یکی دیگر از بازی های لانچ کنسول PS5 بازی Godfall بود. این بازی در ابتدا به نظر می رسید که به صورت انحصاری برای PS5 عرضه می شود. ولی در ماه های آخر مشخص شد که برای Windows نیز عرضه می شود.

Godfall یک بازی Action RPG و البته Hack & Slash است. این بازی توسط Counterplay Games ساخته شده. این استودیو یک استودیوی مستقل است و Godfall دومین بازی کامل و جدی آنهاست. البته بازی Duelyst نیز ساخته‌ی این استودیوست که یک موفقیت نسبی را از آن خود کرد.

در بازی Godfall شما کلاسهای مختلفی از شمشیرها را در اختیار خواهید داشت و می توانید برای دشمنان مختلف به کار برید. همچنین سیستم Loot و پیشرفت بازی دقیقا بر اساس Shooter-Looter ها پیاده سازی شده که در این سبک بازی به آن looter-slasher نیز می گویند.

همانطور که گفته شد بازی Godfall به صورت اختصاصی کنسولی برای PS5 عرضه شده و متای این بازی در این تاریخ با 15 نقد روی 63‌ است و البته روی PC با 8 نقد نمره 60 را نشان میدهد. این نمرات آنچنان جذاب نیستند و User Score این بازی نیز عدد 5.3 و 4.2 را نشان میدهند.

در این ویدئو سعی کرده ایم تمامی زوایا و قستمهای مختلف بازی را برای شما به نمایش درآوریم. شاید با دیدن این 40 دقیقه از گیم پلی بازی Godfall برای خرید این بازی راحت تر بتوانید تصمیم گیری کنید.

همراه وی جی مگ باشید با 40 دقیقه از گیم پلی بازی Godfall

در یوتیوب ببینید

نماشا کنید

دانلود 1080

دانلود 720

این محتوا به صورت رایگان برای شما تهیه شده است. اگر این محتوا را رایگان می‌بینید و می‌شنوید، نیوش جانتان.

در صورت تمایل برای ماندگاری VGMAG و تهیه آیتمهای بهتر برای ما دونیت کنید :)))

«Persona 5» را می‌توان نمونه بارز این قضیه دانست. عناوین دیگری هم هستند که همچنان به سیستم مبارزات دست و پا بسته و کند قدیمی تاکید دارند که دراگون کوست از جمله آنهاست. برخی دیگر از عناوین هم قصد دارند یکی به نعل بزنند یکی به در؛ که نمونه‌اش می‌شود بازی‌هایی نظیر «Ni No Kuni» یا همین FF7: Remake بازی‌هایی که نه به طور کامل نوبت را کنار گذاشته‌اند و نه به طور کامل مبارزات بلادرنگ ارائه می‌کنند.

البته سیستم مبارزات FF7: Remake را میتوان به طور کامل آنی و Real-time دسته‌بندی کرد ولی رد پای سیستم مبارزه کند قبلی همچنان در تک تک درگیری‌ها قابل مشاهده است. بازی جایی مابین «Hack & Slash» و مدیریت مبارزات نوبتی قرار گرفته است.

نه آنقدر سریع و جذاب دنبال می‌شود که نفس‌گیر باشد و نه آنقدر عمیق و تاکتیکال است که بتوان با دیدی دیگر از آن لذت برد. هوش مصنوعی ضعیف یاران خودی هم قوز بالای قوز می‌شود و ضعف این سیستم مبارزات را بیش از پیش پررنگ می‌کند. در هر مبارزه شما به صورت تصادفی به برخی از هم‌تیمی‌هایتان دسترسی خواهید داشت و آنها بدون توجه به نقطه ضعف دشمن شروع به وارد کردن ضربات تصادفی می‌کنند.

حتی با وجود اینکه می‌توانید به طور مستقیم به ایشان دستور انجام ضربات خاصی را بدهید، ولی همچنان سرشان به کار خودشان گرم است و با حوصله و بدون هیچ عجله‌ای با دشمنان می‌رقصند. این قضیه باعث می‌شود به طور مداوم بین کاراکترهای مختلف سویچ کرده و دستورات متعدد به هرکدام بدهید.

همین سویچ کردن ضرب آهنگ خاصی ندارد و باید منتظر پر شدن نوار ATB برای هر کاراکتر باشید. از آنجایی که ضربات عادی شما تاثیری کمی بر دشمنان دارد در اکثر مبارزات و مخصوصا درجه سختی‌های بالاتر باید مدام منتظر پر شدن ATB باشید، یعنی باز هم بازگشت به همان فرمول نخ‌ نما شده قدیمی، منتظر نوبت بودن.

البته انجام ضربات عادی باعث زودتر پر شدن این نوار می‌شود و با ارتقاء قابلیت‌های شخصیت این نوار در عرض چند ثانیه پر می‌شود، ولی چیزی که در این میان از بین می‌رود وجود نظمی قابل پیش بینی در ردیف کردن ضربات موثر است، آن هم به بهای Real-time شدن پوشالی مبارزات.

در مقابل کنترل شخصیت‌ها در هنگام مبارزه بسیار روان و سریع بوده و نمایش انجام همه فنون و ضربات با نهایت دقت در انیمیشن‌های زیبا و با جزئیات قابل مشاهده است. افکت‌های گرافیکی بیش از حد صفحه نمایش را پر از رنگ و نور می‌کنند که گاهی اوقات باعث می‌شود برای ادامه بازی نیاز به عینک مخصوص جوشکاری داشته باشید.

با کوچکترین برخورد شمشیر با دشمنان به جای خون و خشونت، نور و سرور همه جای میدان مبارزه را می‌گیرد و هر نبرد به جشنی فراموش نشدنی تبدیل می‌شود! دوربین بازی هنگام مبارزات بهترین عملکرد خود را ارائه نمی‌کند و مدام باید آن را در جریان مبارزات نگه دارید.

قابلیت قفل کردن روی دشمنان هم تاثیر کمی دارد چون بیشتر آنها علاقه دارند در محیط‌های باز و بدون محدودیت میدان نبرد بالا و پایین بپرند و همین عامل باعث می‌شود اکثر ضربات شما خارج از محدوده برخورد و به زمین گرم بخورد! حداقل می‌شود گفت دشمنان از این آزادی تازه به دست آمده راضی هستند.

طراحی شخصیت‌های بازی در بهترین حالت ممکن و در اوج کیفیت و جزئیات انجام شده است. هر بازی Final Fantasy  گروهی از شخصیت‌های رنگارنگ در خود دارد و طراحی و پیاده‌سازی خوش رنگ و لعاب و عمیق هر کدام لذتی وصف ناپذیر برای تماشاگر ایجاد می‌کند.

