یکی از مهمترین بخش‌هایی که همیشه در این عنوان با شایستگی از آن یاد برده‌ایم، داستان و نحوه روایت آن است. شاید مثال‌های زیادی را بتوان برای کلیت داستان شماره اول بازی نام برد، اما نحوه روایت داستان و روابط بین دو کاراکتر «جول» و «الی»، آن را به اثری فاخر تبدیل کرد.

اثری که در کنار گیم‌پلی، گرافیک و بازیگری ناب، جایی برای بحث باقی نمی‌گذاشت. به احتمال بسیار زیاد، برای خیلی از مخاطبین، همانند نگارنده، بخش داستانی یکی از مهمترین چیزهایی است که در شماره دوم با اشتیاق به دنبالش بودیم؛ اما تمامی مشکلات دقیقا از همینجا آغاز می‌شود.

شاید همین مهم باعث شده که بخش اعظمی از این نقد برروی داستان بازی تمرکز کند. در همین ابتدا باید گفت که سعی شده نقد داستان بازی بدون لو دادن بخش‌های اصلی آن انجام بگیرد و همین دلیل شاید بعضی از جملات و توضیحات برایتان بی‌مفهوم باشند، پس، از خواندن ادامه متن امتناع نکنید.

داستان قسمت دوم از جایی که قسمت اول به پایان رسید آغاز می‌شود. جول و الی به منطقه «جکسون»، جایی که برادر جول تمدن و شهری کوچک را در آن ساخته باز‌میگردند. الی هنوز سوالات بی‌جواب زیادی در مورد اتفاقاتی که در بیمارستان افتاده بود دارد و جول از پاسخ دادن به این سوالات سربازمیزند.

همین امر باعث بوجود آمدن اختلافاتی بین این دو شده و روابط بین این دو کمی رو به سردی می‌گذارد. از سوی دیگر حالا الی بزرگ شده و با یک فرد 19 ساله طرف هستیم که تجربه زیادی را در این دنیای بیرحم بدست آورده است و در این بین وارد رابطه‌ای عاطفی‌ با یکی از کاراکترهای جدید به نام Dina می‌شود.

روزها و ماه‌ها می‌گذرد و طبق روال، افراد این شهرک بصورت گروه‌های دوتایی برای حفظ امنیت اطراف منطقه و پاکسازی آن از شر زامبی‌ها راهی کوه‌ها و جنگل‌ها می‌شود. در همین بین با کاراکتر جدید دیگری با نام Abby آشنا می‌شویم که بصورت موازی داستان خود را برایمان بازگو خواهد کرد و در همان ابتدا می‌توان پیش‌بینی کرد که در یک جایی از روایت، داستان این افراد به یکدیگر متصل خواهند شد.

بر اثر اتفاقی غیرقابل پیشینی، اوضاع در هم ریخته و الی راهی سفری برای انتقام می‌شود! تا اینجای کار همه چیز بخوبی و خوشی پیش می‌رود و تا اواسط بازی که مدت زمان کلی آن نزدیک به 30 ساعت است، با الی از موانع و مشکلات زیادی گذر کرده و با دو گروهک به نام‌های Wolf و Scars آشنا می‌شویم که به ظاهر جنگی قدیمی بین این دو در جریان است.

دقیقا مشکل از نیمه دوم بازی آغاز خواهد شد، جایی که شما کنترل Abby که عضوی از گروه Wolf  است را در اختیار می‌گیرید تا با جنبه‌های مختلف زندگی و خصوصیات و گذشته او آشنا شوید. اگر شما هم حسی همانند نگارنده دارید، این بخش از بازی با اهمیت و جذابیتی نزدیک به صفر برایتان دنبال خواهد شد.

نه تنها این کاراکتر برایمان هیچ اهمیتی نداشت، بلکه با وجود تلاش فراوان کارگردان برای ایجاد حس همزادپنداری بازیکن با او، این مهم به واقعیت تبدیل نشده و بیشتر حکم قرص خواب را برایمان داشت. مخصوصا اینکه از کرده‌های او با خبر هستید. البته شاید مهمترین دلیل این امر طولانی بودن بیش از زمان روایت داستان اوست.

