اولین تفاوت بزرگ مجموعه بازی Ace Combat نسبت به دیگر آثار ژانر مبارزات هوایی در داستان‌سرایی خود را نشان می‌دهد. در شرایطی که اکثر بازی‌های این سبک تنها روی گیم‌پلی و مواردی از جمله گرافیک تمرکز داشته‌اند، Bandai Namco همواره اهمیت مناسبی به داستان داده و این بخش از ساخته‌های خود را فراموش نکرده. بعد از Ace Combat Assualt Horizon در نسل گذشته که سعی کرده بود بیشتر به اثری جنگی با تم مشابه با Call of Duty گرایش پیدا کند، اینجا با ادامه‌ای برای خط داستانی اصلی مجموعه طرف هستیم. ب

از هم میان کشورها و امپراتوری‌های حاضر در دنیای Ace Combat جنگی تازه شکل گرفته و گیمر به عنوان یکی از خلبان‌های حاضر در این درگیری باید ماموریت‌های مختلف را پشت سر بگذارد. مسئله‌ اصلی که بعد از پشت سر گذاشتن چند ماموریت متوجه آن می‌شوید این است که با صرف نظر از داستان عملا ساعت‌های لذت‌بخش‌تری را سرگرم Ace Combat 7 می‌شوید. نه تنها داستان این عنوان جذابیت خاصی نداشته و روایتی کاملا کلیشه‌ای دارد بلکه شباهت بیش از اندازه نام‌ها در آن باعث شده که گیمر عملا بعد از مدتی خود را نقش خلبانی ببیند که تنها باید هواپیما‌ها یا اهداف زمینی مختلف دشمن را هدف قرار داده و نهایتا ماموریت بعدی را شروع کند.

دیگر ضعف داستان Ace Combat 7 در نوع روایت آن خود را نمایان می‌کند. مشخص نیست سازندگان بازی به چه دلیلی تصمیم گرفته‌اند بخش اصلی روایت داستان را برعهده یک تعمیرکار هواپیما قرار بدهند و ساختاری را ایجاد کنند که قهرمان اصلی داستان نام یا مشخصات خاصی نداشته باشد تا گیمر خود را در جای او ببیند. مسئله‌ای که هرچند یکی از اصول ثابت روایت داستان به شمار می‌رود اما باعث شده رقابت میان قهرمان داستان و شخصیت منفی کلیدی که خلبانی کهنه‌کار و باتجربه است به هیچ‌وجه شکل و شمایلی واقعی به خود نگیرد.

بعد از چشم‌پوشی از داستان وارد جریان اصلی بازی می‌شود. جریانی که در ابتدای آن باید هواپیمای خود را انتخاب کرده، تجهیزات مورد نظر را روی آن قرار داده و وارد ماموریت شوید. در گذشته معمولا روند اصلی بازی تعیین می‌کرد که بهترین انتخاب از میان هواپیما‌ها چه گزینه‌ای است اما اکنون شما با انجام هر ماموریت، اعتبار به دست آورده و باید از آن برای آزاد کردن هواپیما‌های جدید یا تجهیزات هر کدام از آنها اقدام کنید. تنها کافیست تمرکز خود را روی یکی از شاخه‌های اصلی فروشگاه بازی بگذارید تا نهایتا از دید امکانات با کمبود خاصی روبرو نشوید و با پیشرفت در بازی، اعتبار لازم را به دست آورده از آن برای خریداری هواپیماهای قدرتمندتر استفاده کنید.

ساختاری که شاید تنها از دید تنوع بصری در زمینه طراحی هواپیما‌ها برای گیمر کمی آزاردهنده باشد اما تاثیر خاصی روی گیم‌پلی ندارد. همین روال برای تجهیزات تهاجمی هر کدام از هواپیماها نیز صدق می‌کند که باید به صورت جداگانه برای هر نمونه موجود خریداری شود. نکته‌ای که شاید در این زمینه نسبت به نسخه‌های قبلی پیشرفت اندک اما مناسبی را شکل داده باشد، پرک‌هایی است که گیمر می‌تواند روی هواپیمای انتخاب شده قرار دهد. هر کدام از این پرک‌ها (Perk) قابلیت جانبی خاصی را به همراه داشته و به صورت کلی روی ارتقای خصوصیات هواپیمای گیمر تاثیر مثبت دارند.

