داخل زمین، NBA 2K 22 تغییرات انقلابی و یا بزرگی در خود نمی‌بیند بلکه رویکرد Visual Concepts بیشتر در راستای بهبود مکانیزم های موجود و ارائه راه حل های جدید برای برخی مشکلات موجود بوده است. در سالهای اخیر و بخصوص در مصاف‌های آنلاین، سبک بازی تیم ها و بازیکنان اکثرا به دو حالت دیده میشد.

اقدام به پرتاب های 3 امتیازی متعدد و یا گرفتن دکمه سرعت و یورش به سمت سبد. در نسخه قبل و با معرفی سیستم پرتاب جدید، به تعادل رساندن پرتاب های 3 امتیازی هدف قرار گرفته بود اما آنچنان که باید و شاید این تغییر موثر واقع نشد. امسال اما Visual Concepts تغییراتی در متن حرکات داده که ماهیت این پرتاب ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برخالف سالهای گذشته دیگر انجام حرکات مختلف و دریبل های گوناگون به راحتی قبل نیست و بهبود سیستم Fatigue موفقیت پرتاب ها را بسیار تحت تاثیر قرار می‌دهد. هرچقدر بیشتر حرکت کنید بازیکن صاحب توپ خسته تر می‌شود و این خستگی تاثیر به سزایی در پرتاب ها دارد. به این شکل که نوار شوت زنی برای بازیکنان خسته تر کوچک‌تر و کوچک‌تر می‌شود و موفقیت در پرتاب های به موقع و بی نقص سخت تر و سخت تر می‌گردد.

این تغییر باعث می‌شود رویکرد های هجومی بازیکنان تغییر کند چرا که دیگر نمی‌توانند همانند قبل با بازیکنان ستاره خود جولان دهند و با پرتاب های 3 امتیازی کار را تمام کنند. اکنون مجبور می‌شوند بسکتبال را تیمی‌تر دنبال کنند و با چرخش منظم و با برنامه توپ سعی در ایجاد فضا و موقعیت شوت زنی کنند.

در نقطه مقابل هوش مصنوعی یاران تحت کنترل CPU نیز ارتقا یافته است و در یارگیری و بستن فضا ها (هنگام هجوم در ایجاد فضا) بسیار بهتر عمل می‌کنند. داخل محوطه رنگی یا زیر سبد نیز کسب امتیاز بسیار چالش برانگیزتر شده است. سیستم دفاع و بالک کردن در NBA 2K 22 کاملا از نو ساخته شده و این سیستم جدید کار را برای مهاجمین بسیار سخت تر می‌کند.

مدافعین برتر لیگ به مراتب موثر تر از قبل هستند و با بالک های فوق العاده‌ای که اکنون می‌توانند انجام دهند زیر سبد را برای مهاجمین به کابوس تبدیل می‌کنند. در مجموع همانطور که گفته شد تغییرات مثبت گیم پلی بازیکنان را به داشتن تنوع و امتحان کردن راه های جدید برای کسب امتیاز ترغیب می‌کند.

بیرون زمین اما …

NBA 2K 22 باز هم عنوانی است بی‌شرم. همانند نسخه های قبل بازی دارای مدهای متنوعی است که اگر بخواهید آفلاین به بازی کردن بپردازید تقریبا می‌توانید از شر پرداخت های درون برنامه‌ای در امان بمانید. بسیاری از این مدها دست نخورده باقی مانده‌اند و اگر عناوین سری را قبلا تجربه کرده باشید می‌دانید با چه چیزهایی طرف هستید.

City The بخش جدیدی است که امسال به بازی اضافه شده است. تا حدودی همان myCourt نسخه‌های قبل اما در ابعاد بسیار بزرگتر و با کارهای بیشتری برای انجام دادن. بخش داستانی یا همان myPlayer امسال داستان یک اینفلوئنسر مجازی را دنبال می‌کند. بازیکن بسکتبال آماتوری که از طریق ویدیوهایی که در شبکه های اجتماعی به اشتراک می‌گذارد شهرت کسب کرده و بدنبال ورود به لیگ حرفه‌ای بسکتبال است.

