قلب تپنده‌ی Macabre، هوش مصنوعی تطبیق‌پذیر آن است. هیولای بازی که با هر بار رویارویی و جنگ با شما، استراتژی‌های شما را یاد می‌گیرد، بزرگترین چالش شما خواهد بود. اگر از یک روش خاص برای پنهان شدن یا فرار استفاده کنید، در دفعات بعدی، هیولا آن را پیش‌بینی کرده و راه شما را سد خواهد کرد. این ویژگی شما را به یاد عنوان‌هایی چون Alien: Isolation می‌اندازد و باعث می‌شود تا هیچ‌گاه احساس امنیت نکنید و همواره مجبور به اختراع راه‌های جدید برای زنده‌ماندن باشید. البته باید اعتراف کنیم که این هیولا که ظاهرا با هوش‌مصنوعی ساخته شده‌است، که گاهی خیلی هم هوشمند نیست.

در Macabre، شما و تیمتان در نقشه‌هایی قرار می‌گیرید که به صورت رندوم و شانسی ساخته می‌شوند. این یعنی در هر بار بازی، با محیطی جدید، ماموریت‌هایی متفاوت و رفتار هیولایی غیرقابل پیش‌بینی روبرو خواهید شد. دیگر خبری از حفظ‌کردن نقشه و نقاط امن نیست و هر بار ورود به دنیای بازی، تجربه‌ای منحصر به فرد خواهد بود. این مسئله هم نقطه مثبت و منفی بازی‌ست، چون برای تجربه عالی آن باید یک تیم حداقل 3 یا 4 نفره داشته باشید.

همانند بازی‌هایی چون DayZ و Phasmophobia، همکاری و کمک‌کردن به همدیگر در Macabre نقشی کلیدی ایفا می‌کند. شما می‌توانید با هم‌تیمی‌های خود برای بقا همکاری کنید یا برای به دست آوردن آیتم‌ها و جایزه‌های بیش‌تر، به آن‌ها خیانت کنید. سیستم چت صوتی داخل بازی این تعامل‌ها را عمیق‌تر می‌کند و اتحادها و دشمنی‌های غیرمنتظره‌ای را رقم می‌زند. اما به یاد داشته باشید، همانطور که سازندگان بازی اشاره کرده‌اند، هیولای بازی آنهایی را که از گله جدا می‌شوند، شکار می‌کند!

گرافیک بازی یکی از زیباترین و پرجزئیات‌ترین بازی‌هایی در این سبک است که تا به‌حال دیده‌ایم و از نظر بصری بسیار شبیه به Hunt: Showdown است. مرحله‌های بازی، طبیعت مراحل و جرئیات بازی بسیار پیچیده و با دقت خلق شده‌اند. موسیقی بازی بسیار واضح نیست و به نظر می‌رسد گروه سازنده هنوز کار زیادی در این بخش دارد.. البته برای یک عنوان Horror و Survivor که متکی به زنده‌ماندن و شنیدن صدای یک هیولا است، این تصمیم قطعا با قصد و فکر گرفته شده است.

همانند بازی‌های Hunt: Showdown و Escape from Tarkov، در Macabre xbox نیز برای حفظ لوت و منابعی که به دست آورده‌اید، باید زنده از نقشه خارج شوید. اگر بمیرید، همه چیز را از دست خواهید داد. این مکانیزم ریسک و پاداش، به هر تصمیم شما در بازی وزنی سنگین می‌بخشد. طمع، تردید یا خیانت می‌تواند به همان اندازه‌ی هیولای بازی، مرگبار باشد. متاسفانه بازی در زمینه توضیح‌دادن روند گیم‌پلی، عنصرهای مهم بازی و ماموریت‌‌های هنوز ضعف‌هایی دارد که باید برطرف کند و این مورد شاید یکی از پاشنه ‌آشیلهای این بازی پس از عرضه شود.

خوشبختانه در این دنیای بی‌رحم، شما تنها نیستید. شخصیتی به نام Banjo به عنوان راهنما و ناجی شما عمل می‌کند. او با دانش و تجهیزاتی که در اختیارتان قرار می‌دهد، شانس شما را برای بقا افزایش می‌دهد. با استفاده از منابعی که در طول بازی جمع‌آوری می‌کنید، می‌توانید تجهیزات خود را ارتقا داده و برای رویارویی با چالش‌های سخت‌تر، آماده شوید.

در مجموع باید گفت که نسخه آلفای Macabre نشان‌دهنده‌ی یک بازی ترسناک چندنفره‌ی جاه‌طلبانه و با پتانسیل بالاست. دشمن هوشمند و تطبیق‌پذیر بازی، نقشه‌های پویا و اجبار به تعامل با بازیکنان دیگر، این بازی را از دیگر عناوین هم‌سبک خود متمایز می‌کند. اگر به دنبال تجربه‌ای ترسناک، چالش‌برانگیز و سرشار از آدرنالین هستید که در آن هیچ دو دستِ بازی شبیه هم نیستند، Macabre عنوانی است که باید منتظر آن بمانید. البته استودیوی Weforge راه زیادی تا عالی‌کردن این بازی دارد.

نقد و بررسی بازی Macabre روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

از آنجایی که The Ascent دارای بخش Co-Op بود و اتفاقا یکی از بخش‌های جذاب بازی به شمار می‌رود، تصمیم گرفتیم تا با یکی دیگر از دوستان به تجربه آن بپردازیم، بدین صورت بازی را بصورت کراس‌پلی و برروی دو کنسول PS4 و PS5 آغاز کردیم، چند روزی از این روند نگذشته بود که این عنوان بروزرسانی‌ای دریافت کرد.

بعد از بروزرسانی، متوجه شدیم که قادر به ادامه بازی بصورت Co-Op نیستم، بعد از تحقیق و خواندن توضیحات این پچ، متوجه شدیم که تیم سازنده قابلیت CrossPlay را بطور اتفاقی و بصورت فعال رها کرده بود و با این بروزرسانی، حالا آن را برای تست‌های بیشتر غیرفعال کرده‌اند! بدین ترتیب راه دو همبازی از هم جدا شده و به اجبار به تنهایی بازی را ادامه دادیم! با این توضیحات، به ادامه نقد و بررسی بازی می‌پردازیم.

اگر بخواهیم با در نظر گرفتن نسخه‌های پیشین The Ascent که برای پلتفرم‌های Xbox و PC منتشر شد، مقایسه‌ای انجام دهیم، باید گفت که… تغییرات زیادی از نظر بصری و گیم‌پلی در نسخه‌های PlayStation ایجاد نشده است، اما تغییرات کوچکی همچون بالانس شدن بهتر بعضی مبارزات که واقعا اذیت کننده بودند، به تجربه راحت‌تر این بازی کمک بسزایی کرده است. روان بودن بازی هنوز هم ثبات خود را حفظ کرده و مبارزات بسیار نفس‌گیر، مخصوصا در بخش Co-Op و همراه با دوستانتان تجربه‌ای لذت‌بخش از بازی را برایتان به ارمغان خواهد آورد.

البته با توجه چیزی که در پاراگراف بالاتر به آن اشاره کردیم، یعنی غیرفعال شدن قابلیت کراس‌پلی، تجربه تک‌نفره بازی بعد از چشیدن لذت Co-Op آنگونه که باید ما را خوشنود نکرد. پس در همین ابتدا توصیه می‌کنیم که اگر قصد تجربه این عنوان را دارید، حتما برای خود هم‌بازی‌ای پیدا کنید!

مواردی همچون راه رفتن آهسته کاراکتر در مقیاس با بزرگی محیط و برای رسیدن به اهداف هنوزم آزار دهنده است. در ادامه تغییرات کوچکی که شهر دیستوپیای Veles به خود دیده، می‌توان به مغازه تغییر رنگ و شخصی‌سازی زره اشاره کرد. با اینکه این تغییرات تاثیری بر میزان سطح و قدرت لباس‌هایتان ندارند، اما وجود آن‌ها باعث شده تا بتوان لذت بیشتری از کاراکتر خود ببرید، موردی که اعتراضاتی در نسخه قبلی در باب لباس‌های زمخت و نه چندان دلچسب به همراه داشت.

در بخش داستان The Ascent تغییری ایجاد نشده است، شما در نقش یکی از سربازانی که Indent نام‌گذاری شده‌اند، برای گروه Ascent کار می‌کنید. داستان این گروه Ascent که در دنیای سایبرپانکی و دیستوپیایی نقل می‌شود، برای انجام کارهای کثیف خود، از مزدورانی استفاده می‌کند که شما نیز یکی از آن‌ها هستید! این بدین معنی است که شما هیچ کس نیستید و باید با ارتقای کاراکتر، هویتی برای کاراکترتان بوجود آورید. کاراکتری که رفته‌رفته تبدیل یه یک ماشین کشتار خواهد شد.