در ادامه و با وارد شدن به جریان اصلی ماموریت مطمئنا بیش از همه چیز به یاد نسخه‌های کلاسیک این مجموعه خواهید بود. به جز درگیری‌های هوایی، برخی ماموریت‌ها تمرکز خود را روی اهداف زمینی قرار داده و ساختار خاص دیگری را به نمایش در نمی‌آورند. در این میان سازندگان بازی سعی کرده‌اند با اضافه کردن برخی چالش‌های اضافی به تنوع طراحی مراحل بیافزایند که البته در انجام این کار نیز در سطح مناسبی موفق بوده‌اند. از جمله این چالش‌ها می‌توان به مرحله‌ای اشاره کرد که اطلاعات رادار از آن حذف شده و گیمر باید هر کدام از اهدافی که در جریان بازی می‌بیند را ابتدا شناسایی و در ادامه برای از بین بردن آنها اقدام کند.

در کنار این موارد شاهد حضور مرحله‌ای نیز به سبک Ace Combat 7 هستیم که در آن ابتدا گیمر باید مسیری پر پیچ و خم را با ارتفاعی پایین پشت سر گذاشته و در ادامه پایگاه دشمن را مورد حمله قرار دهد. اصول مورد استفاده از سوی سازندگان بازی Ace Combat 7 همچون شمشیری دو لبه، نکات مثبت و منفی مختلفی را به همراه داشته. تمرکز بیش از اندازه روی طراحی مراحل کلاسیک مجموعه باعث شده استاندارد مناسبی در تمامی آنها دیده شود اما از سویی تنوع و تازگی کار را با کاهشی قابل توجه مواجه کرده.

مسئله‌ای که شاید برای طرفداران تازه این مجموعه به عنوان یک ضعف در نظر گرفته نشود اما می‌تواند حسی تکراری را در میان کسانی به وجود آورد که اکثر قسمت‌های مجموعه ساخته شده توسط Bandai Namco را تجربه کرده‌اند. نهایتا نباید برخی جنگ‌های هوایی خاص را فراموش کنیم که بعضا گیمر با آنها  روبرو شده و به شکلی روشن مهارت‌های او را به چالش می‌کشند. با وجود تمام توضیحات ارائه شده اما همچنان گیم‌پلی Ace Combat 7 جذابیت‌های گذشته را برای بار دیگر زنده کرده و جان دوباره‌ای به آنها دهد. جذابیت‌هایی که متاسفانه در هیچ اثر دیگری از این ژانر پیدا نمی‌شود.

با اتمام بخش داستانی احتمالا به سراغ قسمت آنلاین و چند نفره می‌روید تا اولین بتل رویال هوایی را تجربه کنید. جدای از تمامی سبک‌های استاندارد بخش چند نفره آنلاین که در این اثر نیز حضور دارند با بتل رویال طرف هستیم که اولین بار در اثری مانند Ace Combat 7 پیاده‌سازی شده. بخشی از قسمت آنلاین که نهایتا گیمری با بیشترین امتیاز کسب شده در آن رتبه اول را به دست آورده و به عنوان پیروز نهایی رقابت معرفی می‌شود. هرچند حضور بخش آنلاین و چند نفره در ژانر مبارزات هوایی به خودی خود یک امتیاز قابل توجه است اما آیا با روندی راضی کننده در آن طرف هستیم؟