مود تا حدودی انتخاب محور است و مسیر رسیدن اون به لیگ را می‌توانید تعیین کنید. myPlayer تقریبا همان مد همیشگی است با داستانی نه چندان جذاب و سیستم پیشرفت به شدت کند که تمام نلاشش را می‌کند تا بازیکن را مجبور به خرج کردن پول واقعی کند. تفاوت اصلی آن بخش خارج زمین و حواشی آن است که همان City The آن را پوشش می‌دهد.

بخشی که شهری بسیار بزرگ را در اختیار بازیکن قرار می‌دهد تا با انجام فعالیت های مختلف روی برند و استایل خود کار کند و شهرت خود را بیش از پیش کند. محیط شهر همانطور که گفته شد بزرگ است ولی واقعا بنظر می‌رسد وجود این همه فضای خالی بیهوده است و جابجایی بین قسمت های مختلف آن نیز بسیار عذاب آور.

کلیت شهر هم بنظر می‌رسد بیشتر بهانه‌ای است برای تبلیغات بیشتر برند های مختلف و حتی شخصیت های داستان هم از این امر مستثنی نیستند. بزرگترین مشکل این بخش اما همچنان پرداخت های درون برنامه ایست. مشکلی که نه تنها این مود بلکه دیگر بخش های آنلاین بازی را نیز در بر می‌گیرد.

تقریبا محال است بدون خرج کردن پول بتوان از مودهای آنلاین بازی لذت برد چرا که همه چیز به شدت گران است و سرعت کسب درآمد و پیشرفت از طریق بازی کردن هم به شدت کند هست.  حتی بخش Draft که امسال اضافه شده است هم نیاز به پرداخت مبلغ ورودی دارد که برای عنوانی که تگ قیمت 70 دلاری دارد امری شرم‌آور است.

در نهایت می توان گفت همچنان NBA 2K 22 یکی از بهترین و کامل ترین گیم پلی‌های بازیهای ورزشی را دارا است و بهترین تجربه بسکتبال ممکن را فراهم می‌کند. موضوعی که پشت غبار تصمیمات حریصانه Take-Two Interactive روز به روز بیشتر پنهان می‌شود.

نقد و بررسی بازی NBA 2K 22 روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

همانطور که اشاره شد NBA 2K کلیتی متفاوت با نسخه‌های قبلی ندارد. بخصوص در بخش گیم‌‌پلی، هسته آن همچنان همان سیستم کم نقصی است که کل سری با آن شناخته می‌شود. البته این به معنای نبود هیچگونه پیشرفت در آن نیست. ویژوال کانسپت همانند سال‌های اخیر بازهم در جای‌جای گیم‌پلی تغییرات ریزی اعمال کرده تا بالانس و تعادل بین حمله و دفاع بهتر و واقع گرایانه‌تر از هر زمان دیگری باشد. سرعت بازی کمتر از قبل شده و همچنین با بهبود فیزیک انیمیشن‌ها، سرعت اجرای آنها نیز واقع گرایانه‌تر از قبل شده .

هرچند شاید در برخی موارد بنظر می‌رسد شاید کمی زیاده روی صورت گرفته ولی در کل این تغییرات اثر مثبتی روی جریان بازی گذاشته است. از دیگر مزایای بهبود فیزیک می‌توان به هرچه طبیعی‌تر شدن برخورد‌ها و البته مهمتر از همه خود توپ بازی اشاره کرد. در مقایسه با نسخه‌های قبلی توپ آزادانه‌تر بین بازیکنان رد و بدل می‌شود و کمتر از قبل به انیمیشن‌های خاص گره خورده است. شاید در نگاه کلی خیلی تغییر قابل توجهی بنظر نرسد اما باعث بوجود آمدن سناریوهای جدید و جالب توجه زیادی می‌شود که کمتر در نسخه‌های قبل مشاهده می‌شد.

از آنجایی که شعاع حرکتی توپ بازی بسیار بیشتر شده، انتخاب‌ها و گزینه‌ها در زمان حمله نیز متنوع‌تر و بیشتر شده‌اند. در نتیجه در طرف مقابل نیز دفاع کردن کمی دشوار‌تر شده است. البته برای مقابله با این مشکل و ایجاد تعادل، هوش مصنوعی یاران خودی تا حد زیادی بهبود یافته است و در حفظ انسجام دفاعی و پرس کردن بخوبی با گیمر همراهی می‌کنند. در معدود صحنه‌ها هوش مصنوعی به Auto Defending نیز روی می‌آورد که در این لحظات بصورت مستقل از گیمر تصمیم گیری کرده (برای مثال در قطع توپ‌ها یا بلاک‌ها) و در بازی دخالت می‌کند. البته نیاز به پیشرفت در هوش مصنوعی همچنان احساس می‌شود و آن طور که باید و شاید بی‌نقص نیست.

