سال 2029 <> دنیایی که روزگاری تنها با سیاست های قدرت های دنیا محاصره شده بود، فراموش شده است. دیگر خبری از جنگ های منطقه ای، لشکرکشی به کشور های خاورمیانه و درگیری های سیاسی نیست. دنیای 2029 در نگاه نویسندگان «دیاس‌اکس» دچار بحرانی جدی تر شده. اختلاف به نژاد یا محل زندگی ارتباطی ندارد. این انسان ها هستند که تغییر کرده و بایستی برای مقابله با خود دست به ترور، شلوغی و هرج و مرج بزنند. مرز هایی که علم در این روز ها تعیین کرده شکسته شده و ساختار فیزیکی انسان ها دست خوش تغییرات گسترده ای شده. چیزی به نام معلولیت جسمانی یا قطع عضو در دنیای دیاس‌اکس معنا ندارد. محققان توانسته اند با پیشرفت علم و فناوری انسان ها را به اصطلاح بهبود داده و نسل جدیدی از بشر را شکل دهد. نسلی که با قطعات مکانیکی در هم آمیخته شده و دیگر شباهتی به گذشته ندارد. در قسمت گذشته از دیاس‌اکس که با نام «انقلاب بشر» شناخته می شد، تعدادی از شرکت های قدرتمند دنیا انسان های بهبود یافته را شکل داده و آن را در میان مردم تمامی نقاط دنیا گسترش دادند. دو سال از ماجراهای قسمت قبلی می گذرد. پروتوکل خاصی فعال شده و انسان های بهبود یافته را به فرار یا درگیری با نزدیکانشان وادار کرده. دیدگاه انسان های طبیعی یا بهتر است بگوییم معمولی برای همیشه نسبت به بهبود یافته ها تغییر کرد. این شروعی برای یک جنگ نوین و بی پایان است.

آدام جنسن، شخصیت معرفی شده در قسمت پیشین اینبار نیز در نقش قهرمان اصلی قرار گرفته و به عنوان یکی از نیروهای مخصوص پلیس اینترپل ماموریت پیدا می کند تا به مقابله با انسان های بهبود یافته برود. تنها یک مشکل بزرگ در این میان وجود دارد. جنسن خود بهبود یافته است و همین داستان را با چالشی جدی روبرو می کند. در بخشی از معرفی شکاف میان انسان ها می بینیم که یکی از رهبران گروهک های مرتبط به انسان های بهبود یافته، ماموریت و هدف جنسن را به چالش می کشد. « تو خودت یکی از مایی چه طور می تونی حالا بر علیه ما بجنگی» یکی از اصلی ترین مسائلی که همواره در قسمت های مختلف این مجموعه مطرح می شود، انتخاب است. برخلاف عناوین مشابه اینجا هیچ چیز بین سیاه و سفید تقسیم نمی شود. تمامی انتخاب هایی که در مقابل گیمر قرار می گیرند، خاکستری با حتی بی رنگ هستند. تا زمانی که انتخاب مورد نظر از سوی گیمر صورت نگیرد، هیچ کس متوجه پیامد های بعدی آن نمی شود. سازندگان بازی در استودیوی «ایداس مونترال» توضیح داده اند که هرچند انتخاب های گیمر از عنوان پیشین به این بازی منتقل نمی شود اما همچنان تصمیمات نقش کلیدی در پیشرفت داستان داشته و تاثیر مستقیمی در پایان بندی شکاف میان انسان ها دارد.

اما از بعد ساختار کلی بازی یا همان گیم پلی شاهد تغییر آنچنانی در این عنوان جدید نیستیم. سازندگان بازی با توجه به استقبال خوب از قسمت قبلی سعی کرده اند، نکات مثبت گذشته را به بازی جدید منتقل کرده و تنها تمرکز خود را روی پیشرفت آنها قرار دهند. همچنان بازی به صورت اول شخص دنبال شده و تنها زاویه دوربین در مواقعی به سوم شخص تغییر می کند که شخصیت اصلی در پشت اجسام مختلف سنگر بگیرد. یکی از اصلی ترین ضعف های عنوان گذشته مربوط به هوش مصنوعی دشمن ها می شد. اگر این عنوان را تجربه کرده باشید مطمئنا به این موضوع برخورد کرده اید که محیط های بازی به بخش های کوچک تقسیم شده و هیچ ارتباطی با یکدیگر از دید هوش مصنوعی ندارند. در این مواقع گیمر می توانست از میان دو روش مخفی کاری یا اکشن بخش مورد نظر را از دشمن های موجود خالی کند. در این میان اگر یکی از دشمن ها متوجه حضور گیمر می شد، زنگ خطر به صدا در آمده و تمامی نیروهای دیگر به حالت آماده باش در می آمدند. نکته ضعف موجود به این موضوع ارتباط پیدا می کرد که به طور کلی بخش های جداگانه به هیچ وجه از حضور شخصیت اصلی با خبر نمی شدند. به گفته سازندگان بازی این ضعف به طور کلی در شکاف میان انسان ها وجود نداشته و هوش مصنوعی بازی چه از نظر انفرادی و چه از دید گروهی ارتقای قابل توجهی یافته. کافیست گیمر یک اشتباه کوچک کند تا مجبور به مقابله با تعداد زیادی از دشمن ها شود.