در کنار این بخش از روایت، شما شاهد جنگ بین گروه «ولف» و «اسکارز» خواهید بود که به هیچ عنوان ربطی به داستان کاراکترهای اصلی ما یعنی الی و جول ندارند و باید ساعت‌های بسیار طولانی را وقف گشت و گذار با Abby کنید. اگر Uncharted 4 را تجربه کرده باشید، متوجه شده بودید که بخش داستانی و روایت بین کاراکترها تا حدودی سنگینی بیشتری نسبت به بخش گیم‌پلی و اکشن داشت.

باید بگویم که این مسئله در این عنوان با شدت بیشتری بازگشته و حالا بیشتر زمان گیم‌پلی شما خرج راه رفتن و گشت و گذار در محیط‌های بسیار بزرگ آن خواهد شد. گشت و گذاری که در نیمه اول می‌توانستیم آن را تحمل کنیم اما در نیمه دوم بر مشکلات افزود و هرچه سریعتر خواستار اتمام بازی بودیم.

همین نبود تعادل کافی در اکشن و روایت، و طولانی بودن بخش‌هایی از آن، باعث بوجود آمدن مشکلات دیگری از جمله تکرار و مکررات شد. بدین صورت که تقریبا قدم بعدی را می‌توانید حدس بزنید و گیم‌پلی آن جذابیت ابتدایی خود را از دست می‌دهد، برای مثال تقریبا تمامی درهایی که برای ادامه مرحله نیاز به عبور از آن دارید قفل هستند! و از یک راه فرعی که بر سرراهتان زامبی‌هایی قرار دارند عبور کنید!

بعد از گذر از این مراحل، به پایان بازی رسیدیم و حقیقتا با توجه علت و معلول‌هایی که در طی داستان دیده بودیم، ما را ارضا نکرده و از آن ناامید شدیم. نباید در این بین از تبلیغات دروغین سونی برای داستان این بازی چشم‌پوشی کرد که برای رسیدن به اهداف خود و شُک حداکثری، متوصل آن شده بودند!

متاسفانه نمی‌شود بدون لو دادن بخش‌هایی از داستان آن را موشکافی کرد، پس در همین‌جا از ادامه صحبت سرباز می‌زنیم. شاید احتیاج به یک مقاله مجزا و یا یک پادکست باشد تا در این مورد بحث و بررسی شود.

بعد از داستان به بخش ‌گیم‌پلی زیبای این اثر می‌رسیم. گیم‌پلی‌ای که در شماره اول تقریبا به کمال رسیده بود و در هر دو بخش مخفی‌کاری و اکشن، استاندارهای جدیدی برای صنعت تعریف کرد. این شماره نیز از این موضوع مستثنا نیست و با گیم‌پلی‌ای کاملا پولیش شده طرف هستیم.

اکشن بازی به همراه خشونت بشدت بالای آن، لحظات پرهیجانی را برایتان بوجود خواهد آورد. هوش‌مصنوعی دشمنان پیشرفت کرده‌اند و در خیلی از مواقع مشکلات شدیدی را برایتان بوجود خواهند آورد. کافی است چند ثانیه بیشتر پشت یک مانع سنگر بگیرید تا هوش‌مصنوعی این موضوع را متوجه شده و با هماهنگی با دیگر یارانش، شما را در مخمصه‌ای بزرگ قرار دهند.

درست شنیدید، اینبار دشمنان دائما در حال صحبت و گفتگو و جویای حال یکدیگر هستند. درست است که شاهد فریادهای تکراری و صدازدن اسامی تکراری خواهید بود اما این چیزی از ارزش‌های آن کم نخواهد کرد. از سوی دیگر سگ‌های شکاری نیز به جمع دشمنان اضافه شده‌اند که می‌توانند بوی شما را از فاصله دور گرفته و به دنبال ردی از شما به دنبالتان بیایند، که این امر باعث خواهد شد حتی در حالت مخفی‌کاری نتوانید نفس راحتی بکشید و باید دائما در حال تغییر مکان باشید.

کمبود مهمات و لوازم اولیه برای ساخت وسائل مورد نیاز در اینجا حتی بیشتر از پیش حس می‌شود و باید دائما در حال کنکاش گوشه و کنار مراحل باشید. واقعیت این است که این کار بعد از مدتی می‌تواند حوصلیتان را سر ببرد. شاید اگر از گیمر سوال شود که چه چیزی در بخش گیم‌پلی شما را آزار داد، پاسخ آن بازکردن کشوهایی است که به ظاهر تمامی ندارند و بازی را گاهی عملا به یک Looter تبدیل می‌کند!

