حالا استدیو لهستانی Parasight تصمیم گرفته تا این داستان معروف را با چاشنی و ادویه جدیدی بپزد و به خورد ما بدهد. اما آیا نتیجه این آش یک محصول جاافتاده و خوشمزه است، یا یک ماهی بوگندو؟ با ما همراه باشید تا نگاهی بهDavy x Jones  بیندازیم.

در ابتدای Davy x Jones شما کمی با داستان Davy Jones آشنا می‌شوید: دزد دریایی‌ای که تقدیر دشمنانش را به دست سرنوشت رقم می‌زد و با استفاده از سکه شانس خود تصمیم می‌گرفت تا مشکلات خود (دشمنانش) را یا به دریا بیندازد و یا در جا از زندگی ساقط کند! اما اگر داستان بازی همینطور پیش می‌رفت که قطعا داستانی خشک و بی‌محتوا می‌داشتیم. بله، همانطور که حدس زدید، شخصی به نام Blackbeard (که در سری فیلم‌های دزدان دریایی کارائیب هم بود) می‌آید و همین بلا را سر Davy Jones می‌آورد. حالا دیوی مانده و حوضش. البته در این بازی، دیوی مانده و کله جدا شده از سرش.

استدیو لهستانی PARASIGHT که بازی زیبا و جذاب Blacktails را در رزومه خود دارد، این بار با خلق دنیایی جهنمی، البته زیر دریا، با جاه‌طلبی از دنیای جادویی به دنیای دزدان دریایی سفر کرده است. سازندگان این بازی اعلام کرده‌اند که قصدشان از ساختن این عنوان یک برداشت جدید و مختلف از داستان دیوی جونز است. و باید اعتراف کنیم که نتیجه چیز خیلی خوبی از آب (!) درآمده است.

ما با یک بازی اکشن شوتر سریع و نرم طرف هستیم که گیمرها را به یاد عنوان‌هایی چون DOOM یا UltraKill می‌اندازد: دیوی جونز در یک دست یک شمشیر سبک و در دستی دیگر یک تپانچه کوچک دارد و با قدرت موج دریا و تفنگ آتشین به جنگ دشمنان خود می‌رود. علاوه بر این‌ها، شما می‌توانید با استفاده از یک بازوچه عجیب از سکوها و پلتفرم‌های بازی بالا بروید.

گیم‌پلی بازی نرم و روان است و به شما احساس خستگی یا تکراری‌بودن دست نخواهد داد. هرچند که تپانچه بازی در ابتدا کمی خسته‌کننده خواهد شد، اما سازندگان بازی با استفاده از یک Skill Tree و با جمع‌کردن طلا و جواهر از کف دریا می‌توانید قدرت‌های جدید و روش‌های جدید برای نابودکردن دشمنان پیدا کنید. همانند عنوان‌های اخیر بازی DOOM، شما با انجام Execution می‌توانید بخشی از جانِ (کوچک) خود را بازیابی کنید. این مسئله شما را مجبور می‌کند که برای ردکردن موانع گاهی نزدیک دشمنان شوید و گاهی از آن‌ها فاصله بگیرید.

در داستان بازی اشاره می‌شود که Blackbeard باعث می‌شود سر شما از بدن شما جدا شود، که سازندگان بازی از این نکته استفاده کرده‌اند و آن‌را به بخش مهمی از بازی تبدیل کرده‌اند: سرِ شما با بدن شما حرف می‌زند، به او راهنمایی می‌رساند و گاهی کمک می‌کند تا در بازی پیش‌روی کنید. در حال حاضر فرصت‌های زیادی برای استفاده از این سرِ معلق وجود ندارد، اما به‌نظر می‌رسد که سازندگان فکرهای بزرگی برایش دارند.

تنوع دشمنان بازی خیلی زیاد نیست؛ البته از عنوان کوچکی چون Davy x Jones (که در مرحله Early Access یا همان دسترسی اولیه‌ست) انتظار بیش‌تری هم نداریم: فقط امیدواریم که در آینده دشمنان بیش‌تری به دنیاهای متنوع بازی اضافه شوند. همانطور که گفتیم شما باید از این جهنم دربیایید تا انتقام خود را از Blackbeard بگیرید. در این راه نُه جزیره زیردریایی سد راه شما هستند که در حال حاضر فقط چندتا از آن‌ها در دسترس شما هستند.

مشخص است که سازندگان بازی بعد از ساختن Blacktail تبحر و توانایی بالایی برای طراحی و آفرینش دنیاهای بازی‌های خود جمع‌کرده‌اند: مرحله‌های این بازی Open-World به‌شدت زیبا و چشم‌نواز هستند و بارها شما را خیره خود خواهند کرد. افزون بر این، باید به کیفیت کات‌سین‌ها و شخصیت‌های اصلی و فرعی بازی اشاره کنیم: همه آن‌ها داستان، پس‌زمینه، صداگذاری و گرافیک بسیار زیبایی دارند.

صحبت از صداگذاری شد و باید به شما بگوییم که هرچند صداگذاری و دیالوگ‌های بازی به‌شدت باکیفیت و بافکر ساخته شده‌اند، موسیقی بازی حرف خاصی برای گفتن ندارد و این یکی از نقطه‌های ضعف Davy x Jones است. نواهای بازی فقط در هنگام کات‌سین‌ها و باس‌فایت‌های بازی خوب هستند. استدیو PARASIGHT به‌خوبی توانسته با استفاده از لهجه‌ها، گویش‌ها و زبان‌های مختلف، شما را در دنیایی عمیق فرو ببرد.

در نیمه دوم Davy x Jones، به شما راهی برای پیش‌روی در دنیاها یا جزیره‌های بازی داده می‌شود که همانند Hub یا مرکز عملیات شماست: در این منطقه می‌توانید سلاح خود را به‌تر کنید، به ماموریت‌های جانبی بروید و با شخصیت‌های جدیدی آشنا شوید تا از داستان بازی بیش‌تر سردربیاورید. این یکی از خُرده‌های ما با بازی‌ست: سازندگان می‌توانستند عناصر و پیش‌زمینه داستان را به‌تر به گیمرها بفهمانند یا توضیح بدهند.

کلام آخر اینکه بازی Davy x Jones با قیمت مناسب، کیفیت عالی، گیم‌پلی روان و نرم و البته گرافیک بسیار زیبایی که دارد می‌تواند گزینه خوبی برای کسانی باشد که بازی‌های شوتر سریع را می‌پسندند. ما در وی جی مگ به شما پیشنهاد می‌دهیم آن‌را حتما تجربه کنید.

نقد و بررسی بازی Davy x Jones روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

۸. Metro Exodus
در ابتدا نگرانی‌هایی نسبت به ساختار سندباکس Metro Exodus وجود داشت، اما سازندگان با ترکیب هوشمندانه بخش‌های باز و مسیرهای خطی، هم حس نسخه‌های قبلی را حفظ کردند و هم تجربه‌ای متفاوت ساختند. طراحی اوپن ورلد محیط به گونه‌ای است که بازیکن قبل از ورود به هرنقطه از این دنیای خیالی و رادیو اکتیوی، باید همه چیز را دابل چک و مورد بررسی و مرور قرار می‌داد؛ چون در غیر اینصورت ممکن بود با کمین موجی از موجودات جهش یافته روبه‌رو شود!

۷. Batman: Arkham City
سری آرکام همیشه از لول دیزاین تحسین‌برانگیزی برخوردار بوده، اما به جرعت می‌توان گفت که Arkham City گامی بلند به جلو برداشت. بخش‌های “Predator” که در آن بازیکن با روش‌های خلاقانه دشمنان را در تاریکی شکار می‌کرد نمونه‌ای عالی از این طراحی هوشمندانه مراحل بازی بودند. رفتار واقع‌گرایانه دشمنان نیز عمق این تجربه را دوچندان کرده بود.

۶. VVVVVV
این پلتفرمر مستقل که اسم عجیبی هم دارد با مکانیزم جاذبه معکوس و طراحی مرحله دقیق، موفق به خلق چالشی خاص شده. هر مرحله سختی خودش را دارد اما هرگز ناعادلانه نیست و طوری نخواهد بود که فکرکنید بازی با شما خصومت شخصی دارد! VVVVVV به‌مرور سخت‌تر می‌شود و گیمر با پشت سر گذاشتن بخش های پلتفرمر و پرش‌های دشوار و تغییر جهت جاذبه، به حس موفقیتی واقعی دست می‌یابد. این عنوان از آن دسته از بازی‌هاست که به شما حس خوب نتیجه تلاش‌هایتان را خواهد داد، شاید کمی شبیه به بازی‌های سولز لایک.

۵. The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom
The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom که شاید یکی از معروفترین عناوین این لیست باشد، بر پایه همان ساختار سندباکس Breath of the Wild بوده و آن را گسترش داده است و با افزودن بخش‌هایی در دنیای عظیم خود همانند Sky Islands و Depths، تجربه‌ای غنی‌تر ارائه می‌کند. معماها جذاب و مبتکرانه‌اند و به پلیر اجازه می‌دهند از قدرت‌های خاص خود به بهترین شکل ممکن استفاده کند. همین نکات باعث شده تا لول دیزاین در این نسخه واقعاً یک سطح بالاتر از بازی قبلی باشد.

۴. Fallout: New Vegas
اگر در یک کلام بخواهیم از نیو وگاس بگوییم، باید اشاره کرد که این عنوان ترکیبی از المان‌های کلاسیک و مدرن سری Fallout است، و همین ترکیب جذاب این بازی را به یکی از بهترین‌های اوپن ورلد صنعت گیم تبدیل کرده است. شهرها، ویرانه‌ها، پناهگاه‌ها و مناطق متروکه با دقتی بالا طراحی شده‌اند و خود شهر New Vegas نیز نمونه‌ای از طراحی استادانه محیط توسط استدیوی Obsidian است. گشت و گذار در این عنوان از هاب اصلی شهر تا Freeside یک لذت کامل برای پلیر است!

۳. Outer Wilds
در این عنوان مستقل و ایندی، کاوش و حل معما با هم درآمیخته‌اند. هر سیاره طراحی خاص خود را دارد و حس کنجکاوی و کشف رازهای جهان بازی و تایم لوپی که در آن به سر می‌برید، بی‌نقص پیاده‌سازی شده. بازیکن با جمع‌آوری اطلاعات و کنار هم گذاشتن آن‌ها به حس رضایتی عمیق از پیشرفت دست خواهد یافت.

۲. Elden Ring
همان‌طور که از سازندگان Dark Souls انتظار می‌رفت، FromSoftware بار دیگر در طراحی محیط شاهکار آفرید. دنیای وسیع اوپن ورلد در Elden Ring پر از مسیرهای مخفی، کمین دشمنان و گنجینه‌های ارزشمند است. الدن رینگ شاید به نوعی بهترین ترکیب بخش‌های سندباکس با ساختارهای سنتی و خطی در چندسال اخیر بوده و تجربه‌ای متنوع و به‌یادماندنی را خلق کرده.

۱. The Elder Scrolls V: Skyrim
بدون شک Skyrim هنوز هم برای بسیاری از ما گیمرها، بهترین بازی اوپن ورلد تاریخ است. شاید برخی از محیط‌های بازی مانند غارها و cave system ها کمی حس تکراری بودن را درحین تجربه بازی به پلیر القا کند، اما مناطق خاصی مثل Eldergleam Sanctuary یا Frostflow Lighthouse با طراحی چشم‌نواز و فضاسازی قوی، قدرت Bethesda در خلق محیط‌های فراموش‌نشدنی را کاملا به رخ می‌کشد.
Skyrim حتی بعد از این همه سال، هنوز هم پلیرهای فراوانی را به خود اختصاص داده و به لطف نسخه‌های مختلف و مادهای ساخته شده توسط طرفداران، گذر زمان را تنها به یک نقطه قوت و پیشرفت تبدیل کرده است و شاید هنوز یک تجربه تازه و تکرار نشدنی باشد.

