وقتی که برای اولین بار وارد دنیای Altheia: The Wrath of the Aferi می‌شوید (که از این پس برای کوتاه‌تر شدن از آن به نام “Altheia” یاد می‌کنیم)، شباهت این بازی به آخرین نسخه سری Zelda تنها چیزی‌ست که به آن فکر می‌کنید. اما این حس الزاما چیز بدی نیست، زیرا که بسیاری از شما، مثل این نویسنده، تجربه کاملی از بازی Zelda نداشتید. اینکه در سال 1404، یک سازنده توانسته با الهام از بازی Nintendo، یک عنوان متوسط و معمولی عرضه بازار کند، خودش جرات، جسارت و خلاقیت بالایی می‌طلبد!

داستان بازی Altheia، داستان Sadi و Lili، دو نگهبان و پاس‌دار سرزمین Atarassiaست. Sadi، همانند کلیشه راهب پیر یا جغد دانا، به‌شکل یک روباه سیاه است و به‌ شما در گذرکردن از معماها و پازل‌های بازی کمک می‌کند. داستان بازی ساده است و به نظر می رسد دیالوگ‌نویسی بازی به‌خوبی انجام نشده است.

یکی از چیزهایی که ممکن است طرفداران سبک پازل را ناراحت کند، این است که بازی دائما دست شما را می‌گیرد و به شما فرصت نشان‌دادن خلاقیت را نمی‌دهد. البته این مسئله برای ما خیلی اذیت‌کننده نبود چون می‌دانیم این عنوان، همانند بازی Zelda برای گروه سنی نوجوان به بالا ساخته شده است. و البته، برخلاف بعضی بازی‌ها، تناوب و تکرار این مسئله خیلی زیاد نبود.

بعد از شروع این بخش از بازی، لیلی گوی در دست به جلو می‌رود، گوی را روی سکویی که مشخص است برای این منظور درست شده است می‌گذارد و تاریکی جایش را به روشنایی می‌دهد. درب سنگی معبد عظیمی، که ده‌ها برابر اندازه بازیکن است، باز شده و بازی به سبک Zelda و Elden Ring، منطقه جدید بازی را به شما نشان می‌دهد: Shrine of Death یا معبدِ مرگ!

بازی‌های سبک اکشن شخصیت‌آفرینی که بر پایه اکتشاف و پازل هستند، معمولا با خلاقیت یک یا چند ویژگی جدید به بازی خود اضافه می‌کنند تا آن را از دیابلوها، زِلداها و دارک‌سایدرز‌ها جدا کنند. اما متاسفانه این بازی خلاقیت تازه‌ای به این سبک اضافه نمی‌کند. تنها چیزی که می‌توان از آن به نیکی یاد کرد، استفاده از قدرت و وجود Sadi، همراهِ شما، برای حل‌کردن معماهای بازی‌ست.

این مرحله از پیش‌نمایش بازی شما را یاد بازی‌ای‌‌ چون Darksiders می‌اندازد، که دانجِن‌هایی (Dungeon) با اتاق‌های فراوان در آن ساخته شده که نقش معماهای بازی را دارند.

اینجاست که برای اولین بار اولین قطعه آهنگ بازی پخش می‌شود. موسیقی بازی شما را به یاد لحظات خوش گذشته و تجربه‌های مثبت با دوستان می‌اندازد و در مجموعه قطعه گوش‌نوازیست. به‌وضوح می‌توان فهمید که این عنوان، اولین تجربه رسمی تیم MarsLit Games در ساختن بازی‌ است؛ قطعات موسیقی بازی هرچند دلنوازند، محدود و کوتاه هستند و به‌طرز ناآرامی تغییر می‌کنند. مثلا بعد از شکست دادن آخرین دشمن در مبارزه، موسیقی بازی به‌ناگهان از حالت جنگی به حالت آرام عوض می‌شود.

