها و نمایشگاه های ژاپنی نگه می دارد، ولی اگر حرف کسانی که تاریخ عرضه ی بازی Persona 5 را اعلام کرده اند قبول و باور کنیم، این E3 بزرگترین نمایش این استدیو قبل از عرضه ی Persona 5 می باشد بنابراین مطمئنا شانس این مسئله وجود دارد که این استدیو از سلاح بزرگ خود یعنی همین بازی در E3 2016 استفاده کند.

Bethesda

Dishonored 2 با توجه به اینکه اخیرا جنجال های جدیدی در رسانه ها بپا کرد قرار است یک عنوان بسیار موفق باشد، و حتما نگاهی به DLC های بعدی دو بازی DOOM و Fallout 4 خواهیم داشت. ولی اگر Bethesda بخواهد یک کنفرانس خیلی خوب و جامع داشته باشد، باید یک عنوان دیگر یا یک خبر بزرگ داشته باشد. اگر این به معنی یک بازی جدید از یکی از استدیوهای این شرکت باشد، احتمالا نسخه بعدی Wolfenstein یا The Evil Within یا ادامه تولید بازی کنسل شده یعنی Prey 2 را خواهیم دید.

Bandai Namco

تقریبا مطمئن هستیم که قرار است خبر هایی از TEKKEN 7 برای کنسول ها بشنویم، ولی اگر بخواهیم به گذشته ی این شرکت در چند ماه (یا چند سال) اخیر نگاهی بیندازیم، ممکن است خبرهایی از Virtual Reality مربوط به این شرکت ببینیم زیرا Bandai Namco نشان داده که پشتیبانی خوبی در این قبیل انجام می دهد. شاید امسال سال عرضه TEKKEN بر روی VR باشد!

CAPCOM

همه منتظر هستند که عنوان به ظاهر بد و ناخوشایند Resident Evil 7 را از سوی CAPCOM ببینند و شایعاتی نیز اخیرا در مورد ساخته شدن این بازی و بازگشت به ریشه های این فرنچایز پراکنده شده است. از عرضه بازی رزیدنت اویل 6 حدود 4 سال می گذرد و به نظر زمان درستی می آید که این بازی معرفی شود ولی باید دید که چگونه از آب درخواهد آمد. همچنین انتظار داریم که محتواهای اضافه Street Fighter 5 و Umbrella Corps را ببینیم. (ضمنا امروز اعلام شد که نسخه بعدی Deadrising که شماره ی 4 آن می باشد، احتمالا در این نمایشگاه نمایش داده خواهد شد.)

CD PROJEKT RED

بعد از اینکه سال پیش ویچر 3 توانست همه جوایز نمایش را در E3 از آن خود کند، همه منتظرند که ببینند امسال این استدیو چگونه به استقبال این نمایشگاه می آید؟ در مصاحبه ای که اخیرا آقای Marchin Iwinski با یوروگیمر داشته است، وی اعلام کرد که قرار است چیز جدیدی از این استدیو در E3 2016 ببینیم ولی آنها قبلا اعلام کردند که قرار نیست بازی Cyberpunk 2077 را به صحنه بیاورند. شاید دی ال سی های دیگری برای ویچر 3 در راه است؟

Crytek

کرایتک همیشه دست در جاهای مختلف صنعت بازیسازی داشته و خواهد داشت، بنابراین دور از انتظار نیست که چیز عجیبی از این استدیو در این نمایشگاه ببینیم. هم اکنون که بازی The Climb این استدیو منتشر شده است، ممکن است بالاخره خبری از بازی Playstation VR این استدیو یعنی Robinson: The Journey شنیده شود.

Deep Silver

ما می دانیم که قرار است نمایشی از Mighty No.9 ببینیم زیرا یک هفته بعد از پایان نمایشگاه E3 این بازی عرضه خواهد شد. ولی اینکه چیز جدیدی از این استدیو نمایش داده شود کمی بعید به نظر می رسد مگر اینکه خبری از نسخه ی جدید Dead Island باشد. (ضمنا سازنده سری Saints Row خبر از ساختن عنوانی به اسم Agents of Mayhem داده است.)

Devolver Digital

با اینکه این ناشر قرار نیست بر روی سن نمایشی داشته باشد، ظاهرا دست این ناشر با نمایش هایی چون بازی چند نفره شوترش یعنی Absolver و شوتر سبک قدیمی آنها یعنی Strafe و با توجه به گفته های این شرکت بازی جدید VR شان که توسط یک استدیو شناخته شده ساخته می شود، پر خواهد بود.

Double Fine

با وجود تاریخ عرضه دور Psychonauts 2 در سال 2018، ما انتظار نداریم که چیز زیادی از این بازی ببینیم ولی Double Fine هیچوقت اجازه نمی دهد که چنین مراسم بزرگی برگزار شود و در آن خبری از عناوین این ناشر نباشد. ممکن است از بازی VR PlayStation این ناشر یعنی Psychonauts in the Rhombus of Ruin که هنوز چیز زیادی از آن نمی دانیم خبرهایی منتشر گردد.

Electronic Arts

EA امسال فرصت داشتن نمایش مخصوص خودش در E3 را از دست داد تا در مکانی دیگر مراسم EA Play خود را برگزار کند ولی ما هنوز هم منتظر خبرهای مهمی از سوی این ناشر هستیم. Titanfall 2 فقط شروع این خبرها خواهد بود. علاوه بر آن، همه امیدواریم که اولین گیم پلی را از بازی بزرگ Mass Effect Andromeda ببینیم و شاید چند تیزر هم از چند بازی Star Wars ای که همزمان توسط چند استدیو این شرکت در حال ساخت هستند ببینیم. Battlefield 1 هم قطعا عنوان موفقیت آمیزی خواهد بود و در نمایشگاه E3 قرار است درباره آن خیلی زیاد صحبت شود.

Epic Games

شرکت Epic Games امسال عناوین زیادی همچون Fortnite ،Paragon و Unreal Tournament و البته نمایش هایی برای بازیهای VR خود و موتور بازیسازی اش خواهد داشت. بنابراین انتظار یک بازی جدید را از سوی این شرکت نخواهیم داشت. ولی آیا ممکن است که بازی Spyjinx که توسط شعبه Utah این شرکت یعنی CHAIR ساخته می شود امسال بالاخره نمایش داده شود؟ خود این شرکت اعلام کرده است که نشان دادن قسمتی از این بازی زیاد دور از انتظار نیست و ممکن است این اتفاق بیفتد و البته ممکن است بالاخره تاریخ عرضه ای برای Fortnite اعلام شود!

Gunsho

ما می دانیم که GungHo قرار است در نمایشگاه E3 بازی اکشن استدیو Grasshopper یعنی Let it Die را به نمایش بگذارد و اطلاعات تکمیلی در زمینه آن را ارائه دهد، بنابراین حدس میزنیم که تمام تمرکز این ناشر بر روی این عنوان باشد. این بازی از زمانی که معرفی شده است تا بحال نظرات و نقدهای متفاوتی از سوی کاربران دریافت کرده است و به نظر می رسد که حالا وقت خوبی است که این استدیو قدرت این بازی را به گیمرها نشان دهد.

Koei Tecom

به نظر می رسد که Attack on Titan و Nioh به احتمال خیلی زیاد در نمایشگاه از سوی این ناشر حضور خواهند داشت ولی آیا این شرکت عنوان جدید و سورپرایزی برای ما دارد یا خیر؟ شاید یک عنوان Musou جدید؟ یا بازگشت Ninja Gaiden؟ یا یک همکاری با یک استدیو یا شرکت بزرگ؟ شما چه حدسی می زنید؟

Konami

ما مطمئنیم که کونامی نسخه جدید Pro Evolution Soccer خود را امسال در این نمایشگاه نشان خواهد داد ولی حدس می زنیم که این تنها عنوان کونامی باشد زیرا این شرکت به تازگی تمرکزی بر روی عناوین غربی که برای کنسول ها منتشر می شوند ندارد و اکثر عناوینش در شرق آسیا عرضه خواهند شد.

Microsoft

مایکروسافت عناوین زیادی دارد که در ماه های اخیر از آنها خبری شنیده نشده است. بنابراین امیدواریم خبری از Halo Wars 2 ،Scalebound ،ReCore ،Forza ،Crackdown 3 و Sea of Thieves و البته Gears of War 4 بشنویم. با اینکه این لیست طولانی است، اما مشخص نیست که آیا مایکروسافت جایی برای معرفی عنوان جدید دارد یا نه ولی طبق معمول باید منتظر معرفی یک یا چند عنوان انحصاری و البته سخت افزار جدید Xbox باشیم.

