شما مامور پلیسی تا دندان مسلح هستید که باید یک تنه وارد ساختمان‌های پر از خلافکار شده و همه‌شان را به خاک و خون بکشید. همانطور که از نام بازی برداشت می‌شود برای ورود به هر ساختمان و یا اتاق باید چندین بار به درب‌ها لگد بکوبید. بعد از باز شدن در کسری از ثانیه فرصت دارید تا همه دشمنان حاضر در اتاق مورد نظر را به هلاکت برسانید.

برای اینکار کلاس‌های متعددی در بازی تعبیه شده‌اند که هر کدام مزایا و معایب خودشان را دارند. کلاسی برای کسانی که دوست دارند مشکلات را نزدیک و شخصی حل کنند. در این حالت شاتگانی اعلاء و به شدت مخرب در اختیارتان قرار می‌گیرد که با هر بار شلیک، دشمن بیچاره را به قطعات تشکیل دهنده انسان تجزیه می‌کند، اما در مقابل برد چندانی ندارد و حتی ممکن است شعاع پخش شدن ساچمه‌ها گروگان‌های بی‌گناه را نیز به قتل برساند.

کلاس‌های متنوع دیگری هم وجود دارند که شامل اسلحه‌های سبک و سنگین و طیف گسترده‌ای از مهارت‌های جانبی از قبیل درخواست نیروی کمکی یا پرتاب نارنجک‌های مختلف می‌شود. تعداد این کلاس کاراکترها چندان زیاد نیست ولی با در نظر گرفتن طول بازی و تعداد مراحل موجود در آن منطقی و مناسب است. چند کلاس ویژه از جمله ماموری مخصوص اف. بی. آی. هم وجود دارد که برعکس همه کلاس‌های قبلی لباسی آبی بر تن دارد و کلت کمری و قابلیت برداشتن اسلحه‌های سنگین از استعداد‌های قابل ذکر ایشان است.

ولی با وجود همه این توضیحات کار همه شخصیت‌ها لگد زدن به درها و به رگبار بستن دشمنان است. امکانات کمی برای ایفا کردن نقشه‌های پیچیده‌تر در بازی وجود دارد و همین مساله پیشرفت در بازی را تکراری کرده و در بلند مدت از جذابیت بازی می‌کاهد. با توجه به جهت‌گیری تخیلی و فرا-اکشن سازندگان، مناسب‌تر بود اگر تعدادی هم قابلیت فرا-انسانی و متنوع‌تر به هر کلاس اختصاص می‌دادند تا همه بازی متشکل از لگد زدن و خالی کردن خشاب نباشد.

طراحی مراحل ساده و خطی است و نیازی به گشت و گذار طولانی و بازگشت از مسیر طی شده ندارد. اکثر اوقات شما از در ورودی وارد شده و همه را می‌کشید، سپس از در خروجی خارج می‌شوید. پنجره‌هایی هستند که می‌توانید با شکستن شیشه از آنجا وارد شوید، همچنین امکان ورود از سقف و غافل‌گیر کردن خلافکاران بخت برگشته هم وجود دارد.

طراحی محیط و مراحل جزئیات و عمق چندانی ندارد و اکثر اوقات شبیه به هم کار شده است. تعدادی جزئیات فرعی مثل امکان تزئین کردن درخت کریسمس در برخی مراحل گنجانده شده‌اند ولی تعدادشان برای تاثیرگذار بودن و عمق بخشیدن به ساختار مراحل بسیار کم است. ماموریت هر مرحله هم برای خود متفاوت است ولی بیشتر اوقات به دو دسته کشتن همه آدم بدها و خنثی کردن بمب خلاصه می‌شود.

البته گروگان‌هایی هم هستند که می‌توانید آنها را آزاد کنید. آنها مهمترین چیز در Door Kickers: Action Squad هستند و اصلا شک نکنید که هدف کشتن و پاشیدن خون دشمنان خشن و خونخوار بازی است! گروگان‌ها زمانی به طور کامل نجات پیدا می‌کنند که بدون مواجهه با دشمن از در اصلی خارج شوند، اتفاقی که در اکثر اوقات می‌افتد ولی برای اطمینان بیشتر می‌توانید آنها را پشتیبانی کنید.

