قبل از این دوران نمی‌توانستید کسی را پیدا کنید که علاوه بر کنسول PS2 یک کنسول PSP نداشته باشد و در خارج خانه مشغول بازی نباشد. قبل از اینکه سونی به فکر ساخت PSP بی‌افتد این بازار دست نینتندو بود و کنسول‌های Gameboy, Gameboy Color, Gamboy Advance به بازار عرضه کرده بود. اما با آمدن PSP یک رقیب تازه برای کنسول‌های دستی نینتندو ایجاد شد و باعث شکل‌گیری یک انقلاب در کنسول‌های دستی شد.

گرافیک بازی‌هایGameboy Advance در مقابل PSP مانند یک جوک بی‌مزه بودند. عناوین بسیار زیادی برای این کنسول ساخته شدند و درنهایت این کنسول توانست با فروش 80 میلیون نسخه به موفقیت چشمگیری دست پیدا کند. حتی در زمان حیاط کنسول PS3 برای PSP بازی ساخته می‌شد. اما سونی تصمیم گرفت از نسل جدید کنسول پورتابل خود در سال 2011 رونمایی کند و یک بار دیگر یک انقلاب در کنسول‌های دستی ایجاد کند.

کنسول PS Vita به عنوان دومین کنسول دستی سونی در سال 2012 به بازار جهانی آمد. اما نه تنها نتوانست اندازه کنسول قبلی موفق عمل کند؛ بلکه در طول عمر خود بسیار فروش کمی را تجربه کرد و عنوان بسیار کمی برایش توسعه پیدا کرد. و درنهایت با ورود به نسل هشتم و عرضه PS4 سونی کاملا این کنسول را فراموش کرد.

اما سوال بزرگ اینجا است که دلایل شکست این کنسول چه بودند؟ چرا PS Vita عملکرد خوبی نداشت؟ چرا سونی به این کنسول توجه کافی نکرد و بازی‌های زیادی برایش نساخت؟ و درنهایت اینکه چرا کنسول‌های دستی فراموش شدند؟ در این مقاله می‌خواهم به سرگذشت آخرین کنسول PS Vita بپردازم و دلایل شکست این کنسول را بررسی کنم. با  ویجی‌مگ همراه باشید.

نگاهی به سرگذشت پدربزرگ

قبل از اینکه به سراغ خود PS Vita برویم باید یک سری به تاریخچه نسل قبلی آن بزنیم. کنسول Playstation Portable یا به اختصار PSP در سال 2004 روانه بازار شد. در آن زمان رقیب اصلی این کنسول Nintendo DS بود. اما PSP نه تنها توانست رقیب خودرا در همان اول شکست دهد بلکه بین گیمر‌هایی که در آن زمان PS2 داشتند بسیار محبوب شد. بلافاصله بد از انتشار این کنسول یک برنامه بلند مدت برای ساخت و انتشار بازی‌های مختلف روی این کنسول درنظر گرفت.

علاوه بر اینکه بسیاری از بازیساز های‌های بزرگ مثل هیدئو کوجیما برای این کنسول بازی ساختند، تعداد زیادی از عناوین PS2 هم به شکلی متفاوتی برای این کنسول پورت شدند. از آنجایی که این کنسول آنالوگ سمت راست و تریگر نداشت نحوه کنترل در بازی‌ها با PS2 متفاوت بود.

برای همین عناوین بسیار متنوع‌ برای PSP منشتر شدند. از بازیی‌های مثل God of War Ghost of Sparta بگیرید تا بازیی‌هایی مثلا LocoRoco, Crisis Core: Final Fantasy VII, Metal Gear Solid: Portable Ops, Patapon و Killzone: Liberation همگی مخصوص این کنسول ساخته شدند. در ادامه توجه بازیساز های بسیاری به این کنسول سونی جلب شد و خواستار ساخت برای این کنسول شدند.

حتی حاضر بودند بازی‌های خودشان رو روی PSP پورت کنند. جالب است بدانید که مدل‌های مختلفی از این کنسول در سال‌های مختلفی تولید شدند که فقط از نظر اندازه با یک‌دیگر متفاوت بودند. مثلا یک به اسم PSP Go به بازار آمد که از وسط تا می‌شد. در نهایت این کنسول چیزی حدود 10 سال عمر کرد و در سال 2014 به کار پایان داد. در طول این 10 سال تعداد 2,456 عنوان از 1640 سازنده و ناشر مختلف برای کنسول ساخته شدند.

این کنسول با فروش 80 میلیون نسخه توانست بعد از Gameboy Advance چهارمین کنسول پرفروش دستی شود. چنین موفقیتی برای سونی باعث شد تا به سراغ توسعه نسل بعدی کنسول دستی خود برود و PS Vita را بسازد. اما سونی در زمان معادلات زیادی را حساب نکرده بود و فکر می‌کرد این کنسول هم مثل نسل قبلی خود حتما موفق می‌شود.

اسم رمز NGP، Playstation Meeting 2011

اولین شایعات از نسل بعدی کنسول دستی سونی در سال 2009 به اینترنت درز پیدا کرد. منبع این شایعه بسیار نزدیک به پروژه بود و عملا واقعی بودن چنین کنسولی را تایید می‌کرد. در Tokyo Game Show 2010 سونی پشت در های بسته از سخت افزار جدیدش رونمایی کرد و کمی بعد کیت توسعه مخصوص را به بازیسازها داد. در همان سال یک عکس از کیت توسعه این کنسول توسط VG247 لو رفت.

این عکس نشان می‌داد که این کنسول یک صفحه نمایش لمسی HD، آنلالوگ سمت راست، دو دوربین در پشت و جلو، میکروفون و یک تاچ پد در پشت کنسول دارد و به اندازه Xbox 360 قوی است. در ابتدا طراحی کنسول مثل PSP Go تاشو بود، اما سونی به خاطر کم کردن گرما طراحی را مثل نسخه‌های اولیه PSP تغییر داد. در ادامه توسط پتریک سودرلوند مدیر شرکت EA تایید شد که چنین کنسولی وجود دارد و بازیسازها مشغول ساخت بازی برای آن هستند.

البته که سونی تمامی شایعات را انکار می‌کرد. درنهایت در 27 ژانویه 2011 سونی یک کنفرانس به اسم Playstation Meeting برگذار کرد و به صورت رسمی از نسل جدید کنسول دستی خود رونمایی کرد. این کنسول با اسم رمز NGP یا Next Generation Portable معرفی شد و در ادامه سونی از رابط کاربری این کنسول و عناونی که برایش درحال ساخت بود رونمایی کرد.

مشخصات کنسول تقریبا همان چیزی بود که قبلا لو رفت. سونی برای NGP یک صفحه نمایش OLED با دوتا آنالوگ و دو دوربین در پشت و جلو به همراه یک تاچ بد در پشت کنسول طراحی کرده بود. در ادامه مشخص شد که بازی‌ها به صورت کارتریج روی NGP اجرا خواهد شد و از Wifi و 3G می‌کند. بعد از اعلام مشخصات کنسول، شوهی هوشیدا روی صحنه آمد تا برخی از عناوین درحال ساخت برای NGP را نشان دهد.

برخی از این عناوین شامل Hotshots Golf، Uncharted، Wipeout، Killzone، Resistance و پروژه Gravity Gaze می‌شدند. یک دمو هم از بازی Uncharted Golden Abyss به نمایش درآمد که یک نسخه جدید از Uncharted بود که کاملا برای NGP ساخته شد. همچنین اعلام شد که برخی از بازی‌های محبوب PSP برای این کنسول به صورت Backwards compatibility اجراع خواهند شد و  به صورت دیجیتالی قابل خریداری خواهند بود.

انتخاب نام زندگی، کنفرانس سونی در E3 2011

نمایشگاه E3 2011 برای سونی بسیار مهم بود. بعد از موفق کنسول PS3 و مشکلات دردسرساز برای Playstation Network اکنون نوبت کنسول دستی جدید بود. در ابتدای کار سونی اسم نهایی کنسول با نام PS Vita رونمایی کرد.