در مقابل دشمنان هم از تنوع و توجه خوبی برخوردار شده‌اند و با توجه به طول بازی طیف متنوعی از دشمنان سر راه‌تان سبز خواهند شد که هر کدام تاکتیک مبارزه و نقاط ضعف و قدرت خاص خودشان را دارند. ولی دشمنان انسانی همگی به طرزی باور نکردنی شبیه به هم هستند.

چند قلوهایی کاملا شبیه به هم که حتی صدایشان هم چندان تفاوتی با هم ندارد! مساله‌ای که نیاز به تحقیقات بیشتر دارد و از حیطه نقد یک بازی فراتر می‌رود. مطالعه دشمنان و ایجاد روندی خاص برای مبارزه با هر کدام، به ویژه در درجات سختی بالاتر سرگرم کننده و جذاب است.

محیط‌های بازی تنوع متوسط و قابل قبولی دارند. با اینکه گشت و گذار در آنها چندان هم آزاد نیست ولی سطح مناسبی از آزادی عمل و جست و جو ارائه می‌کنند. ولی همچنان محیط‌های خالی و یکبار مصرف در اکثر نقاط نقشه به چشم می‌خورند.

محیط‌هایی که برای جست و جو مناسب نیستند و حتی اگر مسیری فرعی در آنها وجود داشته باشد، پس از تحمل چندین انیمیشن بارگذاری اجباری و ضمنی تنها چند آیتم سلامتی ارزان قیمت نصیب‌تان می‌شود. تعداد نقاطی که لذت گشت و گذار و اکتشاف به شما می‌‌دهند بسیار کم و انگشت شمار است، معضلی که در تمامی بازی‌های JRPG وجود دارد و هیچوقت مراحل ایزوله، استرلیزه و پر از دیوارهای نامرئی‌شان را به بهای ایجاد حس اکتشاف و جست و جو عوض نمی‌کنند.

طراحی مراحل به شدت خطی و سرراست است. همه مراحل پر از میادین نبرد از پیش تعبیه شده‌ای هستند که توسط چندین مکانیزم بارگذاری پنهان به هم متصل شده‌اند. تعداد و طول نردبان‌هایی که در این بازی مجبور می‌شوید از آنها بالا و یا پایین بروید با نردبان افسانه‌ای «متال گیر 3» رقابت می‌کند.

همان شخصیت‌هایی که در کات‌سین‌ها مثل جت از روی موانع می‌پرند و فواصلی به اندازه چند چهارراه را در عرض کسری از ثانیه طی می‌کنند در گیم‌پلی اصلی بازی باید به زحمت از زیر آوار رد بشوند و یا حتی نمی‌توانند از روی یک میز معمولی بپرند، مگر اینکه طراح کم ذوق مراحل اجازه اینکار را بدهد. همین تضادها از همان روزهای اول در بازی‌های رایانه‌ای بوده است.

زمانیکه سخت افزارها قابلیت خلق گیم‌پلی‌هایی هم‌تراز بالا کات‌سین‌های فوق حرفه‌ای و هیجان انگیز را نداشتند. ولی حالا که گرافیک خود بازی مشابه همان فیلم‌های پر زرق و برق شده است چه انتظاری باید داشت؟ آیا وقتش نرسیده که سازندگان کم‌کاری را کنار بگذارند و بازی خلق کنند که مثل همان کات‌سین‌های هیجان انگیز جذاب، سریع و دلپذیر باشد؟

ادامه دادن این روند «گیم‌پلی کند و خسته کننده برای رسیدن به کات‌سین‌های جذاب و نفس‌گیر» کمی تکراری شده است. لازم نیست بازی در حد شوترهای متداول سالانه سریع و عامه‌پسند شود، اگر کمی از این حس تناقض و کم‌کاری کم شود و کلیت بازی به یک محصول یک‌دست و منسجم تبدیل شود، پیشرفت بزرگی محسوب خواهد شد.

شاید شما هم ساعت‌ها به عکس روی قاب بازی FF VII اصلی خیره شده و با خود تصور کرده باشید: «یعنی یه روزی میرسه که بازی با این گرافیک رو بشه بازی کرد؟» چند دهه بعد جواب این سوال کودکانه هم اکنون قابل بازی است. حالا دیگر می‌توانیم بدانیم مدل موی «Cloud» دقیقا چطور بوده است و یا اینکه Tifa بهتر است یا Aerith (البته هر کس سلیقه‌ای دارد)!

هر دوی آنها باز هم «آبنبات چشمی» هستند ولی کار جایی عذاب‌آور می‌شود که نارنجک‌های روی کمر شخصیت سنگین وزن بازی با رعایت کامل قوانین فیزیک بالا و پایین می‌پرند ولی Tifa و Aerith یکپارچگی خود را حفظ می‌کنند (یک چشمک ریز و لبخند از خود راضی ژاپنی از سوی سازندگان بازی که طرفداران دو آتشه را به سایت‌های دیگر ارجاع می‌دهد).

گرافیک بازی به شدت چشم‌نواز و باکیفیت است. به لطف موتور گرافیکی جدید این سری بازی محیط‌ها، شخصیت‌ها و کات‌سین‌ها همگی در بالاترین سطح کیفیت و تعالی قرار گرفته‌اند. افکت‌های مختلف گرافیکی چشم‌نواز و درگیر کننده هستند و سایه‌پردازی دقیق لطف دیگری به مناطق مختلف می‌دهد.

اما با این حال خبری از چرخش روز و شب و یا تغییرات آب و هوایی پویا نیست. با اینکه محیط‌های مختلف را در روز و یا شب تجربه خواهید کرد ولی گذر زمان تنها با خوابیدن میسر است. همانطور که گفته شد بازی بین گیم‌پلی و کات‌سین در رفت و آمد است.

در قسمت‌های انتهایی بازی این رفت و آمد کمی بی‌دقت انجام شده است و شخصی‌سازی‌های انجام شده بر روی کاراکترها را نمی‌توان در کات‌سین‌ها دید. این یعنی تکرار همان فرمول قدیمی ساختن جداگانه کات‌سین و اضافه کردنش به لابلای بازی!

پس اگر Cloud می‌توانند شمشیرهای مختلف را کمترین میزان شخصی‌سازی (در حد چند نقطه رنگی روی هرکدام) داشته باشد، چرا کات‌سین‌های از پیش آماده شده با نسخه‌ای استاندارد از بازی را شاهد هستیم؟ در بعضی دیگر از کات‌سین‌ها هم HUD بازی حذف نمی‌شود. شاید قصد سازندگان ایجاد حس متفاوت و عمق بخشیدن به روایت باشد، ولی هیچوقت نمی‌توان مطمئن بود.

