این مراسم با حضور بازی سازان مطرح کشور و شرکت کنندگان جشنواره و همچنین سرمایه گذاران علاقه مند برگزار شد.

در دو ساعت اول مراسم، 8 تیم از شرکت کنندگان جشنواره در مقابل سرمایه گذاران به معرفی محصول خود و نیاز به سرمایه گذاری و آینده آن بپرداختند و دو تیم انعکاس تاریک و Airplane Story از نظر هیات داوران به عنوان بهترین ارائه ها انتخاب شدند که شرکت ایرانسل پکیج حمایتی تجاری سازی نیز به آنها هدیه داد.

پس از آن معرفی و رونمایی از سوپر اپ دس گرمی و گیمسنتر بازیباز توسط سامان اتابکی طراح این پلتفرم ها صورت پذیرفت و از همه بازی سازان و دارندگان سرویس و محتوا برای مشارکت در آن دعوت به عمل آورد.

بعد از پذیرایی و شبکه سازی نوبت به اجرای موسیقی زنده گیم های مطرح دنیا رسید و همچون سالهای گذشته امید صدیق ایمانی و سهراب سپهری حضار را به وجد آوردند.

پس از آن مراسم اهدای جوایز با اجرای دبیر جشنواره، حمزه آزاد به کار خود ادامه داد و برای هر عنوان، یکی از بازی سازان مطرح کشور دعوت میشدن تا اسامی برگزیدگان را اعلام و جوایزشان را اهدا کنند.

به همه عناوین برگزیده و شایسته تقدیر، یک مودم اینترنت TD-LTE ایرانسل به همراه 100 گیگابایت اینترنت رایگان هدیه داده شد و همچنین کتاب واژگان دیجیتال مارکتینگ توسط کالج تپسل.

در عین حال پکیج های تجاری سازی و خدمات سرور و اینترنت رایگان حجم مصرفی بازی ها از طرف ایرانسل به برگزیده های جشنواره تعلق گرفت که هر کدام ارزشی چند ده میلیونی دارند.

تپسل نیز جوایز خود را افزایش داد و در مجموع 55 میلیون تومان جایزه کمپین تبلیغاتی و سرچ ادز کافه بازار را به بازی های برگزیده هدیه داد.

در ادامه میپردازیم به بهترین های چهارمین دوره جشنواره بازیسازان مستقل ایران:

بهترین بازی سال: آن سوی باران

شایسته تقدیر: ارباب جنگ

بهترین بازی از دیدگاه ایده و خلاقیت: گیج

شایسته تقدیر: پاپالند – آن سوی باران

بهترین بازی از دیدگاه گیم دیزاین: آن سوی باران

شایسته تقدیر: پاپالند

بهترین بازی از دیدگاه فنی: ارباب جنگ

شایسته تقدیر: محاصره

بهترین بازی از دیدگاه هنری: شاه دزد

شایسته تقدیر: ارباب جنگ

بهترین بازی از دیدگاه موسیقی و صدا: ارباب جنگ

شایسته تقدیر: آن سوی باران

بهترین طراحی کاراکتر: َAction Characters-مرتضی سوزبان

شایسته تقدیر: کلنجار-علی ذوالقدر

بهترین بازی نامه: تقلب در بازی‌های رایانه‌ای ممنوع – محمدحسین همت

شایسته تقدیر: رخداد سیارۀ شَمسُ الهَمایَند – جواد سلطانی ، روز نو-نیلوفر اسمعیلی

بهترین نقد بازی: علیرضا خزاعی

بهترین مقاله:

علی شهنما و محسن نبوی – بررسی و تحلیل «رفتار و علایق گیمرهای موبایلی

میلاد کرامتلو – درآمد حداکثری در یک بازی موبایل چه وقتی محقق می‌شود؟

محمد بهشتی راد – بررسی و تحلیل مینیمالیسم (کمینه‌گرایی) در بازی‌های ویدئویی

اسماعیل مبینی دهکردی- مانا فلاح نژاد – یادگیری تقویتی عمیق برای بازی ۲۰۴۸

بهترین فناوری: موتور بازی سازی بهیموث – اشکان طاهری زاده

رویکرد استودیو Vigil Games و پیشرفت ناگهانی داستان در انتهای قسمت اول مجموعه باعث شد نهایتا آنها برای نسخه‌های بعدی تصمیمی متفاوت گرفته و سعی در روایت موازی داستان داشته باشند. یکی از اصلی‌ترین دلایل افت داستانی Darksiders 2 همین موضوع بود و حالا شاهد تاثیری تقریبا مشابه برای قسمت سوم مجموعه THQ Nordic هستیم. هرچند اینجا داستان به شکل کامل همچون نسخه دوم بی‌اهمیت جلوه نمی‌کند اما باز هم عملا شاهد پیشرفت خاصی در روند کلی نیستیم.

اینبار گیمر در نقش سومین سوار آخرالزمان یعنی Fury‌ قرار می‌گیرد و از سوی Charred Counsel وظیفه پیدا می‌کند که به زمین رفته و Seven Deadly Sins را پیدا کرده و شکست دهد. داستان این شماره هم دقیقا در بازه‌ای دنبال می‌شود که War از سوی Charred Counsel زندانی شده و دیگر سوارهای آخرالزمان باید راهی برای پاک کردن نام او پیدا کنند. اینبار اما برخلاف War و Death به عنوان قهرمان‌های نسخه اول و دوم، Fury از دید شخصیت‌پردازی تفاوت‌های بسیاری با برادرانش دارد.

ضدقهرمانی که در ابتدای داستان شاید به هیچ‌وجه مورد توجه مخاطب قرار نگیرد اما در ادامه تغییر کرده و رشد می‌کند تا نتیجه نهایی بهتر از همیشه باشد. هرچند اینبار هم خبری از چالش داستانی خاص یا رونمایی از اتفاقی خاص قابل توجه نیست اما همین تغییر و رشد شخصیت اصلی شاید بزرگ‌ترین دستاورد داستانی Darksiders 3‌ باشد. اثری که اینبار سعی کرده در بخش‌هایی به گیمر آزادی عمل و انتخاب دهد اما نهایتا نتوانسته این ایده را در ابعادی بزرگ پیاده کرده و نیمه کاره آن را رها می‌کند.

بزرگ‌ترین ضعف بازی اما گیم‌پلی و به صورت دقیق مبارزات است. نسخه اول این مجموعه سعی کرده بود ترکیبی از Legend of Zelda و God of War را به صورت کل در گیم‌پلی خود پیاده کند. ما با قهرمانی روبرو بودیم که در زمینه مبارزات چیزی شبیه به کریتوس یا دانته از مجموعه Devil May Cry‌ را یاد گیمر می‌انداخت اما رویکرد او نسبت به مراحل و نحوه گشت و گذار در محیط شبیه به مجموعه انحصاری و موفق نینتندو بود. ترکیبی که به خوبی المان‌های مختلف ژانر اکشن ماجراجویی را به همراه داشت و شاید در ارائه محصول نهایی کمی از دید کیفیت کم می‌آورد اما نهایتا تجربه‌ای سرگرم‌کننده را پیش روی مخاطب قرار می‌داد.

در نسخه دوم اما تغییرات زیادی برای گیم‌پلی بازی رخ داد. در ابتدا شاهد گرایش Darksiders 2 به ژانر نقش آفرینی بودیم. اینبار اصول گیم‌پلی روی ارتقا و شخصی‌سازی Death‌ قرار داشت و آزادی عمل به شکل قابل توجهی افزایش پیدا کرده بود. از سویی مبارزات و حتی ساختار بخش‌های پلتفرمر نیز تغییر کرده بود با تمرکز بیشتری دنبال می‌شد. اینبار تعداد دشمن‌ها کاهش یافته و گیمر باید برای شکست آنها از تاکتیک خاصی استفاده می‌کرد. وضعیت اما برای بازی Darksiders 3 شبیه به هیچ‌کدام از این آثار نیست.

استودیو Gunfire Games‌ به عنوان سازنده بازی Darksiders 3 سعی کرده ماجراجویی را با الگو قرار دادن قسمت اول و مبارزات را بیشتر شبیه به نسخه دوم طراحی کند. هرچند ایده این موضوع روی کاغذ به نظر جذاب است اما نتیجه به هیچ‌وجه کیفیت لازم را در اختیار ندارد. همانند نسخه دوم اینجا هم باید برای مبارزه دقیق و درست با دشمن‌ها، دوربین را روی آنها قفل کنید. در این حالت دوربین عملا نمایی را به شما نشان می‌دهد که تنها در بر گیرنده دشمن انتخاب شده است.