شاید یکی از بزرگترین مشکلات آن مربوط به تصمیم گیری‌ها باشد که در برخی موارد یا بیش از حد عجولانه عمل می‌کنند و یا بیش از حد کند. برای مثال در فست بریک‌ها (ضدحملات) با کندی بیش از حد موقعیت سوزی می‌کنند و یا در زمان دفاع وقتی با بازیکنی که در حالت‌ِ هات (موفقیت آمیز بودن چند پرتاب اخیر) قرار گرفته، مواجه می‌شوند بلافاصله به دابل تیم (یارگیری یک بازیکن حریف توسط دو مدافع) روی می‌آوردند که باعث ایجاد فضاهای خالی زیاد شده و آنها را بسیار آسیب پذیر‌تر می‌کند.

بزرگترین تغییرات NBA 2K20 در قسمتی هستند که بانوان وارد داستان شده‌اند. برای اولین بار در تاریخ سری، NBA 2K میزبان لیگ حرفه‌ای بسکتبال بانوان است. بخشی که امکان تجربه بازی با ستارگان بسکتبال بانوان از جمله دایانا توراسی، سیلویا فاولز، برینا استوارت و … را فراهم آورده است. WNBA همانطور که انتظار می‌رود بسیار متفاوت با NBA است و این تفاوت‌ها به خوبی در زمین بازی به تصویر کشیده شده‌اند. از تفاوت‌ها در قوانین و اندازه محوطه‌های مختلف گرفته تا سبک و نوع بازی. بخاطر فیزیک متفاوت بانوان از جمله میانگین قدی کوتاه، دست‌های کوچک‌تر، وزن کمتر و … ، WNBA تجربه متفاوتی از بسکتبال را ارائه می‌دهد.

تجربه‌ای که در آن درگیری‌های تن‌به‌تن و فیزیکی (شدید) بسیار کمتر رخ می‌دهند، سرعت انتقال از دفاع به حمله و برعکس بسیار متفاوت است، بدلیل پایین بودن میانگین قدی بازیکنان وجود بازیکنان قد بلند بسیار در جریان بازی تاثیرگذارند و همچنین اکثریت جریان بازی به اصطلاح زیر سبد دنبال شده و خبری از اسلم دانک نیست. انیمیشن‌های بخش بانوان نیز اکثرا مختص این بخش بوده و به خوبی همین تفاوت‌های فیزیکی متفاوت را نمایش می‌دهند. تفاوت‌های WNBA و NBA فقط به داخل زمین محدود نبوده و در خارج از آن نیز اعمال شده‌اند. از اتمسفر استادیوم و تشویق‌های حاضرین در آن گرفته تا تیم گزارشگری کاملا جدید و متفاوتِ آن همگی باعث می‌شوند تجربه‌ای کاملا جدید برای طرفداران بسکتبال بوجود بیاید.

اما برویم سراغ مدهای مختلف بازی. بخش myCareer که به عنوان مد تک بازیکن محور سری شناخته می‌شود و در سالیان اخیر فصل اول آن اغلب بصورت داستانی بوده امسال با تغییرات زیادی بازگشته است. یکی از تغییراتی که به محض ورود به این مد با آن مواجه خواهید شد سیستم جدید ساخت بازیکن است. ویژوال کانسپتس امسال با نگرش کمی متفاوت با سال‌های قبل سراغ این مد آمده است. در نسخه‌های قبلی شما معمولا با ساخت بازیکن و انجام کارهای مختلف، سکه‌های مجازی بازی را دریافت می‌کردید که با استفاده از آنها می‌توانستید مهارت‌های بازیکن خود را ارتقا داده و همچنین نوع پوشش وی را شخصی سازی کنید.

