مدتی از آغاز نسل نهم کنسول‌ها گذشته و به‌نظر می‌رسد که حالا، پس از سال‌ها بار دیگر به نقطه‌ای بازگشته‌ایم که هیجان و نوآوری گرافیکی در بازی‌های ویدیویی معنای دوباره‌ای پیدا کرده. این‌بار با عنوانی بحث‌برانگیز از هیدئو کوجیما یعنی Death Stranding 2.

بی‌تردید، Death Stranding 2 یکی از معدود آثار شاخص در نسل حاضر کنسول‌های خانگی است که کیفیت بصری و گرافیکی آن، مخاطب را میخکوب می‌کند. شاید اگر Death Stranding 2 را به فردی که گیمر نیست نشان دهید، لحظاتی طول بکشد تا متوجه شود با یک فیلم سینمایی یا انیمیشن پرهزینه‌ی هالیوودی طرف نیست، بلکه با یک بازی ویدیویی روبه‌روست.

در ویدئویی که در ادامه برایتان آماده کرده‌ایم، نگاهی خواهیم داشت به گرافیک بازی و پیشینه‌ی موتور گرافیکی آن، یعنی Decima Engine و بررسی می‌کنیم که چگونه کوجیما پروداکشنز توانسته چنین عنوانی را با پرفرمنس خیره‌کننده برای کنسول PS5 خلق کند.

آیا برای دستیابی به جلوه‌های واقع‌گرایانه، استفاده از فناوری Ray Tracing ضروری است، یا بهره‌گیری خلاقانه از روش‌های کلاسیک نورپردازی می‌تواند نتیجه‌ای بهتر و کارآمدتر به همراه داشته باشد؟ چرا شخصیت‌های Death Stranding 2 تا این حد با جزئیات طراحی شده‌اند و نسبت به سایر آثار نسل نهم، یک سر و گردن بالاتر به نظر می‌رسند؟ با وی‌جی‌مگ همراه باشید تا نگاهی دقیق و موشکافانه به همه این موارد داشته باشیم.

“تماشای ویدئو اختصاصی راز گرافیک جاه طلبانه ترین انجین بازی سازی | Death Stranding 2 از کانال یوتوب وی‌جی مگ”

“تماشا در آپارات”

با وجود اینکه دستیابی به اتومبیل‌های پر تعداد بیشتر از راه‌های غیرقانونی کسب ثروت میسر است، بیشتر این آرزوها با کمک بازی‌های رانندگی ارضاء می‌شوند. اینکه چه بازی رانندگی خوب است یا بد بسته به فاکتورهای مختلفی سنجیده می‌شود اما با این حال میتوان دو فاکتور مهم عناصر گیم‌پلی و جنبه‌های گرافیکی و فنی را تعیین کننده دانست. اینکه Project Cars 3 چقدر در رسیدن به این اهداف موفق بوده است، جواب خیلی ساده‌ای دارد.

Project Cars 3 بازی زشتی است و سازندگان هم کمترین تلاشی برای آراستن گرافیک افتضاح بازی نکرده‌اند. عدد 3 کنار بازی نشان می‌دهد تیم سازنده حداقل 2 بار بازی رانندگی ساخته و روانه بازار کرده‌اند. ولی وقتی اولین مسابقه از اولین قسمت Career بازی را انجام می‌دهید این فکر به ذهنتان می‌رسد که «چطور ممکنه؟!». تجربه این مرحله که اتفاقا در نیمه شب اتفاق می‌افتد و ضعیف‌ترین گرافیک بازی هم در محیط‌های تاریک آشکار می‌شود، مثل نگاه کردن به درون یک چاه است؛ و شما با خود فکر می‌کنید عمق این فاجعه گرافیکی چقدر است؟

Project CARS 3 فستیوالی از مشکلات گرافیکی است؛ از مشکلات جدی مثل به هم خوردن تصویر و کاهش رزولوشن گرفته تا مشکلات سطحی‌تر مثل افت فریم‌ریت و بافت‌های بی‌کیفیت. حتی طراحی اتومبیل‌ها هم متناقض و بعضی اوقات زشت است. خودروهایی هستند که با بیشترین تعداد چندضلعی پیاده‌سازی شده‌اند و در مقابل خودروهایی هم هستند که سرسری و با عجله مدل‌سازی شده‌اند. کیفیت گرافیک بازی به شدت متغیر و همین قضیه بیش از همه چیز توی ذوق می‌زند.

در محیط گاراژ کیفیت بصری بازی تا حدودی خوب است ولی هر چه به برگزاری مسابقه نزدیک می‌شوید از این کیفیت دست و پا بسته کم می‌شود و در نهایت با آغاز مسابقه و در هم لولیدن 26 اتومبیل، رزولوشن نوسان کرده و تصویر جلوی چشمان شما ذوب می‌شود. بازی هیچ پولیش یا بهینه‌سازی دریافت نکرده و همه چیز فدای حفظ فریم‌ریت روان شده است. موضوعی که خود به دفعات مختلف قربانی کم‌کاری سازندگان می‌شود.

جدا از گرافیک پرنوسان و متناقض اتومبیل‌های مسابقه، محیط پیست‌ها و مناظر اطراف آنها هم چنگی به دل نمی‌زنند. وقتی یک بازی نسل قبلی سیستم ابر سه بعدی داشت چطور ممکن است درخت‌های کنار جاده در یک بازی سال 2020 متشکل از دو مقوا باشد که با زاویه 90 درجه در هم فرو رفته‌اند؟

البته همه مناظر در سرعت بالا محو و مات خواهند شد ولی داشتن حس رانندگی در محیطی با کیفیت و زیبا کمترین چیزی است که میتوان از یک بازی نسل هشتمی انتظار داشت. همین کم‌کاری در طراحی وضع راننده‌ها هم به چشم ‌می‌خورد. در انتهای هر مسابقه 3 راننده برنده جلوی اتومبیل‌های خود دستی برای سکوهای خالی از تماشاگر بازی تکان می‌دهند ولی عمق فاجعه جایی نمایان می‌شود که زیر بغل همه آنها خالی است و می‌توانید از توی کالبد توخالی آنها ماشین شکسته بسته پشتی را ببینید؛ رانندگانی بی‌ روح در یک بازی بی روح و زشت!

شاید با خود فکر کنید «خب تعداد ماشین در هر مسابقه زیاده و عظمت بازی باعث شده بعضی کم کاری‌ها به چشم بیان!» ولی قضیه به این سادگی‌ها نیست. بازی که در ایفای ابتدایی‌ترین استانداردهای گرافیکی که حدود 10 سال پیش تثبیت شده‌اند ناتوان است، پا را از گلیم فنی خود هم فراتر می‌گذارد و سعی می‌کند چرخه آب و هوایی و سیستم‌های دینامیک وارد معادله از پیش باخته خود بکند و فاجعه همین جا رقم می‌خورد؛

بازی‌ای که افتان و خیزان اجرا می‌شد حالا با بارش باران و اضافه شدن بار گرافیکی بیشتر بر پیکر ملول خود حالا سینه خیز اجرا می‌شود. با اینکه نرخ فریم با کله شقی و در بیشتر اوقات ثابت است اما انواع و اقسام مشکلات گرافیکی ریز و درشت خود را نمایان می‌کنند. رزولوشن تا حد پیکسل شدن تصویر خروجی پایین می‌آید و بعضی بافت‌های به کل حذف می‌شوند و جایشان پیکسل‌های سفید ظاهر می‌شوند. تصویر بریده بریده نمایش داده می‌شود و خطوط صاف مثل نقاشی در Paint ویندوز شکسته شکسته دیده می‌شود (شکلک کف دست روی صورت!).