تا زمانی که بیشتر از دو دشمن در مقابل شما قرار نگرفته باشد، این سیستم به خوبی جواب داده و گیمر ضربات مورد نظر خود را به شکل مناسبی پیاده می‌کند. وضعیت زمانی آشفته می‌شود که تعداد دشمن‌ها افزایش پیدا کند. اتفاقی که معمولا در بخش‌های زیادی از بازی تکرار می‌شود عملا تمام ارزش‌های ساختار مبارزات بازی و به طور کلی کیفیت گیم‌پلی آن را از بین می‌برد. محدود بودن دوربین و نداشتن کنترل کافی روی آن شما را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که به یکباره توسط دشمنی که به هیچ‌وجه نمی‌بینید مورد حمله قرار می‌گیرید.

سازندگان سعی کرده‌اند مانند آخرین نسخه God of War از یک نشانه‌گر برای حملات دریافی زوایای مختلف استفاده کنند اما در اجرای آن شکست خورده‌اند. همین موضوع عملا باعث می‌شود گیمر توانایی استفاده از چند ضربه‌های متنوع بازی را به دست نیاورده و در مبارزاتی قرار گیرد که شکست تنها راه خارج شدن از آنهاست. دشمن‌ها به نسبت شخصیت اصلی سرعت بالایی در حرکت و اجرای ضربات دارند و میزان صدمه وارده به گیمر نیز فراتر از چیزی است که از یک اثر اکشن ماجراجویی انتظار دارید.

عملا به جز حذف نوار استقامت، گیمر بیش از هر چیزی در زمان مبارزات به یاد مجموعه Dark Souls خواهد بود. حتی کوچک‌ترین دشمن‌های بازی هم در صورت غفلت گیمر می‌توانند او را در شرایطی سخت قرار دهند. در جریان بازی و به مرور با پیشروی در آن گیمر چهار قابلیت مختلف را تحت عنوان Hollow Power به دست می‌آورد که نه تنها در حل کردن پازل‌ها و باز شدن راه‌های مختلف کارایی دارند بلکه هر کدام به شکل جداگانه یک اسلحه جدید را در اختیار گیمر قرار می‌دهند.

هر کدام از این اسلحه‌ها در کنار سلاح اصلی Fury قابلیت ارتقا دارند و گیمر می‌توانند از امکانات بیشتری در زمان استفاده از آنها بهره‌مند شود. این موضوع را نیز فراموش نکنید که با قرار دادن Enchanment روی اسلحه‌ می‌توانید عملکرد آن را برای به دست آوردن امتیازهای جانبی افزایش دهید. با وجود این نکات احتمالا به این مسئله فکر می‌کنید که هرکدام از دشمن‌ها را بایستی به واسطه یک اسلحه خاص شکست دهید اما واقعیت ماجرا کاملا متفاوت است. مخاطب با متوجه شدن ضعف همیشگی خود در مقابل دشمن‌ها عملا بهترین راهکار را قرار دادن تمام تمرکز روی ارتقا یک اسلحه می‌بینید.

این اتفاق همراه می‌شود با بلااستفاده شدن باقی اسلحه‌ها و به وجود آمدن همان رویکرد ابتدایی یعنی مبارزه با تعداد زیادی دشمن که هیچ راه دفاعی جز جاخالی دادن برای دوری از آنها ندارید. هرچند مبارزات بازی به صورت کلی جذابیت خوبی دارد و چندضربه‌های متنوع و جذابی را پیش روی شما قرار می‌دهد اما ضعف طراحی دیگر قسمت‌ها و به خصوص دشمن‌ها باعث شده شما معمولا از هیچکدام این موارد استفاده نکنید. حتی بهتر است چندضربه‌های طولانی را نیز از دایره انتخاب‌های خود خارج کنید. چند ضربه‌هایی که شما را در مقابل دیگر دشمن‌های حاضر عملا تبدیل به هدفی آسان می‌کند.

از مبارزات که بگذریم باید نگاهی داشته باشیم به بخش ماجراجویی و گشت و گذار در محیط که سعی  شده بیشتر شبیه به نسخه اول طراحی شود. در بازی Darksiders 3 با رویکردی آشنا هستیم که معمولا تحت عنوان Metroidvania شناخته می‌شود. ساختار طراحی مراحلی که در آن هرچند شاهد چیزی به معنای واقعی کلمه شبیه به Open World نیستیم اما محیط‌های مختلف به یکدیگر متصل بوده و می‌توانید از راه‌های مختلف به هر کدام از آنها دسترسی داشته باشید.

اصلی‌ترین ضعف این قسمت به نوع طراحی هر کدام از محیط‌ها ارتباط پیدا می‌کند. عملا بخش عمده‌ای از نقشه بازی به شکلی کاملا محدود طراحی شده و حتی به قدری بزرگ نیست که گیمر در جریان آنها سوار بر اسب شود. اسب Fury که با نام Rampage شناخته می‌شود در همان میان پرده‌ ابتدایی معرفی شده اما هیچگاه در جریان گیم‌پلی مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. هرچند دلیلی داستانی برای این موضوع وجود دارد اما باز هم نمی‌توان از ضعف به وجود آمده چشم‌پوشی کرد. مسئله دیگری که باعث می‌شود گیمر عملا علاقه چندانی به بررسی مسیرهای جانبی نداشته باشد، حذف کامل نقشه است.

عملا به جز یک رادار ساده که هدف بعدی را به شما نشان می‌دهد خبری از نقشه به هر شکل ممکنی نیست و گیمر هیچگاه نمی‌تواند به درستی تشخیص دهد که دقیقا در چه نقطه‌ای حضور دارد. همچنان بازی Darksiders 3 از قابلیت Fast Travel استفاده می‌کند اما این نکته نیز به واسطه حذف کامل نقشه و نشان دادن هر کدام از نقاط Checkpoint با یک نام و تصویر ساده باعث شده که گیمر هیچگاه توانایی استفاده درست از این موضوع را پیدا نکند. این مسئله را در کنار پازل‌هایی قرار دهید که هیچ نکته جدیدی را به همراه نداشته و از دید درجه سختی به مراتب پایین‌تر از نسخه اول و دوم هستند.

در نهایت اما باید نگاه ویژه‌ای به گرافیک و عملکرد فنی بازی Darksiders 3 داشت. افت فریم اولین مشکلی است که از همان ابتدای بازی با آن روبرو شده و در ادامه حتی بدتر از گذشته می‌شود. هرچه جلوتر می‌روید این موضوع بیش از پیش خود را نشان داده و نهایتا شرایطی را به وجود می‌آورد که مبارزات و به خصوص مقابله با باس‌ها را سخت‌تر از روند معمولی بازی می‌کند. درست زمانی که قصد دارید جاخالی داده یا ضربه‌ای را وارد کنید بازی با افت فریم مواجه شده و دستورات مختلف با تاخیر اجرا می‌شوند.

تاخیری که معمولا با وارد شدن صدمه به شخصیت اصلی همراه خواهد شد. وضعیت بعضا به شکلی خراب می‌شود که حتی پخش صدای بازی را نیز دچار مشکل می‌کند. این نکته را نیز در نظر داشته باشید که بازی Darksiders 3 روی PS4 Pro توسط ما بررسی شده و هرچند با سخت‌افزاری بهتر روبرو هستیم اما نتیجه بهبود چندانی پیدا نکرده. حتی قابلیت HDR بازی نیز در زمان عرضه مشکلات مختلفی داشت و وضوح و رنگ‌بندی را دچار مشکل می‌کرد که طی به‌روزرسانی اخیر به صورت کلی غیرفعال شده.

وقتی با چنین شرایطی روبرو می‌شویم معمولا انتظار این است که حداقل بازی از دید کیفیت گرافیکی در سطح خوبی قرار داشته باشد اما هرچند برای ساخت Darksiders 3 از موتور قدرتمند Unreal Engine 4 استفاده شده اما به هیچ‌وجه با اثری استاندارد روبرو نیستیم. کیفیت فنی گرافیک بازی Darksiders 3 هرچند نسبت به نسخه اول و دوم پیشرفت کرده اما در میان آثار متوسط و حتی ضعیف این نسل قرار می‌گیرد. بازی که تنها برگ برنده خود را در طراحی شخصیت‌ها می‌بیند.

هرچه این بخش یعنی شخصیت‌ها به خوبی طراحی شده، محیط‌ها تنوع اندکی دارند و رنگ‌بندی آنها معمولا تکراری است. تمامی این موارد را در کنار مشکلات گیم‌پلی قرار دهید تا متوجه شوید عملا بعد از پشت سر گذاشتن یک سوم ابتدایی با اثری اعصاب خورد کن مواجه هستید. بازی که در هیچ زمینه‌ای مخاطب یا حتی طرفداران این مجموعه را راضی نکرده و مشکلات فنی و اشتباهات طراحی گیم‌پلی از تبدیل شدن آن به ادامه‌ای خوب برای Darksiders جلوگیری کرده. شاید تنها بخشی از بازی که نتوان ایراد آنچنانی به آن وارد کرد، صداگذاری شخصیت‌ها و موسیقی باشد که در سطح خوبی قرار داشته و حس لازم را به گیمر منتقل می‌کنند.