همانطور که احتمالا از عکس‌ها و تبلیغات The Ascent متوجه شده‌اید، این عنوان در سبک Top Down Shooter دنبال می‌شود، بدین معنی که دوربین از زاویه بالا و ایزومتریک بازیکن را دنبال کرده و شما باید با موجی از دشمنان و هیولاهای عجیب و غریب مبارزه کرده و تمامی محیط را به خاک و خون بکشید، گیم‌پلی‌ای که با وجود اینکه بدیع و نو نیست، اما اعتیاد بالایی را با خود به همراه دارد که تجربه آن به همراه دوستانتان به راحتی به این اعتیاد می‌افزاید.

بحث از محیط بازی شد. طراحی مراحل را می‌توان به دو بخش ساده نفرت‌انگیز و جذاب تقسیم کرد. چیزی در این میان وجود ندارد! یا از محیط‌هایی همچون فاضلاب‌ها  و لوله‌های تنگ و تاریک زیرزمین نفرت پیدا خواهید کرد، یا در مناظر زیبا و پرجزئیات دنیای تاریک سایبرپانکی، برای چندثانیه هم که شده کنترلر را رها کرده و لذت خواهید برد.

گرافیک The Ascent بشدت زیبا، پرجزئیات و چشم‌نواز است و جالب است اگر بدانید که کل اعضای تیم سازنده این بازی فقط از 12 نفر تشکیل شده است! البته همانطور که بالاتر نیز اشاره شد، بزرگترین مشکل بازی راه رفتن و رسیدن به اهداف بازی در محیط‌های آن است که تقریبا هیچ‌گاه به آن عادت نکرده و تا پایان بازی عذاب خواهید کشید؛ این مهم حتی بعد از باز شدن قابلیت Fast Travel نیز پابرجا خواهد بود! شاید اغراق نکرده‌ام اگر بگویم که این راه‌روی حتی در بعضی مواقع بیشتر از بخش مبارزه و اکشن بازی است!

هوش‌مصنوعی بازی هم برای خود دنیایی دارد! واکنش‌های عجیب و غریب و بی‌ثبات دشمنان و NPC ها از موارد کاملا مشهودی است که گاهی به خاطرش سرتان را خواهید خاراند! گاهی به محض دیدن شما به سویتان حمله‌ور شده و گاهی هیچ کاری انجام نخواهند داد.

گاهی از شما فرار کرده و گاهی در بین انفجار‌ها و میلیون‌ها تیری که در آسمان در حال پرواز هستند ایستاده و به گفتگو و خوش و بش ادامه خواهند داد! سیستم شوتینگ بازی نیز سبک خاص و عجیب خود را داراست که در ابتدا می‌تواند برایتان آزار دهنده باشد. بدین صورت که با اینکه شما قابلیت تیراندازی به حالت نشسته و ایستاده را دارید، اما خط تیرشما در نهایت به سمت مقابلتان هدف‌گیری خواهد کرد، بر این اساس فرض کنید که اگر دشمنی در مکانی بالاتر یا پایین‌تر از شما مثل پله‌ها ایستاده باشد، به هیچ وجه قادر به تیراندازی به او نخواهید بود!

همچنین می‌توانید سلاح‌های خود را ارتقا داده و Stats آن‌ها را افزایش دهید اما اگر بخواهم روراست باشم، باید بگویم که این تغییرات به میزانی نیست که کاملا آن‌ها حس کنید و گاهی حتی حس اینکه هیچ تغییری در سلاح ایجاد نشده به شما دست خواهد داد.

کلام آخر

عنوان The Ascent عنوان سرگرم کننده‌ای است. شوتینگ بازی به طرز عجیبی اعتیادآور و جذاب است و اکثر مواقع وظیفه خود را بخوبی انجام می‌دهد. با اینکه تغییراتی در بخش تعادل مبارزات ایجاد شده اما هنوز هم هستند مواردی که احساس نابربری به شما دست خواهد داد. راه رفتن بیش از اندازه بزرگترین مشکل این عنوان است که ضربه بزرگی را به تداوم اکشن آن زده و هنوز هم تغییری در بطن ماجرا برروی کنسول‌های PlayStation ایجاد نشده است.

اگر قبلا The Ascent را برروی پلتفرم‌های دیگر تجربه کرده‌اید، چیز جدیدی برروی کنسول‌های سونی انتظارتان را نمی‌کشد، اما اگر موفق به تجربه آن نشده‌اید و یک هم‌بازی هم دارید، باید بگویم که می‌توانید از آن لذت ببرید!

نقد و بررسی بازی The Ascent روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

چون همچنان به تکرار مکررات یک دهه‌ی اخیر خود ادامه می‌دهند. ولی دیوانگی آنها خطرناک‌تر است چون احتمال نمی‌رود قصد داشته باشند چیز جدیدی ارائه کنند! Far Cry 6 را میتوان مثل همه بازی‌های دیگر این سری در چند عبارت خلاصه کرد: جزیره، شلیک، باز کردن نقشه، اتمام!

وقتی Far Cry 1 منتشر شد حال و هوای استوایی، گرافیک خیره کننده، محیطی باز که حس آزادی و ماجراجویی را القاء می‌کرد در کنار سیستم مبارزه و فیزیک پیشرفته آن را به یکی از محبوب‌ترین بازی‌های اکشن تبدیل کرد. نسخه دوم همان فرمول را با تغییر ستینگ به آفریقا و اضافه کردن سیستم آتش‌سوزی انقلابی تکرار کرد.

شماره سوم با بازگشت به حس و حال استوایی و اینبار با تاکید روی شخصیت‌پردازی و روایت داستان چند قدم دیگر جلوتر رفت. بعد از آن خط جدا کننده بین Far Cry و سری بالیوودی Just Cause کمی محو شد! شاید این قیاس کمی دقیق نباشد ولی برای کسانی که هر دو بازی را تجربه کرده باشند حس و حال مشابه و روایت و طراحی بازی تکراری به نظر می‌رسد!

براندازی دیکتاتور در بازی Far Cry 6 و هر بازی Just Cause فقط دلیلی شده برای درنوردیدن نقشه بازی و کشتن هرکسی که سر راه‌تان سبز شود! اگر بخواهیم نگاهی به فلسفه پشت بازی بیاندازیم، چیزی جز یک مدل نخ‌نمای هالیوودی وجود ندارد، البته لازم هم نیست انقلابی(!) در روایت و شخصیت پردازی و روایت یک انقلاب در کشوری تحت حاکمیت دیکتاتوری ظالم روایت شود، هر چه باشد این هم یک بازی Generic خوش رنگ و لعاب با خشونت پلاستیکی و دیالوگ‌های سطحی و فحاشی بیش از حد با لهجه آمریکای جنوبی دیگر است.

نیازی نیست که تا این حد بر فلسفه طراحی و داستان Far Cry 6 به عنوان عامل اصلی ساخت آن دقیق شد، ولی وقتی خود سازندگان تلاش برای بازاریابی و فروش ایده بازی‌شان را این‌قدر پر رنگ می‌کنند، چه ایرادی دارد با همان دقت و کنکاش به سراغ تحلیل و بررسی محصول‌شان برویم؟!

برای شروع برویم به سراغ داستان بازی: برای گفتن هر داستان باید موضوع و پس‌زمینه‌ای انتخاب شود. سازندگان Far Cry 6 کشوری تخیلی در آمریکای جنوبی را برای اینکار انتخاب کرده‌اند و موضوع اصلی داستان آنها هم انقلاب و براندازی است! خب اگر تصویر کلی از تاریخ آمریکای جنوبی داشته باشید در همان ابتدا فکرتان به سمت کوبا، فیدل کاسترو و رفیق موتور سوارش می‌رود که با نبردهای چریکی حکومت ظالم دست‌نشانده آمریکا را برانداخته و حکومت مردمی(!) خودشان را پایه‌گذاری کردند.

در Far Cry 6 هم داستان همین است ولی هیچ ارجاعی به واقعیت یا عمق بخشیدن به موضوع جذاب انقلاب در آمریکای جنوبی و درون‌مایه‌های قابل توجه این ژانر نمی‌شود، در عوض مغزهای متفکر(!) شرکت یوبیسافت از اقصی نقاط جهان چون شانگهای، مونترال، کیو و چند نقطه دیگر مشغول زحمت کشیدن هستند آبدوغی بسیار آبکی با اتکاء به دیالوگ‌های پر از جملات بی‌ سر و ته و فحش‌های بیش از حد طراحی کرده‌اند تا توجه کوتاه مدت بازیکن را مثل موشی داخل چرخی ثابت به دوار بیاندازند.

