بازی Max Payne برای بسیاری از ما، خاطره‌انگیز و  فراموش نشدنی است. بدون شک، بخش مهمی از این خاطرات را با شخصیت اصلی آن بازی به یاد می‌آوریم. شخصیت Max Payne فقط یک کاراگاه ساده نبود. داستان، شخصیت پردازی و از همه مهم‌تر صداگذاری آن شخصیت بود که اسم Max Payne را در ذهن مخاطب حکاکی می‌کرد. صداپیشه ضد قهرمان محبوب ما جیمز مک‌کافری بود.

این بازیگر آمریکایی، در دوران بازیگری خودش در سینما، چندان شناخته شده نبود. در زمان پروسه ساخت اولین قسمت بازی Max Payne، به او پیشنهاد داده شد تا برای شخصیت اصلی صداگذاری کند. جالب است بدانید، نوید خوانساری بازی‌ساز ایرانی/کانادایی که آن زمان در استودیو Rockstar Games کار می‌کرد؛ مک‌کافری را برای ایفای نقش شخصیت Max Payne انتخاب کرد. با اینکه مک‌ کافری هیچ وقت بازی‌های ویدیویی را دوست نداشت، این موقعیت را قبول کرد. بعد از آن که اعضای استودیو Remedy کار مک‌کافری را دیدند، بسیار حیرت‌زده شدند.

بعد از انتشار Max Payne، جیمز باور نمی‌کرد که در صنعت گیم محبوب شود. مک‌کافری طرفداران بسیار زیادی، در بین گیمرها پیدا کرد. علاوه‌بر آن روابط بسیار خوبی با استودیو Remedy و شخص «سم لیک» پیدا کرد. او در اکثر بازی‌های این استودیو، حداقل یک نقش را ایفا کرده است.

بعد از موفقیت Max Payne، او در نسخه دوم هم حضور پیدا کرد. بازی Max Payne 2: The Fall of Max Payne هیچ وقت فروش خوبی را تجربه نکرد. اما راک استار باز هم از جیمز مک‌کافری برای نسخه سوم دعوت کرد. او در بازیMax Payne 3 نه‌تنها صداگذاری مکس را انجام داد؛ بلکه راک استار مک‌کفری را Motion Capture کرد.

البته نقش جیمز فقط به Max Payne خلاصه نمی‌شود. او تقریبا در تمامی عناوین رمدی صداگذاری کرده است. اولین حضور او بعد از Max Payne، در بازی Alan Wake بود. مک‌کافری در دی‌ال‌سی‌های The Signal و The Writer ، صداگذاری شخصیت Thomas Zane را بر عهده گرفت. علاوه بر آن، یک ایستراگ جالب در بازی وجود دارد که به Max Payne ارتباط پیدا می‌کند.

دو عدد Manuscript در بازی با نام The Sudden stop وجود دارند که جیمز مک‌کافری دارد آن‌ها را می‌خواند. این دست نوشته‌ها که در اصل داستان شخصیت Alex Casey را توضیح می‌دهند، بسیار به جملات Max Payne شباهت دارند. همچنین در بازی Control شاهد حضور مک‌کفری، در نقش شخصیت Zachariah Trench بودیم؛ که آنجا هم به صورت کامل Motion Capture شده بود.

درنهایت، آخرین باری که صدای جیمز مک‌کافری را شنیدیم، در بازی Alan Wake 2 بود. همانند Max Payne جیمز مک‌کافری کار صداپیشگی شخصیت Alex Casey را بر عهده گرفت و سم لیک، یک بار دیگر خودش را در بازی موشن کپچر کرد!

در ادامه متن شاهد واکنش‌های سازندگان بازی Max Payne، به خبر درگذشت جیمز مک‌کافری هستید.

از شنیدن خبر درگذشت دوست و همکار محبوبمان جیمز مک کافری، صدای نمادین مکس پین و الکس کیسی، عمیقاً متأسفیم. استعداد قابل توجه او به شخصیت‌های ما جان بخشید و تأثیری ماندگار بر جامعه ما گذاشت. قلب ما همیشه با او و خانواده‌ی اوست. (Remedy)

قلب من از شنیدن خبر غم‌انگیز درگذشت “جیمز مک کافری” شکست. ما بیش از 25 سال با هم کار کردیم. او مرد دوست داشتنی و دوست عزیزی بود. او یکی از اعضای اصلی خانواده Remedy  و یک بازیگر درخشان بود. هیچ کس نمی‌توانست کاری را که او انجام می‌داد، بهتر از او انجام دهد. جیمز، مکس پین، توماس زین، زکریا ترنچ و در نهایت الکس کیسی بود. من این افتخار را داشتم که نقش مکس پین و نقش کیسی را با او به اشتراک بگذارم. کار کردن با او لذت بخش بود. یادش را گرامی خواهم داشت و من عمیقا دلتنگ او هستم. عمیق ترین تسلیت من به خانواده او. روحش شاد. (Sam Lake)

مطمعنا در این ۱۳ سال، دنیای بازی‌های ویدیویی بسیار تغییر کرده‌است. استودیو Remedy دیگر نمی‌توانست همان نسخه اول‌ را جلوی مخاطبان خود بگذارد؛ چراکه انتظار بازیکن‌ها از Alan Wake 2 بسیار بالاتر رفته است. اما سوالی که نباید بی پاسخ باقی بماند این است؛ که آیا Remedy توانسته انتظارات طرفداران را برآورده کند یا خیر؟

شاید باور نکنید! اما Alan Wake 2 نه‌تنها به انتظارات شما به‌خوبی پاسخ می‌دهد، بلکه از سطع توقع شما هم فراتر می‌رود. اگر کمی به این عنوان زمان بدهید، قطعا غافلگیر می‌شوید. اگر برای خرید این عنوان شک دارید، همانند نویسنده‌ی این عنوان «سم لیک» یک لیوان قهوه کنار خود بگذارید و با نقد و بررسی بازی Alan Wake 2 از وبسایت وی‌جی‌مگ همراه باشید.

