بعد از حضور این گروه دیوانه و محبوب در عناوین مختلف، اصلا دور از انتظار نبود که بالاخره روزی نوبت آن‌ها، برای حضور در یک عنوان اختصاصی فرا خواهد رسید. شرکت مارول که پیشتر با همکاری شرکت Square Enix عنوان Avengers را ساخته بود، اینبار در ادامه همان همکاری، اما با دستان شرکت Eidos، سازنده سری Deus Ex اقدام به ساخت و انتشار این عنوان کردند.

در نمایش‌های اولیه‌ای که از بازی مشاهده کردیم، و بعد از تجربه تلخی که از Avengers داشتیم، امیدها را در نطفه خفه کرده و منتظر تجربه نهایی بازی ماندیم؛ اما خبر خوش این بود که این عنوان بر خلاف Avengers، تماما آفلاین و تک نفره خواهد بود!

طبق سنت همیشگی بهتر است از بخش شخصیت پردازی و داستان شروع کنیم، زیرا شاید بتوان گفت قدرتمندترین بخش این بازی همین است! شرکت Eidos تصمیمی مشابه شرکت Insomniac که با عنوان Spider Man گرفت بود گرفته و سعی کرده دنیای مخصوص خود را، بدون بهره‌گیری از فیلم‌ها و کامیک‌بوک‌ها بسازد که باید گفت تصمیم کاملا بجا و درستی بوده است.

اعضای محافظان کهکشان همگی شخصیت‌پردازی فوق‌العاده‌ای را از خود نشان می‌دهد و صداپیشگان این کاراکترها در این امر نقش اصلی را ایفا می‌کنند. شاید اغراق نکرده باشم اگر بگویم که تقریبا نصف گیم‌پلی بازی را دیالوگ‌هایی تشکیل داده که تمامی ندارند! اما این جمله به معنی بود بودن این امر نیست، بلکه از نقاط قوت آن محسوب می‌شود.

چه در کات‌سین‌ها و چه در حین گشت و گذار و مبارزه، کاراکتر‌ها برای لحظه‌ای ساکت نشده و در هر ثانیه و هر اتفاقی که رخ می‌دهد، چیزی برای گفتن و نظر دادن دارند! از سوی دیگر سیستم انتخاب دیالوگ از بخش‌های قدرت‌مند این عنوان محسوب می‌شود، بخصوص اینکه در بعضی مواقع و در بین درگیری لفظی باید سریعا دیالوگ خود را انتخاب کنید و در عین حال به چرت و پرت‌های اطرافیان گوش فرا دهید، که لحظات دشواری را برایتان رقم خواهد زد!

اگر قبلا عنوان Oxenfree را تجربه کرده باشید متوجه شده‌اید که با چه نوع انتخاب دیالوگی طرف هستیم. داستان بازی با اینکه ساده‌است اما جذابیت خود را تا پایان حفظ می‌کند و به لطف سیستم دیالوگ‌ها، به احتمال زیاد بعد از اتمام آن، برای تجربه دیگر انتخاب‌ها سری به بازی زده و از نو آن را شروع خواهید کرد؛ زیرا بعضی از این انتخاب‌ها تاثیرات هرچند کوچکی را در روند گیم‌پلی ایجاد می‌کنند.

در بخش گیم‌پلی بازیکن فقط کنترل Star Lord را در اختیار دارد اما بصورت همزمان می‌تواند دستورات را به دیگر اعضای گروه داده و از قدرت‌های آن‌ها در مبازرات بهره گیرد. گروت می‌تواند دشمنان را در جای خود اسیر کند، گامورا و درکس با ضربات چاقو و سنگین دمیج بالایی را به دشمنان وارد می‌کنند و راکت با رها سازی بمب‌های کوچک، می‌تواند در آن لحظه دشمن‌های کوچکتر را از صفحه محو کند.

شاید ضعیفت‌ترین شخص این گروه استارلورد باشد! شما فقط می‌توانید از سلاح گرم استارلورد استفاده کنید و میزان تخریب این تیرها بشدت پایین هستند و شما را مجبور به استفاده از قدرت‌های دیگر هم‌تیمی‌هایتان می‌کند. به نظر می‌رسد این یک تصمیم استراتژیک برای تیم سازنده بوده تا بازیکن به تنهایی نتواند همانند یک ماشین کشتار از پس دشمنان برآید و به اجبار از دیگر اعضای تیم نیز کمک بجوید.

هر کاراکتر تا پایان بازی حدود 4 قدرت مختلف را می‌تواند بدست آورد اما نکته منفی‌ای که در این میان وجود دارد، قفل بودن نیمی از آن‌ها تا نیمه‌های بازی است. و این قدرت‌ها بهترین‌های این شخصیت‌ها هستند! همین امر باعث می‌شود تا حداقل تا نیمه بازی گیم‌پلی بازی بشدت تکراری شده و گاها نیز می‌تواند شما را خسته کند.

هرچند بعد از ازاد سازی این قدرت‌ها، باز هم حس تکرار می‌تواند به سراغتان بیاید. متاسفانه این قضیه بزرگترین نکته منفی این عنوان است که نمی‌تواند به راحتی از کنارش گذشت. دشمنان نیز با اینکه تنوع خوبی از نظر ظاهری و سبک مبارزه دارند اما علاجی بر این درد نمی‌شوند.