افکت‌های مختلف گرافیکی که مثل چاشنی‌های خوشمزه لذت بصری بازی‌ها را دو چندان می‌کنند، در Project Cars 3 نه تنها غایب هستند بلکه وقتی هم به چشم بخورند باعث تاسف بیشتر می‌شوند. افکت دود، سایه‌زنی، نور پردازی، انعکاس نور از سطوح مختلف و نظایر اینها به زشت‌ترین و ضعیف‌ترین حالت ممکن پیاده‌سازی شده‌اند.

لذت دیدن دود و رد تایر در هنگام پیچیدن دور یک پیچ در حالیکه سایه ماشین در حال رقصیدن زیر نور خورشید و روی آسفالت خوش رنگ است موردی است که از خیلی وقت پیش و در بازی‌های رانندگی مختلف طعم آن را چشیده‌ایم؛ مشاهده به قتل رسیدن تمام آن رویاها و انتظارات معقول در بازی با این اسم و رسم کمی سنگین است. گفتن از فجایع گرافیکی بازی مستلزم تهیه یک پرونده قطور است پس بهتر کار با یک افسوس بزرگ تمام شود.

و اما می‌رسیم به عامل دوم موفقیت یک بازی سبک Racing، یعنی همان گیم‌پلی. گیم‌پلی و در واقع همان رانندگی بخش اصلی و حیاتی بازی در این سبک است و خوشبختانه علایم حیاتی در این بخش اساسی بازی به چشم می‌خورد. این بخش را می‌توان ترکیبی از تعامل‌پذیر بودن و کیفیت هندلینگ خودرو، سطح هوش مصنوعی رقیبان و وفاداری به قوانین فیزیک جاری در دنیای واقعی نسبت داد.

Project Cars 3 در دستیابی به تنها یک مورد از این سه جنبه موفقیت نسبی داشته است. هندلینگ خودروهای پر تعداد بازی به خوبی پیاده‌سازی شده‌اند. هر ماشین شخصیت و حس و حال خودش را دارد و با توجه به مشخصات فنی دقیق در دنیای واقعی متصور شده‌ است. خودروها در دسته‌بندی و کلاس‌های متعددی ارائه شده‌اند که حتی مرور آنها هم باعث سرگیجه می‌شود.

اکثر خودروهای معروف مسابقه در دنیا با «لایسنس» کامل موجود هستند. حتی نمای داخلی خودروها هم با وافاداری کامل نمایش داده شده‌اند. در کنار اینها تخریب پذیری معقول هر ماشین مولفه مهم دیگری است که از اوج تلاش سازندگان برای خلق تجربه‌ای جدی خبر می‌دهد. میزان Customize کردن اتومبیل‌ها هم محدود به رنگ، خط و خال و تایر و رینگ است.

اما امکان Upgrade کردن توان ماشین در دسته‌بندی‌های مختلفی از جمله سیستم ترمز، تایرها، وزن، بدنه، تزریق سوخت، موتور، سیستم احتراق و نظایر آنها میسر است. برای شرکت در مسابقات مختلف باید خودروهای مجاز برای همان مسابقه را خریداری کنید و پس از خرید می‌توانید خودروی خودتان را باب میل کرده و در مسابقات شرکت کنید. روی هم رفته عمق شخصی‌سازی در بازی چندان مطلوب نیست، اما بهتر از هیچ است.

سبک هندلینگ در Project Cars 3 شبه آرکید با نیم نگاهی به پیشینه و قدمت شبیه سازی این سری است. ترک کامل سبک شبیه سازی و در آغوش کشیدن سبک و سیاق آرکید جام زهری است که سری Project Cars هم بالاخره آن را سر کشید تا تعداد بازی‌های رانندگی که به طور کامل شبیه ساز هستند باز هم کمتر شود. هندلینگ Project Cars 3 را میتوان با عناوین درخشانی چون Forza Horizon، Grid و حتی عنوان بی‌نقص DriveClub مقایسه. اما شبح‌های مختلفی اجازه نمی‌دهند رانندگی در بازی هم تراز عناوین نام برده شده باشد.

هوش مصنوعی عجیب و غریب بازی و مهمتر از آن وجود تناقض و اعجاج در پیاده‌سازی قوانین فیزیک حس و حالی مصنوعی و اسکریپت شده از تجربه مسابقات القاء می‌کند. البته این موارد چندان جدی نیستند و نباید آنها را در حد بازی‌های هندی NFS تقلیل داد: جایی که ماشین‌های حریف می‌توانند در دنده عقب شما را که با سرعت 210 در خط مستقیم می‌روید پشت سر بگذارند، از غیب ظاهر شوند، بدون ترمز پیچ تند رد کرده و در کمال ناباوری پرواز کنند!

تجربه آرکید مسابقه دادن زمانی کامل می‌شود که در هر مرحله از بخش Career بازی و در هر پیست مسابقه ماموریت‌های بخصوصی خواهید داشت که باید برای بدست آوردن آنها تلاش کنید. دستیابی به سریع‌ترین زمان، سبقت گرفتن از تعداد بخصوصی ماشین، کسب مهارت در پیچ‌های متعدد و خیلی اهداف جالب و سرگرم‌ کننده دیگر از جمه این موارد هستند. جدا از این برای استاد شدن در پشت سر گذاشتن هر پیچ و دنبال کردن خط بی‌نقص مسابقه در هر مسیر امتیازاتی به شما تعلق می‌گیرد که به بالا رفتن Level شما کمک می‌کنند.

پس جدا از تحمل گرافیک زشت بازی، سر و کله زدن با رقیبان انتحاری و بدست آوردن این اهداف حسابی شما را مشغول خود می‌کند. جدا از بخش Career پر ملات بازی که شامل مسابقات متعدد در کلاس‌های مختلف می‌شود، بخش چند نفره و Rivals هم در بازی گنجانده شده‌اند که از تنوع مناسبی برخوردار هستند. دسترسی به چنین حالات آنلاینی با کیفیت سرویس اینترنتی معقول خالی از لطف نیست.

صدا گذاری ماشین‌های بازی با وفادارای کامل انجام شده است. افکت‌های صوتی مختلف در ساده‌ترین حالت خود پیاده سازی شده‌اند ولی با این حال صدای موتور و مانورهای رقیبان به خوبی به گوش می‌رسند. صداهای به کار رفته در جزئیات آرکید بازی هم جالب و سرگرم کننده هستند.

برای مثال وقتی در پشت سر گذاشتن یک پیچ مهارت کافی نشان می‌دهید و به موقع ترمز گرفته، با زاویه بهینه وارد پیچ شده، سرعت خود را حفظ می‌کنید تا دوران بیش از حد شما را از پیچ بیرون نیاندازد، با زاویه مناسب از پیچ خارج شده و شتاب می‌گیرید صدای notification بانمکی پخش می‌شود که سرگرم کننده و جذاب است. حس پیشرفت در بازی، پول جمع کردن و بالا رفتن Level هم به خوبی اجرا شده است. با پول کافی می‌توانید خودروهای مختلف خریده، آنها را ارتقاء داده و حتی مسابقات رده بالاتر را هم آزاد کنید، اما برای شرکت در آنها و خرید اتومبیل‌های مسابقه پیشرفته‌تر باید Level کافی داشته باشید.