سومین شماره از سری بازی­های اتومبیل‌رانی (نه فقط اتومبیل!) یوبی­‌سافت با الهام­گیری از سری بازی­های «فورتزا موتوراسپورت» ما را به جزایر هاوایی و فستیوال مسابقات می‌­برد. شروع The Crew Motorfest همانند فورزا هورایزون 5، شما را با لحظات هیجان‌­انگیز و مخلوطی از مسابقات و وسایل نقلیه‌­ای که انتظارتان را می­‌کشد روبرو می­‌کند. اتومبیل­های هایپر، مسابقات در کوه و آف­رود، مسابقه با قایق، هواپیما، اتومبیل­های قدیمی و کلاسیک و … تنها گوشه‌­ای از چیزی است که در ادامه در انتظار شما نشسته‌ است.

اغراق نکرده­‌ام اگر بگویم از نظر طراحی بصری، The Crew Motorfest یکی از بهترین (اگر نگوییم بهترین!) و زیباترین عناوینی است که تا به حال دیده‌­ایم. تیم طراحی با انتقال دنیای بازی از آمریکا، به جزایر هاوایی، ما را با مناظر بی‌­نظیر و تکرار نشدنی همراه کرده‌اند. از نظر اندازه شاید نسبت به نقشه­‌های قبلی با مقیاس کوچکتری روبرو باشیم اما وسواس خرج شده در طراحی این جزیره بازیکن را انگشت به دهان خواهد گذاشت.

متر به متر این جزیره با دقت خاصی توسط تیم گرافیکی بازی طراحی شده و دیگر شاهد مناطق خشک و عاری از طراحی و Procedural که اخیرا در عناوین یوبی‌سافت بشدت مورد استفاده قرار می­‌گیرند نیستیم. شاید تعجبی نداشته باشد که ساخت این عنوان تقریبا 5 سال به طول انجامیده است! با هر پیچی که در جاده انجام می‌­دهید شاهد منظره‌ه­ای متفاوت و حیرت‌­انگیز خواهید بود به طوری که احتمالا اگر شما هم مانند نگارنده علاقه خاصی به عکاسی در محیط­های بازی دارید، بیشتر وقت خود را در این بخش سپری خواهید کرد!

به واقع نمی‌توان زیبایی­‌های محیط The Crew Motorfest را در چند سطر خلاصه کرد و تنها راه اینکه آن را متوجه شوید تجربه شخصیتان خواهد بود! در اکثرا عناوین جهان باز (Open-World) اتومبیل‌رانی، بعد از مدتی، گردش در نقشه تا حدودی تکراری شده و تمرکزتان را برروی انجام مسابقات و اتمام آن­ها خواهید گذاشت اما در این عنوان به شما قول می­‌دهم تا ساعت­ها و روز­ها به همراه دوستان خود و در جای­‌جای این نقشه بدون هیچ هدفی به گشت و گذار خواهید پرداخت. تغییرات آب و هوایی و گردش شب و روز به کلی رنگ و لقاب بازی را عوض می­‌کند. تماشای غروب و طلوع آفتاب در کنار ساحل شنی و برروی دریا منظره­ای است که نباید آن را از دست بدهید.

مشاهده نقد ویدئویی در یوتیوب

اگر عنوان قبلی این سری را تجربه کرده باشید، می­دانید که The Crew از نظر وسایل نقلیه فقط در اتومبیل­ها خلاصه نشده و شامل هواپیما، موتورسیکلت و قایق هم می‌­شود. بخش کریر The Crew Motorfest به چندین فصل تقسیم شده که نام «پلی­‌لیست (PlayList)» به آن­ها داده شده است. هر پلی‌­لیست شامل مسابقات خاصی است که شما را به بخش­های مختلف جزیره، در دسته‌­بندی خاصی از وسایل نقلیه می‌­برد.

پلی­‌لیست­هایی مثل پلی‌­لیست کلاسیک، که باید با اتومبیل­های قدیمی و کلاسیک، با فیلتر رنگی قدیمی، بدون GPS و تنها با عکس­هایی که به شما داده می‌­شود مسیر خود را بیابید، و یا پلی­‌لیست Donut Media که از جذابترین مراحل بازی هستند. همانطور که گفته شد این پلی­‌لیست­ها هر کدام دارای سبک متفاوت خود هستند و به همین دلیل در بخش کریر به هیچ وجه حس تکراری بودن به شما دست نخواهد داد. همچنین می­‌توانید این بخش­ها را به همراه دوستان خود که تا سقف 4 نفر را شامل می‌­شود، تجربه کنید و لحظات خوبی را برای خودتان رقم بزنید.

همکاری برای ایجاد مزاحمت برای حریفان و کمک به دوستان خود برای تصاحب مقام اول مسابقه و یا رافتن راه­های مختلف بدون GPS و رانندگی در کنار یکدیگر لذتی باورنکردی را به شما القا خواهد کرد. صحبت از حریفان شد، بهتر است اشاره­ای نیز به هوش مصنوعی دیوانه‌­وار این بازی نیز داشته باشیم، در ابتدا حس اینکه با هوش­‌مصنوعی ضعیفی همراه هستیم به شما القا خواهد شد اما بعد از تجربه چندین مسابقه متوجه خواهید شد که هوش­‌مصنوعی هرکاری که لازم باشد برای خارج کردن شما از مسیر و ایجاد مانع، انجام خواهد داد. کافی است از پشت به یکی از حریفان نزدیک شوید تا او سعی در بستن راهتان و یا ایجاد مزاحمت با زدن به اتومبیل شما بکند!

در کنار پلی‌­لیست­های کریر، ما پلی‌­لیست­ها و ملاقات و event های آنلاین را نیز داریم که هر روز و هفته در مکان­های مختلف نقشه برگزار شده و می­‌توانید با دیگر بازیکنان به رقابت بپردازید اما در این روز­های ابتدایی انتشار بازی، به علت حجم بالای بازیکن­ها ممکن است با مشکلاتی نظیر پایدار نبودن سرورها مواجه شوید.

ناگفته نماند که این بخش­ها کاملا برای تجربه تک­نفره نیز طراحی شده‌­اند اما نیاز بازی به اتصال اینترنت دائمی کمی ناامید کننده است. به نظر می­‌رسد کم‌­کم باید این قضیه عادت کنیم زیرا در دوره‌­ای از صنعت گیم­ و تکنولوژی هستیم که تقریبا نیمی از عناوین برپایه اینترنت طراحی شده و اگر هم آفلاین اجرا شوند، بخش­های مهمی از آن­ها را از دست خواهید داد!

طراحی اتومبیل­ها شاید به اندازه دیگر عناوین اتومبیل‌­رانی دقت و جزییات کافی را نداشته باشند اما یکی از بهترین­هاست. این مهم با در نظر گرفتن تعداد بالای آن­ها و وجود دیگر وسایل نقلیه آبی و هوایی، کاملا قابل درک و برای همچین عنوانی مکفی به نظر می‌­رسد؛ و نباید فراموش کرد که تمامی این وسایل نقلیه همگی دارای طراحی کاک­پیت نیز هستند! بازی شامل لیستی بلند بالا از برند­های مختلف هست که حتی شاید نام تعدادی از آن­ها تا کنون به گوشتان نخورده باشد!

هر اتومبیل و برند نیز هندلینگ مختص به خود را دارد که با هر بار تعویض اتومبیل باید چند دقیقه­‌ای را با آن سپری کنید تا کنترل آن را یاد بگیرید. همچنین اکثر اتومبیل­ها قابلیت شخصی‌سازی و به اصطلاح ما اسپورت کردن دارند. می‌­توانید قطعات مختلف بدنه را شخصی‌­سازی کنید و اتومبیل مورد نظر خود را بسازید. همچنین قابلیت ارتقای قطعات مختلف موتور را نیز اختیار دارید که همانند شماره­‌های قبلی به دسته­‌های مختلفی از نظر ارزش و قدرت؛ همانند بازی­های RPG تقسیم شده‌­اند.

The Crew Motorfest دارای سه حالت سختی برای Handeling یا همان رانندگی‌ست. پایینترین درجه سختی برای افراد تازه کار و بالاترین درجه برای افراد حرفه‌­ای‌ست که تمامی قابلیت­ها از جمله ABS و کنترل کشش خاموش هستند، اما با توجه به ماهیت آرکید گونه بازی، تجربه آن در این درجه سختی به هیچ‌­وجه پیشنهاد نمی‌­شود چون بیش از اینکه کنترل بهتری را در اختیارتان قرار دهد، عذاب بیشتری را به شما تحمیل خواهد کرد.

مشخصا بازی برای تجربه در این درجه طراحی نشده­ است! باید اشاره کرد که همانقدر که طراحی هندلینگ اتومبیل­ها با دقت بالایی انجام گرفته، در بخش موتورسکلت و هواپیما ضعف­‌های بزرگی را شاهد هستیم. مخصوصا در مسابقات هوایی و دریایی که میزان وزش باد برروی آن­ها تاثیر گذاشته و شما را از مسیر خارج خواهند کرد!

اما یکی از بهترین بخش­های The Crew Motorfest که شانه به شانه گرافیک زیبا و چشم­‌نواز آن مورد توجه قرار گرفته، صداگذاری فوق‌­العاده آن است. در همان دقایق اولیه بازی صدای غرش اتومبیل­ها و تعویض دنده و یا توربو شارژر توجه شما را به خودشان جلب خواهد کرد. اما این بخش هم بی ایراد نیست و باگ­های صوتی بخصوص در مسابقات آف­رود، گاها گوشتان را اذیت می‌کند.اگر از هدست استفاده کنید، بعد از هر پرش بلندی که انجام می‌­دهید، صدایی مهیب شبیه به انفجار پرده گوشتان را سوراخ خواهد کرد!

لیست بلند بالایی از موسیقی­ اعم از لیسانس شده و یا ساخته شده در تمامی مسیر شما را همراهی خواهند کرد که تقریبا همه آن­ها موردپسند نگارنده قرار گرفتند. راندن یک اتومبیل قدیمی و کلاسیک به همراه دوستانتان در جاده­­ای که نور خورشید سطح آسفالت را نوازش می­کند، به همراه موسیقی­های کلاسیک لذتی باورنکردی برایتان به همراه خواهد داشت.

کلام آخر

سومین عنوان از سری بازی­های The Crew یعنی The Crew Motorfest را می­‌توان موفقیتی بزرگ برای تیم سازنده در نظر گرفت. این عنوان با الهام­‌گیری از عناوین دیگر، اما حفظ ریشه­‌های خود در گیم­‌پلی و طراحی، توانسته دنیایی زیبا و بی­‌نظیر را ارائه دهد که مانندش را شاید نتوان جایی پیدا کرد. پرواز بر فراز هاوایی، گشت و گذار در آب­های ساحلی با قایق و با جنگل­های آن تجربه‌­ای که در هیچ عنوان دیگری نمی‌­توانید آن را بدست آورید.

این عنوان بدون ایراد نیست و مشکلات و باگ­های ریز و درشتی هستند که گاها می­‌توانند به تجربه شما لطمه بزنند اما بخش­های خوب The Crew Motorfest کفه ترازو را بشدت سنگین‌تر می‌کنند. با توجه به تجربه‌­ای که در شماره قبلی از پشیتبانی شرکت سازنده از بازی داشتیم، هیچ شکی نیست که این بازی در آینده بهتر نیز خواهد شد و تا سال­ها طرفداران را سیراب خواهد کرد.