در مراحلی که هدف خنثی کردن بمب است معمولات سناریوهای مختلفی برای بازیکن ترتیب داده می‌شود تا حس هیجان و سرگرمی بیشتر شود. همین سناریوها در عین جذاب بودن کمی تکراری و سطحی هستند و در نبود داستان مناسب و درگیر کننده چندان چنگی به دل نمی‌زنند. هیچ معرفی و داستان پس‌زمینه‌ای هم برای کاراکترهای قابل بازی ارائه نمی‌شود و همه آنها سربازانی سرسخت و آماده به خدمت هستند. البته قابلیت‌ها و قیافه‌ متفاوتی دارند که شما را در شناختن کمک می‌کند.

کنترل این شخصیت‌های قابل بازی نرم و روان است و همه‌ آنها با نهایت سرعت عمل و دقت به فرامین شما واکنش نشان می‌دهند. شلیک اسلحه و خالی کردن خشاب پس از چهار طاق باز کردن در به شدت لذت‌بخش و نشاط آور است. صدا گذاری و جلوه‌های ویژه‌ای که برای حرکات و مسائل اکشن بازی طراحی شده است هم چشم‌نواز و دوست داشتنی هستند.

افکت خون، سایه شخصیت و نور پردازی محیط با توجه به پیکسلی بودن گرافیک بازی به خوبی پیاده‌سازی شده است. دشمنان هم چند برابر انسان معمولی خون ریزی می‌کنند. حتی اگر بعد از کشتن‌شان دلتان خنک نشد می‌توانید با زدن یک لگد هم به جسد بی‌جان آنها را منفجر کنید تا خون و اعضای بدن بیشتری به هوا پرتاب شود.

موسیقی متن و بازی و سایر مسائل مربوط به صداگذاری خوب کار شده و سطح قابل قبولی به سر می‌برد. گرافیک بازی هم با توجه به ساده و ابتدایی بودن تکنیک‌های گرافیک و وجود بافت‌های پیکسلی خوش رنگ و لعاب است، اما می‌توانست به به کار گیری افکت‌ها و جزئیات بیشتر از این هم بهتر باشد.

طراحی هنری بازی هم در حد متوسطی قرار دارد و آنقدر سطح بالا نیست که شخصیت و رویکرد منحصر بفردی به بازی ببخشد. در مقابل همین پیاده‌سازی سبک و مختصر عملکرد فنی خوبی به بازی بخشیده و روان و بدون مشکل اجرا می‌شود.

Door Kickers: Action Squad در حالت دو نفره رنگ و بوی دیگری به خود می‌گیرد و همکاری و رفاقت‌ها عمق تازه‌ای به گیم‌پلی سرراست و مختصر بازی می‌دهند. تنها مشکل این بخش‌، جدا از کاستی‌های کلی بازی نزدیک بودن رنگ هر دو بازیکن به هم است به طوریکه از فاصله معقول چندان تفاوتی به کاراکترها قابل تشخیص نیست و امکان دارد به دفعات و در شرایط شلوغ و نفس‌گیر شخصیت تحت کنترل خودتان را گم کنید.

با در نظر گرفتن همه اینها می‌توان گفت «دور کیکرز: اکشن اسکواد» بازی مستقل قابل قبولی و سرگرم‌ کننده‌ای است اما نه خودش می‌خواهد از همین تعریف ساده فراتر برود و نه جهت‌گیری‌های محقرانه و تاکید بیش از حد سازندگان به پیروی از الگوهای گذشته اجازه می‌دهد عنوانی فراتر از یک تعطیلات کوتاه چند ساعته در دنیای قدیمی بازی‌های کلاسیک باشد.

