تغییرات در خدمت بازی

همانطور که گفته شد این عنوان با تغییراتی بنیادین نسبت به شماره‌های قبلی روبرو است. دوربین بازی اکنون به حالت ایزومتریک درآمده و بخش دونفره نیز به آن اضافه شده است. شاید در نگاه اول و با دیدن تبلیغات بازی اولین چیزی که به ذهنتان برسد، شباهت بسیار بالای آن به عنوان Diablo باشد، اما بعد از تجربه بازی خواهید دید که این شباهت صرفا بصری است، و این عنوان هنوز هم یه دارک‌سایدرز است!

داستان این بار به قبل از شماره اول و شروع آخرالزمان بازمی‌گردد. تحرکاتی مشکوک در جهنم دیده شده که می‌تواند به برهم خوردن تعادل دنیاها بی‌انجامد و در راس آن‌ها «لوسیفر» قرار دارد. شورا به «War» و «Strife» دستور می‌دهد تا پا به اعماق جهنم گذاشته و از راز این قضایا پرده برداشته و تعادل را حفظ کنند. شاید بتوان گفت بزرگترین نقطه ضعف سری دارکسایدرز داستان آن است.

داستان به همان اندازه که در شماره نخست بازی زیبا، پرهیجان و پر از رمز و راز آغاز شد، در شماره‌های بعدی به همان اندازه درجا زده و پیشرفت قابل لمسی را از خود نشان نداده است. هرچند در شماره سوم و در ساعت‌های پایانی، داستان کمی روبه جلو حرکت کرد، اما می‌توان گفت که کافی نبود. بهرحال سازنده این شماره که Airship Syndicate نام دارد، تصمیم گرفته با بازگشت به قبل از آخرالزمان، بهانه‌ای برای ساخت نسخه‌ای متفاوت از سری بدست گیرد که نتیجه کار شاید خیلی بهتر از چیزی شده که انتظارش را داشتیم!

همانطور که اشاره شد دوربین بازی بصورت ایزومتریک درآمده و حالا می‌توانید به همراه یکی از دوستانتان به تجربه بازی بپردازید. War و Strife دو برادر کاملا متفاوت از یکدیگر چه از منظر شخصیتی و چه از نظر گیم‌پلی هستند. War همانطور که پیشتر با اون آشنایی داریم، سواری جدی و تابع دستورات است.

اما در سوی دیگر Strife، دارای کاراکتری شوخ‌طبع و بزله‌گوست که دائما در حال زیر سوال بردن دستورات شورا است و به هر چیزی مشکوک است و سعی دارد که برادر خود را نیز به همین راه دعوت کند. ارتباط میان این دو نفر در طول بازی به شخصیت پردازی کمک بسازی می‌کند و شوخی‌هایی که از طرف Strife انجام می‌گیرد خنده بر لبانتان خواهد آورد. البته نباید از صداپیشگان خوب بازی نیز غافل شد که به این امر کمک کرده‌اند.

از منظر گیم‌پلی، War دقیقا همان کاراکتری است که در شماره اول بازی دیده بودیم. ضربات سهمگین و مبارزات نزدیک مشخصه اوست. حتی کمبوهای او دقیقا از شماره اول بازی به اینجا منتقل شده و در کنار آن‌ها جادوهای جدیدی نیز به لیست ضرباتش اضافه شده است. بازی همچنان یک Hack & Slash به تمام عیار است و فقط اینبار از دید بالاتری باید کاراکترتان را کنترل کنید.

بیشتر جادوها را نیز توسط Vulgrim مشهور می‌توانید بدست آورید و حالا او یک دستیار نیز در کنارش دارد که ضربات جدیدی را برایتان آزاد خواهد کرد. بخش ارتقای سطح نیز در بازی وجود دارد که برای خود پازلی است! بدین صورت که بصورت شانسی آیتم‌هایی را از دشمنان خواهید گرفت که Creature Core نام دارند و باید با جایگذاری صحیح این آیتم‌ها در بخش مورد نظر، سطح قدرت کاراکترتان را بالا ببرید.

هرچقدر این کاررا با هماهنگی انجام دهید، سطح کاراکترتان با سرعت بیشتری ارتقا خواهد یافت. در ابتدا این بخش شاید کمی برای بازیکنان گنگ به نظر برسد اما رفته‌رفته با سیستم آن بیشتر آشنا خواهید شد. در ابتدای این نوشته اشاره کردیم که شاید فکر کنید با کلونی از دیابلو طرف هستید، اما بعد از تجربه بازی متوجه خواهید شد که هنوز هم روح سری اصلی دارک‌سایدرز (شماره سوم را فاکتور می‌گیریم!) در این عنوان وجود دارد و تغییرات صرفا به ایزومتریک شدن دوربین خلاصه می‌شود.

در طرف دیگر Strife به واسطه داشتن سلاح گرم، مبارزات را از فاصله دور دنبال می‌کند و اگر بصورت دو نفره به انجام بازی بپردازید، شخصی که این کاراکتر را انتخاب می‌کند، حکم پشتیبانی را خواهد داشت. او با استفاده از سلاح‌های دور زن جان دشمنان را به حداقل رسانده و War که همیشه در میان دشمنان است، سریعا می‌تواند با ضربات تمام کننده کار آن‌ها تمام کند.