Project Cars 3 یک فاجعه سرگرم کننده است که امید می‌رود با آپدیت‌های آتی شرایط بهتری پیدا کند. با اینکه در حالت عادی حتی نمی‌توان با گوشه چشم ناظر فجایع گرافیکی آن بود، ولی رانندگی در پیست‌های بازی تجربه‌ای سرگرم کننده و مفرح فراهم می‌کند؛ استاد شدن در پیچ‌ها و 100% کردن مسیر حرفه‌ای و کسب مقام در Career بازی درگیر کننده و اعتیادآور است.

حس پیشرفت و لیست مسابقات و ماشین‌های مسابقه طویل بازی ارزش محصول نهایی را بالا برده و تحمل نقص‌های فنی را آسان‌تر می‌کند. اگر لازم باشد Project Cars 3 را به یک شخصیت کارتونی تشبیه کنیم، بدون شک گوژپشت نتردام خواهد بود: هیولایی زشت با قلبی خوب زیر کاپوتش!

نقد و بررسی بازی Project Cars 3 روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

همانطور که از نام بازی هم می‌شود متوجه شد قضیه از این قرار است که به یک سیاره وحشی سفر می‌کنید و باید آنجا گشت و گذار انجام داده و منابع طبیعی‌اش را استخراج کنید. البته داستان بازی کمی پیچیده‌تر از این است و در ابتدای بازی سفینه شما در این سیاره نه چندان وحشی سقوط می‌کند و شرکتی که شما را استخدام کرده عقیده دارد طبق گزارشات نباید هیچ گونه حیات هوشمندی به پست‌تان بخورد. ولی با این حال همه جای سیاره پر از موجودات باهوش و سازه‌های عجیب و قدرتمند است.

داستان بازی از طریق دیالوگ‌های یک منشی خانم و ویدئوهایی از پیش ضبط شده که توسط رئیس شرکت «کیندرد» برای شما ارسال می‌شود، پیش می‌رود. در بین این ویدئوهای نسبتا جالب تبلیغات کاپیتالیستی هم گنجانده شده که لحن کنایه آمیز سری فال‌اوت را در خود داشته و می‌تواند در گوشه تنهایی‌تان در این سیاره وحشی دلگرم کننده باشد.

فضای داخلی سفینه ساقط شده شما چیز خاصی ندارد و از یک تخت خواب، محفظه رویش دوباره (در صورت مردن)، پنل تولید محتوا (کرفتینگ تجهیزات) و رایانه برای دریافت ایمیل و سایر مشتقات تشکیل یافته است.

با ورود به سیاره وحشی خیلی سریع پی می‌برید که تنها عامل وحشی در این سیاره خود شما هستید چون اکثر ساکنان موجوداتی بانمک و خون گرم هستند که کاری به شما ندارند. ولی مشکل اینجاست که برای پیشرفت در بازی و ارتقاء تجهیزات به مواد تشکیل دهنده بدن آنها نیاز دارید.

به همین خاطر هر چه سر راه‌تان باشد را باید بکشید یا بشکنید تا مقدار لازم از کربن، آلومینیوم و سایر عناصر ارزشمند را برای انجام کرفتینگ و ارتقاء تجهیزات در اختیار داشته باشید. پیشروی در محیط بازی و دست‌یابی به مناطق مختلف با انجام این ارتقاءها امکان پذیر است و تاحدودی هم از بازی‌های نظیر زلدا و دارک‌سایدرز الهام گرفته شده است.

این سیاره نه چندان وحشی طراحی چندان دلچسبی ندارد و مثل یکی از سیاره‌های تولید شده به صورت تصادفی No Man’s Sky است. البته با تنوع و جزئیات کمتر! در طول بازی شاید بیش از 10 نوع دشمن مختلف نبینید و چالش‌های طراحی شده هم پایه و پشت سر گذاشتن آنها هم بدون حس موفقیت قابل ذکر هستند.

دوبار پریدن، استفاده از قلاب و آویزان شدن از دانه درختان کارهایی هستند که n بار در بازی‌های دیگر انجام داده‌اید و انجام چندباره آنها برای رسیدن به مرکز یک سیاره بی‌کیفیت چندان جذاب و تحریک کننده به نظر نمی‌آید.

گرافیک فنی، بصری و هنری بازی در مرز سوء تغذیه است. قحطی ایده‌ها و نبوغ در طراحی و رنگ‌بندی شما را به فکر مراجعه به مراکز خیریه برای کمک به گرسنگان جهان می‌اندازد. همه جای بازی شبیه به هم است و جزئیات کم محیط شما را یاد بازی‌های دوران کودکی می‌اندازد.

حتی بازی‌های مجانی موبایلی هم جزئیات بیشتری از این دارند. چشم انداز سیاره از دور کمی پذیرنده و هیجان انگیز است، ولی وقتی از نزدیک همان مراحل را طی می‌کنید همه جای درخت‌ها و دشمنان یکسان است که سعی دارند در خط مستقیم به شما برسند و شما را نوک‌ بزنند.

البته با پیشرفت در بازی تنوع دشمنان کمی بهتر می‌شود، ولی باز هم جذابیت لازم برای درگیر شدن و ایجاد مبارزات نفس‌گیر را ندارند. تعدادی هم باس‌فایت در بازی وجود دارد که نسبت به دشمنان عادی طراحی و شیوه مبارزه متفاوت‌تری دارند. شاید اگر تعداد این باس‌فایت‌ها بیشتر بود، می‌شد به سیستم مبارزه و درگیری‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های بازی امید بیشتری داشت.

طراحی مراحل بازی را می‌توان حاصل ازدواج نافرجام No Man’s Sky و Borderlands دانست؛ البته اگر بچه‌شان قبل از رشد کامل و به دنیا آمدن از دنیا می‌رفت و بعد توسط مراسم خاص فرقه‌ای به عنوان یک زامبی احیاء می‌شد.

بازی چیزی مابین طراحی سرسری و کم جزئیات بوردرلندز و سیاست تصادفی نو منز اسکای گیر کرده است، نه آنقدر خوب طراحی شده که حاصل کار دست انسان تلقی شود و نه آنقدر عجیب و بی‌بدیل است که بتوان آن را حاصل کار یک الگوریتم هوشمند دانست.

حاصل کار مراحی سطحی و نچسب هستند که یک مسیر اصلی را طی می‌کنند و دور و برتان را گیاهانی زشت و چشم‌اندازهایی خفه و کور گرفته‌اند. حتی مسیرهای فرعی برای کشف مناطق دست نخورده هم خفقان آور و دل به هم زن هستند.

لذتی که در کشف مناطق جدید وجود دارد در این بازی به قتل رسیده است و شما باید به زحمت با خودتان کنار بیایید تا غارهای هم شکل و تکراری را برای پیدا کردن چند تکه سنگ معدنی طی کنید.

گیم‌پلی بازی شامل شلیک کردن و پریدن می‌شود. سیستم مبارزات بازی هم شامل پریدن و شلیک کردن است. اگر به نظرتان خسته کننده می‌آید باید اعتراف کنم همین است که هست!