صحبت از روایت شد، حالا بعد از گذشت چندین دهه از انتشار FF VII همه عقیده دارند که این شماره یکی از بهترین عناوین این سری به شمار می‌رود. داستانی پر فراز و نشیب با شخصیت‌هایی به یاد ماندنی و افسانه‌ای که برای سالیان سال ذهن و قلب طرفداران بازی را مجذوب خود کرده بود.

اما (و این یک «اما» بزرگ است) این بازسازی توانسته با بزرگنمایی بخشی از این داستان بزرگ لذت و جذبه‌ی آن را دوچندان کرده و یا در بهترین حالت همان حس و حال را از نو در دل طرفداران زنده کند؟ پاسخ این سوال تا حدی سلیقه‌ای است ولی از نظر شیوه روایت، ضرب آهنگ داستان و انسجام وقایع، Final Fantasy 7 Remake را در بهترین حالت می‌توان یک بازی متوسط رو به پایین دسته‌بندی کرد.

اوایل بازی داستان و اتفاقات آن به خوبی روایت می‌شود. گروهکی دوست‌دار محیط زیست که با منفجر کردن راکتورهایی که خون سیاره را می‌مکند قصد دارند محل زندگی خود را به جای بهتری تبدیل کنند. در این قسمت‌ها داستان به خوبی پیش می‌رود و ظهور شخصیت‌های آشنای قدیمی شما را بیش از پیش به ادامه ماجرا ترغیب می‌کند.

اما بعد از چند مرحله نفس‌گیر همه چیز فراموش می‌شود و بازی تا گردن در منجلاب امور پیش پا افتاده و تکراری فرو می‌رود. روایت داستان و هدف آن از یاد می‌رود. مشخص نیست قصد سازندگان از اینکار چه بوده است.

آیا قصد داشتند بیشتر روی هر شخصیت تمرکز کنند و ابعاد مختلف آنها را بیرون بکشند؟ به طور قطع جواب منفی است! چون در قسمت‌های میانی بازی هیچ دیالوگ به درد بخوری رد و بدل نمی‌شود و رفته رفته صدای شخصیت پر حرف یک دست با آن لهجه‌ی خاص و متفاوتش گوشتان را کر می‌کند.

حتی در بخش‌هایی از بازی داستان ایجاب می‌کند شما به سرعت خودتان را به یارهای دیگر برسانید و از بروز فاجعه جلوگیری کنید. اما بازی بر علیه شما دنبال می‌شود. راهی که باید با عجله و برای نجات دادن دوستان‌تان طی کنید رفته رفته درازتر می‌شود.

چندین و چند کات‌سین پخش می‌شود که در انتهای هرکدام شخصیت‌های چندین ثانیه به هم خیره می‌شوند و با لحنی کاملا پنیری به هم می‌گویند: «ما می‌تونیم، یالاه، بریم، می‌تونیم برسیم» کات! شما با قدم‌هایی آرام از زیر چند میز و از لای چند دیوار رد می‌شوید و همان شخصیت‌های مصمم و عجول اینبار با نهایت آرامش گوشتان را با «Filler»های نامرتبط دیگری پر می‌کنند که نه عمق بیشتری به داستان می‌دهد و نه آنقدر با اهمیت است که بتوان تحملش کرد.

بعضی اوقات بازی‌ها روند روایت سریع و نفس‌گیر خودشان را قطع می‌کنند تا بیشتر به شخصیت‌های خودشان پر و بال بدهند. در چنین قسمت‌هایی از بازی دیالوگ‌هایی بین شخصیت‌های پلاستیکی بازی رد و بدل می‌شود که می‌تواند یک عمر در یاد هر گیمری بماند.

حرف‌هایی که باعث می‌شود چند لحظه بازی را نگه دارید و با چرخاندن دوربین به شخصیت‌ها نگاه کنید و با خود تصور کنید آیا اینها زنده‌اند یا مرده؟ اینجاست که می‌توان به نبوغ بازی‌ساز پی برد. ولی اشتباه نکنید در FF7: Remake خبری از این اتفاقات نیست. همان قسمت‌های Filler پر است از دیالوگ‌های به شدت سطحی و مبتزل و پازل‌های محیطی خسته کننده و خواب آور!

اواخر داستان هم هر آنچه که از ابتدا پی‌ریزی کرده است را به هم می‌زند و قصد دارد در چند کات‌سین طرح تازه‌ای بیاندازد و گوش دنیا را کر کند! همین بی‌هدف بودن و از دست دادن ضرب آهنگ روایت بزرگترین مشکل داستان بازی است. با اتمام بازی «نه چیزی حل می‌شود و دیگر نه چیزی مهم است».

اگر به اینجای کار برسید، آنقدر اطلاعات و اتفاقات سطحی چشم و گوش‌تان را پر کرده که دیگر تحملی برای کنکاش در همان ماجراهای با اهمیت هم ندارید. در اواخر بازی، Final Fantasy 7 Remake بر علیه بازی اصلی هم قد علم می‌کند و وقایعی را نشان می‌دهد که با بازی قبلی فرق دارند.

این اتفاقات زمانی می‌افتد که یا سازندگان قصد دارند داستان موفق قبلی خودشان را بهتر کنند و یا زمانی که سازندگان با اعتماد به نفسی کاذب سعی می‌کنند موفقیت داستان افسانه‌ای قبلی خودشان را تکرار کنند ولی همه چیز بر باد می‌رود. مشخص نیست کدام‌یک از این دو حالت به وقوع خواهد پیوست اما موضوع مسلم این است که روایت و داستان Final Fantasy 7 Remake مشکل دارد.

بنده هم مثل شما امیداورم در قسمت‌های آینده به همه ابهامات پاسخ داده شود و همه‌ی این کات‌سین‌های بی‌سر و ته در نهایت داستانی به یاد ماندنی را روایت کنند، حتی اگر به قیمت قربانی کردن یکی از بهترین Final Fantasy‌های تاریخ باشد. اما تا آن روز که احتمالا چند دهه طول خواهد کشید، بهتر است چندان امیدوار نباشیم.

برای جمع‌بندی در بررسی Final Fantasy 7 Remake می‌توان گفت این بازی در ابتدا یک سرگرمی پاره‌وقت بوده که به تدریج جدی گرفته شده است. مشخص است قصد سازندگان این بود که تمرکز بیشتری بر زندگی در میدگار داشته باشند و با جزئیات بیشتری این قسمت از داستان افسانه‌ای FF7 را بیرون بکشند.