بعد از به یادآوردن اینکه چگونه مدتی قبل نیرویِ Void یا پوچی، دشمن اصلی بازی، به دنیای بازی حمله کرده است، شما بالاخره دلی از عزا درمی‌آورید: با شمشیر خود به موجودات عجیب و غریب جادویی حمله کنید، آن‌قدر بزنید تا یک نوار قدرت جادویی پر بشود، و بعد با یک حرکت ویژه، دشمنان را تار و پود کنید.

دشمنان بازی تنوع زیادی دارند، اما طراحی آن‌ها و انیمیشن‌های آن به‌خوبی طراحی نشده‌اند. یکی از بزرگترین مشکل‌های بازی نگرفتن بازخورد به‌صورت صدا یا لرزش دسته در هنگام ضربه‌خوردن و ضربه‌زدن است. یکی از نقاط مثبت بازی، وجود قابلیت Parry است.

اما ملالی نیست، زیرا که شما دو تن از بزرگ‌ترین‌ Guardian و محافظان دنیای بازی یعنی Atarassia هستید و به‌راحتی این دشمنان را شکست می‌دهید. البته به شرطی که بازی برای شما باگ نشود و بتوانید تیر و کمان خود را دربیاورید؛ چون برای شکست‌دادن بعضی از دشمن‌ها به آن نیاز دارید! این باگ تیر و کمان یکی دیگر از چالش‌های بازی بود که امیدواریم سازندگان بازی MarsLit Games بتوانند آن‌را در نسخه اصلی رفع کنند.

این سطر، شیرازه و باطن بازی Altheia: The Wrath of the Aferi است: اهرم کار نمی‌کند؟ پازل را حل کن. پازل را حل کردی؟ به اهرم برگرد. اما اهرم کار نمی‌کند چون یک گروه دشمن و یک باس، که ظاهرا قابل شکست‌دادن است، جلوی اهرم ایستاده‌اند. از سادی کمک بگیر تا روی یک مربع بایستد تا تو یک راه را باز کنی و باس را از آنجا دور کنی. اما زهی خیال باطل، زیرا بازی باگ شده است و تیر و کمان قابل درآوردن نیست! حالا دوباره بازی را Reload کن و از اول همه این کارها را انجام بده. اما هدفت را از یاد نبر: برگرداندن اعتدال و آرامش به سرزمین Atarassia.

یکی از عناصر اصلی بازی بخش پازل‌های آن است، پس بهتر است کمی به آن بپردازیم. بیشتر از معماها و چالش‌های بازی نیازمند همکاری شما و همراه شماست. معماهای بازی شیب سختی خوبی دارند: در ابتدا لیلی به تنهایی می‌تواند اکثر معماهای بازی را حل کند و پلتفرم‌های مختلفی را تولید یا باز کند که به مرحله بعدی برود.

البته باید بگوییم که حتی در همین بخش‌های ابتدایی هم لیلی تنها نیست و اکثر توانایی‌ها و قابلیت‌های لیلی به کمک Sadi به دست می‌آید: او می‌تواند یک بُمب کوچک درست کند که قابل پرت‌کردن هم هست؛ می‌تواند زمان را آهسته یا متوقف کند تا از یک سری مانع‌ها رد شوید و همچنین می‌تواند محیط اطراف را جستجو کند.

در مجموع، باید اعتراف کرد که بازی Altheia: The Wrath of the Aferi در حال حاضر نتوانست انتظارات ما را از یک عنوان Action-RPG، که عنصرهای پازل و معما زیادی دارد، برآورد کند. گرافیک و طراحی بازی بسیار زیبا و پُرعمق است، اما پُرواضح است که در جزئیات بازی همچون موسیقی، انیمیشن و نحوه برخورد دشمنان، و مکانیک‌های ابتدایی و ساده بازی کم‌کاری زیادی بوده است.

در نهایت باید گفت که در حال حاضر و با توجه به مشکلاتی که Altheia با آن دست و پنجه نرم می‌کند، این عنوان آنچنان چنگی به دل نمی‌زند و واقعا ما را برای خرید نسخه نهایی بازی ترغیب نمی‌کند. اما این پایان راه نیست؛ سازندگان بازی قول داده‌اند تا نسخه اصلی بازی را با وضعیت بسیار بهتری عرضه کنند. و خوب این جای امیدواری زیادی دارد.