البته ناگفته نماند که این سیستم، وقتی بصورت دو نفره بازی را انجام دهید به کمکتان خواهد آمد و در بخش تک نفره شما در آن‌لحظه فقط با یکی از دو برادر می‌توانید مبارزه و دائما باید بین آن‌ها سوویچ کنید. بخش دو نفره هم بصورت آنلاین و هم بصورت Local قابل انجام است اما بهتر بود که در این حالت تصویر بصورت Split Screen جدا نمی‌شد. شاید این کار نیز به خاطر آن انجام شده که هر یک از دو برادر بصورت جداگانه می‌توانند در محیط چرخ بزنند، که در ادامه به آن نیز اشاره خواهیم کرد.

معماهای جهنمی

در کنار مبارزات شیرینی که بازی به شما اهدا می‌کند، طراحی مراحل و وسعت آن‌ها نیز به این لذت افزوده می‌شود. با اینکه این عنوان بصورت مرحله‌ای طراحی شده اما هریک از مراحل دارای محیطی بسیار بزرگ هستند که می‌توانید به راحتی در آن‌ها به گشت و گذار پرداخته و به یافتن Collectableها و سنگ‌های ارتقا مشغول شوید.

البته برای یافتن تمامی این آیتم‌ها هراز چندگاهی باید به مغزتان فشار بیاورید و از معماهایی که سازندگان برایتان تهیه کرده‌اند عبور کنید. هر یک از دو برادر در کنار قابلیت‌های متفاوت مبارزه، تکنیک‌های جدیدی در طول سفر خود یاد خواهند گرفت که معماهای موجود، به واسطه این قابلیت‌ها حل خواهند شد. برای مثال War می‌تواند با استفاده از بومرنگ خود مشعل‌ها را روشن کند و Strife می‌تواند در مکان‌های خاصی پورتال بزند.

نکته جالب اینکه اگر بازی را به صورت دو نفره انجام دهید، دنیایی که در آن قرار دارید، دچار تغییرات کوچکی می‌شود که بستر را برای حل مهماها بصورت دو نفره مهیا می‌کند. بدین صورت در بعضی از مناطق، برای حل مهماها باید حتما با یار خود هماهنگ شده و بصورت صوتی از حال همدیگر خبر داشته باشید، زیرا دکمه‌ای که شما فشار خواهید داد، در سوی دیگر دری را باز خوهد کرد که فقط یارتان قادر به دیدنش هست و از کادر تصویر شما خارج است.

در این چنین موقعیت‌هایی می‌توان به منطق Split Screen که بالاتر اشاره کردیم پی برد! حل این معماها به جرئت برایمان به یکی از بهترین بخش‌های گیم‌پلی تبدیل شد و آرزو می‌کردیم که ایکاش کمی بیشتر از این بخش را می‌توانستیم تجربه کنیم. تنها موردی که در گیم‌پلی گاها برایمان آزاردهنده بود، باگ‌هایی است که گاه‌و‌ناگاه برایمان اتفاق می‌افتاد.

برای انجام بعضی از کارها مثل بازکردن صندوقچه‌هایی خاص، بازی به هردو سوار نیاز دارد؛ در حالت آنلاین گاه اتفاق می‌افتاد که بعد از باز کردن صندوقچه، یکی از بازیکنان دچار باگ شده و دست از سر صندوق برنمی‌دارد و خشکش می‌زند. در این حالت چاره‌ای بجز خروج از بازی و شروع دوباره آن نداشتیم!

لذت موسیقی!

از نظر گرافیکی این عنوان شمارا راضی نگه خواهد داشت. هرچند به طرز عجیبی فریم‌ بازی برروی کنسول‌ها  (حداقل کنسول‌های پایه) برروی 30 قفل شده است و گاها افت‌های نامحسوسی را شاهد هستیم، اما ویترینی از بهترین افکت‌ها و شلوغی‌ها را برایتان به ارمغان خواهد آورد.

یکی از بخش‌هایی که بشدت نظرمان را جلب کرد، موسیقی فوق‌‌العاده این عنوان است. درست است که تقریبا تمامی شماره‌های بازی از موسیقی خوبی برخوردار بودند اما به نظر نگارنده این نسخه یک سروگردن از دیگر شماره‌ها بالاتر قرار می‌گیرد. از همان ابتدا و ورود به منوی بازی، شما مسخ موسیقی زیبا و شاهکار آن خواهید شد، و البته شاید این نیز دلیل دارد!

جالب است بدانید که شخصی که کار موسیقی این عنوان را برعهده داشته کسی نیست جز، Gareth Coker موسیقی‌ساز مشهوری که پیشتر کار موسیقی هر دو عنوان Ori را در کارنامه دارد! در یک کلام موسیقی این عنوان نمره کاملی را از هر جهت می‌تواند بگیرد! کافی است تجربه مبارزه با یکی از باس فایت‌های بازی برروی اسب را، به همراه موسیقی اپیکی که در زمینه نواخته می‌شود، داشته باشید تا به این گفته پی ببرید.