PS4 Review

نقد و بررسی روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

بازی از جایی شروع می شود که تقریبا تمامی بازیها شروع می‌شوند. داستان اهریمن و بدی که قرار است تمامی خوبی‌ها و زیبایی‌ها را نابود کند. ولی داستان در اینجا کمی متفاوت است. پیرزنی از خواب بیدار می‌شود و متوجه می‌شود اتفاقی در حال وقوع است. و این اتفاق آنقدر بزرگ هست که حال و آینده خانواده را به خطر می‌اندازد. خانواده ای که محور اصلی این بازی‌ست و داستان بازی حول این محور می‌گردد. از نظر نگارنده این نقد شاید بزرگترین نقطه عطف این بازی نگاه آن به خانواده و قدرت آن است. شاید داستان بازی ساده و تکراری به نظر برسد که قطعا این طور است ولی پردازش آن با توجه به داستانهای جانبی، بسیار جذاب از کار درآمده و دنبال کردن داستان بازی تا انتها یکی از قلابهای “فرزندان مورتا” برای شکار گیمرهاست. بخشهایی که بعد از اتمام بازی نیز هنوز تکمیل نشده‌اند و ادامه دارند و داستانهایی که بعضا بعد از 5 مرتبه گذر از یک مرحله نمایش داده می‌شوند.

البته نباید از اشتباه سازندگان در نگارش داستان غافل شویم. جایی که داستان اساطیری را با یک شروع و پیش زمینه قوی و بعد از بازی کردن تقریبا دو سوم بازی به ناگه به دوران مدرن و رباتیک در دل سیاهی می‌برند که تمام تفکرات گیمر را نسبت به دانسته ها و یافته‌هایش در بازی به هم می‌ریزند. گیمری که تا اینجای بازی با دشمنان اساطیری و عجیب و غریب و سرزمینهای جالبی مثل “برهوت” آشنا شده و گیمری که به دنبال کشف یک معمای اساطیریست به ناگه در سرزمینی تاریک و البته رباتیک خود را می‌بیند و راوی بازی که کلمات بسیار سنگین و ثغیل‌الفهم را تا اینجای بازی به شما تحویل داده، اکنون نیز بسیار دست و پا شکسته شما را به ادامه بازی وصل می‌کند. طوری که بازهم دلیل حضور عصر رباتیک در بازی را متوجه نخواهید شد.

سازندگان با قرار دادن یک راوی بسیار خوب در بازی و استفاده از متون کلاسیک و کلام سنگین و نوع نگارش خاص، قصد در هرچه بیشتر اساطیری کردن بازی داشته اند که موفق نیز بوده‌اند. ضعف بخش داستانی در گیم پلی بازی نیز تاثیر خودش را گذاشته و مراحل پایانی ضعف گیم پلی نمایان می‌شود. مراحل اولیه بسیار جذاب و سرگرم کننده با چینشی فکر شده و بالانس مناسب، باعث شده که هر لحظه برای انجام این بازی لحظه شماری کنید. مراحل جانبی متنوع که با داستان بازی هماهنگ شده‌اند و پازلهای جذابی که در طول بازی به آنها بر می‌خورید با وجود تعدد کم، یکنواختی بازی را تعدیل می‌کنند. ولی چینش شلوغ بازی به واسطه حضور در عصر مدرن همراه با بسط عجیب داستانی حس و حال خوب گیمر را تقلیل می‌دهد. هرچه محیطهای بسیار جالب و دیدنی با اسامی بعضا آشنا و اساطیری توجه گیمر را به انجام هرچه بیشتر بازی ترغیب کرده در قسمتهای انتهایی هیچ جذابیت چشمگیری وجود ندارد. شاید کشش بی حد و حصر نگارنده نقد برای انجام بازی در دو سوم بازی چیز عجیبی نباشد ولی افت روند گیم پلی بازی در بخش های انتهایی اصلا موردی معمولی نیست. 