واژه Vita یک لغت ایتالیایی است که معنی زندگی می‌دهد. همچنین بازی‌های بیشتری برای کنسول به نمایش درآمدند و یک بمب خبری مهم اعلام شد. کن لوین نویسنده سری بایوشاک روی صحنه آمد و اعلام کرد که او و استودیو ایرشنال گیمز مشغول ساخت یک بازی از سری بایوشاک برای کنسول PS Vita هستند. هرچند این پروژه بعدا کنسل شد. در آخر کنفراس کاز هیرای مدیرعامل سونی از قیمت کنسول رونمایی کرد و اعلام شد که این کنسول در دو مدل Wifi Only و 3G/Wifi به ترتیب قیمت 249 و 299 دلار عرضه می‌شود.

در ماه نوامبر یک خبر منتشر شد که کنسول حافظه داخلی ندارد و باید برایش یک کارت حافظه مخصوص PS Vita به صورت جداگانه خریداری کنید. این کارت های حافظه در چهار ظرفیت 4،8،16 و 32 گیگابایتی وجود داشتند و از 20 دلار تا 100 دلار قیمت گذاری شدند! یعنی شما باید نزدیک به نصف پول کنسول را برای کارت حافظه 32 گیگابایتی پرداخت کنید.

نکته منفی ماجرا آن بود که کنسول از کارت های SD معمولی پشتیبانی نمی‌کرد، برای همین مجبور بودید کارت حافظه مخصوص خودش را خریداری کنید. سونی این کار را برای تضمین امنیت کنسول و جلوگیری از هک شد آن انجام داد، چیزی که PSP قبلا به آن دچار شده بود.

روز انتشار

درنهایت PS Vita در 17 دسامبر سال 2011 در ژاپن با 26 عنوان در روز لانچ منتشر شد. جالب است بدانید که این میزان بیشترین تعداد بازی‌هایی است که در روز لانچ برای یک کنسول عرضه شدند. این کنسول توانست در هفته اول انتشارش 300 هزار نسخه بفروشد و به میزان فروش 12 هزار نسخه در هفته دست پیدا کند. همچنین در توگیو گیم شو اعلام شد که بیش 100 بازی مختلف برای این کنسول در حال توسعه است.

در نهایت در 15 فوریه 2012، PS Vita در بازار های آمریکا و اروپا با یک باندل عرضه شد نسخه بدون باندل در 22 فوریه به دست طرفداران رسید. همچنین توانست در ماه اول انتشار در آمریکا 200 هزار نسخه و در ماه مارچ 50 هزار نسخه بفروشد. در پایان ماه فبریه فروشی کلی کنسول به 1.2 میلیون نسخه رسید.

همچنین در سال 2012 عناوین بزرگ زیادی مثل Gravity Rush ،Little Big Planet ،Persona 4 Golden و Assassin’s Creed Liberation برای PS Vita عرضه شدند. در آخر سال 2012 سونی 4 میلیون نسخه از PS Vita به فروش رساند. بیایید وارد سال 2013 شویم…

ادامه دارد…

بازی تازه وارد Exodus در The Game Awards توسط بازیگر مشهور هالیوودی یعنی متیو مک‌کانهی برای نخستین بار به نمایش گذاشته شد. Exodus یک بازی شوتر سوم شخص در یک محیط علمی-تخیلی با قابلیت تغییر زمان است، که توسط یک گروه از توسعه‌دهندگان سابق Texan و Bioware که حالا با نام Archetype Entertainment شناخته خواهند شد، ساخته می‌شود.

Exodus هنوز تاریخ انتشار دقیقی ندارد، اما قرار است برای Xbox Series X/S, PS5 و PC عرضه شود. همچنین بنظر می‌رسد که پابلیشر اصلی و حامی این عنوان Wizards of the Coast است و این شرکت به نوعی پایه گذار استدیوی Archetype Entertainment بوده. همین جریان تا حدی مشخص می‌کند که چگونه بودجه استخدام متیو مک‌کانهی را به دست آوردند!

از تریلر کوتاه بازی می‌توانیم گیم پلی شوتر این عنوان و سیستم کاور گیری بازی را ببینیم، همچنین برخی از قدرت‌های فراطبیعی که بازیکن می‌تواند در نبرد استفاده کند نیز در این تریلر قابل مشاهده بودند. دشمنان اصلی بازی نیز موجودات فضایی هستند، که به نظر می‌رسد از نیرویی خطرناک استفاده می‌کنند و بصورت اتفاقی توسط یکی از شخصیت‌های اصلی بازی در یک غار کشف شده‌اند. مک‌کانهی به نظر می‌رسد یکی از سربازانی است که ما در تریلر مشاهده می‌کنیم، پس شاید او یک NPC مهم و اصلی در Exodus باشد. گرچه که هنوز دقیقا مشخص نیست!

نظر شما درباره Exodus چیست؟ همچنین، می‌توانید فیلم مورد علاقه‌تان از متیو مک‌کانهی را نیز با ما به اشتراک بگذارید!

این بازی که توسط Pieces Interactive توسعه یافته بود، در اصل برای انتشار در اکتبر ۲۰۲۳ برنامه‌ریزی شده بود، اما به ۱۵ ژانویه ۲۰۲۴ تغییر یافت تا از شلوغی ماه اکتبر و گم شدن در بین بازی‌های مختلف این ماه جلوگیری کند. البته THQ Nordic اعلام کرد که این زمان اضافی نیز برای پولیش هرچه بیشتر بازی استفاده خواهد شد. دلیل تاخیر این بار اینطور اعلام شده است که «فصل کریسمس برای توسعه‌دهندگان بازی پر از استرس است»، بنابراین نسخه جدید Alone in the Dark در ۲۰ مارس ۲۰۲۴ (اول فروردین 1402) منتشر می‌شود.

سلامتی و رفاه تیم‌ما اولویت بالایی دارد و قصد داریم از هرگونه فشار کاری بیش از حد در تعطیلات کریسمس جلوگیری کنیم. ما متوجه هستیم که بسیاری از افراد منتظر انتشار بازی هستند، اما صبر شما پاداش خوبی به همراه خواهد داشت.

نسخه جدید Alone in the Dark ورژن دوباره‌سازی و از نو تصور شده از بازی ترسناک و کلاسیک Alone in the Dark است که به شما اجازه می‌دهد داستان را از چشم یکی از دو شخصیت Emily و Edward که به ترتیب ستاره‌های هالیوودی Jodie Comer و David Harbour در نقش آنها بازی خواهند کرد، تجربه کنید. در Alone in the Dark باید محیط خود را کاوش کنید، با هیولاها مبارزه کنید، معماها را حل کنید و به کشف وقایع شوکه کننده Derceto Manor بپردازید.

داستان بازی را میکائیل هدبرگ که قبلا بر روی عناوینی همچون SOMA و Amnesia: The Dark Descent کار کرده، نوشته است، هیولاهای بازی را گای دیویس (همکار سابق گیلرمو دل تورو) طراحی کرده و موسیقی بازی نیز به دست جیسون کوهنن ساخته می‌شود.

این بازی برای PC, Xbox Series X/S و PlayStation 5 در دسترس خواهد بود و اگر می‌خواهید قبل از انتشار، پیش نگاهی به بازی داشته باشید، می‌توانید نسخه‌ی قابل بازی Prologue که شما را در نقش دختر بچه ۱۱ ساله‌ای بنام گریس ساندرز قرار می‌دهد، از Steam دریافت کنید.

]]> https://vgmag.ir/news/%db%8c%da%a9-%d8%aa%d8%a7%d8%ae%db%8c%d8%b1-%d8%af%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-alone-in-the-dark/feed/ 0 https://vgmag.ir/exhibitions/%d8%a7%db%8c%d9%88%d9%86%d8%aa-%d9%87%d8%a7/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-%da%a9%d8%a7%d9%85%d9%84-xbox-games-showcase-july-2020/ https://vgmag.ir/exhibitions/%d8%a7%db%8c%d9%88%d9%86%d8%aa-%d9%87%d8%a7/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-%da%a9%d8%a7%d9%85%d9%84-xbox-games-showcase-july-2020/#comments Thu, 23 Jul 2020 20:51:21 +0000 https://vgmag.ir/?p=105682

مایکروسافت با XBOX GAMES Showcase July 2020 دوباره بر سر زبانها افتاد. نمایش امشب مایکروسافت با واکنشهای بسیاری روبرو شده و صحبتهای زیادی را برای این کمپانی بوجود آورده است.

در این نمایش که حدود یک ساعت به طول انجامید بازیهای جدید برای کنسول نسل نهم این کمپانی نشان داده شد. بازی های که به صورت اختصاصی کنسولی برای XBOX Series X منتشر می شوند و برخی از آنها اختصاصی لانچ کنسول هستند و بعد از مدتی برای PS5 نیز عرضه می شوند.