امسال اما این مد به شما اجازه ساخت نسخه‌های مختلفی می‌دهد که این نسخه‌ها بسیار شبیه به سیستم کلاس‌هایی هستند که در بازی‌های نقش آفرینی با آنها مواجه شده‌ایم. در ساخت هر نسخه به شما این امکان داده می‌شود تا شکل ظاهری، فیزیکی، مهارت‌ها و پتانسیل‌های بازیکن خود را تعیین کنید. در واقع بازی به شما گزینه‌هایی می‌دهد که با انتخاب آنها پتانسیل و مسیر پیشرفت بازیکن شما تعیین می‌شود و شما پس از آن در چارچوب همین انتخاب ها به انجام بازی پرداخته و پیشرفت می‌کنید. مزیت این سیستم این است که تنوع بازیکنان را در این بخش بیشتر کرده و همچنین تا حدودی سرعت پیشرفت را کمی سریع تر می‌کند. اما همچنان تاثیر منفی حضور Microtransactions روی آن سایه انداخته است و پروسه تبدیل شدن به یک ستاره راهی بسیار طولانی‌ست و در واقع بدون خرج کردن پول در بازی، سرمایه گذاری روی نسخه‌های مختلف بسیار بسیار پروسه زمان‌بری خواهد بود.

بخش داستانیِ بازی نیز بسیار تغییرات مثبتی به خود دیده است. بخشی که با تهیه کنندگی لبران جیمز و حضور ستارگانی چون ادریس البا، روزاریو داوسون و توماس میدلتیچ با دست پر بازگشته است. مد myCareer داستان بازیکن جوانی به اسم Che را روایت می‌کند که بدنبال مصدوم شدن هم تیمی خود و در ادامه کنار گذاشته شدن وی از تیم، تصمیم می‌گیرد به عنوان کاپیتان تیم و در حمایت از او از تیم خود کناره گیری کند و در ادامه بخاطر تصمیم خود، در راه رسیدن به NBA دچار مشکلات زیادی شود.

بخش داستانی بازی سعی کرده جنبه متفاوتی از زندگی بازیکنان جوان را به تصویر بکشد که آرزوی بازی در لیگ حرفه‌ای را دارند و شاید تا حدودی موفق هم بوده است. صد البته که همچنان با ایده‌آل فاصله بسیاری دارد. اینبار بسیار سعی بر آن شده تا از اتلاف وقت‌های بی‌دلیل و مینی‌گیم های اضافی تا حد امکان صرف نظر شود اما مشکلی که بوجود آمده این است که بیشتر از آنکه در حال بازی کردن باشید، اکثر وقت خود را صرف تماشای کات سین می‌کنید. کات‌سین‌هایی که هرچند به نسبت نسخه‌های قبل در کارگردانی و سینمایی بودن بسیار پیشرفت داشته‌اند، اما همچنان فاقد عمق لازم هستند. با این وجود اما باز هم تغییرات این بخش را می‌توان مثبت قلمداد کرد که حداقل در مقایسه با سالیان قبل به مراتب لذت بخش‌تر و قابل تحمل‌تر شده است.

NBA 2K20 همانند نوجوانی است که ویژگی‌های مثبت و پتانسیل زیادی دارد که در کنار این موارد برخی ویژگی‌های بسیار آزاردهنده نیز دارد که امیدوار هستید گذرا بوده و در سالیان آتی برطرف شوند. پرداخت‌های درون برنامه‌ای همچنان آزاردهنده هستند اما با این وجود NBA 2K20 همچنان در ارائه تجربه‌ای لذت بخش و عمیق از بسکتبال موفق عمل می‌کند که با اضافه شدن بخش بانوان کامل‌تر از هر زمان دیگری است.

PS4 Review

نقد و بررسی روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

به گزارش وی جی مگ، کارگردان این بازی در مصاحبه اخیر خود تایید کرده که The Division 2 از پرداخت درون برنامه‌ای همچون نسخه اول این مجموعه استفاده می‌کند اما تنها به آیتم‌هایی اختصاص پیدا خواهد کرد که روی ظاهر شخصیت‌های قابل بازی تاثیر دارند. با این تفاسیر می‌توان انتظار داشت که استفاده بازی The Division 2 از پرداخت درون برنامه‌ای روی کلیت گیم‌پلی تاثیری نداشته باشد. نکته قابل توجه این است که فعلا کارگردان این بازی اشاره‌ای به وضعیت Loot Box در The Division 2 نکرده که طی یک سال اخیر حواشی بسیاری را برای صنعت بازی به وجود آورده. او در بخشی از صحبت‌هایش توضیح داده که ما می‌خواهیم تجربه‌ای منصفانه را برای گیمرها شکل دهیم اما اکنون نمی‌توانم درباره نقش Loot Box در بازی The Division 2 صحبت کنم.