کلام آخر

بعد از تجربه شماره سوم بازی که با مشکلات فراوانی روبرو بود و احساس دوگانگی برایمان ایجاد کرد، تجربه این عنوان برایمان لذت بخش بود. تجربه‌ای که ما را به ریشه‌های این سری بازگرداند و یادو خاطرات شماره‌های نخست را برایمان تداعی می‌کرد. راهی که شرکت Airship Syndicate برای این عنوان در پیش گرفت به جرئت می‌توان گفت نتیجه داده و حالا با عنوانی واقعی از یک دارک‌سایدرز طرف هستیم.

لذت بخش دو نفره در کنار حل معماهای گوناگون و مبارزات متنوع و محتویات کافی، و صد البته موسیقی فوق‌العاده، بسته‌ای کامل را برایمان به ارمغان آورده که می‌تواند ساعت‌های زیادی ما را به پایش بنشاند. پس اگر امکانش برایتان مهیا است، در این روزهای سخت که در خانه نشسته‌اید، می‌توانید با تهیه این عنوان به همراه یکی از دوستان یا اعضای خانواده، از ساعت‌ها Hack & Slash و حل معما لذت ببرید.

نقد و بررسی Darksiders Genesis روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/darksiders-genesis-review/feed/ 0 https://vgmag.ir/cases/atari%d8%8c-%d8%a2%d8%ba%d8%a7%d8%b2%da%af%d8%b1-%d9%81%d8%b5%d9%84%db%8c-%d9%86%d9%88-%d8%af%d8%b1-%d8%b5%d9%86%d8%b9%d8%aa-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%88%db%8c%d8%af%db%8c%d9%88/ https://vgmag.ir/cases/atari%d8%8c-%d8%a2%d8%ba%d8%a7%d8%b2%da%af%d8%b1-%d9%81%d8%b5%d9%84%db%8c-%d9%86%d9%88-%d8%af%d8%b1-%d8%b5%d9%86%d8%b9%d8%aa-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%88%db%8c%d8%af%db%8c%d9%88/#comments Mon, 29 Jul 2019 04:48:53 +0000 https://vgmag.ir/?p=102745 1976 : بازار خانگی

با اینکه بخش بازار بازی های سکه ای شرکت Atari با وجود تکنولوژی نوین در وضعیت خوبی قرار داشت اما Atari همچنان احساس می کرد رقابت برای بازار های آرکید نسبتا خفه کننده و البته سخت شده است(بدین معنا که بازار آن گیرایی گذشته اش را ندارد). با وجود سرمایه گذاری 250 هزار دلاری مورد نیاز برای ساخت یک بازی سکه ای و البته احتمال 10 درصدی موفقیت آن بازی، Atari مجبور شد تا توجه بیشتری به جناح دیگر فعالیتش بکند. بخش بازار بازی های خانگی.

اما حضور در بخش بازار بازی های خانگی کار ساده ای نبود. بعد از موفقیت Atari با نسخه ی خانگی بازی Pong در سال 1975 و اوایل 1976، شرکت Atari نسخه‌های متفاوت و متمایزی از بازی Pong را برای حضور در خانه‌ها آماده سازی کرد. نسخه هایی که یا توسط خود Atari بازاریابی شدند یا اینکه اینکار توسط Sears برایشان انجام شد. C-140 Super Pong، C-160 Pong Doubles، C-180 Super Pong Ten از جمله ی این بازی ها بودند. اما نکته اینجاست که در آن زمان Atari تنها شرکت فروشنده‌ی نسخه‌ی خانگی بازی Pong نبود! در اوایل 1976 بیش از 75 شرکت علاقه‌ی خود را به این بازار اعلام کردند.

شاید Atari اولین شرکتی بود که Pong خانگی را معرفی کرد اما درست همانند تجربه‌ی این شرکت در ساخت نسخه ی آرکید Pong، کپی کنندگان بسیاری سعی کردند (تا با کپی کردن دستاورد های Atari) از راهی مشابه پول‌هایی را به جیب بزنند. Atari سعی کرد تا با این مقلدها با ایجاد حس وفاداری به Atari در خریدارانشان، مبارزه کند. حسی که به خریداران محصولات این شرکت می گفت: “نسخه ی واقعی Atari را خریداری کنید”. اما با این حال در قیاس با مدل های جدید تر از این دستگاه‌های بازی خانگی ، مدل‌های ساخته شده توسط Atari فقط 6 ماه بعد از عرضه یشان اولیه و قدیمی به نظر می‌رسیدند.

در اوایل سال 1976 شرکت General Instrument میکرو چیپ AY38500 را به وجود آورد که شامل 6 پدل و بازی های شوتینگ تنها در یک دستگاه می‌شد. اولین خریدار این چیپ‌ها Coleco بود {و بعد از خریداری این چیپ} Telstar Arcade را معرفی کرد که یک کنسول بازی قوی و چشم نواز {از نظر دیداری} محسوب می شد. قیمت تعیین شده برای این کنسول نیز برابر با بازی Pong شرکت Atari بود.