اما هر چقدر به پایان بازی نزدیک می‌شویم جریان بیخ پیدا می‌کند و همین تمرکز دلنشین جای خود را به واگرایی دیوانه‌وار می‌دهد که حتی در چند ساعت پایانی بازی از کنترل خارج می‌شود. اینکه این داستان به شدت نامتعادل به جایی خواهد رسید در آینده مشخص می‌شود. اگر اینطور شود، قول می‌دهم در دنیایی موازی بازگشته و این پاراگراف را ویرایش ‌کنم.

نقد و بررسی Final Fantasy 7 Remake روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

تغییرات در خدمت بازی

همانطور که گفته شد این عنوان با تغییراتی بنیادین نسبت به شماره‌های قبلی روبرو است. دوربین بازی اکنون به حالت ایزومتریک درآمده و بخش دونفره نیز به آن اضافه شده است. شاید در نگاه اول و با دیدن تبلیغات بازی اولین چیزی که به ذهنتان برسد، شباهت بسیار بالای آن به عنوان Diablo باشد، اما بعد از تجربه بازی خواهید دید که این شباهت صرفا بصری است، و این عنوان هنوز هم یه دارک‌سایدرز است!

داستان این بار به قبل از شماره اول و شروع آخرالزمان بازمی‌گردد. تحرکاتی مشکوک در جهنم دیده شده که می‌تواند به برهم خوردن تعادل دنیاها بی‌انجامد و در راس آن‌ها «لوسیفر» قرار دارد. شورا به «War» و «Strife» دستور می‌دهد تا پا به اعماق جهنم گذاشته و از راز این قضایا پرده برداشته و تعادل را حفظ کنند. شاید بتوان گفت بزرگترین نقطه ضعف سری دارکسایدرز داستان آن است.

داستان به همان اندازه که در شماره نخست بازی زیبا، پرهیجان و پر از رمز و راز آغاز شد، در شماره‌های بعدی به همان اندازه درجا زده و پیشرفت قابل لمسی را از خود نشان نداده است. هرچند در شماره سوم و در ساعت‌های پایانی، داستان کمی روبه جلو حرکت کرد، اما می‌توان گفت که کافی نبود. بهرحال سازنده این شماره که Airship Syndicate نام دارد، تصمیم گرفته با بازگشت به قبل از آخرالزمان، بهانه‌ای برای ساخت نسخه‌ای متفاوت از سری بدست گیرد که نتیجه کار شاید خیلی بهتر از چیزی شده که انتظارش را داشتیم!

همانطور که اشاره شد دوربین بازی بصورت ایزومتریک درآمده و حالا می‌توانید به همراه یکی از دوستانتان به تجربه بازی بپردازید. War و Strife دو برادر کاملا متفاوت از یکدیگر چه از منظر شخصیتی و چه از نظر گیم‌پلی هستند. War همانطور که پیشتر با اون آشنایی داریم، سواری جدی و تابع دستورات است.

اما در سوی دیگر Strife، دارای کاراکتری شوخ‌طبع و بزله‌گوست که دائما در حال زیر سوال بردن دستورات شورا است و به هر چیزی مشکوک است و سعی دارد که برادر خود را نیز به همین راه دعوت کند. ارتباط میان این دو نفر در طول بازی به شخصیت پردازی کمک بسازی می‌کند و شوخی‌هایی که از طرف Strife انجام می‌گیرد خنده بر لبانتان خواهد آورد. البته نباید از صداپیشگان خوب بازی نیز غافل شد که به این امر کمک کرده‌اند.

از منظر گیم‌پلی، War دقیقا همان کاراکتری است که در شماره اول بازی دیده بودیم. ضربات سهمگین و مبارزات نزدیک مشخصه اوست. حتی کمبوهای او دقیقا از شماره اول بازی به اینجا منتقل شده و در کنار آن‌ها جادوهای جدیدی نیز به لیست ضرباتش اضافه شده است. بازی همچنان یک Hack & Slash به تمام عیار است و فقط اینبار از دید بالاتری باید کاراکترتان را کنترل کنید.

بیشتر جادوها را نیز توسط Vulgrim مشهور می‌توانید بدست آورید و حالا او یک دستیار نیز در کنارش دارد که ضربات جدیدی را برایتان آزاد خواهد کرد. بخش ارتقای سطح نیز در بازی وجود دارد که برای خود پازلی است! بدین صورت که بصورت شانسی آیتم‌هایی را از دشمنان خواهید گرفت که Creature Core نام دارند و باید با جایگذاری صحیح این آیتم‌ها در بخش مورد نظر، سطح قدرت کاراکترتان را بالا ببرید.

هرچقدر این کاررا با هماهنگی انجام دهید، سطح کاراکترتان با سرعت بیشتری ارتقا خواهد یافت. در ابتدا این بخش شاید کمی برای بازیکنان گنگ به نظر برسد اما رفته‌رفته با سیستم آن بیشتر آشنا خواهید شد. در ابتدای این نوشته اشاره کردیم که شاید فکر کنید با کلونی از دیابلو طرف هستید، اما بعد از تجربه بازی متوجه خواهید شد که هنوز هم روح سری اصلی دارک‌سایدرز (شماره سوم را فاکتور می‌گیریم!) در این عنوان وجود دارد و تغییرات صرفا به ایزومتریک شدن دوربین خلاصه می‌شود.

در طرف دیگر Strife به واسطه داشتن سلاح گرم، مبارزات را از فاصله دور دنبال می‌کند و اگر بصورت دو نفره به انجام بازی بپردازید، شخصی که این کاراکتر را انتخاب می‌کند، حکم پشتیبانی را خواهد داشت. او با استفاده از سلاح‌های دور زن جان دشمنان را به حداقل رسانده و War که همیشه در میان دشمنان است، سریعا می‌تواند با ضربات تمام کننده کار آن‌ها تمام کند.

البته ناگفته نماند که این سیستم، وقتی بصورت دو نفره بازی را انجام دهید به کمکتان خواهد آمد و در بخش تک نفره شما در آن‌لحظه فقط با یکی از دو برادر می‌توانید مبارزه و دائما باید بین آن‌ها سوویچ کنید. بخش دو نفره هم بصورت آنلاین و هم بصورت Local قابل انجام است اما بهتر بود که در این حالت تصویر بصورت Split Screen جدا نمی‌شد. شاید این کار نیز به خاطر آن انجام شده که هر یک از دو برادر بصورت جداگانه می‌توانند در محیط چرخ بزنند، که در ادامه به آن نیز اشاره خواهیم کرد.