شاید یکی از آخرین بازمانده های دوران اوج شوتر ها ولفنشتاین باشد. عنوانی که با سابقه بسیار خوب در این سال ها کمتر مورد توجه قرار گرفته و زیر سایه عناوین اکتیویژن ناپدید شده است. با این حال در سال 2009 میلادی استودیوی ریون با ساخت نسخه ای جدید سری تا حدودی توانست حال و هوای سال های دور را زنده کند. ولفنشتاین که در سل 2009 عرضه شد هر چند در سطح بهترین بازی های روز قرار نمی گرفت اما با استفاده از المان های کلاسیک سبک شوتر اول شخص و البته ارائه طراحی مراحل پیچیده بی شک یکی از استاندارد ترین بازی های زمان خود بود.

تغییر سازنده و محو شدن ریون توسط اکتیویژن این فرصت را در اختیار استودیوی تازه تاسیس ماشین گیمز قرار داده تا به کمک زنیمکس جدید ترین عنوان از این سری را روانه بازار کند. Wolfenstein The New Order هر چند باز هم به عنوان محصولی عالی نمی تواند خود را معرفی کند اما در هر صورت باز هم نشانه هایی از دوران طلایی شوتر اول شخص را در اختیار داشته و توانایی سرگرم کردن بازیباز های به خصوص قدیمی را در اختیار دارد.

یک قدمی مرگ

داستان Wolfenstein The New Order برای بار دیگر در رابطه با بی جی بلازکوویچ شخصیت همیشگی سری است. در ابتدای بازی قهرمان اصلی را می بینیم که به همراه دیگر سرباز های آمریکایی قصد دارد به قلعه Deathshead را پیدا کرده و ژنرال استرایس معروف را از پا در بیاورد. نقشه آنطور که باید پیش نرفته و در این بین نه تنها بلازکوویچ بسیاری از همراهان خود را از دست می دهد، بلکه در نهایت توسط استرایس دستگیر می شود. قهرمان داستان موفق می شود از قلعه فرار کند اما در لحظه آخر با برخورد تکه های آهن به وجود آمده از انفجار بیهوش می شود.

آلمان ها پیروز شده و بلازکوویچ به مدت چهارده سال تبدیل به تکه گوشتی بی جان در تیمارستان می شود. در نهایت بازیباز کنترل او را به دست گرفته وطی اتفاقاتی از تیمارستان فرار می کند. اینجاست که بخشی اصلی داستان شروع شده و بلازکوویچ تصمیم می گیرد همچون گذشته نیروهای مقاومت را پیدا کرده و با کمک آنها استرایس و ارتش ناتزی را برای همیشه شکست دهد.

اولین تغییر اساسی در داستان Wolfenstein The New Order مربوط به فضاسازی می شود. برخلاف تمامی عناوین قبلی که داستان را در فضای جنگ جهانی دوم روایت می کردند اینبار همه چیز تغییر کرده و به سال 1960 میلادی منتقل شده است. آلمان ها در جنگ جهانی پیروز شده و کنترل تمامی دنیا را به دست گرفته اند. تمامی شکل و شمایل ظاهری شهر های مختلف همچون لندن تغییر کرده و دیگر چیزی به نام آمریکا با ساختار همیشگی اش وجود ندارد.

آلمان ها در انتهای جنگ جهانی موفق به ساخت بمب اتم شده و از آن در خاک آمریکا استفاده کرده اند. سازندگان بازی به خوبی توانسته اند، جو جدیدی برای سری و به کلی داستان های مختلف با حضور ناتزی شکل دهند که به عنوان یکی از نکات مثبت بازی شناخته می شود. در مقابل این تنها ظاهر ساختمان ها و شهر ها نیست که تغییر کرده. نبود رقیب قابل توجه برای آلمان و وجود مسیری ساده برای پیشرفت عملا باعث شده، ناتزی از فناوری های روز در ارتش و دیگربخش های خود استفاده کنند. به طور مثال آنها موفق شده اند، انواع و اقسام ربات های غول پیکر یا سگ های مکانیکی را طراحی کنند.

از سویی بایستی به این نکته نیز اشاره کرد که هر چند فضاسازی Wolfenstein The New Order بی نقص است اما در نهایت این قابلیت را در اختیار ندارد تا داستانی قابل توجه را ارائه کند. همچون تمامی شوتر های قدیمی که تمرکز خود را روی طراحی گیم پلی می گذاشتند، ولفنشتاین نیز از این موضوع استثنا نبوده و داستانی پیچیده با ساختار مدرن را ارائه نمی کند. از همان ابتدا مشخص است که داستان به چه شکلی پایان می یابد. حتی نکاتی که در انتهای داستان نیز مطرح می شوند، به شدت کلیشه ای و قابل پیش بینی هستند.

در این بین شخصیت اصلی داستان نیز در دوگانگی نامناسبی باقی مانده. بلازکوویچ همواره به عنوان یکی از آن تیپ شخصیت های بی مغز قدیمی شناخته می شود. قهرمانی که تنها یک هدف داشته و آن نابودی ناتزی هاست. حتی دیگر شخصیت ها با اشاره به هیکل بزرگش به این نکته اشاره خوبی دارند. کسی با شخصیتی این چنینی مشکل ندارد.

در هر صورت این دست از قهرمان ها نیز برای خود ژانری مشخص دارند. شرایط زمانی نامناسب می شود که بلازکوویچ شروع به گفتن مونولوگ های فلسفی می کند. گرایش سازنده ها به ساخت شخصیتی مشابه با مکس پین عملا به ضرر بازی تمام شده و داستان را از خط اصلی خود خارج کرده است. شاید بزرگ ترین ضعف داستانی بازی مربوط به همین تناقض ها باشد که به هیچ وجه از دید بازیباز دور نمی مانند.

شیرین همچون گذشته

برخلاف داستان که حرف آنچنانی برای گفتن ندارد، گیم پلی Wolfenstein The New Order مملو از نکات مثبت است. اولین و بزرگ ترین تفاوت ولفنشتاین با دیگر آثار این ژانر در طراحی مراحل خلاصه می شود. این روز ها بازار بازی های ویدئویی پر شده از شوتر هایی که به صورت کاملا خطی دنبال شده و هیچ انتخاب یا برنامه ریزی برای حمله در آنها معنا ندارد. در مقابل ولفنشتاین نه تنها از طراحی مراحل چند لایه عناوین قبلی به خوبی الگو گرفته بلکه با قرار دادن حق انتخاب در بخش های مختلف این فرصت را در اختیار بازیباز قرار می دهد تا از میان راه های مختلف یکی را انتخاب کند.

نکته قابل توجه این است که هر کدام از راه های اشاره شده مسیری کاملا متفاوت را روبروی بازیباز قرار داده و تنها در نهایت به یک نقطه مشترک می رسند. حتی بخش هایی که بازیباز با انتخاب در طراحی مراحل مواجه نمی شود، این گزینه وجود دارد که از استراتژی های مختلف برای گذشتن از دشمن ها استفاده کند. یکی از نکات مثبت گیم پلی بازی در همین قسمت خلاصه می شود. هر چند بازی در شاخه Run n Gun دسته بندی نمی شود اما با این حال بازیباز می تواند بسته به انتخابش بازی را پیش برده و از تاکتیک های متفاوت استفاده کند.

به طور مثال در بسیاری از بخش های Wolfenstein The New Order شاهد این موضوع هستیم که حتی امکان پیشروی به صورت مخفی کاری نیز وجود دارد. نکته جالب توجه این است که سازندگان بازی نیز المان هایی را در طول مراحل قرار داده اند تا اهمیت مخفی کاری بیش از پیش مشخص شود. در این مراحل بازیباز با وارد شدن به محیط جدید متوجه حضور تعدادی فرمانده می شود. اگر هر کدام از این فرمانده بازیباز را ببینند به نیروهای پشتیبانی خبر داده و شرایط سختی را به وجود می آورند. حتی اینجا نیز بازیباز مجبور به استفاده از المان های مخفی کاری نبوده و می تواند تمامی دشمن ها را به صورت آشکار از بین ببرد.

اسلحه ای از جنس خاطره

یکی دیگر از بخش های مهم سری مربوط به اسلحه ها می شود. بررسی این قسمت نیاز به دو رویکرد متفاوت دارد. در نگاه اول کیفیت و کارایی اسلحه های موجود در Wolfenstein The New Order قرار گرفته و در نگاه دوم تنوع آنها. خوشبختانه ماشین گیمز با توجه به سابقه خوبی که دارد توانسته اسلحه های بسیار خوبی را طراحی کند که هر کدام در قسمتی از بازی مورد استفاده قرار گرفته و به کمک بازیباز می آیند. اما در بخش دوم شاهد تنوع قابل توجهی نیستیم. به طور کلی بازی دارای 5 اسلحه متفاوت است. اسلحه هایی که در قالب کلاسیک سبک قرار گرفته و تنها یکی از آنها کمی متفاوت با نمونه های نظامی است.