همین مسئله باعث ایجاد نگرانی شده و باید دید که Ubisoft در آینده چه واکنشی را به آن نشان می‌دهد. صحبت‌های کارگردان بازی The Division 2 تاحدود نشان می‌دهد که یا Ubisoft هنوز تصمیمی درباره Loot Box نگرفته یا می‌دانند که رسانه‌ای کردن آن روی آینده بازی The Division 2 تاثیر منفی دارد.

به گزارش وی جی مگ، هرچند سیستم‌های رده بندی سنی نیز از این به بعد قصد دارند با قرار دادن یک علامت گیمر را متوجه کنند که بازی مورد نظر آنها از پرداخت درون برنامه‌ای استفاده می‌کند یا خیر این وبسایت جدید می‌تواند اطلاعات کاملی را در اختیار مخاطب قرار دهد. از این پس گیمرها می‌توانند با سر زدن به وبسایت Microtransaction.zone و جستجوی نام بازی مورد نظر خود تمامی اطلاعات موجود در زمینه پرداخت درون برنامه‌ای و Loot Box را به دست آورند. در حال حاضر این وبسایت اطلاعات خوبی را در اختیار داشته و به مرور می‌توان شاهد رشد آن بود.

نکته جالب توجه این است که وبسایت مورد نظر گزینه‌ای را قرار داده که اگر روشن باشد می‌توان با خیال راحت بازی را خریداری کرد و مطمئن بود که در آینده خبری از پرداخت پول بیشتر برای دسترسی به محتوای افزوده نیست.

Slatoff این‌گونه اظهار می‌کند به نظر او و شرکت Take-two، این‌گونه موارد ارتباطی با قمار ندارد و نظرشان در این باره هم‌راستا با سازمان The European Space Agency (آژانس فضایی اروپا) است. البته لازم به ذکر است Slatoff هیچ‌گونه اشاره‌ای مبنی بر قصد آن‌ها برای استفاده از این موارد در بازی‌های آینده‌شان نکرد.

از منظر عکس‌العمل مصرف‌کنندگان نیز، آقای Slatoff توضیح می‌دهد که به نظر او، تمامی مشکلات، مربوط به محتوای خود بازی و محتویات دیگری است که بعد از انتشار بازی برای آن عرضه می‌شود و تمامی این موارد باید برای تعامل پلیرها با بازی تمرکز کند. تا زمانی که حواس شما کاملا روی این موضوع باشد مشکلی پیش نخواهد آمد زیرا مصرف‌کننده نیز از چیزی که به‌دست می‎‌آورد خرسند خواهد بود. کمپانی‌ها نمی‌توانند خریدار را مجبور به خرید چیزی کنند. اما می‌توانند حداکثر تلاش خود را به‌کار گیرند تا بهترین تجربه ممکن برای تعامل با بازی را خلق کنند. و این تعامل می‌تواند ارزش بسیاری در فرنچایزهای حوزه سرگرمی ایجاد کند. همیشه نیز به همین روال بوده است.

او براهمیت ارائه بهترین تجربه ممکن برای مخاطب تاکید می‌کند، با این هدف که شما بتوانید پلیر را برای بازه زمانی طولانی‌تر و به‌طور عمیق‌تری با بازی خود درگیر کنید. پشتیبانی از بازی بعد از عرضه ابتدایی آن نیز کلید این موفقیت بوده و ارائه محتویات اضافی برای بازی، همان چیزی است که مخاطب از شما می‌خواهد.

البته این شیوه برخورد برای Take-two، شیوه جدیدی محسوب نمی‌شود. آن‌ها این‌کار را در دهه نود نیز با عرضه پک‌های الحاقی برای سری Civilization انجام می‌دادند. Slatoff ادامه می‌دهد که آن‌‌ها هم‌چنان در فاز ابتدایی اکتشافی و چرخه درآمد خود هستند. زیرا این ناشر هم‌چنان به‌دنبال کسب شناخت بیشتر از مخاطب و مصرف‌کننده‌ای است که هر سال نیز تغییر می‌کند. حالا ابزارهای تحلیلی بسیاری وجود دارد که به شما اجازه می‌دهد هرآنچه که مخاطب می‌خواهد را برای او فراهم کنید.