قصه‌ای ترسناک در واقعیت و رویا

بازی Alan Wake 2 بیشتر از هر عنوان دیگر استودیو Remedy، بر داستان خود تاکید دارد. اگر بخواهید این عنوان را تحلیل کنیم، اولین چیزی که باید به سراغ آن برویم داستان آن است. شاید عنوان‌های دیگر این استودیو، مثل Max Payne یا Control بیشتر روی گیم‌پلی و اکشن خود تمرکز داشتند، اما داستان Alan Wake 2 بر گیم‌پلی آن ارجحیت دارد. این مورد را می‌توان به خوبی در دقایق ابتدایی بازی فهمید.

زمانی متوجه عمق داستان می‌شوید که شخصیت اصلی داستان به ما می‌گوید: “این قصه شما را زنده زنده می‌خورد!” اگر بخواهیم داستان این بازی‌را جوری تعریف کنیم که راز‌های آن برای شما فاش نشود بسیار با معادله دشواری سر و کار داریم! پس قبل از هرچیزی، بگذارید به یک سوال مهم پاسخ دهیم. آیا برای درک داستان Alan Wake 2، نیازی به تجربه نسخه اول داریم؟ بنا به حرف سازندگان، شما برای تجربه این عنوان هیچ نیازی به تجربه نسخه اول Alan Wake ندارید.

اما این حرف تا چه اندازه‌ای درست است؟ شاید نیمی از این حرف درست باشد! دلیل آن‌ هم وجود شخصیت جدیدی در نسخه دوم، با نام «ساگا اندرسون» است، که بازیکن کنترل آن را در اختیار دارد. این شخصیت یک لایه داستانی جدید به بازی اضافه می‌کند که کاملا متفاوت با شخصیت «اَلن ویک» است و بخش داستانی خودش را دارد. برای فهمیدن داستان این شخصیت هیچ نیازی به تجربه نسخه اول نیست.

اما اگر بخواهید داستان اَلن ویک را تمام و کمال بفهمید، تجربه نسخه اول بسیار ضروری است. علاوه‌ بر نسخه اول Alan Wake، شما نیاز دارید که بازی Control را هم تجربه کنید. شخصیت‌ها و مواردی در Alan Wake 2 وجود دارند، که کاملا به دنیای بازی Control ارتباط پیدا می‌کنند. دلیل آن هم این است که اتفاقات این دو بازی، در یک دنیای مشترک جریان دارند. استودیو Remedy اسم این دنیا را Remedy Connected Universe گذاشته است.

جدا از این مسائل، داستان Alan Wake 2 چندین بعد مختلف دارد. یک بعد آن شخصیت ساگاست که یک فضای جنایی، کارآگاهی به بازی ارائه می‌دهد. ساگا یک مامور FBI است که برای حل کردن یک پرونده قتل، وارد شهر «برایت فالز» می‌شود و اتفاقات عجیبی برای‌ او رخ می‌دهد. البته ساگا یک دستیار با نام «الکس کیسی» همراه خود دارد؛ که خود نویسنده بازی یعنی سم لیک جای آن بازی کرده است!

از طرفی دیگر، ما شخصیت الن را داریم که ۱۳ سال در مکانی تاریک (Dark Place) گیر افتاده و در یک نیویورک خیالی، به دنبال راهی برای فرار است. او در چرخه‌ی بی انتها، از یک داستان به نام initiation گیر افتاده است؛ که ظاهرا خودش آنرا ننوشته‌ است. نویسنده‌ی قصه ما باید داستانی به نام Return  را بنویسد تا بتواند از چرخه‌ی داستان قبلی فرار کند.

در حالت کلی تفاوتی نمی‌کند که بخواهید داستان کدام شخصیت‌را به ترتیب بازی کنید. هرشخصیت برای شما داستان‌های شنیدی و لحظات خاطره‌انگیز زیادی دارد. خود الن ویک یک جمله جالب دارد که می‌گوید: “این داستان یک هیولا است و هیولاها چهره‌های متفاوتی دارند!” پس بهتر است بیشتر از این درمورد داستان بازی توضیح ندهیم؛ تا خودتان آن‌را تجربه کنید.

ترس ناگهانی به همراه مدیریت منابع

از داستان که عبور کنیم، به گیم‌پلی، زیربناها و المان‌های Alan Wake 2 می‌رسیم. اگر شما همین حالا نگاهی به نسخه اول بی‌اندازید، قطعا متوجه قدیمی شدن سیستم گیم‌پلی آن می‌شوید. هیچ بازیکنی نمی‌خواهد که برای یک مدت زمان نسبتا طولانی، به سمت دشمنان چراغ‌قوه بگیرد. تیم طراح گیم‌پلی Remedy به خوبی، این موضوع را متوجه شدند و به همین دلیل به صورت کامل سبک بازی‌ را عوض کردند.

شما اکنون با یک عنوان Survival Horror طرف هستید، که قرار است حسابی شما را بترساند! به گفته سازندگان، سیستم گان‌پلی، مدیریت منابع و حتی منو‌های بازی، الهامات بسیار زیادی از Resident Evil 4 گرفته‌ است. اگر این اواخر ریمیک Resident Evil 4 را بازی کرده‌ باشید به خوبی متوجه این قضیه می‌شوید. مثلا شما در بازی یک صفحه دارید که تمام محتویاتی که در بازی جمع کرده‌اید نمایش داده می‌شود.