هر چند در نگاه کلی اسلحه های موجود در Wolfenstein The New Order آنچنان تنوعی ندارند اما سازندگان بازی سعی کرده اند با استفاده از قابلیت شخصی سازی و آزاد سازی Perk توانسته تنوع از بین رفته در اسلحه ها را تا حدودی برگرداند.

به طور مثال می توان به قابلیت شلیک موشک از طریق مسلسل یا توپ های کوچکی اشاره کرد که در شاتگان قرار گرفته و با برخورد به دیواره از بین نمی روند (چیزی شبیه به Flank Gun سری Unreal). در مقابل Perk ها نیز قرار دارند که هر چند نقش به سزایی در گیم پلی ایفا نمی کنند اما با توجه به استفاده بازیباز از اسلحه های مختلف آزاد شده و توانایی بیشتری را در اختیار او قرار می دهند.

ناامید کننده

با ورود کنسول های جدید به بازار یکی از بخش هایی که به نسبت گذشته اهمیت دو چندانی پیدا کرده، گرافیک است. در زمینه طراحی هنری تیم سازنده عملکرد خوبی را از خود به نمایش در آورده است اما از نظر فنی شاهد نکته خاصی نیستیم. به جز کیفیت بافت ها آن هم روی اکس باکس وان و پلی استیشن 4 بازی هیچ تفاوتی با شوتر های نسل قبل ندارد. جالب است که عنوانی با این وضعیت گرافیکی و نه حتی گردش آزاد روی 360 در قالب 4 دیسک عرضه شده است. دیگر نکته منفی بازی با وجود چنین حجمی نبود حالت چند نفره است.

در سال های گذشته به خصوص با عرضه Enemy Territory سری ولفنشتاین یادآور بخش چند نفره جذاب بوده. حال با وجود رقبای جدید به نظر می رسد که سازندگان به کلی حالت چند نفره را کنار گذاشته و تمام تمرکز خود را روی قسمت داستانی گذاشته اند. در نهایت بایستی اشاره ای کوتاه نیز به موسیقی و صداگذاری Wolfenstein The New Order کرد. هر چند استفاده از افکت های صوتی و صداگذاری شخصیت ها در سطح خوبی قرار دارد اما موسیقی بازی آنطور که باید شنیده نمی شود. در بسیاری از بخش های گیم پلی به کلی موسیقی پخش نمی شود.

این در حالی است که قطعه های آماده شده برای بازی از کیفیت خوبی برخودار بوده و تنها از لحاظ کمی جوابگوی این عنوان نیستند. در این شرایط بایستی Wolfenstein The New Order را عنوانی خوب و سرگرم کننده ارزیابی کرد. عنوانی که نه تنها می تواند در میان شوتر های امروزی حرفی متفاوت داشته باشد بلکه به خوبی یادآور روز های اوج شوتر اول شخص روی کامپیوتر های شخصی است. سازندگان بازی به خوبی متوجه ذات سری شده و با دوری از ساختار های خطی توانسته اند لحظات جالب توجهی را رقم بزنند.

نقاط ضعف و قدرت Wolfenstein The New Order

نکات مثبت:

شروعی دوباره و خوب برای ولفنشتاین، طراحی مراحل پیچیده و مناسب، وجود حق انتخاب، مخفی کاری خوب، سیستم ارتقا و شخصی سازی اسلحه ها

نکات منفی:

داستان و شخصیت پردازی ضعیف، تنوع کم اسلحه ها، کاربرد کم استفاده از دو اسلحه به صورت همزمان، گرافیک متوسط

بسیاری اعتقاد دارند، این صداست که می ماند. موسیقی یکی از آن شاخه های هنری است که شاید هیچ گاه قدیمی نشده و همواره بیشترین مخاطب را در اختیار دارد. زمانی که رانندگی می کنید، زمانی که در خیابان قدم می زنید و به انجام بسیاری از کار های خود می پردازید به موسیقی گوش می دهید. حال اگر بگوییم این فرصت را در اختیار دارید تا به موسیقی فوق العاده ای در قالب بازی ویدئویی گوش دهید چه طور ؟ با نقد و بررسی بازی Transistor همراه وی جی مگ باشید.

ترانزیستور یکی از آن دست بازی هایی است که هر چند موسیقی هیچ نقشی در گیم پلی آن ایفا نمی کند اما به قدری در این بخش قدرتمند ظاهر شده که در همان نگاه اول بازیباز را جذب خود می کند. همچون ساخته های قبلی Supergiant Games ترانزیستور نیز این قابلیت را در اختیار دارد تا بازیباز را به دنیایی متفاوت برده و داستانی زیبا و سرگرم کننده را برای آن روایت کند. داستانی که با گیم پلی نوآورانه، گرافیک خیره کننده و موسیقی هایی که شاید هیچ جای دیگر فرصت شنیدن آنها را نداشته باشید، همراه شده است.

تکرار یک موفقیت

بر خلاف اکثر اوقات بگذارید در ابتدا به سراغ موسیقی برویم. دارن کرب با ساخت موسیقی متن بستیون به خوبی شایستگی های خود را نشان داد. او اینبار نیز به همراه تیم سازنده وظیفه ساخت موسیقی ترانزیستور را بر عهده داشته و بی شک قطعه های فوق العاده ای را خلق کرده است. اینبار نیز هماهنگ با فضای کلی بازی موسیقی به استفاده از ساز های به روز تر شبیه به آثار علمی تخیلی شده اما همچنان روح خود را حفظ کرده است. در کنار این موضوع کرب سعی کرده هر کدام از موسیقی های بازی را در فضایی کاملا متمایز و با ریتمی خاص تولید کند تا در قسمت های جداگانه بازی به خوبی قرار گیرند.

نکته قابل توجه این است که بر خلاف اکثر آثار علمی تخیلی ترانزیستور از سبکی تلفیقی در موسیقی استفاده کرده و ساز هایی را وارد کار کرده که تا کنون در محصولاتی این چنینی دیده نشده اند. از موسیقی که بگذریم به صداگذاری و افکت های صوتی می رسیم. تیم سازنده بازی در این بخش نیز عملکرد بسیار خوبی را به نمایش در آورده و بی شک بالاترین نمره ممکن را دریافت می کند. برای عنوانی در این سبک و سیاق کسی انتظار صداگذاری تمامی دیالوگ ها و فایل های صوتی را ندارد اما تیم سازنده بی تفاوت از کنار هیچ کدام نگذشته و محصولی بی نقص حداقل در زمینه صدا و موسیقی تولید کرده است.

معمایی از جنس آینده

تعداد زیادی از منتقدین و بازیساز ها به این موضوع اعتقاد دارند که از بین بردن حافظه شخصیت اصلی و استفاده از این موضوع برای روایت داستان و البته پیش زمینه شخصیت اصلی یکی از کلیشه ای ترین روش های داستان سرایی است. سازندگان ترانزیستور هر چند از این نوع ساختار روایی برای ارائه داستان استفاده کرده اند اما در مقابل سعی کرده اند کلیشه مورد نظر یکی شخصیتی بدون حافظه را از بازی حذف کنند. اکنون شاهد این هستیم که نه تنها داستان در ابتدا شوکه کننده و بدون هیچ راهنمایی خاصی شروع می شود اما در ادامه با ارائه راهنمایی و نکات جدید شکلی مناسب به خود گرفته و توانایی جذب مخاطب را در اختیار دارد. در ابتدای بازی شخصیتی به نام Red معرفی می شود.

خواننده ای که صدای خود را از دست داده و داستان را بالای سر بدن مردی بی جان شروع می کند که توسط یک ترانزیستور شبیه به شمشیر از پا در آمده است. بازی هیچ توضیحی در رابطه با شخصیت اصلی، مرد اشاره شده و حتی شمشیری که اکنون هویت مرد را به دست آورده و حرف می زند، ارائه نمی کند. حتی توضیح خاصی در رابطه با دشمن های اصلی و دنیای بازی نیز ارائه نمی شود. یکی از نکات قوت بازی مربوط به همین نکته می شود. همین طور با پیشروی در داستان شاهد ارائه نکات داستانی بیشتری هستیم که به مرور در اختیار مخاطب قرار گرفته و کلیت بازی را شکل می دهند.

داستان بازی در شهری به نام Cloudbank دنبال می شود. شهری در دنیای علمی تخیلی آینده که برخلاف نمونه های دیده شده تا کنون جوی تاریک و بی روح نداشته و در مقابل پر شده از رنگ و نور های متنوع و زیبا که در نوع خود مثال زدنی هستند. در ادامه با گروهی به نام کامراتا آشنا می شویم که به عنوان دشمن اصلی بازی شناخته می شود. کامراتا مسئول اصلی دزدیده شدن صدای Red و البته ربات هایی است که در سطح شهر پخش شده وظیفه از پا در آوردن شخصیت اصلی را بر عهده دارند.