بررسی بازی Altheia: The Wrath of the Aferi روی PC و به واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

Altheia از امروز 21 آگوست در فروشگاه استیم در دسترس است.

یک گیم‌پلی حدود دوازده دقیقه از بازی Black Myth: Wukong منتشر شد. البته که این گیم‌پلی بیشتر برای نمایش قدرت موتور بازی سازی Unreal Engine 5 ست ولی با اینحال نمی‌شود گیم‌پلی جذاب این بازی را نادیده گرفت.

Black Myth: Wukong داستانیست که در چین قرن شانزدهم و بر اساس داستانهای محلی چینی اتفاق می‌افتد و شما در نقش Monkey King Sun Wukong است، باید با دشمنان مبارزه کنید. بازی در سبک Action RPG ست و به قول سازندگان Souls Like‌ نیز هست و باید منتظر یک بازی همانند سری سولز باشیم. Monkey King در این بازی می‌تواند تبدیل به یک حشره کوچک و یا یک اژدها شود و در مراحل مختلف از این قدرتها استفاده کند.

همانطور که گفته شد این بازی با Unreal Engine 5 ساخته شده و محیط بسیار جالبی در این بازی روبرو خواهیم بود. طبق گفته‌ی سازندگان چینی قرار است بازی در سال 2023 منتشر شود. Black Myth: Wukong قرار است برای PS5 و XBOX Series X و البته PC منتشر شود.

دوازده دقیقه از گیم پلی Black Myth: Wukong را می‌توانید مشاهده کنید.

نماشا کنید

]]> https://vgmag.ir/gameplay/%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%87-%d8%af%d9%82%db%8c%d9%82%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%da%af%db%8c%d9%85-%d9%be%d9%84%db%8c-black-myth-wukong/feed/ 0 https://vgmag.ir/30-minutes/40-%d8%af%d9%82%db%8c%d9%82%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%da%af%db%8c%d9%85-%d9%be%d9%84%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-godfall/ https://vgmag.ir/30-minutes/40-%d8%af%d9%82%db%8c%d9%82%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%da%af%db%8c%d9%85-%d9%be%d9%84%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-godfall/#comments Tue, 17 Nov 2020 14:11:56 +0000 https://vgmag.ir/?p=106247

یکی دیگر از بازی های لانچ کنسول PS5 بازی Godfall بود. این بازی در ابتدا به نظر می رسید که به صورت انحصاری برای PS5 عرضه می شود. ولی در ماه های آخر مشخص شد که برای Windows نیز عرضه می شود.

Godfall یک بازی Action RPG و البته Hack & Slash است. این بازی توسط Counterplay Games ساخته شده. این استودیو یک استودیوی مستقل است و Godfall دومین بازی کامل و جدی آنهاست. البته بازی Duelyst نیز ساخته‌ی این استودیوست که یک موفقیت نسبی را از آن خود کرد.

در بازی Godfall شما کلاسهای مختلفی از شمشیرها را در اختیار خواهید داشت و می توانید برای دشمنان مختلف به کار برید. همچنین سیستم Loot و پیشرفت بازی دقیقا بر اساس Shooter-Looter ها پیاده سازی شده که در این سبک بازی به آن looter-slasher نیز می گویند.

همانطور که گفته شد بازی Godfall به صورت اختصاصی کنسولی برای PS5 عرضه شده و متای این بازی در این تاریخ با 15 نقد روی 63‌ است و البته روی PC با 8 نقد نمره 60 را نشان میدهد. این نمرات آنچنان جذاب نیستند و User Score این بازی نیز عدد 5.3 و 4.2 را نشان میدهند.

در این ویدئو سعی کرده ایم تمامی زوایا و قستمهای مختلف بازی را برای شما به نمایش درآوریم. شاید با دیدن این 40 دقیقه از گیم پلی بازی Godfall برای خرید این بازی راحت تر بتوانید تصمیم گیری کنید.