البته با کند و کاو و کشتن چند مرغ بی‌آزار می‌توانید هر یک از این قابلیت‌های خودتان را ارتقاء دهید و در پریدن و شلیک کردن ماهرتر شوید، ولی در آخر باز همان پریدن و شلیک کردن است. بعضی دشمنان با شلیک مستقیم شما می‌میرند، بعضی دیگر را باید به صورت مخفیانه از پشت با انگشت به خدمتشان برسید.

در سایر موارد شلیک به نقاط درخشان و چشمک زنشان کافی است. چرخه روز و شب و یا تخریب پذیری در این سیاره وحشی تعریف نشده است و شما هیچ اثری بر خود در این سیاره نخواهید دید جز خاطره ساعات تلف شده عمر‌تان.

البته لازم به ذکر است می‌توانید با قبول بزرگترین گناه دنیای بازی، دوست غافلی را با خود به این جهنم بی‌کیفیت دعوت کرده و روزهای طلایی عمرتان را با هم به پای این سیاره بی‌وفا بریزید. بدون شک در این حالت بازی لطف و صفای بیشتری خواهد داشت ولی احتمال دارد به قیمت دوستی و رفاقت‌تان تمام شود.

موسیقی متن و صداگذاری و صداپیشگی در بازی خنده‌دار است. موسیقی متن که وجود خارجی ندارد و چند تکه نتی که به گوش می‌رسد هم مثل سرابی است که در این سیاره غیرقابل ارائه تجربه خواهید کرد.

صداگذاری در حد فاجعه است؛ صداهای محیط، تجهیزات و دشمنان هیچ ربطی به هم ندارند و اکثر اوقات به پشت سرتان نگاه می‌کنید، چون صدای خشاب گذاشتن اسلحه مثل خمیازه کشیدن یک جوجه فضایی عقب افتاده است. صداپیشگی منشی خانم بهترین داروی خواب آوری است که محققان و دانشمندان موفق به کشف آن شده‌اند.

بازیگری و ادا اصول مدیر عامل شرکت کیندرد که شما فایل‌های صوتی‌اش را تماشا می‌کنید یکی از ظالمانه‌ترین شکنجه‌های تاریخ گیمینگ به شمار می‌رود؛ حرکات اغراق شده و تلاش مذبوحانه برای خنده‌دار جلوه دادن، شما را به یاد آن رفیق‌تان در مدرسه ابتدایی می‌اندازد که همیشه سعی داشت خودش را با همه صمیمی نشان دهد.

اگر این متن را تا بدین جا خوانده‌اید حتما از تجربه Journey to the Savage Planet منصرف شده‌اید، اگر هم هنوز شک دارید اجازه دهید شما را نصیحت کنم؛ به سراغ این بازی نروید.

اگر قصد دارید خودتان را عذاب دهید و یا به خاطر اینکه عذاب وجدان دارید و فکر می‌کنید تلف کردن عمر گران‌بها تنها کاری است که در این برهه از زندگی‌تان منطقی به نظر می‌رسد، این شما و این هم سفر به سیاره وحشی!

نقد و بررسی Journey to the Savage Planet روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

داستان بازی با اتمسفر منحصر به آثار چارلز دیکنز آغاز می‌شود و رفته رفته شما را به قلب دنیای انیمه‌های خوش‌رنگ ژاپنی فرو می‌برد. تمامی عناصر آشنای بازی‌های نقش آفرینی ژاپنی در این بازی هم به چشم می‌خورد. دنیا دارد نابود می‌شود و شما پسری هستید که انتخاب شده‌اید تا دنیا را نجات بدهید. در طول راه یارانی برای خود پیدا خواهید کرد و قسمت چارلز دیکنزی بازی هم آنجایی‌ست که در ابتدای بازی مادر این پسر بچه می‌میرد و او را در این دنیا تنها می‌گذارد. اما با جان گرفتن یک عروسک جادویی دروازه‌‌ای به دنیای دیگر باز می‌کنند و برای نجات روح مادر سفر پرماجرایی را ترتیب می‌دهند.

داستان بازی در سه بخش جداگانه ولی در هم تنیده روایت می‌شود. دسته اول که بهترین و با کیفیت‌ترین قطعه‌های روایتی هستند با دستان هنرمند استدیو قیبلی خلق شده است و با صداگذاری عالی شخصیت‌ها هیچ دست کمی از انیمه‌های تراز اول و ناب این استدیوی پرآوازه ندارد. دسته دوم کات‌سین‌هایی هستند که با موتور خود بازی رندر می‌شوند و در آن مدل‌های سه بعدی شخصیت‌ها در محیط‌های دلفریب بازی به یکدیگر گفت و گو می‌کنند.

دسته سوم هم سری مکالمات معروف بازی‌های نقش آفرینی ژاپنی هست که در آن متن صحبت‌های طرفین نمایش داده می‌شود و شما با خواندن هر دیالوگ باید دکمه‌ای برای رفتن به دیالوگ بعدی بزنید. نبود حالت خودکار برای این قسمت مقداری از روان بودن بازی می‌کاهد و در بین این مکالمه‌ها نمی‌توانید فارغ از دکمه زدن به لذت تماشای بازی بپردازید، اما در مقابل میزان تعامل و درگیر بودن شما در جریان بازی را افزایش می‌دهند.

بازی از نظر گرافیک فنی وضعیت مناسبی دارد و اصلا سن و سال 8 ساله‌اش را نشان نمی‌دهد. با توجه به ریمستر شدن نسخه اصلی بیشتر تاکید روی افزایش وضوح تصویر و ارتقاء نرخ فریم بوده است؛ دو هدفی که به طور کامل اجرا شده‌اند. در مقابل طراحی شخصیت‌ها کمی فاقد جزئیات لازم هستند و حتی می‌شد با چند ارتقاء بجا، جان تازه‌ای به کالبد دیجیتالی‌شان بخشید، ولی این یک نسخه ریمستر است و چنین اتفاقاتی قرار نبوده بیافتد، پس بهتر است با شخصیت‌های فوق کارتونی کنار بیایید. طراحی محیط و مراحل بی‌اندازه زیبا و چشم‌نواز کار شده است و ترکیب رنگ‌ها و ساختار کلی Ni No Kuni مانند یک رویا و خواب می‌ماند.

گرافیک هنری بازی هم بدون اینکه نیازی به توضیح بیشتر داشته باشد در بالاترین حدی است که می‌توان متصور بود. همکاری با یکی از استدیوهای پرآوازه ساخت انیمیشن که دفعات متعدد موفق به جوایز بین المللی شده است مدرکی بر این ادعاست. دنیایی که در آن به بازی می‌پردازید، شهر، ساختمان‌ها، شخصیت‌ها و در مجموع همه چیزهایی که جلوی چشمان‌تان روی صفحه نمایشگر به تصویر در می‌آیند حس جادویی دارند و اتمسفر و فضای منحصر بفرد بازی را جرعه جرعه به خوردتان می‌دهند.

طوری که قدم به دنیای بازی گذاشته و به تجربه آن می‌نشینید، دلپذیر و آرامش‌بخش است و از دو قسمت عمده تشکیل می‌یابد: اول گذشت و گذار در دنیای بازی و دوم تعامل با آن که شامل محیط بزرگ و وسیع با مناطق متعدد و پیچیده و مبارزه با دشمنانی که در این دنیای بزرگ پراکنده شده‌اند می شود. کسب درآمد در بازی کمی دشوار است و با هر بار شکست خوردن در مسابقات پول زیادی از شما گرفته می‌شود. گرانی در مورد خریدن تجهیزات و آیتم‌های سلامتی هم بیداد می‌کند و شما بخش عمده‌ی بازی را صرف سوختن و ساختن خواهید کرد.