هیچ توضیحی در ابتدای کار از سوی بازی ارائه نمی شود که چرا کامراتا قصد دارد، شخصیت را از پا در آورده یا ارتباطش با ترانزیستور چیست. مسائلی که با پیشروی در بازی یکی پس از دیگری مشخص شده و از جمله جذابیت های اصلی بازی به شمار می روند. نکته ای که سازندگان بازی به خوبی آن را رعایت کرده اند، ایجاد جوی خاص و رمز آلود است که شاید نمونه آن در کمتر عنوان مشابه ای دیده شده باشد. هر چند توضیحات در ابتدای کار بسیار اندک هستند اما به مرور و با تعادلی مناسب ارائه شده و همگی به انتهای بازی موکول نمی شوند. نکته ای که به عنوان یکی دیگر از نقاط قوت بازی به شمار می رود.

برنامه و حمله

تمامی خلاقیت های موجود در داستان و موسیقی به خوبی در گیم پلی نیز دیده می شوند. ترانزیستور هر چند در سبک اکشن نقش آفرینی دسته بندی می شود اما سعی کرده با در اختیار قرار دادن نکاتی جدید، گیم پلی متفاوت را شکل دهد. بازی در ابتدای کار با چند نوع حمله ساده شروع می شود. زمانی که بازیباز وارد مبارزه با ربات های ذکر شده می شود، این قابلیت را در اختیار دارد، که مبارزه را به اصطلاح متوقف کرده و حمله خود را برنامه ریزی کند. این قابلیت که Turn نام دارد بعد از پر شدن نوار خاصی در دسترس بازیباز قرار گرفته و به او اجازه می دهد که روند کلی بازی را متوقف کند.

در ادامه بازیباز در این حالت می تواند حرکت بعدی خود در محیط یا اجرای انواع مختلف حمله را برنامه ریزی کند. انجام هر کدام از این فعالیت ها مقداری از نوار اشاره شده را خالی می کند. جالب است که بازی این فرصت را به بازیباز می دهد که حرکات های انجام داده را به نوبت برگردانده و آنها را تغییر دهد. در نهایت نیز بعد از بازگرداندن بازی به حالت عادی، تمامی حرکات و حملات برنامه ریزی شده به سرعت اجرا می شوند. در ادامه و زمانی که نوار اشاره شده خالی می شود، بازیباز می تواند به صورت Real Time نیز به دشمن ها حمله کند اما در مقابل حملات آنها بیشتر از پیش آسیب پذیر است.

تنها کافیست تا چند ثانیه ای صبر کرده و نوار مورد نظر پر شود تا فرصت برای اجرای حملات بعدی به وجود آید. سیستم اشاره شده به خوبی توانسته تنوع مثال زدنی را در گیم پلی به وجود آورد. اینکه بازیباز از نقشه درستی استفاده کرده و موقعیت را با توجه به قابلیت های موجود و البته دشمن های حاضر انتخاب کند همگی جزو مواردی به حساب می آیند که نقش Turn را مهم تر از گذشته جلوه می کنند. این نکته حائز اهمیت است که حملات و قابلیت های بازیباز با توجه به انتخاب بازیباز ارتقا می یابند. بعد از مبارزات مقداری تجربه به بازیباز اختصاص یافته و در نهایت شخصیت اصلی ارتقای درجه می یابد.

بعد از هر بار ارتقای درجه این فرصت در اختیار بازیباز قرار دارد که از میان Function های موجود یکی را انتخاب کرده و در ادامه از آن در حالت های Passive، Active یا Upgrade استفاده کند. جالب است که هیچ محدودیتی از سوی سازنده برای قرار گرفتن عمگر های مختلف در یکی از سه حالت اشاره شده وجود نداشته و این به بازیباز بستگی دارد که قصد داشته باشید از آنها به چه شکلی و در چه راستایی استفاده کند. شاید تنها نکته ضعف سیستم اشاره شده مربوط به معرفی نشدن المانی جدید در طول گیم پلی باشد. هر چند عمگر ها به مرور و با پیشروی در بازی در اختیار بازیباز قرار می گیرند اما این به معنی معرفی شدن قابلیت یا المان جدیدی در بازی نیست.

هر آن چیزی که در ابتدای کار به بازیباز معرفی می شود، دست نخورده تا انتهای باقی می ماند. در کنار این موضوع دیگر ضعف بازی مربوط به دوربین ثابت می شود. به طول معمول دوربین بازی که در حالت ایزومتریک قرار دارد، مشکل خاصی را به وجود نمی آورد اما در بعضی مبارزات زمانی که بخشی از صحنه با ساختمان های موجود پوشانده شده عملا دید بازیباز برای برنامه ریزی های اشاره شده، محدود می شود.

زیبای شرقی

در نهایت بایستی به گرافیک بازی نیز بپردازیم. استودیوی Supergiant Games در گذشته و با ساخت Bastion نیز خود را در زمینه طراحی گرافیکی ثابت کرده بود. اکنون تمام نقاط قوت عنوان قبلی ارتقا یافته و به ترانزیستور منتقل شده است. هر چند سبک گرافیک هنری این دو عنوان با یکدیگر متفاوت هستند اما به خوبی نشان از سبکی خاص دارند که در بخش های مختلف از ساخته های شرقی تاثیر گرفته است. دنیای علمی تخیلی ترانزیستور بیشتر از آنکه شبیه به آثاری همچون Blade Runner باشد، از Cowboy Bebop الگو گرفته و در این کار موفق نیز بوده است.

این موضوع در کنار جزییات گرافیکی همچون افکت های ذره ای و نحوه به نمایش در آمدن انیمیشن های از جمله نکات مثبت این بخش از بازی به حساب آمده و تاثیر مستقیمی در افزایش سطح کیفی آن داشته اند. عنوانی که اگر از طرفداران اکشن نفش آفرینی باشید به خوبی می تواند برای ساعاتی هم که شده با داستانی جذاب، موسیقی های فراموش ناشدنی، گرافیکی زیبا و گیم پلی نوآورانه شما را سرگرم کند.

]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c/feed/ 9 https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-valiant-hearts/ https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-valiant-hearts/#comments Tue, 16 Sep 2014 16:30:55 +0000 http://gameemag.ir/?p=26467 عشق در میدان جنگ

طرفداران بازی های ویدئویی سال هاست سعی دارند این شاخه از سرگرمی را به عنوان هنر هشتم معرفی کنند. هر چند با وجود عناوینی که تمرکز به خصوصی روی داستان سرایی و روایت سینمایی دارند این مسئله تا حدودی اثبات شده اما یوبی‌سافت برای بار دیگر توانسته این موضوع را با عرضه عنوانی خاص به شکلی متفاوت نشان دهد.

Valiant Hearts آخرین ساخته استودیوی سازنده سری بازی های ریمن یکی از آن دست نمونه هایی است که به خوبی می تواند خصوصیات هنری یک بازی ویدئویی را نمایان کند. عنوانی که به شکلی متفاوت جنگ جهانی اول را محوریت داستان قرار داده و سعی کرده زندگی چند شخصیت کاملا متفاوت از یکدیگر را روایت کند. شخصیت هایی که در دل جنگ قرار داشته و نمونه بسیار قدرتمندی از چهره سیاه جنگ و تاثیر آن در زندگی مردم را به نمایش در می آورند.

پدری که جاودانه شد

داستان بازی در رابطه با چند شخصیت مختلف است که هر کدام بنا به دلایل متفاوت وارد جنگ شده و با یکدیگر در بخش های مختلف روبرو می شوند. کارل شخصیتی با اصلیت آلمانی در ابتدای جنگ از فرانسه اخراج شده و به اجبار وارد ارتش آلمان می شود. امیل پدری فداکار است که با دیدن دخترش که اکنون شوهرش را دور از خانه می بینید وارد جنگ می شود.

فردی شهروندی عادی است که تنها با هدف گرفتن انتقام از آلمان ها وارد جنگ شده. هیچ کدام از شخصیت های ولینت هارتز با پیش زمینه ای نظامی وارد جنگ نشده و هیچ تخصصی در استفاده از اسلحه و مبارزه با آن را ندارند. یکی از نکات مثبت ولینت هارتز همین موضوع است. در اکثر عناوین مشابه بازیباز بایستی کنترل سربازی حرفه ای را بر عهده گرفته و به جنگ با دشمنی می رود که در انتها محکوم به شکست است.