همراه وی جی مگ باشید با 40 دقیقه از گیم پلی بازی Godfall

در یوتیوب ببینید

نماشا کنید

دانلود 1080

دانلود 720

این محتوا به صورت رایگان برای شما تهیه شده است. اگر این محتوا را رایگان می‌بینید و می‌شنوید، نیوش جانتان.

در صورت تمایل برای ماندگاری VGMAG و تهیه آیتمهای بهتر برای ما دونیت کنید :)))

Vampyr عنوانی جاه‌طلبانه بوده. اما با این جود یک بازی AAA به‌حساب نمی‌آید. آقای Cédric Lagarrigue از شرکت Focus Home Interactive که ناشر بازی محسوب می‌شود در مصاحبه با MCVUK، از انتظارات فروش این بازی سخن گفت و اظهار کرد اگر بازی 500 هزار نسخه بفروشد به سود رسیده است.

«همیشه پیش‌بینی‌ها برای یک IP جدید دشوار است. بازی از بودجه قابل توجه‌ای بهره‌مند بوده و از اکثر عناوین مستقل برتر است. اگرچه یک عنوان بلاک‌باستر نیز محسوب نمی‌‍شود که معمولا بودجه‌ای بیشتر از 50 میلیون یورو دارند. باتوحه به میزان سرمایه‌گذاری ما، درصورتی که بازی یک میلیون نسخه بفروشد به موفقیت رسیده. اما اگر نصف این مبلغ نیز بفروشد به سود رسیده است. این‌ها ارقامی هستند که اکثر بازی‌ها به آن دست پیدا می‌کنند. Vampyr به خوبی شناخته شده و انتظارات نیز از آن بالا می‌باشد. بازی هم‌اکنون هرآنچه را که برای تبدیل شدن به یک سورپرایز در بازار لازم باشد را در اختیار دارد.»

«این بازی یک تجربه انفرادی خالص خواهد بود. ما برنامه ای برای عرضه DLC برای بازی نداریم. ترجیح می‌دهیم اگر نظرات در مورد بازی منصفانه و مثبت بود ادامه آن را بسازیم. ما از الان نیز ایده‌های جالبی برای ارائه در چنین دنیایی در سر داریم.»

Vampyr قرار بود در ماه نوامبر 2017 برای PS4، XBOX ONE و PC عرضه شود اما تا سه ماه بتدایی 2018 تاخیر خورد.

منبع

لیونل گالات Lionel Gallat (کارگردان انیمیشن “Despicable Me” که در ایران با عنوان “من نفرت انگیز” مشهور است) اقدام به ساخت یک بازی مستقل به نام “شبحِ یک افسانه” یا “Ghost of a Tale” کرده است. در این گفت و گو، Gallat داستان خود را برای ما تعریف می کند و اینکه چرا برای ساخت یک بازی، از شغل اش در هالیوود استعفا می دهد.

Gallat یکی از توسعه دهندگان بازی های مستقل است که با انجین  Unity 5 کار می کند و شخصیت بسیار جالبی دارد. با یک تیم بسیار کوچک (البته تقریبا به تنهایی)، اقدام به ساخت یک بازی خیره کننده و مبهوت کننده در زمینه جلوه های بصری و بسیار پر جزییات کرده است. عنوان بازی او “شبحِ یک افسانه” یا Ghost of a Tale است.

 Gallat دارای تجربه بسیار زیادی در زمینه تولیدات انیمیشنی است. او در کمپانی های بزرگی نظیر Universal، DreamWorks، Illumination Entertainment کار کرده و با این پس زمینه و تجربه گرانبها در انیمیشن، تیمی سه نفره تشکیل داده و با کمک انجین Unity یکی از بهترین بازی های مطرح امسال را ساخته است.

در این مصاحبه اختصاصی، Lionel Gallat از انتخاب ابزار ها و نرم افزار ها و ریزه کاری هایی صحبت می کند و اینکه چطور توانسته چنین بازی فوق العاده ای بسازد.