Nexon

قطعا قرار است شوتر جدید آقای Cliff Bleszinski در استدیو Boss Key که نامش LawBreakers می باشد را ببینیم ولی با عرضه این عنوان در آینده نزدیک به نظر می رسد که دست این ناشر پر است و این سوال پیش می آید که آیا قرار است Nexon عنوان جدیدی را معرفی کند یا نه؟

Nintendo

نینتندو چندی پیش اعلام کرد که قرار نیست از کنسول جدیدش در E3 رونمایی کند و به جای آن تمرکز تمام کنفرانسش بر روی Zelda ی جدید WiiU خواهد بود و با این کار طرفدارانش را از حالت سردرگرمی برای اینکه انتظار چه چیزی را داشته باشند درآورد. ولی نینتندو قرار است چه چیزی از زلدا به ما نشان دهد؟ مطمئنا قرار است یک دمو از گیم پلی بازی ببینیم که در آن این دنیای Open-World ای که نینتندو مدتهاست در نمایشگاه های مهم درباره آن صحبت می کند نمایش داده خواهد شد. ولی باید چیز های دیگری از زلدا نیز ببینیم چون این خیلی بد است که نینتندو فقط با یک عنوان به استقبال E3 امسال می رود.

Oculus

از زمانی که هدست واقعیت مجازی Oculus Rift عرضه شد، این شرکت به صورت مداوم در حال عرضه بازیهایی نظیر The Climb و Edge of Nowhere بوده است و به نظر می رسد که حالا بهترین فرصت برای آنهاست تا دور دوم عناوینشان را معرفی و عرضه کنند. ما در مورد چند نمونه از این عناوین با خبر هستیم که یکی از آنها بازی مبارزه حیوانات استدیو Insomniac یعنی Feral Rites می باشد ولی به نظر می رسد که عناوین دیگری نیز در راه هستند. آیا Oculus این عناوین را در E3 معرفی خواهد کرد؟

Roc*star

راکستار مدتهاست که در E3 نمایش بزرگی نداشته است بنابراین نباید انتظار عنوان عظیمی را از آن داشته باشیم. ولی نظرات اخیر مسئولان Take-Two نشان داده است که یک عنوان بزرگ از سوی این شرکت در راه است. عقل سالم می گوید که چون مدتها از عرضه Red Dead Redemption گذشته است، قرار است بالاخره روزی یک نسخه بر ادامه این بازی عرضه شود. ولی آیا این معرفی امسال در یکی از کنفرانس های سونی یا مایکروسافت انجام می گیرد؟

SEGA

ما می دانیم که از Warhammer 40k: Dawn of War 3 چه انتظاراتی داشته باشیم ولی حدس میزنیم که در E3 اطلاعات بیشتری به دستمان خواهد رسید. البته سگا مدتهاست که اخیرا به ترویج خبرها و شایعات در مورد Sonic پرداخته است و بالاخره در E3 خواهیم فهمید که چه خبر جدیدی از این موجود آبی رنگ دوس داشتنی خواهیم شنید.

Sony

Sony مدتهاست که می گوید The Last Guardian امسال عرضه خواهد شد و به نظر می رسد که حالا وقت خوبیست که تاریخ عرضه این بازی یا مثل کنفرانس های قبلی این شرکت، یک لحظه ندای “همین حالا می توانید بازی را خریداری کنید!” را بشنویم! البته شاید هم انتظارات زیادی از این عنوان داریم! همچنین انتظار داریم که نگاهی به Horizon: Zero Dawn و Detroit: Become Human داشته باشیم و عناوین لانچ Playstation VR و البته God of War بعدی را ببینیم. و البته خبرهایی از PS4 جدید هم قرار است شنیده شود.

Square Enix

با اعلام تاریخ عرضه Final Fantasy XV در ماه سپتامبر (شهریور)، قرار است نمایش خوبی از این بازی در E3 از سوی این شرکت داشته باشیم. همچنین نمایش هایی از Deus Ex: Mankind Divided و Rise of the Tomb Raider برای PS4 نیز خواهیم دید. و البته علامت سوالهایی در خصوص Final Fantasy 7 Remake و Kingdom Hearts 3 هنوز وجود دارد. آیا این شرکت قرار است تمرکز نمایش خود را بر روی Final Fantasy بگذارد و یا عناوین دیگرش؟

Starbreeze

با وجود تمام همکاری های اخیر Starbreeze در زمینه VR، تعجبی نخواهیم کرد اگر عناوین VR دیگری نیز معرفی شوند. و ما قطعا خیلی کنجکاویم که بدانیم بازی Walking Dead این شرکت در چه حالی به سر می برد و آیا قرار است به این نمایشگاه بیاید یا خیر؟

Ubisoft

خیلی کم اتفاق می افتد که یک E3 بگذرد و Ubisoft رونمایی بزرگی نداشته باشد. برگ برنده های امسال این شرکت For Honor و Ghost Recon: Wildlands هستند که از سال پیش که معرفی شدند خبر زیادی از آنان نبوده است. همچنین منتظریم نسخه بعدی Watch Dogs نیز معرفی شود (که دیروز تصاویری از این عنوان پخش شد) زیرا خود Ubisoft خبر از عرضه آن داده است.

Valve

Valve معمولا هر ساله نمایش کوچکی در E3 دارد و دموهای مخفی و پشت در های بسته برای برخی افراد خاص اجرا می کند. ولی با وجود عرضه Vive در صحنه رقابت VR ها، ممکن است امسال خبرهایی از این بازار و یا حتی عناوینی از سوی این شرکت باشد.

.Warner Bros

یک عنوان لگو دیگر قطعا در راه خواهد بود که احتمالا مربوط به جنگ ستارگان و The Force Awakens یا LEGO Dimensions می باشد. ولی به نظر وقت آن رسیده که WB عنوان بزرگ بعدی خودش را معرفی کند که شایعات خبر از نسخه دوم Middle-earth: Shadow of Mordor را می دهند. همچنین منتظریم که ببینیم Rocksteady بعد از تمام کردن سه گانه بتمن خود به چه کاری مشغول است؟

سایر استدیوها و ناشران

هرساله سورپرایزهای زیادی از سوی شرکت ها و استدیوهای کوچک و حتی مستقل که زیاد شناخته شده نیستند در E3 وجود داشته و امیدواریم امسال هم همینگونه باشد. ما منتظر شنیدن خبرهایی از عناوینی چون Ancestors: The Humankind Odyssey ،Cuphead ،Inside ،Rime ،Shenmue 3 ،Tacoma ،Wild ،Yooka Laylee و عناوین خوب دیگر هستیم.

پس به امید یک E3 هیجان انگیز دیگر!

کاوه آرانیان
خرداد 1395
“مقاله برگرفته شده از وب سایت Polygon“

مورد انتظار ترین های E3 2016

حال آیا این بحث و جدال ها بخاطر این است که: 1) بحث جنگ کنسول ها همیشه این مسئله را در خود داشته است که بعضی اوقات مسئولان شرکت ها تصمیمات شخصی را وارد برنامه ریزی و تصمیم گیری کلی یک شرکت می کنند یا 2) این بحث اساسی بخاطر این است که مدتی است کنسول PS4 توانسته گوی سبقت را از XboxOne بدزد و بازی Quantum Break به عنوان یک انحصاری قوی قرار بود یک راه حل برای تسکین درد برخی از خریداران Xbox One بخاطر خریدشان باشد و خارج شدن این بازی از حالت کاملا انحصاری این راه حل را کاملا از بین برد؟

خب جواب این است که این بحث کمی بخاطر مسئله اول و کمی بخاطر مسئله دوم بوده است.

به شخصه به یاد دارم که زمانی اینگونه بودم: وقتی که کوچکتر بودم، اکثر دوستان من کنسول SNES را داشتند بغیر از یکی از آنها که Genesis داشت. اکثر بازی های Arcade که بر روی کنسول ها پورت می شدند بر روی SNES خیلی بهتر بودند. و ما این قضیه را همیشه بر سر این دوست عزیز می کوبیدیم که کنسولمان بهتر است. اما استثنائاتی هم وجود داشت. مثلا بازی Mortal Kombat. این نسخه بر روی کنسول های نینتندو خون را سانسور می کرد ولی بر روی کنسول Genesis Sega این سانسور وجود نداشت! و اینجا بود که دوست من همیشه این مسئله را بر سر من میزد که باعث عصبانیت من شده بود. (خوشبختانه در Mortal Kombat 2 چنین قضیه ای وجود نداشت.)

بازی های انحصاری ماهیت جالبی دارند. ما همه درک می کنیم چرا این بازیها ساخته یا خریداری می شوند. بخاطر اینکه مردم را متقاعد کنند که یک کنسول یا پلتفرم نسبت به یک پلتفرم دیگر بهتر است! ولی از طرفی این بازیهای انحصاری زیاد خوب هم نیستند چون همه مردم نمی توانند برای تجربه کردن آن ها تک تک کنسول های موجود در بازار را خریداری کنند! بنابراین این چنین افرادی فرصت بازی کردن یک عنوان فوق العاده را از دست می دهند و صادقانه بگویم که هیچکس به یک بازی فوق العاده “نه” نمی گوید! ما با توجه به زمینه های مختلف، بازیهای انحصاری را به روشهای مختلف تعریف می کنیم. چند بار پیش آمده است که ما از طرف Sony یا Microsoft بشنویم که یک بازی “انحصاری کنسولی” خواهد بود چون در روز عرضه برای PC منتشر خواهد شد؟! مسخره بنظر می رسد!