بازی در بخش های پایانی به حدی کصالت آور می شود که فقط برای اتمام بازی ادامه پیدا می‌کند. ذهنیت گیمر به هم می‌ریزد و نگاه آن به ناگاه عوض می‌شود. دشمنان به چهره ای در آمده‌اند که در بازی و داستان نمی‌گنجند و گیمر انتظار آن را نداشته است. هرچه موسیقی و صداگذاری تلاش کرده که این حس بوجود نیاید، موفق نبوده‌اند و متاسفانه این اتفاق افتاده و حس گیمر از بازی دور می‌شود. موسیقی بسیار جذاب و صداگذاری بسیار خوب بازی که از ابتدا همراه گیمر بوده در مراحل پایانی نیز حضور دارند ولی باز هم نتوانسته‌اند حس اولیه بازی را حفظ کنند. با این حال موسیقی آنقدر دلنواز و گوش نواز هست که نباید از آن غافل شد. هماهنگی بسیار با بازی و صداگذاری های شنیدنی و درخور نیز یکی از نقاط قوت فرزندان مورتاست و به یقین یکی از جذابتهای اصلی بازیست. هارمونی بسیار مناسب موسیقی و گیم پلی در جای‌جای بازی دیده می‌شود و نمایش چشم و گوش نواز و هماهنگ موسیقی و گرافیک لذت بخش است.

چیزی که باید باز هم به آن اشاره کنیم این است که نه تنها موسیقی بلکه گرافیک نیز در مراحل پایانی دچار افت می‌شود. البته که نوع نگاه هنری تیم سازنده و طراحی کاراکترها و دشمنان در سطح بالایی قرار دارد و شاید کمتر بازی پیکسل آرتی را بتوانیم مشاهده کنیم که این حجم و سطح از ظرافت را پیاده‌سازی کند. دشمنان متفاوت، محیطهای گوناگون ، افکتهای بسیار دیدنی و پیاده سازی بسیار فنی و روان، و جزئیات گرافیکی دیدنی و البته جذابیتهای بصری کات سینها، به نحو احسنت پیاده سازی شده‌اند.

یکی دیگر از نقاط عطف و قدرت این بازی و به اصطلاح یکی دیگر از قلابهای گیرانداز گیمرها نیز همین گرافیک پیکسل آرت و جذاب بازیست و نوع پیاده سازی آن. طراحی های خاص و منحصر به فردی که در بازی و در جای درست دیده می‌شوند و ریزه کاریهایی در کاراکترهای پیکسلی مثل دیوهای بزرگ است و یا حتی نحوه باز شدن برخی از درها نکات قبل توجهی هستند. حتی محیط و زمینِ حرکت کاراکترها با توجه به داینامیک بودن در برخی از بخشها بسیار جالب توجه هستند. ولی باز هم بازی در بخش گرافیکی و در بخشهایی در انتهای بازی، دچار افت شده و برخی از طراحی ها ظاهرا به ناگه و خارج از برنامه به بازی اضافه شده‌اند که در حد و اندازه شاکله اصلی گرافیکی اصلا قرار ندارند. البته که قوام و انسجام کلی جذابیتهای بصری بازی، این ضعف را تا حدی پوشش می‌دهد. این طراحی گرافیکی در بخش خانه و به اصلاح Safe House گیمر، که در آنجا بسیاری از اتفاقات می افتد و داستان بازی دنبال می‌شود، تا حد بسیاری خودش را نشان می‌دهد و توانایی سازنده را به رخ می‌کشد.

خانه جای امن گیمر است. جایی که در آنجا داستان بازی دنبال می شود و راوی، نقش زبان هر کاراکتر را دارد. خانه جایی‌ست که گیمر در آنجا رشد می‌کند. خود را پیدا می‌کند و خود را پیشرفت می‌دهد و آماده نبرد می‌شود. به مرور گیمر با قسمتهای مختلفی که می‌تواند خودش و ابزارش و کل خانواده را رشد دهد آشنا می‌شود. این رشد را با بازی و عبور از مراحل و با کسب سکه می‌تواند انجام داد و باید آن را هم در راستای رشد خانواده و ارتقای کلی استفاده کند. 