تغییر شغل

من در نقطه ای از زندگی حرفه ای ام بودم که مسیر آن بسیار واضح و هدف نهایی تبدیل شدن به یک کارگردان مطرح فیلم سازی بود. اما پس از مدتی کار کردن در کنار کارگردانان مختلف، به من ثابت شد که با این وضع، هیچ گاه زمان آزادی برای پرداختن به خواسته های شخصی خود پیدا نخواهم کرد. در هالیوود (مانند استودیوهای مطرح بازی سازی) پول حرف اول را می زند؛ تصمیم گیری در دست تعدادی انحصارطلب است و تهیه کننده حرف اول را می زند و من آرزو داشتم تا از این اشتباه رهایی یابم.

من این کمبود را در بازی های ویدئویی پیدا کردم که تکنولوژی آن  خیلی نزدیک به تکنولوژی ساخت فیلم های انیمیشنی بود. بنابراین این تغییر شغل برای بنده بسیار طبیعی بود. من همیشه عاشق بازی کردن بودم و وقتی شما این دو را با هم ادغام می کنید، به نظر می رسد که یک ماجراجویی بزرگ را آغاز کرده اید.

در این ماجرا، من خیلی خوش شانس بودم که با چند نفر آشنا شدم: Paul که یک نویسنده و Cyrille که یک برنامه نویس حرفه ای و البته Jeremiah که یک آهنگساز موسیقی بازی است. همگی به کمک من آمدند تا در ساخت این رویای زیبا، مرا یاری کنند. این بازی برای من بسیار مهم بود چرا که می توانستم تجربه ای گران بها در آن کسب کنم و فکر می کنم هر کسی جای من بود، این احساس را داشت.

درباره Ghost of a Tale

بازی ” شبحِ یک افسانه” یا Ghost of a Tale تحت تاثیر بازی های Zelda، Ico، Dark Souls و سری قدیمی Gothic ساخته شده است. در زمان ساخت Ghost of a Tale من تلاش کردم تا حس شگفت انگیزی که در جوانی آن را در هنگام بازی کردن بازی ها داشتم را دوباره شعله ور کنم؛ و آن پنجره ای به جهان های مختلف بود.

Ghost of a Tale داستان یک موش است. شما در نقش یک موش نوازنده به نام Tilo (با تلفظ  Tee-loh) اقدام به بازی می کنید. گیم پلی این بازی ترکیبی است از عناصر سبک های RPG، اکشن و مخفی کاری. بازی در زمان قرون وسطی و موجودات دنیای آن، حیواناتی با خصایص انسانی هستند و این مسئله به عنوان یک سیاست کلی بر داستان حکم فرماست. گیمر، Tilo را به سمت هدف خود هدایت می کند و در این حین باید رازها و واقعیت های مختلف دنیای خود را کشف کند مانند آثار قلمویی که در حال ترسیم یک نقاشی است.

انتخاب انجین بازی سازی

بازی با انجین Unity پیاده سازی شده است. من بسیار خوشحال هستم که با این انجین کار را شروع کردم و مخصوصا زمانی که Unity به سمت افزایش قدرت گرافیکی و زیبایی های بصری حرکت کرد. من قبلا از این انجین چیزهای مأیوس کننده ای (مخصوصا در حوزه قدرت گرافیکی) شنیده بودم، اما در عرض دو سال با آمدن نسخه Unity 5، این انجین به یک انجین منحصر بفرد تبدیل شد که امکان رسیدن به خروجی های گرافیکی سطح یک جهانی (AAA) را برا ما فراهم کرد.

من عاشق سادگی توسعه بازی با انجین Unity هستم، چرا که به نظر من، بیشتر با کامپوننت ها و اسکریپت های مجزا و منحصر به فرد، توسعه بازی به انجام می رسد. من می دانم که برنامه نویسان خیلی حرفه ای معمولا C++ را ترجیح می دهند اما من در درجه اول یک آرتیست هستم (هرچند که قبلا تجربیات برنامه نویسی به پایتون را داشته ام). بنابراین من زبان C# رو در Unity یاد گرفتم و دیگر به پشت سرم نگاه نکردم.