وقتی بازی Rise of the Tomb Raider برای مدتی به انحصار Xbox One درآمد، سر و صدای خیلی ها بلند شد زیرا نسخه قبلی بازی برای تمام پلتفرم ها منتشر شد و بنظر می رسید که مایکروسافت از سرمایه هنگفتش استفاده کرده تا یک مهره بزرگ برای خود بخرد ولی شاید اصل ماجرا طوری دیگر بوده است. آیا بازی Rise of Tomb Raider با پول مایکروسافت بهتر شده است؟ یا شاید هیچ تفاوتی نکرده است! این مسئله هیچوقت معلوم نخواهد شد. البته بخاطر مسائل بودجه و اقتصادی این سوال بسیار پیچیده ای است. منظور من این است که تا بحال چند بار در مورد بازیهای بزرگی شنیده ایم که صحبت انحصاری شدن آنها مطرح شد و دلیل آن هم فقط برای اینکه بودجه لازم برای ساخت بازی فراهم شود بوده است؟ و یا اگر این بودجه فراهم نمی شد، این عنوان هیچوقت ساخته نمیشد و به دست شما نمی رسید. اما آیا هیچوقت یکی از این دو شرکت بزرگ (سونی و مایکروسافت) این مسئله را در کنفرانس E3 خود به رُخ بقیه کشیدند؟

البته باید اشاره کنم کخ این دوست عزیز در توئیتر و آقای اسپنسر هیچوقت به تفاهم نرسیدند زیرا به نظر می رسید این طرفدار عزیز در حالت کلی از PC داران خوشش نمی آمد و نگران بود که بازی های دیگر انحصاری Xbox One روزی برای PC منتشر شوند. او همچنین گفته بود که این مسئله درست نیست زیرا ما برای آنلاین بازی کردن باید پول بپردازیم (منظور این کاربر Xbox Live است. البته بازی Quantum Break بخش مولتی پلیر نخواهد داشت).

دوباره می گویم که انحصاری شدن یک بازی ماهیت بد و بدردنخور است. خیلی بد است که Xbox One داران نمی توانند BloodBorne را بازی کنند و خیلی بد است که PS4 داران نمی توانند Quantum Break را تجربه کنند. در یک دنیای ایده آل، همه باید حق این را داشته باشند که همه ی بازی ها را بر روی پلتفرم دلخواهشان بازی کنند ولی متاسفانه ما در چنین دنیایی زندگی نمی کنیم! و البته در انتها باید اشاره کرد که کسانی که PC خوبی دارند از این قضیه سود نهایی و کامل را می برند!

کاوه آرانیان
مقاله اصلی برگرفته از Kotaku

دیدگاه: هیچ جنبه منفی ای برای برداشته شدن انحصار یک بازی وجود ندارد

سوء استفاده از نام های معروف

واقعا چرا هرساله یک نسخه ی جدید از سری COD توسط این ناشر که به یکی از بدنامان صنعت گیم بدل شده است، منتشر می شود؟ اصلا چگونه می شود که بعد از عملکرد ضعیف نسخه های اخیر این بازی، هنوز هم تعداد زیادی از پلیر ها، دست به خرید نسخه های جدید این عنوان می زنند؟ در جواب این سوالات باید بگویم که Activision یک روان شناس برتر در زمینه گیم است! این شرکت می داند که دقیقا از چه راه و روشی، شما را به بازی بگیرد، ذهن شما را کنترل کند و یا شما را به پرداخت پول های زیاد تشویق کند. اول بیایید نگاهی به شیوه ی فروش نسخه های جدید این سری که هرساله منتشر می شوند و با وجود ضعفشان، هنوز هم خوش فروش هستند، داشته باشیم. اکتیویژن از راه های مختلفی ذهن شما را تحریک به خرید نسخه های جدید این بازی می کند. یکی از نمونه هایی که می توانیم به آنها اشاره کنیم، نسخه ی آخر این سری یعنی عنوان Black Ops 3 می باشد. اصلا دقت کرده اید که سری Black Ops در بین عناوین COD تقریبا پرطرفدار ترین است؟ خب دقیقا مشکل ما همینجاست. اکتیویژن سال گذشته دقیقا می دانست که Advanced Warfare در بین هواداران جایی ندارد و در صورت انتشار عنوانی برای ادامه آن و یا حتی ساخت یک سری جدید، باز هم نمی تواند طرفداران را آنگونه که باید، به سمت نسخه ی جدید جذب کند. پس به سراغ یک فرمول قدیمی، یعنی تحریک نوستالژی، احساسات و هایپ گیمرها رفت. بالاتر اشاره کردیم که سری BO فوق العاده محبوب و پرطرفدار است، حال اکتیویژن از همین نام استفاده کرد تا سیستم جدید Advanced Warfare را با نام معتبر سری BO به گیمر ها بخوراند. اگر دقت کنید، تمامی مکانیک های اصلی AW در BO3 دیده می شود و فقط از نام و برند پرطرفدار این سری استفاده شده است تا باعث تحریک گیمر ها و مخصوصا طرفداران قدیمی این سری شود تا بخاطر نام و سابقه ی درخشان سری BO هم که شده، این نسخه ی جدید را تهیه نمایند.

بدست گیری رسانه ها

تابحال دقت کرده اید که چندین چنل بسیار بزرگ در سایت هایی مثل YouTube و یا Twitch، تقریبا 99% از گیم پلی و مباحث مرتبط با سری COD و نسخه های جدید آن، پر شده اند؟! به نظر شما تمامی این چنل ها از چه راهی، اخبار درجه یک سری COD و یا کد های مخصوص در تریلر های راز آلود و اولیه ی BO3 را کشف کرده اند؟ آیا واقعا آنها انقدر تمام وقت و زندگی خود را صرف COD کرده اند؟ خیر. اکتیویژن به خوبی می داند که دیگر تلویزیون در حال مرگ است. دنیا در دستان سرویس های اشتراک ویدئو و لایو استریم است و تقریبا 90% از گیمرها همیشه به این سایت ها مراجعه می کنند. پس اکتیویژن بر روی این بخش هم سرمایه گذاری ویژه ای کرده است، زیرا تقریبا تمام چنل هایی که COD را به صورت حرفه ای دنبال می کنند، از اکتیویژن دست مزد دریافت می کنند. اصلا دقت کرده اید که چرا تمامی این چنل ها از BO3 با دیدی بسیار مثبت یاد می کنند؟ اصلا دقت کرده اید که برخی از آنها شما را با باز کردن پک های 100 تایی Supply drop، تحریک به خرید این پک ها می کنند؟ بله، درست حدس زدید. آنها در حال تبلیغات گسترده ی این عنوان در جلوی دیدگان شما هستند.

استفاده از شخصیت های معروف

چرا یک رپر معروف همانند Eminem، باید یک موزیک ویدئوی اختصاصی برای عنوان ضعیفی همچون COD Ghosts داشته باشد؟ چون اکتیویژن قبل از انتشار بازی کاملا مطمئن است که گیمر ها چه واکنشی نسبت به این بازی خواهند داشت. پس باید چه کرد؟ بله، هایپ. استفاده از شخصیت های معروف، همچون خوانندگان و بازیگران پرطرفدار هالیوودی، یکی دیگر از راه های بالا بردن هایپ برای یک عنوان سطح پایین است. اکتیویژن با هایپ کم سابقه ای که قبل از عرضه ی عنوان COD Ghosts به راه انداخت، موفق شد تا حداقل بار دیگر، یک فروش بالا را برای نسخه ی جدید بازی رقم بزند. فکرش را بکنید، یک بازی ضعیف خوب بفروشد! این نیز یکی از راهکار های برنامه ریزی شده ی اکتیویژن است که تقریبا همیشه عمل کرده و جواب پس داده است.

زور همیشه جواب می دهد!