طرفداران حرفه ای مایکروسافت همچنین از نمایش نسبتا ضعیف HALO نا امید شده اند و عدم نمایش کامل بعضی از عناوین مثل فورتزا(فورزا) نیز بسیاری را کلافه کرد. با اینحال برخی از بازیهای معرفی شده برای این کنسول امیدواری را برای طرفداران زنده نگه داشت.

به نظر می رسد استودیوهای اختصاصی مایکروسافت فاصله زیادی با ساخت بازی بلاک باستری دارند و مایکروسافت نیز این مهم را کامل میداند. از همین روست که باز هم شعار قویترین کنسول را در نمایشهایش پیش کشیده و شاید اشتباه XBOX One X را باز هم ببینیم.

همراه وی جی مک باشید با نمایش کامل XBOX GAMES Showcase July 2020 و ایونتی که دیدن آن خالی از لطف نیست.

در نماشا ببینید

دانلود 1080

دانلود 720

استفاده از سخت افزار آرکید باعث کاهش هزینه ها و راحت تر شدن طراحی کنسول و صرفه جویی در زمان و نفرات میشود و برای شرکت ها بسیار به صرفه است. همچنین این ایده به درآمدزایی آرکید های ژاپن پس از اتمام ساعت کاری کمک خواهد کرد.

احتمال دارد این کنسول کارایی ‌های بیشتری نیز داشته باشد ولی هنوز اطلاعات بیشتر درمورد آن منتشر نشده است اما احتمال می‌ رود به دلیل اینکه آرکید ها در خارج از ژاپن محبوبیت سابق را ندارند این پروژه محدود به کشور ژاپن باشد و در سراسر دنیا توضیع نشود.

کنسول Game Gear Micro در چهار رنگ که هر کدام دارای ۴ بازی متفاوت خواهد بود با قیمت ۴۹۸۰ yen (44 دلار امریکا معادل 800 هزار تومان ) در اواسط مهرماه در ژاپن عرضه خواهد شد!

تریلر معرفی این کنسول را میتوانید در ادامه مشاهده کنید:

مدل های مختلف این کنسول ( هرکنسول فقط دارای 4 بازی میباشد ) :

مدل مشکی شامل عناوین :

1. Sonic the Hedgehog
2. Puyo Puyo 2
3. Out Run
4. Royal Stone

مدل آبی شامل عناوین :

1. Sonic Chaos
2. Gunstar Heroes
3. Sylvan Tale
4. Baku Baku Animal

مدل زرد شامل عناوین :

1. Shining Force Gaiden: Ensei – Jashin no Kuni he
2. Shining Force: The Sword of Hajya
3. Shining Force Gaiden: Final Conflict
4. Nazopuyo Aruru no Ru

مدل قرمز شامل عناوین :

1. Revelations: The Demon Slayer
2. Megami Tensei Gaiden: Last Bible Special
3. The GG Shinobi
4. Columns

نظر شما در مورد کنسول جدید سگا چیست؟ به نظر بازار متفاوتی توسط سگا نشانه گرفته شده.

البته بنظر می‌رسد که سیاست های اخیر AMD در زمینه پیشروی به سوی سیستم پردازش ابری یا همان Cloud Gaming، پتانسیل ضربه بزرگی به کنسول نسل بعدی شرکت سونی یعنی PlayStation 5 را داراست. اما آیا این درنهایت به مرگ PS5 ختم خواهد شد؟

شاید این مطلب نه فقط برای سونی و کنسولش، بلکه برای چرخه و اکوسیستم تمام کنسولها تهدید کننده باشد. ولی اصلی ترین دلایلی که می‌توان درمورد PS5 به آنها مظنون بود عبارت‌اند از:

• بستن قرارداد جدید AMD برای افزایش توجه به سیستم پردازش ابری و تمرکز بیشتر برروی آینده این تکنولوژی

• AMD مهمترین و بزرگترین تامین کننده قطعات کنسول PS5 است

• پیشرفت تکنولوژی پردازش ابری تهدیدی برای آینده کنسول PS5 خواهد بود

با اینکه AMD قرار است همانند نسل حاضر، چیپ پردازشی نیمه سفارشی سازی شده PS5 را طراحی و تولید کند، اما طی جدیدترین فعالیت‌هایش در زمینه سرمایه گذاری در Cloud Gaming احتمال آسیب رساندن به آینده این کنسول را نیز داراست. این کمپانی به تازگی با امضاء قراردادی با شرکت Oxide Games که سالهاست در زمینه پردازش های ابری در بازی‌ها فعالیت دارند، خود را یک قدم به گسترش این تکنولوژی نزدیک‌تر کرده است.

با اینکه AMD این قرارداد را چندان به هایپ تبلیغاتی تبدیل نکرد، اما کاملا مشخص است که آنها با جدیت به تکنولوژی پردازش‌های ابری می‌نگرند و همچنین در یک کنفرانس رسانه‌ای اعلام شد که آنها در آینده از تکنولوژی موتور گرافیکی Oxide یعنی Nitrous Engine برای توسعه و ساخت پروژه های مختلف که براساس پردازش و محاسبات ابری خواهد بود، استفاده می‌کنند.

بنظر می‌رسد که Oxide Games نیز در این زمینه یک شرکت خبره است. آنها از سال 2013 درحال کار و گسترش سیستم پردازش ابری برروی انجین خود هستند و آن را “موتور نسل جدید که قابلیت پردازش حجم عظیمی از جلوه های بصری و محاسبات پیچیده در گیم پلی را داراست” تعریف می‌کنند.

طبق گفته این استدیو، “Nitrous Engine قابلیت پردازش بیش از 10,000 یونیت ساده گرافیکی و 1,000 یونیت فوق پیچیده را بصورت Real-time داراست.” آنها همچنین قول افزایش پرفرمنس یا بهبود اجرای بازی‌های که توسط پلتفرم آنها طراحی خواهند شد را داده‌اند.

پلتفرم های تحت پوشش Nitrous Engine درحال حاضر شامل PS4، Xbox One و PC هستند. با اینکه بازی‌هایی که از این موتور استفاده می‌کنند تعداد زیادی ندارند، اما همکاری این شرکت با AMD به گسترش استفاده از این انجین کمک بزرگی خواهد کرد و در قبال آن، آنها نیز به AMD در بدست گرفتن قدرت تکنولوژی Cloud Gaming کمک شایانی می‌رسانند.

از این گذشته، خود AMD همین حالا نیز وظیفه تامین دو سرویس بزرگ استریمینگ ابری شرکت‌های گوگل و مایکروسافت یعنی Stadia و Project xCloud را عهده دار بوده و است. Stadia همین حالا از چندین موتور بزرگ همانند Unreal و Unity پشتیبانی می‌کند و احتمال اینکه AMD پشتیبانی از تکنولوژی موتور شرکت Oxide Games را نیز به آنها اضافه کند، بسیار بالاست.

البته پردازش ابری شاید درکنار نکات مثبتش، یکی از بزرگترین عامل نابودی و منسوخ کننده کنسول‌ها (حداقل به نوعی که تا بحال می‌شناسیم) نیز باشد. سونی همین حالا نیز درحال نبرد با بحران مونتاژ و عرضه قطعات کنسول نسل جدیدش مواجه است و این روند به لطف شیوع ویروس کرونا و کمبود منابع انسانی، چندان خوب پیش نمی‌رود.

خرج ساخت هر یونیت از یک کنسول بالا رفته و همین جریان شاید باعث افزایش قیمت نهایی PS5 در هنگام لانچ شود. منابع تحقیقاتی اعلام کرده‌اند که احتمال دارد حدود 6 میلیون دستگاه PS5 از زمان انتشار کنسول تا ماه مارس سال آینده برای عرضه، در دسترس قرار گیرند.

این عدد درهنگام عرضه PS4 و در بازه زمانی یکسان، 7.5 میلیون بود. همچنین گزارش دیگری حاکی از تاثیر منفی رکود اقتصادی ناشی از ویروس کرونا، برروی فروش کنسول های نسل بعدی است. دسترسی به سرویس های ابری شاید درحاضر حاضر به دلیل قیمت پایینتر از کنسول‌های جدید، مخاطب بیشتری به سمت خود جذب کند.