جواب را شاید بتوان با همان تجربه اولیه متوجه شد. هرچند جنگ هوایی با کاربرهای آنلاین در نهایت جذاب و البته متعادل طراحی شده اما بعد از مدتی وارد یک چرخه تکراری دنبال کردن هدف در مسیری دایره‌‌ای شکل و شلیک موشک می‌شود. موشک‌هایی که البته توانایی رسیدن به هدف را در چنین مانور هوایی نداشته و امتیازی را برای گیمر به همراه ندارند. اصلی‌ترین ضعف بخش آنلاین Ace Combat 7 در کم بودن درگیری میان گیمرها خود را نشان می‌دهد. عملا شما در هر مسابقه تنها چند بار فرصت شلیک موفق را به دست آورده و همین موضوع باعث می‌شود قسمت چند نفره این بازی توانایی نگه داشتن مخاطب برای زمانی طولانی را در اختیار نداشته باشد.

زمانی که با اثری این چنین روبرو هستیم، گرافیک به خصوص از دید طراحی جزئیات بیش از گذشته مورد توجه قرار می‌گیرد. انتظارات از بازی که به خصوص در زمینه انیمیشن، طراحی خاص را به همراه ندارد و در آن خبری از شخصیت‌های مختلف نیز به شکلی خودکار در دیگر قسمت‌ها بالا می‌رود. از دید طراحی هواپیماها، Ace Combat 7 بهترین محصولی است که صنعت بازی تاکنون روانه بازار کرده. هر آن چیزی که در این بازی می‌بینید و براساس هواپیما‌های واقعی طراحی شده، از دید جزئیات در سطح بسیار خوبی قرار می‌گیرد.

همین روند در ارتباط با افکت‌های بصری و نورپردازی نیز صدق می‌کند. هرچند بسته کلی از دید بصری رضایت‌بخش است اما با نزدیک شدن به سطح زمین و تماشای بافت‌هایی که همچنان کیفیت لازم را به همراه ندارید شاید کمی ناامید شوید. ناامید که بعد از سال‌ها غیبت انتظار داشتید در بازی که روی PS4 و Xbox One اجرا می‌شود حداقل از دید طراحی سطح زمین با نتیجه بهتری سر و کار داشتید. بازی Ace Combat 7 به صورت کلی اثری باکیفیت و البته سرگرم کننده است. بازی که تمام نیازهای تعریف شده برای لذت بردن از ساخته ژانر مبارزات هوایی را به همراه دارد اما در عین حال به جز حالت چند نفره آنلاین و پشتیبانی از واقعیت مجازی آنچنان حرف جدیدی برای گفتن ندارد. واقعیت مجازی که از دید گیم‌پلی تغییر خاصی را ایجاد نکرده و بازی را زاویه دید داخل کاکپیت به تصویر می‌کشد و می‌تواند برای مدتی کوتاه تجربه‌ای جدید را به همراه داشته باشد. (نقد و بررسی Ace Combat 7)

حال توضیحات تیم تحریریه این مجله در خصوص این شماره:

پنجمین شماره مجله بازینامه، امروز منتشر شد. این برای پنجمین ماه متوالی است که مجله بازینامه منتشر می شود. مجله‌ بازینامه هنوز بر اصول خود باقی مانده است و مطالب آموزشی بسیار زیادی در این مجله آورده شده است.همانند هر شماره، به غیر از مطالب آموزشی، مطالب متنوع و جذاب دیگری در مجله وجود دارد که مطالعه آن‌ها خالی از لطف نیست. پرونده این شماره مربوط به بازی «هیتمن: آمرزش» می‌شود که تیم آنالیز این مجله نکات بسیار خوبی در رابطه با این بازی گوشزد کرده‌اند. همچنین می‌توانید مقاله بررسی دقیق معماری کنسول «پلی‌استیشن ۴» را نیز مطالعه بفرمایید.

شماره پنجم نیز مانند شماره‌های قبلی رایگان است و برای مطالعه مجله نیاز به پرداخت هیچ هزینه‌ای نیست.