اینبار تمام معادلات توسط سازندگان بازی تغییر کرده. تمامی شخصیت های حاضر با توجه به دلایلی کاملا متفاوت و به ظاهر ساده وارد جنگی شده اند که به آن تعلق ندارند. آنها حتی در ابتدای کار با هدف شکست دشمن وارد جنگ نشده و تنها قصد دارند خانواده خود را از حادثه دور نگه دارند. در کنار این موضوع روایت داستانی یکی دیگر از نکات برجسته ولینت هارتز است. سازندگان بازی هر چند از روایت چند شاخه با تمرکز روی شخصیت های مختلف استفاده کرده اند اما برخلاف اکثر نمونه های مشابه به بهترین شکل ممکن این کار را انجام داده و نتیجه بسیار خوبی کسب کرده اند.

Valiant Hearts مجموعه ای از صحنه ها و اتفاقات درام است که در انتها اشک را از چشم های بازیباز جاری می کند. بدون شک همین موضوع باعث شده بازیباز از تمام ضعف های موجود در زمینه گیم پلی چشم پوشی کرده و ولینت هارتز را در صف عناوین بسیار خوب امسال قرار دهد.

ساده اما به یادماندنی

هرچه Valiant Hearts در زمینه داستان و گرافیک عملکرد فوق العاده ای را به نمایش در می آورد، اما نتوانسته در زمینه گیم پلی تبدیل به اثری قابل توجه شود. بازیباز در همان ابتدا این قابلیت را در اختیار دارد که شخصیت ها را در محیطی دو بعدی حرکت داده و کار های مشخصی را انجام دهد. اکثر طول گیم پلی بازی به پیدا کردن آیتم های مختلف و استفاده از آنها برای حل کردن پازل ها خلاصه می شود.

البته در این میان هستند پازل هایی که طراحی بسیار خوبی داشته و بازیباز را به چالش می کشند. در این میان نباید از سگ همراه بازیباز یا کنترل دو شخصیت در یک مرحله چشم پوشی کرد. هر کدام از این دو قابلیت در قالب مراحل چند لایه قرار گرفته و بازیبار را مجبور به هدایت دیگر شخصیت ها برای حل کردن پازل ها می کنند.

با وجود توضیحات اشاره شده Valiant Hearts به هیچ وجه تکراری نشده و بازیباز را خسته نمی کند. نکته ای که سازندگان بازی به آن توجه مناسبی داشته اند به طراحی پازل ها ارتباط پیدا می کند. پازل هایی بازی حتی در نمونه های سخت به هیچ وجه آزاردهنده نشده و با روش هایی کاملا منطقی حل می شوند. مسئله ای که به عنوان یکی از نقاط قوت ولینت هارتز شناخته می شود.

زیباترین جنگ تاریخ

در نهایت بایستی به گرافیک و صداگذاری Valiant Hearts نیز اشاره کرد. یوبی‌سافت برای تهیه این عنوان باز هم از موتور یوبی‌آرت استفاده کرده و نتیجه فوق العاده ای به دست آورده. برخلاف سری بازی های Rayman که از رنگ بندی متنوع و شاد استفاده می کردند، اینجا شاهد تمی خاکستری هستیم که با خصوصیات داستانی و محیط جنگ جهانی اول به خوبی هماهنگ شده.

توجه به جزییات و طراحی خوب شخصیت ها یکی دیگر از نکات مثبت این بخش است. در مقابل صداگذاری و به خصوص موسیقی بازی نیز در سطح بسیار بالایی قرار می گیرد. تم اصلی حسی تلخ اما در عین حال آرام بخش دارد. بازیباز با توجه به این موسیقی ترجیح می دهد در منوی بازی باقی مانده و به آن گوش دهد.

موسیقی و صداگذاری شخصیت ها به خوبی در خدمت داستان بوده و تاثیرگزاری آن را به شکل قابل توجهی افزایش داده است. Valiant Hearts از آن دست بازی هایی است که هر چند سال یکبار عرضه شده و کمتر شاهد نمونه مشابهی با آن هستیم. عناوینی که وظیفه شناساندن بازی های ویدئویی به عنوان هنر هشتم را به خوبی انجام می دهند.

ما در E3 2014 فقط دموی بازی را شاهد بودیم و نتوانستیم خودِ بازی را تجربه کنیم. با توجه به اینکه بازی توسط یکی از اعضای یوبیسافت در حال انجام و نمایش بود(نمایش مرحله Reign of Terro)؛ اما باز هم می توان به نتیجه هایی رسید. اولین واکنش ما این بود که بازی به طور کلی با حال و هوا و فضای Black Flag متفاوت است. گذر از جنگل ها و مناطق دریایی و بازگشت به ریشه های بازی(البته به نوعی همچنان شاهد کار پرقدرت تیم طراحی یوبیسافت هستیم. بازسازی زندان Bastille و Notre Dame در یک شهر شلوغ دیگر ) یک تغییر تکنیکی را برای بازی و محیط آن به وجود آورده است.

جهان بازی و اجزای آن همه آشنا هستند. البته شما همچنان جهش زیادی را در این جهان نسبت به کنسول های PS3, Xbox 360 یا Wii U احساس نمی کنید. شما شاهد جهانی هستید که دارای مناطق تاریخی، ساختمان های بلند و لبه دار هستید که برای اجرای حرکت های پارکور Arno(شخصیت اصلی در این شماره از بازی) طراحی شده اند. این طرح ها برای شما چیز جدیدی نیست و یادآور محیط شماره های قبلی است. هیچ هم مهم نیست که کیفیت تکسچر ها تا چه اندازه بالارفته باشد. اگر از این موضوع بگذریم، بالاخره Unity تغییرات جدیدی را نشان می دهد که به خوبی نمایان هستند.

بازی بر روی یک PC با سخت افزار شبیه به کنسول ایکس باکس وان(حداقل اینطور گفته شده است) اجرا شده بود. هدف بازی هم رسیدن به کیفیت 1080P است. چیزی که تیم یوبیسافت برای دست یابی به آن، تمام تلاش خود را در نمایش دمو E3 بازی گذاشته بود(برای تحلیل این موضوع هنوز وقت هست و باید صبر کرد). جزییات بازی تعجب آور هستند. architecture های بازی(به صورت in-game) کاملا با دقت طراحی شده و توسعه یافته اند. دورنمای کلی شهر، خیلی با کار های گذشته تفاوتی ندارد اما بسیار زیبا و چشم نواز است.

یکی از مواردی که باعث شده است تا در بازی تغییر اساسی به وجود بیاید و البته تغییر ساده ای هم است، تغییر در طراحی حرکت و انیمیشن بازی است. در واقع با توجه به سطوح ناهموار سقف ها در شهر پاریس و بافت تاریخی شهر، کاراکتر جدیدی بازی یعنی Arno Dorian با تغییر در بخش فیزیک بازی توانسته است قدرت پارکور خود را به نمایش بگذارد. نکته خوب اینست که شاهد باگ نیستیم. حرکت در خیابان ها، بالارفتن از ساختمان ها و … همه خیلی خوب هستند(همانطور که مشاهده کردید).

در این شماره روند قبلی بازی پی گرفته شده است. بازی خیلی خوب نشان داد که تمام تلاش خود را برای بازگشت به مخفی کاری متمرکز کرده است. چیزی که از شماره های اول و دوم دیگر بر روی آن هیچ گونه مانوری صورت نگرفت. به طور کلی انیمیشن های جدیدی با توجه به این سیستم در نظر گرفته شده اند. به طوری که هر پرش با توجه به مسافت و زاویه آن دارای یک انیمیشن و حرکت مخصوص است. این حرکت ها را در شماره های قبلی شاهد نبودیم(به نوعی خاص و جدید هستند). البته تنها ضعف تکنیکی این بخش نبودِ per-object motion blur برای توسعه بخشیدن این قسمت است. چیزی که اگر بود شاید واقعا نسل بعد را به تصویر می کشید. اما خب کیفیت این کار هنوز هم قابل قبول است.

از طرف دیگر، شاهد لود شدن مکان های بازی به صورت تدریجی نیستیم و این موضوع باعث می شود تا ما جهان بازی را به هم پیوسته بدانیم. البته این موضوع با توجه به تغییری که در طراحی بازی به وجود آمده، امکان پذیر شده است. این موضوع خیلی خوب توانسته به اساسینیشن شما هم کمک کند. با استفاده از ویژگی دیدِ ویژه خود می توانید خیلی راحت تر از گذشته بر روی هدف متمرکز شوید و کار را تمام کنید.