در سوی دیگر گرافیک بسیار چشم‌نواز این بازی را داریم که از نظر هنری کار تیم‌هنری را می‌توان تحسین کرد. محیط‌ها و سیاره‌های عجیب با رنگ‌بندی‌های شاد و عجیب‌تر، یکی از بهترین دنیاهای تخیلی‌ای که تا کنون دیده‌ایم را خلق کرده است. با اینکه محیط‌ها بزرگ به نظر می‌رسند اما تمامیت عنوان خطی است و گشت و گذار آزاد در همه‌جای محیط وجود ندارد.

گشت و گذار‌ها صرفا محدود به یافتن چندین گوشه مخفی و حل معماهای ساده با استفاده از قدرت هر یک از اعضای تیم، برای یافتن اسکین و یا متریال‌های ارتقا است. از نظر تکنیکی این عنوان برروی کنسول‌های نسل جدید و از نظر بصری بسیار زیبا به نظر می‌رسد اما محدودیت میزان رزولوشن به Full HD در حالت 60 فریم، به مذاق خوش نمیاد!

به علاوه اینکه انیمیشن‌ها بشدت خشک هستند و شمای خوبی را از نظر بصری بوجود نمی‌آورند. بهتر است اشاره‌ای هم داشته باشیم به بخش موسیقی‌های لیسانس شده دهه‌های 80 که در حین مبارزات پخش می‌شوند و می‌تواند تا حدودی از بار سنگین تکراری بودن این بخش را برایتان کم کند.

کلام آخر

عنوان Marvel’s Guardians of the Galaxy با اینکه در هیچ یک از بخش‌های اصلی چیز جدید و انقلابی‌ای را ارائه نمی‌دهد، اما با کنارهم قرار دادن اکشن هرچند ساده و داستان و سیستم دیالوگ‌های جذاب و مهمتر از همه، کاملا سینگل‌پلیر و خطی بودن، یادآور دوران طلائی عناوین تک‌نفره باشد. این عنوان ثابت کرد می‌تواند هنوز هم از عناوین تک‌نفره و اکشن، بدور از هرگونه خدمات آنلاین لذت برد!

نقد و بررسی بازی Guardians of the Galaxy روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

Marvel’s Avengers به دو بخش داستانی تک‌‌نفره و چندنفره تقسیم می‌شود. هرچند از همان ابتدا می‌توانید وارد بخش چندنفره شوید اما به علت لو رفتن داستان و محیط‌ها، بازی به شما پیشنهاد می‌دهد تا در ابتدا بخش کمپین را به پایان برسانید. کمپینی که حدودا 15 ساعت از وقت شما را خواهد گرفت. داستان از جایی آغاز می‌شود که در شرکت Shields تصمیم گرفته تا فستیوال و مسابقه‌ای برای طرفداران گروه اونجرز در نظر بگیرد و نام آن را A-Day گذاشته است.

مردم عادی از همه جای دنیا برای شرکت در این فستیوال که برروی عرشه بزرگ اونجرز انجام خواهد گرفت گردهم آمده‌اند. یکی از این افراد نوجوانی به نام Kamala است به واسطه شرکت در مسابقه بهترین کامیک نوشته شده توسط طرفداران در این رویداد حضور می‌یابد.

سازنده سعی دارد در چندین ساعت ابتدایی کمپین شما را با این کاراکتر، که بعدها به یک ابرقهرمان تبدیل خواهد شد، آشنا کند و در البته در این کار نیز موفق بوده است و تصمیم آن‌ها برای تمرکز بر روی شخصیتی که تا کنون در دنیای سینمایی مارول حضور نداشته، انتخابی درست بوده است؛ زیرا دیگر اعضای اونجرز را حالا بعد از فیلم‌های متعدد که طی 10 سال روانه گیشه‌ها شدند، بخوبی می‌شناسیم.

دقیقا زمانی که همه چیز به خوبی و خوشی پیش می‌رود ناگهان انفجارهای متعدد برروی پل Golden توجه اونجرز را به خود جلب کرده و آن‌ها سریعا خود را به محل حادثه می‌رسانند؛ بی‌خبر از انکه این تنها یک دسیسه برای این گروه ابرقهرمان است و اتفاق اصلی بر روی عرشه و با انفجار منبع اصلی آن بوقوع خواهد پیوست. در پی این انفجار تعداد کثیری از انسان‌های معمولی به همراه کاپیتان آمریکا (به ظاهرا!) جان خود را از دست می‌دهند و بازماندگان حادثه نیز، به علت به تله افتادن در موج انفجار که با یک انرژی خاصی همراه بود، صاحب قدرت‌های عجیب و غریبی می‌شوند.