موضوع بدتر برای شرکت Atari در تابستان 1976 اتفاق افتاد. زمانی که سیستم Fairchild Channel F به بازار عرضه شد و برای اولین بار شاهد بازی‌های قابل تعویض بر روی کارتریج‌های مشخص بودیم! این دستگاه هیچ وقت نتوانست به یک کنسول بازی پر فروش تبدیل شود اما در کنار پرفروش ترین محصول کریسمس یعنی Telstar که قرار می‌گیرد باعث می شود بخش بازار خانگی شرکت Atari درست کمتر از یک سال بی‌استفاده شود.

1976 : بزرگترین اشتباه Atari معروف به اشتباه Apple

با تمرکز بسیاری که شرکت Atari در دو بخش بازار بازی‌های سکه ای و بازار بازی‌های ویدئویی خانگی در سال 1976 داشت، این شرکت تصمیمی گرفت که شاید بتواند از آن به عنوان بزرگترین اشتباه Atari یاد کرد. استیو جابز که در آن زمان شرکت Atari را ترک کرده بود و به شرکت HP پیوسته بود سخت‌افزاری را برای نشان دادن پیش Al Alcorn آورد. سخت افزاری که جابز و Wozniak در گاراژشان بر رویش کار می‌کردند. این دستگاه یک کامپیوتر مبتنی بر پردازنده ی MOS 6502 بود که Atari در دستگاه های سکه ایش استفاده می کرد. Alcorn فکر می‌کرد که این پروژه یک پروژه ی مرتب و البته بزرگ است اما با این حال فکر نمی‌کرد این کار برای Atari مناسب است.

ما گفتیم نه ممنون … اما من او رو دوست داشتم او فرد خوبی بود، بنابرین او را به یک سرمایه گذار معرفی کردم. Al Alcorn

Atari در آن زمان منابع لازم برای ورود به یک بازار جدید و البته اثبات نشده را نداشت. آن ها گذاشتند این فرصت از دست برود و آن دستگاه تبدیل شد به Apple I Computer و باقی تاریخ که متعلق به Wozniak و جابز است. شرکت Atari بعد ها وقتی که آن ها نیز مجبور شدند وارد بازار کامپیوتر‌های خانگی شوند، احساس پشیمانی و ندامت کردند با توجه به اینکه این اشتباه بزرگ را در آن زمان مرتکب شدند.

1976 : ساخت The 2600

Bushnell متقاعد شده بود که Atari نیاز داشت تا با {فکری نو} فکر هایی {که رقابیش در سر دارند را} کنار بزند و البته توانست با موفقیت این کار را به نحو احسنت انجام بدهد. نسخه های خانگی بازی های Tank و Jet Fighter که از بازی های موفق دستگاه های سکه ای در سال 1975 به شمار می‌آمدند به عنوان ادامه‌هایی بر دستگاه های خانگی Pong در نظر گرفته شدند اما Atari از ساخت دستگاه‌ها و سخت‌افزار هایی که 100 هزار دلار خرج بر می‌دارند و تنها 2-3 ماه عمر مفیدشان است {قبل از قدیمی شدن} خسته شده بود. این شرکت نیازمند دستگاهی بود که 2-3 سال عمر مفید در بازار داشته باشد و علاوه بر این دارای فروش افزایش بازی‌ها در یک بیس کاربری مشخص باشد. ماه ها قبل از حضور دستگاه Fairchild Channel F در بازار ها شرکت Atari در حال کار بر روی دستگاهی مشابه و البته بسیار انعطاف پذیرتر و بهتر بود.

تیم تحقیق و ساخت در Grass Valley Think Tank شروع به فکر کردن درباره ی ایده های {ساخت} یک دستگاه قابل برنامه ریزی کردند که می توانست بازی هایی که قابلیت تعویض دارند، اجرا کند. مشکل این بود که میکرو پردازنده‌های مناسب {این کار} از جمله Motorola 6800 هر کدام 100 دلار خرج بر می‌داشتند. این هزینه ی بسیار زیادی برای یک محصول خانگی محسوب می شد.

در ماه سپتامبر سال 1975 دو تن از اعضای Grass Valley یعنی Steve Mayer و Ron Milner با Chuck Peddle ی که به تازگی از Motorola جدا شده بود دیدار کردند. آن ها موافقت کردند که میکرو پردازنده های ساخته شده توسط وی را به ارزش هر قطعه 8 دلار خریداری کنند.این میکرو پردازنده دارای حداقل قدرت لازم برای ساخت یک دستگاه قابل برنامه ریزی بود  و البته قابل استفاده در اساس دستگاه های بازی سکه ای نیز محسوب می شد.

در ماه دسامبر سال 1975 میلادی بخش تحقیق و توسعه ی شرکت Atari و Grass Valley جناب Joe Decuir را استخدام کرد. از اولین پروژه‌های ایشان می تواند به کمک در اشکال زدایی قطعه ای از سخت افزار اشاره کرد که بعدها تبدیل شده به کنسول بازی VCS شرکت Atari.

Steve Mayer  و  Ron Milner conceived هر دو VCS را درک کرده بودند , و اولین نسخه‌ی پروتوتایپ اجداد این کنسول بازی را ساخته بودند. Joe Decuir

پس از گذشت اندک زمامی پروژه‌ی VCS نام Stella به خود گرفت. نامی که از دوچرخه ی Decuir الهام گرفته شده بود. اولین نسخه های پروتوتایپ از این دستگاه قابل برنامه‌ریزی، دارای کنترلر هایی از بازی Tank ،custom Stella chip، یک بورد 6502 و power supply پنج ولتی بود.