شما می‌توانید برای اسلحه‌ها و health Pack گزینه‌ای تنظیم کنید که به شما اجازه می‌دهد با D-Pad به راحتی به موارد دلخواه دسترسی داشتن باشید. همچنین اتاق‌های استراحتی در بازی وجود دارند که می‌توانید تجهیزات‌ خودتان را در آنجا ذخیره کنید. حتی این مورد هم بسیار شبیه به Resident Evil است. چرا که شما برای ذخیره کردن پیشرفت خود در بازی بازی، باید به صورت دستی و در این اتاق ها پروسه Save را انجام دهید.

از طرفی دیگر گان‌پلی و ضرب‌آهنگ بازی حس خوبی دارد، اما مثل بازی‌های دیگر Remedy اکشن نیست و کمی کندتر پیش می‌رود. تنوع دشمن‌ها هم آنچنان بالا نیست و باس‌های قابل توجه و خاصی هم ندارد. اما هرکدام از شخصیت‌های قابل بازی، ویژگی‌هایی دارند که این دو مشکل را کاملا می‌پوشانند. در بازی شما می‌توانید، هرزمانی که دوست دارید بین دو شخصیت الن و ساگا، جابجا شوید.

قابلیتی که بین هر دو شخصیت مشترک وجود دارد، مکان‌هایی به اسم Mind places و Writer Room هستند. شما در هر زمان و هر مکانی کاز بازی، با فشار دادن تاچ پد(در PS)، می‌توانید به این مکان بسیار جالب دسترسی پیدا کنید. زمانی که با ساگا بازی می‌کنید در Mind Places هستید که می‌توان آنرا ذهن ساگا‌ هم نامگذاری کرد. شما در این قسمت یک بخش Caseboard و Profile قرار دارد.

روی دیوار پرونده‌های مختلفی دارید، که با پیدا کردن سرنخ‌های مختلف، می‌توانید آن‌ها را به یکدیگر وصل کنید. این کار برای مرور شدن داستان و درک بهتر اتفاقات بسیار خوب است. در بخش Profile هم می‌توانید اطلاعات بیشتری از شخصیت‌ها کسب کنید و راستگویی و دروغ‌گویی آن‌ها را بسنجید. اما در اتاق نویسنده چه خبر است؟ وقتی با الن بازی می‌کنید، در مکان تاریک هستید و همه‌چیز در آنجا عجیب و غریب است!

شما در اتاق نویسنده یک Plot Board دارید که در اصل داستان Initiation را جلو می‌برد. وقتی به یک صحنه خاص می‌رسید؛ می‌توانید با قراردادن کلمات مختلف در تخته داستان، کل اتفاقاتی که قبلا در آن مکان افتاده را عوض کنید. همچنین الن یک چراغ دارد که می‌تواند نور را به خودش جذب کند و در مکان‌هایی خاص، از نور آن برای عوض کردن محیط استفاده کند. این قابلیت جذاب‌ترین چیزی است که می‌توانید در بازی پیدا کنید.

اما مهم‌تر از هر چیز دیگری، باید به ترسناک بودن این بازی اشاره کنیم، جایی که بازی کاملا در آن خوش می‌درخشد. سبک ترساندن Alan Wake 2 بیشتر از نوع روان‌شناختی‌ست. اما گیم پلی بازی در بسیاری از صحنه‌ها Jump Scare دارد. این لحظات Jump Scare با بازی‌های دیگر متفاوت است؛ و بسیار به داستان بازی مربوط می‌شود. البته شاید بعد از مدتی، تکراری و قابل پیشبینی شود؛ اما چیزی از ترسناک بودن بازی کم نمی‌کند.

مورد دیگری که خیلی باید به آن توجه کرد، پازل‌های بازی است. در بیشتر طول بازی معما و پازل‌های مختلفی وجود دارند، که هم بسیار بسیار خلاقانه هستد و جایزه خوبی به بازیکن می‌دهند. در کلیت گیم‌پلی ساگا و الن هم یک‌ سری تفاوت وجود دارد.برای مثال، زمانی که با ساگا بازی می‌کنید بازی دست و دلبازتر عمل می‌کند؛ تعداد مهمات بیشتری از کشتن دشمن‌ها به شما می‌دهد و هم بازی اکشن‌تر می‌شود.

اما زمانی که با الن بازی می‌کنید محیط‌ها به مراتب رازآلودتر، ترسناک‌تر هستند و بخش Survival بازی بیشتر به چشم می‌خورد. یعنی سیستم ارتقای این دو شخصیت با یکدیگر متفاوت است. این مورد را هم باید اضافه کنیم که روند بازی خطی نیست، یعنی بازی به صورت Open Environment طراحی شده‌است. برای قسمت‌های مختلف بازی نقشه طراحی شده و می‌توانید همه‌جا را بگردید.

یک شاهکار گرافیکی و هنری

زمانی که حرف از گرافیک می‌شود، خیلی سخت است که از بازی‌های Remedy نام نبریم. این استودیو همیشه از لحاظ تکنیکی جلوتر از هم‌نسلان خود بوده‌ است. اگر همین حالا Max Payne 1 را بازی کنید، از خود سوال می‌پرسید: این بازی در ۲۲ سال پیش چطور چنین گرافیکی داشته؟ استودیو Remedy برای ساخت Alan Wake 2، از آخرین نسخه موتور گرافیکی Northlight استفاده کرده‌است که قبلا هم در Control قدرت آن موتور را دیده بودیم.

شاید به جرات بتوان گفت که Alan Wake 2 در حال حاضر بهترین گرافیک بصری و تکنیکی در نسل نهم کنسول‌های خانگی را دارد! حجم جزئیات و افکت‌های محیطی به شدت در بازی زیاد و در عین کمیت زیاد باکیفیت هستند. استودیو Remedy به صورت تمام و کمال، از قدرت کنسول‌های نسل نهم استفاده کرده است و بعید است که تا مدت‌ها هیچ استودیویی بتواند، به چنین دست‌آوردی برسد.