اما یکی از نقاط ضعف اصلی بازی که سیستم مبارزات آن است. سیستم مبارزات بازی یکی از کم عمق‌ترین قسمت‌های آن به شمار می‌رود. طبق روال بازی‌های قدیمی سبک نقش آفرینی ژاپنی باید منتظر نوبت‌تان باشید تا بتوانید به دشمنان حمله کنید، تصمیم بگیرید دفاع بکنید و یا اینکه از آیتم‌هایتان استفاده نمایید. ولی در عوض می‌توانید آزادانه در صحنه نبرد اینور و آنور بروید؛ پریدن و غلط زدنی وجود ندارد و هرچقدر از دشمن دور شوید یا از حملاتش فاصله بگیرید باز هم اگر قرار باشد شما را بزند، خواهد زد. ولی اگر چندین متر از آنها دور شوید شاید بتوانید زمان کافی برای استفاده از آیتم سلامتی پیدا کنید.

چندان مشخص نیست دلیل گردش آزادانه در صحنه نبرد چیست ولی اگر سیستم مبارزات نوبتی بازی را صف نانوایی توصیف کنیم، حتما صف در محله خودتان است و همه افراد صف هم‌محل‌هایتان هستند و می‌توانید غیر از خط صف اینور و آنور بروید ولی نمی‌توانید خارج از نوبت‌تان کاری بکنید. در نسخه نینتندو دی‌اس بازی اوضاع کمی بهتر بود و شما در صفحه لمسی پایین دستورات و جایگیری‌های نفرات‌تان را تعیین می‌کردید و در صفحه بالا حاصل استراتژی‌هایتان را می‌دیدید، ولی در نسخه‌های بعدی این حالت کارآمد با گردش آزادانه در صحنه نبرد اجرا شده است که چندان چنگی به دل نمی‌زند.

در ابتدای بازی مبارزات بسیار کند و خسته کننده پیش ‌می‌روند ولی رفته رفته با پیشرفت در بازی یاران و قابلیت‌های جدیدی یاد خواهید گرفت که در صف ایستادن را برایتان قابل تحمل‌تر می‌کند. روی هم رفته ترکیب مبارزات نوبتی کلاسیک با گردش آزادانه در صحنه نبرد چندان منطقی و مطلوب به نظر نمی‌آید و جمع کردن گوی‌های سبز و آبی برای پر کردن سلامتی و نیروی جادویی توجیه خوبی برای این حرکت نامعلوم نیست. مبارزات نوبتی اگر به خوبی پیاده‌سازی شوند می‌توانند بسیار هیجان انگیز و استراتژیک باشند. بازی‌های سری «Bravely» از جمله نمونه‌های عالی مبارزات نوبتی مدرن هستند. ولی تلاش‌های این چنینی که میان آزادی عمل مدرن و سیستم تاریخ گذتشه نوبتی باستانی گرفتار می‌شوند ناامید کننده هستند. اگر نسخه دوم Ni No Kuni را بازی کرده باشید تن دادن به نوبتی بودن مبارزات برایتان بزرگترین فداکاری سال خواهد بود.

هر چقدر در نسخه دوم آزادی عمل داشتید و حرکات مختلف را پشت سر هم ردیف می‌کردید و حتی قادر بودید با یک حرکت حدود 10 دشمن را نقش بر زمین کنید، اینجا باید منتظر نوبت‌تان بمانید. کاری که به اندازه کافی در یک کشور جهان سوم مثل ایران انجام داده‌ایم.جدا از این موضوع کنترل شخصیت اصلی بازی و هدایت نبرد در عین سنتی بودن بسیار عالی و روان است و مشکل خاصی برای‌تان به وجود نخواهد آورد. شاید مجبور شوید بیش از حد معمول برای اجرای جادوهای مختلف به کتاب جادوی داخل منوی بازی رجوع کنید، ولی آن هم دلپذیر و مطبوع است.

برای نسخه NDS بازی که فقط برای کشور ژاپن عرضه شده بود، به همراه بازی یک کتاب بیش از 300 صفحه‌ای هم چاپ شده بود که در حین بازی باید جادوهایتان را از آن پیدا کرده و روی صفحه لمسی کنسول وارد می‌کردید. ایده خوبی که می‌شد روی صفحه لمسی بی‌مصرف دسته PS4 هم پیاده سازی کرد، ولی این موضوع هم نادیده گرفته شده است.

بخش صداگذاری بازی هم در سطح مطلوب و استانداردی قرار گرفته است. تمام صداهای جادویی و عجیب غریب به خوبی استفاده شده‌اند. صداپیشگی شخصیت‌های بازی در یک کلام فوق‌العاده است و حتی هم‌دست نه چندان جذاب‌تان (آقای دماغ فانوسی) هم به لطف صداگذاری عالی، به طور ویژه در نسخه ژاپنی، ابهتی دیگر به خود می‌گیرد. موسیقی‌های متن بازی هم شاهکار هستند. شاید تعدادشان برای یک بازی 80 ساعته کم باشد ولی هر چه از نظر کمی دارد با کیفیت بالا جبران می‌کند.

در آخر باید گفت Ni No Kuni: Wrath of the White Witch Remastered به عنوان یک محصول سرگرمی در نهایت کیفیت قرار دارد و تا حد جنون جلا داده شده است. نگینی درخشان که در کنار بزرگترین عنوان‌های هم سبک خود جای می‌گیرد. هر آنچه در بازی است در بهترین کیفیت ارائه شده است و یکنواختی و توازنی که در بطن بازی موج می‌زند راضی کننده و یکی از بهترین‌ نقاط قوت بازیست. اما در مقابل فرصت‌های از دست رفته زیادی هم در آن به چشم می‌خورد که می‌شد با بهبود دادن برخی از بخش‌های ضعیف و محدود قبلی آن را به نگینی با ارزش در دسته بازی‌های افسانه‌ای این سبک جا داد.

اگر نسخه دوم بازی را که سال پیش عرضه شد بازی کرده باشید، تحمل نسخه اول برا‌ی‌تان کمی دشوار خواهد بود. ولی اگر طرفدار پر و پا قرص استدیو قیبلی هستید و از یک داستان خوب و سیستم مبارزات نیازمند حوصله بالا بدتان نمی‌آید، تجربه بازی به شدت به شما پیشنهاد می‌شود.

PS4 Review

نقد و بررسی روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

وی جی مگ: اگر حالت دو بعدی 32 بیتی و گرافیک جذاب قدیمی سری مورتال کامبت را دوست دارید و دلتان برای رنگ پریدگی ها و نحوه نمایش دو بعدی کاراکترها تنگ شده باید از Mod جدید استفاده کنید تا از همان حال و هوای قدیمی دوباره لذت ببرید. البته متاسفانه این ماد فعلا برای PC بازها منتشر شده و به رایگان می توانید از آن استفاده کنید. و هنوز هیچ خبری از عرضه آن روی کنسولها نیست.

این ماد را می توانید از این لینک دریافت کنید و اگر بازی Mortal Kombat 11 را روی PC دارید از آن لذت ببرید. در ادامه تصویری از این ماد را می توانید مشاهده کنید.