شاید بگویید که پس رشد شخصی و ارتقای شخصی هر گیمر چه می‌شود؟ این مهم نیز در بازی وجود دارد و با کسب المانهایی، می‌توان خود کاراکتر را شخصا ارتقا داد. با وجود 6 کاراکتر برای بازی و سیستم ارتقای مختص به هر کاراکتر، دست گیمر در انتخاب نوع بازی باز است. ولی این دست باز بودن آنچنان جذاب نیست و برخی کاراکترها، بعد از یکبار بازی کردن با آنها، شاید هیچ جذابیتی برای استفاده مجدد نداشته باشند. خصوصا اینکه بازی با انتخاب برخی کاراکترها بسیار سخت‌تر و کندتر پیش می‌رود. به طور مثال با استفاده از کاراکتر لیندا یک مرحله را که با جان یا حتی لوسی شاید در 20 دقیقه طی کنید، در حدود 30 الی 40 دقیقه طی خواهید کرد. البته اگر بارها و بارها نمیرید. ممکن است سازندگان، نیت استفاده استراتژیک از هر کاراکتر را داشته‌اند ولی روند کلی بازی در این حالت دچار دگرگونی شده است و به تجربه گیمر لطمه می‌زند.

به طور قطع پیاده‌سازی کاراکترهای مختلف در بازی و هماهنگی آن با بازی و داستان بازی زمان زیادی را از تیم سازنده گرفته و تلاش زیادی را طلبیده. سیستم و کارکرد هر کاراکتر و نحوه حمله هر کاراکتر و روان بودن کارکرد، نکته‌ای نیست که دیده نشود و حتی با وجود عدم مقبولیت برخی از کاراکترها باز هم نباید از بالانس اصولی هر کاراکتر به صورت کلی صحبت نکرد و آن را نادیده گرفت. کاراکترهایی که به مرور و با طی شدن داستان شخصیت خودشان را پیدا می‌کنند و گیمر نیز به راحتی با آنها ارتباط برقرار می‌کند. کاراکترهایی که هر کدام شخصیت و قدرتهای ویژه‌ای دارند و هرکدام از پاور آپهای شخصیِ خاصی نیز برخوردارند.

پاورآپها و نحوه ارتقای هر کاراکتر در تعدیل بازی بسیار تاثیرگذار است و استفاده از قدرتهایی که در بازی پیدا می‌کنید به شدت در روند بازی تاثیر دارد. تا جایی که شاید با انتخاب یک پاور آپ اشتباه در باس فایتهای بازی به راحتی شکست بخورید. باس فایتهایی که به شدت سخت و اعصاب خرد کن هستند و برای رد شدن از آنها به بارها باختن و ارتقا کلی خانواده و شخصی کاراکتر نیاز دارید. البته به نظر می رسد در مراحل انتهایی بازی، به دلیل کمبود زمان برای تیم سازنده و با توجه به تغییرات UI بازی نسبت به نمایشی که در PAX داشتند، تیم به بالانس بازی در این قسمتها کمتر توجه کرده است و برای آن کمتر وقت گذاشته. و این هم ناگفته نماند که احتمالا سختی بازی برای دوستداران سبک Roguelike جذاب باشد که نباید آن را در نظر نگرفت.

روند بازی در Children of Morta به گونه ایست که انجام آن به شدت اعتیاد آور است. خصوصا اگر از طرفداران این سبک از بازیها باشید. سیستم RPG بازی و روند تقریبا Roguelike گونه بازی به نحوی طراحی شده که گیمر برای درک آن چندان مشکلی ندارد و با صرف زمان کمی در بازی به راحتی با بازی ارتباط برقرار می‌کند و جذب آن می‌شود. شاید تغییراتی که در نسخه نهایی نسبت به نسخه قبلی انجام گرفته در این راستا بوده. بازی برای درک و جذب کردن، وقتی از گیمر نمی‌گیرد و در یک چشم برهم زدن گیمر خود را درگیر و غرق در بازی و جریانات می‌بیند. فرزندان مورتا همانند تمامی بازیها، ضیافتی متشکل از صدا، موسیقی، گرافیک، گیم پلی و داستان است که با چاشنی جذابیت همراه شده و با تمامی کمی‌ها و کاستی‌ها بسیار ارزشمند و لازم به نجربه است. ضیافتی در خور ستایش که بی شک ارزش بازی کردن دارد.