دومین نسخه‌ی پروتوتایپ از این دستگاه در Los Gatos در ماه مارس سال 1976 ساخته شد. زمانی که Decuir به عنوان شاگر Jay Miner زیر نظر این طراح سخت افزار افسانه‌ای Silicon Valley کار می کرد. و کسی که Al Alcorn باور داشت او تنها کسیست که می تواند این پروژه را به نتیجه برساند. آن ها آغاز به ساخت ماشین و سخت افزاری کردند که کارهای داخلی درون آن تماما در اختیار برنامه نویس قرار می گرفت و اگر کسی با سخت افزار آَشنایی کامل پیدا می کرد می توانست به طور کامل از آن بهره وری کند.

کار بر روی VCS در Grass Valley درست در شهر Los Gatos ایالت کالیفرنیا آغاز شد.

در ماه مارس سال 1976 من به Los Gatos رفتم تا {در ساخت VCS} برای Jay Miner شاگردی کنم. شخصی که طراحی ارشد چیپ {این دستگاه} محسوب می‌شد.  Joe Decuir

در آن جا Jay Miner و تیمش دل و جگر {سخت افزار مرکزی} Stella را طراحی کردند. این {سخت افزار ها} شامل میکرو پردازنده‌ی 6507، چیپ صدای TIA، محل ورود کارتریج و کنترلر ها می شد. برای بسیاری از آن ها {که در Grass Valley مشغول به کار بودند} این کار بسیار هیجان انگیز بود.

من با دوچرخه ی خود به سر کار می رفتم و {بعد از کار} هنگام بازگشت به خانه بسیار خوش حال و شگفت زده بودم که بخاطر این کار{ی که می کنم} پول هم می گیرم. Joe Decuir

در فصل پاییز سال 1976 بود که Atari به همگان نشان داد چقدر درباره‌ی این “کنسول قابل برنامه‌ریزی” جدیست. این شرکت تیم موجود در Grass Valley را به طور کامل به استخدام در آورد {و در واقع Grass Valley را خرید} سپس این تیم را به تیم تحقیق و توسعه ی Atari افزود. این تیم جدید در مرکز تازه تاسیس Atari در Sunnyvale کالیفورنیا مشغول به کار شدند.

ما باید صبر می کردیم که {میکرو پردازنده‌های } سری 6502 و 6800 در اختیارمان قرار می گرفت قبل از اینکه حتی احتمال های کمی برای ساخت {این کنسول قابل برنامه ریزی} به وجود بیاید.حتی آن زمان، این پردازنده ها کند بودند. ما باید چیپ Stella را می ساختیم … که اساس انجام تمامی رفرش های مربوط به صفحه نمایش، و باقی چیز هایی که باید در Real Time اتفاق می افتاد، محسوب می شد. چیزی هایی {که برای ممکن شدن} به {میکرو پردازنده هایی} بسیار سریعتر از میکرو پردازنده ها با سرعت 300 KHZ نیاز بود. Bushnell

در همین زمان بود که Nolan Bushnell از بهترین {تصمیمات و} حرکات دوران کاریش را انجام داد. دوران کاری که البته پر از حرکات و تصمیمات درخشان دیگر نیز بود. به دلیل اینکه Atari قبلا {بار ها} از رقیبانش در بعضی بازی‌ها شکست خورده بود بنابرین Bushnell تصمیم گرفت تا رقیبانش را به حال خودشان رها کند. بجای اینکه او صبر کند تا تولید کنندگان دیگر بعد از عرضه‌ی پروژه‌ی Stella پدیدار شوند، او تصمیم گرفت تا تمامی fabricator چیپ موجود را کنار یکدیگر قرار دهد تا بتواند یک قطعه شبیه به سیلیکون را بسازد. زیاد مهم نبود که کسی تلاش کند تا این کار Atari را کپی کند و از آن تقلید کند – زیرا اینبار آن ها نمی توانستند هیچ یک از این چیپ ها را تولید کنند.

 من همیشه کارم را همچون {بازی کردن} انجام می دادم. چیزی که مردم متوجه آن نمی شدند این بود که من تقریبا تمامی تولید کنندگان N-Channel {محصولاتشان } را در کنار یک دیگر قرار دادم، البته به جزء IBM که علاقه ای به صنعت بازی نداشت. در آن زمان شما با اندک تغییراتی {چیپ ها را} می ساختید تا {بتوانید} آن ها را در کنار یکدیگر قرار دهید. من علاقه داشتم که همه برای من به صورت قرار دادی کار بکنند. ضرورتی نداشت که آن ها یکدیگر را بشناسند! Bushnell

اما این پروژه ها بسیار هزینه بر بودند و سالانه 100 هزار دلار هزینه بر روی دوش شرکت {Atari} می‌گذاشتند. برای به پایان رساندن پروژه ی Stella آن ها به ریزش {همچون باران} پول نیاز داشتند. آن ها سال مالی 1975-1976 را با 3.5 میلیون دلار سود از 39 میلیون دلار درآمد به پایان رسانده بودند اما به دلیل افزایش رقابت، Bushnell فکر می کرد که آن ها پول بازم برای به اتمام رساندن پروژه را ندارند.