اگر شما تریلر بازی را مشاهده کرده باشید حتما متوجه تفاوت جلوه‌های هنری شده اید. سازندگان با موتور جدید بازی قصد دارند تا رئالیسم و جزییات بیشتری را به بازی اضافه کنند. موتور بازی با دید اینکه دقیقا شبیه ساز محیط واقعی باشد طراحی شده است. شروع این امر هم با تغییر در سیستم فیزیکی بازی و رندرکردن اشیا به صورت مستقیم است که موتور بازی نه تنها بتواند شکل اجسام بازی را به خوبی رندر کند بلکه ویژگی­هایی مثل زبری، زمختی، نرمی و بازتاب نور را هم به صورت یک مجموعه یکپارچه و هماهنگ با سیستم جدید لایتینگ بازی ارائه دهد.

چه ما در مورد جزییات محیط یا استفاده از سینماتیک‌های حین گیم‌پلی صحبت کنیم، موتور جدید بازی همه این ویژگی ها را  با جزییات ریز دربر می‌­گیرد. در این قسمت، هدف فقط رئالیسم نیست بلکه ثبات نمایش هنری و گرافیکی هم برای سازندگان مهم بوده است. نمایش جزییات ریز و جدید بازی نیازمند طراحی قوی از اشیا است. به کمک ترکیب الگوریتم­های مختلف، بازی مدرن وارفر قادر است تا پنج برابر نسخه های قبلی از طراحی هندسی-فیزیکی بهتر استفاده کند (صحنه های شلوغ درگیری بازی را تماشا کنید). باز هم لازم به یادآوری است که تمام قسمت­های تریلر بازی به صورت گیم­‌پلی in-game بازی بر روی یک PS4 هستند. در بعضی از صحنه‌­های تریلر بازی از هشت میلیون polygons استفاده شده است. نمایش هنری بازی با استفاده از همین جزییات زیاد و tessellation روی طراحی کاراکترها و محیط سعی در افزایش غنای جلوه­‌های هنری دارد.

نورپردازی نیز به تنهایی خیلی بهتر از قبل بهبود یافته است. پرتوهای هر منبع نور در بازی به صورت طبیعی ساطع شده­ است. در رابطه با سیستم جدیدی که برای نورپردازی استفاده شده است بعدها مفصل صحبت خواهیم کرد. ترکیب توانایی توسعه دهندگان بازی با موتور جدید باعث شده است تا بتوانند جزییات زیاد موجود در اتمسفر بازی را به خوبی درون محیط قرار دهند. از گرد و غبار ناشی از نبرد، رطوبت، عرق ناشی از استرس سربازان و جنب و جوششان  و مه موجود در شب. نمایش پرتوهای نور با منبع های مختلف از لا‌به‌لای درختان کار سختیست و این درحالیست که این نمایش به خوبی پیاده شده و توانسته است منبع‌­های مختلف نور را طبیعی جلوه دهد. برای مثال در واقعیت، شکسته شدن پرتوهای نور چراغ جلوی ماشین خود در مه صبح زود را در نظر بگیرید، همین قدر طبیعی. البته این ویژگی که بار پردازشی زیادی دارد بر روی PCها قابل غیرفعال شدن نیست. تریلر بازی را به دقت نگاه کنید. چقدر هیجان انگیز است! ترکیب کارگردانی بی نظیر، اکشن سریع و تکنولوژی روز. استفاده از سیستم نورپردازی طبیعی، استفاده از مکان‌های واقعی برای کپچرشان در بازی به لطف محیط جدید باعث شده است تا بیش از پیش یک شاهد یک سیستم نورپردازی باثبات و ایده‌آل باشیم.

نورپردازی در بازی مولفه بسیار مهمی است. در این حد که وجود نور یا عدم نور در بازی کنترل شده است. صحنه‌­هایی که منبع نور مستقیم حضور دارد باعث روشنایی بیشتر و در طرف مقابل عدم وجود منبع نور باعث ایجاد سایه‌ای طبیعی می‌­شود. توسعه دهنده بازی سعی کرده است تا با سیستم لایتینگ مانند یک جسم طبیعی با برخورد کند. به لطف موتور بازی و ویژگی‌های IR goggles و مود night vision کاملا طبیعی پیاده سازی شده اند. به قسمتی از تریلر که وقتی کاپیتان پرایس دستور حمله به صورت حالت دید در شب می‌­دهد توجه کنید. پرتوهای نوری که فضای تاریک را میشکافند، دود ناشی از تیراندازی و پاشیده شدن خون در هوا پس از برخورد به یونیفرم های سربازان(صحنه‌های سینماتیک حین گیم‌پلی). المان های گیم­پلی بازی در اینجا پتانسیل بالقوه­ای دارند؛ مثلا برداشتن دوربین دید در شب می­تواند باعث کوری چند ثانیه‌ای سربازان شود!

نقشه­‌های بازی قبلا در برخی محیط ها جزییات زیادی را نمایش می‌­دادند. ‌به لطف موتور جدید و ویژگی tile-based اکنون باید انتظار بیشتری از جزییات داشت. یکی از ویژگی‌هایی که به بهتر شدن بازی کمک می‌کند لود کردن دیتاهای مورد نیاز برحسب موقعیت مکانی بازیکن از محیط و جهت حرکت اوست. ویژگی‌هایی از این دست کمک می‌کنند تا نبردهای پر زد و خوردی را در مولتی پلیر بازی شاهد باشیم(بدون افت فریم). نبردهایی که محیط در آن با جزییات ریزی تزیین شده‌اند. استفاده از موتور جدید برای دمیدن روحی تازه در این سری فرانچایز است، همانند پنج سال قبل. از این‌ها گذشته استدیوی ­Infinity Ward تجربیات حاصل استفاده از موتور جدید را در اختیار دو استدیوی دیگر یعنی Sledgehammer  و Raven Games قرار خواهد داد. آنها قبلا تجربه خوبی از همکاری مشترک داشته اند. همچنین باید انتظار داشت این انتقال تجربه بتواند باعث شود تا شاهد تفاوت چندانی میان بازی‌های نسل بعد و فعلی در ابتدای عرضه نباشیم.

در طول سال های متمادین نسخه های مختلف بازی سعی داشته­‌اند تا جلوه‌های هنری بهتری را ارائه دهند اما همیشه میان عملکرد و روان بودن فریم-ریت و جزییات غنی بصری یک رقابت سخت برقرار بوده‌است. همه ما سری COD را به اجرای روان بازی و 60فریم بر ثانیه می­شناسیم. این بار هم توسعه دهنده بازی در نمایش این عملکرد موفق خواهد بود، شکی نیست. ولی می‌توان امید داشت با توجه به زمان باقی‌مانده برای توسعه، شاهد پیشرفت هنری، گرافیکی و بهتر شدن سایر بخش‌ها باشیم و البته امیدواریم بازی بر روی ایکس باکس کیفیت مشابه با پلتفرم‌های دیگر ارائه دهد.

البته این تغییرات رادیکال از دید هواداران قدیمی این سری چندان جالب نبود. گرچه باید گفت که Resident Evil 7 توانست تا حد زیادی امید‌ها را به فرانچایز Resident Evil بر گرداند. هواداران قدیمی، سه نسخه اولیه این سری را که در ابتدا برای Playstation عرضه شده بودند را به عنوان بنچمارکی برای مقایسه کردن نسخه‌های جدید استفاده می‌کردند و در این میان نسخه دوم یکی به خاطر ویژگی‌های منحصر به فرد خود یکی از محبوب‌ترین آثار این سری بود.