از طرفی دیگر، بازی از لحاظ هنری هم حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. هم در بخش مراحل ساگا، هم مراحل الن شاهد پالت رنگی خاصی در هر مرحله هستیم؛ که این موضوع بسیار جالب است. اما بدون هیچ شکی طراحی محیط Dark Place، پررنگ‌ترین نقطه قوت هنری بازی است. کافی است کمی در آن محیط راه بروید، ناخوداگاه یاد عنوان دیگری از استودیو Remedy می‌افتید!

بگذارید کمی هم از وضعیت تکنیکال بازی بگوییم. بازی Alan Wake 2 یکی از، کم‌نقص‌ترین عناوین Remedy است که روی کنسول‌ها پورت شده است؛ و مشکلات بسیار کمی روی PS5 و Xbox Series X دارد. همچنین بازی در دوحالت Performance و Quality اجرا می‌شود، که به ترتیب 60 فریم با رزولوشن 1440p و 30 فریم با رزولوشن 4K را خروجی می‌دهند. افت فریم خاصی هم در صحنه‌های شلوغ مشاهده نمی‌شود. البته که تکنولوژی‌هایی مثل Ray Tracing، Path Tracing و DLSS 3.5 فقط در نسخه PC بازی در دسترس هستند. اما نسخه‌های کنسولی Alan Wake 2، هیچ‌ کم و کاستی خاصی ندارند.

موسیقی، اثری از Poets of the Fall

و در نهایت رسیدیم به بخش موسیقی، جایی که Remedy در آن سنگ‌تمام گذاشته است. اصلا مگر می‌شود از بازی‌های این استودیو سخن گفت و نامی از گروه موسیقی Poets of the Fall نیاورد؟ این گروه موسیقی فنلاندی که از زمان Max Payne 2 با شخص سم لیک و این استودیو آشنا شدند؛ برای بازی‌هایشان موسیقی اختصاصی می‌ساختند. اما در بازی Alan Wake یک ایده متفاوت پیاده شد و آن‌هم، درست کردن یک بند خیالی در بازی با نام Old Gods of Asgard بود.

دلیل انتخاب این اسم دو مورد بود. دو شخصیت در بازی وجود داشتند با نام‌های Tor و Odin، که ادای دینی به دو عضو از گروه Poets of the Fall پر بازی بودند. علاوه‌بر آن خود شخص سم لیک خیلی به افسانه‌های اسکاندیناوی علاقه داشت. برای همین این اسم‌هارا برای این دو شخصیت انتخاب کرد. اما در Alan Wake 2 باز هم پارا یک قدم فراتر گذاشتند؛ و از اعضای گروه Poets of the fall در لایو اکشن‌های بازی استفاده کردند.

به علاوه تمامی این موارد، این گروه موسیقی ۳ قطعه اختصاصی برای این بازی ساخته است؛ که تمامی آنها مستقیما داستان بازی‌‌را روایت می‌کنند. نمی‌توان درمورد هیچکدام از آنها در نقد سخن گفت، زیرا غافلگیری اساسی بازیکن در قسمت‌های موزیکال بازی اتفاق می‌افتد. صد البته نباید آهنگ‌سازان دیگری، که برای این بازی آهنگ ساختند را  فراموش کرد.

سخن پایانی

بازی Alan Wake 2 یک اثر خاص است. عنوانی که فقط ۱۳ سال یک‌بار تکرار می‌شود. اگر به دنبال بازی‌های ترسناک در سبک بقا می‌گردید، حتما باید این عنوان را تجربه کنید. حتی اگر علاقه‌ای به این سبک ندارید این بازی به صورت مجزه‌آسایی شما‌را شیفته بازی‌های Remedy می‌کند.

پس اگر طرفدار این استودیو هم نباشید پیشنهاد می‌کنم حتما به سراغ تجربه این عنوان بروید. اما اگر طرفدار Remedy هستید، اصلا نباید این عنوان را از دست بدهید. شاید تا مدت‌ها مثل این بازی تکرار نشود.

نقد و بررسی Alan Wake 2 بعد از 45 ساعت تجربه بازی روی پلتفرم PS5 انجام شده است.

]]> https://vgmag.ir/reviews/alan-wake-2/feed/ 0 https://vgmag.ir/reviews/control-review/ https://vgmag.ir/reviews/control-review/#comments Tue, 27 Aug 2019 08:48:28 +0000 https://vgmag.ir/?p=103133 شاید کسی نیست که با شرکت «Remedy» آشنا نباشد. شرکتی که در سال‌های 2001 و 2003 خاطرات «مکس پین» را در ذهن‌هایمان کاشت. بعد از آن با عنوان «Alan Wake» راهی خانه‌هایمان شد که بازهم می‌توان گفت از عناوینی است که هیچگاه به فراموشی سپرده نخواهد شد. این شرکت در نسل هشتم کنسول‌ها با انتشار عنوان «Quantum Break» بر روی کنسول Xbox One، با عنوانی نسبتا خوب اما بشدت تکراری در بخش گیم‌پلی (از نظر نگارنده) میزبانمان شدند. حالا بعد از گذشت تقریبا سه سال انتشار QB، این شرکت این‌بار با یک عنوان مولتی‌پلتفرم که می‌توان به آن لقب ادامه معنوی QB داد بازگشته است. عنوانی که قرار است این شرکت را کمی بالاتر از جایگاه قبلی خود ببرد! همراه وی جی مگ باشید با نقد و بررسی بازی Control.