در ابتدای بازی شخصیت اصلی در نقش کودکی یتیم (جای چارلز دیکنز خالی!) که از قضا در دوران کودکی انواع و اقسام آموزش‌های نظامی پیشرفته را دیده، پس از اصابت گلوله دقیق به سر دوستش و بعد از نافرجام ماندن تلاشش برای فرار به سرزمین آرزوها (آمریکا!) وارد مسائل چریکی می‌شود!

حتی بالیوود هم برای تحسین چنین زمینه چینی برای انداختن شخصیت اصلی بازی در یک جزیره در کوتاه‌ترین زمان ممکن کلاه از سر خود برمی‌دارد. پس از آن با رهبر مبارزان آزادی‌خواه روبرو می‌شود و فقط با دو جمله حاضر می‌شود برای منافع خود کل کشور را به آتش بکشاند.

میتوان تصور کرد طراحان داستان بازی چقدر شوخ‌ طبع و کوته فکر باشند، ولی آنقدر هم ساده نیستند و چند پیچ و تاب از پیش آماده شده قاطی آبدوغ می‌کنند تا منتقدین از پیش گرم شده علتی برای انقلابی(!) خواندن داستان داشته باشند، ولی شما باور نکنید!

کار جایی خنده‌دار می‌شود که خود بازی داستان سطحی و نخ‌نمای خودش را جدی می‌گیرد و تلاش می‌کند وقایع و اتفاقات بازی را مهم جلوه دهد. نبود عمق در شخصیت پردازی و عدم توجه به تقویت زیربنای روایی در داستانی که می‌خواهد قضیه جالب «انقلاب» را پیش بکشد، لایق کمترین میزان توجه هم نیست!

از خرج کردن منطق بیش از حد برای تجزیه و تحلیل داستانی که چند شرکت بزرگ از جاهای مختلف جهان برای تولیدش تلاش کرده‌اند که بگذریم می‌رسیم به هسته گیم‌پلی Far Cry 6: یعنی شلیک به دیگران و ماشین سواری! اشتباه نکنید، نگارنده این متن طرفداری اصلی شلیک و ماشین سواری است و هیچ سرگرمی دیجیتالی دیگری نمی‌تواند در حد این ترکیب سرگرم کننده و جذاب باشد، ولی با این شرط که خوب اجرا شود.

اما با شروع بازی حس سنگین «همه اینها را قبلا هزار بار انجام داده‌ام» مثل میمونی مست روی دوش‌ بازیکن می‌پرد (به استثناء کسانی که تا به حال هیچ بازی اکشن اول شخصی بازی نکرده باشند). ماموریت‌ها هم از همان فرمول همیشگی پیروی می‌کنند: «برو آنجا و آن را برایم بیاور!» شوتینگ و رانندگی کاملا بی حس و روح کار شده‌اند و ارتقاء اسلحه‌ها و گسترش تجهیزات با کمک سیستم crafting کمک چندانی برای بالا کشیدن گیم‌پلی بازی از مرداب تکرار و مکررات نمی‌کنند.

کاش می‌شد از جنبه‌های تکنیکی در طراحی گیم‌پلی و مبارزات سخن گفت. برای مثال کاش می‌شد نقد و بررسی در مورد سیستم هوش مصنوعی بازی نوشت. شاید باور نکنید ولی زمانی منتقدین بخشی از نقد خود را به بررسی این بخش از بازی‌ها اختصاص می‌دادند چون یکی از اجزاء کلیدی و از عوامل اصلی درگیر کننده بودن بازی‌های اکشن بود.

ولی متاسفانه دیگر هیچ ردپایی از هوش مصنوعی در بازی‌ها به چشم نمی‌خورد (البته بازی‌های اکشن با سیستم انتشار آبونمان سالیانه). دیگر خبری از عناوین انقلابی چون F.E.A.R نیست. البته جای تعجبی هم ندارد چون اکثر بازی‌سازان در استخدام یوبیسافت افرادی از ملل و عقاید مختلف هستند که بسته به شرایط درگیر ساخت و توسعه عناوین تجاری موفق شده‌اند.

دیگر اشخاصی چون Jeff Orkin (محقق و بازی‌ساز عضو MIT) وجود ندارد تا برای پیشرفت هوش مصنوعی تلاش کند و یا شرکتی مستقل چون GSC Game World سابق وجود ندارد تا هوش مصنوعی را به عنوان محرک اصلی وقایع بازی قرار دهد. پس با این توضیحات اضافی برای روشن‌تر شدن قضیه، می‌توانید از تجربه یک اکشن نفس‌گیر که هر لحظه شما را درگیر خود می‌کند قطع امید کنید. (البته اگر به دنبال چنین تجربه‌ای هستید!)

طراحی محیط‌های بازی توسط الگوریتم‌های ماشینی یا طراحان ماشینی و یا ماشین‌های طراحی خودکار انجام شده است. هیچ ظرافت و یا حس ماجراجویی در نقشه بازی جلب توجه نمی‌کند. جزیره و مناطق شهری بزرگ و بی در و پیکری که فقط نیاز به زمان برای جستجو و انجام ماموریت‌ها و فعالیت‌های تکراری دارند.

در Far Cry 1 به عنوان اسلوب پایه سری Far Cry پیدا کردن مهمات و تجهیزات پیشرفته‌تر نقشی تعیین کننده در بازی داشت. اما خیلی وقت است که گشت و گذار و پیدا کردن آیتم در بازی‌های open world و صدا البته عناوین جدید Far Cry، تبدیل به فعالیت جانبی برای کسانی شده است که حاضرند بخشی از عمر خودشان را صرف پیدا کردن آیتم بی‌معنی جهت آزاد کردن Achievementهای پوشالی بکنند.

شاید آزاد کردن این دستاوردها خودش جنبه‌ی دیگری از تجربه بازی محسوب شود ولی به خودی خود هیچ تاثیر و جلایی به هسته اصلی گیم‌پلی Far Cry 6 نمی‌بخشد. رانندگی، اسب سواری و سایر سواری‌ها در بازی وجود دارند چون می‌شد باشند. هیچ ظرافتی در اعطای این قابلیت‌ها وجود ندارد.

در مقایسه با Zelda: BOTW (چون آن هم بازی Open World است!) چتر نجات و اسب و همه قابلیت‌ها در طی یک روال منطقی و زمینه چینی به شخصیت اعطاء می‌شود. اما در Far Cry 6 همه اینها هستند چون می‌توانستند باشند!

از نظر تکنیکی، هنری، فنی، بصری و شنیداری بازی حرف چندانی برای گفتن ندارد و همان تکرار مکررات بالا در بی‌روح‌ترین و کسل‌ کننده‌ترین حالت ممکن اجرا شده‌اند. گرافیکی سمبل‌ شده که هیچ جذابیت ملموسی ندارند.

بافت، مدل‌های اشیاء و نورپردازی و افکت‌های گرافیکی که چندان در قید و بند عمق بخشیدن به غوطه‌وری در دنیای بازی ندارند (برای مثال زمانی را تصور کنید که گرالت با بارون خون‌آلود صحبت می‌کرد و از پشت پنجره شاهد طوفان و بارش شدید باران، رعد و برق و تکان خوردن دیوانه‌وار درختان بودید. همه این افکت‌های گرافیکی در خدمت افزایش تاثیر داستان و روایت بودند).

از این نظر همه‌ی جنبه‌های هنری در Far Cry 6 استریل شده، منقطع، منجمد و نا مرتبط هستند. فقط از نظر بصری و به لطف کنسول های نسل بعد است که میتوانید 60 فریم بودن بازی را تجربه کنید و با گرافیکی نسبتا بهتر به نسل قبل روبرو شوید. هرچند بهانه ضعیف بودن کنسول ها برای نگنجاندن تکنیک ری تریسینگ توسط سازنده نیز جای بحث دارد. موسیقی اوریجینال بازی یافت نشد! قطعات موسیقی پخش شده در نقاط مختلف هم generic استوایی هستند.

مارکتینگ زیادی در استفاده از جناب Giancarlo Esposito مالک سابق رستوران‌های زنجیره‌ای Los Pollos Hermanos شده بود. اگر Far Cry 6 یک فیلم بود و اگر فرض می‌کردیم شخصیت پردازی، کارگردانی و سایر مولفه‌های مرتبط با موفقیت یک فیلم سینمایی هم وجود داشتند، آن وقت می‌شد برای حضور آقای بازیگر هیجان زده بود.

ولی Far Cry 6 یک بازی ساخت یوبیسافت است و تمامی حرکات و بازی‌های Giancarlo Esposito از فیلتر سازندگانی از قومیت و عقاید متنوع (Diverse) ساکن در استدیوهای عظیم در اقصی نقاط جهان رد شده است، پس چندان امیدوار نباشید. سخن کوتاهتر: حضور او و سایرین به خاطر شخصیت پردازی ضعیف و یا عدم شخصیت پردازی هیچ تاثیری در جذابیت داستان نمی‌کند. حتی صداپیشگی سایر شخصیت‌ها هم چنگی به دل نمی‌زند.