البته انجین Unity کامل و عالی نیست (هیچ انجینی این خصوصیت را ندارد) و به نظر من کمی دست آدم را می بندد! به اعتقاد من، اینکه استودیوهای سطح یک جهانی هنوز به سراغ این انجین نیامدند، همین موضوع باشد. با این حال، فکر می کنم که روند تکامل انجین Unity و امکانات جدیدی که به آن  اضافه خواهد شد باعث بشود که در کارهای بزرگ و فنی تر آینده از آن استفاده بشود.

یکی از امکاناتی که منتظر هستم تا به این انجین اضافه شود، بحث ویرایش چندین صحنه (Scene) در یک لحظه است (مترجم: این ویژگی در نسخه 5.4 انجین Unity اضافه شده است). این یک ویژگی با اهمیت در بازی هایی نظیر Ghost of a Tale است که دنیای آن بر اساس تصمیمات مختلف در قسمت های مختلف، جریان بازی را می سازد.

تولید انیمیشن های Ghost of a Tale

تولید انیمیشن ها با کمک نرم افزار مایا (Maya) انجام شده که در بیشتر استودیوهای تولید انیمیشن و فیلم از آن استفاده می شود. من از ابزارهای مایا برای کی فریم کردن (key-frame یا روش فریم به فریم) کل انیمیشن های پروژه استفاده کردم و در این کار از هیچ گونه موشن کپچر (mo-cap) استفاده نشده و خروجی مستقیما به انجین Unity وارد شده است. من یک ابزار به منظور تسهیل روند خروجی گرفتن تنها با یک کلیک، برای این کار نوشتم تا سریعا انیمیشن ها را به انجین Unity ببرم.

علاوه بر مایا (که بیشتر مدل ها را با آن ساختم) از زی براش (Zbrush) و گاهی اوقات مادباکش (Mudbox)، فتوشاپ و نرم افزار Crazybump برای جزییات بیشتر سطوح استفاده کردم. اگر روزی به دنیای فیلم های انیمیشن و یا انیمیشن های کوتاه بازگردم، یک چیز قطعی خواهد بود: دیگر صبر کردن و منتظر ماندن برای رندر (Render) تصاویر، برای من تمام شده است. من همچنان از انجین Unity و رندرینگ آنی (real-time) آن استفاده خواهم کرد؛ مگر اینکه بخواهیم جلوه های ویژه (FX) یک فیلم واقعی را بسازیم. امروزه انجین های بازی (Game Engine) به اندازه کافی خوب هستند و تا 90 درصد کارهای رندر مورد نیاز شما را انجام می دهند.

قدرت بصیری در انجین Unity 5

در این بازی از سیستم PBR (Physically-Based Rendering)و تکسچر با جزییات بالا (tessellation) استفاده شده است. به این معنی که بیشتر مدل های سه بعدی درون بازی بسیار ساده و خام هستند. از موقعی که فهمیدم tessellation می تواند چه کمکی به من کند، سعی کردم تا حداقل سطوح را در توپولوژی (topology) مدل ها به کار بگیرم. همچنین باعث شد تا محیط ها بسیار طبیعی جلوه کنند و مصنوعی به نظر نرسند. باز هم، هدف من این بود که چیدمان محیط حس یک فیلم سینمایی را به مخاطب منتقل کند با این تفاوت که محیط کاملا تعاملی است.

علاوه بر این، افکت ها و فیلتر های روی دوربین باعث بوجود آمدن یک جلوه بصری متمایز در بازی شده است. استفاده از کامپوننت های post-effects انجین Unity که بر روی دوربین قرار دارد، این اجازه را به من داد تا کاملا نقش یک مدیر فیلم بردای را در بازی ایفا کنم؛ بدون این قابلیت ها، محیط بازی بسیار زشت و صاف به نظر می رسید.

