بازی تازه وارد Exodus در The Game Awards توسط بازیگر مشهور هالیوودی یعنی متیو مک‌کانهی برای نخستین بار به نمایش گذاشته شد. Exodus یک بازی شوتر سوم شخص در یک محیط علمی-تخیلی با قابلیت تغییر زمان است، که توسط یک گروه از توسعه‌دهندگان سابق Texan و Bioware که حالا با نام Archetype Entertainment شناخته خواهند شد، ساخته می‌شود.

Exodus هنوز تاریخ انتشار دقیقی ندارد، اما قرار است برای Xbox Series X/S, PS5 و PC عرضه شود. همچنین بنظر می‌رسد که پابلیشر اصلی و حامی این عنوان Wizards of the Coast است و این شرکت به نوعی پایه گذار استدیوی Archetype Entertainment بوده. همین جریان تا حدی مشخص می‌کند که چگونه بودجه استخدام متیو مک‌کانهی را به دست آوردند!

از تریلر کوتاه بازی می‌توانیم گیم پلی شوتر این عنوان و سیستم کاور گیری بازی را ببینیم، همچنین برخی از قدرت‌های فراطبیعی که بازیکن می‌تواند در نبرد استفاده کند نیز در این تریلر قابل مشاهده بودند. دشمنان اصلی بازی نیز موجودات فضایی هستند، که به نظر می‌رسد از نیرویی خطرناک استفاده می‌کنند و بصورت اتفاقی توسط یکی از شخصیت‌های اصلی بازی در یک غار کشف شده‌اند. مک‌کانهی به نظر می‌رسد یکی از سربازانی است که ما در تریلر مشاهده می‌کنیم، پس شاید او یک NPC مهم و اصلی در Exodus باشد. گرچه که هنوز دقیقا مشخص نیست!

نظر شما درباره Exodus چیست؟ همچنین، می‌توانید فیلم مورد علاقه‌تان از متیو مک‌کانهی را نیز با ما به اشتراک بگذارید!

اگرچه اکثر به روز رسانی های DirectX تکراری هستند، DirectX 12 نشان دهنده یک تغییر عظیم برای API است که مایکروسافت برای چندین دهه در حال توسعه است. این می تواند عملکرد بازی های شما را به شدت بهبود بخشد، و دارای چند ویژگی منحصر به فرد است که DirectX 11 به آنها دسترسی ندارد.

APIهای گرافیکی برابر نیستند

در ابتدا بدانیم که DirectX چیست؟  DirectX یک رابط برنامه نویسی کاربردی (API) است که توسط مایکروسافت برای ویندوز و ایکس باکس توسعه یافته است. API گرافیکی واسطه‌ای است که ارسال دستورالعمل‌ها را از نرم‌افزار به سخت‌افزار داخل شما تسهیل می‌کند.

در روزهای اولیه‌ی ساخت کامپیوترها، دستورالعمل ها مستقیماً به سمت سخت افزار می‌رفتند. با این حال، از آنجایی که برنامه نویسی بازی‌ها پیچیده‌تر و اقدامات امنیتی سفت و سخت تر شده‌اند، APIها ستون فقرات GPU‌ی شما بوده‌اند که چه کارهایی را انجام دهند.

اما رابط برنامه نویسی برنامه گرافیکی (API) چیست؟ یک API گرافیکی دستورات را از نرم افزار (بازی شما) به دستورالعمل های استاندارد شده برای سخت افزار شما (کارت گرافیک و پردازنده شما) ترجمه می‌کند یا به نوعی سهل الوصول و سهل الاجرا می کند.

با این حال، همه APIهای گرافیکی یک‌جور و در یک حد ساخته نمی شوند. به طور مثال در برخی از  تجزیه و تحلیل‌هادر مورد Vulkan API مشاهده شد که عملکرد بهتری نسبت به DirectX در اکثر بازی ها ارائه می دهد. لودینگ کلی API می تواند نشان دهنده تفاوت قابل توجهی در عملکرد در حین بازی باشد. بنابراین اگرچه ممکن است استفاده از هرکدام از نسخه‌های DirectX خوب به نظر برسد ولی می تواند یکی از مهم‌ترین تنظیمات برای بهینه‌سازی باشد.

DirectX 12 در مقابل DirectX 11: تفاوت در چیست؟

بین DirectX 11 و DirectX 12، مهمترین تفاوت این است که DirectX 11 یک API سطح بالاست (به لزوما به معنای کلمه)، در حالی که DirectX 12 یک API سطح پایین است. بدانید لایه های مختلفی بین بازی(نرم‌افزار گیم) و سخت‌افزار شما وجود دارد. API های سطح پایین به سخت افزار نزدیک‌تر هستند، در حالی که API های سطح بالا دورتر و عمومی‌تر هستند.

این یک تفاوت بسیار مهم بین DirectX 11 و DirectX 12 است. به طور خلاصه، DirectX 12 به توسعه دهندگان بازی اجازه می دهد تا بهینه‌سازی‌های نزدیک به سخت افزار را هدف قرار دهند و انجام دهند و هزینه‌های اضافی ناشی از برنامه نویسی اضافه برای API و درایور گرافیک را کاهش دهند. البته که به نوبه خود، کار با توسعه دهندگان نیز دشوارتر خواهد بود.

در زمان عرضه، DirectX 12 در واقع عملکرد کیفی کمی کمتر از DirectX 11 را نشان داد که عمدتاً به دلیل پیچیدگی آن است. با این حال، توسعه دهندگان و برنامه‌نویسان گرافیکی، DirectX 12 را مستقیماً در چند سال گذشته هدف قرار داده‌اند و بهینه سازی های بیشتری را در نظر گرفته و عرضه ‌کرده‌اند. در ادامه به این خواهیم رسید که، DirectX 12 در اکثر بازی ها بهتر از DirectX 11 عمل می‌کند.