این امر به طور مستقیم به ضرب‌آهنگ بازی لطمه وارد کرده و وقتی آن را در کنار قدم‌زنی‌های مداوم کاراکترها قرار دهیم شاید بتوانید تصویری از چیزی که مد نظرمان هست را بدست آورید. اگر بخواهیم کلیت موضوع را در نظر بگیریم و کمی از جزئیات دور شویم، باید گفت که گیم‌پلی بازی همان ریشه خود را حفظ کرده و تقریبا چیز جدیدی به آن اضافه نکرده است.

این موضوع را نمی‌توان به عنوان نکته منفی در نظر گرفت اما نمی‌توان از آن به عنوان نکته مثبت نیز یاد برد. شاید تغییرات ریزی در بطن گیم‌پلی را مشاهده کنید اما تمامیت آن تقریبا همان چیزی که قبلا دیده بودیم. آنطور که باید حس تازگی ندارد و به علت طولانی بودن بی‌دلیل، حس یک چرخه‌ی تکراری به ما القا کرد!

همانند نسخه قبلی، قابلیت ارتقای کاراکتر در این عنوان نیز موجود است اما به طرز عجیبی کلمه «بی استفاده» را می‌توان برای آن بکار برد. تاثیری که این ارتقاها برای کاراکتر ایجاد می‌کنند، به غیر از چند مورد بسیار کوچک، تقریبا هیچ است و حتی می‌توان بدون ارتقا به راه خود ادامه دهید.

محیط بازی حالا بسیار بزرگتر شده‌ و شما در مناطق مختلفی از آن می‌توانید به گشت و گذار پرداخته و در گوشه و کنار دنیای بزرگش چیزهای جدیدی کشف کنید. برای رسیدن به هدف راه‌های زیادی پیش رویتان قرار دارد اما با این حال هدفتان مشخص است.

دشمنان بازی تغییرات آنچنانی‌ای به خود ندیده‌اند و می‌توان آن‌ها را در دو دسته انسان‌ها و زامبی‌ها قرار داد. انسان‌ها که از دو گروه Wolf ها و Seraph (اسکارز) تشکیل شده‌اند و زامبی‌ها که دارای انواع مختلف هستند. تنها زامبی جدید اضافه شده به نظر می‌رسد Shamblerها باشند که شباهت بسیار زیادی به Bloaterها دارند و روش مقابله با آن‌ها نیز به همان شکل است.

خارج از این مورد چیز جدیدی در بخش دشمنان نخواهید دید. انسان‌ها نیز به یکدیگر شبیه هستند با این تفاوت که گروه Seraph همکاری بیشتری نسبت به Wolf دارند و بیشتر از سلاح‌های سرد برای مقابله با شما استفاده خواهند کرد و با کمک سوت زدن دائما یکدیگر را از موقعیت با خبر می‌کنند.

از تمامی توضیحات بالا که بگذریم، می‌رسیم به بخشی از بازی که حجت را در این نسل تمام کرد. نسخه قبلی این عنوان در آخرین سال عمر کنسول PS3 منتشر شد و از نظر گرافیکی همه را انگشت به دهان گذاشت. حالا شرکت ناتی‌داگ دوباره همین کار را انجام داد و در آخرین سال عمر این نسل، برروی کنسولی که سال 2013 عرضه شده، کاری انجام داده که با کلمه‌ای غیر از معجزه نمی‌توان از آن یاد کرد. گرافیک این عنوان چه از لحاظ تکنیکی و چه از نظر هنری، تکرار نشدنی و خارق‌العاده است.

اغراق نکرده‌ایم اگر بگوییم گرافیکی که در این عنوان شاهد بودیم، کاملا شبیه به یک عنوان نسل بعدی است! مدلینگ و نورپردازی در بالاترین حدی است که می‌توان در یک حالت ریل‌تایم در نظر گرفت. موتور داخلی شرکت Naughty Dog و طراحان و مهندسین، بار دیگر ثابت کردند که در این کار خبره هستند و هیچ شرکتی به این راحتی به آن‌ها حتی نزدیک هم نخواهد شد.