Google Stadia تنها با ماهانه 10 دلار قابل دسترسی است و نیاز به خرید سیستم سخت افزاری جدید نیز به واسطه پشتیبانی از موبایل‌ها و دستگاه‌های مختلف صوتی و تصویری و همچنین کنترلر های مختلف، حذف خواهد شد. گوگل همچنین اعلام کرده است که ساپورت بیش از 120 بازی جدید را نیز امسال به این پلتفرم اضافه می‌کند.

تکنولوژی پردازش ابری پتانسیل بالا و قیمت معقولی دارد و به لطف گسترش شبکه‌های پرسرعت 5G، حداقل کشورهای تراز اول جهان (که در نهایت سرنوشت فروش کنسول به دست آنهاست) قادر هستند تا از این تکنولوژی به خوبی بهره‌برداری کنند.

این امر ممکن است تاثیر منفی بزرگی بر سهم کنسول PS5 در بازار سرگرمی‌های خانگی وارد کند. باتوجه به این، شرکت AMD که وظیفه ساخت قلب تپنده سخت افزار نسل بعدی PlayStation را برعهده دارد، شاید بطور مخفی و یا غیرمستقیم، وارد کننده ضربه مهلکی به بازار فروش و آینده این کنسول نیز باشد.

البته طبق معمول، این موضوع فقط در حد یک تئوری باقی است و نمی‌توان آن را قطعی خواند. همانطور که گفته شد، تهدید پلتفرم‌های پردازش ابری و تکنولوژی Cloud Gaming، همچنان روی بازار سخت افزار نسل نهم، سایه افکنده است. اینکه این تهدیدات تا چه حد به واقعیت تبدیل خواهند شد را زمان مشخص خواهد کرد.

برگرفته و ترجمه شده از CCN

نظر شما چیست؟ آیا با مطالب گفته شده در مورد AMD موافق هستید؟ یا این مطلب و نویسنده‌ی آن در سایت CCN را به بزرگنمایی و زردنویسی متهم می‌کنید؟

« یه لحظه وقت داری؟ تو رِد دِد گیر کردم » – « مرگ شاون خیلی حالمو بد کرده خیلی نگران جک کوچولو ام » – « بعد اینکه جسدا رو تو یه مرداب کثیف انداختیم الان چپتر 4 هستم اونم تو سنت دنیس!!!!!!!!!!! » – « چه گندیه بنجامین الان دیدم برانته رو کُشتی به وحشت افتادم » – « عاشق سوارکاری شدم. وقتی بعد اون همه ماجرا پامو تو زمینای خشک میزارم.. خیلی زیباست » – « مامانت با تمساح ها مشکل داره »

آنچه خواندید تنها چندین پیام از طرف مادر بنجامین دیویس بازیگر نقش داچ در Red Dead Redemption 2 بود که به پسرش موقع بازی کردن ارسال کرده است. اخیراً بنجامین پستی را در سایت رِدیت ارسال کرده که در آن مادر 75 ساله‌اش، جسیکا که خود دارای سوابق هنری و آموزشی است، تجربه خود از این بازی را در فرم مقاله و از دید یک غریبه در میان گذاشته است:

زنگ خانه‌ام به صدا درآمد، آن‌هم درست در لحظه‌ای که دکتر محلی سنت دنیس (یک شهر خیالی در بازی) به آرتور (شخصیت قابل بازی که بیش از 80 ساعت کنترل ‌اش را در اختیار داشتم) گفت که به بیماری سل دچار شده و درمانی هم برای آن وجود ندارد.

من که با شنیدن این حرف دچار شوک شده بودم، رفتم تا در را بازکنم. یک کارشناس فنی بود. سریعاً به او توضیح دادم که الآن نمی‌توانم چیزی را امضا کنم و باعجله برگشتم که ادامه کات سین را مشاهده کنم.

بعد از اتمام صحنه، وقتی‌که در حال برگشتن به سمت در بودم، قهقهه آن مرد به گوشم رسید. مشخص بود که این قضیه برایش سرگرم‌کننده بود: زنی با سن من که در یک بازی ویدیویی غرق شده بود.

با خوش‌رویی ازم پرسید: « کدوم بازیه؟ »
من هم جواب دادم: « رد دد ریدمپشن 2. »
دهانش از تعجب باز شد.
پرسیدم: « این بازی رو می‌شناسید؟ »
گفت: « کیه که نشناسه. اتفاقاً امتحانش کردم، ولی وقتی‌که دو تا بچه خردسال صبح تا شب از رو دست و پام بالا میرن، وقتشو ندارم تو جریان داستان بازی باشم. »

البته که بازی کردن در این شرایط سخت است. در این مرحله از زندگی من، تنها حواس‌پرتی، سگ کوچک ام « لاکی » بود که با شنیدن صدای اسب، سگ و سایر حیوانات در بازی خیال می‌کرد که واقعاً آن‌ها در اتاق حضور دارند.

همچنین صدای تیراندازی اسلحه او را ناآرام و بدخلق می‌کرد.

کارشناس که هنوز دم در ایستاده بود ازم پرسید: « اسم بازی چطور به گوشتون خورده؟ »
– « پسرم داچ وَن دِر لیند هست. »
– « منظورتون اینه که این کاراکتر شبیه پسرتونه؟ »
– « خیر. بازیگری که نقش داچ وَن دِر لیند رو ایفا میکنه پسرمه. »
– « اوه! یعنی پسرتون صداپیشه این فیگور انیمیشنی بوده؟ »
ظاهراً اسم بازیگری موشن کپچر به گوش این آقا نخورده بود.

به او توضیح دادم : « بازیگری موشن کپچر. یه لباس میپوشن و با توپ‌های پینگ‌پونگ الکترونیکی صدا و حرکاتشونو ضبط میکنن… »
کارشناس سرش را تکان داد و گفت « گرفتم. »
مشخصاً تحت تأثیر قرارگرفته بود. برایم آرزوی خوش‌شانسی کرد و گفت که امیدوار است برنده شوم.

برنده شوم؟ حالا برایم اثبات شد که او حتی دستش به RDR2 نخورده است. مگر در این بازی برنده و بازنده وجود دارد؟ در بیشتر اوقات، شما در نقش آرتور مورگان (یک هفت‌تیرکش خوش‌قلب) و به‌عنوان یک بازیگر درصحنه تئاتر بازی، به اسب‌سواری و انجام مراحل به‌صورت گفته‌شده می‌پردازید.

در سایر مواقع، شما کارگردان هستید و تعیین می‌کنید که روایت چطور پیش رود و در این راه تصمیمات مختلفی اعم از انجام اعمال شرافتمندانه یا شرورانه و نوع پوشش لباس می‌گیرید.
شما سازنده دوم یک داستان در جهت پیشبرد روایت هستید. آیا این‌یک فیلم است؟

در مواقعی که صحنه‌های کات سین پخش می‌شود، قطعاً یک فیلم است. به‌هرحال، نیویورک‌تایمز از بازی به‌عنوان یک « اثر هنری » یاد می‌کند، از سویی یک طرفدار در اینترنت آن را یک « تجربه » قلمداد می‌کند، اما برای من حکم یک « ماجراجویی » را دارد.

نه، بگذارید بگویم یک « داستان » بود. فیلمی بود که من در آن شخصیت اصلی و کارگردان هستم. همچنین خواننده جملات و نویسنده‌ی پیامدهای اعمال. بله، با « یک اثری هنری » موافقم.

سرآغاز، هواداران و تفکرات من

پسرم، بنجامین، به مدت پنج سال بر روی پروژه RDR2 کار کرد. پنج سال که در طول آن جملات دیالوگ بی‌شماری را حفظ و مدام در حال رفت‌وبرگشت از لس‌آنجلس به نیویورک برای انجام تمرینات و نمایش‌های موشن کپچر بود.

برای او، سخت‌ترین قسمت کار در راکستار گیمز، توافق‌نامه عدم افشاگری در مورد حتی یک دقیقه از کارهای انجام‌شده در استودیو به دیگران بود، چه برسد به اینکه اگر بخواهند در مورد وجود دنباله‌ای برای نسخه اول بازی اظهارنظر کنند.

عرضه بازی با موفقیت و تحسین بسیاری همراه شد بطوریکه منتقدین اظهار داشتند که RDR2 مرزهای بین تکنولوژی و هنر را شکسته است.