نقد و بررسی بازی The Crew Motorfest روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

تقریبا همه اجزای بازی ایده خوبی در هسته خود دارند ولی معمولا کم عمق و پر ایراد پیاده‌سازی شده‌اند؛ سیستم مبارزه، پارکور و داستان و گرافیک همگی می‌لنگند و چاشنی باگ‌های متعدد و کمرشکن هم روی آنها پاشیده شده است تا در اوایل عرضه عنوانی متوسط رو به ضعیف روی قفسه‌ها جا خوش کند.

داستان Dying Light 2 مثل مربای خوشمزه‌ای است که ته شیشه باقی مانده ولی سازندگان آن را روی یک نان سنگک سایز XL مالیده‌اند. برای بازی که می‌شود داستانش را در یک سواری آسانسور 6 طبقه‌ای برای رفیق‌تان تعریف کنید و بیشتر از انگشتان دو دست کاراکتر ندارد، نوار تمام نشدنی دیالوگ‌های بی سر و ته و توضیحات و روده درازی‌ها (جک‌ها و مزه‌پرانی‌های بی‌نمک) حوصله مخاطب را سر می‌برد.

کلیت ماجرا از این قرار است که پسری به دنبال خواهرش می‌گردد و برای پیدا کردن او وارد شهر Old Villador می‌شود. در این شهر سه گروه مشغول هم‌زیستی نامسالمت آمیز هستند: PeaceKeeperها، Free Folks و Renegadeهای وحشی! شخصیتی که بازیکن کنترلش را به دست دارد به دنبال شخصی به نام Waltz می‌گردد که در یک آزمایشگاه سری، آزمایشاتی بر روی کودکان انجام می‌داده و حالا باید جواب کارهایش را پس بدهد.

همانطور که حدس می‌زنید در شهر نه چندان کوچک و بیش از حد بزرگ فوق الذکر همه منتظر وارد شدن بازیکن هستند تا انواع و اقسام ماموریت‌های عجیب و غریب و زمان‌بر بر سر راهش قرار دهند و در عوض نه تنها اطلاعاتی نمی‌دهند، بلکه میزان صبر و حوصله او را نیز به چالش می‌کشند.

در واقع در بازی هیچ‌کس هیچ چیز نمی‌داند و در آخر همه چیز شانسی راست و ریست می‌شود! همین ضعف منطقی بزرگترین ضربه را به داستان بازی می‌زند و بنیان و اساس پیشرفت در آن را به لرزه در می‌آورد. در کنار این، باگ‌های ریز و درشت باعث قطع شدن صدای شخصیت‌ها می‌شود و لود نشدن بافت چهره و بعضا انیمیشن‌های آنها تمامی حس غوطه‌وری در دنیای بازی را نقش بر آب می‌کند.

علاوه بر این، کاراکترها هیچ دلیل و توجیهی برای رفتارشان ندارند و بیشتر اوقات بی‌دلیل شاد و یا عصبانی می‌شوند؛ جاهایی که باید واکنش نشان بدهند نیستند و جاهایی که باید در خدمت داستان باشند با روده درازی بی‌پایان تارهای اعصاب را به لرزش در می‌آورند: مدام صحبت می‌کنند ولی چیزی نمی‌گویند.

با وجود این چند مرحله به یاد ماندنی در روند داستان وجود دارد که از شانس مساعد سازندگان به طور مساوی بین تجربه حدود 40 ساعته بازی پخش شده است و تا آخر و علارغم تمامی مشکلات می‌تواند بازیکن را به دنبال کردن بازی ترغیب کند. اکثر این مراحل خطی هستند و طراحی محیط عالی به همراه انسجام در روایت از جمله عناصری هستند که به موفقیت این بخش‌ها کمک می‌کنند.

قضیه مربای کم و سنگک بزرگ در طراحی محیط‌های بازی هم صادق است. حالا که سخت افزارها پیشرفت کرده‌اند و سازندگان می‌توانند به لطف به کار گیری چند الگوریتم ساده دنیاهای بزرگی تولید کنند دلیل نمی‌شود اینکار را بکنند. حدود 70% محیط‌های بازی شبیه به هم هستند: یک شهر کوچک ابتدایی، شهر بزرگ با آسمان‌خراش و آپارتمان و باقی هم تاسیسات و آزمایشگاه‌های مخفی، که به خودی خود خوب و با جزئیات طراحی و پیاده‌سازی شده‌اند، ولی با کمی پیشرفت در داستان مانند هزارتویی از جنس پنیر پیتزای تبلیغاتی کش می‌آیند.

در طول بازی مدام احساس می‌کنید «قبلا اینجا بوده‌اید». این به خودی خود مشکل‌ساز نیست و قابل توجیه است، اما مشکل از آنجایی آغاز می‌شود که چرخه گیم‌پلی هم وارد همین چرخه تکرار می‌شود. مدام باید درهایی را باز کنید، جریان برق متصل کنید و گاهی به آسمان نگاه کنید تا ورودی به داخل ساختمان بیابید. طبیعی است که در دنیایی آخرالزمانی اینها از اصلی‌ترین فعالیت‌های زندگان هستند، ولی در یک بازی می‌توان با چند تغییر روند گیم‌پلی را زنده و شاداب نگه داشت ([سرفه] BOTW).

بدون شک یکی از بزرگترین منابع الهام Dying Light 2 بازی The Legend of Zelda: Breath of the Wild است. از پاراگلایدر گرفته تا سیستم لوت و خراب شدن همیشگی اسلحه‌ها! رد پای طراحی محیطی The last of Us هم به چشم می‌خورد: در دنیایی که آب کم شده مشخص نیست چطور همه جا پر از پوشش گیاهی است!

این نقض منطق جایی بیشتر به چشم می‌خورد که از آسفالت پل‌ها درختان تنومند و رفیع سر بر آورده‌اند و در بالای هر آسمان خراش درختان صنوبر قد بر افراشته کرده‌اند! واقعیت علمی: درختان برای رشد و نمو به خاک و آب نیاز دارند. اگر بخواهیم منصف باشیم، محیط‌های داخلی لابراتورهای مخفی و زیر زمینی بسیار عالی کار شده‌اند. محیط‌های پر جزئیات با نورپردازی مثال زدنی و ایجاد حس کلاستروفوبیک، کابوس‌های تازه‌ای برای شما دارند، بله همه چیز بالا پایین پریدن از در و دیوار نیست!

سیستم مبارزه بازی روان‌تر از شماره قبلی کار شده است و لیست بلند و بالای ارتقاء و شخصی‌سازی اسلحه‌ها برق چشمان هر گیمری را به درخشش در می‌آورد. اسلحه که محدود به انواع تیر و کمان و سلاح‌های سرد می‌شوند، بسته به سطح کیفیت (سفید، سبز، آبی، بنفش و طلایی) قابلیت سوار کردن افزونه‌های مختلفی را دارند که عناصر اصلی یخ، آتش، برق و سم را به آنها اضافه می‌کند.

اما این همه ماجرا نیست، تجهیزات با کیفیت‌تر امکان اضافه کردن تا 3 افزونه را به شما می‌دهند که میتوانید تا جای ممکن آنها را شخصی‌سازی کند: دشمنان بیچاره در آن واحد دچار برقی گرفتگی، سوختی شدید و انجماد ناخواسته خواهند شد، ولی بهتر است زیاد به اسلحه زیبایتان دل نبندید چون همه آنها پس کمی استفاده از بین می‌روند و هیچ راهی برای تعمیر آنها وجود ندارد. افزونه‌هایی هستند که ماندگاری آنها را بالا می‌برند، ولی باز هم همه چیز فانی است.

سیستم Crafting هم حضور دارد و شما پس از خریدن انواع و اقسام Blueprintها می‌توانید به یک DIY قهار تبدیل شوید! همه چیز از بمب‌های C4، نارنجک، چاقوهای نینجایی، کمک‌های اولیه و و و قابل ساخت هستند. موارد اولیه که از زمین جمع می‌کنید اینکار را میسر می‌کنند. تعداد این موارد قابل جمع آوری بسیار محدود است (نزدیک به دو جین)، پس لازم نیست زیاد به دنبال موارد کم‌یاب بگردید.

در مقابل برای ارتقای Blueprintها، مثل Days Gone باید قطعاتی از دشمنانی که کشته‌اید کنده و به شخص مورد نظر تحویل بدهید. اینکار (با اینکه چندان بهداشتی به نظر نمی‌رسد!) بخشی از سیستم بازی جهت ترغیب بازیکن به درگیری بیشتر است. برای برخی از ارتقاهای نهایی چیزی نزدیک به یک وانت از این یادگاری‌ها لازم دارید که اگر تصورش را بکنید کمی خنده‌دار به نظر می‌رسد.

تنوع اسلحه‌ها، تجهیزات و موارد جانبی خوب است، ولی با توجه به وسعت کلی بازی کم و سطحی به نظر می‌رسد. برای دنیایی به این بزرگی (که به ادعای خود سازندگان برای کامل شدن همه فعالیت‌های به 500 ساعت زمان نیاز است) 4 نوع اسلحه سرد و تیرکمان به همراه 5، 6 قلم تجهیزات جانبی کمی خنده‌دار به نظر می‌رسد. البته خود دنیای بازی هم قابل شخصی‌سازی است.

اینکار با راه‌اندازی مجدد مراکزی کلیدی مثل برج آب یا نیروگاه امکان پذیر است. پس از آزادسازی این مناطق که چرخه گیم‌پلی مشابه هم دارند، میتوانید کلیدش را به یکی از 2 Faction بدهید تا در مقابل امکانات مختلفی را برای شما فراهم کنند. Free Folks بیشتر در کار طناب‌کشی و آسان‌تر کردن پارکور هستند و PeaceKeeperها متخصص تبدیل کردن شهر به یک دژ نظامی! ولی انتظارات‌تان را بالا نبرید، چون هیچ تخریب‌پذیری وجود ندارد و همه چیز محدود به سیستم طراحی مراحل 20 سال پیش است.

شاید یکی از کم نقص‌ترین بخش‌های بازی سیستم پارکور آن باشد. در مقایسه با شماره قبلی این بخش بسیار روان و جا افتاده‌تر شده است. در مقایسه با سیستم مبارزه که کمی مکانیکی و شامل تاب دادن سلاح از چپ به راست و از راست به چپ است (حتی اسکایریم هم کمی جادو و تنوع داشت!)، پارکور از همان ابتدا ساده و سریع بوده و در ادامه با آزاد شدن حرکات و فوت و فن‌های بیشتر جالب‌تر هم می‌شود. ولی با رسیدن به منطقه انتهایی بازی که پر از آسمان‌خراش و برج‌های بلند است، کمی از روان‌ بودن پارکور کم می‌شود و بیشتر اوقات دور برج‌ها می‌دوید تا یگانه راه بالا رفتن از آن را پیدا کنید.

گرافیک و مسایل فنی بازی در نسل یکی مانده آخر (PS4, Xbox One) چنگی به دل نمی‌زند. البته جای شکر دارد که نرخ فریم ثابت و Screen Tearing ناچیز همین تجربه محقر را در نظرتان تلخ نمی‌کند. عملکرد بازی بر روی کنسول‌های نسل بعد هم خوب ولی زیر سایه باگ و مشکلات فنی است.