بعد از بازسازی نسخه اول در سال 2002 برای کنسول Game Cube، کپکام قصد داشت تا نسخه دوم را نیز بازسازی کند اما شینجی میکامی، خالق این سری دوست نداشت تا اینکار انجام بگیرد و در عوض او عقیده داشت که ساخت Resident Evil 4 از اولویت بالاتری برخوردار است که البته حالا می‌دانیم به یکی از بهترین بازی‌های تاریخ تبدیل شده. کپکام اولین بار در تابستان سال 2015 نسخه Remake بازی Resident Evil 2 را معرفی کرد اما تا E3 2018 هیچ خبری از این بازی نبود و بسیاری بیم داشتند که شاید کپکام باز هم بیخیال ساخت این بازی شده است. البته این بازی با نمایش خیره کننده خود در E3 گذشته به یکی از مورد انتظار ترین بازی‌ها تبدیل شد و حالا با عرضه آن می‌توانیم نگاهی نزدیک‌تر به Resident Evil 2 Remake داشته باشیم.

اگر از آن دسته از گیمر‌ها هستید که Resident Evil 2 را قبلا تجربه کردید، تقریبا می‌دانید که با چه داستان و روایتی طرف خواهید بود اما اگر جز گیمر‌هایی هستید که برای اولین بار این اثر را تجربه می‌کنید می‌توانید به خوبی از داستان لذت ببرید. داستان بازی در شهر راکون سیتی دنبال می‌شود. جایی که G-Virus به شکلی عجیب در سطح شهر پخش شده و باعث شده تا اکثر جمعیت حاضر شهر به زامبی تبدیل شوند.

نکته جالب در مورد Resident Evil 2 Remake حفظ ساختار روایت دوگانه است. دو شخصیت اصلی به نام Leon S. Kennedy و Claire Redfield برای روایت داستانی در نظر گرفته شدند. لیان به عنوان یک پلیس تازه کار که قرار است اولین روز کاری خود را در دپارتمان پلیس شهر راکون سیتی بگذراند، پا به شهر می‌گذارد و کلر ردفیلد نیز برای پیدا کردن برادارش کریس ردفیلد که یک افسر پلیس است به سمت راکون سیتی رهسپار شده.

در ابتدا به گیمر این انتخاب داده می‌شود که داستان را با شخصیت مد نظر خود آغاز کند. هر کدام از شخصیت‌ها روایت داستان جدا و البته بسیار نزدیکی دارند که با حضور یک شخصیت مکمل از یکدیگر متمایز می‌شوند. شخصیت مکمل بخش داستانی لیان، ایدا وانگ (Ada Wong) جاسوسی عجیب و غریب است. شخصیت مکمل بخش داستانی کلر نیز یک دختر بچه به نام شری (Sherry) خواهد بود.

انتخاب شخصیت و تجربه کمی متفاوت از داستان می‌تواند انگیزه‌ای مناسب برای تجربه چند باره به وجود آورد. باید به این نکته نیز توجه کرد که اگر لیان را به عنوان روایت داستانی ابتدایی انتخاب کنید، بعد از اتمام بازی گزینه دور دوم در دسترس خواهد گرفت که روایت جانبی از داستان کلر را در کنار لیان روایت می‌کند و در نهایت شاهد یک پایان واحد خواهید بود. این امر می‌تواند برای کلر و لیان به صورت برعکس نیز باشد و دور دوم را با لیان تجربه کنید. این پیچیدگی در انتخاب‌ها باعث می‌شود که انتظار از روایت داستانی افزایش پیدا کند.

در حقیقت هر دو شخصیت مکمل در بخش داستانی لیان و کلر می‌توانند روح تازه‌ای به محیط ترسناک Resident Evil 2 Remake ببخشد. با وجود دو شخصیت، چهار مدل از روایت داستانی برای تجربه داستان به وجود می‌آید. به همین خاطر باید انتظار داشته باشید که روایت‌ها به خاطر نزدیکی به یکدیگر کمی تکراری به نظر برسند. کپکام تلاش کرده تا با حفظ داستان اصلی و ایجاد تغییرات بسیار اندک به روح بازی قدیمی پایبند باشد که نمی‌توان به آن زیاد خرده گرفت.

البته در بخش گیم‌پلی تغییرات در Resident Evil 2 Remake فوق العاده است. دوربین سوم شخص ثابت، حالا جای خود را به دوربین روی شانه داده است. قبل از اینکه بیشتر وارد مبحث گیم‌پلی شویم باید گفت که دوربین در Resident Evil 2 Remake بسیار عالی پیاده سازی شده. روان بودن حرکت دوربین حالت سینمایی بسیار مناسبی به وجود آورده و عدم قفل بودن آن روی شانه شخصیت اصلی نیز باعث شده تا گیمر با آزادی عمل بیشتری روبرو باشد. در حالت کلی با یک شوتر استاندارد سوم شخص روبرو هستید اما کپکام از گزینه‌های مختلفی برای القای استرس و ترس به گیمر استفاده کرده.

در ابتدا باید گفت که مهمات در بازی نقش اصلی را ایفا می‌کنند. از آنجا که نابود کردن هر زامبی به حداقل چندین تیر نیاز دارد، در سمت مقابل نیز بازی مهمات زیادی در اختیار گیمر قرار نمی‌دهد و به همین خاطر استرس چندین برابر خواهد شد. مدیریت مهمات برای اسلحه‌های مختلفی که در اختیار شخصیت‌های متفاوت قرار می‌گیرد به یکی از اصلی‌ترین اهداف گیمر تبدیل خواهد شد. شما باید بدانید که درگیر شدن در همه مواقع انتخاب مناسبی نیست و Resident Evil 2 Remake در این زمینه هیچگونه شوخی با گیمر ندارد.

در کنار محدود شدن گیمر برای استفاده از مهمات برای بقا و ادامه بازی، باید گفت که چاقو نیز در این بازی دارای نوار سلامتی است و بعد از مدتی استفاده خراب شده و دیگر قابل استفاده نخواهد بود! کپکام تمام تلاش خود را انجام داده تا با محدود کردن گیمر، تلاش برای بقا در سخت‌ترین شرایط را القا کند و به نظر در این قسمت بسیار خوب عمل کردند. گیم‌پلی این بازی می‌تواند گیمر را بسیار درگیر کند. مدیریت منابع، شناخت محیط، انتخاب راه مناسب و فرار کردن در حالی که می‌دانید در محیط امنی قرار ندارید، ترس زیادی را به همراه خواهد داشت.