ساخته‌های رمدی همیشه در چند چیز زبانزد بوده‌اند. به لطف «سم لیک»، نویسنده و کارگردان نامی این شرکت، عناوین رمدی همیشه از داستان بسیار جذاب و پیچیده برخوردار هستند که این داستان نیز رابطه مستقیمی با اتمسفر آن دارد. این عنوان نیز استثنا نیست و با داستانی زیبا، مرموز و البته دلهره‌آور طرف هستیم. همه چیز با ورود «جسی فِیدن» به ساختمان سازمانی سرّی به نام FBC شروع می‌شود. دختری که 17 سال برای یافتن برادر خود، در پی این تشکیلات مخفی دولت بوده است. بعد از ورود به ساختمان و در همان لحظات اولیه متوجه اتفاقات مرموزی خواهید شد که هیچ پاسخی برایشان ندارید.

از سوی دیگر گذشته «جسی» و نقش آن در ارتباط با این سازمان، خود رازی بزرگتر است که با پیشروی در بازی کم‌کم پرده از رویش برداشته خواهد شد. داستان به قدری جذاب است که تا پایان مخاطب را به پای نمایشگر خواهد نشاند. شاید نقدی که به این بخش وارد باشد، اتکای بیش از حد آن به نوشته‌ها و فایل‌هایی است که در جای‌جای محیط پراکنده شده‌اند. بیش از 200 فایل در بازی وجود دارد که اگر بخواهید بطور تمام و کمال از اتفاقات گذشته و محیط اطراف، ریشه این شرکت و عملیاتی که انجام می‌داده‌اند سردر آورید، مجبور به خواندن و گوش دادن به نود درصد این فایل‌ها خواهید بود!

از سوی دیگر بعد از اتمام بازی، با اینکه جواب خیلی از سوالاتتان را خواهید گرفت، اما چند سوال کلیدی بی پاسخ خواهد ماند که جای تاسف دارد. جدای از این موارد، با داستانی زیبا، درگیرکننده، دلهره‌آور، مرموز و جذاب طرف هستیم؛ و البته باید گفت انتظار چیزی کمتر از این از «سم لیک» و شرکت رمدی نداریم! اتمسفر بازی نیز همانطور که بالاتر اشاره شد رابطه مستقیمی با داستان دارد؛ اتفاقات، دیالوگ‌هایی که بین کاراکترها رد و بدل می‌شوند و نوشته‌هایی که خواهید یافت، همگی در ساخته شدن این اتمسفر منحصر بفرد نقش دارند. ناگفته نماند که از همان لحظه ورود به بازی، حسی که از اتمسفر بازی خواهید گرفت، برایتان آشنا خواهد بود (برخلاف کوانتوم بریک!) و با خود خواهید گفت، این یک عنوان اصیل رمدی است!

و اما می‌رسیم به مهمترین بخش یک بازی که دست بر قضا شرکت رمدی نیز همیشه در آن با مشکل «تکرار» دست‌‌و‌پنجه نرم کرده، یعنی گیم‌پلی! بگذارید قال قضیه را همینجا بکنم، گیم‌پلی این بازی به قدری برایم جذاب بود که در اولین روزی که شروع به تجربه آن کردم، هشت ساعت بدون توقف به انجامش مشغول بودم و روز بعد نیز به همین منوال گذشت و بالاخره بعد از صرف بیش از 16 ساعت موفق به پایان رساندن آن شدم. اگر بخواهید تمامی ماموریت‌های فرعی را نیز انجام دهید چیزی نزدیک به 20 ساعت از زمان خود را باید صرف این عنوان بکنید که زمان قابل قبولی برای یک عنوان داستان محور و تک‌نفره است.

جسی دارای قدرت‌های خاصی است که این قدرت‌ها رفته‌رفته بیشتر شده و به اکشن و هیجان گیم‌پلی می‌افزاید. شوتینگ بازی همان حس بازی‌های قبلی رمدی را می‌دهد و وقتی با قدرت‌های ماورالطبیعی جسی ترکیب می‌شوند، شروع به پمپاژ کردن آدرنالین در خونتان خواهد کرد. اصلی‌ترین قدرت، قابلیت گرفتن اشیاء و پرت کردن آن به سمت دشمنان است که به طرز عجیبی تا پایان بازی برایتان تکراری نخواهد شد زیرا این قابلیت رفته رفته پیشرفت کرده و در ادامه قادر خواهید بود حتی دشمنان را نیز گرفته و بر سر دیگر دشمنان بکوبید! دشمنان از تنوع خیلی خوبی برخوردارند و هر کدام از آن‌ها استراتژی خاصی را برای مقابله می‌طلبند.

همین عامل باعث می‌شود تا دائما در محیط در حال حرکت و استفاده از جزییات محیط برای شکست دشمن باشید. دقیقا زمانی که احساس خواهید کرد بازی به ورطه تکرار افتاده، با دیدن یک سری اتفاقات عجیب و مرموز و بدست آوردن قابلیت پرواز، حرف خود را پس گرفته و با هیجان بیشتر و چالش‌های جدیدی به ادامه بازی خواهید پرداخت! تنوع سلاح نیز از دیگر نکات مثبت گیم‌پلی است که تنوع بیشتری را به آن می‌دهد. به این موضوع نیز باید اشاره کنیم که این عنوان دارای یک محیط بسیار بزرگ به سبک سری «دارک سولز» است. طراحی مراحل و به اصطلاح Level Design پیچیده اما در عین حال ساده هستند؛

میانبرها و مکان‌های ذخیره شما را کاملا بیاد سری سولز خواهد انداخت، بدین صورت که اگر بمیرید از آخرین مکان ذخیره – که حکم بون فایر را دارد – دوباره آغاز خواهید کرد. اما شاید هیجان‌انگیزترین بخش‌ این بازی ماموریت‌های مختلف و مرموز آن باشد، برای مثال چهره شما وقتی پرده از راز اتاق آینه و فایل صوتی داخل آن برمی‌دارید دیدنی خواهد بود، که این رازها به واسطه حل معماهای جذاب انجام می‌گیرد که بازهم کمک بسزایی به تنوع گیم‌پلی می‌کند. کلیت محیط بازی و ساختمانی که در آن قرار دارید – که با نام The Oldest House شناخته می‌شود – به قدری زیبا ساخته شده که دوست دارید به تمامی سوراخ سمبه‌های آن سرک کشیده و پرده از راز آن بردارید، که البته اینگونه نیز هست و گوشه و کنارهای این ساختمان با رازهای متنوع، انتظارتان را می‌کشند.