یکی دیگر از تغییرات قابل توجه در DirectX 12 محاسبات موازی است. DirectX 11 عملیات محاسباتی را به صورت سریالی مدیریت می کند، به این معنی که یک صف از عملیات وجود دارد که به ترتیب اجرا می‌شوند. محاسبات موازی این گزینه را برای توسعه دهندگان باز می‌گذارد تا همزمان چندین محاسبه را در صف اجرا به صورت موازی قرار دهند و کارایی عملیات را به شدت بهبود بخشند.

در واقع، DirectX 12 امکان عملیات ناهمزمان را باز می‌گذارد. این شبیه به محاسبات موازی است، اما به طور دقیق همان نیست. محاسبات ناهمزمان به سخت‌افزار شما اجازه می‌دهد تا بدون انتظار برای تکمیل عملیات دیگر، به عملیات خود ادامه دهد و دستورات دیگر را نیز اجرا کند.

برای مثال، CPUی شما می‌تواند یک دستور ابتدایی را برای دریافت بافت‌ها از RAM پردازش کند و به اجرای عملکرد دیگری (مثل هوش مصنوعی برای یک کاراکتر) بدون منتظر ماندن برای اتمام دستورالعمل RAM ادامه دهد. این اولویت‌بندی‌ها  می‌توانند بخش‌های کوچک تاخیر را در هزاران دستور ارسال شده و در صف اجرا، کاهش دهند، و باعث می‌شوند بازی‌های شما در کل بسیار سریع‌تر اجرا شوند.

در نهایت، DirectX 12 همچنین از طیف وسیعی از قابلیت‌های DirectX 12 Ultimate پشتیبانی می‌کند. به طور مثال شامل Ray Tracing و Variable Rate Shading و چندین ویژگی بصری و عملکردی هستند.

DirectX 12 در مقابل DirectX 11: عملکرد

تفاوت های فنی زیادی بین DirectX 11 و DirectX 12 وجود دارد، اما مقایسه‌ی عملکردی می‌تواند مهمترین آن باشد. همانطور که در نمودار بالا می بینید، تقریبا همیشه عملکرد بهتری با DirectX 12 نسبت به DirectX 11 دارید، بنابراین شاید بهتر باشد از API جدیدتر استفاده کنید.

البته که باید بگوییم “تقریبا” API تنها عامل عملکرد بهتر نیست. برخی از بازی‌ها مزایای زیادی در استفاده از DirectX 12 نمی‌بینند به دلیلی اینکه برخی از بازی‌ها بیشتر از سایرین از بهینه‌سازی‌های سطح پایین سود می‌برند.

به عنوان مثال، Dying Light 2 اساساً هیچ تغییری در عملکرد ندارد. اما Civilization VI که دارای حجم برنامه‌نویسی بسیار زیادی از هوش مصنوعی است و از محاسبات ناهمزمان بهره می‌برد، شاهد تغییر عظیمی می‌شود. بازی‌هایی مثل Shadow of the Tomb Raider و Tiny Tina’s Wonderlands تقریبا جایی در وسط قرار دارند.

باید در نظر داشت که بازی‌ها تنها عامل مقایسه نیستند. نتایج بالا با AMD RX 7900 XTX که از نسل اخیر AMD است جمع آوری شد. کارت‌های گرافیک و پردازنده‌های جدیدتر نسبت به نسل‌های قدیمی‌تر، از مزایای بیشتری از DirectX 12 بهره می‌برند

با این حال، شبکه سخت‌افزاری بسیار گسترده‌ای وجود دارد و ما در مورد چندین نسل صحبت می کنیم که شاهد پیشرفت بوده‌اند. و این در حالی‌ست که کارت‌های گرافیکی که کمی بیش از یک دهه از عمرشان می‌گذرد، پیشرفت کمتری دارند.

آیا باید از DirectX 12 استفاده کنم؟

بازی‌های بسیاری وجود دارند که از DirectX 11 و DirectX 12 پشتیبانی می‌کنند، از جمله Civilization VI، Control، Shadow of the Tomb Raider و Dying Light 2. بیشتر بازی‌ها به طور پیش فرض از DirectX 11 برای مثلا سازگاری بیشتر سخت افزاری استفاده می کنند تا بازی روی هر سخت‌افزاری براحتی اجرا شوند، اما خوب است که به حالت DirectX 12 تغییر پیدا کنند چون عمکرد بهتری خواهند داشت.

تنها اگر کامپیوتر شما با سخت افزاری قدیمی کار می‌کند که قدمت آن به 10 سال قبل برمی‌گرد، (سخت‌افزار قدیمی‌تر) ممکن است روی DirectX 11 نرم‌تر و روان‌تر کار کند، یا DirectX 12 ممکن است اصلاً فایده‌ای نداشته باشد. با این حال، اکثریت قریب به اتفاق باید DirectX 12 را به دلیل ویژگی های گسترده‌تر و بهینه‌سازی بازی بهتر انتخاب کنند.

منبع این مقاله

با اینکه بخش بازار بازی های سکه ای شرکت Atari با وجود تکنولوژی نوین در وضعیت خوبی قرار داشت اما Atari همچنان احساس می کرد رقابت برای بازار های آرکید نسبتا خفه کننده و البته سخت شده است(بدین معنا که بازار آن گیرایی گذشته اش را ندارد). با وجود سرمایه گذاری 250 هزار دلاری مورد نیاز برای ساخت یک بازی سکه ای و البته احتمال 10 درصدی موفقیت آن بازی، Atari مجبور شد تا توجه بیشتری به جناح دیگر فعالیتش بکند. بخش بازار بازی های خانگی.