انواع افکت‌های گرافیکی چون پردازش مناظر دور دست و افکت‌های آب و هوایی در بازی وجود دارند، ولی همچنان پر ایراد و خنده‌دار: مناظر دور دست به طور مضحکی عکس ثابت هستند و بارش باران در داخل ساختمان‌هایی که سقف دارند باعث ظاهر شدن یک علامت تعجب بولد (!) روی سرتان می‌شوند. زمان لود بسیار طولانی از لحظه اجرا تا ورود به بازی بر روی نسل قبل هم قابل ذکر است، ولی پس از ورود به بازی و حتی در هنگام ملحق شدن به بازی‌های آنلاین دیگر بدون مشکل خاصی سریع است.

صدا گذاری، صدا پیشگی و موسیقی بازی زیر سایه شدید باگ و مشکلات فنی مدفون شده است. صداهای بازی هم مثل سایر لایه‌های آن مشکل دیر لود شدن دارند. فرض کنید در سکوت کامل از دیواری بالا رفته‌اید و مشغول صحبت با شخصی هستید که یکهو صداهای مختلف و متنوع «آه و اوه» مربوط به بالا رفتن از دیوار روی دیالوگ کنونی پخش می‌شود.

Dying Light 2 هم دچار سندروم «خیزش لار کرافت» است، شخصیت اصلی بسیار از صداهای ریز و درشت خودش خوشش می‌آید و برای کوچکترین کارها هم «آه و اوه» را می‌اندازد. بسیاری از این صداگذاری‌های فوق اغراق شده هستند و در میانه نبرد پس از دفاع کردن یک ضربه آرام، شخصیت اصلی (Aiden) شروع به ناله و زاری نزدیک به مرگ می‌کند!

برای بازی‌ که مدام در حال بالا رفتن یا تاب دادن اسلحه سرد هستید، «آه و اوه»های تمام نشدنی خطری جدی برای حفظ انسانیت شما هستند. صداپیشگی بازی هم در حد متوسط، دچار مشکلات فوق و فراموش شدنی هستند. موسیقی متن بازی هم بی‌سر و ته و بدون انسجام و یکپارچگی لازم برای ایجاد تاثیر است.

چند قطعه جسته گریخته که بسیار بد روی بازی سوار شده‌اند بیشتر حس بروز باگ می‌دهند تا ایجاد حس تعلیق! فرض کنید هربار که در مناطق امن هستید، صداهایی شبیه به شیپور و وزش باد به گوش‌تان برسد (تقلید از BOTW) با این تفاوت که تم نامشخص این قطعه چند ثانیه‌ای رفته رفته تبدیل به چاشنی جنون می‌شود و اگر بیش از حد در مناطق امن بمانید، مثل جک تورنس دیوانه شده و تبر به دست همه را شرحه شرحه خواهید نمود!

بخش آنلاین بازی یک افزونه محقر و بسیار محدود است. برای عنوانی در سال 2022 که مانور بسیار زیادی رو بخش Co-op و آنلاین داشته، اوضاع خنده‌داری دارد. امکان همکاری همزمان چند دوست برای تجربه همزمان بازی وجود ندارد: شما فقط می‌توانید به بازی دوستتان ملحق شده و به او کمک کنید.

هیچ پیشرفتی برای کسانی که به بازی دیگری ملحق شده‌اند وجود ندارد. امکان ایجاد بازی مختص آنلاین وجود ندارد. امکان ایجاد Co-op بین پلتفرم و بین نسل وجود ندارد. امکان انتقال پیشرفت داستان در بازی دیگران وجود ندارد. امکان مشارکت در پیشبرد روند داستان Host وجود ندارد.

امکان خیلی چیزها وجود ندارد و با توجه به اینکه بازی‌هایی مستقل نظیر Divinity: the Original Sin سیستمی بسیار پیچیده از تجربه یک بازی Co-op تمام عیار با داشتن همه عناصر فوق و حتی خیلی بیشتر را دارند، هیچ توجیهی برای این بخش تاریخ مصرف گذشته و داغون وجود ندارد!

Dying Light 2: Stay Human می‌توانست خیلی‌ چیزها باشد. یکی از بهترین بازی‌های Open-world، یکی از بهترین‌ بازی‌های اکشن، یکی از بهترین بازی‌های پسا-آخرالزمانی، یکی از بهترین بازی‌های نسل بعد و غیره. اما به لطف طراحی و اجرای نصفه نیمه و مشکلات فنی در زمان انتشار، هیچکدام از اینها نیست: یک بازی بقا دیگر که همه تجربیات دهه اخیر را در مقیاسی بزرگتر تکرار کرده و حتی در این تقلید هم شکست می‌خورد.

نقد و بررسی بازی Dying Light 2: Stay Human روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/dying-light-2-stay-human/feed/ 0 https://vgmag.ir/30-minutes/%da%af%db%8c%d9%85-%d9%be%d9%84%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-the-pathless/ https://vgmag.ir/30-minutes/%da%af%db%8c%d9%85-%d9%be%d9%84%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-the-pathless/#comments Sat, 19 Dec 2020 10:52:09 +0000 https://vgmag.ir/?p=106414

30 دقیقه از گیم پلی بازی The Pathless را می توانید مشاهده کنید. این بازی دومین ساخته استودیوی Giant Squid است. بازی قبلی آنها Abzu نام داشت که توانسته بود نمرات خوبی نیز کسب کند.

بازی The Pathless را میتوان یک بازی Open World با دنیای خاص و البته اساطیری معرفی کرد. در این بازی داستان همیشگی خیر و شر را مشاهده میکنیم. دنیایی که توسط یک اهریمن به چالش کشیده شده و نابود شده و ما باید آن را از شر و بدی خالی کنیم.

محیطی بسیار بزرگ و المانهای جذاب و گیم پلی جالب توجه از خصوصیات این بازی مستقل است که نمره متای آن روی PS4 و PS5 عدد 77 را نشان میدهد. این بازی دوازدهم نوامبر برای PS4 و PS5 و Windows و البته سیستم عاملهای iOS و MacOS عرضه شده. حدود نیم ساعت از گیم پلی این بازی جذاب را می توانید در ادامه مشاهده کنید.

همراه وی جی مگ باشید با گیم پلی بازی The Pathless

در یوتیوب ببینید

نماشا کنید

دانلود 1080

دانلود 720

این محتوا به صورت رایگان برای شما تهیه شده است. اگر این محتوا را رایگان می‌بینید و می‌شنوید، نیوش جانتان.

در صورت تمایل برای ماندگاری VGMAG و تهیه آیتمهای بهتر برای ما دونیت کنید :)))

به طور قطع اگر از طرفداران خدایان یونان و داستانهای آنها باشید با بازی Immortals Fenyx Rising ارتباط خوبی برقرار خواهید کرد. بازی ای که قرار است تا چند روز دیگر برای تقریبا تمام کنسولهای و پلتفرمهای بازی عرضه شود. و یوبی سافت این بازی را روی هر پلتفرمی منتشر میکند.

بازی Immortals Fenyx Rising همانطور که گفته شد توسط Ubisoft ساخته و منتشر می شود. یک بازی سوم شخص اکشن با دنیایی بزرگ و البته Open-World و قابلیتهای ارتقا امکانات و اسلحه و دشمنانی باستانی از دنیای اساطیری یونان.

در این بازی در نقش یک جنگجو به جنگ با تایفون، یکی از تایتانهایی می روید که زئوس او را در صحرای تارتاروس به بند کشیده و حالا پس از خروج از آنجا قصد دارد الیمپوس را نابود کند. اگر سری بازی God Of War را انجام داده باشید این اسامی برای شما بسیار آشنا هستند.

Immortals Fenyx Rising قرار است در سوم دسامبر یعنی سیزدهم آذرماه تقریبا برای تمامی پلتفرمها عرضه شود. در این ویدئو حدود 35 دقیقه از گیم پلی ابتدایی بازی را برای شما آماده کرده ایم تا با این بازی و کلیات آن بیشتر و بهتر آشنا شوید.

همراه وی جی مگ باشید با نیم ساعت از گیم پلی بازی Immortals Fenyx Rising

در یوتیوب ببینید

نماشا کنید

دانلود 1080

دانلود 720

این محتوا به صورت رایگان برای شما تهیه شده است. اگر این محتوا را رایگان می‌بینید و می‌شنوید، نیوش جانتان.

در صورت تمایل برای ماندگاری VGMAG و تهیه آیتمهای بهتر برای ما دونیت کنید :)))

Marvel’s Avengers به دو بخش داستانی تک‌‌نفره و چندنفره تقسیم می‌شود. هرچند از همان ابتدا می‌توانید وارد بخش چندنفره شوید اما به علت لو رفتن داستان و محیط‌ها، بازی به شما پیشنهاد می‌دهد تا در ابتدا بخش کمپین را به پایان برسانید. کمپینی که حدودا 15 ساعت از وقت شما را خواهد گرفت. داستان از جایی آغاز می‌شود که در شرکت Shields تصمیم گرفته تا فستیوال و مسابقه‌ای برای طرفداران گروه اونجرز در نظر بگیرد و نام آن را A-Day گذاشته است.

مردم عادی از همه جای دنیا برای شرکت در این فستیوال که برروی عرشه بزرگ اونجرز انجام خواهد گرفت گردهم آمده‌اند. یکی از این افراد نوجوانی به نام Kamala است به واسطه شرکت در مسابقه بهترین کامیک نوشته شده توسط طرفداران در این رویداد حضور می‌یابد.

سازنده سعی دارد در چندین ساعت ابتدایی کمپین شما را با این کاراکتر، که بعدها به یک ابرقهرمان تبدیل خواهد شد، آشنا کند و در البته در این کار نیز موفق بوده است و تصمیم آن‌ها برای تمرکز بر روی شخصیتی که تا کنون در دنیای سینمایی مارول حضور نداشته، انتخابی درست بوده است؛ زیرا دیگر اعضای اونجرز را حالا بعد از فیلم‌های متعدد که طی 10 سال روانه گیشه‌ها شدند، بخوبی می‌شناسیم.

دقیقا زمانی که همه چیز به خوبی و خوشی پیش می‌رود ناگهان انفجارهای متعدد برروی پل Golden توجه اونجرز را به خود جلب کرده و آن‌ها سریعا خود را به محل حادثه می‌رسانند؛ بی‌خبر از انکه این تنها یک دسیسه برای این گروه ابرقهرمان است و اتفاق اصلی بر روی عرشه و با انفجار منبع اصلی آن بوقوع خواهد پیوست. در پی این انفجار تعداد کثیری از انسان‌های معمولی به همراه کاپیتان آمریکا (به ظاهرا!) جان خود را از دست می‌دهند و بازماندگان حادثه نیز، به علت به تله افتادن در موج انفجار که با یک انرژی خاصی همراه بود، صاحب قدرت‌های عجیب و غریبی می‌شوند.

بدین صورت دولت گروه اونجرز را باعث و بانی این اتفاقات دانسته و آن را منحل می‌کند. در نبود آن‌ها گروهی به نام AIM با مدیریت Tarleton که بعدا تبدیل به MODOK خواهد شد، و پیشتر برای Shields کار می‌کرد اوضاع را بدست گرفته و ادعا می‌کنند که در حال ساخت درمانی برای اتفاقات اخیر هستند اما داستان جور دیگری پیش خواهد رفت. همانطور که بالاتر گفته شد پی‌ریزی داستان کمک بسازی در شناخت کاراکتر کامالا (Miss Marvel) که یکی از قربانیان حادثه A-Day است، به ما می‌کند و همانطور که حدس زده‌اید داستان بخش تک‌نفره حول محور این کاراکتر و تبدیل شدن اون به یک ابرقهرمان می‌چرخد.

حالا او وظیفه دارد تا با پیدا و متقاعد کردن اونجرزها، دوباره آن‌ها را گرد هم آورده و به مبارزه با AIM برود. از آنجایی که پیشتر دیگر قهرمانان را از فیلم‌های سینمایی می‌شناختیم، تقریبا نیازی به توضیح پیشینه هیچ‌کدوم از آن‌ها نیستیم اما تغییر چهره تمامی این کاراکترها در ابتدا می‌تواند کمی آزار دهنده باشد.

