http://ircg.ir/sn/news/pt/full/id/2326/lang/fa
نکته اصلی این خبر آماری است که در خود دارد.
طبق گفته دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی : بیش از 300 شرکت تولیدکننده بازی‌های رایانه‌ای در کشور وجود دارد!!!
در نگاه اولیه که این آمار بسیار مشکوک بوده و به هیچ وجه قابل باور نیست، ولی اگر هم این آمار را بتوانیم باور کنیم، چندین نکته وجود دارد که باید بیان گردد:
1 – در چند سال اخیر بسیاری از شرکت های دوستان صیمیمی بنده، که حتی جزو اولین بازیسازان کشور بوده اند و حتی دارای عناوین تحسین شده داخلی بوده اند، به دلیل مشکلات مالی شرکت خود را بسته و یا به کلی اعلام ورشکستگی کرده اند! با داشتن این اطلاعات باید درمقابل آمار ۳۰۰ شرکت تولید کننده بازی های رایانه ای در کشور علامت تعجب بزرگی گذاشت.
2 – با فرض بر این اصل که بپذیریم ۳۰۰ شرکت در ایران فعال باشند، پس چگونه محصولات این شرکت ها در سال اخیر شاید به ۳۰ عنوان هم نمی رسد! ( با فرض گرفتن عرضه بازی های بزرگ و مستقل و بازی های گوشی های هوشمند )
مشکل کار کجاست؟؟؟ آیا واقعا ۳۰۰ شرکت مشغول به کار بوده! در این صورت محصولاتشان کجا عرضه می شوند؟؟؟!!!
3 – بیایید باز هم بپذیریم که این آمار کاملا واقعی است و از بطن این صنعت بیرون می آید، و فرض کنیم که حداقل و به طور میانگین در هر شرکت ۶ نفر به طور مستقیم مشغول به کار باشند ( که می دانید در شرکت های خارجی غیر مستقل، این آمار به طور متوسط ۵۰ تا ۶۰ نفر است) و با قرار دادن حداقل مبلغ دریافتی ماهیانه ۶۰۰ هزار تومن به ازای کار هر نفر در ماه ، به رقم غیر قابل باور 1,080,000,000 پرداختی حقوق تمامی شرکت های ایرانی می رسیم !!! که مطمئن هستم فروش کل پابلیشرهای ایرانی از بازی های ایرانی به یک چهارم این مبلغ هم در سال گذشته نمی رسد!!! شاید بعضی افراد بگویند که خیلی از شرکت های ایرانی (به اصطلاح شرکت) به افراد خود حقوق رسمی نمی دهند و معمولا در آخر پروژه ها با افرادشان تصویه حساب می نمایند. پس باید به این واقعیت تلخ اشاره کرد که این دست گروه ها را نمی‌توان شرکت بازی سازی به حساب آورد و نمی توان به عنوان گروهی تجاری و یا به اصطلاح حقوقی، شرکت چه به صورت عام و چه به صورت خاص و یا تعاونی به حساب آورد!
4 – در سال های اخیر با توجه به گستردگی صنعت گیم و درآمد زایی به شدت بالای آن و همچنین اهمیت آن در جوامع مختلف، سرمایه گذاریی های بالایی برای ساخت محصولات مختلف در این زمینه، در کشور های ابرقدرت اقتصاد جهانی صورت می پذیرد. تا جایی که در آخرین اخبار شرکت معتبر و با سابقه Activision برای ساخت یکی از آخرین عناوین خود مبلغ ۵۰۰ میلیون دلار هزینه خواهد کرد ( تبدیل این رقم به تومان به عهده شما، ولی بودجه وزارت ورزش و جوانان در سال جاری، چیزی حدود ۱۵۰ میلیون دلار خواهد بود !!!) با تفاسیر فوق شاید نام گذاری شرکت برای بسیاری از گروه های کاری در کشور و این زمینه کاری، بسیار سخت و دور از عقل خواهد بود.
5 – در قسمتی از صحبت های مطرح شده به نکته جالبی اشاره شده است، بازی های رایانه ای تولید شده در کشور، در سایر کشورها نیز استفاده می شود. با قبول این فرض، و به دور از میزان تاثیر گذاری این محصولات در کشورهای خارجی، و صحت و سقم این قضیه باید به آمارهای داخلی که در اطراف ما می‌گذرند هم دقتی کرد. دقت به این نکته که بازی های ساخت داخل، به صورت انحصاری، در چند سال اخیر، و به طور اکید در ۲ سال اخیر به زحمت و آژان کشی به ۱۲۰ هزار نسخه فروش رسیده اند و به جز تعداد معدودی از گروه ها مثل شرکت فن افزار شریف سازنده عناوینی چون گرشاسب و shadow blade که با استقبال جهانی روبرو شدند و فروش بالایی داشتند عنوانی نداشته ایم که حتی در کشورهای همسایه ایران پخش شوند! (بازی های مستقل و شخصی جزو این آمار نیست، چون صحبت بر سر شرکتهاست نه افراد)
هم چنین موفقیت ۳ بازی سیاووش، ارتش فرازمینی و شبگرد در فروش جهانی هنوز حادث نشده است و انشالله در سال های بعد شاهد آن خواهیم بود.
در آخر به این اصل اشاره می‌کنم که دولت جدید ایران، برخلاف دولت قبلی تابه‌حال به دنبال شفاف سازی بوده و واقعیت حقیقی از بخش های مختلف جامعه را نشان داده است. انتظار می رود تا با این دست آمار به صورت علمی تر برخورد شود و صنعت بازیسازی به مانند ۸ سال گذشته، درون موجی از آمارهای به ظاهر زیبا ولی تو خالی، غرق نشود.
صنعت بازیسازی در کشور ، نیاز به جراح دارد تا روانکاو !!!