عکسی از قسمتی از این شماره:

در انتها لینک های دانلود این شماره:

 نسخه رایانه:

کیفیت HD

کیفیت خوب

کیفیت معمولی

نسخه موبایل:

کیفیت HD

کیفیت خوب

کیفیت معمولی

شماره پنجم مجله بازینامه منتشر شد

روزهای خاکستری یک بازی سطحی، کم عمق و قابل پیش بینی است که کاملا شلخته و درهم و برهم و تنها با اهداف تجاری ساخته شده است و خریداران بازی ایرانی را از این صنعت به کلی دلزده و ناامید می کند.

نمی دانیم چه اصراری است که در این اوضاع بد اقتصادی و مشکلات تورم و کسری بودجه دولت، هرکسی که از شغلش دست می کشد به سراغ بازی­سازی می آید؟ ساخت یک بازی رایانه ­ای یک پروسه فنی، علمی و با برنامه و قاعده است که باید توسط متخصص و کاردان آن پیش برود. متاسفانه در اغلب پروژه های بومی این روند دقیق پیگیری نمی شود و نتیجه اش افزایش قارچ مانند بازی های بی کیفیت و درجه چند داخلی است که مخاطبان ایرانی را دلسرد کرده و بازارش را خراب تر از وضعیت حال حاضرش می کند.

نمونه اش هم بازی روزهای خاکستری که با اصرار سازندگانش با موتور قدرتمند UDK ساخته شده و ای کاش که این اتفاق نمی افتاد؛ چرا که باید مدت ها وقت برای آموزش و یادگیری کار با آن صرف گردد. بازی به سبک اول شخص ساخته شده که به طور پیش فرض بسیاری از المان های آن در انجین UDK تعبیه گردیده و کار ساخت یک بازی دم دستی را ساده تر می کند.

سلاح های بازی به طور واضحی از بازی های اول شخص مشابه نظیر Call of Duty برداشته شده اند و کدهای دکمه زنی (QTE) و انیمیشن های از پیش تعریف شده دوربین اول شخص نیز از بسیاری از مراجع اینترنتی دانلود شده اند و یا در حالت خوشبینانه، پکیج های آماده آن خریداری گردیده. هوش مصنوعی دشمنان و چیدمان محیط نیز از زحمات استدیو بازی می باشد که نتیجه آن یک شلم شوربای بزرگ و بی در و پیکر می باشد.

در این میان صحبت از گیم دیزاین خنده دار است و دشمن ها به صورت دیمی در میان مراحل کاشته شده اند. صدا برداری و دیالوگ ها هم ظاهرا با دستگاه های موبایل و توسط همان اعضای تیم سازنده ضیط شده که این همه بی کیفیت و پر از نویز و هواست! در این گیر و دار، داستان بازی درباره یک کشور خارجی است و با وجود نو بودن سوژه عملا چیزی برای عرضه به بازیکن ندارد.

شاید در حین بازی کردن این عنوان به تعدادی نکات مثبت و قابل تامل در طول بازی نیز بربخوریم و متوجه فعالیت های تیم سازنده بشویم ( که واقعا همین گونه است ) ولی چه فایده که در نهایت روزهای خاکستری نمره مردودی می گیرد.

جالب است که با تمام این نکاتی که گفته شد، به عقیده ما روزهای خاکستری از حدود 70 درصد بازی های اکشن اول شخص داخلی در سطح بالاتری قرار می گیرد!

اصرار تیم های کوچک و مستقل داخلی را که نهایتا بین 3 تا 5 نفر نیرو دارند را به ساخت بازی های وسیع و سطح بالا نمی فهمیم. با این منابع اگر استدیو هخامنش به سراغ یک بازی موبایلی Casual و کوچکتر می رفت؛ قطعا می توانست بازی بهتری را تولید کند و با عنایت به این که روزهای خاکستری تولید دوم این استدیو می باشد، هیچ بهانه ای قابل پذیرفتن نیست.