صحنه‌ها، محیط‌ها و مناظری که با آن‌ها روبرو خواهید شد به معنای واقعی کلمه واقعیت‌گرایانه‌ترین چیزی است که تاکنون دیده‌اید. حتی مناظر و لحظاتی هستند که از بسیاری از عناوین انیمیشن و مدلینگ‌های از پیش رندر شده CGI نیز کیفیت بهتری دارند!

در سوی دیگر کار گروه انیمیشن را داریم که مثال مشابهی ندارد. حالات چهره کاراکترها در کنار بازیگری فوق‌العاده بازیگران به شما طبیعی‌ترین و زنده‌ترین کاراکترهایی را به ارمغان آورده که تا کنون در این صنعت دیده‌ایم. اگر بخواهیم وارد تک‌تک جزئیات بکار رفته در بخش گرافیکی این بازی شویم، باید مقاله‌ای جداگانه برای آن نوشت!

شاید بتوانم به جرئت بگویم که کار تیم هنری و مهندسی این بازی که در نظر نگارنده می‌توانند نمره کامل و حتی بیشتر از آن را دریافت کنند و کاری که انجام داده‌اند، بیش از صرفا «تحسین» ارزشمند است. صداگذاری و صداپیشگی نیز بخش دیگری است که می‌توان از آن بصورت خاص یاد کرد.

بازیگران کار خود را به بهترین نحوی که می‌توانست انجام داده‌اند و در این بین می‌توان «تروی بیکر» صدا پیشه جول را نقطه اوج این کار دانست. تروی بیکر در این عنوان بشدت متفاوت حاضر شده و «احساس» را از تک تک کلماتی که به دهان می‌آورد حس خواهید کرد.

از سوی دیگر صداگذاری دقیق بازی باعث شده تا این عنوان بهترین و جاه‌طلبانه‌ترین عنوان در بخش کمک به معمولین و کم‌بینایان باشد. کافی تا تنظیمات خاص آن را فعال کنید تا بتوانید تنها با کمک صدا به تجربه آن بپردازید! نباید از موسیقی بسیار زیبایی که قبلا نیز تجربه آن را داشتیم غافل شویم. هنر سیری ناپذیر Gustavo Santaolalla در اینجا نیز یارای گوش‌هایتان خواهد بود تا اتمسفر این دنیای بیرحم را تا حدودی برایتان به سوی آرامش سوق دهد.

کلام آخر

نقد و بررسی The Last of Us Part II شاید یکی از سختترین نقدهایی بود که نوشتم. بعد از اتمام بازی، برای ساعت‌های متوالی می‌توانستم در موردش صحبت کنم اما نوشتن یک متن در مورد این بازی، برایم سخت‌ترین بخش ماجرا بود.

نقدی که پیش رو دارید شاید بطور تمام و کمال نتوانسته زیبایی‌ها و در مقابل مشکلات بازی را برایتان بازگو کند و دلیل اصلی آن هم جلوگیری از لو رفتن داستان و جزئیاتش بود. این عنوان براستی که جاه‌طلبانه‌ترین عنوانی بود که شرکت Naughty Dog برای ساختش اقدام کرد و ریسک‌های ریز و درشت زیادی را در پی آن بر گردن گرفت که به نظر می‌رسد آنگونه که باید جواب نداده است!

از نظر نگارنده، این عنوان بیشترین ضربه را از بخش داستان و نوع روایت آن می‌خورد و به وضوح تصمیم‌گیری یک طرفه کارگردان (با وجود کارگردانی فوق العاده) و نویسنده در بعضی از موارد به این مشکلات می‌افزاید. گیم‌پلی بازی که بعد از مدتی دچار تکرار و مکررات شده نیز بخش دیگری ست که ضربه کوچکی را به پیکر این عنوان وارد می‌کند.

این عنوان از ارزش بالایی برخوردار است اما، شاید یکی از آرزوهای طرفداران این باشد که شماره بعدی‌ای برایش ساخته نشود تا همینجا پرونده این اثر در مدیوم صنعت گیم بسته شود. تصمیمی سخت که به ناتی داگ و البته سونی بستگی دارد.

]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-the-last-of-us-part-ii/feed/ 105 https://vgmag.ir/news/%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-the-last-of-us-part-2-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%b3%d8%a7%db%8c%d8%aa%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%ae%d8%aa%d9%84%d9%81/ https://vgmag.ir/news/%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-the-last-of-us-part-2-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%b3%d8%a7%db%8c%d8%aa%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%ae%d8%aa%d9%84%d9%81/#respond Mon, 01 Jun 2020 16:55:10 +0000 https://vgmag.ir/?p=105175 توجه داشته باشید که نقد و بررسی THE LAST OF US part 2 دارای اسپویل نمی باشد.