من قبلاً هرگز در کامیک-کان یا اکسپو های هواداران شرکت نکرده بودم. وقتی‌که دریکی از این مراسم‌ها که مربوط به پسرم می‌شد شرکت کردم، از جو حاکم بر آن و خلاقیت بکار رفته پشت برپایی چنین اتمسفری، به وجد آمده و هنگامی‌که به منطقه تعیین‌شده رسیدم، با انبوهی از صف هوادارانی که برای دیدار با بازیگران موردعلاقه‌شان و گرفتن امضا و سلفی آمده بودند مواجه شدم و این مرا بهت‌زده کرد.

آنچه مرا واقعاً تحت تأثیر قرار داد این بود که عملاً تمام هوادارانی که برای دیدن پسرم یا داچ واقعی خود را به اینجا رسانده بودند، همگی یک هدیه در دست داشتند. این هدایا شامل نقاشی‌هایی درجه‌یک از داچ در صحنه‌های مختلف بازی و پوسترهای تحت تعقیب او می‌شد.

البته بعضی از آن‌ها به‌طور ناخوشایند و بدی ترسیم‌شده بودند. بااین‌وجود، دقت و علاقه خاصی برای همه‌شان خرج شده بود.

یک هوادار از آرتور خواست اسب اش را صدا بزند و به داچ گفت که با صدای بلند و طنین‌اندازی بگوید: « من نقشه‌ای دارم. »

آن‌ها دیوانه‌ی بازیگری این دو شده و این عامل باعث شد که من متوجه دو نکته شوم:
1 – دل‌بستگی و همذات پنداری بازیکنان با بازیگران یک گیم صمیمی‌تر و عمیق‌تر از ارتباط تماشاگران با بازیگران فیلم و تئاتر است.
2 – تنها راه پی بردن به اولین نکته و همچنین تجربه‌ی اجرای محبوب پسرم، این بود که یاد بگیرم چطور رد دد ریدمپشن 2 را بازی کنم.

چالشی برای من

در این زمان بود که به فکرم زد یک نسخه از بازی رد دد ریدمپشن 2 و یک دستگاه پلی‌استیشن 4 ، کنسول ویدیویی که امکان بازی کردن را فراهم می‌کند، تهیه کنم. راه‌اندازی PS4 کار پیچیده‌ای نبود اما چند روز طول کشید تا این شجاعت را پیدا کنم که به خودم بگویم من می‌توانم.

یک دسته به همراه کنسول وجود داشت که با استفاده از آن، بازیکن وارد دنیای بازی شده و به گشت‌وگذار می‌پردازد و باید این را اعتراف کنم که طرز استفاده از این وسیله دستی نرم دو هفته طول کشید.

این نه‌فقط به خاطر کمبود اعتمادبه‌نفس و نه‌فقط به این دلیل که معتقد بودم چنین وسیله‌ای‌ متعلق به نسل دیگری است، بلکه همچنین به‌این‌علت بود که این کنترلر، وسیله‌ای بسیار پیچیده بود.

تعداد دکمه‌ها و گزینه‌های موجود برای کنترل در بازی آن‌قدر زیاد بود که به‌سرعت تصمیم گرفتم کتاب راهنمای بازی را سفارش دهم که به‌طور ترسناکی 385 صفحه داشت. از طرفی هم‌اندازه کلمات در این راهنما کوچک بود. بنابراین ذره‌بین بزرگ و قرمزرنگ خود را بکار گرفتم.

من به‌طور مکرر تمرین کردم و تمرین کردم اما چیرگی و تسلط بر بازی به‌آرامی برایم به دست می‌آمد. عدم سازگاری من با دسته مانع از آن شد که اسبم را با سرعت و حرکتی ثابت برانم و باعث ارتکاب اشتباهات ناگواری از سوی من شد. گاها ناخواسته اسب خود را مشت می‌زدم یا به‌جای سوارشدن از آن، پایین می‌آمدم.

اکنون من در اول‌شخص صحبت می‌کنم، اما « من » در بازی، شخصیت آرتور مورگان است، یک اسلحه‌کش دوست‌داشتنی که در طول زندگی‌اش تصمیمات بدی را انجام داده اما اساساً در مواقعی که به آدم‌های بد تیراندازی نمی‌کند و بدن‌هایشان را برای پول و مهمات نمی‌چاپد، به دنبال انجام کار خوب است.

من و آرتور از طریق کنسول با یکدیگر در ارتباط بودیم. « ما » تصمیم می‌گیریم که به کدام سمت حرکت کند، چه چیزی را بر تن کند، ریش خود را تا چه اندازه اصلاح یا چه مقدار پول به صندوق داچ اهدا کند، برای بازی کردن پوکر به کدام سالون برود و یا اینکه برای پرداخت جایزه‌ای که برای دستگیری او تعیین‌شده غرامتی بپردازد یا نه. کنسول اجازه برقراری یک ارتباط صمیمی بین من و او را وقتی شخصیت اصلی بازی هستیم، می‌دهد.

هرروز بین 1 تا 3 ساعت و یا حتی بیشتر بازی می‌کردم و هر هفته آشنایی من با کنسول بیشتر شده و احساس راحتی بیشتری کرده و به دنبال آن بازی به من کارهای بیشتری را برای انجام دادن می‌داد که هرکدام مهارت بیشتری را از قبل می‌طلبیدند.

من به‌نوعی توسط دنیای بازی و آن کتاب راهنمای پر جزییات محاصره‌شده بودم و این باعث شد که در واقعیت جایگزین بازی که در آن گنگ‌ها در حال ناپدیدی و زوال اما هنوز به دنبال کشتار و خونریزی بودند، غرق شوم.

داچ، درحالی‌که سوار بر اسب خود است، می‌گوید: « آقایون، بزنین بریم! » و من هم‌زمان، به همراه دسته نرم PS4، کتاب راهنما، ذره‌بین، یک فنجان قهوه، و چندین کاغذ یادآوری در اطرافم که توضیح می‌دادند چه دکمه‌ای را باید برای مشت انداختن یا عقب‌نشینی بزنم، بر روی صندلی خود نشسته و واقعاً آماده بودم که بزنم بروم..

و واقعاً گشتیم، در میان چشم‌اندازی از تصاویر و کلمات و موسیقی که دائماً در حالت بروز و یا محو شدن بودند. داستانی که به لطف داشتن حق انتخاب و رویارویی با عواقب، جزئیات بالا از جمع‌آوری گیاهان گرفته تا اسب، تفنگ‌ها و زمینه یادگیری و مواجه با وقایع مختلف، چپتر به چپتر پر از هیجان و ظرافت بود. تعجب نمی‌کنم که ساخت این بازی هشت سال طول کشیده است. حتی به نظرم می‌توانسته بیشتر از این‌ها طول بکشد.

سِیر و سلوک

در همین حال و زمان بود که پسرم در اینستاگرام به هواداران خود اعلام کرد که مادر 75 ساله‌اش در تلاش برای بازی کردن رد دد ریدمپشن 2 است. پاسخ هواداران شگفت‌انگیز بود و آن‌ها در قسمت کامنت از این کار من حمایت خود را نشان می‌دادند.

آن‌ها از اینکه یک مادر برای تجربه اثر و هنر پسرش تا چه حد خود را به‌زحمت انداخته تحت تأثیر قرارگرفته و مرا ترغیب به اکتشاف بیشتر در دنیایی که خود به‌خوبی می‌شناختند می‌کردند. دنیایی که خیلی‌ها نمی‌دانند چه جادویی در جای‌جای آن نهفته و سِیر در آن را ناآگاهانه یک « اتلاف وقت » می‌پندارند.

وقتی‌که به انتهای داستان رسیدم، صحنه‌های پایانی اشک را در چشمانم جمع کرد. کاراکترها سرنوشتی که به دنبالش بودند را هرچند برخلاف خواست من، یافتند. پسرم را ازآنجایی‌که یک بازیگر کهنه‌کار است، در نقش‌های زیادی دیده بودم، مگر در یک ورژن انیمیشنی از خود که در آن نحوه راه رفتن شخصیت مثل خودش بود و علاوه بر این، نیمه‌ی ‌تاریک و بازیگوش صدایش هم به رخ کشیده می‌شد.

من در دنیایی سیر کردم که قبلاً فقط از دور آن را لمس کرده بودم، مثلاً وقتی‌که نوه‌ام برای حضور در این دنیای اسرارآمیز محلم نمی‌گذاشت که البته این رفتار برای خود من هم اتفاق افتاد. اول مجذوب این دنیا شدم و بعد از ورود به آن، دیگر حتی صدای کسی که مرا به شام فرامی‌خواند را هم نشنیدم.