حالا تمامی این موارد را در کنار یه گرافیک زیبا و اما پرنقص بگذارید تا بیشتر عاشق آن شوید! شاید با خود بگویید چطور دو کلمه زیبا و پرنقص در کنار یکدیگر قرار گرفتند! این عنوان توسط موتور اختصاصی شرکت رمدی ساخته شده که Northlight نام دارد. زیبایی در اینجاست که این موتور به خوبی از فیزیک و تخریب، نورپردازی پیشرفته، افکت‌های مختلف و ذرات و خیلی موارد دیگر پشتیبانی کرده اما در حین بازی بشدت با مشکل افت نرخ فریم دست و پنجه نرم می‌کند. هرچیزی که در بازی به چشم می‌بینید دارای فیزیک است!

از کوچکترین لیوان روی میز گرفته تا بزرگترین ستون‌های محیط همگی می‌توانند حرکت کنند و تخریب شوند. کافی است با استفاده از قدرت جسی یک وسیله انفجاری را گرفته و به شلوغ‌ترین نقطه محیط پرتاب کنید تا شاهد پرپر شدن و انفجار و شکستن و حرکت تمامی آیتم‌های محیط شوید که واقعا جذاب است! اما مشکل اصلی و آن روی پرنقص اینجا خود را نمایان می‌کند؛ در چنین مواردی نرخ فریم بشدت پایین آمده و بازی گاها فریزهای صدم‌ثانیه‌ای را نیز تجربه می‌کند!

حالا شما چندین دشمن و هوش‌مصنوعی که یکی در حال پرواز و پرتاب اشیا و دیگری روی زمین در حال ایجاد گردباد اشیاست و یکی دیگر نیز در حال پرتاب موشک انفجاری به سمت شماست، را در نظر بگیرید تا فاتحه نرخ فریم در بازی خوانده شود! این مشکل نه تنها در کنسول‌های معمولی بلکه در کنسول‌های میان نسلی نیز دیده می‌شود و متاسفانه فعلا بروزرسانی‌ای برای آن انجام نگفته است. از سوی دیگر طراحی چهره کاراکترها آنطور که باید انجام نپذیرفته و حتی تعدادی از آن‌ها کم از فاجعه ندارند که در این مورد باید گفت نسبت به کوانتوم بریک یک پسرفت اساسی داشته‌اند. در سوی دیگر باید کار تیم هنری بازی را تمجید کرد. اتفاقاتی که در این ساختمان می‌افتند، گاها منجر به تغییراتی در دنیای فیزیکی می‌شوند که تماشا و گشت و گذار در میانشان لذت بخش خواهد بود.

صداگذاری و صداپیشگی از دیگر نکات مثبت کنترل محسوب می‌شود. صداپیشگان به خوبی کار خود را انجام داده‌اند، مخصوصا «جیمز مک‌کارفی» که صدای نوستالژی مکس‌پین او هنوز هم در گوشهایمان طنین‌انداز است و به عضوی جدانشدنی از عناوین رمدی تبدیل گشته است. صداگذاری قدرت‌ها و اشیا و تقریبا همه چیزدر بازی به خوبی‌ای که باید هستند و هیچ نقص یا کمبودی را حس نخواهید کرد. استفاده از موسیقی‌های لیسانس شده‌ از گروه Poets of the Fall و Old Gods of Asgard به جذابیت بازی افزوده و از نکات مثبت آن است.

کلام آخر

نمی‌دانم در یک متن کوتاه چطور عنوان کنترل را توصیف کنم. اتمسفری که بشدت یادآور عناوین رمدی است و داستانی که تا اتنها شما را مجذوب خود می‌کند، گیم‌پلی‌ای که تا پایان از آن لذت خواهید برد و هیچ حس تکراری بودنی را به شما انتقال نخواهد داد. شاید عنوان کنترل را بتوان بالاترین پله در تکامل شرکت رمدی دانست. شاید بخش گرافیکی و مشکلات نرخ‌فریم شما را کمی نگران کند، اما باید بگویم نگذارید این مشکل مانع از لذت بردنتان از این عنوان شود! کنترل به قدری نکات جذاب و هیجان‌انگیزی دارد که مطمئن باشید مشکلات فریم را به طور کامل فراموش خواهید کرد. این عنوان چیزی است که سال‌ها از رمدی انتظار داشتیم و امیدواریم در آینده نیز همین مسیر پیشرفت و تکامل را ادامه دهند تا باز هم شاهد عناوین خوب و دوست داشتنی باشیم.

PS4 Review

نقد و بررسی روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

به گزارش وی جی مگ، مدیر بخش سرگرمی‌های سونی یعنی جیم رایان اخیرا اظهار کرده بود که موضوع تولید محتوا برای کمپانی‌های صاحب پلتفرم به منظور رقابت در این صنعت بسیار مهم‌تر از قبل شده است. در همین راستا سونی به دنبال آن است تا توسعه بازی‌های انحصاری برای کنسول PS5 را بیشتر نماید و از همین رو در پی خرید استودیوها و توسعه‌دهندگان مختلف برای اضافه‌کردن به استودیوهای فرست‌پارتی خود است. اکنون به نظر می‌رسد استودیو Remedy که وظیفه ساخت عناوینی هم‌چون Alan Wake، Max Payne و Quantum Break را داشته و اکنون نیز در حال توسعه عنوان Control است یکی از گزینه‌های مدنظر سونی به شمار می‌رود.