IGN :

جلو های بصری و همچنین صداگزاری هایی مانند: پاشیدن خون، ضربات با صلاح سرد توانسته خشونت و جذابیت بیشتری به بازی اضافه کند.

سیستم تیر اندازی بازی نسبت به نسخه اول پیشرفت قابل ملاحظه ای داشته به طوری که هرزمان صدای شلیک گلوله را میشنوید حس واقعی بود را دارد بطوری که انگار یکی کنار شما تیر میزند.

در بیشتر صحنات موقع رو به رو شدن با استاکرها و کلیکرها هیجان و برخی اوقات ترس را به همراه دارد.

GAMESPOT :

سایدکوئست های زیادی به بازی اضافه شده که واقعا انجام دادن آنها بسیار جالب و حاوی نکات قابل توجه است.

بازی تمام اکشن نیست و شما در برخی مواقع میتوانید با حالت “مخفی کاری” و بدون ریختن قطره ای خون از میان دشمنان عبور کنید.

EUROGAMER :

بازی شاید خیلی بالانس نباشد ولی این بالانس نبودن خودش هم جذاب شده است. بازی روی درجه سختی معمولی و نورمال هم چالش برانگیز و سخت است و شما حتی در دقایق پایانی بازی هم نمیتوانید حریف همه شوید.

بازی با اینکه ساختاری خطی دارد گاهی واقعا بازی مثل بازی های open-world به نظر میرسد. جستجو در محیط و برداشتن ابجکت های مختلف امری ساده در بازی نیست و یکی از اصلی ترین مکانیک های بازی به شمار میرود.

]]> https://vgmag.ir/news/%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-the-last-of-us-part-2-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%b3%d8%a7%db%8c%d8%aa%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%ae%d8%aa%d9%84%d9%81/feed/ 0 https://vgmag.ir/reviews/%d8%a2%d8%ae%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%d9%87-l-%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-the-last-of-us/ https://vgmag.ir/reviews/%d8%a2%d8%ae%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%d9%87-l-%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-the-last-of-us/#comments Sat, 08 Jun 2013 18:43:22 +0000 http://gameemag.ir/?p=11538 نام بازی :The Last Of US

سازنده بازی:Naughty Dog

ناشر:Sony Computer Entertainment

پلتفرم:PS3

تاریخ انتشار: جمعه 24 خرداد 1392

سبک بازی:Action-adventure, survival horror

مقدمه:

جهانی را تصور کنید که همه چیز و همه کس بر علیه شما هستند. در سرزمینی که شما از آن عبور می کنید پر از موجودات و دشمنان دلهره آور است که در گوشه تاریک به طور مخفیانه کمین کرده اند. هر گامی که به جلو می روید شما را به نابودی نزدیک تر می کند. شما در این سرزمین به دنبال قطعه ای با ارزش هستید که ارزش جنگیدن را  دارد. The Last of Us بازی ای است که در پایان با روح و احساسات یک انسان روابط خاصی برقرار می کند. شما در این بازی تجربه ای را کسب می کنید که از اکثر بازی های مدرن بعید خواهد بود.
همیشه بازی های انحصاری PS3 غوغا می کنند مخصوصا بازی هایی که Naughty dog بسازد. Uncharted می تواند مثال خوبی از یکی از بازی های موفق PS3 باشد. پس از Uncharted 3 استودیو Naughty Dog در سکوت فرو رفت اما این سکوت تنها تا نمایشگاه Spike 2011 ادامه یافت. همه منتظر بودند این بار این کمپانی چه چیزی را می خواهد به نمایش بگذارد تا این که بازی به نام The Last Of US (آخرین ما) معرفی شد. در تریلر ی که از این آی پی جدید در Spike 2011 به نمایش آمد ابتدا درون خانه ای را نشان می داد که یک دختر به سمت در می رود (این دختر کیست؟) و می بیند که یک مرد میانسال با یک انسان معمولی در حال درگیری است ، دختر به کمک مرد میانسال می آید (آن مرد کیست ،چه ارتباطی میان آن دو است). آن دو به طبقه پایین می روند و با انسان های زامبی نما رو به رو می شود (گویا تنها یک دشمن وجود ندارد) و با یکی از آنها می جنگند و سپس فرار و ….. این تریلر عطش گیمر ها را سیراب نکرد بلکه بر عطش آنها افزود… پس از آن از این بازی خبر ها و تصاویر و تریلر هایی منتشر شد تا E3 2012 . در E3 2012 از این بازی تریلری از گیم پلی بازی منتشر شد که همه را به شوک برد و حاضران پس از تریلر بلند شده و برای این بازی دست زدند.