 وقتی شما شرکت کوچکی هستید و می شنوید که National Semiconductor در حال ساخت یک بازیست، Magnavox در حال ساخت یک بازیست، ناگهان شما با خود می گویید من چقدر کوچک هستم…آیا من منابع لازمه را دارم؟! شما نمی فهمید که این شرکت های بسیار بزرگ، به هم ریخته هستند و بنابرین آن ها گاهی اوقات بیشتر اشتباه می کنند {با تولید محصولی اشتباه} به جای {موفقیت} با تولید محصولی خوش ساخت و کار آفرینی مناسبی که آن شرکت می توانست انجام داد. Bushnell

در تابستان سال 1976 جناب Bushnell از Donald Valentine بار دیگر خواست تا سرمایه گذاری کند در Atari اما این بار Valentine به گو گفت که Bushnell بهتر است به دنبال یک خریدار برای شرکت Atari بگردد.

 اتفاقی که افتاده بود رشد {بازار} کار بود که به نحوی شگرف و باورنکردنی سرمایه ها را مصرف می کرد.و Wall Street دوران سختی را سپری می کرد تا فرق میان وجه پوچی و البته وجی جدی پروژه ی ما را درک کند. افزایش سرمایه کار بسیار بسیار سختی برای ما محسوب می شد. برای اینکه ما بتوانیم وارد بازار های خانگی شویم به جیب های عمیق تر {و پر پول تر} نیاز داشتیم. و همین امر باعث شد که ما {Atari} را بفروشیم. Bushnell

همین زمان بود که Manny Gerard توسط Warner Communications استخدام شد تا به دنبال راه هایی برای گسترش کار این شرکت باشد. آن ها فراگیری هایی را می خواستند تا بتواند به ماورای تکیه‌ی خود {تنها به } خط تولید 7” singles برود. خط تولیدی که سال به سال در حال کاهش {تولید و فروش} محصول بود. او فهمید که شرکت Atari برای فروش گذاشته شده است و بسیار درباره ی این عمل هیجان زده بود و نظرش پیرامون آن جلب شد.

با اینکه مذاکرات در حال انجام بود {برای فروش Atari به Warner} رئیس شرکت Nolan Bushnell در تلاش بود تا طبیعت Laid Back کار در Atari را حفظ کند و البته آن را از نظر مدیران اجرایی Warner مخفی نگه دارد. مسئله ای که او باور داشت این بود که مدیران اجرایی Warner از آزادی موجود در Atari برای استفاده از مواد مخدر و پوشیدن لباس های گوناگون، زیاد استقبال نخواهند کرد. یکی از داستان ها پیرامون این مسئله می گوید درست قبل از ملاقات ناگهانی یکی از مدیران اجرایی Warner از شرکت Atari بوشنل تمامی کارکنان Atari را مجبور کرده بود که در زیر کابینت های {بازی هایشان} مخفی شوند و آن ها برای 45 دقیقه نیز در آنجا مخفی شدند. علتش نیز این بود که توسط مدیران اجرایی Warner دیده نشوند.

اما هیچ مانع غیر قابل عبوری در میان {مذاکرات این دو شرکت} ایجاد نشد و در ماه نوامبر سال 1976 شرکت Atari با مبلغ 28 میلیون دلار به Warner فروخته شد. بیشترین میزان پول از این 28 میلیون دلار به Bushnell رسید. ایشان 15 میلیون دلار از این پول را برداشت و قسمت بسیار زیادی از الباقی پول های باقی مانده نیز به Joseph Keenan رسید. Warner به اندازه ی کافی باهوش بود تا {استعداد} Bushnell را {در مدیریت} ببیند ، بنابرین آن ها Bushnell را به عنوان مدیر کل شرکت Atari نگه داشتند و Joe Keenan نیز به عنوان یکی از مدیران Atari برگزیده شد. 100 میلیون دلار پول به Atari تزریق شد و پروژه ی Stella به عنوان مهمترین پروژه ی Atari مطرح شد.

با گذشت چند ماه آن چیزی که به نظر می رسید این بود که یکی از بزرگترین شرکت های تحقیق و توسعه و البته سرگرمی جهان با یکی از بزرگترین شرکت های سرگرمی جهان ترکیب شده بود. در ابتدا این مسئله بسیار خوب به نظر می رسید{ و یک ازدواج درست محسوب می شد}.

 … ما در اصل یک لیست 10 تایی از شرکت هایی به وجود آوردیم که علاقه داشتند با Atari ترکیب شوند و Warner در آن لیست قرار نداشت. اما از طریق یک ارتباط، ما توانستیم با Warner {صحبت کنیم و } ارتباط بر قرار کنیم. ما نسبت به آن ها هیجان زده بودیم و من فکر می کردم آن ها آن چیزی که می بینند را، دوست دارند.  Gene Lipkin رئیس بخش بازار یابی شرکت Atari

اتمسفر “خلاقانه”ای که Bushnell در Atari به وجود آورده بود به نظر بسیار انطباق پذیر بود با شرکتی که اکثریت درآمدش را از بخش موسیقی به دست می آورد. اگر آن ها می توانستند راهی پیدا کنند تا همگام با یکدیگر باشند، می توانستند تبدیل به یکی از غیر قابل مهار ترین نیرو ها {در کار و تجارت} شوند.