در آستانه تمام شدن

بعد از اتمام این تجربه، به پسرم از طریق پیامی تفکرات ایجادشده در ذهنم را شرح دادم:

این بازی مرا به یاد دوران کودکی‌ام انداخت، زمانی که عروسک‌هایم را بالباس پوشانده و درصحنه‌های خیالی قرارشان می‌دادم و گاهاً در نقش‌های کابوی و بومی، پاهایشان را طوری تنظیم می‌کردم که بتوانند بر روی اسب‌های پلاستیکی‌شان سوار شوند. اما فرای قسمت خیال پردازانه آن، خیلی واقعی بود.

گویی من در زمانه‌ای دیگر زندگی می‌کردم، زمانه‌ای که مردم از جاده و مسیرهای باریک بر فراز پل‌های چوبی و رودخانه‌های خروشان رفت‌وآمد می‌کردند. هنگامی‌که آب‌وهوا تغییر می‌کرد، اولین نگرانی من این بود که آیا آرتور به یک کت یا کلاهی بزرگ‌تر احتیاج دارد؟

بااین‌حال، به مسیر زیبایمان ادامه می‌دادیم، پارو زدن قایق‌های چوبی را متوقف نمی‌کردیم و بر روی واگن‌ها می‌پریدیم تا نظاره‌گر نور ستارگان در دگرگونی آسمان باشیم، از خانه‌های قدیمی و آشنا که به نظر نه از قلم یک آرتیست بلکه انگار از خود تاریخ به اینجا آمده‌ بودند، گذر کردیم.

بازتاب توجهم به این جزئیات در دنیای واقعی من هم منعکس شد. مثلاً وقتی به سوپرمارکت می‌رفتم، صداهایی را می‌شنیدم که شبیه به صداهای پیش‌زمینه رِد دِد بود.

چه باشکوه بود صحنه‌ای که برای آخرین بار همه اعضای گنگ ( هرچند ازهم‌گسیخته ) را پشت سر اسب سفید داچ باهم مبینیم و او می‌گوید: « بزنین بریم! » کلمات در توصیف محتویات و الهامات این دنیا برای کسی که به آن وارد نشده عاجز است.

من طیف وسیعی از احساسات و برخوردها را تجربه کردم و میدانم که این دنیا مملو از جزئیاتی است که هنوز آن‌ها را کشف نکرده‌ام. البته ماه‌ها طول کشید تا به این مرحله از دید نسبت به بازی دست‌یابم. از مرحله‌ی « فقط یک بازی ویدیویی » رسیده‌ام به مرحله‌ی « یک اثر هنری ».

مانند سایر آثار هنری، هرگز نمی‌توانیم با یک‌بار تجربه کردن متوجه همه‌چیز شویم. می‌توانیم برگردیم و چیزهای جدیدی کشف کنیم اما هیچ‌وقت جواب جامعی از سؤالات پیش‌آمده در ذهن را نمی‌توان یافت، چون تعداد تفسیر زیاد است.

برای من این بار این سؤال پیش‌آمده که : برای این قهرمانان خلاف‌کار و جانی، گروهی که چپ و راست باعث کشتار می‌شدند ولی در آن از دست دادن یاران خودی برای همدیگر سنگین بود، گروهی که خط مرزی بین نیک و بد برایشان وجود نداشت و قرار بود تا آخر ماجرا باهم دوست بمانند، رستگاری در کجا برایشان به دست آمد؟

برای من، یادگیری چیز جدیدی که از آن هیچ پیش‌زمینه و تجربه‌ای نداشتم، یک پیروزی به‌حساب می‌آید.
چه افتخاری است بازی کردن این اثر.

برای همه آشکار است که تبلیغات همیشه و همواره کاربرد دارد. حتی اگر جنس یا خدمات یا کالای شما از بهترین کیفیت نیز بهره مند باشد و به میزان کافی معروف باشد‏ باز هم نباید از تبلیغات قافل شد. تیزر تبلیغاتی Feel the Power of PlayStation از کمپانی سونی جدیدترین تیزر تبلیغاتی این شرکت برای این خانواده Playstation است.

کنسولهای مایکروسافت و نینتندو نیز از این دست تبلیغات برای سورویسها و کنسولهای خودشان می سازند. همراه وی جی مگ باشید با تیزر تبلیغاتی sony برای خانواده ی پلی استیشن. Feel the Power of PlayStation.

دانلود 1080

دانلود 720

دانلود 360

از سویی دیگر، می‌توان به آن به‌عنوان یک مضمون کلی نگاه کرد که در فرم های مختلف بازی‌ها نمایانگر شده است. بازی‌های آرکید با تم وسترن برای اولین بار در دهه‌ی هفتاد میلادی ظاهر شدند و از آن زمان تاکنون، این مضمون بارها و بارها ریشه های خود را در بازی‌ها بروز داده است. همراه وی جی مگ باشید با غرب‌ وحشی در بازی ‌ها (بخش اول).

مقدمه

یک بازی وسترن را معمولا می‌توان از چندین استاندارد کلی و عوامل زیبایی شناختی منحصر بفرد شناسایی کرد. غیرممکن است که در یک زمینه‌ی وسترن حداقل یکی از عناصر مبارزه مسلح و تیراندازی، قانون شکنی، سرقت، اسب سواری و طبیعت بکر و مناظر دست نخورده را نیافت. ما در این مقاله به‌جای کاوش سبک یک بازی بازی خاص، به درون‌مایه کلی می‌نگریم که این عنصر را شامل می‌شود: « غرب وحشی ».

به‌طور کلی، وسترن روایتگر داستانی‌ست که در قرن نوزدهم آمریکا اتفاق می‌افتد. با بررسی تاریخچه‌‌ی آن، متوجه می شویم که این سبک از فرم‌های رسانه‌ای، همچون فیلم به حوزه دیجیتال راه پیدا کرده است. سینمای وسترن جزو محبوب ترین سبک های فیلم در قرن بیستم به شمار می‌رود و به احتمال زیاد مهمترین منبع برای تصاویر و روایت های ویدئویی وسترن بوده و بدین دلیل به‌ عنوان مرجع اصلی ما در فهم آنچه که در وهله اول از آن به‌عنوان یک وسترن خطاب می شود، است.

تولید فیلم‌های وسترن، طیف وسیعی از کارهای استودیویی را شامل می شود که در آن از ادبیات وسترن الهام گرفته می شود; بدین ترتیب اساس بسیاری از فیلم‌ها به نوبه‌ی خود از کتاب و داستان‌های کوتاه است. درست همان‌طور که انتقال از ادبیات به فیلم نیاز به بازنویسی منابع اصلی دارد، انتقال مضمون های غربی از فیلم به محیط بازی نیز، نیازمند نوعی از بازسازی‌ست که مخصوص حیطه خودش است.

سینمای وسترن و تاثیر آن بر فرهنگ عامه

در کنار موسیقی جَز و بلوز و همچنین ادبیات قرن بیستم، وسترن جزو اصیلترین فرم های هنری زاده شده در ایالات متحده آمریکا در نظر گرفته می‌شود. فرمی که پیش از تولد سینما، در غالب ادبیات عامه پسند و پاورقی‌ها و هم‌زمان با شکل‌گیری این سرزمین، آغاز به روایتِ سینماییِ شکل‌گیری تمدن و غلبه سلطه‌طلبانه‌ی آن بر شیوه‌های سنتی زندگی ساکنان و مالکان اصلی این سرزمین کرد. با فیلم « سرقت بزرگ قطار » در سال 1903 بود که تماشاگران حیرت‌زده، آغاز عصر سینما را درک کردند.

فیلم وسترن از اوایل قرن بیستم تا اوخر دهه 60 محبوب ترین ژانر سینمای هالیوود بود و در طول زمان به خودی خود به طریق های مختلف مورد بازنگری قرارگرفته است. اولین ساخته های هالیوود (قبل از جنگ جهانی دوم) می‌توانند وسترن کلاسیک در نظر گرفته شوند چون از نظر منتقدان فیلم و نظریه پردازان، تغییری عمده در زمان جنگ جهانی دوم روی داد: فیلم‌هایی چون « استیج‌کوچ » ساخته جان فورد نمایانگر یک « رنسانس وسترن » بودند.

