هفته پیش در حالی که در آپارتمان خانه ام در کولاک برف 2016 در آمریکا گیر افتاده بودم، من و دوستم Kirk تصمیم گرفتیم نسخه PS4 بازی Diablo III، آخرین بازی هک اند اسلش ادونچر بلیزارد را بصورت ماراتون وار به پایان برسانیم. من قبلا بازی را بر روی PC بازی کرده بودم ولی شنیده بودم که بازی کردن آن با دسته کنترلر کنسول لذت دیگری دارد که این مسئله درست بود. من یک کاراکتر Crusader ساختم چون بنظر هیجان انگیز و سرگرم کننده می رسید، اما من لول 1 بودم و دوستم Kirk لول 70 بود!

در طول چند ساعت آینده در حالی که مراحل Act I بازی را به پایان رساندیم، Stat و آمار کاراکتر من به شدت خوب شد! در پایان Act I کاراکتر من لول 42 شده بود و صدها آیتم ارزشمند با کیفیت های بالا داشتم که حتی نمیدانستم با آنها چکار بکنم. با وجود اینکه ما بر روی درجه سختی Expert بازی میکردیم دشمنان ما و اسکلت های قوی هیکل هیچ تاثیری بر روی من و دوستم نداشتند زیرا او با کاراکتر Demon Hunter اش همانند تیربار تیرِکمان پرت میکرد و همه را قتل عام میکرد! هیچگاه حتی احساس ترس نکردیم که ممکن است در مرحله ای بمیریم. لول بالای دوستم باعث شد دمیج و قدرت زره و آیتم های من به صورت اتوماتیک بالا برود و با وجود اینکه کاراکتر من باید لول های پایین تر می بود، ما همه چیز را نابود میکردیم. تقریبا اواسط بازی بودیم که به نظرم آمد که این روش بازی کردن رضایت بخش نیست و حتی گاها خسته کننده است، درست است که میتوانستم یک اسب آتشین احضار کنم و همه را به سرعت نابود کنم ولی احساس پوچی و ضعف درونی داشتم. دیگر به زره ها و loot ای که از جنازه دشمنان بیرون می آمد اهمیتی نمیدادم و حتی نمیدانستم نصف لول هایم چه قدرتی دارند و چکار می کنند! به لول 30 رسیدم حتی قبل از اینکه بفهمم به لول 29 رسیدم! وقتی که غولهای بازی آیتم های بسیار خفن قوی دراپ می کردند، من اهمیتی نمیدادم چون می دانستم با این وضع تا یک ساعت دیگر یک آیتم بهتر از این خواهم گرفت.

بعد وقتی که دوستم از خانه بیرون رفت، یک کاراکتر جدید ساختم و از آن موقع در حال تنهایی بازی کردن هستم. ظاهرا دیابلو 3 وقتی که به صورت وحشیانه و دیوانه وار و بی تامل همه چیز و همه کس را نابود نمی کنی زیبا تر و جذاب تر و سرگرم کننده تر است! وقتی که پیشرفت شما تدریجی است و کم کم و آهسته آهسته آیتم های ارزشمند پیدا می کنید و قدرت های جدید کاراکتر خود را کشف می کنید، بازی رنگ و بویی تازه به خود می گیرد. به جای اینکه دیوانه وار جلو بروید و فقط پرواز عددها (نشان از Damage وارد شده به اطراف) را ببینید، وقتی که یک کلاه خود جدید برای کاراکتر خود پیدا می کنید یا یک اسپل جدید برای کاراکتر جادوگر خود یاد می گیرید، هیجان اولین بار استفاده کردن از آن را خواهید داشت و این لذت بخش است و در عین حال تعجب برانگیز!

این مسئله همیشه وسوسه برانگیز است که به قسمت لول گرفتن و لول آپ کردن در بازی هایی مثل Diablo به عنوان یک ابزار برای تیزکردن نوک شمشیر کاراکتر خود نگاه کنیم تا بالاخره بعد از لول آپ کردن به قسمت اصلی داستان و بازی برسیم، ولی به شما اطمینان می دهم که خود این لول آپ کردن هم به اندازه کل بازی یا پایان بازی لذت بخش خواهد بود. بخاطر همین مسئله است که من خریدن بسته هایی همانند Booster Pack در بازیهایی مثل World of Warcraft یا Destiny را به هیچکس پیشنهاد نمی کنم. و البته قرار است من تا مدت زیادی دیگر با Kirk بازی دیابلو را بازی نکنم!

پیشرفت تدریجی در بازی ها بهتر است

کاوه آرانیان
مقاله اصلی برگرفته از سایت Kotaku

نتیجه این خود نگهداری بازی در سیستم اچیومنت این است که دیگر برای انجام دادن کار خاصی مثل گوش دادن به یک فایل صوتی، خواندن یک نامه عجیب در یک اتاق عجیب، یا هک کردن یک کامپیوتر به شما مدال طلا یا اچیومنتی داده نمی شود که این مسئله باعث می شود بازیکنان (یا حداقل بازیکنان این بازی) برای یک بار هم که شده بخاطر حس کنجکاوی و حس عجیب و شوق آور اکتشاف به کند و کاو در مراحل بازی بپردازند! مثلا توالتی که در مرحله اول این بازی شما آن را می بینید نمونه خوبی از این سیستم است! این توالت که کاملا Interactive است و شما می توانید سیفون آن را بکشید، به شما با کشیدن سیفونش جایزه یا اچیومنت نمی دهد! در صورتیکه انجام دادن این کار بسیار لذت بخش است! بنابراین جایزه بازیکنان برای کشیدن سیفون توالت در بازی SOMA شنیدن صدای زیبا آب است و دیگر هیچ… این خود بازی است که جایزه شماست و نه امتیاز و مدال. و البته این بازی سیستمی ندارد که شما در آن 20 سیفون توالت را بکشید تا یک اچیومنت عجیب بگیرید! اگر یک عمل در بازی حوصله سر بر باشد (که بر فرض کشیدن 20 سیفون حوصله سر بر باشد)، سازنده نباید بازیکن را تشویق کند که این کار را انجام بدهد. و از طرفی اگر انجام دادن کاری لذت بخش و با ارزش است (که بر فرض کشیدن سیفون این یک توالت خاص با ارزش است)، اینجا هم سازنده نباید بازیکن را تشویق به انجام این کار کند.