1977 : بخش مربوط به بازی های سکه ای شرکت Atari

با تمام نمایش های خوبی که بخش خانگی شرکت Atari داشت و اتفاقاتی که برای این بخش افتاده بود، بخش بازی های سکه‌ای Atari  با وجود عناوینی همچون Breakout و البته پیشرفت هایی که در زمینه‌ی استفاده از میکرو پردازنده ها در بازی های سکه‌ای کرده بود، نیز وضع خوبی داشت. حضور افراد بازاریاب از شرکت Warner که حال شرکت مادر Atari به حساب می آمد از همان ابتدا تاثیر مستقیم و البته آنی بر روی این شرکت گذاشته بود.

بخش بازی های سکه‌ای Atari هر ماه یک خبر نامه با نام Atari Coin Connection منتشر می کرد. این از اولین تغییرات بود. این خبر نامه‌ی ماهانه در واقع سخنگوی شرکت Atari برای دارندگان بازی های سکه ای به شمار می رفت که اعلامیه هایی برای بازی های جدید، ارتقا ها و … را در اختیار این خریداران قرار می داد. یکی از نزول ها و اتفاق های بدی که بعد از ورود بازاریاب های جدید  برای شرکت Atari افتاده بود، فراموش شدن {گم شدن} خلاقیت در پروسه‌ی {ساخت بازی های سکه‌ای} بود. روز های صحبت درباره‌ی بازی ها در حمام های گرم و دادن چراغ سبز سریع برای آغاز ساخت بازی ها گذشت.

جلسات فکر و گفت و گو هنوز هم وجود داشتند، اما روز هایی که تیم تحقیق و توسعه‌ی شرکت Atari سکان این شرکت را در دست داشت، به پایان خودش نزدیک تر شده بود و نقشش کمتر و کمتر می شد. تمامی این مسائل به علت حضور بازار یاب های جدید در دپارتمان بازاریابی شرکت Atari بود. طراحان خلاقی همچون Owen R.Rubin که بر روی طراحی بازی های سکه ای کار می کرند ممکن بود با ایده های جدید وارد {صحنه} شود اما این ایده ها سریعا توسط مدیران بخش بازار یابی رد می شدند و آن {پروژه ها} متوقف می شدند.

 این اتفاق اغلب رخ می داد، که ما از مهندس سخت افزار {بازی مورد نظر} می خواستیم دکمه‌ای زیر کابینت بازی اضافه کند که ممکن بود بعد ها باعث خرابی آن دستگاه شود. بنابرین وقتی مدیران بخش بازاریابی وارد آزمایشگاه می شدند ما نمی توانستیم بازی را به آن ها نشان دهیم که ممکن فقط برای مدتی کار کند. Owen R.Rubin

برای اکثریت {سال 1977} بخش بازی های سکه‌ای Atari از فرصت ها و شانس های کمی بهره برد و بیشتر بر روی کانسپت هایی سرمایه گذاری کرد که قبل از این ساخته و خلق کرده بود. بازی های با تم ریسینگ و مسابقه‌ای بیشترین لاین آپ بازی های سکه‌ای شرکت Atari را در این سال تشکیل می دادند. دو عنوان Sprint 4 و Sprint 8 که ارتقا هایی نسبت به Sprint 2 دیده بودند و هر کدام شامل 4 یا 8 بازیباز می شدند (Sprint 2 همان بازی ریسینگ موفقی بود که Atari توانسته بود با میکرو پردازنده ها بسازد).

با این حال وجود ماشین های بازی قویتر که دارای میکرو پردازنده های {ارتقا یافته و قویتر} بودند باعث شدند Atari وارد دیگر انواع بازی های ریسینگ نیز بشود. یکی از همین عناوین ریسینگ بازی Drag Race بود (این نوع مسابقات ریسینگ شامل دو راننده است که هر کدام با ماشین های آماده و ارتقا یافته برای رسیدن به خط پایانی مشخص با یکدیگر مقایسه می دهند). Drag Race دارای ماشین هایی بود که انیمیشن هایشان به طور کامل طراحی شده بود. علاوه بر این بازی جزئیات فراوانی داشت. ماه سپتامبر نیز بازی Super Bug عرضه شد. عنوانی که گیمر را در یک مسابقه‌ی ریسینگ multi-directional scrolling قرار می داد.