وبسایت Push Square با انتشار مقاله‌ای به بررسی تمامی کاندیدها و گزینه‌های احتمالی که سونی ممکن است برای خرید آن‌ها اقدام کند پرداخته است. در همین مطلب اشاره شد که به گفته چندین منبع، سونی تلاش خود را به کار گرفته و پیشنهادی برای خرید استودیو Remedy آماده کرده تا آن را به فهرست استودیوهای فرست پارتی حود اضافه کند. هم‌چنین در این گزارش گفته شد که استودیو مورد بحث به تازگی توسط شوهی یوشیدا مدیر استودیوهای جهانی سونی مورد بازدید قرار گرفته است.

در حال حاضر تمامی این اطلاعات در حد شایعه محسوب می‌شود. با این حال باید به این نکته نیز توجه کرد که استودیو Remedy همواره به واسطه بازی‌های تک‌نفره داستان‌محور شناخته می‌شود و از همین رو علاوه‌بر این که گزینه عالی برای خریداری توسط سونی به شمار می‌رود بلکه کاملا هم با سیاسیت‌های این کمپانی برای ساخت بازی‌های تک‌نفره داستان‌محور باکیفیت هم‌خوانی دارد.

منبع

همچنین طی مصاحبه‌ای که VG247 در PAX East با سرپرست ارتباطات این شرکت یعنی Thomas Puha داشت، اعلام شد که ادامه‌ای برای Alan Wake، سالها پیش در حال ساخت بود اما برنامه ها، آنطور که تیم سازنده انتظار داشتند پیش نرفت و همین مسئله، باعث کنسل شدن Alan Wake 2 شد. درحال حاضر نیز، Remedy Entertainment و 505 Games درحال ساخت عنوان سوم شخص Control هستند، که به صورت مولتی پلتفرم برای PS4، Xbox One و PC منتشر خواهد شد.

منبع: DualShockers

به گزارش وی جی مگ، به نقل از VG247 که با سخنگویی از Remedy در جریان رویداد Pax East صحبت کرده بود مشخص شد این استودیو چند سال پیش روی دنیاله بازی مورد بحث در حال کار بود که تا این که این پروژه از هم پاشیده شد. توماس پوها مدیر ارتباطات استودیو Remedy توضیح داد «ما چند سال پیش مشغول توسعه Alan Wake 2 بودیم که ساخت آن به نتیجه نرسید. پس از آن نیز اتفاقی نیفتاد زیرا پس از آن ما مشغول پروژه‌های دیگر بودیم.»

پوها در خصوص حق امتیاز این اثر برای زمانی که آن‌ها بخواهند دنباله‌ای برای آن بسازند گفت که Remedy حق امتیاز Alan Wake را در اختیار دارد «ما حق امتیاز این IP را در اختیار داریم. با این حال مسئله به این سادگی‌ها نخواهد بود.»

به گزارش وی جی مگ، سم لیک Creative Director استودیو Remedy و کوتنی هوپ بازیگر شخصیت اصلی Control یعنی Jesse در گفتگوی جدید خود با وبسایت Dualshockers جزئیاتی جدید از این اثر و داستان و شخصیت‌های آن را به اشتراک گذاشته و حضور صداگذار Max Payne و Alan Wake در بازی Control را تایید کردند. جیمز مک‌کافری صداپیشه شخصیت Max Payne و هم‌چنین متیو پورتا صداپیشه Alan Wake هر کدام نقشی را در Control ایفا می‌کنند. لازم به ذکر است کورتنی هوپ پیش از این وظیفه صداگذاری شخصیت Beth در Quantum Break را برعهده داشته است.

سم لیک در ادامه توضیح داد در این بازی تمامی ستارگان Remedy حاضر هستند. هم‌چنین گفته شد شخصیتی که مک‌کافری در Control ایفا می‌کند ویژگی‌هایی مشترک با شخصیت Max Payne خواهد داشت. «مدیر دفتر اداری Control شخصیتی است که Trench نام دارد و توسط جیمز مک‌کافری ایفای نقش می‌شود که او را با نقش Max Payne می‌شناسید. روند داستان بازی برای من بدین حالت شکل گرفت که ما این سازمان مخفی دولتی را در اختیار داشته و به شخصیتی پیر، سرسخت و بدبین نیازمندیم تا مدیر این مجموعه باشد. سپس به این ایده فکر کردیم که این شخصیت می‌تواند در جوانی پلیس یا مامور فدرال بوده و اکنون باید مدیریت این مجموعه را برعهده داشته باشد. مک‌کافری برای این نقش عالی به نظر می‌رسید.»

هم‌چنین در ادامه توضیحات که شامل اسپویل نیز می‌شود مشخص شد شخصیت Trench در طول بازی مرده است و مشخص نیست این شخصیت بی‌جان چگونه بر داستان بازی تاثیر خواهد داشت. سم لیک توضیحات زیادی در خصوص شخصیتی که متیو پورتا آن را ایفا می‌کند ارائه نکرد و تنها اظهار کرد «متیو نقش Dr. Casper Darling رئیس این تحقیقات و دانشمند این سازمان را ایفا می‌کند. شخصی که بیشتر از همه به دنبال سر درآوردن از این پدیده غیر قابل توضیحی است که این محیط با آن مواجه شده است و در تلاش است تا مرز واقعیت را به جلو حرکت دهد.»