منابع طراحی بصری

من فکر می کنم کاملا مشخص باشد که طراحی بصری این بازی از چه چیزهایی تاثیر گرفته است: فیلم های قدیمی دیزنی، The Secret of NIMH، The Dark Crystal، تصویرسازی های Alan Lee و John Howe و سایر موارد این چنینی. من اعتقاد دارم، مهم ترین چیزی که باید قبل از طراحی بصری بازی خودتون انجام بدید، این است که خوب تحقیق کنید. شما باید دقیقا بدانید که چه می خواهید. هر کسی قابلیت خلق چنین آثاری را دارد اما مهم این است که شما احساس را به دنیای بازی خود اضافه کنید. نکته هنری این است که باید کل کار را منسجم و هماهنگ کار کنید.

همه اتقاقات بازی Ghost of a Tale در یک مکان به نام ارتفاعاتDwindling  رخ می دهد؛ جایی که از دوران قدیم تا به حال برای نگهداری زندانیان از آن استفاده می شده و بر بلندای صخره ای مشرف به رودخانه Vaelia بنا شده است. این مکان ها، محیط بازی را تشکیل می دهند، هم بیرون و هم درون آن را. محیط های مختلف باعث ایجاد تنوع شده اند اما همه جا و همه چیز، حس لازم را القا می کند. همه فضا ها به هم مرتبط اند اگر بدانید که چطور راه را پیدا کنید (مانند بازی Dark Souls). احساس می کنید که در یک مکان مشخص هستید نه در یک “مرحله” از بازی. من به این ترکیب پوشش گیاهی و معماری بسیار توجه و وقت زیادی برای آن صرف کردم؛ هدف این بود که یک مکان بسیار قدیمی که روزهای خوبی را پشت سر گذاشته را نشان دهم.

و این ویژگی های محیطی و بصری، تاریخچه آن مکان را نشان می داد. دانستن اینکه چرا این مکان در اینجاست، چرا قسمتی از آن مخروبه هست و … . این چیزی است که باعث هیجان انگیز شدن بازی می شود. به عنوان یک گیمر، شما این احساس را دارید که در یک مکان واقعی گردش می کنید (البته امیدوارم). همچنین Paul یک مدرک ابتدایی معماری داشت و همیشه به من می گفت که اگر من اینکار را می کردم، هیچ حسی به گیمر منتقل نمی شد.

مشخص کردن گیم پلی و مکانیک های بازی

هنگام بازی کردن، خیلی سریع مشخص می شود که گیم پلی کاوش و کشف خصوصیات حیوانی کاراکتر ها، بسیار جالب تر از یک درگیری خشک و خالی میان آن هاست. این مسئله در طول برگزاری کمپین حمایت از بازی در سایت Indiegogo بسیار واضح بود. بسیاری از حامیان به این واقعیت که Tilo یک شخصیت کوچک، قد کوتاه است و از لحاظ فیزیکی با شخصیت های رقیب اش هماهنگ نیست واکنش نشان داند (موش های دیگر از او بزرگ هستند). و از آنجایی که من قلبا یک صلح طلب هستم (هرچند که مطلقا من در مقابل بازی های خشن نیستم)، فکر کردم که این امر می تواند یک چالش در بازی باشد که قهرمان بازی نتواند دشمنانش را بکشد.

در بحث مکانیک های بازی، Paul کمک بسیار ارزشمندی به من کرد. او یک طراح بازی حرفه ای است و بهترین ایده ها را تنها در گفت و گوهایی که با او داشتم، بدست آوردم. در طول نمایگاه Gamescom سال گذشته، ما این بازی را برای اولین بار رونمایی کردیم و این کار یک تجربه شگفت انگیز بود. ما بازخوردهای بسیار خوبی از گیمرها گرفتیم و بسیار خوشحال هستیم که با آن نظرات فاصله ای زیادی نداشتیم. واقعا فوق العاده دلگرم کننده بود.

در پیاده سازی گیم پلی و مکانیک بازی، Paul و من (و گاهی اوقات Cyrille) بسیار بحث و گفت و گو داشتیم و به محض اینکه متقاعد می شدم، آن ویژگی را در بازی پیاده سازی می کردم. این فرآیند بسیار جالب و هیجان اگیز است که آنچه را در ذهن دارید، به واقعیت بپیوندد. Paul و من تجربیات حرفه ای بسیاری با هم به دست آوردیم (Cyrille نیز به عنوان یک گیمر) و با خوشحالی می گویم که من زمان زیادی را برای توسعه و کد نویسی مواردی که استفاده نشده است، صرف نکردم.