از نسخه ی جدید COD متنفر هستید؟ متاسفانه آن را هم خواهید خرید! چون حتما شما هم شنیده اید که برای دسترسی به نسخه ی بازسازی و Remaster شده ی عنوان محبوب Modern Warfare، باید حتما نسخه ی Lagacy Edition عنوان جدید سری یعنی Infinite Warfare را خریداری کنید! پس عملا با زور به شما گفته می شود که 80 دلار از پولتان را خرج کنید تا بتوانید عنوان مورد علاقه ی خود که مدتها منتظر بازسازی اش بوده اید، را خریداری نمایید. البته اکتیویژن احتمالا بعد ها به ما خواهد گفت که شما با 80 دلار، دو بازی AAA (تریپل A یعنی عناوین بزرگ و با کیفیت) را خریداری خواهید کرد! این که عالی به نظر می رسد! اما خوب میداند و میدانیم که تقریبا همگان از نسخه ی جدید بازی یعنی Infinite Warfare متنفر شده اند و کسی علاقه ای به خرید عنوان “در ظاهر” AAA اکتیویژن ندارد. این تنفر را از تعداد دیس لایک های اولین تریلر بازی که روی وب سایت YouTube منتشر شد، می توانید ببینید. جالب است که این ویدئو احتمالا جزو 3 ویدئوی برتر در تاریخ یوتوب در تعداد دیس لایک ها می باشد! اما متاسفانه باید قبول کرد که تعداد زیادی از گیمر ها، برای تجربه ی نسخه ی ریمستر Modern Warfare، باز هم دست به خرید این عنوان خواهند زد و این بار هم، پول بیشتری نصیب اکتیویژن خواهد شد. چراکه اگر قبلا نسخه های قبلی را با 60 دلار به فروش می رساند، حالا با فروش نسخه ی Lagacy Edition بازی، 80 دلار به جیب خواهد زد…

آیا واقعا COD مرده است؟

اگر بخواهیم، نسخه های جدید این سری را با نام Call of Duty خطاب کنیم، متاسفانه بله. اما اگر منظور شما، COD های کلاسیک و با کیفیت است، خیر. آن عناوین هرگز نخواهند مرد، حداقل برای گیمرها هرگز. اما با توجه به تنفری که درحال حاضر، دامنگیر سری COD و نسخه های جدید آن شده است، باید بگوییم که این سری نیاز به یک بازنشستگی و استراحت کوتاه دارد. حداقل باید یک یا دو سال از این عنوان فاصله داشته باشیم تا بتوانیم دوباره به آن عشق بورزیم. و صد البته که دیگر نباید Exo Jump، پارکور و راه رفتن از روی دیوار (!)، جنگ آوری در آینده ی دور و در نهایت Supply drop ها را، در این سری ببینیم. مطمئن هستم که همه ی ما فقط از سری COD، یک داستان با کیفیت و گیم پلی خوب و بدون موارد اضافه و مخصوصا یک گرافیک نسل هشتمی می خواهیم که ما را یاد دوران خوش سری که همیشه بر روی لبه ی تکنولوژی در حال حرکت بود، بیندازد. هنوز هم دیر نشده است و هنوز هم می توان دل طرفداران سری را دوباره بدست آورد. در نهایت باید منتظر آینده باشیم. آینده ای که ممکن است تاریک و ناامید کننده باشد، یا پرفروغ و رویایی. شاید روزی برسد که دوباره از خود سوال کنیم: “Call of Duty را به یاد دارید؟…”

نیما هاشمی
اردیبهشت 95

جنگل پیوسته

“آیا زمانی که میخواستید خانه خود را خریداری کنید، با خود فکر می کردید که شما علاوه بر پول اجاره، امکان بازیابی مجدد این خانه توسط طبیعت را از مادر طبیعت گرفته اید تا اینکه طبیعت زودتر از بانک، خانه را بازپس نگیرد ؟!” همانطور که کسی حتی یک بار از یک باغچه کوچک مراقبت کرده است و علف های هرز را چیده است و یا حتی یک جوی آب را تمیز کرده است می داند، سبزه و سبزیجات هرجایی که بتواند رشد می کنند و هرچقدر که به آن اجازه بدهید رشد خواهند کرد. با فرار مردم از خانه های امنی که روزی سکونتگاه دائمشان بود به سوی منطقه های حفاظت شده و فنس کشیده شده، به طبیعت اجازه داده می شود تا بدون توقف در این ساختمان ها و خانه ها نفوذ کند. در درون خانه های دوست داشتنی مان، کم کم کپک سرتاسر چوب ها را می گیرد و حفاظ آهنی در ها کم کم بوسیله رطوبت هوا کنده می شود. گیاهان حتی از دودکش ها وارد خانه شده و درون آن رشد می کنند. باران و آب راه خود را به درون خانه و از بالای سقف های خراب پیدا می کنند. بعد از مدتی، عناصر اصلی تشکیل دهنده راه خود را به خانه ها و ساختمان های شهر ها پیدا می کنند. خانه هایی که روزی ساخته شده بود تا ما را از همین عناصر محافظت کند و طبیعت کم کم شروع به سخره گرفتن خانه های ما که روزی با غرور به آنها افتخار می کردیم می کند.

زمانی که ساختمان ها در معرض خطر قرار گرفتند، تغییرات سالانه دما و رفتن هوای گرم و آمدن هوای سرد باعث می شود شیشه ها اول ترک بخوردند و کم کم بشکنند که این مسئله باعث می شود تا تمام فرایند هایی که به آنها اشاره کردیم با سرعت بیشتری اتفاق بیفتند و گیاهان و جانوران بیشتری داخل ساختمان ها بشوند. بزودی طبیعت شروع به حمله ور شدن به ساختمان ها از داخل و بیرون می کند و حتی گیاهان به نفوذهای باریک آجرهای ساختمان ها رخنه می کنند و شبکه ای بزرگ از رگه های سبز، پیچک های سبز گیاهان در ساختمان ها شکل می گیرد. در طی این حملات، کلنی ها و گروه های بزرگ از حشرات، پرندگان و پستانداران کوچک به خانه ها پناه می برند تا از شر سرمایی که قبلا باید سخت تر با آن دست و پنجه نرم می کردند در امان باشند. این جانداران همگی تضعیف ساختار ساختمان ها را تشدید می کنند زیرا شروع به جویدن دیوار ها و تیر آهن های سقف ها می کنند تا اینکه دیگر تعادلی برای دیوار ها باقی نماند و آن ها تخریب شوند.

ولی مهمتر از این مسئله، یکی از سازمان دهنده های اصلی تخریب ساختار انسانی و غیرطبیعی توسط طبیعت، همان چیزی است که زندگی ما بدون آن امکان پذیر نیست! همانطور که دانه ها و جوانه های گیاهان در بالای زمین در کنار حشرات و جانداران مشغول تخریب هستند، یکی از نیروهای اصلی زمین با خشم از زیر زمین به سرزمین های ما هجوم می آورد.

رودخانه هایی که از درون می خروشند

“مهمتر از همه، شما و سرزمینتان توسط چیزی که یکی از نیازهای اصلی زندگی ما است تحت خطر هستید. آب. بعد از اینکه ما منقرض شدیم و رفتیم، نیروی آب برای گرفتن انتقام طبیعت از غرور و برتری مکانیکی انسان ها می آید که همیشه راه ورود می خواهد.” یک نگاه کوچک به یک پیاده رو یا جاده بیندازید تا تاثیر آب را بر آن ها ببینید. هر ساله، چرخه فصلی باعث می شود سطح آب ها یخ بزند و بعدا آب شود که این فوران آب باعث صدمه خوردن آسفالت ها و سیمان ساختمان ها و حتی سنگ می شود. به این عوامل قطاری از لوله های یخ زده را اضافه کنید و انسان های لازم برای انجام تعمیرات را از آن کم کنید. نتیجه جمع و کسر شما می شود شکل گیری حوضچه های بزرگ در مناطق مختلف شهری که زمانی حومه شهر و پر از ساکنان بودند. این حوضچه ها خودشان باعث ایجاد گونه های مختلف جانداری می شوند. بعد از این اتفاقات و بدون حضور انسانی برای تعمیر شبکه زیرزمینی فاضلاب و تخلیه آبگذر ها، آب هیچ راهی برای رفتن ندارد. طبقه های پایینی ساختمان ها مملو از آب خواهد شد و آب به ساختمان ها از بالا یا پایین راه پیدا خواهد کرد. با این وضع به زودی شهر ها بیشتر شبیه رودخانه ها می شوند تا شهرهایی که زمانی معدن تمدن ما بودند. ولی این پایان قضیه نیست زیرا اتفاقاتی که در زیر زمین رخ می دهد از بالای زمین هم بدتر و دراماتیک تر می باشند و به وضعیت کنونی کمکی نمی کنند.

قوه تفکر انسانی به ما اجازه داده تا زمانی راه های عبور و مرور و حمل نقل حتی برای زیر زمین هم بسازیم ولی بدون نظارت و تعمیرات متداوم بر روی این سیستم های زیرزمینی، دیگر میلیون ها گالن آب به بیرون شهر ها برده نخواهد شد. بعنوان مثال سیستم لوله ای فاضلاب لندن که حتی بعضی از آنها زمانی برای پناه بردن در بمباران ها به کار می رفت، نیازمند تمام آن تداخلات انسانی می باشد تا بتواند به طور کامل کار کند و آب را بیرون از شهر ها پمپاژ کند. بنابراین به زودی آب به زیربنای ساختمان های بزرگ و برج های عظیم انسانی رخنه می کند و آنها را خراب می کند.