بدین صورت دولت گروه اونجرز را باعث و بانی این اتفاقات دانسته و آن را منحل می‌کند. در نبود آن‌ها گروهی به نام AIM با مدیریت Tarleton که بعدا تبدیل به MODOK خواهد شد، و پیشتر برای Shields کار می‌کرد اوضاع را بدست گرفته و ادعا می‌کنند که در حال ساخت درمانی برای اتفاقات اخیر هستند اما داستان جور دیگری پیش خواهد رفت. همانطور که بالاتر گفته شد پی‌ریزی داستان کمک بسازی در شناخت کاراکتر کامالا (Miss Marvel) که یکی از قربانیان حادثه A-Day است، به ما می‌کند و همانطور که حدس زده‌اید داستان بخش تک‌نفره حول محور این کاراکتر و تبدیل شدن اون به یک ابرقهرمان می‌چرخد.

حالا او وظیفه دارد تا با پیدا و متقاعد کردن اونجرزها، دوباره آن‌ها را گرد هم آورده و به مبارزه با AIM برود. از آنجایی که پیشتر دیگر قهرمانان را از فیلم‌های سینمایی می‌شناختیم، تقریبا نیازی به توضیح پیشینه هیچ‌کدوم از آن‌ها نیستیم اما تغییر چهره تمامی این کاراکترها در ابتدا می‌تواند کمی آزار دهنده باشد.

از سوی دیگر صداپیشگی اشخاصی مثل «تروی بیکر» در نقش دکتر بنر (هالک) و «نولان نورث» در نقش آیرون‌من، به این تغییرات دامن زده و به شخصه تا همین لحظه نتوانسته‌ام با آن‌ها ارتباط برقرار کنم. زیرا هربار که دکتر بنر شروع به سخن گفتن می‌کند، ناخدآگاه به دنبال اثری از «جول» در تصویر خواهید گشت! از سوی دیگر نولان نورث بشدت یادآور «ناتان دریک» است و این شباهت‌ها تمامی ندارند.

شاید بخش اصلی و مهم این عنوان گیم‌پلی آن باشد. وجود چندین کاراکتر و ابرقهرمان مختلف، نیازمند گیم‌پلی‌ای خاص برای هرکدام از آن‌هاست، اما… همه چیز آنگونه که در نظر دارید پیش نخواهد رفت. پایه و اساس گیم‌پلی تمرکز بر فشردن دو دکمه‌ی ضربات سبک و سنگین دارد و این مهم در بین تمامی کاراکترها مشترک است. با اینکه هر کدام از ابرقهرمانان ما قابلیت‌های خاص خود را دارند، اما تقریبا 90% گیم‌پلی حول محور همین فشردن دو دکمه و گاهی فشردن دکمه سوم برای جاخالی دادن خواهد بود.

کاراکترهای آیرون‌من و ثور می‌توانند در هوا معلق شوند و در عوض دیگر کاراکترها می‌توانند از لبه‌ درختان و میله‌ها گرفته و خود را مثل مرد‌عنکبوتی به جلو پرتاب کنند. هر کاراکتر 3 قدرت مخصوص به خود را نیز دارد که در مواقع دشوار می‌تواند به کمکتان بیاید. اما همانطور که گفته شد، کلیت بازی و البته چیزی که ترجیح خواهید داد فشردن و به اصطلاح Buttom Smashing دو دکمه خواهد بود.

قابلیت ارتقا و باز کردن قابلیت‌های مختلف و جدید برای هرکاراکتر نیز در نظر گرفته شده اما باز هم رغبتی به استفاده از آن نیست و حتی بعضی از آن‌ها به واسطه انیمیشن‌هایی که به آرامی انجام می‌گیرند، در شلوغی جنگ قابل استفاده نیستند زیرا دشمن با زدن کوچکترین مشتی به شما، ضربه شما را کنسل خواهد کرد. همین امر باعث خواهد شده تا با یک گیم‌پلی بشدت تکراری و ساده طرف باشیم که تنوع آن تنها در موارد معدود و بی استفاده خلاصه می‌شود. از سوی دیگر دشمنان تکراری بازی را داریم که تقریبا همگی ربات‌ هستند.

این‌ها ارتش Modok هستند که به واسطه هوش‌مصنوعی و قدرت‌های خاصی به جنگ شما آمده‌اند. بعد از سپری کردن چند مرحله، به علت شباهت همه آن‌ها و سیستم مقابله تکراری با آن‌ها بشدت حوصلتان سر خواهد رفت. صحبت از مراحل شد. باید گفت که طراحی مراحل این بازی، برای عنوانی که در سال 2020 و توسط شرکت‌هایی نظیر Crystal Dynamics و Eidos Montreal ساخته شده، یک افتضاح مطلق است. مراحل خطی که در بخش داستان آن‌ها تجربه می‌کنید وضعیت تقریبا بهتری به نسبت به مراحل به ظاهر Open World دارند اما باز هم در حد استاندارهای روز ظاهر نمی‌شوند.