اما حضور در بخش بازار بازی های خانگی کار ساده ای نبود. بعد از موفقیت Atari با نسخه ی خانگی بازی Pong در سال 1975 و اوایل 1976، شرکت Atari نسخه‌های متفاوت و متمایزی از بازی Pong را برای حضور در خانه‌ها آماده سازی کرد. نسخه هایی که یا توسط خود Atari بازاریابی شدند یا اینکه اینکار توسط Sears برایشان انجام شد. C-140 Super Pong، C-160 Pong Doubles، C-180 Super Pong Ten از جمله ی این بازی ها بودند. اما نکته اینجاست که در آن زمان Atari تنها شرکت فروشنده‌ی نسخه‌ی خانگی بازی Pong نبود! در اوایل 1976 بیش از 75 شرکت علاقه‌ی خود را به این بازار اعلام کردند.

شاید Atari اولین شرکتی بود که Pong خانگی را معرفی کرد اما درست همانند تجربه‌ی این شرکت در ساخت نسخه ی آرکید Pong، کپی کنندگان بسیاری سعی کردند (تا با کپی کردن دستاورد های Atari) از راهی مشابه پول‌هایی را به جیب بزنند. Atari سعی کرد تا با این مقلدها با ایجاد حس وفاداری به Atari در خریدارانشان، مبارزه کند. حسی که به خریداران محصولات این شرکت می گفت: “نسخه ی واقعی Atari را خریداری کنید”. اما با این حال در قیاس با مدل های جدید تر از این دستگاه‌های بازی خانگی ، مدل‌های ساخته شده توسط Atari فقط 6 ماه بعد از عرضه یشان اولیه و قدیمی به نظر می‌رسیدند.

در اوایل سال 1976 شرکت General Instrument میکرو چیپ AY38500 را به وجود آورد که شامل 6 پدل و بازی های شوتینگ تنها در یک دستگاه می‌شد. اولین خریدار این چیپ‌ها Coleco بود {و بعد از خریداری این چیپ} Telstar Arcade را معرفی کرد که یک کنسول بازی قوی و چشم نواز {از نظر دیداری} محسوب می شد. قیمت تعیین شده برای این کنسول نیز برابر با بازی Pong شرکت Atari بود.

موضوع بدتر برای شرکت Atari در تابستان 1976 اتفاق افتاد. زمانی که سیستم Fairchild Channel F به بازار عرضه شد و برای اولین بار شاهد بازی‌های قابل تعویض بر روی کارتریج‌های مشخص بودیم! این دستگاه هیچ وقت نتوانست به یک کنسول بازی پر فروش تبدیل شود اما در کنار پرفروش ترین محصول کریسمس یعنی Telstar که قرار می‌گیرد باعث می شود بخش بازار خانگی شرکت Atari درست کمتر از یک سال بی‌استفاده شود.

1976 : بزرگترین اشتباه Atari معروف به اشتباه Apple

با تمرکز بسیاری که شرکت Atari در دو بخش بازار بازی‌های سکه ای و بازار بازی‌های ویدئویی خانگی در سال 1976 داشت، این شرکت تصمیمی گرفت که شاید بتواند از آن به عنوان بزرگترین اشتباه Atari یاد کرد. استیو جابز که در آن زمان شرکت Atari را ترک کرده بود و به شرکت HP پیوسته بود سخت‌افزاری را برای نشان دادن پیش Al Alcorn آورد. سخت افزاری که جابز و Wozniak در گاراژشان بر رویش کار می‌کردند. این دستگاه یک کامپیوتر مبتنی بر پردازنده ی MOS 6502 بود که Atari در دستگاه های سکه ایش استفاده می کرد. Alcorn فکر می‌کرد که این پروژه یک پروژه ی مرتب و البته بزرگ است اما با این حال فکر نمی‌کرد این کار برای Atari مناسب است.

ما گفتیم نه ممنون … اما من او رو دوست داشتم او فرد خوبی بود، بنابرین او را به یک سرمایه گذار معرفی کردم. Al Alcorn

Atari در آن زمان منابع لازم برای ورود به یک بازار جدید و البته اثبات نشده را نداشت. آن ها گذاشتند این فرصت از دست برود و آن دستگاه تبدیل شد به Apple I Computer و باقی تاریخ که متعلق به Wozniak و جابز است. شرکت Atari بعد ها وقتی که آن ها نیز مجبور شدند وارد بازار کامپیوتر‌های خانگی شوند، احساس پشیمانی و ندامت کردند با توجه به اینکه این اشتباه بزرگ را در آن زمان مرتکب شدند.

1976 : ساخت The 2600

Bushnell متقاعد شده بود که Atari نیاز داشت تا با {فکری نو} فکر هایی {که رقابیش در سر دارند را} کنار بزند و البته توانست با موفقیت این کار را به نحو احسنت انجام بدهد. نسخه های خانگی بازی های Tank و Jet Fighter که از بازی های موفق دستگاه های سکه ای در سال 1975 به شمار می‌آمدند به عنوان ادامه‌هایی بر دستگاه های خانگی Pong در نظر گرفته شدند اما Atari از ساخت دستگاه‌ها و سخت‌افزار هایی که 100 هزار دلار خرج بر می‌دارند و تنها 2-3 ماه عمر مفیدشان است {قبل از قدیمی شدن} خسته شده بود. این شرکت نیازمند دستگاهی بود که 2-3 سال عمر مفید در بازار داشته باشد و علاوه بر این دارای فروش افزایش بازی‌ها در یک بیس کاربری مشخص باشد. ماه ها قبل از حضور دستگاه Fairchild Channel F در بازار ها شرکت Atari در حال کار بر روی دستگاهی مشابه و البته بسیار انعطاف پذیرتر و بهتر بود.