منبع

شرکت EA در وب‌سایت ردیت به دفاع از این حرکت خود پرداخته بود که آنها حق داشتند برخی از شخصیت‌های نمادین این سری را پشت این دیوار بزرگ از Grind قرار دهند. این پست از EA به تنهایی  رکورد بیشترین مقدار Downvote را در سایت ردیت به خود اختصاص داد. به نظر می‌رسد که انتقادات و بازخورد‌های منفی باعث شده که EA کمی از موضع نه چندان جالب خود کوتاه بیاید.

بر اساس اطلاعات منتشر شده به نظر می‌رسد که مقدار 40 ساعته برای دسترسی به برخی از قهرمان‌ها با کاهش 75 درصدی روبرو شده است. EA معتقد است که دسترسی به قهرمان‌هایی مثل Darth Vader و Luke Skywalker کار بسیار مهمی در بازی خواهند بود و آنها دوست دارند که گیمر در این فرآیند از کار خود لذت ببرد. چند شخصیت مهم با کاهش 75 درصدی مقدار Credit مورد نیاز روبرو شدند که مقدار Grind کردن را تا حد زیادی کاهش خواهد داد. این تغییرات از امروز در دسترس خواهند بود.

منبع

در این متن ثبت اختراع، نمونه‌هایی کلی از نحوه عملکرد این سیستم حریف یابی آورده شده است. برای مثال قرار دادن افرادی که صاحب اسکین خاصی هستند در کنار کسانی این اسکین ها را ندارند ممکن است به‌طور ناخودآگاه آن‌ها را به سمت پرداخت پول واقعی سوق دهد. این الگوریتم خود بنا به درصد موفقیت نحوه عملکرد را تغییر می‌دهد تا برای بهبود نتایج تلاش کند. این مسئله ممکن است در مواردی که بازی امکان خرید تسلیحات قوی‌تری را در اختیار مخاطبان قرار دهد، سبب قرارگرفته افراد قوی در مقابل ضعیف شود، به‌گونه‌ای که گروه دوم برای به دست آوردن برتری نسبت به خرید سلاح‌ها و امکانات قوی‌تر اقدام کند. این سیستم وظایف دیگری نیز دارا است، برای مثال راضی کردن مشتری از خریدش از اهداف جانبی آن است. اگر مشتری اسلحه‌ای قوی در مقابل تانک بخرد، سیستم تلاش می‌کند تا او را در مسابقاتی شامل تعداد زیادی تانک قرار دهد. بدین گونه خریدار از خرید خود راضی خواهد بود زیرا فرصت آن را داشته است که کاملاً از اسلحه خریداری‌شده به نحو احسن استفاده کند.

باید اشاره کرد که ثبت چنین اختراع حتماً دلیلی برای استفاده آن نیست و این عمل برای افزودن دانش ثبت‌شده شرکت‌ها به‌طورمعمول در دنیای تجارت انجام می‌شود. در حال حاضر Activision در بیانیه‌ای اعلام کرده که این تکنولوژی در هیچ‌کدام از بازی‌هایشان استفاده نمی‌شود ولی نمی‌توان گفت که این مسئله در آینده تغییر نکند.

منبع

اولین چیزی که در هنگام ورود به بازی توجه شما را به خود جلب می‌کند سبک گرافیکی بسیار خاص بازی است. همه‌چیز در Drawn to Death مانند طراحی‌های کنار دفتری نوجوانان در سر کلاس است. حتماً سرگرم کردن خود در کلاس‌های طولانی و خسته‌کننده را با نقاشی‌های مختلف در دفتر و یا کتاب را به یاد دارید. حتی در فیلمی کوتاه، دوربین از دید یکی از همین دانش آموزان سر کلاس به پایین حرکت می‌کند و دفتر این شخص همان منوی اصلی بازی را نشان می‌دهد. تمام بافت‌ها و مدل‌های سه بعدی توسط خودکار و ماژیک خط‌-خطی طراحی‌شده‌اند. در جای جای مراحل دست‌نوشته‌هایی وجود دارند و حتی با نگاه کردن به آسمان می‌توانید خط‌های آبی معروف دفتر مشق‌ها و یادداشت‌هایی از فرمول‌های دستی گرفته تا تراوشات ذهنی صاحب دفتر را بخوانید. افکت‌های مختلف مانند آتش، دود و انفجار نیز همه حالتی دست‌ساز و سرسری کشیده شده با تعداد کمی ماژیک و خودکار رادارند و همه انگار بر روی کاغذ کشیده شده‌اند. نکته دیگر خشونت بسیار بالای بازی و شوخی‌های بصری و سماعی بعضاً رکیک در آن است. این شوخی‌ها به‌صورت دائم ادامه‌دارند و شاید برای برخی مخطاب‌ها بی‌مزه باشند، ولی به نظر می‌رسد سازندگان در ادامه تقلید از حال و هوای نوجوانان آنها را نوشته‌اند.