مراحل Open World وضعیتی بشدت اسفناک دارند و کاملا مشخص است که بی‌هدف و بدون هیچ زحمت اضافی‌ای طراحی شده‌اند. مرحله را از نقطه A شروع می‌کنید و در یک دشت و بیابان بدون جزئیات و بی‌هدف به سمت نقطه B می‌روید و با مبارزه با ربات‌های تکراری، وارد یکی از ساختمان‌های AIM شده و با انجام کارهای تکراری دیگر مثل خراب کردن کلید‌ها و حل پازل‌هایی که برای افراد 5 ساله طراحی شده، آزمایشگاه AIM را فتح کرده به خانه باز می‌گردید. از آنجایی که این بازی سعی کرده در سیستم گیم‌پلی خود المان‌هایی از عناوینی نظیر Destiny قرض بگیرد، پس باید انتظار یک عنوان MMO با قابلیت Loot داشت.

باید گفت که سازنده در این قسمت نیز کوتاهی کرده و لوت‌ها و لباس‌هایی که بدست خواهید آورد، با اینکه به بالا رفتن قدرت‌ها و سطح کاراکترتان کمک می‌کند، اما هیچ تاثیری بر ظاهر او نداشته و حس اینکه لباس‌های نامرئی بر تن آن‌ها می‌کنید به شما دست خواهد داد. همین امر باعث می‌شود این بخش از گیم‌پلی به طور کلی به جد گرفته نشده و هر از گاهی و در زمان نیاز برای یک مرحله که نیازمند سطح بالاتری است، سری نیز به آنجا زده و قطعات مختلف را بصورت اتوماتیک به تن کاراکترتان بپوشانید! البته شما می‌توانید ظاهر کاراکتر خود را با استفاده از لباس‌های از پیش طراحی شده تغییر دهید.

اگر به بطن گیم‌پلی و چیزی که سازندگان در سر می‌پروراندند برویم، می‌توانیم دورنمایی از آن چیزی که آن‌ها قصد پیاده کردنش را داشتند برسیم، اما ظاهرا تیم سازنده موفق نشده آن را به خوبی اجرا کنند؛ گیم‌پلی با اینکه جذابیت خاص خود، به واسطه تجربه بازی با ابر قهرمانان مختلف را دارد، اما همانطور که گفته شد می‌تواند تکراری شود و این تکراری شدن در بخش چندنفره بیشتر به چشم می‌خورد. بعد از به پایان رساندن کمپین، حالا می‌توانید با دیگر بازیکنان بصورت چهارنفره وارد ماموریت‌های مختلفی شوید که تقریبا همان مراحلی است که در کمپین نیز آن‌ها را تجربه کرده بودید.

هدف کلی نیز باز تکرار همان کارهایی که قبلا تجربه‌اش را داشته‌اید. البته اگر سرورهای بازی به شما اجازه لذت بردن از آن‌ها را بدهند. خیلی از مواقع به علت مشکلاتی که در بخش آنلاین با آن مواجه بودیم، دشمنان ظاهر نمی‌شدند و یا ماموریت انجام نمی‌گرفت. دقیقا همان مشکلاتی که در بتای این عنوان نیز نظیر آن‌ها را دیده بودیم. در قسمت چندنفره چندین ماموریت مختلف وجود دارد که در حقیقت زیاد هم متفاوت نیستند. بعضی از آن‌ها تکرار همان کارهایی که در کمپین انجام دادید.

ماموریت Vault حل کردن پازل‌های احمقانه برای دسترسی به خزانه است و ماموریت‌های Hive که همان ماموریت‌های معمولی است که کمی بیشتر از مراحل معمولی به طول می‌انجامند! همانطور که قبلا نیز اشاره شد طراحی مراحل و ساختمان‌ها و آزمایشگاه‌های AIM تقریبا همگی مشابه هستند و چیز جدیدی در آن‌ها پیدا نخواهید کرد.

در بخش گرافیکی باید گرفت که این بازی با نوسان زیادی روبرو است. هستند محیط‌هایی که گرافیک و کیفیت قابل قبولی از خود ارائه می‌دهند اما در مقابل مراحلی را داریم که به بدترین شکل ممکن طراحی شده‌اند و بافت‌هایی که در مناظر دور دست می‌بینید، یادآور عناوین PS2 هستند! کیفیت بافت‌ها تعریف آنچنانی‌ای ندارند و مشکلات دیگری نظیر Motion Blur بسیار زیاد (نسبت به بتا کمتر شده است) که در پی آن افت‌فریم‌های وحشتناکی را شاهد بودیم مجال لذت بردن از صحنه مبارزات شلوغ را از ما گرفتند.

جالب اینکه کیفیت کلی تکنیکی و گرافیکی بازی در کات‌سین‌ها به مراتب بالاتر هستند و شاهد جزئیات بسیار بیشتری از کاراکترها و محیط هستیم. بماند باگ‌های تکنیکی و بیشماری که هرچند مشکل خاصی برای پیشبرد بازی برایتان ایجاد نمی‌کنند اما می‌توانند صحنه‌های شاد و سرگرم گننده‌ای را برایتان رقم بزنند!

از آنجایی که این عنوان برای کنسول‌های نسل بعدی نیز منتشر خواهد شد، حس اینکه سازندگان تمرکز خود را بر روی نسل بعد گذاشته‌اند به ما القا شد و پیش‌بینی می‌شود که کیفیت این بازی برروی کنسول‌های نسل بعدی به مراتب بهتر باشد. در ضمن طبق اعلام رسمی، شما می‌توانید نسخه نسل کنونی خود را بصورت مجانی به نسل بعد ارتقا دهید.