 بازی سکه‌ای Super Bug اولین بازی ویدئویی سکه ای من محسوب می شد. این بازی یک دید از بالا نسبت به کل شهر در اختیار گیمر قرار می داد(نام اصلی این بازی City Driver بود). بازیباز مدت زمان مشخصی داشت تا Bug سفید و روشنش را تا آنجایی که می تواند جلو ببرد. مشخصا ایده این بود که بازیباز بتواند تا می تواند سریع حرکت کند .اما با وجود پیچ های ناگهانی موجود در جاده، تله های روغنی و خاکی و ماشین های پارک شده بر سر راه گیمر، رسیدن به این مهم را سخت میکرد. Howard Delman سازنده ی بازی Super Bug

در ماورای بازی های ریسینگ ، شرکت Atari قصد داشت تا کانسپت های دیگر را نیز امتحان کند. کانسپت هایی که شاید در عصر بازی های مبتنی بر منطق TTL به آسانی ممکن نبودند. بازی Dominoes یکی از همین عناوین بود که توسط Dennis Koble ساخته و در ماه ژانویه عرضه شد. کانسپت اصلی این بازی از Blockade ساخته‌ی Gremlin الهام گرفته بود البته با این تفاوت که تم بازی Dennis دومینو مانند بود. بازی Pool Shark که در ماه ژوئن عرضه شد نیز از دیگر عناوین با کانسپت جدید Atari محسوب می شد. در این بازی ما شاهد یک دید از بالا بودیم و بازی با وجود فیزیک واقع گرایانه کامل تر نیز شد.

Pool Shark  نام بازیست از شرکت Atari که شبیه سازی می کند بازی Pocket Pool را بر روی یک مانیتور 23 اینچ! معرفی حقیقی بازی Pool Shark به خریداران {دستگاه های بازی های سکه ای} و کتابچه‌ی راهنمای این عنوان

تمرکز بر روی بازی های سکه@ای با تم نظامی نیز در این سال ادامه یافت. بازی Destroyer یکی از اولین محصولات این تمرکز Atari به حساب می آمد که در ماه سپتامبر عرضه شد. درست کمی بعد در همان سال بعد از عرضه ی دستگاه VCS شرکت Atari ما شاهد در نظر گرفته شدن این عنوان برای ساخت بازی Air-Sea Battle دستگاه VCS بودیم. بازی بسیار جذاب تر با کانسپت نظامی که با تفاوت های بسیاری با دیگر عناوین نظامی قبل از خودش عرضه شد، Canyon Bomber نام داشت. عنوانی که اساس بازی Breakout را قرض گرفته بود و آن را در مرکزیت بازی خود قرار داده بود.

 هواپیمای نظامی که با سرعت معمول بر روی یک Canyon در حال حرکت است و بازیبازان با فشردن ساده ی یک دکمه ی Push {هواپیما را } کنترل می کند و  تا آن جا که توان دارد اهداف را نشانه گذاری می کند. آگهی تبلیغاتی بازی Canyon Bomber

Canyon Bomber بازی دیگری از Howard Delman بود. بازیسازی که یکی از تازه واردان به صنعت بازی های سکه ای بود و توانست با ایجاد پلی فاصله‌ی ایجاد شده میان بازی های مبتنی بر منطق TTL و بازی های مبتنی بر میکرو پردازنده ها را پر کند.

 من سخت افزار را طراحی کردم و برنامه ی آن را نیز نوشتم. منطق همان TTL بود اما اینبار میکرو پردازنده ی مورد استفاده MOSTEK 6502 بود. من کد های این {بازی را} در یک گروه نوشتم، و توانستم شرطی را که با دوستم بسته بودم ببرم زیرا موفق شدم کد های {بازی را} در یک ROM 2K قرار بدهم.(این برای شماست برنامه نویسان ویندوز!) Howard Delman

عنوان Triple Hunt نیز از دیگر بازی های شوتینگ Atari محسوب می شد که البته کاملا تم نظامی نداشت. این بازی توسط Owen R.Rubin طراحی شده بود و به دلیل اینکه یکی از اولین بازی های آرکیدی بود که به 3 بازی Light Gun جدا از هم تقسیم می شد(3 بازی با نام های Hit The Bear, Witch Hunt,  و  Raccoon Hunt)، شگفت انگیز بود.

با وجود تمامی این بازی آن عنوان Starship 1 بود که توانست موفقیت بسیار زیادی کسب کند و تا پایان سال به فروش 3500 دستگاهی برسد.

 سنسور ها سکه‌ی دیگری در جیب شما می بینند! این سکه را وارد کنید تا بتوانید به کاپیتان Starship 1 تبدیل شوید. پیام Starship 1 برای جذب نظرات بر روی صفحه نمایش

بازی Starship 1 یک بازی فضایی مبارزه‌ی محسوب می شد که از دید 3 بعدی بهره می برد. فضا پیمای موجود در بازی نیز شباهت بی چون و چرایی به فضا پیماهای استفاده شده در Star Trek داشت. با وجود {زیبایی و جذابیت بازی} بر همگان روشن شده بود که موفقیت بسیار زیاد و شگفت انگیز فیلم Star Wars {چه از نظر فروش و چه از نظر مخاطب} که درست یک ماه قبل از عرضه ی این بازی بر روی پرده‌ی سینماها رفته بود، تاثیر مستقیمی بر بازه‌ی زمانی بازی Starship 1 {و البته تاریخ عرضه اش} داشت. این بازی دارای proton torpedoes (نوعی از Tropedoe ها محسوب می شد که توسط مبارزان فضایی استفاده می شد) بود و البته به بازیبازان اجازه می داد تا به طور کامل سیاره های مختلف را نابود کند.

Mafia 3 دارای موسیقی های معروف و فوق العاده ای خواهد بود