در شهرهای آمریکایی که دائما در آب و هوای طوفانی می باشند، این وضع حتی بدتر هم می باشد. این تهاجم هماهنگ و همه گانه از بالا و پایین زمین توسط آب بالاخره روزی یک نیروی عظیم خواهد شد و می تواند سد عظیم ساختمان هایی که روزی به عنوان شگفتی های مدرن مهندسی شناخته می شدند را بشکند. این ساختمان ها یکی پس از دیگری به پهلوی هم سقوط می کنند و مادر طبیعت با کینه توزی این ساختمان های انسان های مغرور را واژگون می کند. بعد از گذشت سال ها از این اتفاقات، یک حقیقت تلخ ولی واقعی بر روی پیشانی زمین بازپس گرفته شده توسط طبیعت نوشته خواهد شد: “مادر طبیعت مهاجم نیست، ما مهاجم بودیم!”

غروب اتمی

“اگر انسان ها دیگر روی کره زمین نباشند، 441 نیروگاه هسته ای که هر کدام چند راکتور هسته ای فعال دارند، برای مدت کوتاهی بر روی حالت خودکار خواهند بود ولی بزودی یکی پس از دیگری داغ خواهند کرد”. با از بین رفتن شمار زیادی از انسان ها و به خطر افتادن کره خاکی ما توسط هجوم طبیعت، خطر بزرگتری سرزمین های ما را تهدید می کند! این خطر از سوی نیروگاه های هسته ای که سال ها بی مراقبت رها شده اند می باشد. خطر ریزش پل ها و از بین رفتن جاده ها و سیل و طوفان در مقابل خطر هسته ای به نظر مسئله بی خطر و کم خطر تری می باشد. این مسئله از جایی شروع می شود که پرتوهای خطرناک و سمی از سوی نیروگاه های خراب و حتی ویران شده وارد آب و هوا می شوند. حتی اگر قبل از منقرض شدن انسان های رویه های اورژانسی شروع شود و شما بتوانید شکافت هسته ای و تولید الکتریسیته را متوقف کنید، باز هم میلیون ها تن ته مانده هسته ای در نیروگاه ها باقی می ماند که نیازمند انبار شدن و خنک شدن بطور مداوم هستند.

زمانی که آب در بخش خنک کننده تبخیر شود یا به گونه ای بی فایده باشد، تمام مشکلات چند برابر می شود. زمین های نزدیک این نیروگاه ها تبدیل به سرزمین های لم یزرع می شوند در حالی که آلودگی هوایی و آب پیش می آید که این آلودگی مشکلات هسته ای را به سرزمین های دیگر منتقل می کند. این پرتوهای هسته ای ممکن است به انسان های بازمانده برخورد کنند و کل انسان ها را در معرض انقراض کلی قرار دهند. این مشکلات بقا را برای بازماندگان سخت تر می کند و آخرین ردپای انسان ها و بازماندگان در این زمان یا باهم گروه هایی تشکیل می دهند و یا به شدت خوی وحشی به خود می گیرند تا بر سر منابع آب پاک یا مکان های سالم و امن دعوا می کنند. اینجاست که ممکن است آخرین رگه های انسانیت بدرخشد که البته کمی هم غیرممکن بنظر می رسد. همانطور که شخصیت بیلی در بازی TLOU می گوید “هر چقدر که اون موجودات (انسان ها و یا زامبی های تبدیل شده) بد باشن، قابل پیش بینی هستند ولی این انسان های معمولی هستن که منو میترسونن. چون رفتار اونا غیر قابل پیش بینیه…” کسی چه می داند که تاثیر این رادیواکتیو بر روی انسان هایی که تبدیل به موجودات عجیب و غریب شده اند چگونه است. ممکن است تاثیر مثبت باشد و آن ها کشته شوند و یا منفی باشد و آن ها به چیز های بدتر از وضع حالشان تبدیل شوند.

دنیایی که Joel و Ellie در آن می کنند، یک دنیای سخت و پر از مشکلات است. همانطور که آن ها می جنگند تا زنده بمانند، طبیعت می جنگد تا آنچه را روزی مال خودش بوده است بازپس بگیرد. جالب اینجاست که این نبردی است که ما هر روز در حال انجام دادنش هستیم ولی خودمان از آن خبر نداریم. دنیای The Last Of Us به ما یک فرصت می دهد تا یک نظر اجمالی به دنیایی داشته باشیم که در آن ما آنقدر غافل از احوال روزمره خود می شویم که این نبرد را به اندازه کافی ادامه نمی دهیم و از دشمن خود غافل می شویم. ممکن است که این تصویر برای شما غمناک باشد ولی طراحی های ناتی داگ و افکار محرک Alan Weisman باعث می شود که لحظاتی این دنیای پر از آشوب پر از زیبایی های خاص خودش شود. هرچقدر که این تصویر متلاطم و وحشی به نظر برسد، طبیعت می خواهد به ما یادآوری کند که او قبل از ما اینجا بوده است و حتی بعد از اینکه ما از اینجا رفتیم هم در اینجا حضور خواهد داشت.

“به اطراف خود در زندگی روزمره تان نگاه کنید. به شهرتان. به خانه تان. به سرزمینی که در اطراف شماست. به پیاده رو ها و خاک و آبی که در زیر آن ها در جوش و خروش است. همه این ها را سر جای خود بگذارید ولی عنصر بشریت را از کره خاکی حذف کنید و ببینید که چه چیزی باقی می ماند ؟”

اطلاعات دیگری هم توسط افرادی چون آقای Taylor Kurosaki کارگردان روایت داستانی و مدیر طراحی آقای Jacob Minkoff (که هر دو این افراد قبلا در استدیو ناتی داگ کار می کردند) و طراح اصلی بازی Joe Cecot ، مدیر پروژه Brian Bright و مدیر ارتباطات Eric Monacelli داده شد که در ادامه بررسی خواهیم کرد:

• The Settlement Defense Force یک گروه فاشیست است که سعی در کنترل تمام پایگاه های مستقر در منظومه شمسی دارد تا بوسیله مانع شدن انتقال منابعی که کشورهای کره زمین برای زنده ماندن نیاز دارند، این کشورها را تحت فشار قرار دهد.
• قرار است داگ فایت توسط جنگنده هایی که در تریلر دیده شد در فضا وجود داشته باشد و این جنگنده به دو حالت بدون جاذبه و اتمسفری بصورت اتوماتیک تغییر حالت می دهد.
• یک مرحله بازی در یک شبه ستاره رخ خواهد داد که دمای بسیار بالایی دارد و نور خورشید در صورت برخورد به هر انسانی، آن را نابود می کند و بازیکنان با این چالش مواجه می شوند که علاوه بر نبرد با دشمنان خود، برای ذوب نشدن توسط خورشید نیز کاور پیدا کنند.
• تیم سازنده بیش از یک سال است که در حال ضبط کردن حرکات و موشن کپچر با بازیگران بوده است.
• داستان بازی در تمام مدت در منظومه شمسی خواهد بود و هیچ موجود فضایی ای وجود نخواهد داشت.
• تیم سازنده هدف خود را بر پایه خلق “مبنایی ترین نبردی که در فضا با عقل جور در می آید و قابل باور است” قرار داده اند تا هم کاراکترهایی در خور این اهداف طراحی کنند و هم محیط قابل باور و مربوط به داستان را شکل دهند.
• نقشه های مولتی پلیر هم بر روی کره زمین و هم سیارات دیگر در منظومه شمسی وجود دارند که یکی از آنها بر روی زمین و بر روی ایستگاه فضایی خواهد بود.
• تکنولوژی استفاده شده در جنگنده ها در بخش مولتی پلیر بازی هم اعمال شده اند ولی تیم سازنده تائید نکردند که آیا این وسیله ها در این بخش هم حضور دارند یا خیر ولی چیزی که اعلام شد این بود که تیم سازنده تلاش کردند هسته ی مرکزی Call of Duty را حفظ کنند.
• Activision چیز های جالب و جذاب دیگری برای نمایش دادن در E3 خواهد داشت و رونمایی های دیگری هم صورت خواهد گرفت.

پس برای اطلاعات و نمایش های بیشتر از این عنوان، باید تا E3 امسال که صد در صد یکی از مهمترین E3 ها در چند سال اخیر می باشد، منتظر بمانیم.

هرآنچه که تا بحال از Call of Duty: Infinite Warfare می دانیم

هفته پیش در حالی که در آپارتمان خانه ام در کولاک برف 2016 در آمریکا گیر افتاده بودم، من و دوستم Kirk تصمیم گرفتیم نسخه PS4 بازی Diablo III، آخرین بازی هک اند اسلش ادونچر بلیزارد را بصورت ماراتون وار به پایان برسانیم. من قبلا بازی را بر روی PC بازی کرده بودم ولی شنیده بودم که بازی کردن آن با دسته کنترلر کنسول لذت دیگری دارد که این مسئله درست بود. من یک کاراکتر Crusader ساختم چون بنظر هیجان انگیز و سرگرم کننده می رسید، اما من لول 1 بودم و دوستم Kirk لول 70 بود!