تاکید بیش از حد به استفاده از لهجه‌های متنوع از زبان انگلیسی هیچ کمکی به افزایش تاثیر داستان ندارد. اگر هدف سازندگان القاء حس و حال آمریکای جنوبی است، بهتر بود با زبان لاتین صداپیشگی کرده و زیرنویس انگلیسی استفاده کنند.

قبل از اتمام این نوشته باید گفت بازی Far Cry 6 بخش Co-op هم دارد که در آن با حضور بازیکنی دیگر از طریق اتصال اینترنتی یک سری ماموریت‌ها در نقشه‌های کوچک را انجام می‌دهید! اگر انتظار داشتید سازندگان دیوانگی خود را در این بخش کنار می‌گذاشتند، نا امید شده‌اید.

Far Cry 6 جدیدترین عنوان در سری بازی‌های Far Cry است. در این بازی شخصیت اصلی در یک داستان مجبور می‌شود جزیره و کشوری را از دست یک حاکم ظالم نجات دهد و در خلال این کار وادار به تیراندازی به دیگران، رانندگی و crafting می‌شود. اگر به نظرتان این نوشته کمی generic و بی‌روح است، پس منتقد به خوبی توانسته تجربه کلی بازی Far Cry 6 را به شما منتقل کند.

اگر از خواندن پاراگراف بالا خوشتان آمده است، Far Cry 6 بازی سال شما خواهد بود، در غیر اینصورت: … .

نقد و بررسی بازی Far Cry 6 روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

تغییرات در خدمت بازی

همانطور که گفته شد این عنوان با تغییراتی بنیادین نسبت به شماره‌های قبلی روبرو است. دوربین بازی اکنون به حالت ایزومتریک درآمده و بخش دونفره نیز به آن اضافه شده است. شاید در نگاه اول و با دیدن تبلیغات بازی اولین چیزی که به ذهنتان برسد، شباهت بسیار بالای آن به عنوان Diablo باشد، اما بعد از تجربه بازی خواهید دید که این شباهت صرفا بصری است، و این عنوان هنوز هم یه دارک‌سایدرز است!

داستان این بار به قبل از شماره اول و شروع آخرالزمان بازمی‌گردد. تحرکاتی مشکوک در جهنم دیده شده که می‌تواند به برهم خوردن تعادل دنیاها بی‌انجامد و در راس آن‌ها «لوسیفر» قرار دارد. شورا به «War» و «Strife» دستور می‌دهد تا پا به اعماق جهنم گذاشته و از راز این قضایا پرده برداشته و تعادل را حفظ کنند. شاید بتوان گفت بزرگترین نقطه ضعف سری دارکسایدرز داستان آن است.

داستان به همان اندازه که در شماره نخست بازی زیبا، پرهیجان و پر از رمز و راز آغاز شد، در شماره‌های بعدی به همان اندازه درجا زده و پیشرفت قابل لمسی را از خود نشان نداده است. هرچند در شماره سوم و در ساعت‌های پایانی، داستان کمی روبه جلو حرکت کرد، اما می‌توان گفت که کافی نبود. بهرحال سازنده این شماره که Airship Syndicate نام دارد، تصمیم گرفته با بازگشت به قبل از آخرالزمان، بهانه‌ای برای ساخت نسخه‌ای متفاوت از سری بدست گیرد که نتیجه کار شاید خیلی بهتر از چیزی شده که انتظارش را داشتیم!

همانطور که اشاره شد دوربین بازی بصورت ایزومتریک درآمده و حالا می‌توانید به همراه یکی از دوستانتان به تجربه بازی بپردازید. War و Strife دو برادر کاملا متفاوت از یکدیگر چه از منظر شخصیتی و چه از نظر گیم‌پلی هستند. War همانطور که پیشتر با اون آشنایی داریم، سواری جدی و تابع دستورات است.

اما در سوی دیگر Strife، دارای کاراکتری شوخ‌طبع و بزله‌گوست که دائما در حال زیر سوال بردن دستورات شورا است و به هر چیزی مشکوک است و سعی دارد که برادر خود را نیز به همین راه دعوت کند. ارتباط میان این دو نفر در طول بازی به شخصیت پردازی کمک بسازی می‌کند و شوخی‌هایی که از طرف Strife انجام می‌گیرد خنده بر لبانتان خواهد آورد. البته نباید از صداپیشگان خوب بازی نیز غافل شد که به این امر کمک کرده‌اند.

از منظر گیم‌پلی، War دقیقا همان کاراکتری است که در شماره اول بازی دیده بودیم. ضربات سهمگین و مبارزات نزدیک مشخصه اوست. حتی کمبوهای او دقیقا از شماره اول بازی به اینجا منتقل شده و در کنار آن‌ها جادوهای جدیدی نیز به لیست ضرباتش اضافه شده است. بازی همچنان یک Hack & Slash به تمام عیار است و فقط اینبار از دید بالاتری باید کاراکترتان را کنترل کنید.

بیشتر جادوها را نیز توسط Vulgrim مشهور می‌توانید بدست آورید و حالا او یک دستیار نیز در کنارش دارد که ضربات جدیدی را برایتان آزاد خواهد کرد. بخش ارتقای سطح نیز در بازی وجود دارد که برای خود پازلی است! بدین صورت که بصورت شانسی آیتم‌هایی را از دشمنان خواهید گرفت که Creature Core نام دارند و باید با جایگذاری صحیح این آیتم‌ها در بخش مورد نظر، سطح قدرت کاراکترتان را بالا ببرید.

هرچقدر این کاررا با هماهنگی انجام دهید، سطح کاراکترتان با سرعت بیشتری ارتقا خواهد یافت. در ابتدا این بخش شاید کمی برای بازیکنان گنگ به نظر برسد اما رفته‌رفته با سیستم آن بیشتر آشنا خواهید شد. در ابتدای این نوشته اشاره کردیم که شاید فکر کنید با کلونی از دیابلو طرف هستید، اما بعد از تجربه بازی متوجه خواهید شد که هنوز هم روح سری اصلی دارک‌سایدرز (شماره سوم را فاکتور می‌گیریم!) در این عنوان وجود دارد و تغییرات صرفا به ایزومتریک شدن دوربین خلاصه می‌شود.

در طرف دیگر Strife به واسطه داشتن سلاح گرم، مبارزات را از فاصله دور دنبال می‌کند و اگر بصورت دو نفره به انجام بازی بپردازید، شخصی که این کاراکتر را انتخاب می‌کند، حکم پشتیبانی را خواهد داشت. او با استفاده از سلاح‌های دور زن جان دشمنان را به حداقل رسانده و War که همیشه در میان دشمنان است، سریعا می‌تواند با ضربات تمام کننده کار آن‌ها تمام کند.

البته ناگفته نماند که این سیستم، وقتی بصورت دو نفره بازی را انجام دهید به کمکتان خواهد آمد و در بخش تک نفره شما در آن‌لحظه فقط با یکی از دو برادر می‌توانید مبارزه و دائما باید بین آن‌ها سوویچ کنید. بخش دو نفره هم بصورت آنلاین و هم بصورت Local قابل انجام است اما بهتر بود که در این حالت تصویر بصورت Split Screen جدا نمی‌شد. شاید این کار نیز به خاطر آن انجام شده که هر یک از دو برادر بصورت جداگانه می‌توانند در محیط چرخ بزنند، که در ادامه به آن نیز اشاره خواهیم کرد.

معماهای جهنمی

در کنار مبارزات شیرینی که بازی به شما اهدا می‌کند، طراحی مراحل و وسعت آن‌ها نیز به این لذت افزوده می‌شود. با اینکه این عنوان بصورت مرحله‌ای طراحی شده اما هریک از مراحل دارای محیطی بسیار بزرگ هستند که می‌توانید به راحتی در آن‌ها به گشت و گذار پرداخته و به یافتن Collectableها و سنگ‌های ارتقا مشغول شوید.

البته برای یافتن تمامی این آیتم‌ها هراز چندگاهی باید به مغزتان فشار بیاورید و از معماهایی که سازندگان برایتان تهیه کرده‌اند عبور کنید. هر یک از دو برادر در کنار قابلیت‌های متفاوت مبارزه، تکنیک‌های جدیدی در طول سفر خود یاد خواهند گرفت که معماهای موجود، به واسطه این قابلیت‌ها حل خواهند شد. برای مثال War می‌تواند با استفاده از بومرنگ خود مشعل‌ها را روشن کند و Strife می‌تواند در مکان‌های خاصی پورتال بزند.