معماهای جهنمی

در کنار مبارزات شیرینی که بازی به شما اهدا می‌کند، طراحی مراحل و وسعت آن‌ها نیز به این لذت افزوده می‌شود. با اینکه این عنوان بصورت مرحله‌ای طراحی شده اما هریک از مراحل دارای محیطی بسیار بزرگ هستند که می‌توانید به راحتی در آن‌ها به گشت و گذار پرداخته و به یافتن Collectableها و سنگ‌های ارتقا مشغول شوید.

البته برای یافتن تمامی این آیتم‌ها هراز چندگاهی باید به مغزتان فشار بیاورید و از معماهایی که سازندگان برایتان تهیه کرده‌اند عبور کنید. هر یک از دو برادر در کنار قابلیت‌های متفاوت مبارزه، تکنیک‌های جدیدی در طول سفر خود یاد خواهند گرفت که معماهای موجود، به واسطه این قابلیت‌ها حل خواهند شد. برای مثال War می‌تواند با استفاده از بومرنگ خود مشعل‌ها را روشن کند و Strife می‌تواند در مکان‌های خاصی پورتال بزند.

نکته جالب اینکه اگر بازی را به صورت دو نفره انجام دهید، دنیایی که در آن قرار دارید، دچار تغییرات کوچکی می‌شود که بستر را برای حل مهماها بصورت دو نفره مهیا می‌کند. بدین صورت در بعضی از مناطق، برای حل مهماها باید حتما با یار خود هماهنگ شده و بصورت صوتی از حال همدیگر خبر داشته باشید، زیرا دکمه‌ای که شما فشار خواهید داد، در سوی دیگر دری را باز خوهد کرد که فقط یارتان قادر به دیدنش هست و از کادر تصویر شما خارج است.

در این چنین موقعیت‌هایی می‌توان به منطق Split Screen که بالاتر اشاره کردیم پی برد! حل این معماها به جرئت برایمان به یکی از بهترین بخش‌های گیم‌پلی تبدیل شد و آرزو می‌کردیم که ایکاش کمی بیشتر از این بخش را می‌توانستیم تجربه کنیم. تنها موردی که در گیم‌پلی گاها برایمان آزاردهنده بود، باگ‌هایی است که گاه‌و‌ناگاه برایمان اتفاق می‌افتاد.

برای انجام بعضی از کارها مثل بازکردن صندوقچه‌هایی خاص، بازی به هردو سوار نیاز دارد؛ در حالت آنلاین گاه اتفاق می‌افتاد که بعد از باز کردن صندوقچه، یکی از بازیکنان دچار باگ شده و دست از سر صندوق برنمی‌دارد و خشکش می‌زند. در این حالت چاره‌ای بجز خروج از بازی و شروع دوباره آن نداشتیم!

لذت موسیقی!

از نظر گرافیکی این عنوان شمارا راضی نگه خواهد داشت. هرچند به طرز عجیبی فریم‌ بازی برروی کنسول‌ها  (حداقل کنسول‌های پایه) برروی 30 قفل شده است و گاها افت‌های نامحسوسی را شاهد هستیم، اما ویترینی از بهترین افکت‌ها و شلوغی‌ها را برایتان به ارمغان خواهد آورد.

یکی از بخش‌هایی که بشدت نظرمان را جلب کرد، موسیقی فوق‌‌العاده این عنوان است. درست است که تقریبا تمامی شماره‌های بازی از موسیقی خوبی برخوردار بودند اما به نظر نگارنده این نسخه یک سروگردن از دیگر شماره‌ها بالاتر قرار می‌گیرد. از همان ابتدا و ورود به منوی بازی، شما مسخ موسیقی زیبا و شاهکار آن خواهید شد، و البته شاید این نیز دلیل دارد!

جالب است بدانید که شخصی که کار موسیقی این عنوان را برعهده داشته کسی نیست جز، Gareth Coker موسیقی‌ساز مشهوری که پیشتر کار موسیقی هر دو عنوان Ori را در کارنامه دارد! در یک کلام موسیقی این عنوان نمره کاملی را از هر جهت می‌تواند بگیرد! کافی است تجربه مبارزه با یکی از باس فایت‌های بازی برروی اسب را، به همراه موسیقی اپیکی که در زمینه نواخته می‌شود، داشته باشید تا به این گفته پی ببرید.

کلام آخر

بعد از تجربه شماره سوم بازی که با مشکلات فراوانی روبرو بود و احساس دوگانگی برایمان ایجاد کرد، تجربه این عنوان برایمان لذت بخش بود. تجربه‌ای که ما را به ریشه‌های این سری بازگرداند و یادو خاطرات شماره‌های نخست را برایمان تداعی می‌کرد. راهی که شرکت Airship Syndicate برای این عنوان در پیش گرفت به جرئت می‌توان گفت نتیجه داده و حالا با عنوانی واقعی از یک دارک‌سایدرز طرف هستیم.

لذت بخش دو نفره در کنار حل معماهای گوناگون و مبارزات متنوع و محتویات کافی، و صد البته موسیقی فوق‌العاده، بسته‌ای کامل را برایمان به ارمغان آورده که می‌تواند ساعت‌های زیادی ما را به پایش بنشاند. پس اگر امکانش برایتان مهیا است، در این روزهای سخت که در خانه نشسته‌اید، می‌توانید با تهیه این عنوان به همراه یکی از دوستان یا اعضای خانواده، از ساعت‌ها Hack & Slash و حل معما لذت ببرید.

نقد و بررسی Darksiders Genesis روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/darksiders-genesis-review/feed/ 0 https://vgmag.ir/retro/%d8%b2%db%8c%d8%b1%d8%ae%d8%a7%da%a9%db%8c-devil-may-cry/ https://vgmag.ir/retro/%d8%b2%db%8c%d8%b1%d8%ae%d8%a7%da%a9%db%8c-devil-may-cry/#comments Sun, 13 Jan 2019 17:08:16 +0000 https://vgmag.ir/?p=96785

سال 2001 بود که یکی از بزرگترین کارگردانان صنعت گیم با عرضه یک بازی دیگر قدرت خود را نشان داد. این کارگردان قبلا با بازی Resident Evil 2 توانسته بود نظرها را به خود جلب کند ولی اینبار با تغییر سبکی بسیار متفاوت نسبت به آن بازی یکی از بهترین سری های Hack-Slash تاریخ صنعت گیم را معرفی کرد. Hideki Kamiya با عرضه بازی Devil May Cry یکی از بهترین بازیهای سبک خودش را معرفی کرد و قدرت خودش را به رخ بازی سازان دیگر کشاند. همراه وی جی مگ باشید با زیرخاکی Devil May Cry.