در طول چند ساعت آینده در حالی که مراحل Act I بازی را به پایان رساندیم، Stat و آمار کاراکتر من به شدت خوب شد! در پایان Act I کاراکتر من لول 42 شده بود و صدها آیتم ارزشمند با کیفیت های بالا داشتم که حتی نمیدانستم با آنها چکار بکنم. با وجود اینکه ما بر روی درجه سختی Expert بازی میکردیم دشمنان ما و اسکلت های قوی هیکل هیچ تاثیری بر روی من و دوستم نداشتند زیرا او با کاراکتر Demon Hunter اش همانند تیربار تیرِکمان پرت میکرد و همه را قتل عام میکرد! هیچگاه حتی احساس ترس نکردیم که ممکن است در مرحله ای بمیریم. لول بالای دوستم باعث شد دمیج و قدرت زره و آیتم های من به صورت اتوماتیک بالا برود و با وجود اینکه کاراکتر من باید لول های پایین تر می بود، ما همه چیز را نابود میکردیم. تقریبا اواسط بازی بودیم که به نظرم آمد که این روش بازی کردن رضایت بخش نیست و حتی گاها خسته کننده است، درست است که میتوانستم یک اسب آتشین احضار کنم و همه را به سرعت نابود کنم ولی احساس پوچی و ضعف درونی داشتم. دیگر به زره ها و loot ای که از جنازه دشمنان بیرون می آمد اهمیتی نمیدادم و حتی نمیدانستم نصف لول هایم چه قدرتی دارند و چکار می کنند! به لول 30 رسیدم حتی قبل از اینکه بفهمم به لول 29 رسیدم! وقتی که غولهای بازی آیتم های بسیار خفن قوی دراپ می کردند، من اهمیتی نمیدادم چون می دانستم با این وضع تا یک ساعت دیگر یک آیتم بهتر از این خواهم گرفت.

بعد وقتی که دوستم از خانه بیرون رفت، یک کاراکتر جدید ساختم و از آن موقع در حال تنهایی بازی کردن هستم. ظاهرا دیابلو 3 وقتی که به صورت وحشیانه و دیوانه وار و بی تامل همه چیز و همه کس را نابود نمی کنی زیبا تر و جذاب تر و سرگرم کننده تر است! وقتی که پیشرفت شما تدریجی است و کم کم و آهسته آهسته آیتم های ارزشمند پیدا می کنید و قدرت های جدید کاراکتر خود را کشف می کنید، بازی رنگ و بویی تازه به خود می گیرد. به جای اینکه دیوانه وار جلو بروید و فقط پرواز عددها (نشان از Damage وارد شده به اطراف) را ببینید، وقتی که یک کلاه خود جدید برای کاراکتر خود پیدا می کنید یا یک اسپل جدید برای کاراکتر جادوگر خود یاد می گیرید، هیجان اولین بار استفاده کردن از آن را خواهید داشت و این لذت بخش است و در عین حال تعجب برانگیز!

این مسئله همیشه وسوسه برانگیز است که به قسمت لول گرفتن و لول آپ کردن در بازی هایی مثل Diablo به عنوان یک ابزار برای تیزکردن نوک شمشیر کاراکتر خود نگاه کنیم تا بالاخره بعد از لول آپ کردن به قسمت اصلی داستان و بازی برسیم، ولی به شما اطمینان می دهم که خود این لول آپ کردن هم به اندازه کل بازی یا پایان بازی لذت بخش خواهد بود. بخاطر همین مسئله است که من خریدن بسته هایی همانند Booster Pack در بازیهایی مثل World of Warcraft یا Destiny را به هیچکس پیشنهاد نمی کنم. و البته قرار است من تا مدت زیادی دیگر با Kirk بازی دیابلو را بازی نکنم!

پیشرفت تدریجی در بازی ها بهتر است

کاوه آرانیان
مقاله اصلی برگرفته از سایت Kotaku

برای مطالعه ترجمه این مقاله در سایت پردیس گیم

برای مطالعه متن کامل این مقاله در سایت polygon

قصد من از نوشتم این مقاله فقط بررسی جنبه های مطرح شده در این مقاله است. برخی نکات مطرح شده در این مقاله به حدی جدی و چالش برانگیز بودند که مرا مجبور به نوشتن مقاله ای در این باب کرد.

بگذارید از شروع این مقاله شروع کنم که با سخنان رهبر ایران آغاز می شود. و توضیح می دهد که در یک بازی خاص، چگونه به کشورهایی چون اسراییل و آمریکا حمله صورت می گیرد و چرایی ساخت این بازی از زبان سازندگان شرح داده شده است.نکته مهم در این بخش این است که نگارنده مقاله در خصوص تولیدات ساخته شده در ایران همچنین نظری دارد:

اکثر بازیهایی که در ایران تولید می شود با بخشی از سیاست و ایدئولوژی های دولت مثل برنامه ی هسته ای ، درگیریهای منطقه ی خاورمیانه و انقلاب اسلامی سال 1979 درگیر است. در آن سال یعنی 1979 ، انقلابی بزرگ در ایران برای سرنگونی حکومت سلطنتی و جایگزینی آن با جمهوری اسلامی صورت گرفت و در همان دوران انقلابیون بنا به دلایلی 52 آمریکایی مربوط به سفارتخانه را برای یکسری مسائل دیپلماتیک به گروگان گرفتند که این سرآغازی بود برای تحریم های آمریکا علیه ایران و…

حال شاید در سال های اولیه بازیسازی در ایران، این نکته تا بخشی درست بود اما در حال حاضر بازی های سفارشی که با هدف ایدئولوژی های خاص حکومت ساخته می شدند، به شدت کاهش یافته است!(از دلایل بارز این رخداد، بعضا کیفیت پایین این دست محصولات و زده شدن گیمر ایرانی برای تجربه این دست بازی های بوده است!)

حال می رسیم به بخش اصلی مقاله نگارش شده در  سایت Polygon، یعنی کلیت بازیسازی در ایران و نقش بنیاد در بازیسازی کشور. در بخش ابتدایی قسمت سکانس اول : بازار گیم ایران  به معرفی مدیر سابق بخش بازرگانی بنیاد ملی بازی های رایانه ای می پردازد .

آقای احمد احمدی مدیر بخش بازرگانی بنیاد بازیهای ویدئوی و کامپیوتری ایران با توجه به نقش پرنگش در برقراری ارتباط با بازار جهانی حکم سفیر صنعت بازیهای ویدئویی ایران را دارد.

تا اینجا کار می دانیم که آقای احمدی مدیر سابق بخش بازرگانی بنیاد ملی بازی های رایانه ای بوده اند و همچنین به نوعی حکم سفیر صنعت بازیهای ویدئویی ایران را بازی می کرده اند.در ادامه این مصاحبه در خصوص شرایط بی نظیر بازار بازی های رایانه ای در کشور گفته می شود که می توانید با مراجعه به متن اصلی مقاله مطالعه فرمایید.در قسمتی دیگر از این مصاحبه، آقای احمدی در خصوص صحبت خود با یکی از مدیران فروش و بازاریابی شرکت EA در نمایشگاه GamesCom می گوید:

با توجه به وجود بازار سیاه و غیر رسمی بازیهای خارجی در ایران و طبق آمار بنیاد ، من در رابطه با فروش 5 میلیون نسخه ای عنوان PES 2013 با یکی از مدیران فروش و بازاریابی شرکت EA در نمایشگاه GamesCom صحبت کردم و او به من گفت که این باورنکردنی است. شاید فکر کنید این دزدی یا بازارسیاه است اما چنین آماری از طرفی حاکی از این است که در ایران سبک های ورزشی یکی از پرطرفدارترین سبک های مورد علاقه ی گیمرهاست.

این صحبت ها از جایی حایز اهمیت است که آقای احمدی به قول نگارنده این مقاله، سفیر بازی های رایانه ایران است و وقتی شما از طرف یک کشور در محفل یا گردهمایی بین اللملی حاضر می شوید باید مواردی را لحاظ کنید. به کلیه این موارد می گویند اخلاق دیپلماتیک !