در آینده بسته‌های الحاقی نیز برای بازی منتشر خواهد شد که به گفته شرکت سازنده مجانی خواهند بود. این بسته‌ها شامل کاراکترهای جدید با داستانی منحصر به فرد خواهند بود که امیدواریم از کیفیت بهتری بهره ببرند و گیم‌پلی آن‌ها خاص‌تر از آن چیزی که هست باشد!

کلام آخر

نمیتوان به حتم Marvel’s Avengers را عنوانی بد در نظر گرفت اما نمی‌توان از آن به عنوان بازی خوب نیز یاد کرد. بخش کمپین به تنهایی می‌تواند شما را تقریبا سرگرم کند اما بعد از آن و بخش مولتی‌پلیر و تکراری بودن بشدت بالای کارهایی که انجام می‌دهید ارزش این بازی را کمتر می‌کند. گیم‌پلی با وجود سادگی و تکراری بودن، پتانسیل تبدیل شدن به یک بازی سرگرم کننده را داراست اما تمامی این‌‌ها بستگی به سازنده و بروزرسانی‌هایی که در آینده منتشر خواهند کرد، دارد.

احتمال دارد با انتشار کنسول‌های نسل بعدی و بروزرسانی‌های بیشتر، Marvel’s Avengers بتواند جایگاه خود را به بالاتر از چیزی که هست برساند و طرفداران این دنیای جذاب بتوانند ساعت‌ها از آن لذت ببرند.

نقد و بررسی بازی Marvel’s Avengers روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

وی جی مگ: 18 دقیقه از گیم پلی بازی Marvel’s Avengers که قبلا به اسم Avengers Project شناخته می شد در گیمزکام 2019 نمایش داده شد که می توانید آن را در ادامه مشاهده کنید.

این بازی action-adventure توسط Crystal Dynamics و Eidos Montréal در حال توسعه و ساخت است و توسط Square Enix نیز منتشر می شود. همانطور که احتمالا می دانید این بازی بر اساس کامیک بوکهای Marvel ساخته می شود و گروهی از قهرمانان دنیای مارول در آن حضور دارند که بنام انتقام جویان یا Avengers شناخته می شوند.

این بازی قرار است برای  Microsoft Windows و PlayStation 4 و Xbox One منتشر شود و همچنین برای سرویس استریم Google Stadia نیز در دسترس خواهد بود. پانزدهم ماه May سال 2020 تاریخی ست که برای عرضه این بازی در نظر گرفته شده یعنی دقیقا بیست و ششم اردیبهشت سال 1399.

حدود 18 دقیقه از گیم پلی این بازی را مشاهد کنید و نظرتان را در باره این بازی با ما در میان بگذارید.

کم کم به اوج شلوغی عرضه بازیها نزدیک می شویم و استارت این شلوغی با بازی های Spider-Man و Shadow of the Tomb Raider زده شد. اسپایدر من هفته گذشته منتشر شد و نیم ساعت این بازی را می توانید روی سایت مشاهده کنید. و حالا تیم وی جی مگ با نیم ساعت از گیم پلی بازی Shadow of the Tomb Raider در خدمت شماست. بازی ای که به نظر آخرین قسمت از این سری بازیست و هنوز برنامه ای برای آینده این بازی در دسترس نیست. این شما و این Shadow of the Tomb Raider Gameplay.

چهاردهم سپتامبر یعنی دیروز تاریخ عرضه رسمی بازی Shadow of the Tomb Raider بوده. این بازی پند روز زودتر از عرضه در بازار ایران موجود بود و تیم وی جی مگ نیز این بازی را تهیه کرد. Shadow of the Tomb Raider ساخته Eidos Montréal است که توسط Square Enix منتشر شده است و به گفته سازندگان این پایان راه Lara Croft در این سری از بازی ست. هنوز کمپانی Eidos در مورد آینده این بازی توضیحی نداده است. البته نمرات قابل قبول این بازی شاید ادامه راه را برای ساخت نسخه های جدید باز کند. متای این بازی روی PS4 عدد 78 است که این نمره با توجه به نمره ضعیف و مغرضانه‌ی 40 سایت تلگراف به دست آمده و این در صورتیست که نمره این بازی روی XBOX One عدد 83 است.

داستان این بازی در ادامه ماجراجویی های لارا کرافت در کشف و گشت و گذار در مقبره های قدیمی ست و ادامه ای بر نسخه Rise of the Tomb Raider است. گرافیک بازی نسبت به نسخه قبلی کمی بهبود پیدا کرده ولی آنچنان که باید و شاید گیمر را تحت تاثیر قرار نمیدهد. همچنین گیم پلی بازی تقریبا همانند بازی قبلی ست و لارا با همان مکانیک بازی قبل در بازی پیش می رود. این بازی برای PC و XBOX One و PS4 عرضه شده است و هم اکنون می توانید آن را در بازار تهیه نمایید. همراه وی جی مگ باشید با نیم ساعت از گیم پلی Shadow of the Tomb Raider.