بازی Devil May Cry اولین‌بار برای کنسول Playstation 2 در سال 2001 از سوی کمپانی Capcom منتشر شد. بازی که در زمان انتشار توانست متوسط امتیاز بسیار خوب 94 را به خود اختصاص داده و به سرعت شرایط را برای توسعه قسمت دوم این مجموعه بازی فراهم کند. حالا سال‌ها از عرضه قسمت اول این مجموعه گذشته و Capcom بارها تغییراتی در آن ایجاد کرده تا همچنان مخاطب‌های خود را باقی نگه دارد.

آنها حتی در نسل گذشته این مجموعه را با عرضه DmC یکبار ریبوت کردند اما در انجام این کار موفق نبوده و حالا خود را برای انتشار بازی Devil May Cry 5 آماده می‌کنند و که از سوی کارگردان قسمت سوم و چهارم مجموعه ساخته می‌شود و قرار است که خط داستانی اصلی مجموعه را ادامه دهد.

جالب است بدانید که پروژه ساخت بازی Devil May Cry در سال 1999 ابتدا به عنوان Resident Evil 4 مطرح شد اما نهایتا با ایجاد تغییرات گسترده، سازندگان آن مجموعه‌ای جدید را آغاز کردند. مجموعه‌ای که با همان نسخه اول توانست توجه بسیاری از گیمرها را به خود جلب کرده و فروش بسیار خوبی را تجربه کند. اکنون چیزی حدود 18 سال از انتشار بازی Devil May Cry گذشته اما همچنان بسیاری از گیمرها و کارشناس‌ها اعتقاد دارند که این عنوان یکی از بهترین بازی‌های اکشن تاریخ است.

بازی که سال 2013 در کنار دیگر نسخه‌های قدیمی مجموعه تحت بسته‌ای با عنوان Devil May Cry HD Collection برای پلتفرم‌های نسل گذشته یعنی PS3 و Xbox 360 منتشر شد. نهایتا باید به این موضوع اشاره کرده که بسته Devil May Cry HD Collection سال گذشته برای PC، PS4 و Xbox One نیز منتشر شد و اکنون گیمرها می‌توانند نسخه‌های قدیمی مجموعه بازی Devil May Cry را با راحت‌ترین شکل ممکن برای بار دیگر تجربه کنند.

دانلود

در یوتیوب تماشا کنید

پیش از هرچیز، باید گفت که نینجا تئوری هم به آن دسته از استودیوها پیوسته که به شخصیت‌های اصلی مونث روی آورده‌اند. این استودیو شخصیت اصلی بازی جدید خود را مونث انتخاب کرده؛ جو انتخاب شخصیت اصلی مونث چند وقتی است که در دنیای بازی‌ها به راه افتاده و به هر حال یک تابوشکنی محسوب می‌شود و اگرچه بارها شاهد افتادن سازندگان از آن سوی بام و بالا بودن دوز فمنیسم در این دست بازی‌ها بوده‌ایم، ولی به هر حال رسیدن به این حقیقت که از شخصیت‌های اصلی مونث هم در بازی‌ها می‌توان بهره برد نکته مثبتی است. اینکه این شرکت هم به همین شکل از آن طرف بام خواهد افتاد یا نه مسئله‌ایست که تا زمان عرضه بازی نمی‌توان در مورد آن حرفی زد ولی اینجا حال و هوای بازی و اتمسفر آن هم به گونه‌ای است که بعید به نظر می‌آید نینجا تئوری به آن سمت و سو برود.

این شخصیت مونث سینوا (Senua) نام دارد و در اصل از قوم سلت است. همین اصالت سلتیک او باعث شده تا بازی به سمت و سویی برود که پر باشد از استعاره به افسانه‎های این قوم. او یک شخصیت روان پریش است، کابوس‌های زیادی دارد و گاهی هم خیالاتی می‎شود. او در دنیایی زیسته که جهنم به خاطر گناهان زیاد مردم، برپا شده و همین باعث شده تا نزدیکان او نیز برای مجازات به دوزخ برده شوند. او یک سفر شخصی را در دل این دنیای عجیب و موحش آغاز می‎کند و در این میان، خیالات ذهن متوهم او باعث ترسناک‌تر شدن این دنیا می‌شود. سفر او شخصیست؛ سینوا به نظر تنها بازمانده از قبیله‌اش بوده و فارغ از هرگونه انگیزه شخصی دیگر، به نظر او به دنبال یافتن نزدیکان خویش است. متاسفانه خبری از دیگر شخصیت‌های بازی نیست و سازندگان تماماً روی سینوا و مشکلات روانی‌اش مانور داده‌اند. هیچ جزئیات داستانی خاص دیگری هم ارائه نشده است. نکته جالب آنجاست که سازندگان اذعان داشته‌اند نحوه روایت بازی صرفاً روی میان‌پرده‎ها متکی نیست و روش‌های روایی دیگری چون توضیحات آیتم‌ها و یادداشت‌ها و حتی داستان‌گویی محیطی هم در آن وجود دارد، البته شاید نه همه این موارد ولی برخی از آن‌ها در بازی وجود دارند تا کمی از باری که به دوش میان‌پرده‌ها گذاشته شده بکاهند. ظاهر سینوا هم در گذر زمان و در طول ساخت بازی دچار تغییر شد و اگر تصاویری از او را در اوایل دوران ساخت بازی و اواخر آن مشاهده کنید، قطعاً متوجه تغییرات ظاهری او خواهید شد. باید اعتراف کرد که ظاهر کنونی او بیشتر به سلت‎ها شباهت دارد. طبق گفته خود سازنده، بزرگ‌ترین چالشی که با آن مواجه بوده‌اند تلفیق داستان با گیم پلی بازی بوده به نوعی که بتوان داستان را در تار و پود گیم پلی بازی حس کرد و شیرازه گیم پلی براساس همان داستان چیده شود. باید دید که سازنده تا چه حد از دست و پنجه نرم کردن با این چالش، سربلند بیرون می‌آید.