شما از طرف ایران در نمایشگاه بین الملی GamesCom حاضر شده اید و به یکی از مدیران عالی رتبه شرکت EA، به جای القا کردن تفکر مثبت از بازار بکر ایران، گفته اید که این مقدار بازی pes شرکت کونامی، در کشور به صورت بازار سیاه یا قاچاق ! مورد مبادله قرار می گیرد! این چه سیاستی بوده که شما اجرا کرده اید؟؟؟!!!! شاید این اصل را شنیده اید که هر راست نباید گفت !شما به دنبال تبلیغ برای بازار ایران بوده اید یا ضد تبلیغ؟ البته شاید بگویید برای همین آمار بازی خود شرکت EA، یعنی فیفا را اعلام نکردم، ولی باید به شما بگویم این سیاست اشتباه بوده است و همین دست اقدامات باعث می شود هیچ وقت، پابلیشری بین المللی جاضر به جضور در ایران نشود!(حداقل در این چند سال) به نظر شما وزیر امورخارجه و یا هر مقام سیاسی یا غیر سیاسی یک کشور ، با رایزنی با هر نهاد و کشوری، تمام حقایق موجود یک موضوع را بیان می کند و یا با سانسور هوشمندانه واژگان به کاررفته در کلام خود، اهداف خود را پیگیری می کند؟واقعا حضور پررنگ بنیاد در نمایشگاه های مختلف دنیا، چه دستاورد عملی برای بازیسازی کشور به همراه داشته است؟ و سوال دیگر، شما برای بازاریابی بازی های ایرانی به آلمان سفر کرده بودید و یا برای دعوت از پابلیشرهای خارجی برای ورود به کشور؟(البته هر دو این اقدامات،جزو وظایف معاونت بازرگانی بوده است ولی، کدام یک مهم تر بوده؟)

واقعا فکر می کنید مدیران شرکت EA از واقعیت های موجود در بازار ایران بی خبر بودند؟ کاش در زمان مدیریت خود کمی محافظه کارانه تر با شرکت های خارجی برخورد می کردید. حال بهتر نبود بنیاد در شرایطی که مدام از بودجه کم گله می کند، به جای شرکت قدرتمند در نمایشگاه های خارجی(با هزینه های بالا) که تابحال دستاورد عملی از این اقدامات مشاهده نشده است، تنها اقدام به فرستادن بازیسازان به این دست نمایشگاه ها برای پیدا کردن پابلیشر خارجی می کرد(تا به امروز باید اعلام کنم، هر بازیساز ایزانی که توانست بازی خود را در خارج از کشور منتشر کند، خود مستقیما اقدام به مکاتبه با پابلیشر خارجی کرده است و بنیاد در این تعامل نقش پررنگی نداشت!)نه زدن غرفه اختصاصی و موارد دیگر!

در بخش دیگری از این مقاله به بنیاد و نوع فعالیت این سازمان اشاره می شود، همچنین در خصوص بازی گرشاسب، از اولین بازی های بزرگ و با کیفیت ایرانی صحبت می شود ودر قسمتی آماری داده می شود که با توجه به آشنایی نزدیک با سازندگان این بازی غیر واقع به نظر می رسد:

با توجه به اینکه گرشاسپ اولین شاهکار صنعت گیم ایران به حساب می آید پس کاملاً آشکار است که اکثر توسعه دهندگان ایرانی از این عنوان به مراتب یادکنند. عنوان گرشاسپ – Garshasp توسط استودیوی فن افزار شریف با بودجه ای 400 هزار دلاری توسعه و ساخته شد و داستان آن ریشه در فرهنگ و تاریخ فارسی دارد. این بازی موفق به فروش 300 هزار کپی در داخل ایران شد و با قرار گرفتن در شبکه ی Steam حتی فروش خود را از این میزان افزایش داد. منتقدان خارجی این عنوان را یک نسخه ی نیمه تقلیدی از عنوان God of War دانستند اما برای کاربران داخل ایران این بازی مسیری جدید برای صنعت بازیهای ویدئویی بود.

با توجه به این متن و آماری که بنیاد در اختیار نویسنده سایت Polygon قرار داده است، بازی گرشاسب با بودجه 400 هزار دلاری ساخته شده است! درصورت فرض قیمت  دلار آن زمان  (حدود سال 91) و فرض آزاد بودن دلار آن زمان(حدود 3000 هزار تومان) یعنی سازندگان بازی گرشاسب حدود یک میلیارد دویست میلیون دریافتی داشته است!!!! حتی با فرض دلار 1000 تومان که به فراموشی سپرده شده است! می شود 400 میلیون تومان! در صورتی که طبق اطلاعات ما کل مبلغ ساخت بازی گرشاسب از 300 میلیون تجاوز نمی کرد.هنوز یه خوبی به یاد دارم که تیم سازنده گرشاسب برای گرفتن مبلغی اضافه تر از میزان تعیین شده تا چه اندازه با بنیاد آن زمان، درگیری داشت.شاید اگر مبلغ 400 هزار دلار در اختیار سازندگان بازی گرشاسب در آن زمان قرار می گرفت،شاهد گرشاسبی به مراتب قوی تر می بودیم!

حال بخش دیگری از این مصاحبه که با مدیریت تولید و حمایت بنیاد ملی بازی، آقای دکتر آشتیانی صورت گرفته است:

آقای مهرداد آشتیانی نایب رئیس بخش تولیدات بنیاد بازیهای ویدئویی ایران در رابطه با کار بنیاد خاطر نشان می کند که بنیاد مکانی برای بیرون آمدن ایده های نو نیست ، بلکه بنیاد همانند ناشران به ایده های شما نگاه خواهد کرد و اگر ایده مورد قبول و پذیرش واقع شد از حمایت مالی برخوردار می شود.

وی همینطور اذعان داشت که “بنیاد یک سازمان غیر دولتی است که زیر نظر وزارت فرهنگی و ارشاد اسلامی ایران در سال 2007 تاسیس شد و کار آن آموزش و راهنمایی توسعه دهندگان و از طرف دیگر نظارت بر بازار فروش بازیهاست همچنین تعیین رتبه و درجه سنی مخاطبین محصولات سرگرمی مثل سازمان ESRB آمریکا و برگزاری نشست های آموزشی برای تربیت توسعه دهندگان نسل آینده و برگزاری جشواره هایی برای تجلیل از افراد برتر در این صنعت از دیگر اقداماتی است که این سازمان در آن فعالیت خواهد کرد البته اخیراً بدلیل کمبود بودجه برگزاری جشواره ها لغو شده است.”

هنوز بعد از چند سال از تاسیس این نهاد ، هویت اصلی این نهاد مشخص نیست !  غیر دولتی یا دولتی بودن این نهاد خاص همچنان مشخص نیست. این نهاد سالیانه دارای بودجه مشخصی از دولت است و همواره دم از متولی بودن گیم در کشور می زند. این در صورتی است که اگر به سایت انگلیسی بنیاد مراجعه کنید متوجه می شوید انگار طوری وانمود می شود که بنیاد ملی بازی های رایانه ای یک NGO(سازمان مردم نهاد) بوده که به دنبال حمایت و کمک از بازیسازان ایرانی است! سوال مهم اینجاست آخر بنیاد چه نهاد یا سازمانی است؟؟؟؟ در این چند وقت گذشته اکثر اخبار منتشر شده از بنیاد، حول دو محور اصلی بوده است:

1- نداشتن اعتبار و کمبود بودجه

2- بازی های رایانه ای اکثرا مخرب هستند و یا در بازی X خارجی، این نکات مشاهده شده است!(حتی در آخرین مستند پخش شده در صدا و سیما که با همکاری بنیاد ملی بازی های رایانه ای ساخته شده بود و شبکه تلگرام منتسب به بنیاد ملی بازی های رایانه ای اقدام به پخش خبر مبنی بر ساعت پخش این مستند در سیما کرده بوده، نشان داد بنیاد ملی بازی های رایانه ای برخلاف هدف اصلی خود یعنی بسط و گسترش بازی های رایانه ای در کشور، بر ضد این هدف عمل می کند!)

بنیاد در چند سال اخیر حرکات مثبت بسیاری داشته است اما آیا تمام مشکلات بازی های رایانه ای کشور، به خاطر بودجه ناکافی است که همواره در کلام مدیران ارشد بنیاد متصور است؟ واقعا با همین بودجه دریافتی نمی توان برخی سیاست ها را اجرایی کرد؟آیا مدیریت مالی به درستی در بنیاد اجرایی می شود؟ اینجا مکانی برای گفتن خیلی از موارد مثبت و منفی سیاست های بنیاد در چند سال اخیر نیست، ولی می توان به این مورد اشاره کرد همواره حقایق گفته نمی شوند و حقایق ناگفته زیادی همواره مطرح است!!!

حال یک سوال مهم، چند سال از شروع جدی بازیسازی در کشور می گذرد و چند سال از شروع فعالیت بنیاد ملی بازی های رایانه ای؟آیا در چند سال اخیر، بازیسازی در روند پیشرفت قرار داشته یا هر روز ضعیف تر شده و آیا روند کلی بازیسازی در کشور به سمت صنعتی شدن این شاخه کاری در کشور بوده است؟تمام مشکلات حال حاضر بازیسازی به بنیاد مرتبط نیست ولی باید سیاست های اجرا شده توسط بنیاد ملی مورد بازنگری جدی قرار گرفته و برای سیاست های مفید برای این صنعت برنامه ریزی مناسب صورت گیرد.