تیم تحقیق و ساخت در Grass Valley Think Tank شروع به فکر کردن درباره ی ایده های {ساخت} یک دستگاه قابل برنامه ریزی کردند که می توانست بازی هایی که قابلیت تعویض دارند، اجرا کند. مشکل این بود که میکرو پردازنده‌های مناسب {این کار} از جمله Motorola 6800 هر کدام 100 دلار خرج بر می‌داشتند. این هزینه ی بسیار زیادی برای یک محصول خانگی محسوب می شد.

در ماه سپتامبر سال 1975 دو تن از اعضای Grass Valley یعنی Steve Mayer و Ron Milner با Chuck Peddle ی که به تازگی از Motorola جدا شده بود دیدار کردند. آن ها موافقت کردند که میکرو پردازنده های ساخته شده توسط وی را به ارزش هر قطعه 8 دلار خریداری کنند.این میکرو پردازنده دارای حداقل قدرت لازم برای ساخت یک دستگاه قابل برنامه ریزی بود  و البته قابل استفاده در اساس دستگاه های بازی سکه ای نیز محسوب می شد.

در ماه دسامبر سال 1975 میلادی بخش تحقیق و توسعه ی شرکت Atari و Grass Valley جناب Joe Decuir را استخدام کرد. از اولین پروژه‌های ایشان می تواند به کمک در اشکال زدایی قطعه ای از سخت افزار اشاره کرد که بعدها تبدیل شده به کنسول بازی VCS شرکت Atari.

Steve Mayer  و  Ron Milner conceived هر دو VCS را درک کرده بودند , و اولین نسخه‌ی پروتوتایپ اجداد این کنسول بازی را ساخته بودند. Joe Decuir

پس از گذشت اندک زمامی پروژه‌ی VCS نام Stella به خود گرفت. نامی که از دوچرخه ی Decuir الهام گرفته شده بود. اولین نسخه های پروتوتایپ از این دستگاه قابل برنامه‌ریزی، دارای کنترلر هایی از بازی Tank ،custom Stella chip، یک بورد 6502 و power supply پنج ولتی بود.

دومین نسخه‌ی پروتوتایپ از این دستگاه در Los Gatos در ماه مارس سال 1976 ساخته شد. زمانی که Decuir به عنوان شاگر Jay Miner زیر نظر این طراح سخت افزار افسانه‌ای Silicon Valley کار می کرد. و کسی که Al Alcorn باور داشت او تنها کسیست که می تواند این پروژه را به نتیجه برساند. آن ها آغاز به ساخت ماشین و سخت افزاری کردند که کارهای داخلی درون آن تماما در اختیار برنامه نویس قرار می گرفت و اگر کسی با سخت افزار آَشنایی کامل پیدا می کرد می توانست به طور کامل از آن بهره وری کند.

کار بر روی VCS در Grass Valley درست در شهر Los Gatos ایالت کالیفرنیا آغاز شد.

در ماه مارس سال 1976 من به Los Gatos رفتم تا {در ساخت VCS} برای Jay Miner شاگردی کنم. شخصی که طراحی ارشد چیپ {این دستگاه} محسوب می‌شد.  Joe Decuir

در آن جا Jay Miner و تیمش دل و جگر {سخت افزار مرکزی} Stella را طراحی کردند. این {سخت افزار ها} شامل میکرو پردازنده‌ی 6507، چیپ صدای TIA، محل ورود کارتریج و کنترلر ها می شد. برای بسیاری از آن ها {که در Grass Valley مشغول به کار بودند} این کار بسیار هیجان انگیز بود.

من با دوچرخه ی خود به سر کار می رفتم و {بعد از کار} هنگام بازگشت به خانه بسیار خوش حال و شگفت زده بودم که بخاطر این کار{ی که می کنم} پول هم می گیرم. Joe Decuir

در فصل پاییز سال 1976 بود که Atari به همگان نشان داد چقدر درباره‌ی این “کنسول قابل برنامه‌ریزی” جدیست. این شرکت تیم موجود در Grass Valley را به طور کامل به استخدام در آورد {و در واقع Grass Valley را خرید} سپس این تیم را به تیم تحقیق و توسعه ی Atari افزود. این تیم جدید در مرکز تازه تاسیس Atari در Sunnyvale کالیفورنیا مشغول به کار شدند.

ما باید صبر می کردیم که {میکرو پردازنده‌های } سری 6502 و 6800 در اختیارمان قرار می گرفت قبل از اینکه حتی احتمال های کمی برای ساخت {این کنسول قابل برنامه ریزی} به وجود بیاید.حتی آن زمان، این پردازنده ها کند بودند. ما باید چیپ Stella را می ساختیم … که اساس انجام تمامی رفرش های مربوط به صفحه نمایش، و باقی چیز هایی که باید در Real Time اتفاق می افتاد، محسوب می شد. چیزی هایی {که برای ممکن شدن} به {میکرو پردازنده هایی} بسیار سریعتر از میکرو پردازنده ها با سرعت 300 KHZ نیاز بود. Bushnell

در همین زمان بود که Nolan Bushnell از بهترین {تصمیمات و} حرکات دوران کاریش را انجام داد. دوران کاری که البته پر از حرکات و تصمیمات درخشان دیگر نیز بود. به دلیل اینکه Atari قبلا {بار ها} از رقیبانش در بعضی بازی‌ها شکست خورده بود بنابرین Bushnell تصمیم گرفت تا رقیبانش را به حال خودشان رها کند. بجای اینکه او صبر کند تا تولید کنندگان دیگر بعد از عرضه‌ی پروژه‌ی Stella پدیدار شوند، او تصمیم گرفت تا تمامی fabricator چیپ موجود را کنار یکدیگر قرار دهد تا بتواند یک قطعه شبیه به سیلیکون را بسازد. زیاد مهم نبود که کسی تلاش کند تا این کار Atari را کپی کند و از آن تقلید کند – زیرا اینبار آن ها نمی توانستند هیچ یک از این چیپ ها را تولید کنند.