تسلط نینجا تئوری روی فضاسازی بسیار بالاست. فقط به Enslaved: Odyssey To The West نگاهی کنید تا با اوج هنر آن‌ها در به تصویر کشیدن دنیایی پساآخرالزمانی، مرده و بی‌روح ولی در عین حال سرسبز (چیزی مثل The Last Of Us) آشنا شوید. این تبحر در فضاسازی باعث می‌شود تا بیش از هرچیز، فضاسازی بازی جدید آن‌ها یعنی Hellblade: Senua’s Sacrifice به چشم بیاید و وقتی هم که می‌دانیم بازی در دوزخ رقم می‌خورد، همان دوزخ بیش از هر چیزی جالب جلوه کند. جهنم، تم اصلی بازی است و به همین جهت حال و هوای جهنمی حاکم بر بازی تاثیر به سزایی در القای حس همذات پنداری با سینوا خواهد داشت و البته آنچه از نمایش‌ها و تصاویر منتشر شده از بازی برداشت می‌شود، ترسناک، بی‌رحم و خشن بودن حال و هوای بازی است. البته از یک جهنم، جز این هم انتظار نمی‌رود! البته از یاد نبرید که این دوزخ در منطقه سلت‌ها به پا شده و همین اشتیاق را برای تجربه آن دوچندان می‌کند. می‌دانید چرا؟ در زمینه بازی‌های کامپیوتری، افسانه‌های سلت به مانند یک منبع بکر و دست نخورده می‌مانند. کمتر سازنده‎ای به سراغ آن‌ها رفته؛ تقریباً می‌توان گفت معروف‌ترین عنوانی که بر اساس این افسانه‌ها ساخته شده Folklore است که البته همان هم خیلی شناخته شده و محبوب نیست. سازندگان به طور هوشمندانه‌ای از اعلام منبع اقتباس اصلی بازی خود سر باز زده‎اند و گفته‌اند فیلم‌ها، کتاب‌ها، مطالعات تاریخی و حتی کمیک‌های مختلفی به آن‌ها در ساخت یک دنیای منطبق به افسانه‌های سلت کمک کرده است. البته خیلی هم مهم نیست منبع اقتباس کجاست، وقتی که بازی عملکرد خوبی دارد!

 طراحی محیط‌ها در بازی به نظر فوق‌العاده می‌آید. در نمایش‌ها و تصاویر منتشر شده از بازی، اوج طراحی هنری و میزانسن را می‌توان یافت. سازندگان به دقت و وسواس فراوان و با پیش رو قرار دادن آن چه از دل افسانه‌ها بیرون کشیده‌اند، اقدام به طراحی محیط‌های بازی کرده‌اند و به همین جهت در گوشه گوشه بازی می‌توان از طراحی هنری شگفت انگیز آن لذت برد. نینجا تئوری قبلاً هم تبحر خود در زمینه طراحی محیط را اثبات کرده بود و Hellblade: Senua’s Sacrifice هم می‌تواند برگ زرین دیگری در کارنامه این استودیو از لحاظ طراحی محیط باشد. افسانه‌های مربوط به دنیای زیرین (همان جهان دوم یا همان جهان اخروی) سلت سبب شده‌اند تا دست نینجا تئوری برای طراحی محیط‌های وهم‌آور، اتمسفریک و پرجزئیات کاملاً باز باشد و اگر نینجا تئوری قدر این گنجینه ارزشمند را بداند، قطعاً می‌تواند بار دیگر نام خود را به عنوان سازنده‌ای که خوب بلد است از محیط‌ها برای القای حس همذات پنداری به مخاطب به خوبی استفاده کند، بر زبان‌ها بیندازد.

قرار است تا Hellblade: Senua’s Sacrifice در سبک Hack & Slash باشد و مهم‌ترین نکته که در ساخت یک عنوان با این سبک باید مورد توجه قرار بگیرد، سیستم مبارزات آن است. سیستم مبارزات دستپخت جدید نینجا تئوری به هیچ‌یک از عناوین قبلی این استودیو شباهت ندارد و کاملاً منحصر به فرد است. از یک طرف این مسئله باعث می‌شود تا شاهد یک گیم پلی نوین و متفاوت با آثار قبلی این استودیو باشیم، از سوی دیگر هم باعث می‌شود تا کمی نگران آن شویم که نکند این متفاوت بودن در نهایت به گیم پلی بازی ضربه بزند. اول از هرچیز باید گفت زاویه دوربین این بازی سوم شخص است ولی روی شانه قرار دارد! شاید بتوان نزدیک‌ترین نمونه به این بازی را از لحاظ دوربین، جدیدترین نسخه از God Of War تلقی کرد. دوربین روی شانه باعث شده تا نسبت به دیگر آثار نینجا تئوری، در هر سکانس با دشمنان کمتری مواجه باشیم و در نتیجه مبارزات بازی به طور کلی آن سرعتی که در DmC و Enslaved دیده بودیم را نخواهند داشت و به قولی سنگین‌تر خواهند بود. این سنگین‌تر بودن موجب شده تا بازی به طور کلی چالش‌برانگیز تلقی شود. سازندگان صریحاً اعلام کرده‌اند که با یک بازی دشوار طرف خواهیم بود؛ اگرچه این بازی احتمال دارد که درجه سختی‌های متفاوت نداشته باشد ولی نینجا تئوری اطمینان حاصل کرده که در حال ساخت یک بازی دشوار است و هر کسی، تاب و توان به اتمام رساندن آن را نخواهد داشت. این باعث شده تا خود نینجا تئوری بگوید این بازی برای هر کسی ساخته نشده و در اصل، آمده تا طرفداران دوآتشه و سرسخت سبک H&S را ارضا کند.