نکته جالب اینکه اگر بازی را به صورت دو نفره انجام دهید، دنیایی که در آن قرار دارید، دچار تغییرات کوچکی می‌شود که بستر را برای حل مهماها بصورت دو نفره مهیا می‌کند. بدین صورت در بعضی از مناطق، برای حل مهماها باید حتما با یار خود هماهنگ شده و بصورت صوتی از حال همدیگر خبر داشته باشید، زیرا دکمه‌ای که شما فشار خواهید داد، در سوی دیگر دری را باز خوهد کرد که فقط یارتان قادر به دیدنش هست و از کادر تصویر شما خارج است.

در این چنین موقعیت‌هایی می‌توان به منطق Split Screen که بالاتر اشاره کردیم پی برد! حل این معماها به جرئت برایمان به یکی از بهترین بخش‌های گیم‌پلی تبدیل شد و آرزو می‌کردیم که ایکاش کمی بیشتر از این بخش را می‌توانستیم تجربه کنیم. تنها موردی که در گیم‌پلی گاها برایمان آزاردهنده بود، باگ‌هایی است که گاه‌و‌ناگاه برایمان اتفاق می‌افتاد.

برای انجام بعضی از کارها مثل بازکردن صندوقچه‌هایی خاص، بازی به هردو سوار نیاز دارد؛ در حالت آنلاین گاه اتفاق می‌افتاد که بعد از باز کردن صندوقچه، یکی از بازیکنان دچار باگ شده و دست از سر صندوق برنمی‌دارد و خشکش می‌زند. در این حالت چاره‌ای بجز خروج از بازی و شروع دوباره آن نداشتیم!

لذت موسیقی!

از نظر گرافیکی این عنوان شمارا راضی نگه خواهد داشت. هرچند به طرز عجیبی فریم‌ بازی برروی کنسول‌ها  (حداقل کنسول‌های پایه) برروی 30 قفل شده است و گاها افت‌های نامحسوسی را شاهد هستیم، اما ویترینی از بهترین افکت‌ها و شلوغی‌ها را برایتان به ارمغان خواهد آورد.

یکی از بخش‌هایی که بشدت نظرمان را جلب کرد، موسیقی فوق‌‌العاده این عنوان است. درست است که تقریبا تمامی شماره‌های بازی از موسیقی خوبی برخوردار بودند اما به نظر نگارنده این نسخه یک سروگردن از دیگر شماره‌ها بالاتر قرار می‌گیرد. از همان ابتدا و ورود به منوی بازی، شما مسخ موسیقی زیبا و شاهکار آن خواهید شد، و البته شاید این نیز دلیل دارد!

جالب است بدانید که شخصی که کار موسیقی این عنوان را برعهده داشته کسی نیست جز، Gareth Coker موسیقی‌ساز مشهوری که پیشتر کار موسیقی هر دو عنوان Ori را در کارنامه دارد! در یک کلام موسیقی این عنوان نمره کاملی را از هر جهت می‌تواند بگیرد! کافی است تجربه مبارزه با یکی از باس فایت‌های بازی برروی اسب را، به همراه موسیقی اپیکی که در زمینه نواخته می‌شود، داشته باشید تا به این گفته پی ببرید.

کلام آخر

بعد از تجربه شماره سوم بازی که با مشکلات فراوانی روبرو بود و احساس دوگانگی برایمان ایجاد کرد، تجربه این عنوان برایمان لذت بخش بود. تجربه‌ای که ما را به ریشه‌های این سری بازگرداند و یادو خاطرات شماره‌های نخست را برایمان تداعی می‌کرد. راهی که شرکت Airship Syndicate برای این عنوان در پیش گرفت به جرئت می‌توان گفت نتیجه داده و حالا با عنوانی واقعی از یک دارک‌سایدرز طرف هستیم.

لذت بخش دو نفره در کنار حل معماهای گوناگون و مبارزات متنوع و محتویات کافی، و صد البته موسیقی فوق‌العاده، بسته‌ای کامل را برایمان به ارمغان آورده که می‌تواند ساعت‌های زیادی ما را به پایش بنشاند. پس اگر امکانش برایتان مهیا است، در این روزهای سخت که در خانه نشسته‌اید، می‌توانید با تهیه این عنوان به همراه یکی از دوستان یا اعضای خانواده، از ساعت‌ها Hack & Slash و حل معما لذت ببرید.

نقد و بررسی Darksiders Genesis روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/darksiders-genesis-review/feed/ 0 https://vgmag.ir/exhibitions/tga-2019/new-world/ https://vgmag.ir/exhibitions/tga-2019/new-world/#respond Fri, 13 Dec 2019 10:22:01 +0000 https://vgmag.ir/?p=104295

یکی دیگر از بازی های که جریان TGA 2019 معرفی شد بازی NEW WORLDS بود. تریلر معرفی New World در The Game Awards 2019 نمایش داده شد و یک بازی مولتی پلیر که توسط Amazon Game Studio ساخته شده است معرفی شد.

همانطور که گفته شد این بازی توسط Amazon Game Studio ساخته شده و مولتی پلیر و چند نفره همراه یعنی Co-Op است. همچنین این بازی در سبک Suvival و بقا نیز رده بندی می شود و شمه هایی از استراتژیک و گشت و گذار و جمع آوری منابع نیز در آن وجود دارد.

بازی حدودا 6 ماه دیگر یعنی May 2020 برای Windows و روی PC در دسترس خواهد بود.

دانلود 1080

دانلود 720

دانلود 480

دو ماه پیش بود که در E3 2019 کمپانی THQ بازی Darksiders Genesis را معرفی کرد. این بازی یک Spin-off از سری بازی Darksiders است که قرار است تا انتهای سال جاری میلادی منتشر شود. در ویدئوی زیر می توانید گیم پلی Darksiders Genesis را به مدت 16 دقیقه تماشا کنید تا با این بازی و محیط آن بیشتر آشنا شوید.

وی جی مگ: این بازی بر خلاف نسخه های قبلی، گیمر را با دوربین سوم شخص وارد بازی نمی کند و بازی دوربین Top-Down دارد. همچنین گیم پلی بازی همانند نسخه دوم این بازی hack and slash action role-playing است. روندی که بیشتر به سبک و سیاق سازندگان نسخه های قبل است چرا که بر خلاف سازندگان قبلی این بازی توسط شرکت آمریکایی Airship Syndicate ساخته می شود.

داستان بازی در مورد چهارمین سوار تاریکی ست یعنی Strife که البته برادرش War نیز در این بازی وی را همراهی میکند. گیمر میتواند در طول بازی بین War و Strife هر زمان که بخواهد سوییچ کند. Strife در بازی به وسیله تفنگهایش حریفان را از پا در می آورد و War نیز به وسیله شمشیر. همچنین بازی به صورت Co-Op نیز در دسترس است و کنترل همزمان هر دو سوار بازی و حضورشان بسیار جذاب به نظر می رسد.

این بازی هنوز تاریخ دقیق عرضه اش مشخص نشده ولی به گفته سازندگان تا آخر سال 2019 میلادی منتشر می شود. Darksiders Genesis برای Microsoft Windows, Nintendo Switch, PlayStation 4, Xbox One و Google Stadia در دسترس است. آیا ازاین دارک سایدرز را می پسندید یا به نظر شما سبک قدیمی بهتر بود؟

دانلود 1080

دانلود 720

دانلود 360

ما هیجان زده هستیم تا اعلام کنیم در کنار ما  @LEGIQN, @ProSyndicate, @TylerTeeP, و @CouRageJD استریم بخش جدید مولتی پلیر Gunfight را به نمایش بگذاریم. ساعت 10am PST.

چهار نفر بالا از بهترین‌های بخش  Twitch و مسابقات Call of Duty هستند. قبلا در E3 2019 دو عکس از بخش مولتی پلیر بازی منتشر شده بود. علاوه بر این بازی دارای بخش co-op نیز خواهد بود. بازی Call of Duty: Modern Warfare برای سه پلتفرم اصلی در تاریخ جمعه 3 آبان 1398 منتشر خواهد شد.

نهم جولای یعنی حدودا 3 ماه پیش بود که نسخه دوم بازی Unravel عرضه شد. این بازی ادامه بر نسخه اول بود که در سال 2016 عرضه شده بود و در آن سال این بازی را بهترین نمایش EA در E3 2016 نامگذاری کردند. بعد از گذشت دو سال نسخه شماره دوم با نام Unravel Two عرضه شد و نمرات این بازی هم همانند نسخه اول قابل قبول هستند. نیم ساعت از گیم پلی این بازی را برای شما آماده کرده ایم که میتوانید آن را مشاهده کنید.( Unravel Two Gameplay).