نکته پایانی

بسیاری از کارگردانان تازه وارد دنیای سینما بر این باور غلط هستند که می‌توانند از بهترینهای دنیای سینما پیشی بگیرند. به این صورت که با بستن کادرهای عجیب و نورپردازیهای غریب و استفاده از نابازیگران و کارهای مثلا بدیع، اثری خلق کنند که آنها را در زمره بهترین ها قرار دهد و به مرور و با تکرار این کار پا جای پا بزرگان بگذارند. این ابتدای توهم است و انتهای خود بودن. شاید اگر بیشتر دقت می‌کردند متوجه این مطلب می‌شدند که شاید نتوان “جان فورد” شد ولی می‌توان سرجیو لئونه بود و با الهام از بزرگان سبکی را جا انداخت که هم منتقدین و هم تماشاگران از آن لذت ببرند. این چرخه و این تفکر چیزی بود که به استودیوی فن افزار یا DEAD Mage سازنده بازی Children of Morta کمک کرد تا نه تنها سعی در جان فورد بودن نداشته باشند بلکه به بهترین نحو اثر خودشان را همانند سرجیو لئونه ارائه کنند. اثری که به جرات سرحد بازی سازی ایران را ارتقا داد. اثری که با افتخار ایرانیست.

نقد و بررسی بازی روی نسخه PC فروشگاه Steam صورت گرفته است

بازی خون آشوب از این دست بازی ها است. اولین ساخته تیم بازیساز مستقلی به نام «اگ»  که برای پلتفرم اندروید در اپلیکشن کافه بازار منتشر شده است. بازی با آرتی پیکسل آرت گونه و چشم نواز و همچنین با دارا بودن گیم پلی جذاب و بکر. البته در برخی زمینه های این بازی، نداشتن تجربه به چشم می خورد،  ولی به دلیل اینکه  اولین بازی ساخته شده توسط این تیم مستقل است ، کاملا قابل اغماض و چشم پوشی است. تیم «اگ» از سبک بصری متفاوتی استفاده کرده و به‌واسطه‌ی گرافیک پیکسل آرتی بازی، «خون آشوب» را به عنوانی منحصر به فرد در بین بازی‌های ایرانی بدل کرده است. بازی در حال حاضر برای عرضه روی پلتفرم‌های اندرویدی در نظر گرفته شده است و در آینده نه‌چندان دور، نسخه‌های دیگر آن نیز به دست کاربران خواهد رسید.

بنده این بازی را تجربه کرده ام و به عنوان اولین ساخته یک تیم مستقل، بسیار از تجربه اش لذت بردم.

حال توضیحات کوتاه سازندگان این بازی:

اولین ساخته رسمی استودیو «اگ» تحت عنوان «خون آشوب»، برای کافه بازار عرضه شد. در جریان این بازی، کاربر وظیفه دارد دور از چشم دیگر افراد حاضر در هر محیط و با سرعت، دشمنان و زامبی‌ها را از بین ببرد.از جمله ویژگی‌های کلیدی و متفاوت بازی، استفاده از جدول رده‌بندی کاربرها (Leaderboard) است که به واسطه‌ی آن، می‌توانید امتیازات خود را با دیگر دوستان‌تان مقایسه کنید. علاوه بر این نباید از یاد برد که «خون آشوب» هیچ پایانی ندارد و این امتیازات شما خواهد بود که قدرت‌تان را به رخ دیگر کاربران می‌کشد.

عکس هایی از محیط این بازی:

تریلری از این بازی:

دانلود

لینک دانلود این بازی در کافه بازار

بازی«خون آشوب» عرضه شد+تریلر بازی