نماهای داخلی ساختمان ها هم از طراحی خوبی برخوردار هستند، هرچند تمرکز بازی بر روی بافت تاریخی و خیابان ها است. جایی که انقلاب در حال وقوع است. ما قبلا در بازی اساسین کرید 3 حدود 100 NPC را به طور همزمان مشاهده کرده بودیم اما با توجه به این تعداد NPC، سازندگان بازی می خواهند دست به ثبت یک رکورد جدید بزنند. گردهمایی 1000 NPC در یک مکان! به علاوه اینکه هوش مصنوعی آنها هم افزایش یافته است. مردم این بار بیشتر از قبل به حرکات شما واکنش نشان خواهند داد(تجمع انقلابی ها، ارتش، سربازان، دزدی و …). البته با توجه به حجم و بزرگی کار، طبیعی است که باگ ها و ایراداتی هم وجود داشته باشد. NPC هایی که کمی از شما دور هستند رفتارهای ناگهانی و نامنظمی دارند. بعضی از دشمن ها هم وارد درگیری نمی شوند یا اگر شما به یکی از آنها نگاه کنید(بر روی آن قفل کنید) خیلی آماتور گونه خود را در معرض تیغ شما قرار می دهند. و به طور مشخص وقتی شما از ارتفاع بلندی به پایین نگاه می کنید یک سایه غیر معمول بر روی صفحه قرار می گیرد. سازندگان بازی غیر از برطرف کردن این موارد، باید خیلی از کار های دیگر را هم انجام دهند. پس انتظار نداشته باشید تمامی این مشکلات در زمان عرضه حل شده باشند.

باید دید با توجه به وسعت تغییرات یوبیسافت باز هم می تواند یک گیم پلی روان و قفل بر روی 30 فریم بر ثانیه را همانند اساسین 4 ارائه دهد؟ با توجه به جزییاتی که ما می دانیم جواب این سوال مشکل است. بازی بر روی یک PC که هنوز مشخصات آن مشخص نشده است اجرا شده بود. البته می دانیم که PC چون کنسول ایکس باکس وان از مشکل ESRAM رنج نمی برد. به طور مثال یک کارت گرافیک 100 دلاری مثل Radeon R7 260X به راحتی در زمینه گرافیکی کنسول ایکس باکس وان را کنار می زند. و نکته دیگر هم اینست که بعید به نظر می رسد در نمایش بازی از چنین کارت گرافیک (پایینی) استفاده شده باشد! اما با توجه به تحلیل های ما فریم-ریت بازی با توجه به صحنه های شلوغ، از 20 تا 50 متغیر است. هنوز هم زمان زیادی برای بهینه سازی بازی وجود دارد ولی با توجه به آنچه که دیدیم، خیلی قانع کننده نبود(فریم-ریت بازی).

در بسیاری از موارد بازی یک جهش داشته است. جهشی به وسعت یک نسل. حداقل از لحاظ visualی. با توجه به فضای بازی در مقایسه با نسخه قبل بهتر می توان ایرادات و بهبود های تکنیکی را حدس زد و متوجه شد. اما از طرف دیگر فرصت خوبی را هم برای عرضه یک بازی بهینه شده برای سازندگان بازی به ارمغان می آورد. البته هنوز ما برای حجم جزییات بازی اساسین کرید 4 احترام بیشتری قائلیم! اشتباه نشود؛ در شماره جدید هم این جزییات خوب هسند. تکسچر ها و نورپردازی محیط هم واقعا توجه گیمر را به خود جلب می کند. از لحاظ تکنیکی ما شاهد یک کار خیلی خوب بودیم. هر چند چندین اشکال هم وجود داشت(این مورد برای بازی های یوبیسافت و خصوصا این سری عادی است!).

اما سوال اصلی و بزرگتر اینست که آیا بازی در مبحث گیم پلی هم یک جهش بزرگ خواهد داشت؟ با توجه به آنچه که مشاهده کردیم، سازندگان برای این مهم عزم خود را جزم کرده اند. باید تا زمان عرضه بازی(28 اکتبر) صبر کرد.

Assassin’s Creed Unity

Publisher: Microsoft

Developer: Insomniac Games

Format: Xbox One

Release: 2014

Sunset Overdrive یک بازی open-world است با قهرمانی superhuman شبیه به بازی هایی چون Prototype و Infamous ولی کمی هم فانتزی! اما نکته دیگری که حائز اهمیت است، قدرت شما در بازیست. قدرت شما، قدرت پیمایش و حرکت شماست! بر روی هر دیواری می توان راه رفت، هر بر آمدگی، از هر پرده ی آویزانی، و … . هر ماشین می تواند مکانی برای پرش بعدی شما باشد. هر سیم آویزانی می تواند به شما کمک کند تا بهتر از پس ارتش زامبی ها بر بیایید. اما به نظر چیزی جدیدی برای ارائه در بازی وجود ندارد!!! نه؟ همه ی این موارد می تواند به راحتی با خوردن یک نوشیدنی انرژی زا تغییر کند! برای دریافت دیگر اطلاعات با ما همراه باشید.

شاید apocalypse به این بدی ها هم نباشد!

فضا و تم آخر زمانی بازی Sunset Overdrive مثل دیگر بازی ها تاریک و ترسناک و متروک نیست. انسان ها در خطر انقراض قرار ندارند. شاید در این بازی تعریف جدید از آخر زمان را مشاهده کنیم. تعریفی متفاوت ولی بر مبنای همان پایه بازی های دیگر. شما در نقش یک افسر پلیس خسته از زندگی روزمره و تکراری ظاهر خواهید شد. شما دیگر کار تکراری خود را ندارید، رئیسی ندارید که سر شما غر بزند، نیاز به پرداخت مالیات ندارید! هیچ کس نمی تواند شما را از بالا رفتن از درختان منع کند. از شلیک کردن، از سر رو صدا از موزیک گوش دادن و از هر کاری. شما در هر زمانی می توانید در بازی خود را سرگرم کنید.

بازی با شخصی سازی کامل

قبل از اینکه قدم در دنیای بازی بگذارید، می توانید کاراکتر خود را هر جور که خواستید ایجاد کنید. مرد یا زن! لاغر یا چاق و طرز لباس پوشیدن آنها.در بخش لباس ها هم که می دانید تنوع زیادی در انتخاب خواهید داشت. قسمت مولتی پلیر را با این وضع تصور کنید؛ جالب است نه؟ هر کس با کاراکتر شخص سازی شده خود پا به دنیایی جدید می گذارد. حتی اسلحه ها هم می توانند دارای قدرت های متفاوتی باشند!

یک بازی متفاوت

یک بازی شوتر بدون کاور را تجربه خواهید کرد. چیزی کهع سازندگان بازی از عمد این کار را انجام داده اند. شما به ازای بازی بی مهابای خود و پرش از روی کاور ها و از بین بردن دشمنانتان جایزه دریافت خواهید کرد. به عقیده سازنده این بازی، گیمر ها اکنون کمی خسته هستند(گیمرای ایرانی …….!!!). این موضوع البته به راحتی از روی نقد های کاربران و صحبت هایشان مشخص است. کارگردان بازی نمی خواهد فقط با گرفتن یک نمره بالا از نقد کنندگان باعث خستگی بیشتر گیمر ها شود. آنها به دنبال ارائه تجربه ای متفاوت هستند. چیزی متفاوت در سبک شوتر! سبک شوتر با بازی ندای وظیفه معنی می شود. ولی هر بازی این سبک نباید تمام سعی اش تقلیدی از این بازی باشد.

[button type=”big” color=”red”] خبری از 1080P نیست![/button]

حتما می دانید سازنده بازی قبلا تجربه کار با کنسول سونی را داشته است. به عقیده استدیو سازند هبازی، کنسول ها بستر مناسبی برای توسعه و عرضه یک IP جدید هستند که البته ریسک نوآوری و جدید بودن خود را هم دارند. به نظر می رسد مایکروسافت به خوبی در انتخاب استدیو های تیرد-پارتی دارد عمل می کند. آنها به دنبال استدیو رفته اند که از بالاترین مقام تا پایین ترین آن به دنبال ارائه یک چیز متفاوت هستند. البته این موضوع کار Insomniac را سخت تر می کند. این بازی هم طبق اطلاعات اولیه کیفیت sub-1080p را داراست. البته تیم سازنده به دنبال ارائه کیفیت مد نظر خود هست تا شمردن تعداد پیکسل ها در هر اینچ!!!

بازی قهوه ای است؟

رنگ محیط بازی هر هفته تغییر خواهد کرد. تیم سازنده از بازی قبلی و ماجرای های پیرامون رنگ آن درس عبرت گرفته است(بازی Resistance 3 و رنگ قهوه ای اش!) در بازی رنگ های زیاد هم خود می تواند مشکل زا باشد. در واقع کار سختی است تا در جزیره بازی بین تنوع رنگ ها آن هم با دو کارگردان هنری تعادل برقرار کرد. اما هدف این است که بازی قهوه ای نباشد!!!

اسلحه های قدرتمند

Doug Sheahan یکی از نفراتی است که در این استدیو تعامل بسیار نزدیکی با گیمر ها داشته است. به بیان دیگر، او از زمان بازی Resistance 2، سلیقه شناس گیمر ها در بحث اسلحه ها شده است! به گفته خود آنها، تاکنون اسلحه هایی با چنین قدرتی ایجاد نکرده بودند. وقتی شما دشمنان زیادی دارید، اینکه هر دشمن تنها با یک تیر کشته شود می تواند حس خوبی را ایجاد کند. شما احساس قدرت خواهید کرد. البته این قدرت هم برای محدودی است تا شما بتوانید تنوع اسلحه های بازی را تجربه کنید. اما باید بدانید در شروع بازی چنین چیزی ممکن نیست. 150 ایده مختلف برای این بخش فرستاده شده است. پس نگران این بخش اصلا نباشید!