یک جهان بزرگ برای یک شخصیت کوچک

ارتفاعاتDwindling  (مکانی که بازی در آنجا اتفاق می افتد) توسط موش هایی که دو برابر بزرگ تر از قهرمان بازی است، مراقبت می شود. این نکته ای بود که می خواستم وجود داشته باشد تا گیمر در محیط به جست و جو بپردازد. برای حرکت قهرمان بازی در این محیط، اندازه او مهم نیست. حل معماهای جالب درون بازی هست که کوتاه قد بودن Tilo را جبران می کند.

به طور کلی در تمام طول بازی، Tilo توسط سربازان و گاردها تحت تعقیب است و ممکن است دستگیر شود؛ پس جالب است که متذکر شوم هرگاه یک آیتم دیدید که می توان در آن مخفی شد (مانند صندوق های چوبی)، حتما این کار را انجام دهید و این مزیت داشتن یک جثه کوچک است!

یکی دیگر از خصوصیات Tilo، سرعت زیاد اوست. او می تواند از دست موش های بزرگ در یک بازه زمانی کوتاه، فرار کند (البته تا زمانی که به یک بن بست نرسد). دویدن به صورت چهار دست و پا یک حس هیجان انگیز به گیمر می دهد، مخصوصا زمانی که از چنگال دشمنان غول پیکر فرار می کنید. همچنین گیمر تشویق می شود تا فکر کند به جای اینکه دشمنان را با یک ضربه از بین ببرد.

ساخت بازی با یک تیم کوچک

من تقریبا 90 درصد کارهای فنی این بازی را انجام داده ام. کمک های Paul (در بخش های نویسندگی، دیالوگ ها، ماموریت ها و طراحی بازی)، Cyrille (در بخش ابزارها و برنامه ریزی) و Jeremiah (برای آهنگسازی و صدا گذاری) واقعا ضروری بود. اگر آن ها نبودند، من هرگز نمی توانستم بازی را به اتمام برسانم.

این همیشه عالی هست که شما توسط افراد با استعداد احاطه بشین. مشکل تنها پیدا کردن فرد مناسب هست. به اعتقاد من این یک نکته مثبت هست که شما قبل از ورود به کار انفرادی و مستقل، در یک حوزه متخصص باشید. در مورد من که یک کارگردان انیمیشنی هستم و افراد زیادی رو سرپرستی کردم؛ و تجربیات زیادی در این باره دارم، متوجه شدم که برای انجام کار به صورت انفرادی، به یک نظم و برنامه ریزی خاص و دقیق نیاز هست (چیزی کاملا متفاوت از آنچه که در ذهن داشتم).

آزادی یک چیز ترسناک است؛ بسیاری از مردم زمانی به این نکته می رسند که خیلی دیر شده است. شما باید برای خودتان چارچوب تعیین کنید؛ تا مطمئن شوید که می توانید جریان کار را در دراز مدت کنترل و مدیریت کنید. قبل از شروع پروژه Ghost of a Tale ، داستان های ترسناکِ زیادی درباره توسعه دهنگان انفرادی موفق شنیده بودم که آن ها در انتها به افسردگی شدید دچار می شوند و گاهی اوقات پروژه به جهنمی برای آن ها تبدیل میشود. من به شما اطمینان میدم که به هیچ وجه قصد مایوس کردن شما را ندارم. من به سختی کار می کنم اما در یک مسیر کاملا منطقی و معقول. توسعه Ghost of a Tale برای من بسیار چالش برانگیز بود اما یک ماجراجویی فوق العاده است و من می خواهم در این راه هیجان انگیز باقی بمانم!

سایت رسمی بازی Ghost of a Tale: www.ghostofatale.com

مترجم : محمد مهدی شقایقی

مصاحبه با Lionel Gallat سازنده بازی Ghost of a Tale

6 دقیقه از گیم پلی بازی The Technomancer