نکته دیگری که باعث شده Resident Evil 2 Remake در القای ترس موفق باشد، ایجاد اتمسفر مناسب در شهری است که توسط حمله زامبی‌ها و شیوع یک ویروس ناشناخته سقوط کرده. دیگر خبری از محیط‌های کاملا روشن نیست که در نسخه قدیمی شاهد آن بودید. با توجه به اینکه روایت داستانی در شب رخ می‌دهد، بسیاری از محیط‌های این اثر کاملا تاریک است. حالا در کنار محدود بودن مهمات، باید با تاریک بودن محیط و استفاده از نور چراغ قوه نیز عادت کنید. البته اگر این نکات برای ترساندن شما کافی نیست،

باید Mr.X را نیز به معادله اضافه کنید. شخصیتی عجیب و غریب با ظاهری بسیار ترسناک که در بخش عمده‌ای از بازی دنبال گیمر خواهد آمد و در صورت نزدیک شدن، ضربه‌ای سنگین وارد می‌کند. Mr.X با توجه به صدا ایجاد شده توسط گیمر او را پیدا می‌کند. دویدن متداول می‌تواند مکان شما را فاش کند. اگر موفق شدید که او را برای مدت کوتاهی دست به سر کرده و گم کنید، مراقب این باشید که تیر اندازی می‌تواند بلافاصله Mr.X را به سمت شما رهسپار کند. لازم به ذکر است که گیمر نمی‌تواند Mr.X را نابود کند.

می‌توانید با زدن چند تیر به سر، او را برای چند لحظه متوقف کنید اما باید گفت که او بازهم به دنبال شما خواهد آمد. بهترین راه صرفا فرار کردن و البته هدر ندادن مهمات است. طراحی محیط‌های بازی با وفاداری به نسخه قدیمی انجام شده اما بنا به تغییرات به وجود آمده در دوربین و البته گیم‌پلی، شاهد ایجاد برخی از تغییرات نیز هستیم. البته طراحی محیط از لحاظ بصری به حدی زیبا انجام شده است که با حضور در راهرو‌های تاریک ساختمان پلیس، ترسی عجیب و غریب شما را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

این طراحی زیبا در تمامی محیط‌های بازی به خوبی مشاهده می‌شود. یکی از نقاط ضعف Resident Evil 2 Remake به نظر معما‌های آن است که در برخی از مواقع حتی با منطق نیز جور در نخواهد آمد. فرقی نمی‌کند که چه شخصیتی را برای تجربه اولین دور از بازی انتخاب کنید، تقریبا تمامی معما‌ها شبیه به یکدیگر هستند. نکته عجیب وقتی خود را نمایش می‌دهد که به دور دوم بازی می‌رسید. فرض کنید که لیان را برای تجربه دور اول انتخاب کردید.

کلر به شخصیت اصلی دور دوم تبدیل خواهد شد. با توجه به اینکه روایت داستانی این دو شخصیت تقریبا در یک بازه زمانی و با فاصله کمی از لحاظ زمان دنبال می‌شود، انتظار دارید که معماهای دور دوم متفاوت باشند که البته اینگونه نیست. یکی از اولین معما‌های Resident Evil 2 Remake، پیدا کردن سه مدالیون است. این معما در دور اول بازی توسط شخصیت مد نظر شما حل می‌شود اما در دور دوم بازی نیز دوباره با همان روبرو خواهید شد.

اینگونه طراحی معما باعث شده تا بازی به سرعت تکراری شود چون اهداف دنبال شده توسط هر دو شخصیت در روایت‌های متفاوت در اکثر مواقع کاملا یکسان است. از سوی دیگر طراحی معما بدین شکل با منطق نیز همسو نیست چون دو شخصیت با فاصله کم زمانی در محیط‌های مختلف بازی حاضر می‌شوند. یکی دیگر از نکات منفی در مورد گیم‌پلی، سیستم تاریخ مصرف گذشته مدیریت آیتم‌هاست. به عنوان مثال اگر نارنجک همراه خود داشته باشید، قبل از فعال کردن نمی‌توانید از آن استفاده کنید.

هنوز هم برای استفاده از آیتم‌های سلامتی حتما باید به کیف خود مراجعه کنید و هیچ میان‌بری برای آن در نظر گرفته نشده. تیم سازنده می‌توانست این محدودیت‌ها را که سالیان سال است در نسخه‌های مختلف این سری وجود دارد را حالا برطرف کند اما به دلایل نامشخص علاقه‌ای به آن نداشته است.

کپکام برای ساخت Resident Evil 2 Remake از موتور RE Engine استفاده کرده. این موتور قبلا برای ساخت Resident Evil 7 استفاده شده بود و با وجود برخی از انتقادات توانست موفق عمل کند. حالا با به‌روزرسانی‌های انجام شده در این موتور برای ساخت Resident Evil 2 Remake شاهد یکی از گرافیک‌های بسیار زیبای این روز‌ها هستیم. در همان لحظه‌های ابتدایی می‌توانید به گرافیک بسیار خوب این بازی ایمان آورید.

طراحی بسیار خوب و با جزئیات شخصیت‌های اصلی و البته فرعی به خوبی قابل مشاهده است. تیم سازنده تلاش بسیار زیادی برای طراحی زامبی‌ها و دشمن‌های مختلف در بازی انجام داده است و جزئیات در همه مدل‌ها به خوبی قابل مشاهده است که باعث شده این اثر بیش از پیش باور پذیر و البته ترسناک باشد. در طراحی انیمیشن‌ها نیز دقت زیادی به خرج داده شده و اوج طراحی بسیار خوب انیمیشن‌ها، در حرکات لب و صورت شخصیت‌های مختلف مشاهده می‌شود.

با توجه به تاریک بودن محیط، نور پردازی و سایه پردازی در این بازی خودنمایی می‌کنند. دقت بسیار خوب در نور پردازی و سایه پردازی باعث شده تا Resident Evil 2 Remake در پیاده سازی اتمسفر عجیب و سنگین خود، بسیار خوب عمل کند. البته سایه پردازی در برخی از مواقع به خصوص در مورد شخصیت اصلی با مشکلاتی سطحی روبرو می‌شود که کاملا قابل چشم پوشی است. در کنار گرافیک باید گفت که صداگذاری نقش بسیار بزرگی در القای ترس ایفا کرده است.

صداگذاری بسیار خوب محیط، زامبی‌ها، اسلحه‌ها و … همه باعث شدند تا گرافیک و صدا در کنار یکدیگر به عنصری واحد برای ترساندن شما تبدیل شوند. دقت در صداگذاری به حدی است که صدای پای Mr.X به خوبی از جهات مختلف قابل شناسایی است و سپس گیمر می‌تواند بر اساس آن تصمیم بگیرد که از کدام سمت حرکت کند. صداهای اضافه موجود در محیط نیز می‌توانند به راحتی باعث ایجاد حس ترس شوند.

Resident Evil 2 Remake بدون شک یکی از بهترین بازسازی‌هایی است که در صنعت بازی انجام شده است. کپکام تلاش بسیار زیادی انجام داده تا با بازسازی این اثر به بهترین شکل ممکن، بازهم به نسخه اصلی وفادار باقی بماند. این بازی با وفادار ماندن به اصول پایه و البته ایجاد برخی تغییرات در گیم‌پلی، طراحی محیطی و اتمسفر توانسته تا به یکی از وحشتناک‌ترین آثار چند سال اخیر تبدیل شود. کپکام بعد از چندین سال ناکامی در ساخت نسخه‌های جدید Resident Evil و البته تجربه متفاوت با نسخه هفتم، توانست بازهم روز‌های خوش را تجربه کند. تجربه این بازی برای هواداران قدیمی می‌تواند یادآور خاطرات در قالبی جدید باشد در سمت دیگر نیز گیمر‌هایی که این اثر را قبلا بازی نکرده بودند با اثری بسیار عالی روبرو خواهند بود. (Resident Evil 2 (Remake Review