دانلود

در یوتیوب مشاهده کنید

گمشده در میان سال‌ها

اگر از طرفداران قدیمی سری Hitman باشید کمابیش با داستان مامور 47 آشنا هستید. مامور 47 یک فرد شبیه‌سازی شده است که توسط یک دکتر دیوانه طراحی شده و هیچ کاری را بهتر از آدم‌کشی بلد نیست. گرچه در طول این سری دکتر دیوانه داستان دچار خشم مامور 47 شده و در انتها نابود می‌شود اما شاید تمام داستان به همین جا ختم نمی‌شود. در فصل اول Hitman شاهد ارائه داستان از بعدی دیگر هستیم. همه ما بر این خیال بودیم که مامور 47 یک آدم شبیه‌سازی شده است اما در واقعیت داستان به شیوه‌ای دیگر پیگری شده بود. شاید صحبت کردن با جزئیات بیشتر در این مورد باعث فاش شدن جزئیات داستانی بشود پس زیاد به این مقوله نمی‌پردازیم. شاید بزرگترین نقطه ضعف Hitman روایت داستان آن باشد. درست است که در بازی‌های قبلی این سری نیز شاهد روایتی کوجیمایی از داستان نبودیم اما شاید سردرگمی کمتری در داستان نسبتا سری ساده وجود داشت. فلش بک موجود در ابتدای بازی کمی گیمر‌ را گیج خواهد کرد و به نوعی گیمر زمان رخ دادن اتفاقات در خط زمانی داستان Hitman را گم می‌کند. در بین هر مرحله کات‌سین‌هایی پخش می‌شود که قصد توضیح اتفاقات رخ داده در مراحل را دارند که چندان نیز موفق عمل نکردند. برای کسانی که اولین بار Hitman را تجربه می‌کنند این بازی می‌تواند هزارتویی از دیالوگ‌های بی معنی و کات‌سین‌های نه چندان زیبا باشد. اگر هم از کسانی باشید که به داستان سری تسلط کافی دارید تقریبا تا پیچش‌های داستانی 2 قسمت آخر نکته جدید و جذابی از بازی درک نمی‌کنید و فقط دوست دارید تا از گیم‌پلی بسیار زیبای آن لذت ببرید. به نظر io Interactive می‌توانست در انتخاب داستان یا حتی در شیوه روایت آن دقت بیشتری به خرج دهد چون گنگ بودن داستان در Hitman The Complete First Season واقعا ضربه بزرگی به پیکره بازی وارد کرده است.