صحبت از دشمنان بازی شد، بد نیست به تنوع خوب آن‌ها هم اشاره کنیم. البته این تنوع را با بررسی طرح‌های هنری منتشر شده از بازی متوجه شده‌ایم و امکان آن که در نسخه نهایی، خبری از برخی دشمنان که در طرح‌های هنری شاهد آن بودیم نیز نباشد و این نکته را هم باید مدنظر داشت. از سوی دیگر در سکانس‌های اکشن بازی، هیچ خبری از QTE یا همان سکانس‌های دکمه زنی نخواهد بود و مبارزات بازی کاملاً وابسته به توانایی‌های شما است. عدم وجود QTE در یک بازی H&S جالب است و نشان از اعتماد به نفس سازنده نسبت به سیستم مبارزاتی که در بازی گنجانده دارد. یک نکته عجیب که در این میان وجود دارد، آن است که تنها سلاح سینوا در طول بازی طبق اعلام سازندگان همان شمشیر اوست. عدم وجود سلاح‌های مختلف در بازی شاید روی کیفیت کلی گیم پلی تاثیر بگذارد و باعث تکراری شدن آن شود ولی انتظار می‌رود که خود نینجا تئوری بداند که دست به چه قمار بزرگی زده و حداقل از لحاظ کمبوها بتواند کاری کند تا بازی رنگ و بوی تکراری به خود نگیرد. صحبت از کمبوها شد؛ در این بازی با آن سیستم همیشگی کمبوها روبرو نخواهیم بود چرا که به طور کلی سکانس‌های اکشن بازی همان طور که گفته شد سنگین‌تر از دیگر عناوین هم‌سبک است و خبری از بزن و بهادر بودن سینوا به مانند دانته (Dante) و کریتوس (Kratos) نیست. فنون خاص (همان Special Moves) هم در بازی وجود دارند ولی سازنده قصد دارد تا اطمینان حاصل کند همه و در هر زمان، نتوانند از آن‌ها استفاده کنند. در بازی چیزی شبیه به درخت مهارت (Skill Tree) هم تعبیه نشده و بنابراین، خبری از ارتقای شخصیت و سیستم‌های مشابه نخواهد بود و بازی فقط و فقط روی مهارت شما در کار با همان شمشیر سینوا تمرکز دارد. در نهایت باید گفت که به نظر بازی صرفاً تمرکزی روی مبارزات نداشته و باید شاهد موارد دیگری چون کاوش در محیط و … باشیم.

طراحی یک دوزخ سلتیک، یک موتور گرافیکی قدرتمند را هم می‌طلبد و به همین منظور نینجا تئوری به سراغ Unreal Engine 4 رفته است. این موتور سازندگان را قادر ساخته تا افکت‎هایی چون آتش و باران را به زیبایی هرچه تمام‌تر در بازی بگنجانند و جهنم سوزانی که سینوا در آن قدم خواهد گذاشت، در اتاق شما هم محسوس خواهد بود! کیفیت بافت‌ها تقریباً مناسب به نظر می‎رسد و نورپردازی هم وضع جالبی دارد. البته باید گفت که هنوز نرخ فریم این بازی روی PS4 مشخص نشده ولی انتظار می‌رود که نرخ فریم بازی روی 30 قفل باشد و هنوز پشتیبانی بازی از PS4 Pro رسماً تائید نشده ولی بدیهی است که شاهد پشتیبانی این بازی از کنسول میان نسلی سونی باشیم. روی رایانه‌های شخصی هم قاعدتاً گزینه‌های بیشتری برای اجرای تنظیمات دلخواه وجود خواهد داشت و هرچه سخت‌افزار شما قوی‌تر باشد، خروجی بازی هم بهتر خواهد بود. بازی دارای یک حالت Photo Mode هم خواهد بود و با توجه به طراحی محیط‌ها و اتمسفر گیرای بازی، عکس‌برداری از این بازی با قابلیت‌های نهفته در حالت Photo Mode آن جذابیت‌های خاص خود را خواهد داشت. آهنگساز بازی اندی لاپلیگوا (Andy LaPlegua) نروژی است و اگر به آهنگ‌های الکترونیک و متال علاقه‌مند باشید، احتمال دارد که با گروه موسیقی او یعنی CombiChrist هم آشنایی داشته باشید. البته بگذارید یک مثال نزدیک‌تر بزنیم: او آهنگساز بازی DmC هم بود و از آهنگ‎‌های او در آن بازی هم استفاده شده بود. موسیقی‌های تند و پرزرق و برق او در DmC که فوق‌العاده بود ولی اکنون و باتوجه به اتمسفر Hellblade: Senua’s Sacrifice او احتمال دارد آثار خود برای این بازی را بیشتر به سمت اتمسفریک و Ambient هدایت کند.

Hellblade: Senua’s Sacrifice یک بازی AAA ولی مستقل است؛ ناشر بزرگی ندارد و خود نینجا تئوری وظیفه نشر آن را برعهده گرفته و به همین جهت خبری از نسخه فیزیکی برای این بازی نیست و اگر به تهیه آن علاقه‌مند هستید باید به سراغ نسخه دیجیتالی آن بروید. این بازی محتویاتی به کیفیت یک بازی AAA دارد ولی توسط تیمی 15 نفره ساخته شده و از لحاظ کمی، قطعاً در قیاس با آن عناوین کم می‌آورد و به همین جهت سازندگان قیمت آن را 30 دلار قرار داده‌اند. طبق گفته خود سازنده، به اتمام رساندن این بازی 6 تا 8 ساعت زمان می‌برد که نصف یک بازی AAA معمول در این روزهاست، به همین جهت قیمت آن هم نصف یک بازی AAA تعیین شده است. البته این دال بر آن نیست که این بازی کیفیتی پایین دارد و خود نینجا تئوری هم تاکید کرده که بازی‌ آن‌ها فقط از نظر کمی (مدت زمان) کوتاه‌تر از دیگر بازی‌های AAA روز است و به همان خاطر هم قیمت آن نصف چنین عناوینی است تا جانب عدالت هم رعایت شود ولی به جز آن، می‌توان منتظر یک بازی باکیفیت بود. نینجا تئوری خود ناشر بازی خواهد بود و به همین خاطر عرضه نسخه فیزیکی بازی در حد بضاعت این استودیو نیست پس عطای نسخه فیزیکی هم به لقای آن بخشیده شده است. در صورت پیش خرید کردن این بازی برای PS4 یک تم متحرک زیبا و در صورت پیش خرید آن برای PC هم یک کمیک بوک کوتاه با محوریت بازی به نام Hellblade: Senua’s Song را دریافت خواهید کرد. همچنین نینجا تئوری به پشتیبانی از ماد روی پلتفرم PC هم فکر می‌‎کند. Hellblade: Senua’s Sacrifice یک تلاش صادقانه از سوی نینجا تئوری است؛ سازنده سعی کرده تا با بازی‌بازان روراست باشد و بروزرسانی‌های متعدد وبسایت این بازی با تصاویر جدید، اطلاعات و حتی یادداشت‌های مختلف و جواب دادن به سوالات متعدد طرفداران این بازی در شبکه‌های اجتماعی هم به خوبی نمایانگر این تلاش صادقانه است. این بازی با در پیش گرفتن یک راه نو و قیمت گذاری جالب خود تحت عنوان AAA مستقل، می‌تواند آغازگر یک مسیر جدید در صنعت بازی باشد. باید منتظر ماند و دید که آیا نینجا تئوری می‌تواند از این کارزار پرخطر سربلند بیرون بیاید یا خیر. در تاریخ 8 آگوست سال جاری ( 17 مرداد) می‌توانید با PS4 یا PC خود، یک جهنم سلتیک را تجربه کنید.