بازی Unravel از ابتدای معرفی در سال 2016 با توجه به ساختار کاراکتر اصلی بازی مورد توجه قرار گرفت. بسیاری از گیمرها خصوصا گیمرهای خانواده Playstation آن را مشابه بازی Little Big Planet میدانستند ولی بعد از عرضه و با انجام بازی متوجه تفاوتهای بسیاری میان کاراکترهای دو بازی خواهید شد. بعد از دو سال نسخه شماره دوم این بازی توسط ColdWood Interactive معرفی و عرضه شد و همانند نسخه اول متایی حدود 78 تا 81 روی پلتفرمهای مختلف به دست آورده که برای یک بازی مستقل قابل قبول است.

داستان بازی نسخه دوم در ادامه نسخه اول است و شما همان کاراکتر شل و ول کاموایی را کنترل می کنید. با این تفاوت که نسخه دوم بر پایه حل مسائل دو نفره است و یک کاراکتر آبی رنگ جدید به بازی اضافه شده. حتی در حالت تک نفره بازی هم شما باید بعضا از هر دو کاراکتر برای رفع موانع و پیشرفت در بازی استفاده کنید. تیم وی جی مگ این بازی را به صورت دو نفره Co-Op انجام داده و دانیال نوروزی و محمد طالبیان مثلا با کمک همدیگر در مراحل پیش می روند. حاصل این کار یک نیم ساعت جذاب و دیدنی ست که دیدن آن را به شما پیشنهاد می کنیم. همراه وی جی مگ باشید با نیم ساعت از گیم پلی بازی Unravel Two.

دانلود

در یوتیوب تماشا کنید

گیمرها به این تکرار توجه‌ای نکردند تا در ادامه متوجه شدند که دیگر چیزی حتی شبیه به بدن بی جان از Call of Duty‌ باقی نمانده. ساختاری مشابه اینقدر تکرار شد تا مخاطب‌های COD تبدیل به گیمرهایی شوند که هیچ تجربه‌ای نداشته و تنها با تکیه بر یک نام اقدام به خرید بازی می‌کردند. همین اتفاق برای مجموعه Far Cry رخ داده و اگر اکنون گیمرها واکنشی منفی به آن نشان ندهند که به نظر می‌رسد نداده‌اند، همه چیز در آینده‌ای نزدیک بدتر از وضعیت فعلی می‌شود.

تصور قسمت ششم Far Cry با مشخصات داستانی مشابه به قسمت‌های پیشین کاری سخت به نظر نمی‌رسد. در ابتدا برای پخت چنین داستانی نیاز به یک شخصیت منفی دیوانه دارید. فرقی نمی‌کند که اهل کجاست و چه هدفی را در ذهن دارد. کافیست کمی دیوانه باشد و در بخش‌های مختلف داستان دیالوگ‌های عجیب و غریب تحویل مخاطب دهد تا قسمت اول کار به خوبی از دید Ubisoft انجام شود. در ادامه به یک شخصیت اصلی نیاز دارید که تنها به خاطر زمان و مکان اشتباه در میان درگیری قرار گرفته.

در نهایت نیز باید هدف را از بین بردن شخصیت منفی و همراهان او قرار داده و گیمر را موظف کنید که دیگر نیروهای موجود در دنیای بازی را تقویت کرده و همراه با آنها به سراغ مرحله آخر برود. این تمام چیزی است که با اتمام هر کدام از قسمت‌های اخیر Far Cry از جمله Far Cry 5 دستگیر شما می‌شود. در این قسمت گیمر نقش یک جانشین کلانتر ساده را دارد که به هوپ کانتری در ایالت مونتانا آمریکا رفته تا رئیس یک فرقه تندرو را دستگیر کند. همه چیز در همان ابتدا به بدترین شکل ممکن دنبال می‌شود و شخصیت منفی داستان که اینجا جوزف سید نام دارد، فرار می‌کند.

حالا ما فرقه‌ای روبرو هستیم که توسط جوزف و دو برادر و خواهرش کنترل شده و تمام منطقه را زیر نظر خود قرار داده. در مقابل گیمر دست خالی بوده و با نجات دیگر افراد حاضر در هوپ کانتری اندیشه ساخت نیروی مقاومت را در ذهن دارد. هرچند سازندگان بازی سعی کرده‌اند از ترفند نشانه‌گذاری در بخش‌های مختلف بازی استفاده کنند اما در نهایت ما با داستانی به شدت ساده و یکنواخت روبرو هستیم که سعی شده با دیالوگ‌های مثلا مفهومی فیگور فلسفه‌ای ناشناخته را به خود بگیرد.

چهار عضو خانواده سید هرکدام در اصل نقش یکی از سوارهای آخرالزمان را برعهده دارند و داستان‌های کوچک‌تر آنها دقیقا به همین موضوع اشاره دارد. آنها حتی دنبال کننده تفکر شکل گرفته از سوی جوزف هستند که آخرالزمان در راه است و مردم باید برای آن آماده باشند. در ظاهر جذابیت چنین روایت استعاره‌ای شاید حتی بالاتر از دیگر آثار چند سال اخیر Ubisoft قرار گیرد اما واقعیت ماجرا این است که داستان Far Cry 5 زیر این پوشش مفهومی چیزی جز حرف‌ آدم‌بزرگ‌هایی نیست که جرات ندارند عقاید خود را مقابل دیگران مطرح کنند.

کافیست نگاهی به جزئیات داشته باشید تا متوجه ضعف‌های موجود شوید. به طور مثال در ابتدای بازی عنوان می‌شود که فرقه مورد نظر ما تمامی راه‌های زمینی به خارج از منطقه هوپ کانتری را بسته و ارتباط تلفن، بی‌سیم و انواع ماهواره را نیز قطع کرده تا امکان درخواست کمک به گارد ملی وجود نداشته باشد. تا اینجای کار همه چیز منطقی است اما زمانی سوراخ‌های داستانی خود را نشان می‌دهند که سوار اولین هواپیما می‌شوید. چه چیزی باعث می‌شود که شما با هواپیما به بیرون از منطقه نرفته و گارد ملی را خبر کنید ؟

جواب ساده است و چیزی جز یک پیام ساده نیست که «شما در حال خارج شدن از منطقه بازی هستید.» به همین سادگی هیچ توجیح منطقی پشت این ماجرا نیست و سازندگان بازی تنها به واسطه قرار دادن یک دیوار نامرئی شما را از حل کردن بزرگ‌ترین چالش داستانی بازی محروم کرده‌اند. دیگر ضعف داستان در میانه‌های راه براندازی هر کدام از اعضای خانواده جوزف نمایان می‌شود.

هر چند مرحله یکبار یکی از اعضای خانواده مورد نظر به یکباره و در یک حرکت خیره کننده، گیمر را بیهوش و دستگیر می‌کند. اینجاست که تیم داستانی بازی دوباره وارد کار شده و تعدادی دیالوگ را در اختیار شخصیت منفی قرار داده تا به صورت کلوزآپ مطرح کرده و کمی مخاطب را به فکر فرو ببرد. در ادامه نیز گیمر از مخمصه فرار کرده و روز از نو روزی از نو. این کار به قدری تکرار می‌شود که گیمر هربار بعد از بیهوش شدن می‌داند که در ادامه باید چند دیالوگ را تحمل کرده و فرار کند تا به جریان اصلی گیم‌پلی برگردد.

وقتی به گیم‌پلی می‌رسیم ماجرا جالب‌تر می‌شود و دیگر موضوع اصلی تکرار قسمت‌های پیشین Far Cry نیست و Ubisoft از تمامی بازی‌های دیگر خود تکه‌ای برداشت کرده تا با چرخ خیاطی چهل تیکه‌ای نمناک و قدیمی را آماده کند. ابتدا به سراغ طراحی ساختار اصلی گیم‌پلی می‌رویم که شاید ساده‌ترین نمونه از چارچوبی باشد که در گذشته Far Cry‌ به ما نشان داده بود.

تمامی المان‌های قدیمی سری همچون ارتقای قابلیت‌های شخصیت اصلی، نحوه تیراندازی، روش مخفی کاری، استفاده از محیط و حیوانات برای مبارزه با دشمن‌ها و… مو به مو تکرار شده‌اند. شاید نحوه قرار گیری آنها نسبت به گذشته کمی بهبود پیدا کرده باشد و روان‌تر از قبل اجرا شود اما این چیزی نیست که از یک عنوان شماره‌دار در سری Far Cry انتظار می‌رود. اینبار در کمال تعجب سیستم شکار و استفاده از پوست حیوانات کم‌ رنگ‌تر از همیشه شده و در اکثر مواقع باید پوست حیوانات را فروخته و با پول آن تجهیزات مورد نظرتان را خریداری کنید.