از سوی دیگر صداپیشگی اشخاصی مثل «تروی بیکر» در نقش دکتر بنر (هالک) و «نولان نورث» در نقش آیرون‌من، به این تغییرات دامن زده و به شخصه تا همین لحظه نتوانسته‌ام با آن‌ها ارتباط برقرار کنم. زیرا هربار که دکتر بنر شروع به سخن گفتن می‌کند، ناخدآگاه به دنبال اثری از «جول» در تصویر خواهید گشت! از سوی دیگر نولان نورث بشدت یادآور «ناتان دریک» است و این شباهت‌ها تمامی ندارند.

شاید بخش اصلی و مهم این عنوان گیم‌پلی آن باشد. وجود چندین کاراکتر و ابرقهرمان مختلف، نیازمند گیم‌پلی‌ای خاص برای هرکدام از آن‌هاست، اما… همه چیز آنگونه که در نظر دارید پیش نخواهد رفت. پایه و اساس گیم‌پلی تمرکز بر فشردن دو دکمه‌ی ضربات سبک و سنگین دارد و این مهم در بین تمامی کاراکترها مشترک است. با اینکه هر کدام از ابرقهرمانان ما قابلیت‌های خاص خود را دارند، اما تقریبا 90% گیم‌پلی حول محور همین فشردن دو دکمه و گاهی فشردن دکمه سوم برای جاخالی دادن خواهد بود.

کاراکترهای آیرون‌من و ثور می‌توانند در هوا معلق شوند و در عوض دیگر کاراکترها می‌توانند از لبه‌ درختان و میله‌ها گرفته و خود را مثل مرد‌عنکبوتی به جلو پرتاب کنند. هر کاراکتر 3 قدرت مخصوص به خود را نیز دارد که در مواقع دشوار می‌تواند به کمکتان بیاید. اما همانطور که گفته شد، کلیت بازی و البته چیزی که ترجیح خواهید داد فشردن و به اصطلاح Buttom Smashing دو دکمه خواهد بود.

قابلیت ارتقا و باز کردن قابلیت‌های مختلف و جدید برای هرکاراکتر نیز در نظر گرفته شده اما باز هم رغبتی به استفاده از آن نیست و حتی بعضی از آن‌ها به واسطه انیمیشن‌هایی که به آرامی انجام می‌گیرند، در شلوغی جنگ قابل استفاده نیستند زیرا دشمن با زدن کوچکترین مشتی به شما، ضربه شما را کنسل خواهد کرد. همین امر باعث خواهد شده تا با یک گیم‌پلی بشدت تکراری و ساده طرف باشیم که تنوع آن تنها در موارد معدود و بی استفاده خلاصه می‌شود. از سوی دیگر دشمنان تکراری بازی را داریم که تقریبا همگی ربات‌ هستند.

این‌ها ارتش Modok هستند که به واسطه هوش‌مصنوعی و قدرت‌های خاصی به جنگ شما آمده‌اند. بعد از سپری کردن چند مرحله، به علت شباهت همه آن‌ها و سیستم مقابله تکراری با آن‌ها بشدت حوصلتان سر خواهد رفت. صحبت از مراحل شد. باید گفت که طراحی مراحل این بازی، برای عنوانی که در سال 2020 و توسط شرکت‌هایی نظیر Crystal Dynamics و Eidos Montreal ساخته شده، یک افتضاح مطلق است. مراحل خطی که در بخش داستان آن‌ها تجربه می‌کنید وضعیت تقریبا بهتری به نسبت به مراحل به ظاهر Open World دارند اما باز هم در حد استاندارهای روز ظاهر نمی‌شوند.

مراحل Open World وضعیتی بشدت اسفناک دارند و کاملا مشخص است که بی‌هدف و بدون هیچ زحمت اضافی‌ای طراحی شده‌اند. مرحله را از نقطه A شروع می‌کنید و در یک دشت و بیابان بدون جزئیات و بی‌هدف به سمت نقطه B می‌روید و با مبارزه با ربات‌های تکراری، وارد یکی از ساختمان‌های AIM شده و با انجام کارهای تکراری دیگر مثل خراب کردن کلید‌ها و حل پازل‌هایی که برای افراد 5 ساله طراحی شده، آزمایشگاه AIM را فتح کرده به خانه باز می‌گردید. از آنجایی که این بازی سعی کرده در سیستم گیم‌پلی خود المان‌هایی از عناوینی نظیر Destiny قرض بگیرد، پس باید انتظار یک عنوان MMO با قابلیت Loot داشت.

باید گفت که سازنده در این قسمت نیز کوتاهی کرده و لوت‌ها و لباس‌هایی که بدست خواهید آورد، با اینکه به بالا رفتن قدرت‌ها و سطح کاراکترتان کمک می‌کند، اما هیچ تاثیری بر ظاهر او نداشته و حس اینکه لباس‌های نامرئی بر تن آن‌ها می‌کنید به شما دست خواهد داد. همین امر باعث می‌شود این بخش از گیم‌پلی به طور کلی به جد گرفته نشده و هر از گاهی و در زمان نیاز برای یک مرحله که نیازمند سطح بالاتری است، سری نیز به آنجا زده و قطعات مختلف را بصورت اتوماتیک به تن کاراکترتان بپوشانید! البته شما می‌توانید ظاهر کاراکتر خود را با استفاده از لباس‌های از پیش طراحی شده تغییر دهید.

اگر به بطن گیم‌پلی و چیزی که سازندگان در سر می‌پروراندند برویم، می‌توانیم دورنمایی از آن چیزی که آن‌ها قصد پیاده کردنش را داشتند برسیم، اما ظاهرا تیم سازنده موفق نشده آن را به خوبی اجرا کنند؛ گیم‌پلی با اینکه جذابیت خاص خود، به واسطه تجربه بازی با ابر قهرمانان مختلف را دارد، اما همانطور که گفته شد می‌تواند تکراری شود و این تکراری شدن در بخش چندنفره بیشتر به چشم می‌خورد. بعد از به پایان رساندن کمپین، حالا می‌توانید با دیگر بازیکنان بصورت چهارنفره وارد ماموریت‌های مختلفی شوید که تقریبا همان مراحلی است که در کمپین نیز آن‌ها را تجربه کرده بودید.

هدف کلی نیز باز تکرار همان کارهایی که قبلا تجربه‌اش را داشته‌اید. البته اگر سرورهای بازی به شما اجازه لذت بردن از آن‌ها را بدهند. خیلی از مواقع به علت مشکلاتی که در بخش آنلاین با آن مواجه بودیم، دشمنان ظاهر نمی‌شدند و یا ماموریت انجام نمی‌گرفت. دقیقا همان مشکلاتی که در بتای این عنوان نیز نظیر آن‌ها را دیده بودیم. در قسمت چندنفره چندین ماموریت مختلف وجود دارد که در حقیقت زیاد هم متفاوت نیستند. بعضی از آن‌ها تکرار همان کارهایی که در کمپین انجام دادید.

ماموریت Vault حل کردن پازل‌های احمقانه برای دسترسی به خزانه است و ماموریت‌های Hive که همان ماموریت‌های معمولی است که کمی بیشتر از مراحل معمولی به طول می‌انجامند! همانطور که قبلا نیز اشاره شد طراحی مراحل و ساختمان‌ها و آزمایشگاه‌های AIM تقریبا همگی مشابه هستند و چیز جدیدی در آن‌ها پیدا نخواهید کرد.

در بخش گرافیکی باید گرفت که این بازی با نوسان زیادی روبرو است. هستند محیط‌هایی که گرافیک و کیفیت قابل قبولی از خود ارائه می‌دهند اما در مقابل مراحلی را داریم که به بدترین شکل ممکن طراحی شده‌اند و بافت‌هایی که در مناظر دور دست می‌بینید، یادآور عناوین PS2 هستند! کیفیت بافت‌ها تعریف آنچنانی‌ای ندارند و مشکلات دیگری نظیر Motion Blur بسیار زیاد (نسبت به بتا کمتر شده است) که در پی آن افت‌فریم‌های وحشتناکی را شاهد بودیم مجال لذت بردن از صحنه مبارزات شلوغ را از ما گرفتند.

جالب اینکه کیفیت کلی تکنیکی و گرافیکی بازی در کات‌سین‌ها به مراتب بالاتر هستند و شاهد جزئیات بسیار بیشتری از کاراکترها و محیط هستیم. بماند باگ‌های تکنیکی و بیشماری که هرچند مشکل خاصی برای پیشبرد بازی برایتان ایجاد نمی‌کنند اما می‌توانند صحنه‌های شاد و سرگرم گننده‌ای را برایتان رقم بزنند!

از آنجایی که این عنوان برای کنسول‌های نسل بعدی نیز منتشر خواهد شد، حس اینکه سازندگان تمرکز خود را بر روی نسل بعد گذاشته‌اند به ما القا شد و پیش‌بینی می‌شود که کیفیت این بازی برروی کنسول‌های نسل بعدی به مراتب بهتر باشد. در ضمن طبق اعلام رسمی، شما می‌توانید نسخه نسل کنونی خود را بصورت مجانی به نسل بعد ارتقا دهید.

در آینده بسته‌های الحاقی نیز برای بازی منتشر خواهد شد که به گفته شرکت سازنده مجانی خواهند بود. این بسته‌ها شامل کاراکترهای جدید با داستانی منحصر به فرد خواهند بود که امیدواریم از کیفیت بهتری بهره ببرند و گیم‌پلی آن‌ها خاص‌تر از آن چیزی که هست باشد!

کلام آخر

نمیتوان به حتم Marvel’s Avengers را عنوانی بد در نظر گرفت اما نمی‌توان از آن به عنوان بازی خوب نیز یاد کرد. بخش کمپین به تنهایی می‌تواند شما را تقریبا سرگرم کند اما بعد از آن و بخش مولتی‌پلیر و تکراری بودن بشدت بالای کارهایی که انجام می‌دهید ارزش این بازی را کمتر می‌کند. گیم‌پلی با وجود سادگی و تکراری بودن، پتانسیل تبدیل شدن به یک بازی سرگرم کننده را داراست اما تمامی این‌‌ها بستگی به سازنده و بروزرسانی‌هایی که در آینده منتشر خواهند کرد، دارد.

احتمال دارد با انتشار کنسول‌های نسل بعدی و بروزرسانی‌های بیشتر، Marvel’s Avengers بتواند جایگاه خود را به بالاتر از چیزی که هست برساند و طرفداران این دنیای جذاب بتوانند ساعت‌ها از آن لذت ببرند.

نقد و بررسی بازی Marvel’s Avengers روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

Gotham Kinghts قرار است برای کنسولهای نسل هستم یعنی PS4 و XBOX One عرضه شود. البته این بازی به عنوان یک بازی میان نسلی برای PS5 و XBOX Series X نیز عرضه می شود. و PC داران نیز این بازی را تجربه می کنند.

بازی یک اکشن RPG ست که در دنیای Gotham City و بعد از نبود Batman اتفاق می افتد. بازی Open World‌ است که می توان آن را به صورت Co-Op نیز بازی کرد.

تریلرهای معرفی و گیم پلیGotham Kinghts را می توانید در ادامه مشاهده کنید.