همان طور که توضیح داده شده، گیمر برای مقابله با دشمن ها دو گزینه کاملا متفاوت را تحت عنوان مخفی کاری و اکشن در اختیار دارد. این حالت برای اولین بار حتی در مورد تمامی دشمن های اصلی بازی نیز صدق کرده و انتخاب های متعددی را در اختیار گیمر قرار می دهد. به طور مثال در بخشی از بازی جنسن برای از پا در آوردن رهبر یکی از گروه های تروریستی وارد پراگ پایتخت جمهوری چک می شود. در ابتدا گیمر بایستی موقعیت دقیق دشمن خود را شناسایی کند. برای انجام این هدف دو راه مختلف وجود دارد. در راه اول شخصیت اصلی می تواند با ایجاد درگیری میان نیروهای پایین رده اطلاعات مورد نظر خود را به دست آورد. مسیری که برای به سرانجام رسیدن نیاز به درگیری های متعددی دارد. در راه دوم این گزینه پیش روی گیمر قرار می گیرد که خبرچین پلیس را شناسایی کرده و با اعمال فشار روی او یا خانواده اش، اطلاعات مورد نظر را پیدا کند. هر کدام از روش های اشاره شده نیاز به انجام فعالیت های مختلفی دارند. همین موضوع باعث شده به طور کلی چیزی به نام روش ساده وجود نداشته و این تنها نوع پیشبرد بازی باشد که به اشکال مختلف قابل انجام است.

در نهایت بایستی به این نکته توجه کرد که مجموعه بازی های دیاس ‌اکس به شکل کلی در ژانر نقش آفرینی قرار می گیرند. همین موضوع نکات خاصی را به دیاس‌اکس افزوده که البته در میان عناوین هم سبک تاحدودی منحصر به فرد است. همچون قسمت گذشته اینبار نیز اکثر ارتقاهای موجود برای قابلیت های جنسن به جزییاتی ارتباط پیدا می کند که به واسطه بخش های جدید متصل شده به بدن او شکل گرفته اند. گیمر می تواند با جمع آوری امتیاز از طریق انجام ماموریت این قابلیت های مختلف را ارتقا دهد. از جمله این قابلیت های می توان به «تسلا» اشاره کرد که دارت های کوچکی را از انگشت های شخصیت اصلی برای بیهوش کردن دشمن ها پرتاب می کند. در قابلیت دیگری که «کیسی» نام دارد، گیمر این فرصت را به دست می آورد که وضعیت ذهنی طرف مقابل خود را ارزیابی کرده و بر اساس آن گزینه مناسبی را برای پیشبرد دیالوگ اتخاذ کند. تمامی نکات اشاره شده به شکل متفاوتی در قسمت اول دیاس‌اکس (عرضه شده در سال 2000) نیز وجود داشتند. عنوانی که هرچند در آن سال آنچنان مورد توجه قرار نگرفت اما در ادامه تبدیل به یکی از آثار کالت دنیای بازی های ویدئویی شده و همواره از تم سیاسی آن یاد می شود. هنوز تاریخ انتشار دقیقی برای این عنوان مشخص نشده اما دیاس‌اکس جدید برای کنسول های پلی‌استیشن 4، ایکس‌باکس وان و کامپیوتر های خانگی در حال توسعه است.

پیش نمایش Deus Ex: Mankind Devided

روزهای خاکستری یک بازی سطحی، کم عمق و قابل پیش بینی است که کاملا شلخته و درهم و برهم و تنها با اهداف تجاری ساخته شده است و خریداران بازی ایرانی را از این صنعت به کلی دلزده و ناامید می کند.

نمی دانیم چه اصراری است که در این اوضاع بد اقتصادی و مشکلات تورم و کسری بودجه دولت، هرکسی که از شغلش دست می کشد به سراغ بازی­سازی می آید؟ ساخت یک بازی رایانه ­ای یک پروسه فنی، علمی و با برنامه و قاعده است که باید توسط متخصص و کاردان آن پیش برود. متاسفانه در اغلب پروژه های بومی این روند دقیق پیگیری نمی شود و نتیجه اش افزایش قارچ مانند بازی های بی کیفیت و درجه چند داخلی است که مخاطبان ایرانی را دلسرد کرده و بازارش را خراب تر از وضعیت حال حاضرش می کند.

نمونه اش هم بازی روزهای خاکستری که با اصرار سازندگانش با موتور قدرتمند UDK ساخته شده و ای کاش که این اتفاق نمی افتاد؛ چرا که باید مدت ها وقت برای آموزش و یادگیری کار با آن صرف گردد. بازی به سبک اول شخص ساخته شده که به طور پیش فرض بسیاری از المان های آن در انجین UDK تعبیه گردیده و کار ساخت یک بازی دم دستی را ساده تر می کند.