البته سازندگان بازی بخش ماهی‌گیری را با جزئیات قابل توجهی اضافه کرده‌اند که شاید برای چند تجربه اول لذت‌بخش باشد اما بعد از مدتی تکراری و خسته‌کننده می‌شود. بزرگ‌ترین تغییر و ارتقا صورت گرفته در این بخش به وسایل نقلیه ارتباط پیدا می‌کند. در Far Cry 5 بعضی وسایل نقلیه زمینی و تقریبا اکثر هواپیما‌ها و هلیکوپترها مجهز به انواع مختلف مسلسل یا بمب هستند. یکی از اصلی‌ترین ضعف‌های قسمت‌های پیشین مجموعه در زمینه کلیت گیم‌پلی به همین مسئله ارتباط پیدا می‌کرد و باعث شده بود که وسایل نقلیه به جز وظیفه اصلی خود یعنی انتقال نقش دیگری در بازی نداشته باشند.

بخش دیگری که سعی شده نسبت به گذشته عمق بیشتری داشته باشد، قابلیت Guns for Hire است. در طول بازی شما با شخصیت‌های کلیدی یا NPC‌های معمولی مواجه می‌شوید که امکان قرار گرفتن در تیم پشتیبانی یا همان Guns for Hire را دارند. به جز شخصیت‌های اصلی یا برخی حیوانات خاص مثل سگ و خرس که به صورت دائمی به فهرست شما اضافه می‌شوند، گیمر اجازه دارد که از میان تعداد زیادی NPC چهارتای آنها را برای همراهی در ماموریت‌های مختلف انتخاب کند.

هرچند به واسطه پیشرفت قابلیت ذکر شده می‌توان روش‌ها و راه‌های جدیدی را برای پشت سر گذاشتن مراحل اتخاذ کرد اما معمولا هوش مصنوعی ضعیف و البته باگ‌های عجیب و غریب Guns for Hire را تبدیل به بخشی از بازی می‌کند که تنها شاید در ویدئوهای شبکه‌های اجتماعی جنبه طنز کار را یدک بکشند.

هرچند ساختار اکثر قسمت‌های Far Cry به صورت Open World طراحی شده اما دریافت و انجام ماموریت در آنها همچون اکثر بازی‌های این ژانر به صورت خطی دنبال می‌شد. گیمر اولین ماموریت داستانی بازی را انتخاب و انجام می‌دهد تا بعدی آزاد شده و در ادامه همین روند را ادامه دهد. اینبار اما سازندگان Far Cry 5 از روشی متفاوت استفاده کرده‌اند که البته لزوما نتیجه‌ای متفاوت را به همراه ندارد. زمانی که بخش ابتدای بازی را پشت سر می‌گذارید خود را در نقشه‌ای بزرگ می‌بینید که به سه قسمت اصلی زیر نظر یکی از شخصیت‌های منفی‌های داستان تقسیم شده‌اند.

در هر کدام از این مناطق تعدادی ماموریت و فعالیت برای انجام دادن وجود دارد تا به مرور میزان قدرت نیروهای مقاومت افزایش یافته و Boss منطقه یعنی یکی از برادران یا خواهر جوزف به سراغ شما بیاید. در نهایت نیز بعد از پاکسازی هر سه منطقه و شکست دادن Boss آن باید ماموریت نهایی و مقابله با جوزف را پشت سر بگذارید. کمی آشنا به نظر می‌رسد و باید بگوییم که چنین ساختاری پیش‌تر در Ghost Recon Wildlands مورد استفاده قرار گرفته بود.

در دیگر بازی Ubisoft نیز گیمر باید ابتدا چند Boss کوچک‌ را از پا در آورده و در ادامه با قرار گرفتن در مقابل یکی از شخصیت‌های منفی اصلی بازی یک منطقه از نقشه را آزاد کند. همین روال تکرار می‌شود تا در نهایت به Boss آخر بازی برسید. تنها تفاوت به وجود آمده در Far Cry 5 و دیگر بازی‌های Ubisoft در این است که شما حق انتخاب دارید که ابتدا به سراغ کدام Boss و مراحل زیر مجموعه او بروید. انتخابی که هیچ تاثیر خاصی در ساختار پیشروی بازی ندارد و تنها نقش ظاهرسازی را برعهده داشته.

هرچند اکثر ماموریت‌های اصلی از لحاظ طراحی شباهت بسیاری به یکدیگر دارند اما در این میان هستند فعالیت‌های جانبی که شاید از دید جذابیت در مرتبه بالاتری نسبت به نمونه‌های اصلی قرار گیرد. از مسابقات دیوانه‌وار گرفته تا چالش‌هایی که مطمئنا در جریان اصلی بازی اتفاق نمی‌افتند و به عنوان نکات مثبت این بخش از Far Cry 5 شناخته می‌شوند.

با وجود تمام توضیحات ارائه شده اما مطمئنا بهترین بخش از Far Cry 5 حالت دو نفره یا همان Co-Op آن است. در این حالت شما می‌توانید وارد بازی یکی از دوستان خود شده و ماموریت‌های مختلف را همراه با او انجام دهید. زمانی که ماموریت‌های معمولی بازی را در این حالت تجربه می‌کنید، موقعیت‌های جدیدی شکل گرفته و با نمایشی روبرو می‌شوید که هیچگاه به این سرگرم‌کنندگی در حال تک نفره دنبال نمی‌شود.

در این بخش نیز البته محدودیت‌های آزاردهنده‌ای همچون محدودیت برای فاصله میان دو گیمر وجود دارد که چالش‌های رقابتی را عملا بی معنی می‌کند. چالش‌هایی که در آنها باید با یکدیگر مسابقه دهید اما ایجاد فاصله زیاد میان دو گیمر باعث شکست در فعالیت مورد نظر می‌شود. در نهایت نیز باید این مسئله را نظر گرفت که تمامی فعالیت‌های شما در بازی دیگران هیچ تاثیری روی خط داستانی شما ندارد. مسئله‌ای که شاید روی ارزش بازی به صورت Co-op تاثیر منفی بگذارد.

در نهایت باید اشاره‌ای نیز به گرافیک و جلوه‌های بصری بازی کرد که مطمئنا بهترین بخش از این بسته هستند. تنها بخشی از گرافیک Far Cry 5 که نسبت به نسخه چهارم ارتقا پیدا نکرده و حتی دچار ضعف شده، افکت‌های انفجار است که به سرعت از بین رفته و بیشتر از شکل و شمایل واقعی سعی شده شبیه به جلوه‌های هالیوودی طراحی شود. به جز این مسئله Far Cry 5 در دیگر زمینه‌ها به عنوان بازی‌ای با ساختار Open World عملکرد مناسبی را از خود به جا گذاشته.

هر نقطه‌ای از دنیای بازی اکوسیستم خاص خود را داراست و می‌توان جزئیات بسیاری را در گوشه و کنار آنها دید. بزرگ‌ترین ضعف در این زمینه اما مربوط به مشکلات فنی می‌شود. مشکلاتی بارها جریان بازی را متوقف کرده و گیمر را مجبور به تکرار ماموریت‌ها می‌کنند. از گیر کردن داخل اشیا یا دیوار گرفته تا شروع نشدن سکانسی که بازی را وارد بخش بعدی می‌کند.

تمام این مسائل را کنار هوش مصنوعی فاجعه بازی قرار دهید تا متوجه شوید که قرار نیست در Far Cry 5 تجربه‌ای کاملا استاندارد و طبق اصول را پشت سر بگذارید. هوش مصنوعی طراحی شده برای دشمن‌ها در Far Cry 5 حتی نمی‌تواند به استانداردهایی نزدیک شود که در اکثر بازی‌های نسل گذشته شاهدش بودیم. از سوی دیگر موسیقی و صداگذاری بخشی از ساخته Ubisoft است که کاملا جو و پایه‌های اصلی بازی در هماهنگی قرار دارد.

شاید این تنها قسمت بازی باشد که نتوان نکته منفی خاصی را در آن پیدا کرد. در روزهایی که هیچ بازی خاصی در بازار پیدا نمی‌شد، می‌توانستید حداقل چند روزی را با Far Cry 5 سرگرم شوید اما حالا وضعیت فرق کرده و در ادامه سال به قدری بازی خوب روانه بازار می‌شود که دیگر جایی برای تجربه یک اثر تکراری و ناقص باقی نمی‌ماند که از مشکلات فنی بسیاری رنج می‌برد.