در نماشا ببینید

دانلود 1080

دانلود 720

مطمئنا اولین گام برای این کار، این است که محصول مورد نظر ما در صنعت بازی تمامی المان های آن سریال پرطرفدار را به همراه داشته باشد. این بازی شامل یک ضد قهرمان خواهد بود; توانایی Walter برای حل معماها و پازل ها را در قالب یک هنر دارا خواهد بود; علاوه بر این ها شامل تعداد زیادی کارکتر منفی نیز باید باشد. می توان از آن به عنوان Grand Theft Auto ی دیگر نام برد که شخصیت اصلی آن Walter White است…

نتیجه ی نهایی عنوان بالا برای این مجموعه ی تلویزیونی، یکی از بدترین ایده های ممکن است. هر کس که بتواند ما را از دست این ایده ی بسیار بد خلاص کند , لطف بسیاری به ما کرده است. (به جای اینکه از این ایده بهره ببریم بهتر است از ایده ی ساخت یک بازی مبتنی بر رمان های تعاملی و گرافیکی استفاده کنیم. خب در نگاه اول ایده ی بسیار خوبی است.) انتظارات بسیار بالای طرفداران این سری ممکن است بازیسازان کنسولی را مجبور سازد که به تقلید محض از این سری پرطرفدار بپردازند. اما راه بهتر این است که با ترکیب بخش های مختلف و استفاده از ایده های مختلف حتی الهام گیری از بازی های بزرگ، محصولی قابل ملاحظه و صد البته نو تولید نمایند.

ممکن است در نگاه اول این عمل نیز پر خطر و ریسکی باشد و باعث شود بعضی قسمت های جادویی سریال به ناچار در این بازی حذف گردند. اما خب صنعت مورد صحبت ما صنعت بازیست و بازیسازان مطمئنا خواهند توانست برای پر کردن این قسمت های جادویی، قسمت های جدیدی را خلق نمایند. یکی از بهترین دلایل مورد نظر اینجانب، نویسنده ی مطلب حاضر برای تبدیل همه چیز این سریال پرطرفدار به یک بازی رایانه ای نیز دقیقا همین است. در صنعت بازی، بازیسازان کار هایی را ممکن می کنند که عملا در صنعت ها و هنر های دیگر غیر ممکن است.

تعدادی از بازیسازان با همکاری صاحبان IP بعضی سریال های تلویزیونی عناوینی در صنعت بازی خلق می کنند که شایسته ی تقدیر هستند و حتی ممکن است از عنوان اصلی نیز محبوب تر شوند. برای مثال The Walking Dead که سال 2012 حتی به عنوان بهترین بازی سال از نگاه بسیاری از سایت های بزرگ شناخته شد. مطمئنا پتانسیل زیادی در این راه نهفته است. پتانسیلی که اگر درست از آن بهره بگیریم، نتیجه ی مناسب و درخوری نیز به دست خواهیم آورد.

افراد زیادی در صنعت بازی و بخش داستان نویسی این صنعت حضور داشته اند. افرادی که از روز اول بر روی پروژه های مختلف این صنعت کار کرده اند پروژه هایی که بعضی ارجینال بوده اند و بعضی غیر ارجینال. تجربه های این افراد در مصاحبه ها، مطالب نوشتاری و … در دستان تمامی بازیبازان و نویسندگان صنعت بازی قرار گرفته است. در این مقاله سعی خواهیم کرد تا مرحله به مرحله بهترین تمرین ها و راه های ممکن برای تبدیل این عنوان به یک بازی رایانه ای را ذکر کنیم و بگوییم که نتیجه ی نهایی شاهکار خواهد شد یا تنها با یک عنوان بسیار بد رو به رو می شویم؟!

خب حال شما می خواهید پیش تولید یک عنوان جدید را آغاز کنید. باید چه کار کنید؟!

مشخص کردن قدم ها

قدم اول آنالیز کردن است. چه چیز باعث شده سریال Breaking Bad بسیار پرطرفدار و البته مشهور شود؟! بعضی بخش ها بسیار بزرگتر از باقی بخش هاست ولی همانطور که در نقد های مختلف متاکریتیک از این سریال دیده ایم، تمایل نسبت به این سریال بر همه نمایان شده است. شما می توانید بعضی قسمت هایی که در این نقد ها به آن ها اشاره شده را ببینید:

Walter White فرد خاصیست. منتقدی به نام Stephen King در یکی از نقدهای درخشانش گفته: “Breaking Bad ما را به دنیایی دیگر دعوت می کند همانطور که The Shield و The Sopranos این کار را با بینندگانش می کند، اما تفاوت Walter White با باقی افراد همینجا مشخص می شود. ممکن است او فردی باشد که پایین بلوک شماست، کسی که سعی کرد به کودکان و فرزندان شما بیاموزد چگونه زمانبندی میزها را انجام دهند قبل از اینکه بیمار شوند. استخر شنایی با چشمی در وسطش که ممکن است آن هم در همان بلوک پایین خانه ی شما باشد! این دقیقا همان ویژگیست که باعث می شود این سریال سرگرم کننده، ترسناک و البته بسیار جذاب به نظر برسد. این یک دستاورد بسیار بسیار بزرگ است.”

مشکلاتش واقعا جدی هستند. مشکلی اصلی از جایی آغاز می شود که او جدی می شود. او با مرگ دست و پنجه نرم می کند. چگونه فردی که با مرگ دست و پنجه نرم می کند می تواند برای خانواده اش خدمتی کند قبل از اینکه بمیرد؟! او با چالش های واقعی در تقریبا تمامی صحنه ها رو به رو می شود. در دومین اپیزود این برنامه، او با اولین انتخاب غیر ممکنش رو به رو می شود. “کشتن اشتباه است” در مقابل ” اگر نکشیش او تمامی اعضای خانواده اj را خواهد کشت” ما نمی دانیم والتر در این وضعیت چه کار خواهد کرد، یا ما چه کار می کنیم اگر در صحنه ای مشابه قرار بگیریم. این امر باعث می شود از پای برنامه بلند نشویم.

روایت داستانی بی نظیر است. خب این کار را به عنوان یک راه حل برای یافتن بهترین پاسخ انجام دهید: اپیزودی از این سریال را همین الان ببینید اپیزودی که چندان آن را به خاطر ندارید. در آغاز هر صحنه، برنامه را متوقف کنید و از خود بپرسید اگر شما نویسنده ی مطلب بودید چگونه آن صحنه را به پایان می بردید. حال برنامه را دوباره شروع کنید و ببینید چه اتفاقی در پایان آن صحنه می افتد. نمایش نامه نویس Princess Bride یعنی جناب William Goldman گفته که: “هنر نیازمند است تا هم سوپرایز کننده باشد و هم بدیهی”. و این همان چیزیست که تیم داستان نویسی جناب Vince Gilligan به آن توجه ویژه ای کرده است.

Walt نیز بی نظیر و شگفت انگیز است. او با وضعیت های بد و خطرناک به شکل هوشمندانه و البته دلهره آوری رو به رو می شود. به گونه ای که Emily Nussbaum در New Yorker می نویسد: “این چنین راه حل مشکلات یکی از بزرگترین ویژگی های راضی کننده ی این برنامه به حساب می آید، به گونه ای که به Breaking Bad اجازه می دهد تا سوال “چطور شد” برای بیننده مطرح شود نه سوال” چرا اینطور نشد” بینندگان به اینچنین اتفاقات و صحنه هایی به چشم یک متا پازل می نگرند. “آیا مشکلات و چالش ها بیشتر از این هم خواهند بود؟”

دنیای زیرزمینی مجرمین بسیار واقع گرایانه طراحی شده است. وقتی Walter وارد یک دنیای زیر زمینی و مجرمین می شود، ناگهان برنامه تبدیل به چیزی شبیه فیلم های ساخته ی Martin Scorcese نمی شود. نویسندگان سعی نکرده اند تا بیش از اندازه به لایتینگ پویا و موسیقی های سنگین روی بیاورند. آن ها اکشن را پایه و اساس دنیای تیره ی Albuquerque قرار می دهند. دنیا تغییر کرده ولی همچنان همان دنیاییست که ما می شناسیم.

مجرمین و شخصیت های منفی فراموش نشدنی هستند. افرادی مثل Tuco! Hector! Gus!

سپس Jesse وارد می شود. رابطه ای که میان Walter و Jesse برقرار می شود. کار های مربوط به تصویر برداری، موضوعات کمدی و … . من مطمئنم همچون من شما نیز می توانید این نقطه چین ها را با ویژگی های خطیر دیگری از این سریال بی نظیر و شگفت انگیز پر کنید. سریالی که توانسته در مجامع مختلف و سایت های مختلف به عنوان یکی از بهترین سریال ها و برنامه های تلویزیونی آمریکا شناخته شود.

تمامی ایده ها را بر روی کاغذ بیار

خب عالیه. ویژگی ها مختلفی در این برنامه ی تلویزیونی وجود دارد و می تواند از جزئیات و وسایل زیادی برای ساخت یک عنوان در صنعت بازی استفاده کرد. درسته؟!خب باید بگوییم این حرف اصلا درست نیست.

خب حال یه تخته ی وایت بورد را در ذهن خود تصور کنید. آن را به دو قسمت تقسیم کرده. قسمت اول را به ویژگی های مناسب یک بازی اختصاص دهید و قسمت دوم را به ویژگی هایی که نمی توان از یک برنامه ی تلویزیونی به یک بازی رایانه ای انتقال داد. مشخص کنید که کدام قسمت ها از این برنامه ی تلویزیونی برای یک بازی رایانه ای مناسب نیست و تعدادی از دلایلتان را در آنجا بیان کنید. برای مثال سخت است تا چالش های فراوانی را پیش روی بازیباز قرار داد وقتی که می دانیم گیمر به راحتی می تواند هر مرحله را تکرار کند. همچنین داستان پیچیده باعث می شود بازیبازانی که برای مدتی این عنوان را رها می کنند، بعد از بازگشت دوباره به آن نتوانند با داستان و روایت آن ارتباط درست و مناسبی برقرار نمایند. همچنین شما از کاریزمای Bryan Cranston بر روی صفحه نمایش های خود بر خوردار نخواهید شد. بسیاری آیتم دیگر نیز وجود دارد که در دسته ی سخت و تقریبا غیر ممکن قرار می گیرند.

اما شما با خود می گویید: “صبر کن. من می توانم به راهی فکر کنم که …..” بله با کارهای زیاد و استفاده از حقه های مختلف می توان آن قسمت هایی که غیر ممکن به نظر می رسند را ممکن است. البته با این حال در نهایت باز هم بخش هایی باقی می مانند که به دلیل محدودیت های یک بازی نمی توان آن ها را به یک بازی رایانه ای اضافه کرد. شما می توانید برای فهمیدن این موضوع که کدام بخش قابل گذاشتن در بازی نیست به خودتان روجوع کنید.

به عنوان یک گیمر یا یک نویسنده ی ماهر، شما می بایست ایده های دفاعی علیه قسمت های نامناسب برای یک بازی رایانه ای را کنار بگذارید. وقتی قسمت های نامناسب برای یک بازی رایانه ای کنار می روند، بخش هایی در اختیار بازیساز قرار می گیرند که به راحتی می توان آن ها را در یک بازی رایانه ای قرار داد. حال قدم اول را بردارید و در ادامه ی ساخت عنوان خود باز گردید و ببینید کدام یک از قسمت های نامناسب این برنامه ی تلویزیونی، ارزش جنگیدن و تلاش برای گذاشتنشان در یک بازی رایانه ای را داراست.

عنوان را بساز

مکانیک های مد نظر شما. بعد از اینکه مرحله ی قبل را پشت سر گذاشتید حال نوبت آن هست که فکر کنید بازی شما قرار است چه نوع مکانیک های گیم پلی را دارا باشد. البته در این مقاله بیشتر سعی شده از نظر روایت داستانی نیاز های مهم یک بازی رایانه ای اقتباسی ذکر گردد بنابرین ذکر عمده ی وجود قابلیت های چند نفره، تک نفره و کلا مکانیزم اصلی گیم پلی را به شما عزیزان واگذار می کنیم که در کامنت هایتان به آن ها اشاره کنید و بگویید اگر شما بازیساز بودید، چه مکانیک هایی و چگونه آن ها را در بازی خود پیاده می کردید.