گیم پلی بازی تا حدی سبک Hero Shooter را به یاد می‌آورد که اخیراً محبوب شده است. 6 شخصیت مختلف با ظاهر و قدرت‌های مختلف برای انتخاب وجود دارند. علاوه بر اسلحه‌ها که در بین تمام آن ها مشترک است، هرکدام دو قابلیت مخصوص خود را دارند. یکی از آنها حرکت نهایی یا Ultimate است که دو حالت مختلف دارد و همان‌طور که از اسم آن معلوم است بسیار قوی است. قابلیت دیگر برای حرکت در طول نقشه و جاخالی دادن استفاده می‌شود. برای مثال یکی از شخصیت‌ها دراکولای ربات است که حرکت نهایی او شیرجه چندباره به سمت حریف در حین آسیب زدن به اوست و یا تبدیل‌شدن سر به یک شلیک‌کننده راکت که تعداد زیادی خفاش انفجاری به سمت دشمن می‌فرستد. در مقابل این شخصیت می‌تواند با بال زدن چندباره تا حدی پرواز کند. شاید یکی از جالب‌ترین بخش‌های بازی اسلحه‌های مختلف آن باشد. در کنار اسلحه‌های معمول مانند شات گان، مسلسل و آرپی‌جی، اسلحه‌هایی عجیب غریب برای انتخاب موجود هستند. نیم تنه آدمی که توپ والیبال پرتاب می‌کند، یک تابوت که در آن جنازه‌ای است و با برخورد به هدف منفجر می‌شود و کنسولی قدیمی که کارتریج پرتاب می‌کند از جمله اسلحه‌های عجیب حاضر در Drawn to Death هستند. از بین مدهای معمول بازی های چند نفره در حال حاضر مد خاصی به‌جز Death Match  و Team Death Match در Drawn to Death وجود ندارد.

Drawn to Death ازنظر کلی و ظاهری بسیار ساده و سرراست است. دوربین معمول سوم شخص، تعدادی Power up برای افزودن استقامت و افزودن سلامتی و اسلحه‌های قرار داده‌شده در جای جای مرحله همه بارها و بارها در بازی‌های دیگر دیده‌ شده‌اند. چیزی که این بازی را متفاوت می‌کند گرافیک، اسلحه‌های خاص و قدرت‌های شخصیت‌هاست. هرکدام از آنها  در مقابل دیگری ضعف و قدرتی دارد که تا حدی به استراتژی بر مبنای تعامل بینشان کمک می‌کند. برخلاف آنچه در ابتدا به نظر می‌آید، گیم پلی بازی تا حدی از پیچیدگی برخوردار است. آشنایی با قسمت‌های مختلف نقشه و قدرت‌های هر شخصیت می‌تواند راه‌های جدیدی برای چیره شدن بر حریفان در اختیار قرار دهد. این نقشه‌ها ازنظر چینش و حالت ظاهری تفاوت فراوانی دارند. یک مرحله قسمتی از شهر است که توسط بیگانگانی مانند اختاپوست مورد حمله قرارگرفته و دیگری مرحله‌ای چند طبقه که در کف آن پر از خون و روح‌های سرگردان است. خوب یا بد،Drawn to Death از بسیاری جهات بازی‌های سوم شخص قدیمی را به یاد می‌آورد. نحوه کنترل کردن و امکان پرش بلندتر ازآنچه انتظار دارید تفاوت بسیاری با آثار سوم شخص این روزها دارد. با این ‌وجود مدت زیادی طول نخواهد کشید که به کنترل بازی عادت می‌کنید و پس از آشنایی کوتاهی با هر کاراکتر لذت آن را می‌چشید. مبارزات با توجه به مقدار زیاد سلامتی شخصیت‌ها طول می‌کشند و برای کشتن حریف باید زمانی بیشتر ازآنچه احتمالاً به آن عادت دارید صرف کنید. هر مبارزه به حالتی تعقیب و گریز تبدیل می‌شود و نمی‌توان به‌راحتی طرف مقابل را از پیش را برداشت.