قاتلی خاموش

گیم‌پلی بازی‌های Hitman همیشه وجه متمایز کننده آن با دیگر بازی‌های سبک مخفی‌کاری بود. آزادی عمل در این سری از روز‌های اول، ویژگی اصلی به شمار می‌رفت و با هر بار عرضه نسخه جدید این ویژگی اوج می‌گرفت. شاید نقطه اوج این ویژگی را در نسخه چهارم یا همان Blood Money شاهد بودیم. گرچه Absolution که در اواخر عمر نسل گذشته کنسول‌ها عرضه شد تقریبا تمام آرمان‌های سری Hitman را زیر پا گذاشت. گیم‌پلی خطی و استفاده از ویژگی‌های نه چندان جالب باعث شده بود که قاتل دوست‌داشتنی ما از روز‌های اوجش فاصله بگیرد اما باید بگویم که فصل اول Hitman آغازی دوباره برای این اثر به شمار می‌رود. این بازی تمام آن چیزی که گیمر برای ندیده شدن در محیط را نیاز دارد، در اختیار او قرار می‌دهد. همانطور که قبلا هم اشاره کردیم ساختار بازی قسمت به قسمت است و حالا که این اثر به صورت کلی منتشر شده، شاهد 6 مرحله در بازی خواهید بود. در این اثر سعی شده تا با استفاده از یک مرحله آموزشی نکات و ویژگی‌های بازی به گیمر آموزش داده شود. متاسفانه ویژگی نه چندان محبوب Instinct هنوز در بازی حضور دارد و گیمر می‌تواند صرفا با فشار دادن یک دکمه تقریبا تمام افراد دور و اطرف خود پشت دیوار را مشاهده کند. حتی با استفاده از این قابلیت گیمر می‌تواند هدف‌های خود را به رنگ قرمز در هر جای نقشه مشاهده کند. این ویژگی کمی بازی را آسان کرده است و می‌تواند تجربه کلی بازی را آسان‌تر کند. هوش مصنوعی بازی نسبت به نسخه‌های قبلی بسیار بهتر عمل کرده و تقریبا تمامی اعمال شما مورد توجه شخصیت‌های غیر قابل بازی قرار می‌گیرد. این ویژگی باعث می‌شود که گیمر نتواند به راحتی نسخه‌های قبلی از کلت‌های خود که مجهز به صدا خفه‌کن هستند، استفاده کند. صدای شلیک می‌تواند بسیار راحت شخصیت‌های موجود در محیط اطراف را خبردار کند. در این صورت اگر قصد انجام بازی به صورت مخفی‌کاری را دارید باید با قوانین Hitman بازی کنید. هدف اصلی این است که هیچ اثری از شما در بازی پیدا نشود و شما با کمترین مقدار خطا هدف‌های خود را نابود کرده و فرار کنید مثل اینکه مامور 47 هیچگاه در آنجا حضور نداشته. برای انجام اینکار موقعیت‌های فراوانی در بازی وجود دارد. شاید یکی از ویژگی‌های نه چندان محبوب این بازی قسمت فرصت‌ها (Opportunities) باشد. در این قسمت فرصت‌های کلی و مهم برای نابود کردن هدف‌ها کاملا در دسترس شما قرار می‌گیرد که بازی را تا مقدار بسیار زیادی آسان خواهد کرد. نقشه‌های هر مرحله مربوط به فصل اول Hitman چند لایه و با موقعیت‌های فراوانی طراحی شدند و آشنا شدن به آنها وقت زیادی را طلب می‌کند. پیاده سازی نقشه درست و اجرای آن برای کسب امتیاز بسیار خوب کاری بسیار دشوار و در انتها برای دوست‌داران این سری بسیار لذت بخش است. گرچه امکان استفاده از این ویژگی اجباری نیست اما باز هم روی تجربه کلی بازی حتی برای تازه‌واردان تاثیر منفی خواهد گذاشت. در سری Hitman شما مجبور بودید با آزمایش و خطا راه درست خود را پیدا کرده و شاید بعد از ده‌ها بار بازی کردن به امتیاز دلخواه خود برسید، اما حالا فصل اول Hitman می‌تواند کاری که که شما با کمترین دردسر در بازی پیشرفت کرده و بازی را تمام کنید. در مورد میزان تنوع موجود در بازی برای پیاده‌سازی نقشه‌های مختلف برای نابودی هدف‌ها باید گفت که فصل اول Hitman تقریبا بی همتاست! موقعیت‌های موجود در بازی برای رسیدن به هدف و نابود کردن آنها به شیوه‌های مختلف آنقدر زیاد است که می‌شود هر مرحله را به ده نوع مختلف به پایان رساند. این تنوع باعث می‌شود که ارزش تکرار بازی بسیار بالا باشد و گیمر‌هایی که از این نوع بازی لذت می‌برند بتوانند مدت زمان بسیار زیادی به تکرار مراحل بپردازند و هر بار با شیوه‌ای جدید به کار خود ادامه دهند. سیستم امتیاز دهی و یا همان Leaderboard در بازی وجود دارد و گیمر در صورت اتصال به اینترنت می‌تواند امتیاز خود را با همه افرادی که این بازی را تجربه کردند مقایسه کرده و حتی برای کسب مقام نخست تلاش کند. سیستم امتیازدهی نیز یکی دیگر از مواردی است که می‌تواند ارزش تکرارپذیری بازی را افزایش دهد. همانطور که می‌دانید قسمت Contracts در نسخه قبلی یعنی Absolution معرفی شد که یکی از بزرگترین نقاط مثبت آن بود. گیمر‌ها می‌توانستند مراحل مورد نظر خود را طراحی کرده و به اشتراک بگذارند و با این شیوه مهارت یکدیگر را به چالش بکشند. باید بگوییم که بخش Contracts بازهم در فصل اول Hitman حضور دارد. بخش Contracts بدون شک یکی از بهترین ویژگی‌ها برای دوست‌داران Hitman است که می‌توانند هر روز با ماموریت‌های جدید مهارت خود را به چالش بکشند.

گریزان از دست 47

یکی از ویژگی‌هایی که در فصل اول Hitman مورد استقبال قرار گرفته قسمت Elusive Target یا همان هدف‌های فراری است. از زمان عرضه بازی هر چند هفته یکبار، فرد یا افرادی در قالب مرحله‌های Elusive Target در اختیار گیمر‌ها قرار خواهند گرفت. این مرحله‌ها دارای محدودیت زمانی چند روزه هستند. با ورود به این مرحله‌ها فقط توضیحات کوچکی در مورد هدف به گیمر داده شده و او باید با استفاده از راهنمایی انجام شده هدف یا اهداف خود را پیدا کرده و در نهایت نابود کند. همچنین استفاده از قابلیت Instinct برای پیدا کردن اهداف در این نوع مراحل غیر فعال است که می‌تواند این نوع مراحل را بیش از پیش دشوار کند. بعد از به اتمام رسیدن مدت زمان چند روزه، این مراحل دیگر هیچوقت در دسترس نخواهند بود. اگر نتوانید این اهداف را در زمان مشخص شده نابود کنید، دیگر هیچوقت این فرصت را نخواهید داشت. مراحل Elusive Target یکی از بهترین ویژگی‌های اضافه شده به فصل اول Hitman است.