 من همیشه کارم را همچون {بازی کردن} انجام می دادم. چیزی که مردم متوجه آن نمی شدند این بود که من تقریبا تمامی تولید کنندگان N-Channel {محصولاتشان } را در کنار یک دیگر قرار دادم، البته به جزء IBM که علاقه ای به صنعت بازی نداشت. در آن زمان شما با اندک تغییراتی {چیپ ها را} می ساختید تا {بتوانید} آن ها را در کنار یکدیگر قرار دهید. من علاقه داشتم که همه برای من به صورت قرار دادی کار بکنند. ضرورتی نداشت که آن ها یکدیگر را بشناسند! Bushnell

اما این پروژه ها بسیار هزینه بر بودند و سالانه 100 هزار دلار هزینه بر روی دوش شرکت {Atari} می‌گذاشتند. برای به پایان رساندن پروژه ی Stella آن ها به ریزش {همچون باران} پول نیاز داشتند. آن ها سال مالی 1975-1976 را با 3.5 میلیون دلار سود از 39 میلیون دلار درآمد به پایان رسانده بودند اما به دلیل افزایش رقابت، Bushnell فکر می کرد که آن ها پول بازم برای به اتمام رساندن پروژه را ندارند.

 وقتی شما شرکت کوچکی هستید و می شنوید که National Semiconductor در حال ساخت یک بازیست، Magnavox در حال ساخت یک بازیست، ناگهان شما با خود می گویید من چقدر کوچک هستم…آیا من منابع لازمه را دارم؟! شما نمی فهمید که این شرکت های بسیار بزرگ، به هم ریخته هستند و بنابرین آن ها گاهی اوقات بیشتر اشتباه می کنند {با تولید محصولی اشتباه} به جای {موفقیت} با تولید محصولی خوش ساخت و کار آفرینی مناسبی که آن شرکت می توانست انجام داد. Bushnell

در تابستان سال 1976 جناب Bushnell از Donald Valentine بار دیگر خواست تا سرمایه گذاری کند در Atari اما این بار Valentine به گو گفت که Bushnell بهتر است به دنبال یک خریدار برای شرکت Atari بگردد.

 اتفاقی که افتاده بود رشد {بازار} کار بود که به نحوی شگرف و باورنکردنی سرمایه ها را مصرف می کرد.و Wall Street دوران سختی را سپری می کرد تا فرق میان وجه پوچی و البته وجی جدی پروژه ی ما را درک کند. افزایش سرمایه کار بسیار بسیار سختی برای ما محسوب می شد. برای اینکه ما بتوانیم وارد بازار های خانگی شویم به جیب های عمیق تر {و پر پول تر} نیاز داشتیم. و همین امر باعث شد که ما {Atari} را بفروشیم. Bushnell

همین زمان بود که Manny Gerard توسط Warner Communications استخدام شد تا به دنبال راه هایی برای گسترش کار این شرکت باشد. آن ها فراگیری هایی را می خواستند تا بتواند به ماورای تکیه‌ی خود {تنها به } خط تولید 7” singles برود. خط تولیدی که سال به سال در حال کاهش {تولید و فروش} محصول بود. او فهمید که شرکت Atari برای فروش گذاشته شده است و بسیار درباره ی این عمل هیجان زده بود و نظرش پیرامون آن جلب شد.

با اینکه مذاکرات در حال انجام بود {برای فروش Atari به Warner} رئیس شرکت Nolan Bushnell در تلاش بود تا طبیعت Laid Back کار در Atari را حفظ کند و البته آن را از نظر مدیران اجرایی Warner مخفی نگه دارد. مسئله ای که او باور داشت این بود که مدیران اجرایی Warner از آزادی موجود در Atari برای استفاده از مواد مخدر و پوشیدن لباس های گوناگون، زیاد استقبال نخواهند کرد. یکی از داستان ها پیرامون این مسئله می گوید درست قبل از ملاقات ناگهانی یکی از مدیران اجرایی Warner از شرکت Atari بوشنل تمامی کارکنان Atari را مجبور کرده بود که در زیر کابینت های {بازی هایشان} مخفی شوند و آن ها برای 45 دقیقه نیز در آنجا مخفی شدند. علتش نیز این بود که توسط مدیران اجرایی Warner دیده نشوند.

اما هیچ مانع غیر قابل عبوری در میان {مذاکرات این دو شرکت} ایجاد نشد و در ماه نوامبر سال 1976 شرکت Atari با مبلغ 28 میلیون دلار به Warner فروخته شد. بیشترین میزان پول از این 28 میلیون دلار به Bushnell رسید. ایشان 15 میلیون دلار از این پول را برداشت و قسمت بسیار زیادی از الباقی پول های باقی مانده نیز به Joseph Keenan رسید. Warner به اندازه ی کافی باهوش بود تا {استعداد} Bushnell را {در مدیریت} ببیند ، بنابرین آن ها Bushnell را به عنوان مدیر کل شرکت Atari نگه داشتند و Joe Keenan نیز به عنوان یکی از مدیران Atari برگزیده شد. 100 میلیون دلار پول به Atari تزریق شد و پروژه ی Stella به عنوان مهمترین پروژه ی Atari مطرح شد.

با گذشت چند ماه آن چیزی که به نظر می رسید این بود که یکی از بزرگترین شرکت های تحقیق و توسعه و البته سرگرمی جهان با یکی از بزرگترین شرکت های سرگرمی جهان ترکیب شده بود. در ابتدا این مسئله بسیار خوب به نظر می رسید{ و یک ازدواج درست محسوب می شد}.