در همان مدت کمی پس از بازی نمی‌توان از محدود بودن محتوای آن چشم‌پوشی کرد. در حال حاضر فقط چهار نقشه برای انتخاب وجود دارد که به‌ جز یکی، بقیه تا حدی کوچک به نظر می‌آیند که البته قول آمدن حداقل  نقشه‌ای جدید در آینده نزدیک داده‌ شده است. در مقابل تعداد فقط 6 شخصیت هم در مقایسه با همتایان این سبک  بسیارکم است. هم‌چنین عدم وجود مدهایی به‌جز Death Match ناامیدکننده است. با توجه به ایده‌های ناب و غریب بازی، عجیب است که سازندگان نتوانسته‌اند مد خاص دیگری طراحی کنند. نکته منفی دیگر تا حدی گرافیک شلوغ و گنگ Drawn to Death است. برحسب سبک خاص، خود به ‌خود رنگ‌های استفاده ‌شده در بازی محدود هستند و همه ‌چیز دارای پس‌زمینه سفید است، پس در مواردی تشخیص هدف و یا Powerup  مشکل می‌شود.  شاید هنوز برای قضاوت زود باشد ولی برخی اسلحه‌ها و شخصیت‌ها به نظر قوی‌تر از بقیه می‌آیند. برای مثال یکی قابلیت پر شدن خودکار سلامتی را دارد و می‌تواند برای مدتی نامرئی شود، پس به‌راحتی می‌تواند از مهلکه بگریزد. در پایان، شوخی‌های بازی هستند که شاید برای برخی جالب نباشند و در بلندمدت آزاردهنده شوند.

لازم به ذکر است که Drawn to Death دارای Microtransaction است. مانند Overwatch، جعبه‌هایی برای خرید وجود دارند که به‌صورت تصادفی Emote و Skin آزاد می‌کنند. در مقابل با انجام مأموریت‌های هر شخصیت و کارهایی مانند کشتن 150 نفر، می‌توانید یک جعبه مجانی دریافت کنید. با توجه به اینکه محتوای این جعبه‌ها در بازی تأثیری ندارد به‌خودی‌خود مشکلی نیست. ولی با توجه به اینکه به‌جز اسلحه‌های اولیه باید باقی را با جمع‌کردن کلید باز کرد، امکان خرید یک‌باره همه با مبلغ 10 دلار مزه بد جنبه منفی Microtransaction را باقی می‌گذارد. مشکل اصلی در اینجا این است که برای باز کردن اسلحه‌ها و موارد ظاهری بدون خرج کردن پول واقعی زمان بسیار زیادی نیاز است و به نظر می‌آید برای ترغیب بازیکن‌ها به خرج کردن پول واقعی طراحی‌شده‌اند.

Draw to Death بازی خوش‌ساخت و جذابی است. باوجود برخی مشکلات ایده آن ازلحاظ بصری و مکانیکی به خوبی توانسته باوجود ساده بودن کلی بازی را به دوش بکشد. وجود شخصیت‌های مختلف با قدرت‌های خاص و اسلحه‌های عجیب‌ و غریب از نقاط قدرت آن است. در کنار نقاط قدرت، بزرگ‌ترین نکته منفی وجود Microtransaction نه تنها در موارد ظاهری بلکه در آزاد کردن اسلحه‌ها است، به‌خصوص که این کار در خود بازی مدت‌زمان بسیار زیادی به طول می‌انجامد.  متأسفانه در حال حاضر تعداد بازیکنان آنلاین کم به نظر می‌آید و پیدا کردن رقبا در برخی موارد زمان‌بر است.  به‌عنوان تجربه‌ای نه چندان جدی و رقابتی، Drawn to Death انتخاب مناسبی است، مخصوصاً با توجه به اینکه در هنگام عرضه برای مشترکین پلاس به صورت رایگان قرار گرفته.