نقد و بررسی Far Cry 5

در Nex Machina خبری از داستان و حتی کوچک‌ترین پس‌زمینه‌ای در این زمینه نیست. سازندگان به‌خوبی پی برده‌اند که مخاطب‌ها برای دنبال کردن داستان به سراغ بازی آن‌ها نمی‌آیند و خود این بازی نیز جایی برای ارائه داستان ارزشمندی نیست! شمایید و لشگری از ربات‌ها که نیاز به از بین بردن دارند. این کار از زاویه ایزومتریک انجام می‌شود، در حالی که شخصیت اصلی می‌تواند در حین حرکت به هر جهتی در 360 درجه اطراف خود بدون توجه زاویه حرکتی شلیک کند. هر مرحله اصلی از چندین قسمت بسته‌شده تشکیل‌شده است که هدف از بین بردن دشمنان و حرکت به قسمت بعدی است. همان‌طور که انتظار می‌رود زمان زیادی نمی‌گذرد که بازی به Bullet Hell تبدیل می‌شود و تمام صفحه از تیر و دشمن پر می‌شود. علاوه بر اسلحه اصلی که قابلیت ارتقا (ازنظر میزان برد، زاویه شلیک و …) دارد جعبه‌هایی در برخی مکان‌ها قرار دارند که به‌صورت تصادفی اسلحه دوم در اختیار گیمر قرار می‌دهند. این اسلحه‌ها شامل لیزر، راکت، بمب انفجاری و غیره هستند و می‌توانند مبارزات را ساده‌تر کنند. قابلیت آخر و بسیار مهم، جاخالی دادن است که در حین آن کاملاً ضدضربه می‌شوید. شاید به‌جرات بتوان گفت که استفاده مناسب از این قابلیت حیاتی‌ترین عمل برای زنده ماندن است. پس از رسیدن به قسمت آخر هر مرحله، همان‌طور که انتظار می‌رود مبارزه‌ای سخت و نفس‌گیر با Boss انجام و در صورت موفقیت مرحله بعدی آغاز می‌شود.

مهم‌ترین صفتی که می‌توان به Nex Machina داد «هیجان‌انگیز» است. در کمتر از 10 دقیقه از شروع بازی آدرنالین گیمر بالا می‌رود و پایین نمی‌آید! حرکت در طول محیط، قرارگیری در مساحت کوچکی که خالی از خطر است درحالی‌که تمرکز بر مدیریت مناسب دشمنان است در لحظه‌لحظه بازی در جریان است و به‌دقت بسیار بالایی نیاز دارد. طبیعتاً با پیشرفت در مراحل دشمنان جدیدی به لشگر روبرو اضافه می‌شوند که هرکدام قابلیت خاصی دارند. برخی به‌سادگی فقط به سمت شخصیت اصلی حرکت می‌کنند، برخی فواره‌ای از تیر شلیک می‌کنند و برخی دائماً لیزری را از قسمتی به قسمت دیگر می‌فرستند. تمرکز اصلی در Nex Machina روی تلاش برای به دست آوردن بالاترین امتیاز است. در این راستا در هر قسمت انواع و اقسام اهداف جانبی قرار دارند که به بالا بردن امتیاز کمک می‌کنند. این اهداف نجات تعدادی انسان سردرگم، از بین بردن یک سری دشمن خاص قبل از فرار آن‌ها و تعداد فراوانی اهداف مخفی است. همان‌طور که انتظار می‌رود سرعت عمل در از بین بردن دشمنان و انجام اهداف جانبی ضریب دریافت امتیازها را بالا می‌برد، پس کم‌کم بهینه کردن عملکرد به هدف اصلی تبدیل می‌شود، نه‌فقط به پایان رساندن مراحل. به اتمام رساندن 5 مرحله اصلی بازی زمان زیادی نمی‌برد، شاید در بهترین حالت 2 تا 3 ساعت. البته یک مرحله مخفی نیز وجود دارد که با تمام کردن بازی بر درجه سختی Experienced آزاد می‌شود. در کنار این مراحل انواع و اقسام Challenge ها نیز در کنار درجه سختی بالا وجود دارند که دلیل خوبی برای بارها بازگشتن به بازی هستند. به‌طور کل Nex Machina در تمرین زیاد و تلاش برای کسب حداکثر امتیاز خلاصه می‌شود و این کار را به نحو احسن انجام می‌دهد.

شاید زمان کوتاه بازی نکته منفی آن برای عده‌ای محسوب شود. اگر علاقه‌ای به تلاش برای بالا رفتن در Leaderboard و افزودن امتیاز خود در هر مرحله ندارید سراغ Nex Machina نروید. به‌جز این مسئله کلی، یکی از اصلی‌ترین مواردی که بازی را سخت می‌کند و شاید زیادی سخت‌گیرانه است از دست دادن ارتقاهای سلاح پس از هر بار مرگ است. در این صورت بسیار پیش می‌آید که با پیشرفت در مرحله و افزارش درجه سختی، با هر بار مرگ کار مشکل‌تر شود. البته باز می‌توان این مسئله را به فلسفه بازی، یعنی تلاش برای پیشرفت بدون اشتباه مرتبط نمود ولی بازهم نمی‌توان انکار کرد که رسیدن به Boss و از دست دادن تمامی امکانات جمع‌آوری‌شده احساس بسیار بدی به بازیکن به دست می‌دهد.   درحرکتی تا حدی مثبت قابلیت co-op در بازی وجود دارد ولی متأسفانه فقط به حالت آفلاین. عدم قرار دادن قسمت آنلاین برای co-op  بسیار عجیب است در روزگاری که حتی بازی‌های مستقل بسیار کوچک از این قابلیت پشتیبانی می‌کنند.

گرافیک Nex Machina ازنظر بافت‌ها و انیمیشن‌ها در سطح خوبی قرار دارد و طراحی دشمن‌ها در عین پیروی از یک تم کلی، متفاوت انجام‌شده است. البته در این میان شاید انتخاب رنگ قرمز برای تمامی دشمن‌ها با توجه به ربات بودن آن‌ها تمیز دادنشان از یکدیگر را سخت کند. قسمت خیره‌کننده گرافیک ولی افکت‌های فراوان به‌کار رفته در حین مبارزات است. انفجارها، لیزرهای رنگی و درخشان و تیرهای مختلف به‌وفور وجود دارند و به مبارزات حالتی پویا و اکشن می‌دهند. هر دشمن پس از انفجار به هزاران مکعب کوچک مبدل می‌شود که به اطراف پرتاب می‌شوند. تمامی این جزییات به حدی است که صحنه جنگ در مواردی به رقص نور و ذرات مختلف مبدل می‌شود! هر دنیا تم مخصوص خود را دارد و درحرکتی جالب که شاید در شلوغی چندان مشخص نباشد، زمینه مراحل در اثر انفجار حالی بلوک مانند پیدا می‌کند که شکل ظاهری خاصی به طراحی هنری می‌دهد. حرکت دوربین در حین رفتن از قسمتی به قسمت دیگر مراحل نیز بسیار جالب است، به‌گونه‌ای که این مراحل به نظر می‌آید به‌جای سطح صاف بر روی سطوح مختلف یک‌چند ضلعی قرار دارند و شخصیت اصلی برای رسیدن به قسمت بعدی در هوا و در زوایای گوناگون به پرواز درمی‌آید. همان‌طور که انتظار می‌رود، صداگذاری بازی منحصر به موسیقی‌های پرشور و افکت‌های مختلف انفجار و شلیک سلاح‌هاست. در کنار این صدای رباتیک مؤنثی نیز کلماتی چند بیان می‌کند و برداشتن سلاح‌ها و یا آیتم‌های مختلف و نجات انسان‌ها را اعلام می‌کند. موسیقی Nex Machina که از مهم‌ترین بخش صداگذاری آن حساب می‌شود به‌خوبی کار خود را انجام می‌دهد، آهنگ‌های سریع و هیجانی کاملاً با حس و حال گیم پلی هماهنگ هستند و مهم‌تر از همه تکراری نمی‌شوند. این عدم تکرار با توجه به بارها و بارها طی کردن مراحل برای رسیدن به امتیاز بالاتر بسیار مهم است که خوشبختانه به آن توجه شده است.

Nex Machina بازی‌ای بسیار متمرکز و بدون شاخ و برگ اضافه است. سازندگان آن می‌دانسته‌اند چه می‌خواهند و وظیفه خود را به‌خوبی به انجام رسانده‌اند. از امتحان این بازی، حتی اگر چندان به بازی‌های آرکید علاقه ندارید پشیمان نمی‌شوید. البته قبل از این کار باید بدانید که آمدن به سراغ Nex Machina فقط با نیت یک‌بار تمام کردنش سبب سرخوردگی می‌شود. هدف اصلی تلاش دوباره و دوباره برای مسلط شدن به مکانیک‌ها و مراحل مختلف و رسیدن به امتیازهای بالا و بالاتر است. اگر با این مسئله مشکلی ندارید، Nex Machina یکی از بهترین بازی‌های شوترهای موجود است که کمک بسیاری به بالا رفتن سطح آدرنالین شما می‌کند.

[mks_button size=”small” title=”Nex Machina به صورت رسمی توسط سازنده برای نقد در اختیار VGMAG قرار گرفت.” style=”squared” url=”” target=”_blank” bg_color=”#dd3333″ txt_color=”#FFFFFF” icon_type=”fa” nofollow=”1″] تریلر معرفی Nex Machina ]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-nex-machina/feed/ 0