از نظر آندره بازن، منتقد فرانسوی، درون‌مایه های در حال ظهور در فیلم‌هایی که آن‌ها را « سوپر وسترن » خطاب می‌کرد (فیلم‌های « های نون » و « شِین » را هم به‌عنوان نمونه یاد می‌کرد)، برگرفته از تم های جنگ و اجتماعی و اخلاقی و حتی جنسی بود که قبلا کمتر به چنین موضوعاتی توجه می‌شد و بیشتر فیلم‌ها سبک ماجراجویانه داشتند.

فیلیپ فرنچ، از دیگر منتقدان سینما، در کتاب خود به‌عنوان وسترنز، فیلم‌های وسترن بعد از جنگ را « متنوع، پیچیده و خودآگاه » می داند، در حالی که از نظر او بیشتر فیلم‌های قبل از جنگ، غرب وحشی را بدون دید منطقی و چشم بسته مورد تحسین قرار می‌دادند. همزمان با جنبش هیپی و پادفرهنگ دهه 60 میلادی و جنگ ویتنام، وسترن نیز دچار تحول و ساختارشکنی شد.

وسترن اروپایی، به خصوص فیلم‌های وسترن ایتالیایی (اسپاگتی) از سرجو لئونه، سبکهای بصری و شنیداری جدیدی را به این سبک معرفی کرد. در دهه نود، فیلم‌هایی چون « نابخشوده » و « رقص با گرگ‌ها » به پیشرفت این ژانر کمک کردند و نه تنها دید قبلی را اصلاح بلکه یک دیدگاه خود آگاهانه نسبت به گذشته ی این سبک ارائه دادند.

ممکن نیست از نقش فیلم و تاثیر آن‌ها بر بازی‌های وسترن چشم پوشی کرد. ما در این مقاله قصد داریم به تعدادی از این بازی‌ها که کم تعداد نیستند اشاره ای داشته باشیم.

تولد بازی وسترن و زیر سبک های آن

نمایش ها و تئاتر و رمآن‌های کیلویی (دایم) در کنار غرب وحشی واقعی (!)، ذهن های خیال پرور اروپاییان و مخاطبان شرقی را ارضا می کرد. به دنبال این، سینما، تلویزیون و کامیک بوک ظاهر شدند که ابزاری برای روایت داستان وسترن بودند. تا اواخر دهه چهل و اوایل دهه پنجاه، تعداد مخاطبان سریال های وسترن به سرعت رو به افزایش بود.

تا قبل از اینکه سرگرمی های الکترونیک پایشان به بازار باز شود، وسترن در فرهنگ عامه به خوبی شناخته‌شده بود. اولین اسباب‌بازی‌ها، با خود، اسب‌سواری، شکار و تیراندازی را معرفی کردند. بعد از آن، بازی‌های آرکید مکانیکی با رولت، چرخه شانس و ماشین اسلات عناصر وسترن را به حال و هوای قبلی اضافه کردند.

همه عناصر موجود در این بازی‌ها به نوعی با غرب وحشی در دنیای واقعی ارتباط داشت; به‌عنوان مثال، بازی‌های متکی بر شانس مثل رولت یادآور بازی‌های سالن بار ها بود; یا همچنین بازی‌های شوتینگ و گاوبازی بیشتر مهارت یک کابوی واقعی را می طلبید!

قبل از بازی‌های ویدیویی، ماشین های پین بال و بازی‌های نشانه‌گیری و تیراندازی در قالب آرکید هیجان دنیای وسترن را ارائه می‌دادند. به‌عنوان نمونه، در بازی‌های Mr.Top Gun و Mr.Quick Draw یک راهزن وسترن انیماترونیک (مدل متحرک – مراجعه به عکس بالا) را بایستی مورد هدف اسلحه خود قرار می‌دادید.

یا با بررسی تم های پینبال آن زمان (مراجعه شود به سایت Internet Pinball Database) می‌توان کارتون و عکس پین آپ از کاو گرل (cowgirl) ها و زنان بومی آمریکا (یا به اصطلاع عامیانه تر « سرخ پوست » )، رودیو و گاو سواری را دید، هرچند که به نظر نمیرسد وجود آن‌ها تاثیری بر گیم پلی پینبال ها داشته باشد.

مکآن‌های آرکید، جایی که اولین بازی‌های ویدیویی تجاری را در آنجا بازی می‌کردند، نواده مستقیم پینبال و آرکید مکانیکی بودند. بازی‌های دهه هفتاد را می‌توان ترکیبی از عناصر ویدیو و مکانیکی تلقی کرد، که فرمولی برای بازی‌های ویدیویی دیجیتالی ارائه کردند.

تغییر به فرمت ویدیویی یک تغییر ناگهانی نبود، چون بعضا بازی‌های نشانه‌گیری با خود یک جعبه نورپردازی و جلوه های بصری ویژه همراه داشتند که از دیدگاه امروزی آن را شبیه به یک تجربه بازی ویدیویی می‌کرد.

Gun Fight (سازنده و سال انتشار: تایتو، 1975) یک بازی ویدیویی وسترن به معنای واقعی کلمه بود، که در آن دو تیرانداز برعلیه یکدیگر قرارگرفته و از واگن و کاکتوس به‌عنوان کاور استفاده می‌کردند. جزئیات صفحه بازی و گیمپلی (از این لحاظ که گلوله ها به دیوار خورده و برمیگشتند) شباهت زیادی به بازی پانگ (آتاری، 1972) داشت.

بااین‌حال، به نظر می‌رسد سگا قبل از همه اینها یک بازی آرکید با کانسپت بسیار شبیه به گان فایت منتشر کرده بود: مهمات محدود و صحنه مرگ با جزئیات، نشان از یک مکانیک وسترن سنجیده شده را می‌داد. بعد از آن، چندین بازی الکترونیکی Quick-Draw (نشانه گیری سریع) که به بازیکنان اجازه رقابت با یکدیکر می‌داد، که قسمت الکترونیکی به‌عنوان داور بازی عمل می‌کرد که خالی از هرگونه تعصب انسانی بود.

همان‌طور که کنسول‌های بازی و رایانه شخصی رواج پیدا کردند، سرگرمی های الکترونیکی تعاملی با تم وسترن نیز به خانه ها راه پیدا کردند. با آمدن نسل دوم دستگاه های پانگ، بازی‌های نشانه گیری در صفحات تلویزیون ظاهر شدند (هرچند معمولا بدون تم وسترن). اولین کنسول خانگی، ادیسه (Magnavox Odyssey)، دارای یک اسلحه ی شبیه به وینچستر برای نشانه گیری بود.

بازی‌های نشانه گیری کنسول تل استار، مثل رینجِر و آرکید، با خود اسلحه ی هفت تیر فیزیکی (البته برای گیمینگ!) به همراه داشتند. به‌طور کلی، اولین بازی‌های رایانه شخصی تقلیدی از بازی‌های آرکید قبلی بودند، به خصوص بازی‌هایی که فرمت دوئل گان فایت را به خود گرفته بودند.

اولین بازی‌های وسترن از لحاظ محتوا و بصری مدیون بازی‌های آرکید پیش از خود بودند. نمایشگرهای دو رنگی، طراحان بازی را مجبور می‌کرد تا با این تعداد رنگ، تم وسترن را به مخاطب القا کنند (مینیمالیسم در بالاترین حالت خود)! در طول دهه 80، پلتفرم‌های بازی از لحاظ پیچیدگی و گنجایش رشد کرد و این عامل به بازیسازان امکان داد تا به بررسی تم های عمیق تر از تیراندازی بپردازند.

بدین ترتیب، تنوع بازی‌های وسترن افزایش پیدا کرد و مکانیک بازی به زیرشاخه های مختلف تقسیم شد.

دو مورد از قدیمی ترین زیر شاخه های بازی وسترن « تیراندازی » و « دوئل » هستند. در تیراندازی، شما باید به هدف مورد نظر شلیک کنید که بدین وسیله سرعت واکنش و میزان دقت شما تعیین می‌شود. اولین موج از بازی‌های تیراندازی دیجیتال خود را در قالب آرکید نشان دادند. برای نمونه: Atari’s Outlaw (1976) که نسخه رایانه خانگی در دهه 80 به تعداد محدود منتشر شد که اکثرشان فاقد یک اسلحه فیزیکی بودند!