یک نسل رو به جلو، گرافیک در دنده خلاص

در زمان عرضه بازی‌هایی مثل Hitman Blood Money و یا Hitman Absolution شاید این دو بازی بهترین گرافیک زمان خود را ارائه نکردند اما همچنان جز بازی‌های با گرافیک بسیار خوب به شمار می‌رفتند. این امر در مورد فصل اول Hitman صدق نمی‌کند. در ساخت بازی از موتور Glacier استفاده شده است. Absolution نیز با موتوری به همین نام ساخته شده بود. در حال حاضر مشخص نشده که آیا فرآیند ساخت فصل اول Hitman با استفاده از همان موتور قدیمی بدون هیچ بروزرسانی انجام شده یا خیر اما پیشرفت خاصی نسبت به Absolution در قسمت گرافیکی بازی شاهد نیستم. گرافیک فصل اول این اثر اصلا در حد و اندازه بازی‌های امروزی نیست. مشکلات فنی در بازی به تعداد زیاد مشاهده می‌شود. اول از همه باید اشاره کرد که بافت‌ها در بازی کیفیت چندان مطلوبی ندارند و حجم آنها اصلا با بازی‌های روز قابل مقایسه نیستند. در بعد فنی برای مثال تصادم اشیا در بازی مخصوصا شخصیت‌ها اهمیت چندانی نداشته و 47 می‌تواند به راحتی مانند یک روح از میان چند نفر عبور کند که برای یک بازی عرضه شده در سال 2017 چندان قابل قبول نیست. نورپردازی و سایه پردازی در بازی تعریف چندانی ندارد و به نظر می‌رسد که تیم سازنده فقط برای رفع مسئولیت آنها را با کمترین استاندارد موجود طراحی کرده است. در نقشه‌های مختلف بازی تعداد زیادی شخصیت‌های غیرقابل بازی وجود دارد که در طراحی آنها دقت عمل زیادی مشاهده نمی‌شود. می‌توانید به راحتی تکرار در طراحی شخصیت‌های غیر قابل بازی را مشاهده کنید. اگر در محیطی قرار بگیرید که 10 نفر در آن حضور داشته باشند بدون شک تعداد زیادی از این افراد مدل‌های ثابتی هستند که شاید رنگ پیراهنشان عوض شده است. در قسمت صداگذاری و موسیقی نیز شاهد پیشرفت چندانی نسبت به نسخه قبلی نیستم و استاندارد‌های استفاده شده دچار تغییر زیادی نشدند. صداگذاری شخصیت‌های محبوب 47  و دایانا ثابت بوده و شاهد هنرنمایی بسیار زیبای صداگذاران هستیم گرچه مامور 47 در بازی به ندرت حرف می‌زند. موسیقی متن در بازی حضور چندان ثابتی ندارد و شاید بزرگترین نقطه حضور موسیقی متن چند ثانیه پایانی هر مرحله است که شاهد یک موسیقی تکراری چند ثانیه‌ای خواهید بود. به نظر می‌رسد که فصل اول Hitman می‌توانست در بُعد گرافیک و صدا پیشرفت بیشتری داشته باشد اما اینکار عملی نشده و تقریبا این بازی فرق چندانی با Absolution نداشته و حتی در برخی از زمینه‌ها پسرفت کرده است.

مامور 47 و سری بازی‌های Hitman به جزئی جدایی ناپذیر از ژانر مخفی‌کاری تبدیل شده‌اند اما تصمیم اشتباه Square Enix برای عرضه این بازی به صورت فصلی و چند قسمتی تاثیر منفی روی این اثر گذاشته است. این کار باعث شده تا شاهد استاندارد نبودن بازی در حالت کلی باشیم. این بازی دارای نکات مثبت فراوانی به خصوص در قسمت گیم‌پلی است اما عدم پیشرفت در بخش‌هایی مثل داستان، گرافیک و موسیقی ضربه‌ای جبران ناپذیر به بدنه اصلی بازی وارد کرده. اگر از طرفداران قدیمی سری Hitman هستید بدون شک از بازی کردن Hitman The Complete First Season با وجود همه کمی و کاستی‌ها لذت خواهید برد چون این اثر بازگشت موفقی به ریشه‌های سری داشته اما در انتها نمی‌توان از ایراد‌های این بازی چشم‌پوشی کرد. به نظر می‌رسد که Square Enix قصد دارد تا نسخه بعدی از بازی Hitman را به فصل دوم تبدیل کرده و آن را هم به صورت قسمتی به بازار عرضه کند. امید‌واریم که آنها از این تصمیم منصرف شده و با ساخت یک بازی واحد به پیشرفت این سری کمک کنند.

نقد و بررسی Hitman

بر اساس این گزارش منتشره از دیتابیس استیم اخرین ابدیت انجام شده برای این دیتابیس در تاریخ 27 می صورت گرفته است.در patch log های درایور های شرکت AMD نیز ما کلماتی همچون “Nosgoth و “War for Nosgoth” را دیدیم بر اساس ان چیزی که کاربر Corlagon در مجموعه ی فروم های Eidos منتشر کرد.

همانطور که مستحضر هستید سری بازی Legacy of Kain در دنیای تاریک Nosgoth جریان داشت و بر روی دو خونآشام نیز تمرکز داشت.Kain و Raziel .این سری بازی از سال 1996 با عنوان Blood Omen: Legacy of Kain کار خود را اغاز کرد.این بازی بر روی پلی استیشن عرضه شد و توسط Silicon Knights نیز ساخته شده بود.عنوان اخر این سری نیز در سال 2003 توسط استدیو ی Crystal Dynamics ساخته و عرضه شد.