داستان:

داستان بازی در آخرالزمان اتفاق می افتد که بیشتر جمعیت سرزمینی مخوف توسط نوعی قارچ به نام cordyceps مسموم شده اند و به یک آدمخوار تبدیل شده اند. هسته ی اصلی این عنوان ، عفونتی است که توصیف نشدنی است، و ممکن است این عفونت به گیمر نیز سرایت کند!!! . با این حال حوادث بزرگتری در این بازی طراحی شده که بازیبازان در طول بازی با این حوادث مواجه خواهند شد، در این عنوان دو شخصیت به نام های Joel و Ellie ایفای نقش می کنند و در یک سرزمین نفرین شده به دنبال چیزی با ارزش هستند. این دو شخصیت شبیه به کاراکتر های Lee Everett و Clementine هستند که در سال گذشته در عنوان The Walking Dead ایفای نقش می کردند.
Joel  یک فروشنده مواد مخدر است که بعد از 20 سال دختر چهارده ساله ای به نام { Ellie } را به همراه Tess که یک قاچاقچی است می بیند. Ellie و Joel همانند یک پدر و دختر هستند. آن ها سفر های خود را از نقاط مختلف آمریکا آغاز می کنند، در این سفر آن ها با حوادث مرگباری دست و پنجه نرم می کنند و با شخصیت های کج و معلول به مبارزه می پردازند. متاسفانه در بعضی از لحظات بازی گیمر دچار افسردگی می شود و به علت حس همزاد پنداری خود را به جای کاراکترهای بازی قرار داده و مصیبت را بر سر خود احساس می کند.

سلاح ها:

در این بازی یک مبارزه ی کاملا مستقیم و رو به جلو را تجربه خواهید کرد. بازیباز می تواند انواع سلاح ها مانند: اسلحه، تپانچه، تفنگ ساچمه ای، و تفنگ شعله افکن را انتخاب کند و با موجودات عجیب و غریب به مبارزه بپردازد. بازیباز همچنین می تواند سلاح های خود را در یک نیمکت که در مکان های خاص بازی یافت می شود به روز رسانی کند و سلاح های خود را تقویت کند. در این بازی تیر و کمان در دسترس گیمر قرار دارد، اما استفاده از کمان در اکثر مواقع زیانبار است.

گیم پلی:

اگر بخواهیم از گیم پلی بازی سخن بگوییم می توان گفت گیمر در این بازی بیشتر در فضاهای باز و گسترده به مبارزه می پردازد. یکی از نکاتی که به شدت توصیه می شود این است که در هنگام بررسی یک منطقه از کوکتل مولوتف و بمب های دودی بیشتر استفاده کنید. شما همچنین می توانید برای دفاع از خود از سلاح هایی مانند: تبر و چوب بیس بال استفاده کنید. ضرباتی که کاراکتر ها به دشمنان و موجودات مخوف وارد می کنند کاملا طبیعی است و گیمر را به ادامه ی مبارزه فرا می خواند. شاید گیم پلی بازی در نگاه اول  از سیستم عمیقی برخوردار نباشد و همانند اکثر بازی های زامبی کشی روال یکسانی داشته باشد، اما نقطه ی قوت این بازی افزایش مهارت بازیباز است. شما این توانایی را دارید که سلامت Joel را ارتقا دهید، سرعت بیشتر، گشتن بیشتر، گوش دادن از راه دور، این عوامل بخش کوچکی از گیم پلی بازی را تشکیل می دهد. اما در نهایت این مهارت کاراکتر ها است که بازی را بسیار سرگرم کننده می کند و شانس ما را در مبارزه با دشمنان را نیز بیشتر می کند.