در انتها می توانم بگویم با بازیسازی در کشور ، نیازمند یک عزم جدی است که متاسفانه تا به امروز شاهد آن نبودیم!

در انتها تشکر از سایت پردیس گیم بابت ترجمه این مقاله مهم !

حقایق ناگفته!

برای PC ها در بازی های مالتی پلتفرم، نکته ای که بالاتر به آن اشاره شد خیلی کم پیش می آید ولی بازی Unity این مهم را با موفقیت انجام داد. همه این ها منجر به یک سوال می شود که آیا در نسخه های دنباله دار این بازی بر روی PC هر دفعه باید شاهد فراز و نشیب بصری باشیم؟ در حالی که با توجه به نکته بالا این سری می تواند گوی سبقت را از کنسول ها (البته اگر موارد ضعفی که در چند خط بعد ذکر می شوند رفع شوند) برباید. به طور مثال عملکرد بازی بر روی PC در مقایسه با کنسول ها مثل تقاوت چهره و پوشش بعضی بازیگران در جلو و پشت دوربین است. اما در بازی Syndicate ما کاهش فریم ریت بازی به 30fps را شاهد هستیم. رزولوشن بازی هم مانند یونیتی 900p است و البته با محدودیت های گرافیکی بیشتر. اما واضح است که موتور بازیسازی AnvilNext در رابطه با انبوه سازی جمعیت بسیار انعطاف پذیر است و در مقایسه با کنسول ها، لود شدن مسافت های دوردست دارای جزییات بیشتری است.

با یک نگاه سطحی به بازی Syndicate می توان فهمید که اهداف تیم یوبیسافت در توسعه این بازی نسبت به قبل فرق کرده است. از لحاظ گیم پلی بازی، این موضع به شدت برای کنسول بازها روشن است. در Syndicate ما شاهد برگشت به اولویت FUN (سرگرم شدن با انجام این بازی) هستیم. اما از لحاظ عملکرد شاهد هستیم که بعضا PC های خیلی خوب هم در گرفتن نرخ فریم ثابت به مشکل بر می خورند. اما باید گفت بازی هنوز در سطح بالایی قرار دارد. به تصویر کشیدن لندن در فضای انقلاب صنعتی به همان چشم نوازی پاریس در فضای سیاسی-انقلابی است. به تصویر کشیدن رودخانه ی Thames، محله ی Westminster، راه آهن سراسری شهر، میدان ترافالگار و… به زیبایی هرچه تمام تر و با جزییات عالی به تصویر کشیده شده اند. اما در هر حال باید اشاره کرد که نمایش جزییات و زیبایی بصری بازی در حد یونیتی نیست و دارای افت بوده است. وجود انبوهی از NPC ها در خیابان ها و محله ها هم مثل قبل نیست. حتی گزینه ای در تنظیمات بازی وجود ندارد که این مورد را اضافه کند. البته همچنان رفت و آمد درشکه چی ها و اغتشاشات موجود در خیابان ها نبض اصلی شلوغی بازی را در دست دارند. اما برای توضیح بییشتر باید گفت که در نمایش انقلاب فرانسه، جزییات و تزیینات به کار رفته در بازی به خوبی نشان می داد که در شهر چه خبر است. در واقع حتی اگر شما تاریخ هم نمی دانستید متوجه وقوع یک انقلاب می شدید. اما این موضوع برای شهر لندن در حال پیشرفت صدق نمی کند. با این حال شاهد نمایش های خوبی از مناطق اصلی و تاریخی شهر ملکه در سال 1868 هستیم. نمونه بارز آن به تصویر کشیدن رودخانه ی Thames است. با توجه به نقطه زمانی بازی و کاری که از تیم یوبیسافت در نسخه قبل شاهد بودیم، معتقدیم بازی پیش رو جای کار و پتانسیل بیشتری برای جلوه های گرافیکی داشت (انقلاب صنعتی در زمان امپراطوری بریتانیا).

هر چند از این لحاظ بازی بهبودی را ارائه نمی دهد. اما PC باز ها باید منتظر بهبود کیفیت تکنیکی بازی در دیگر قسمت ها باشند. سایه ها و ambient occlusion در بازی بهتر شده اند. درخصوص این موارد باید گفت افت فریمی را منجر نمی شوند ولی همچنان با بازی یونیتی فاصله دارند. به طور کلی، بازی در بخش کیفیت دارای پولیش یکدست تری شده است. آپشن های ارائه شده بازی در بخش گرافیک همانند قبل است. resolution و v-sync و مواردی از جمله: environment quality ،texture quality ،shadow quality ،ambient occlusion و anti-aliasing. نسخه کنسولی بازی هم بسیار شبیه به PC شده است. البته در این بخش باید تنظیماتی را ست کرد تا نتیجه مطلوب بدست آید. علاوه بر رزولوشن بهتر بر روی PC، بازیباز ها می توانند Ultra high environment quality ،PCSS shadows ،MSAA و TXAA anti-aliasing را تجربه کنند. با این حال حتی یک Titan X اورکلاک شده با روشن بودن تنظیمات TXAA anti-aliasing و MSAA نمی تواند نرخ فریم 60 ثانیه را حفظ کند. به هر حال می توانید با روشن کردن تنظیماتِ بالا از گرافیک و جلوه های بصری خوبی لذت ببرید با این حال که نرخ فریم ثابت 60 را در همه ی مکان ها و صحنه های بازی تجربه نخواهید کرد (به نظر ما بهتر است تنظیمات مربوط به AA بر روی SMAA باشد). ما فرصت کافی برای تست عملکرد بازی را نداشتیم. اما شکی نیست که سخت افزار مورد نیاز برای اجرای بازی با تغییراتی (اجرای بازی با سیستمی کمتر از سیستم مورد نیاز) رو به رو شده است. برای مثال برای اجرای یونیتی از یک پردازنده i5 2500K و کارت گرافیک GTX 680 استفاده شد در حالی که برای Syndicate از کارت گرافیک GTX 660 استفاده کردیم. نوع نرخ فریم دهی و رزولوشن هم با کنسول تقریبا برابر شده است (30 فریم و کیفیت 1080p). در نهایت هم تیم بررسی تکنیکی یوروگیمر بازی را با یک پردازنده i3 4130 و کارت گرافیک GTX 750 Ti اجرا کرده است که از حداقل سیستم مورد نیاز برای اجرای بازی کمتر است و انها کیفیت 900p را تجربه کرده اند (با نرخ فریم بهتری نسبت به هر دو ورژن کنسولی).

یک پردازنده 4 هسته ای Core i5 و یک کارت گرافیک GTX 970 بازی را در کیفیت 1080p و نرخ 60 نگه می دارد. اما همچنان نوساناتی را در بخش فریم-ریت تجربه خواهید کرد. با توجه به ویدیوی مقایسه ای که در وب سایت یوروگیمر از تنظیمات بازی بر روی High-Ultra قرار دارد و صحبت های تیم بررسی تکنیکی بازی، 6گیگ از رم شما در بالاترین تنظیمات مصرف خواهد شد. در حالی که vRAM کمتری نسبت به یونیتی نیاز خواهید داشت. هر چند در بخش گرافیکی بازی دیگر نیاز مبرمی به گرافیک بالایی نیست (2 گیگابات GDDR5) اما همچنان توصیه ما این است که از 8 گیگ RAM استفاده کنید. با توجه به نسخه سال قبل یعنی یونیتی، متوجه شدیم که PC می تواند چه ظرفیت باالقوه ای را در اختیار سازندگان قرار دهد (هر چند برای این ظرفیت سیستم بالایی هم باید داشت)، ولی با انتشار بازی Assassin’s Creed Syndicate به راحتی متوجه می شویم ضعف های توسعه یک بازی از لحاظ بصری بر روی PC نسبت به کنسول ها در کدام بخش ها است. با این حال از لحاظ سخت افزاری باز هم بازی با سخت افزاری متوسط، عملکرد بهتری از لحاظ فریم و بصری دارد. ما امیدواریم تا بالاخره تیم یوبیسافت بتواند کیفیتی در حد بازی Grand Theft Auto 5 را بدون مشکل ارائه دهد (می دانیم که موتور بازیسازی AnvilNext این قدرت را داراست). می توان گفت یوبیسافت بر روی بخش سرگرمی بازی امسال توجه بیشتری کرد و از لحاظ تکنیکی یک عقبگرد داشت. و در این بین ورژن های کنسولی بازی هزینه این تصمیم را بیشتر درک کردند!

سردرگمی در اهداف یا عقبگرد؟ | بررسی تکنیکی Assassin’s Creed Syndicate

سید محمد جلیلی
مقاله اصلی برگرفته شده از وب سایت Eurogamer