“توجه داشته باشید که این مطلب حاوی مقداری از داستان هر دو بازی ست و به قولی خطر اسپول شدن وجود دارد”
شاید عجیب به نظر برسد که بین این دو بازی مقایسه به عمل بیاید ولی شباهت های زیادی در میانشان وجود دارد:

در هر دو یک مرد و زن قرار دارند که در حال تلاش برای بهبود شرایط به هم ریخته دنیا هستند. یکی در دنیای جادو و فانتزی و دیگری در دنیای امروزی.
قسمت بسیار شبیه به هم ، پایان این دو بازی می‌باشد. در The Last of Us نیاز است که Ellie خود را قربانی کند تا واکسنی ساخته شود، انتخاب به او واگذار نمی‌شود ولی با شناختی که از Ellie در طول بازی پیدا می‌کنیم می‌دانیم که او خود این راه را انتخاب می کرد. در Prince of Persia نیز شاهد همین روند هستیم، Eika باید خود را فدا کند تا اهریمن که قلمرو او را به تاریکی فرو برده از میان برود.
در Last of Us، جوئل در آخرین لحظه Ellie را از روی تخت عمل پایین می‌کشد و در ادامه به او دروغ می گوید چون می‌داند که Ellie مخالف خواهد بود. Joel نمی‌تواند به Ellie بگوید که چقدر برای او عزیز است و تحمل دوری او را ندارد. در Prince of Persia نیز Prince نمی‌تواند اجازه دهد که Elika خود را قربانی کنید و با این کار تلاش برای از بین بردن اهریمن را به باد می‌دهد.

نمی‌توان انکار کرد که یک پایان از دیگری قوی تر بود. در Prince of Perisa پایان بازی خیلی ها را ناراحت کرد و باعث شد Ubisoft با ارائه یک DLC بازی را ادامه دهد و تا حدی نیز پایان آن را، تغییر.
پایان بازی چیزی بیشتر از آنی است که بر روی کاغذ نوشته می ‌شود. با وجود حضور یک مرد در هر دو که تصمیم به نجات یک زن را دارند پایان دو بازی یکسان نیست. به نظر من پایان هر بازی در محیط خود کارساز است ولی در مورد The Last of Us قوی تر.
در Prince of Perisa دو شخصیت اصلی رابطه شادی دارند، از جنس کسانی که دائما سر به سر هم می‌گذارند در حینی که نمی‌توانند اعتراف کنند که از همدیگر خوششان می آید. آن دو همچنین یک تیم هستند. یکی بدون دیگری نمی تواند از پس موانع برآید و برای رسیدن به هدف به دیگری نیازمند است. در حین استقلال هر دو به هم نیاز دارند.
در The Last of Us می‌بینیم که Ellie می‌تواند از پس خود برآید. ما به عنوان بازی کننده می دانیم که بر خلاف دید بقیه، از جمله Joel ، او می‌تواند این کار را انجام دهد. Joel با این وجود وظیفه خود می‌داند که از Ellie مراقبت کند، کاری که Prince در مورد Elika نمی کند.
در هنگامی که ما Prince را می‌بینیم که با حالتی رمانتیک Elika را از قربانی کردن خود نجات می‌دهد، Joel را می‌بینیم که در حین عملی مشابه در ذهن خود راه دیگری ندارد. او نمی‌تواند به زندگی باز گردد که در آن درد از دست دادن عزیزی را با تکبر تحمل کرده است. Prince عاشق Elika ست و من این را کاملا باور دارم ولی باور ندارم بدون او خود را از می‌بازد. ولی نگران روان و حال کسی می‌شوم که یکبار عزیزی را دست داده و اتفاق دوباره آن می‌تواند اثر جبران ناپذیری بر وجودش بگذارد.

در جایی که Prince of Persia کم می آورد رابطه میان دو شخصیت اصلی است. با وجود اینکه Prince اطلاعات زیادی در مورد دنیای Elika در طول بازی بدست می آورد، حالت تمسخر آمیز و استهزا وار او سبب می‌شود که فکر کنیم علاقه ای به سرنوشت دنیای Elika ندارد با وجود اینکه به خود او علاقه دارد.
Joel هم در ظاهر توجهی به Ellie ندارد ولی Naughty Dog به او این فرصت را می‌دهد که با وجود داشتن این امکان که می‌تواند از کنار Ellie برود، بماند. در مقابل Prince این فرصت رشد را ندارد و هنگامی که تصمیم می گیرد، در لحظات آخر، در کنار Elika بماند باور پذیر نیست.
داستان سرایی در بازی ها در طول این سال های اخیر پیشرفت فراوانی کرده، این مسئله در Walking Dead و Bioshock دیده شد. مقایسه The Last of Us و Prince of Persia به ما این فرصت را می‌دهد که این پیشرفت را به صورت ملموس ببینیم، در حینی که از ترس سازنده های بازی از نا امیدی طرفداران خود درس بگیریم. Prince of Persia بازی با ریسکی بود و بسیاری از بازیکن ها را از خود زده کرد. ولی ارزشش را داشت. همانطور که دیدیم The Last of Us پایانی شبیه ولی با قدرت بیشتر نشان داد.

مترجم : آیت سلطانی

با یک 100 درجه ی دیگه در خدمت شما هستیم.

معاونت ارتباطات بنیاد ملی بازی های رایانه ای ( 6 کلمه ) گفت :

نمایشگاه امسال نسبت به سال گذشته 30 درصد بزرگتر شده است.

فکر کنم امسال قراره مسابقات دو و میدانی ، پرتاب وزنه ، والیبال و مسابقات فوتبال هم در بخش دنیای بدون گیم داشته باشیم

همچنین این فراخوان را به دوستان داد که

بازی سازی قلب نمایشگاه است و قراره توانمندی های متخصصان و هنرمندان ایرانی

و همچنین همکاری های بین المللی هم دیده بشه !!! ( ایشاا… )

همچنین قرار شد که سخت افزار ها ، نرم افزار ها و امکانات و دانش فنی هم برای بازی ساز ها داده بشه .

بر چشم تنگ و بد لعنت بفرست.

مدیر شرکت رویاگران نرم افزار گفت :

اگر توی این بخش سرمایه گذاری باشه مشکلات حل میشه .

همچنین آقای کشاورز گفت که قراره از بازی طلای سیاه که الان میره اول راهنمایی و 13 سالشه !!!! رونمایی بشه .

یادمه 5 6 سال پیش از این بازی رونمایی شد ولی عجیب است که هنوز انتشار پیدا نکرده .

بگذریم

جمعی از بازیگران سینما از جمله پولاد کیمیایی و بازیگرانی از فیلم های رییس و گشت ارشاد گفتند که :

برای بازی نیاز به یک فیلم نامه ( همون بازی نامه ) و داستان پر محتوا و درگیر کننده است .

فقط اقای کیمیایی جمله ای عجیب را بیان کرد :

هری پاتر نمونه بارز و پرطرفدار گیم های رایانه ای، ابتدا یک فیلم بود و سپس به دلیل کیفیت بالا و استقبال مخاطبان به بازی تبدیل شده است.

همچنین گفت نمایشگاه گیمر های بومی !!! را راضی میکند .

یا حضرت دوست. کسی یادش میاد که هری پاتر توی چارتهای فروش جهان چه مقامی رو داشته؟؟؟؟ اصلا تا حالا توی چارت دیدینش؟؟؟ نکنه رکورد last of us رو زده ما نمیدونیم!!

یک خبر هم داشتیم از مدیر عامل شرکت کوثر رایانه که گفت :

بازار گیم شرکت‌های تولیدی نیاز به ثبات و حمایت بیشتر نهادهای مسوول دارد.

برای یک سایت رسمی مانند بنیاد آن هم در سطح کشور غلط املایی اصلا جایز نیست .

[learn_more caption=”نخونید …”] ایراد از این بنی اسرائیلی تر گیر نمی اومد.[/learn_more]

قبل از نمایشگاه حرف های خوب خیلی زیاده و همه از گیم استقبال می کنند

ولی امیدوارم بعد از نمایشگاه هم همین حرفای قبل از نمایشگاه زده بشه .

یک نکته ی اینکه همه باید عارض شویم این است که چرا هنوز مسئولان کشور فکر می کنند بازی و گیم برای افراد کودک و 3 4 ساله است ؟

امیدوارم این طرز فکر عوض شود که به گیمر های بزرگسال هم بی احترامی نشود .

نویسنده : رضا بهلولی

ویراستار و آرایشگر : میثم قربانی

[jwplayer config=”Video Player” mediaid=”13533″]