بازی حادثه در تهران نیز اولین کار همین استدیو می باشد که متاسفانه آن هم از کیفیت نامناسب و پایینی برخوردار بود. وارد کردن چنین بازی هایی به عنوان محصول ایرانی به بازار کشور برای درآمد زایی، خیانت بزرگی به دیگر بازیسازان زحمت کش و فعال کشور است؛ چرا که غالب مخاطبان را به کلی از بازی های ایرانی دلزده کرده و خریدهای آتی آن ها را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

شما چه فکر می کنید؟ آیا روزهای خاکستری را تهیه کرده اید؟ کیفیت و ساخت آن را چگونه و در چه حدی دیدید؟ آیا با برخوردهای محکم و سفت و سخت با این دست بازی ها، برای بازگرداندن بازی سازان واقعی به جایگاه خودشان موافقید؟

بازی راز روشن اگر توسط توسعه دهندگان و سرمایه گذارانش مورد توجه جدی قرار نگیرد، ممکن است بودجه، زمان و نامی که با خود یدک می کشد را به قهقرا ببرد.

در یکی از نمایشگاه های رسانه های دیجیتال بود که از بازی « راز روشن » که به معرفی شهید احمدی روشن و وقایع مرتبط با انرژی هسته ای می پردازد؛ رونمایی شد و دمویی از آن نیز در نمایشگاه پخش گردید. دمویی که قسمتی از گیم پلی بازی را نشان می داد و استقبال عمومی خوبی نیز از آن گردید، به طوری که عده ای راز روشن را انفجاری در صنعت گیم ایران دانستند. در آن زمان سازندگان بازی مدعی بودند که این دمو در کمتر از سه ماه ساخته شده و بازی نهایی بسیار بهتر و متفاوت تر نیز خواهد شد.

       در دموی مذکور، ابتدا بازی کننده با رانندگی در خیابان های تهران به محل خاصی می رسد. ماشینش را کناری پارک می کند و سپس متوجه می شویم که او یک نیروی پلیس مخفی است که به نیروهای پشتیبانی دستور وارد شدن به محل را صادر می کند. سپس بازیکن به نیروها دستور وارد شدن به ساختمان و باز کردن در را می دهد. با طی کردن حیاط خانه تحت نظر و ورود به ساختمان، نیروهای دشمن به یکی از افراد پلیس شلیک می کنند و بازیکن ما در یک حرکت آرتیستی به کناری می جهد و نیروی دشمن را با شلیک گلوله از پای در می آورد. البته این دمو قسمت های دیگری دارد که فعلا به آن نمی پردازیم. شما می توانید نیم نگاهی به این ویدئو در سایت آپارات بیاندازید.

       صرف نظر می کنیم از این که این چند دقیقه گیم پلی، کاملا کپی برداری شده از چندین بازی غربی بوده و مشخص است که بر خلاف ادعاهای نوآوری و اورجینال بودن ایده ها، سازندگان به جای فنی عمل کردن و طراحی درست گیم دیزاین، بازی کننده های خوبی هستند و از بازی های روز دنیا با خبر بوده و حتی شاید در آن ها غرق شده اند. بعید ندانیم که این دمو تنها یک تست اولیه از امکان پیاده سازی قابلیت ها بوده و قطعا در نسخه نهایی شاهد چنین مواردی نخواهیم بود.

       از این زاویه به موضوع بنگریم که با فرض واقعی بودن دموی حاضر، در همین دموی چند دقیقه ای چندین نوع گیم پلی کاملا مختلف نمایش داده می شود: رانندگی با ماشین، کارکتر سوم شخص و راه رفتن، دویدن، تیراندازی و پرش در حین شلیک، توانایی دستور دادن به نیروهای خودی و مدیریت نیروی ویژه و در نهایت امکانات یک بازی ماجرایی یعنی داشتن انواع آیتم ها مثل دست بند، دفترچه یادداشت، بی سیم و استفاده از این اقلام در بازی! تیم های ایرانی در بهترین حالت یک تا دو سال زمان صرف ساخت تنها یکی از این مدل گیم پلی ها صرف می کنند. سه ماه که دیگر جای خود دارد. اوضاع وقتی بدتر می شود که دموی بازی ای را تماشا کنیم که از انجین Unity بهره می برد، موتور پایه ای که به ساخت بازی های موبایل و کوچک شهرت و توانایی دارد، نه ساخت چنین بازی وسیع و گسترده ای! البته تیم سازنده ادعا دارد که قدرت این انجین را با کارهای « خاص » خود بسیار بالاتر برده است؛ اهل فن اما می گویند که چنین چیزی فقط در Shader نویسی امکان دارد و عکس هایی که تا به حال از بازی منتشر شده نشان می دهد که از Shader های پیش فرض یونیتی استفاده شده و تغییری رخ نداده است.