 … ما در اصل یک لیست 10 تایی از شرکت هایی به وجود آوردیم که علاقه داشتند با Atari ترکیب شوند و Warner در آن لیست قرار نداشت. اما از طریق یک ارتباط، ما توانستیم با Warner {صحبت کنیم و } ارتباط بر قرار کنیم. ما نسبت به آن ها هیجان زده بودیم و من فکر می کردم آن ها آن چیزی که می بینند را، دوست دارند.  Gene Lipkin رئیس بخش بازار یابی شرکت Atari

اتمسفر “خلاقانه”ای که Bushnell در Atari به وجود آورده بود به نظر بسیار انطباق پذیر بود با شرکتی که اکثریت درآمدش را از بخش موسیقی به دست می آورد. اگر آن ها می توانستند راهی پیدا کنند تا همگام با یکدیگر باشند، می توانستند تبدیل به یکی از غیر قابل مهار ترین نیرو ها {در کار و تجارت} شوند.

1977 : بخش مربوط به بازی های سکه ای شرکت Atari

با تمام نمایش های خوبی که بخش خانگی شرکت Atari داشت و اتفاقاتی که برای این بخش افتاده بود، بخش بازی های سکه‌ای Atari  با وجود عناوینی همچون Breakout و البته پیشرفت هایی که در زمینه‌ی استفاده از میکرو پردازنده ها در بازی های سکه‌ای کرده بود، نیز وضع خوبی داشت. حضور افراد بازاریاب از شرکت Warner که حال شرکت مادر Atari به حساب می آمد از همان ابتدا تاثیر مستقیم و البته آنی بر روی این شرکت گذاشته بود.

بخش بازی های سکه‌ای Atari هر ماه یک خبر نامه با نام Atari Coin Connection منتشر می کرد. این از اولین تغییرات بود. این خبر نامه‌ی ماهانه در واقع سخنگوی شرکت Atari برای دارندگان بازی های سکه ای به شمار می رفت که اعلامیه هایی برای بازی های جدید، ارتقا ها و … را در اختیار این خریداران قرار می داد. یکی از نزول ها و اتفاق های بدی که بعد از ورود بازاریاب های جدید  برای شرکت Atari افتاده بود، فراموش شدن {گم شدن} خلاقیت در پروسه‌ی {ساخت بازی های سکه‌ای} بود. روز های صحبت درباره‌ی بازی ها در حمام های گرم و دادن چراغ سبز سریع برای آغاز ساخت بازی ها گذشت.

جلسات فکر و گفت و گو هنوز هم وجود داشتند، اما روز هایی که تیم تحقیق و توسعه‌ی شرکت Atari سکان این شرکت را در دست داشت، به پایان خودش نزدیک تر شده بود و نقشش کمتر و کمتر می شد. تمامی این مسائل به علت حضور بازار یاب های جدید در دپارتمان بازاریابی شرکت Atari بود. طراحان خلاقی همچون Owen R.Rubin که بر روی طراحی بازی های سکه ای کار می کرند ممکن بود با ایده های جدید وارد {صحنه} شود اما این ایده ها سریعا توسط مدیران بخش بازار یابی رد می شدند و آن {پروژه ها} متوقف می شدند.

 این اتفاق اغلب رخ می داد، که ما از مهندس سخت افزار {بازی مورد نظر} می خواستیم دکمه‌ای زیر کابینت بازی اضافه کند که ممکن بود بعد ها باعث خرابی آن دستگاه شود. بنابرین وقتی مدیران بخش بازاریابی وارد آزمایشگاه می شدند ما نمی توانستیم بازی را به آن ها نشان دهیم که ممکن فقط برای مدتی کار کند. Owen R.Rubin

برای اکثریت {سال 1977} بخش بازی های سکه‌ای Atari از فرصت ها و شانس های کمی بهره برد و بیشتر بر روی کانسپت هایی سرمایه گذاری کرد که قبل از این ساخته و خلق کرده بود. بازی های با تم ریسینگ و مسابقه‌ای بیشترین لاین آپ بازی های سکه‌ای شرکت Atari را در این سال تشکیل می دادند. دو عنوان Sprint 4 و Sprint 8 که ارتقا هایی نسبت به Sprint 2 دیده بودند و هر کدام شامل 4 یا 8 بازیباز می شدند (Sprint 2 همان بازی ریسینگ موفقی بود که Atari توانسته بود با میکرو پردازنده ها بسازد).

با این حال وجود ماشین های بازی قویتر که دارای میکرو پردازنده های {ارتقا یافته و قویتر} بودند باعث شدند Atari وارد دیگر انواع بازی های ریسینگ نیز بشود. یکی از همین عناوین ریسینگ بازی Drag Race بود (این نوع مسابقات ریسینگ شامل دو راننده است که هر کدام با ماشین های آماده و ارتقا یافته برای رسیدن به خط پایانی مشخص با یکدیگر مقایسه می دهند). Drag Race دارای ماشین هایی بود که انیمیشن هایشان به طور کامل طراحی شده بود. علاوه بر این بازی جزئیات فراوانی داشت. ماه سپتامبر نیز بازی Super Bug عرضه شد. عنوانی که گیمر را در یک مسابقه‌ی ریسینگ multi-directional scrolling قرار می داد.