خب برای اینکار اول باید از خود بپرسید کارکتر اصلی شما در این بازی چه کاری باید انجام بدهد؟! بگذارید یک بحث را آغاز کنیم. تصور کنید افرادی که Breaking Bad The Video Game را می خواهند بسازند از طرفداران سری محبوب و بزرگ  GTA هستند. بنابرین طبیعی است که آن ها یک بازی Open World را ترجیح می دهند. خب حالا تصور کنید که کارکتر اصلی بازی شما Walter White است. تصور کنید که او به همراه یک سلاح در خیابان در حال حرکت است. در دنیای باز و می تواند کار های بسیاری (که گاها احمقانه هم هستند) در این دنیای باز انجام دهد. همینجا یک لحظه متوقف شو. به نظر این حرکات و ویژگی ها مناسب شخصیت Walter نیست درسته؟! Walter فرد زرنگ و محاسبه گریه. آیا بازی شما می تواند این ویژگی کارکتر اصلی شما را ارائه کند؟! آیا مکانیک های مختلف یک بازی متناسب هستند با شخصیت اصلی و ویژگی های یک کارکتر؟! خب با طرح این سوال به مسئله ی مهم بعدی در آغاز داستان نویسی و طراحی بازی می پردازیم.

کارکتر اصلی بازی شما

کارکتر اصلی بازی شما چیست؟!

یکی میگه :Walter””

آیا مطمئنید از این انتخاب خودتان؟!

از خود بپرسید که چه ویژگی های شخصیتی باید کارکتر اصلی بازی داشته باشد تا آن کارکتر در بازی موفق شود. نه در داستان بلکه در خود بازی. از خود بپرسید کارکتر اصلی بازی شما وقتی که بازیباز دکمه ی X را می فشارد باید چه کار کند؟! تصور کنید که این اتفاقات باید در دنیای واقعی رخ دهد و حال از خود بپرسید چه کارکتری می تواند نیاز های شما را برای طراحی یک کارکتر مناسب برای یک بازی موفق، برآورده سازد.

شاید کارکتر اصلی شما باید از نظر فیزیکی بسیار تنومند باشد. از نظر روانی نیز افسارگسیخته و خشن. بیشتر به کارهای اکشن بپردازد یا حتی اینقدر ترسو باشد که از یک گربه نیز بترسد. هر آن چیزی که مناسب بازی مورد نظر شماست. این لیست را در کاغذی یادداشت کنید و آن را با کارکترهای حاضر در این برنامه ی تلویزیونی مقایسه کنید و ببینید کدام یک از کارکتر های حاضر در Breaking Bad می تواند مناسب بازی مورد نظر شما باشد.

Walter یک کارکتر ماندگار و البته با زندگی بسیار پیچیده ای است. اگر بازیباز بخواهد کنترل او را به دست بگیرد باید تمامی ویژگی های شخصیتی او فراموش شود که به نظرم همچین چیزی غیر ممکن است چون Walter در واقع قلب این برنامه ی تلویزیونیست. بازیباز حتی می تواند با Jesse یا حتی یکی از کارکتر های مقابل Walter به انجام بازی بپردازند. به طور کلی اگر بخواهیم منطقی به قضیه نگاه کنیم در میابیم که Walter قلب این سریال تلویزیونی در واقع بدترین کاندیدای ممکنه برای تبدیل شدن به کارکتر اصلی در Breaking Bad The Video Game است. این یکی دیگر از مثال های نقضی‌ست که بیان می کند چگونه عناوین اقتباسی می توانند با مرجع اصلی خود تفاوت های زیادی داشته باشند.

خب حال شخصی در میان ماست که با وجود دلایل بالا باز هم پافشاری می کند که کارکتر اصلی بازیش باید Walter باشد. خب بگذارید دقیق تر وارد ویژگی های شخصیتی Walter بشویم. او سرگرمی های زیادی ندارد و وقتی درباره ی بازی های رایانه ای صحبت می کنیم بازیباز باید کار های سرگرم کننده انجام دهد. او صرفا آنقدری که فکر می کند، کار انجام نمی دهد. آیا بازی شما یک بازی فکریست؟! یا یک بازی اکشن؟ (در یک بازی رمان گرافیکی حتی بهتر هست کنترل Jesse را در دست بگیرید تا کنترل Walter). بخش های ابتدایی داستان Walter هم درباره ی غیر قابل کنترل بودن اوست. آیا گیمر می تواند کارکتری با وضعیت نسبتا بد و پایین و البته ضعیف را تحمل کند؟! آیا از کنترل آن خوشحال خواهد شد؟! البته باید ذکر کرد که همیشه Walter کارکتر ضعیفی در سریال نیست. در ادامه ی این مقاله بیشتر به این موضوع اشاره خواهیم کرد.

جهان بازی

پر واضح است که در بسیاری از بازی های ویدئویی و رایانه ای دنیای بازی مهمترین کارکتر بازیست و حتی از کارکتر های موجود در عنوان مورد نظر نیز اهمیت بیشتری دارد. بازیباز وقت بیشتری را برای تعامل و برقراری ارتباط با محیط می گذارد تا کارکتر ها و NPC های موجود در بازی. بنابرین در این بازی ها توسعه ی محیط از توسعه ی کارکتر های اصلی بازی نیز اهمیت بسیار بیشتری دارد. (البته همانطور که مشخص هست این جمله زیاد در نظر نویسندگان جالب نیست و آن ها از بیان همچین جملاتی توسط بازیسازان خوششان نمی آید. اما به هر حال در فرایند ساخت بازی ها این گونه توجه به محیط امری طبیعی شده است.) لیستی از محیط های موجود در Breaking Bad برای خودت درست کن. محیط هایی که به نظرت بازیباز خودش می خواهد در آن به جست و جو و انجام بازی بپردازد.

یک لیست 3 قسمته برای خود درست کن. در قسمت اول تا می توانی لوکیشن هایی که در فیلم بی نظیر بودند و در بازی نیز همین حس را به بازیبازا القا خواهند کرد، قرار بده. در لیست دیگر اتفاقات مهمی که در آن مکان ها رخ داده را نام ببر. مثلا محل قرار گیری Jesse یا محلی که Walter White اولین قربانیش را به قتل رسانید یا حتی محلی که Skyler وانمود می کرد در حال غرق کردن خویش است. این ها نشانه ها و ارواحی هستند که بازیباز حین بازی (در صورت دیدن سریال) آن ها را به خاطر خواهد آورد و تحت تاثیر قرار خواهد گرفت. در لیست سوم کار هایی که بازیباز می تواند در آن محل ها انجام دهد را ذکر کن با توجه به مکانیک های طراحی شده برای بازیت. بعد از کمی اندیشه کردن و بررسی این لیست ها متوجه خواهید شد که چه محیط هایی وارد بازی نهاییتان می شوند و چه محیط هایی نمی توانند وارد عنوانتان شوند.

بگذارید یک مثال بزنیم. همانطور که می دانید گیم پلی زیادی در خانه ی خانواده ی White نمی تواند رخ دهد. بهترین راه برای شما این است که یا بخش های مربوط به این مکان را محدود به صحنه های سینمایی کنید یا به طور کامل خانه ی White را حذف کنید! در این صورت خانه ی خانواده ی White به طور کامل از معادله ی ساخت بازی خارج خواهد شد. در صورت حذف همچین مکانی احساس حسی کلی بازی شما چه می شود؟! چه چیزی را از دست خواهید داد؟! همانطور که می دانید خانواده ی Walter توجیه اصلی او برای قتل ها و کارهای بدیست که انجام می دهد. اگر این توجیه نباشد، چگونه کار های Walter را از نظر عقلانی توجیه خواهید کرد؟! شاید با خود بگویید می توانید دعواهای Skyler و Walter را به تلفن هایی که با یکدیگر آن ها برقرار می کنند، محدود کنید. برای مثال وقتی در حال رانندگی هستید او با شما تماس برقرار کند. اما با انجام این کار شما مرتکب اشتباه بزرگی شده اید. یک کارکتر با پتانسیل مثل Skyler در بازی شما تنها تبدیل به یک همسر نق نقو شده است. البته این سخنانی که بیان کردم بدین معنا نیست که باید خانه ی Walter را طراحی کنید بلکه این حرف ها را زدم که بگوییم در طول پروسه ی ساخت این عنوان می توانید تصمیمات هوشمندانه تری را اتخاذ نمایید.

بگذریم. بعضی مکان های موجود در بازی مثل Los Pollos Hermanos با فصول خاصی گره خرده اند. مسئله ای که سوال بعدی را در رابطه با ساخت بازیمان مطرح می کند….

بازه ی زمانی که عنوان شما در آن جریان دارد

بازی شما در مقایسه با بازه‌ی زمانی که برنامه‌ی تلویزیونی در آن قرار داد، کجاست؟! این مسئله برای این سریال اهمیت ویژه ای دارد در قیاس با سریال های دیگر. زیرا در پروسه ی این سریال تلویزیونی ما شاهد تغییر Walt هستیم. این مسئله برای یک سریال تلویزیونی کمی عجیب است. آن چیزی که در ساخت سریال های تلویزیونی عادیست نشان دادن عمق کارکتر است که بر تغییرات کارکتر اصلی ارجعیت دارد. بگذارید بیشتر این مسئله را توضیح بدهم. سریال The Sopranos را دیده اید؟! از اول تا آخر سریال تغییری در کارکتر اصلی آن یعنی Tony به وجود نمی آید فقط چند کیلویی به چربی هایش اضافه می شود! (بر عکس Walter) این تنها ما هستیم که چیز های بیشتری در رابطه به Tony می دانیم. بنابرین طبیعیست که ساخت یک بازی از Breaking Bad و تعیین محدوده ی زمانی برای آن نسبت به عناوین دیگر اهمیت بیشتری دارد.

در طراحی Breaking Bad جناب Vince Gilligan قول داد تا Walter White را از آقای چیپس به صورت زخمی تبدیل کند. از قدیسه به شیطان. از کارکتر مثبت به کارکتر منفی. در این بخش ها از این سریال تلویزیونی لحظاتی را شاهد هستیم که بینندگان این سریال از Walter متنفر شده اند ولی همچنان به دلیل گیرایی بالای سریال به تماشانی آن می پردازند. خب چه Walt ی را برای بازیباز شما به ارمغان خواهید آورد؟! Walt مرد خانواده؟! یا Walt Heisenberg! به گونه ای می تواند گفت Tony Montana ی Albuquerque. آیا می خواهید Walt خوب را به بازیبازان نشان دهید یا Walt مجرم را؟!

یکی از راه های پاسخ به این سوال در طراحی بازی های رایانه ای این است که با خود بگویید رابطه ی بین بازیباز و Walt چگونه خواهد بود؟! رابطه ای دوستانه یا تنها دشمنی محض؟! تنفر یا عشق و علاقه؟! پاسخ به این سوال خط فکری شما و اینکه بازی شما در چه بازه ی زمانی جریان داشته باشد، را مشخص خواهد کرد.