از زمان آن نمایشگاه تا به حال هم نه دموی جدیدی از بازی منتشر شده، نه عکسی که نشان بدهد همه این ها واقعیت داشته و خلاصه هیچ! حتی بعد از رونمایی گسترده و مصاحبه های دهان پر کن که از بازی شد، هنوز از بُعد فنی بازی چیزی نمی دانیم و جز تعدادی تصویر از پیش رندر شده، « راز روشن » مثل یک معمای تاریک برایمان شده است. هر چند وقت یک بار هم یک خبر و درگوشی در حد شایعه از بازی می آید و فراموش می شود. یک روز می گویند این بازی به سبک Open World ساخته می شود،  ولی تنها سه ساعت گیم پلی دارد! (حالا تناقض این دو را اصلا کاری نداریم. چطور انجین یونیتی چنین توانایی را دارد؟) یک روز خبر می پیچد که بازی « راز روشن » یک میلیارد تومان بودجه گرفته و قرار است بزرگ ترین سرمایه گذاری گیم ایران باشد! دوباره بعد از مدتی صداهایی می آید که این بازی بر روی پلی استیشن3 و ایکس باکس 360 هم منتشر خواهد شد! ما هم که دیگر عادت کرده ایم، فقط چشممان را می بندیم و منتظر می مانیم تا تاریخ عرضه بازی. هر چند که آن هم اسفند 92 اعلام شده بود و در سکوت گذشت و ما هنوز سبک بازی را نیز نمی دانیم…

       نه قصد قیل و قال داریم و نه دعوا و درگیری و آبروریزی. مدیران فرهنگی نسل جوان بهتر است بدانند که سهل‌انگاری و بی‌اعتنایی به فرآیند تولید و ساخت با هیچ توجیهی قابل پذیرش نیست و اگر می خواهید که راز روشن، فتح بابی باشد برای یک حرکت گسترده و فزاینده در حوزه بازی سازی، باید از متخصصین آن صنعت استفاده کرد. با زبان بی زبانی و کاملا دلسوزانه می گوییم که مواظب باشید مبادا نام شهید کشورمان در بلند پروازی های سیاسی، غیر علمی و عجولانه زیر سوال رود. امیدواریم که اشتباه کنیم.

]]> https://vgmag.ir/articles/%db%8c%d8%a7%d8%af%d8%af%d8%a7%d8%b4%d8%aa%db%8c-%d8%a8%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d8%b1%d8%a7%d8%b2-%d8%b1%d9%88%d8%b4%d9%86/feed/ 27 https://vgmag.ir/look/%d8%a7%d9%88%d9%84%db%8c%d9%86-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87-rayman-origins/ https://vgmag.ir/look/%d8%a7%d9%88%d9%84%db%8c%d9%86-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87-rayman-origins/#comments Sun, 20 Nov 2011 19:56:14 +0000 http://gameemag.ir/?p=4223 همیشه در میان بازی های پر سر و صدای هر سال، بازی های ساده و بی ادعایی پیدا می شوند که گیمرهای زیادی را جذب خود می کنند. بازی Rayman : Origins هم یکی از همین بازی ها می تواند باشد. شاید ظاهر و تصاویر کارتونی بازی، این شبهه را بوجود بیاورد که این بازی مخصوص کودکان است، اما اگر اینطور فکر می کنید، بهتر است حتما در این ویدئو لحظاتی با ما باشید تا لذت این بازی را از نزدیک تجربه کنید.

[download id=”1118″]                             [download id=”1119″]