 بازی سکه‌ای Super Bug اولین بازی ویدئویی سکه ای من محسوب می شد. این بازی یک دید از بالا نسبت به کل شهر در اختیار گیمر قرار می داد(نام اصلی این بازی City Driver بود). بازیباز مدت زمان مشخصی داشت تا Bug سفید و روشنش را تا آنجایی که می تواند جلو ببرد. مشخصا ایده این بود که بازیباز بتواند تا می تواند سریع حرکت کند .اما با وجود پیچ های ناگهانی موجود در جاده، تله های روغنی و خاکی و ماشین های پارک شده بر سر راه گیمر، رسیدن به این مهم را سخت میکرد. Howard Delman سازنده ی بازی Super Bug

در ماورای بازی های ریسینگ ، شرکت Atari قصد داشت تا کانسپت های دیگر را نیز امتحان کند. کانسپت هایی که شاید در عصر بازی های مبتنی بر منطق TTL به آسانی ممکن نبودند. بازی Dominoes یکی از همین عناوین بود که توسط Dennis Koble ساخته و در ماه ژانویه عرضه شد. کانسپت اصلی این بازی از Blockade ساخته‌ی Gremlin الهام گرفته بود البته با این تفاوت که تم بازی Dennis دومینو مانند بود. بازی Pool Shark که در ماه ژوئن عرضه شد نیز از دیگر عناوین با کانسپت جدید Atari محسوب می شد. در این بازی ما شاهد یک دید از بالا بودیم و بازی با وجود فیزیک واقع گرایانه کامل تر نیز شد.

Pool Shark  نام بازیست از شرکت Atari که شبیه سازی می کند بازی Pocket Pool را بر روی یک مانیتور 23 اینچ! معرفی حقیقی بازی Pool Shark به خریداران {دستگاه های بازی های سکه ای} و کتابچه‌ی راهنمای این عنوان

تمرکز بر روی بازی های سکه@ای با تم نظامی نیز در این سال ادامه یافت. بازی Destroyer یکی از اولین محصولات این تمرکز Atari به حساب می آمد که در ماه سپتامبر عرضه شد. درست کمی بعد در همان سال بعد از عرضه ی دستگاه VCS شرکت Atari ما شاهد در نظر گرفته شدن این عنوان برای ساخت بازی Air-Sea Battle دستگاه VCS بودیم. بازی بسیار جذاب تر با کانسپت نظامی که با تفاوت های بسیاری با دیگر عناوین نظامی قبل از خودش عرضه شد، Canyon Bomber نام داشت. عنوانی که اساس بازی Breakout را قرض گرفته بود و آن را در مرکزیت بازی خود قرار داده بود.

 هواپیمای نظامی که با سرعت معمول بر روی یک Canyon در حال حرکت است و بازیبازان با فشردن ساده ی یک دکمه ی Push {هواپیما را } کنترل می کند و  تا آن جا که توان دارد اهداف را نشانه گذاری می کند. آگهی تبلیغاتی بازی Canyon Bomber

Canyon Bomber بازی دیگری از Howard Delman بود. بازیسازی که یکی از تازه واردان به صنعت بازی های سکه ای بود و توانست با ایجاد پلی فاصله‌ی ایجاد شده میان بازی های مبتنی بر منطق TTL و بازی های مبتنی بر میکرو پردازنده ها را پر کند.

 من سخت افزار را طراحی کردم و برنامه ی آن را نیز نوشتم. منطق همان TTL بود اما اینبار میکرو پردازنده ی مورد استفاده MOSTEK 6502 بود. من کد های این {بازی را} در یک گروه نوشتم، و توانستم شرطی را که با دوستم بسته بودم ببرم زیرا موفق شدم کد های {بازی را} در یک ROM 2K قرار بدهم.(این برای شماست برنامه نویسان ویندوز!) Howard Delman

عنوان Triple Hunt نیز از دیگر بازی های شوتینگ Atari محسوب می شد که البته کاملا تم نظامی نداشت. این بازی توسط Owen R.Rubin طراحی شده بود و به دلیل اینکه یکی از اولین بازی های آرکیدی بود که به 3 بازی Light Gun جدا از هم تقسیم می شد(3 بازی با نام های Hit The Bear, Witch Hunt,  و  Raccoon Hunt)، شگفت انگیز بود.

با وجود تمامی این بازی آن عنوان Starship 1 بود که توانست موفقیت بسیار زیادی کسب کند و تا پایان سال به فروش 3500 دستگاهی برسد.

 سنسور ها سکه‌ی دیگری در جیب شما می بینند! این سکه را وارد کنید تا بتوانید به کاپیتان Starship 1 تبدیل شوید. پیام Starship 1 برای جذب نظرات بر روی صفحه نمایش

بازی Starship 1 یک بازی فضایی مبارزه‌ی محسوب می شد که از دید 3 بعدی بهره می برد. فضا پیمای موجود در بازی نیز شباهت بی چون و چرایی به فضا پیماهای استفاده شده در Star Trek داشت. با وجود {زیبایی و جذابیت بازی} بر همگان روشن شده بود که موفقیت بسیار زیاد و شگفت انگیز فیلم Star Wars {چه از نظر فروش و چه از نظر مخاطب} که درست یک ماه قبل از عرضه ی این بازی بر روی پرده‌ی سینماها رفته بود، تاثیر مستقیمی بر بازه‌ی زمانی بازی Starship 1 {و البته تاریخ عرضه اش} داشت. این بازی دارای proton torpedoes (نوعی از Tropedoe ها محسوب می شد که توسط مبارزان فضایی استفاده می شد) بود و البته به بازیبازان اجازه می داد تا به طور کامل سیاره های مختلف را نابود کند.

[learn_more caption=”برای دیدن نمرات این بازی به داخل این قسمت مراجعه کنید.”]

Gaming Trend – 83/100

VentureBeat – 83/100

OXM Online – 8

EGM – 8

OXM UK – 6

Eurogamer – 6

IGN – 6

Games Radar – 3.5/5

Joystiq – 3/5

Videogamer – 5

Game Informer _ 6

[/learn_more]

نمرات که به این بازی داده شده نشاندهنده یک بازی معمولی می باشد.این پست در صورت قرار گرفتن نمرات جدید آپدیت خواهد شد.