دید شما

در نهایت تعدادی گزینه ی مشخص در اختیار شما قرار گرفته است که شما می بایست آن ها را به هم مربوط سازید. برای مربوط ساختن آن ها به یکدیگر باید از احساسات خود مایه بگذارید. احساساتی که مشخص خواهد کرد بازی چگونه خلق شود و نتیجه ی نهایی آن چگونه باشد. علاقه و نظر شما حتی می تواند تاثیر مستقیمی بر روی تیم سازنده ی بازی نیز داشته باشد. در مصاحبه ای که اخیرا Vince Gilligan انجام داده، ایشان گفته اند: “این به نظر من هوشمندانه است که از نقل قول یا غیر نقل قول در ساخت بازی استفاده کنیم بلکه اجازه دهیم آن کارگردانان عالی، بازیگران بی نظیر و تیم طراحی تولید هر کدام {چیز هایی را در ساخته ی نهایی قرار دهند که} باعث می شود اشتیاق و ذوق آن ها برای هر چه کار با جان و دل افزایش یابد.

نتیجه ی نهایی

در ابتدای شروع این مقاله سعی کردم به گونه ای این مسئله را روشن سازم که ساخت بازی از روی این سریال نمی تواند کار هوشمندانه ای باشد و البته به هیچ وجه کار ساده ای نیست. وقتی کمی با خود فکر کردم و نتیجه گیری های لازمه را انجام دادم متوجه شدم که آن چیزی که در بازی رایانه ای اقتباسی از این سریال از دست می دهیم، بیشتر از آن چیزیست که به دست می آوریم. اما به هر حال به عنوان یک بازیباز همواره علاقه مندم دنباله یا حتی پیش درآمدی از این سریال در صنعت بازی ببینم. البته پیش درآمدی در خور نام این سریال. سریالی با متای 99!!!

نگاهی به بسته سه‌گانه Spyro به خوبی این موضوع را نشان می‌دهد. در انتهای دهه 90 میلادی استودیو Insomniac سه نسخه از این مجموعه را با فاصله‌‌های یک ساله روانه بازار کرده که اکنون وقتی به آنها نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم عملا سازندگان بازی بخش عمده‌ای از فرایند توسعه را با بازیافت داشته‌های قبلی صورت داده‌اند.

این روزها اما دیگر بازیافت جواب مشکلات پیچیده صنعت بازی نیست. کافیست دو نسخه از یک مجموعه را شبیه به یکدیگر توسعه دهند تا گیمرها با واکنشی منفی از آن استقبال کنند. در این میان اما Ubisoft تمرکز بیش از اندازه‌ای روی بازیافت کرده و همین مسئله باعث شده که به مرور آثار مختلف آنها بیش از اندازه به یکدیگر شباهت پیدا کنند. مشکلی که بازی Far Cry New Dawn به عنوان جدیدترین نسخه جانبی این مجموعه از آن رنج می‌برد.

داستان New Dawn روایت‌گر اتفاقات 17 سال بعد از پایان‌بندی قسمت پنجم از این مجموعه بازی است. بعد از انفجار بمب‌های هسته‌ای در خاک آمریکا، حالا دوباره به هوپ کانتی برمی‌گردیم که هرچند از دید کلیت جغرافیایی تقریبا همان نقشه قسمت پنجم است اما از دید ظاهری با تغییرات مناسب و قابل توجهی همراه شده. درست مثل گذشته اینبار نیز کنترل شخصیت جدیدی برعهده گیمر قرار گرفته اما این به معنی فراموش شدن شخصیت‌های نسخه قبلی نیست. هرچند سازندگان بازی سعی کرده‌اند، با قرار دادن شخصیت‌های منفی جدید کمی جذابیت‌های روایت داستانی را افزایش دهند اما در این راه موفق ظاهر نشده‌اند.

حضور خواهران دو قلو در نگاه اول می‌تواند کمی گیمر را هیجان‌زده کند اما با پیشروی بیشتر در بازی متوجه می‌شوید که دو قلو‌ها حضور آنچنان پررنگی در داستان نداشته و گیمر نمی‌تواند به خوبی با آنها ارتباط برقرار کند. مسئله‌ای که Far Cry 5 کاملا در نقطه مقابل آن قرار می‌گیرد.

با وجود اینکه روایت داستانی قسمت قبلی این مجموعه هم چندان در سطح بالایی قرار نداشت اما حداقل دشمن‌های گیمر را به شکل مناسبی معرفی کرده و به خصوص تصویر جالبی از جوزف ارائه می‌کرد. تصویری که شاهد ادامه آن در Far Cry New Dawn هستیم و شاید تنها دلیلی باشد که از دید داستانی گیمرها به این نسخه اهمیت دهند. جالب است بدانید که قهرمان اصلی نسخه پیشین ساخته‌های Ubisoft اینبار با ظاهری رازآلود به عنوان یکی از شخصیت‌های همراه در بازی حضور دارد اما سازندگان New Dawn به هیچ‌وجه نتوانسته‌اند از پتانسیل‌های پیرامون آن برای افزایش ارتباط نسخه‌ قبلی با این بازی جدید استفاده کنند.

داستان شاید تنها به جز لحظاتی کوتاه در طول عمر این مجموعه هیچ‌گاه به عنوان تمرکز اصلی شناخته نشده و این گیم‌پلی است که اصلی‌ترین دلیل موفقیت Far Cry به شمار می‌رود. گیم‌پلی‌ای که اینبار با شباهت بسیاری نسبت به نسخه پنجم تکرار شده و تنها سازندگان سعی کرده‌‌اند با اضافه کردن برخی نکات جزئی، از تکراری شدن بیش از حد آن جلوگیری کند.

از همان لحظه ابتدایی که بازی را شروع می‌کنید، متوجه خواهید شد که تمامی خصوصیات و ستون‌های اصلی گیم‌پلی Far Cry New Dawn‌ براساس همان استانداردهای آشنای Far Cry 5 طراحی شده. از سبک تیراندازی گرفته تا ساختار قرار گرفتن مکان‌های مختلف در نقشه و انجام فعالیت‌های مختلف، شباهت بسیاری به قسمت پیشین این مجموعه دارد.

شباهت‌ها به قدری زیاد است که عملا شاید گیمر نتواند New Dawn را به عنوان یک بازی مستقل و جانبی از مجموعه محبوب Ubisoft ببیند و بیش از اندازه با ساختاری روبرو می‌شود که مشابه یک بسته قابل دانلود شاید 20 یا 30 دلاری باشد. همچنان گیمر می‌توان از سیستم Guns for Hire برای مبارزه با دشمن‌های مختلف بهره برده و این امکان نیز در اختیارش است که به هر نقطه‌ای از نقشه رفته و فعالیت‌های مختلف را انجام دهد. مسئله‌ای که البته در New Dawn به خود تغییراتی را دیده که شاید طرفداران Far Cry 5 چندان با آن موافق نباشند.

چندی سالی است که Ubisoft تصمیم گرفته المان‌های ژانر نقش آفرینی را به ساخته‌های مختلف خود تزریق کند و به نظر می‌رسد که در این مسیر حالا نوبت به مجموعه بازی Far Cry‌ رسیده. هرچند بازی هیچ تلاشی برای معرفی خود به عنوان یک اثر نقش آفرینی نمی‌کند اما از نکته‌ای استفاده می‌کند که برگرفته از خصوصیات این سبک است.

برخلاف نسخه‌های قبلی که دشمن‌ها در کلاس‌های مختلف قرار گرفته و هرکدام قدرت خاص و ثابتی داشتند، اینجا شاهد اختصاص دادن درجه و سطح به هرکدام از دشمن های بازی هستیم. با این تفاسیر گیمر در نقاط مختلف دنیای بازی با دشمن‌هایی روبرو می‌شود که شاید از دید طراحی تفاوت خاصی با یکدیگر نداشته باشد اما بسته به درجه اختصاص یافته به آنها قدرت تهاجمی و دفاعی مختلفی دارند.

هرچند این موضوع به خودی خود چندان مشکل‌ساز نیست و حتی با قدرتمند شدن گیمر در جریان بازی به لذت تجربه گیم‌پلی می‌افزاید اما یکی از اصلی‌ترین نکات مثبت گیم‌پلی Far Cry را از بین برده. در قسمت پیشین این مجموعه انتخاب مسیر یا منطقه برای ادامه بازی کاملا به گیمر بستگی داشت اما اکنون کافیست به برخی منطقه‌های شمالی نقشه بروید تا دشمن‌هایی پیش روی شما قرار گیرند که به شدت قدرتمند بوده و عملا به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که گیمر بیخیال آنها شده و بعد از به دست آوردن تجهیزات و قدرت‌های بیشتر به سراغشان برود.

نکته‌ای که در این میان باید به آن توجه کرد این است که عملا به جز اسلحه‌ها، مسئله دیگری از قدرت نهایی گیمر تاثیر ندارد. همچون دشمن‌ها که در چند سطح مختلف با قدرت‌های متفاوت قرار گرفته‌اند، اسلحه‌ها نیز شرایطی مشابه داشته و به مرور و با پیشروی در داستان نمونه‌های بهتر آنها در اختیار گیمر قرار می‌گیرد. یکی از اصلی‌ترین ضعف‌های بازی خود را در این قسمت نشان می‌دهد.

عملا تمام اسلحه‌های Far Cry 5 تنها با تغییرات ظاهری اندک به Far Cry New Dawn نیز منتقل شده و از دید عملکرد نیز تفاوت چندانی ندارند. در این میان تنها اسلحه‌ای که به شکل مناسب حس و حال پساآخرالزمانی بازی را منتقل می‌کند Saw Launcher است.

اسلحه‌ای که مرور می‌توان امکانات بیشتری از آن استخراج کرده و دشمن‌ها را با تنوع بیشتری از پا در آورد. جدای از این مسئله تقریبا در یک سوم پایانی شاهد معرفی قدرت‌های فرابشری هستیم که از دید ارتقای سطح اکشن بازی، تاثیر به‌سزایی روی نتیجه نهایی گذاشته‌اند. تنها مشکل این بخش به معرفی دیرهنگام آن ارتباط دارد. هرچند قدرت‌های حاضر در بازی از دید جذابیت در سطح بالایی قرار دارند اما زمانی پیش روی گیمر قرار می‌گیرند که کار از کار گذشته و قدرت اسلحه‌ها به قدری بالا رفته که عملا نیازی به حملات جانبی احساس نمی‌شود.

اگر تاکنون هیچ‌کدام از قسمت‌های مجموعه بازی Far Cry را تجربه نکرده‌اید، New Dawn می‌تواند به عنوان گزینه‌ای مناسب برای شما شناخته شود. اثری Open World که از دید اکشن ساختاری استاندارد دارد و می‌تواند انتظارات معمول گیمرها از اثری این چنینی را برطرف کند. در مقابل اما اگر بعد از تجربه Far Cry 5 به سراغ این اثر بروید احتمال ناامیدی وجود دارد. شباهت‌های میان این دو بازی بیش از اندازه است و همین موضوع در همان نیمه‌های راه خود را نشان داده و گیم‌پلی را وارد روندی تکراری می‌کند.

هرچند این روند کمی در انتهای Far Cry New Dawn تغییر می‌کند اما کمک چندانی به بهبود تجربه‌ کلی گیم‌پلی نکرده. با وجود تمام توضیحات ارائه شده اما همچنان ساخته Ubisoft از دید بصری به عنوان اثری قابل قبول و خوب شناخته می‌شود. با وجود ثابث بودن نقشه اما سازندگان از دید طراحی محیط‌های طبیعی و سازه‌های موجود، تغییرات مناسبی را صورت داده و توانسته‌اند اتمسفر آخرالزمانی جالب و تاحدودی متفاوت را شکل دهد. فضاسازی که کار خود را در بحث گرافیکی و ارائه کلی پایان می‌دهد و از پتانسیل خوب آن در زمینه طراحی گیم‌پلی به درستی استفاده نشده.

نقد و بررسی Far Cry New Dawn