معرفی دشمنان:

دشمنان توسط گاز گرفتن گلو که شما این موضوع را بیشتر در بازی رزیدنت اویل مشاهده کرده اید ، خون شما را آلوده می کنند. در این بازی موجودات دیگری هم هستند که خون را به راحتی آلوده می کنند، یکی از این موجودات Clickers نام دارد. Clickers ها موجودات نابینایی هستند که به صدا حساسیت فوق العاده ای دارند، طوری که آن ها با شندین کوچکترین صدا ، دچار جنون سنگینی شده  و به دنبال صدا می روند. Runners ها موجوداتی هستند که بر سمت چشم شما حمله می کنند، آن ها بسیار چالاک و سریع هستند و می توانند بر روی پاهای خود بایستند. موجودات سوم موجوداتی هستند که خون را بسیار آلوده می کنند و حتی گیمر را به فنا می دهند !!!، این موجودات موجوداتی پف کرده هستند و بسیار آهسته حرکت می کنند. درست است که این موجودات  به آرامی حمله می کنند ولی می توانند به صورت ناگهانی  گلوی شما را بگیرند و خون شما را آلود کنند.

دوستان شما:

برای مقابله با برخی دشمنان می توانید قبل از شرایط ارائه شده در مکان های مناسب به تنظیم بمب بپردازید و آن ها را با نزدیک کردن به بمب نابود کنید. در این بازی طوری بر روی زاویه ی دید کاراکتر کار کرده اند که می توانید برخی دشمنان را از لبه دیواره ها مشاهده کنید. ما این موضوع را  در بازی Hitman Absolution مشاهده کردیم. در این بازی که Joel و Ellie با همکاری یکدیگر صحنه های حیرت انگیزی را به وجود می آورند. در این بازی جزییات پیچیده ای مانند خون ریختن از دست Joel و Ellie که باعث می شود چهره ی قهرمانان داستان مات زده شود نیز وجود دارد.
شخصیت هایی در صحنه حاضر می شوند که از Joel و Ellie حمایت می کنند. این شخصیت ها Troy Baker و Ashley Johnson نام دارند. Troy Baker در بیشتر مواقع به Joel کمک می کند و آن ها را از شر دشمنان می رهاند، در حالی که Ashley Johnson در برابر Ellie برتری خاصی دارد. او یک شخصیت بی عیب و نقص است. Ashley Johnson از خصوصیات ویژه ای برخوردار است و در مواقع ضروری Ellie را از خطر نجات می دهد، در واقع می توان گفت که: حمایت از قهرمانان داستان ایده ی بزرگی است. همچنین این بازی می تواند برنده ی جایزه ی اسکار و برنده ی جایزه ی Gustavo Santaolalla شود.

موسیقی های این عنوان بر اساس ترس و وحشت ساخته شده و گیمر در هنگام شنیدن موسیقی های بازی ترس در وجودش حکم فرما می شود.

بخش چند نفره:

در بخش چند نفره بازی شما می توانید به عنوان یک شکارچی با دشمنان مبارزه کنید. در بخش چند نفره بازی مبارزات انتخاباتی نیز وجود دارد. در این بخش شما می توانید یک قبیله ایجاد کنید و یا به قبیله ای بپیوندید و برای زنده ماندن با آن ها همکاری کنید. این موضوع بدان معناست که شما باید از تجهیزات خود محافظت کنید، در هنگام انجام ماموریت ممکن است که هم تیمی شما توسط Clickers { که در بخش معرفی دشمنان به معرفی این موجودات پرداختیم } بیمار شود، این اتفاق شما را مجبور می کند تا با موجودات مبارزه کنید و یا حتی  به طور خاصی آن ها را بکشید.

نتیجه گیری:

شاید بگویید چرا این همه زمان باید منتظر ماند تا یک بازی در این حد را بازی کنیم. ولی با کمی تامل متوجه می شوید که این زمان است که به شرکتهای بزرگ اجازه خلق چنین آثاری را می دهد و همین انتظارهاست که ارزش یک بازی همانند The Last Of Us را دو چندان می کند. اگر Ps3 دارید در تهیه و انجام این بازی لحظه ای درنگ نکنید. چون با یک بازی واقعی روبرو هستید. به معنای کلمه بازی.

شاید این بازی را می توان جزو آخرین شاهکارهای کنسول Ps3 دانست که منتظر به دنیا آمدن Ps4 هستند.

جزو آخرین بازمانده ها

The Last Of Us

نویسنده: سید محمد امین سکاکی