و یا عناوین French West Phaser (1989) و British Gunslinger (1990) که برخلاف بازی آتاری هر دو شامل یک تفنگ نوری بودند. محبوبیت این نوع از بازی‌ها بعد از دهه 80 کاهش پیدا کرد، اما چندین عنوان گاه به گاه منتشر می‌شد. نمونه‌های جدیدتر، از تکنولوژی ردیابی حرکت مثل Wiimote، یا صفحه لمسی مثل بازی‌های موبایل، استفاده کرده‌اند.

بازی دوئل معمولا شامل دو شخصیت می‌شود که تلاش می‌کنند تا یکدیگر را بوسیله اسلحه‌ی هفت تیر از پای درآورند (همانند صحنه‌های دوئل بی نظیر در فیلم‌ها). به نظر می‌رسد که بازی تاثیرگذار گان فایت، اولین دوئل دیجیتالی‌ست. رایانه خانگی ZX Spectrum دارای تعداد قابل‌توجهی از بازی‌های دوئل بود.

دلیل واضح برای چنین محبوبیت، پیاده سازی ساده فنی آن‌ها است، یک بازی دونفره هوش مصنوعی نمیطلبد، و حرکت دو کاراکتر به علاوه چند گلوله در صفحه در سطج مهارت هر برنامه نویس معمولی است.

نوع دیگری از بازی‌های اکشن وسترن، « اشماپ » (Shoot’em Up) است (تلفظ لفظی این کلمه شوتم آپ است و اشماپ سبک استفاده شده برای این کلمه است). در اِشماپ بازیکن به‌صورت انفرادی درگیر نبرد می‌شود که شخصیت اصلی را از زاویه بالا کنترل کرده، و به تعداد زیادی دشمن درحالیکه باید سعی کند از حملات آن‌ها در امان بماند، تیراندازی کند. بازی آرکید شرکت آتاری، شِریف (1979) جزو اولین اشماپ ها به شمار می‌آید که در آن ‌یک قانون‌گذار به‌تنهایی راهزنان را از پای درمی‌آورد ( کمی شبیه به Space Invaders).

همچنین کامپوترهای خانگی‌های با پردازنده‌های 8-بیتی هم شاهد عرضه اشماپ های متعدد بودند، ازجمله High Noon (1984) برای  کمودور 64، گان فایت (1989) که تصویر ایزومتریک داشت، و Outlaws (1985) که کلیشه‌ی اسب‌سواری را به مخلوط اضافه کرد.

در سیر تحول شوترها، پیشرفت تکنیکی و تمایلات مختلف به‌ وضوح دیده می‌شود. به دنبال عرضه آرکید نیمه سه‌بعدی Cabal (1988)، بازی مشابه دیگری روانه بازار شد که در آن کابوی‌ها و بومیان آمریکا جای سربازان مدرن را گرفته بودند.

عناصر تیراندازی اول ‌شخص که ابتدا در اوایل دهه 90 محبوبیت یافته بود، در وسترن ظاهر شد. مثلا وست وُرلد  2000 (1996) که بر اساس فیلم علمی تخیلی وست وُرلد (1973) ساخته شده بود. از تأثیر سری Red Dead ( 2004 ) و Call of Juarez ( 2006 ) هم نمی‌توان گذشت، که هر یک به‌نوبه خود استانداردهای وسترن اول شخص را با اضافه کردن عناصر سینماتیک و نقش‌آفرینی جابجا کردند.

جنگ داخلی آمریکا که بین سال‌های 1861 تا 1865 رخ داد، موضوع اصلی تعدادی از فیلم‌های وسترن بوده است. حتی در فیلم‌هایی که به‌طور مستقیم در مورد جنگ نیستند، موضوع درگیری، زمانی که شخصیت‌ها گذشته را به یاد آورده یا لباس جنگی بر تن می‌کنند هنوز هم وجود دارد. بیشتر بازی‌هایی که در مورد جنگ داخلی هستند، خود را در سبک استراتژی نوبتی (turn-based) یا هم‌زمان (real-time) بروز داده‌اند.

بازی The Battle of Shiloh (1981) جزو اولین استراتژی‌های با موضوع جنگ داخلی بود. تعجب‌آور است که این تم به‌سختی در سایر سبک‌ها مورد بررسی قرارگرفته است. یک توضیح احتمالی این است که جنگ موضوعی نسبتاً ظریف و متفرق است که شاید بهتر است تنها از راه دور و غیرمستقیم آن را خطاب کرد.

بازی‌های ماجراجویی نیز، حتی آن‌هایی که متن محور (text-based) هستند، در محیط غرب وحشی سیر کرده‌اند. داستان‌های تعاملی و متن محور روند متفاوتی را نسبت به بازی‌های اکشن دنبال می‌کنند، زیرا بیشتر آن‌ها بر حل کردن معماها تأکیددارند. در فیلم‌های ماجراجویی وسترن با وجود اینکه قهرمانان به‌ندرت کارآگاه هستند، باز برایشان پیش‌آمده که به حل راز و معما بپردازند.

شرکت Siera که بیشتر به خاطر Leisure Suit Larry و سری کوئست شناخته‌ شده است، با استفاده از موتور بازی‌شان، Gold Rush! (1988) و Freddy Pharkas: The Frontier Pharmacist (1993) را عرضه کردند که هر یک از این بازی‌ها، سطح ماجراجویی‌های متن محور را ارتقا داده‌اند. اولی شامل ارجاع مستقیم به سری Oregon Trail (که در آن شخصیت اصلی یک واگن میراند که خطرات مختلفی درراه آن را تهدید می‌کرد) بود.

نمونه‌های دیگر از ماجراجویی‌های با تم وسترن عبارت‌اند از Lost Dutchman Mine (1989) و در ژانر وحشت Alone In The Dark 3 (1994). سبک اشاره و کلیک هم پس از گذر از دوران طلایی خود در دهه 90، امروزه توسط بازی‌هایی چون Fester Mudd: Curse of the Gold (2012) مورد احیا قرارگرفته است.

آرکید الکترومکانیکی نینتندو Wild Gunman (1974) با استفاده از دو پروژکتور، کلیپ‌های وسترن را به‌قصد غرق کردن مخاطبین در تجربه بازی نمایش می‌داد که بدین گونه راه را برای بازی‌های دیجیتالی با میل مشابه در این زمینه باز کرد.

لیزر دیسک اولین تلاش برای استفاده از رسانه‌های نوری برای فیلم‌ها و درنهایت رسانه تعاملی بود. به نظر می‌رسد Badlands (1984) از شرکت کونامی اولین « فیلم تعاملی » با مضمون وسترن عرضه‌شده بر لیزر دیسک یا همان cdها باشد که مکانیک ساده آن شامل تماشای کلیپ‌های انیمیشن رندر شده و زدن دکمه صحیح در زمان مناسب بود (که امروزه به‌عنوان QTE شناخته می‌شود).

ازجمله بازی‌های لیزر دیسک که توجه زیادی به خاطر شباهت به فیلم‌های هالیوودی معاصر به خود جلب کرد، Mad Dog McCree (1990) بود که نخستین بار برای آرکید و سپس بر پلتفرم‌های مختلفی چون نینتندو وی و سگا سی دی عرضه شد.

چندین نوع از بازی وسترن وجود دارد که دسته‌بندی آن‌ها در سبکی خاص آسان نیست. در چندین مورد، مضمون وسترن در محصولات بی‌ربط مشاهده‌ شده که واضح‌ترین نمونه آن بازی‌های ورق (کارتی) هستند و عملاً خود از غرب وحشی ریشه گرفته‌اند!

از سوی دیگر، بازی نمادین « پوکر »، بخشی جدایی‌ناپذیر از داستان‌های وسترن است که اکثراً در قالب مینی گیم در بازی‌های ماجراجویی وجود داشته و دارد.

به همین ترتیب، PCها و کنسول‌های بازی فرمت‌های پیشرفته‌تری را ساپورت کرده و بازی‌های دوئل کم‌کم محبوبت خود را از دست‌داده و محو شدند. با افزایش قدرت پردازش، عناوین وسترن شگفت‌انگیزی در سبک اول شخص عرضه شد و برخی زیر سبک‌ها مثل « استراتژی جنگ داخلی »، از 30 سال قبل تا به امروز هم محبوبیت خود را از دست نداده‌اند.

مرگ تدریجی آرکید و ظهور عصر پی‌سی و کنسول

.

.

.

ادامه این مقاله را در قسمت بعد خواهید خواند …