سلاح های بازی به طور واضحی از بازی های اول شخص مشابه نظیر Call of Duty برداشته شده اند و کدهای دکمه زنی (QTE) و انیمیشن های از پیش تعریف شده دوربین اول شخص نیز از بسیاری از مراجع اینترنتی دانلود شده اند و یا در حالت خوشبینانه، پکیج های آماده آن خریداری گردیده. هوش مصنوعی دشمنان و چیدمان محیط نیز از زحمات استدیو بازی می باشد که نتیجه آن یک شلم شوربای بزرگ و بی در و پیکر می باشد.

در این میان صحبت از گیم دیزاین خنده دار است و دشمن ها به صورت دیمی در میان مراحل کاشته شده اند. صدا برداری و دیالوگ ها هم ظاهرا با دستگاه های موبایل و توسط همان اعضای تیم سازنده ضیط شده که این همه بی کیفیت و پر از نویز و هواست! در این گیر و دار، داستان بازی درباره یک کشور خارجی است و با وجود نو بودن سوژه عملا چیزی برای عرضه به بازیکن ندارد.

شاید در حین بازی کردن این عنوان به تعدادی نکات مثبت و قابل تامل در طول بازی نیز بربخوریم و متوجه فعالیت های تیم سازنده بشویم ( که واقعا همین گونه است ) ولی چه فایده که در نهایت روزهای خاکستری نمره مردودی می گیرد.

جالب است که با تمام این نکاتی که گفته شد، به عقیده ما روزهای خاکستری از حدود 70 درصد بازی های اکشن اول شخص داخلی در سطح بالاتری قرار می گیرد!

اصرار تیم های کوچک و مستقل داخلی را که نهایتا بین 3 تا 5 نفر نیرو دارند را به ساخت بازی های وسیع و سطح بالا نمی فهمیم. با این منابع اگر استدیو هخامنش به سراغ یک بازی موبایلی Casual و کوچکتر می رفت؛ قطعا می توانست بازی بهتری را تولید کند و با عنایت به این که روزهای خاکستری تولید دوم این استدیو می باشد، هیچ بهانه ای قابل پذیرفتن نیست.

بازی حادثه در تهران نیز اولین کار همین استدیو می باشد که متاسفانه آن هم از کیفیت نامناسب و پایینی برخوردار بود. وارد کردن چنین بازی هایی به عنوان محصول ایرانی به بازار کشور برای درآمد زایی، خیانت بزرگی به دیگر بازیسازان زحمت کش و فعال کشور است؛ چرا که غالب مخاطبان را به کلی از بازی های ایرانی دلزده کرده و خریدهای آتی آن ها را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

شما چه فکر می کنید؟ آیا روزهای خاکستری را تهیه کرده اید؟ کیفیت و ساخت آن را چگونه و در چه حدی دیدید؟ آیا با برخوردهای محکم و سفت و سخت با این دست بازی ها، برای بازگرداندن بازی سازان واقعی به جایگاه خودشان موافقید؟

بازی آنلاین و رقابتی وارونه

اگر دنبال سرگرمی جالب و آنلاین همراه با جوایز نقدی هستید حتما وارونه را امتحان کنید.

بازی وارونه یک رقابت همه جانبه برای کاربران اندرویدی می باشد که با هیجانی زیاد و به صورت هفتگی برگزار می شود که باید با تمرکز و سرعت عمل با دوستانتان مسابقه دهید و جایزه نقدی را کسب کنید.

نحوه بازی به این صورت هست که یک سری تصویر با دو گزینه نمایش داده میشود که هر کدوم اسم مشخصی دارند و برای اینکه امتیاز بگیرید باید روی گزینه غلط اشاره کنید! مثلا برای عکس قابلمه دو گزینه “قوری” و “قابلمه” نمایش داده می شود که شما باید گزینه قوری را انتخاب کنید.

البته طی یه زمان محدود چند ثانیه ای باید جواب دهید و هرکس دقت و سرعت عمل بیشتری داشته باشد امتیاز بیشتری کسب می کند. موقعیت هر شرکت کننده در جدول رتبه ها که در داخل خود بازی هست نمایش داده می شود و شما هر لحظه می توانید رتبه و امتیاز خودتان و یا سایر دوستان را مشاهده کنید.

آیتم های مختلفی مانند کمک،استراحت و جان اضافه درون بازی وجود دارد که با تهیه آنها می تونید امتیاز بیشتری کسب کنید و آسان تر بازی کنید.

هر هفته به نفرات اول تا سوم که بیشترین امتیاز رو بدست آورده باشند، جایزه نقدی اهدا میشود و به غیر از این، سه نفر هم به قید قرعه جایزه دریافت میکنند.

نفر اول : 150000 تومان

نفر دوم : 100000 تومان

نفر سوم : 50000 تومان

و هر نفر قرعه کشی 50000 تومان

حالا اگه فکر میکنید که میتونید رکورد بزنید پس وارونه شوید، رقابت کنید و جایزه بگیرید!

—-