]]> https://vgmag.ir/news/%d9%86%d9%85%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-deadpool-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%ad%d8%af-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b8%d8%a7%d8%b1/feed/ 1 https://vgmag.ir/news/%d8%a7%d8%b7%d9%84%d8%a7%d8%b9%d8%a7%d8%aa%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-the-walking-dead400-days/ https://vgmag.ir/news/%d8%a7%d8%b7%d9%84%d8%a7%d8%b9%d8%a7%d8%aa%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-the-walking-dead400-days/#respond Sat, 22 Jun 2013 17:32:29 +0000 http://gameemag.ir/?p=12594 قبل از شروع E3 شرکت TellTale سازنده بازی موفق The Walking Dead تیزر های کوتاهی را منتشر می کرد که در آخرین تیزر عبارت 400Days منتشر شد. این عبارت نشاندهنده یک DLC ( محتوای اضافه ) در سری بازی های مردگان متحرک بود. بعد از این هم در E3 2013 تریلری از این DLC منتشر شد که اطلاعاتی از آن را منتشر کرد. این محتوای اضافه با داستانی متفاوت از فصل اول بازی با شخصیت های جدید و وقایعی متفاوت در راه است. در مورد انتشار این DLC و دلیل انتشار آن می توان گفت که بازی برای منتقل شدن از فصل اول به فصل دومش به اتمام داستان بعضی از شخصیت های فصل اول و معرفی شخصیت های جدیدی برای فصل دومش نیاز داشت به این دلیل یک محتوای اضافه می تواند در چهارصد روز ارتباطی بین فصل اول و دوم بازی ایجاد کند. برای اینکه این DLC را تجربه کنید اول باید فصل اول بازی را تمام کرده باشید و سپس به ادامه بازی با این محتوای اضافه بپردازید. تصمیم هایی که شما در فصل اول بازی گرفتید اثر خود را در این DLC هم می گذارند و تصمیم هایی که در این محتوای اضافه می گیرید بر فصل دوم بازی موثر هست. در این محتوای اضافه پنج شخصیت را خواهید دید که  هر کدام مانند شخصیت های قبلی این بازی داستان های خود را دارند و هر کدام دارای دید متفائتی به زامبی ها دارند. این دیدگاه بر اخلاقشان با دیگران و دوستانشان تاثیر می گذارد و همین موضوع باعث ایجاد درام شده و داستانی احساسی ( مانند فصل پیش ) را پدید می آورد. هر یک از شخصیت ها در روز مشخصی وارد داستان می شوند و روز چهارصدم روز مشخص شدن پایان این محتوای اضافه هست. دو نفر از این شخصیت ها مونث بوده و سه نفر مذکر می باشند.باید منتظر بود و دید که این بازی چگونه دو فصل بازی را به هم مرتبط می کند و آیا می تواند این شاهکار شود یا نه ؟ این DLC برای کنسول های PS3 و Xbox 360 و PS VITA و همچنین PC منتشر می شود.

• OS: Windows Vista (x86 or x64) with SP2
• Processor: Any Quad Core Processor (Intel Core i5 or AMD Phenom II X4) or 3.0+ Dual Core CPU
• Memory: 4 GB RAM
• Hard Disk Space: 10 GB HD space
• Video Card: 1GB Video RAM GPU w/ Shader
• DirectX®: 11
• Sound: 100% DirectX 9.0C compliant sound card or equivalent onboard sound

• OS: Windows Vista (x86 or x64) with SP2
• Processor: Intel Core 2 Quad Q9300 (4 * 2500 MHz) or AMD Phenom 9850 (4 * 2500 MHz)
• Memory: 4 GB RAM
• Hard Disk Space: 10 GB HD space
• Video Card: Radeon HD 5850 (1024 MB) or GeForce GTX 260 GTS (1024 MB)
• DirectX®: 11
• Sound: 100% DirectX 9.0C compliant sound card or equivalent onboard sound

]]> https://vgmag.ir/news/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1-%d9%86%d8%b3%d8%ae%d9%87-hd-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-spelunky-%d8%a8%d8%b1-%d8%b1%d9%88%db%8c-pc/feed/ 0 https://vgmag.ir/look/%da%a9%db%8c%d9%86%da%a9%d8%aa-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-pc/ https://vgmag.ir/look/%da%a9%db%8c%d9%86%da%a9%d8%aa-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-pc/#comments Wed, 09 Feb 2011 15:18:21 +0000 http://gameemag.ir/?p=1990 مدتیست که کینکت عرضه ی موفقی داشته و همگان رو مجاب به خریدن XBOX360 Slim + یک کینکت کرده ، انصافا کینکت وسیله ایست که با دیدن ویدئو های آن ، حتی بزرگترین مخالفان Microsoft رو مجاب به امتحان حداقل یک بار آن میکند .. بعد از اینکه اخباری منتشر شد مبنی بر اینکه قرار است در سیستم عامل ویندوز 7 مایکروسافت ، امکاناتی قرار داده شود ( بعدا ! ) تا بتوان از کینکت برای آن استفاده کرد . هکر ها پا پیش گذاشتند و کار رو برای بعضی ها ساده تر کردند . در این ویدئو ، تا حدودی در جریان این هک ، گستردگی و کم و کیف اون قرار میگیرید ..

تهیه کننده : سروش خدامی [ MaFi ]

ظاهر/پنهان کردن پلیر آنلاین

__________________________________________________________________________________

[download id=”518″]                       [download id=”519″]

[download id=”520″]                       [download id=”521″] ]]> https://vgmag.ir/look/%da%a9%db%8c%d9%86%da%a9%d8%aa-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-pc/feed/ 3