عنوان Control برای سه پلتفرم XBOX ONE، PS4 و PC در دست ساخته بوده و قرار است در تاریخی نامشخص در سال 2019 توسط 505Games انتشار یابد.

به گزارش وی جی مگ، هم‌اکنون پیتر کالووِی به عنوان مدیر تولید و نویسنده اصلی سریال تلویزیونی Alan Wake‌ قرارداد امضا کرده. با این حال شخص سم لیک نیز به عوان تهیه‌کننده اجرایی در تیم تولید سریال حضور خواهد داشت. توماس هارلن از استودیو فیلم‌سازی Contradiction Films اظهار کرد حضور و مشارکت سم لیک برای این پروژه لازم و حیاتی است. «ما برای این مجموعه همکاری نزدیکی را با سم خواهیم داشت. او بخش بزرگی از Alan Wake را تشکیل می‌دهد. در حقیقت این اثر فرزند سم است.»

ساختار داستانی Alan Wake در بازی به صورت اپیزودیک طراحی شده و همین مورد باعث می‌شود تا تبدیل آن به یک سریال تلویزیونی امری منطقی و طبیعی باشد. سم لیک در گفتگو با Variety توضیح داد شخصیت Alan Wake هم‌چنان در مرکز و به عنوان هسته اصلی داستان حضور دارد با این حال او قصد دارد تا سریال این اثر تمرکز بسیاری را به شخصیت‌های جانبی دنیای Alan Wake اختصاص دهد. در ادامه توضیح داد داستان بازی اصلی به عنوان زمینه اصلی داستان سریال مورد استفاده قرار می‌گیرد و سپس بسط و گسترش خواهد یافت. به‌علاوه قرار است برخی از ایده‌هایی که تیم سازنده Remedy برای نسخه دوم این بازی در نظر داشتند در سریال Alan Wake مورد استفاده قرار بگیرد.

در حال حاضر هیچ گونه جزئیاتی در خصوص تاریخ پخش این سریال در دست نیست. این پروژه هم‌اکنون در مراحل بسیار ابتدایی تولید قرار دارد. البته حضور شخص سم لیک در کنار تیم توسعه سریال، قوت قلبی برای طرفداران این بازی به شمار می‌رود تا بتوانیم شاهد یک اقتباس باکیفیت از آن در مدیوم سریال و تلویزیون باشیم.

به گزارش وی جی مگ، اگرچه هم‌چنان احتمال ساخت ادامه بازی Alan Wake و Quantum Break وجود دارد اما این مسئله به مشارکت مایکروسافت نیازمند است. آقای Tero Virtala رئیس استودیو Remedy در مصاحبه با وبسایت GamesIndustry.biz اظهار کرد ساخت ادامه هر دو بازی، وابستگی به موافقت شرکت مایکروسافت دارد.

«اگر بخواهیم گذشته خود را در نظر بگیریم، Alan Wake عنوان بسیار مهیجی بود اما توسعه آن با همکاری مایکروسافت صورت گرفت. بنا به دلایل خاصی هرگز ادامه‌ای برای آن ساخته نشد. هم‌چنین  برای Quantum Break نیز ما زحمت زیادی برای ساخت دنیای آن، شخصیت‌ها و داستان بازی کشیدیم. اما هنوز حقوق مربوط به این بازی متعلق به مایکروسافت بوده و آن‌ها تصمیم گرفتند این اثر دیگر ادامه پیدا کند.»

با توجه به صحبت‌های آقای Virtala به نظر می‌رسد استودیو Remedy برای ساخت ادامه Alan Wake و Quantum Break هیچ مشکلی ندارد اما این مسئله مشروط به صادر شدن اجازه از سوی مایکروسافت بوده که در حال حاضر آن‌ها به چنین چیزی چراغ سبز نداده‌اند. البته نکته قابل توجهی وجود دارد بدین شرح که چندی پیش رئیس XBOX یعنی فیل اسپنسر اظهار کرده بود استودیو Remedy باید به ساخت Alan Wake 2 مشغول شود. حال مشخص نیست کدام طرف در حال ارائه حقیقت ماجرا هستند.

به گزارش وی جی مگ، کارگردان بازی Control توضیح داده که ساخت این پروژه زمان آنها تا آینده‌ای قابل توجه را به خود اختصاص می‌دهد اما اینکه ساخت بازی Alan Wake را از برنامه خارج بدانیم امری غیرعقلانی است. در حال حاضر استودیو Remedy به ساخت باز‌ی‌های چند پلتفرمی رو آورده و از آنجایی که مالکیت امتیاز بازی Alan Wake را نیز در اختیار دارد، شگفت‌زده می‌شویم که مسیر آینده Alan Wake به پلتفرم‌های سونی منتهی نشود. از دید کارگردان بازی Control مجموعه Alan Wake طرفدران بسیاری در Remedy دارد و هرچند اکنون این حرف را با صدای بلند می‌گویم که در آینده روی این پروژه کار می‌کنیم اما نمی‌توانم این موضوع را به عنوان یک صحبت رسمی در نظر بگیریم.

باید به این نکته توجه داشت که بعد از اتمام ساخت قسمت اول بازی Alan Wake، استودیو Remedy حتی روی یک نسخه اولیه از بازی Alan Wake 2 کار کرده بود اما موفق به جلب نظر مایکروسافت نشد و نهایتا مشغول ساخت بازی Quantum Break شد که نتوانست موفقیت چندانی را برای این استودیو اروپایی به همراه داشته باشد. باید در آینده چه سرنوشتی در انتظار بازی Alan Wake است که هرچند فروش چندان درخشانی نداشت اما طرفداران سرسختی را برای خود دست و پا کرد.