چند سال پیش، Chris Hecker، یک سازنده بازی های ویدئویی که بر روی بازی Spore کار می کرد و هم اکنون بر روی بازی Spy Party کار می کند، در یک سخنرانی در کنفرانس سازندگان بازی ها حرف بسیار جالبی در مورد اچیومنت ها و این سیستم زد. وی عنوان کرد که سیستم اچیومنت های کنونی به زودی به بازی های ویدئویی صدمه جدی ای خواهد زد. وی گفت که اچیومنت ها (که در زمان نطق این سخنرانی یک پدیده در حال رشد و مشهور شده بود) از درون در حال صدمه زدن به روح بازی ها هستند، زیرا لذت ذاتی انجام یک عمل در بازی کم کم جای خودش را به گرفتن یک جایزه برای انجام دادن یک کار خاص می دهد! روانشناسی مدرن ثابت کرده است که دادن نمره، جایزه، تروفی و حتی پول برای انجام دادن یک وظیفه خاص نتیجه معکوس خواهد داشت! زیرا هنگامی که پول، جایزه و تروفی ها برداشته شود، مردم دست از انجام این چنین کارهایی (مثل درس خواندن و حتی کشیدن سیفون توالت) می کشند. و حتی این تحقیقات اشاره می کند که مردم گاهی به صورت اختیاری دست به انجام کار های کسل کننده می زنند تا شاید این جایزه به آنها برسد! زیرا دیگر خودِ کار برای آن ها مهم نیست و چیز مهم برایشان جایزه و پول و تروفی است! طراحان و سازندگان بازی ها همانند آقای اسکینر (کسی که نظریه رفتارگرایی را برای اولین بار طرح کرد و گفت می توان افراد را با توجه به محرک های بیرونی و رفتارهایشان شناخت و حتما لازم به شناخت آنها از طریق طرز تفکر آن ها نیست)، اعتقاد دارند که با ساختن این تروفی ها و جایزه ها می توانند بازیکنان را تشویق کنند که “این کار را بکن و آن چیز را جایزه بگیر”. آقای Hecker از طرفی دیگر می گفت که تنها نتیجه این طرز فکر و سیستم این است که در نهایت علاقه بازیکن نسبت به عمل “این” کم و نسبت به جایزه “آن” زیاد می شود. حالا پنچ سال بعد از سخنرانی مذکور آقای Hecker، در دنیایی قرار داریم که بازی های ویدئویی زمان و انرژی زیادی را صرف اچیومنت ها می کنند و به نظر می رسد تئوری Hecker کم کم به واقعیت می پیوندد.

البته اچیومنت ها ذاتا خطرناک و شیطانی نیستند. مثلا نمونه بارز آن Collectible ها هستند که شما باید یک سری آیتم خاص را در بازی جمع آوری کنید تا اچیومنت را بگیرید. سازندگان می توانند و باید بتوانند از این سیستم با خلاقیت برای جلب بازیکن استفاده کنند ولی به شیوه خوب و درست. بازی SOMA کم کم به من این طرز تفکر را القا می کند که شاید باید کل سیستم اچیومنت استیم را در حین بازی کردن غیرفعال کنم! بازی SOMA با طراحی و استفاده از اچیومنت ها به شیوه عاقلانه ای (آنقدر عاقلانه که شاید اصلا نیازی به وجود اچیومنت در بازی نبود!)، به من اجازه می دهد به شیوه و با سرعتی که خودم آن را تعیین میکنم پیشرفت در مراحل را انجام دهم. ممکن است که من چیز هایی را در بازی از قلم انداخته ام ولی اصلا مهم نیست چون کسی به من اشاره ای در مورد آنها نکرده و تا جایی که من میدانم اصلا چنین چیزهایی در بازی وجود خارجی ندارند. SOMA خودش را به بازیکن تحمیل نمی کند و او را مجبور به گشتن از این اتاق به آن اتاق در جستجوی یک کتاب یا نامه نمی کند. من میخواهم بازی ها را انجام دهم زیرا تعاملاتی که در بازی انجام می شود را دوست دارم. دوست دارم در بازی بپرم، شلیک کنم، چیزی را بخوانم، گوش کنم یا تصمیم بگیرم به قسمتی از مرحله بروم یا نروم، گردش کنم یا نکنم، در مرحله ای قایم بشوم و امیدوار باشم که غول مرحله مرا نبیند و یا اتاق را کلا ترک کنم. من دوست ندارم بازی ها را به این دلیل انجام بدهم که بعد از تمام شدن کار، یک دست محبت آمیز شانه مرا نوازش کند و به من تبریک بگوید!

بازی ها باید اچیومنت های کمتری داشته باشند

کاوه آرانیان
مقاله اصلی برگرفته از سایت Kotaku

Super Mario 4D یا هرچیزی که اسم بعدی سری بازی ماریو است، باید تمامی مراحلی که در قلمرو سلطنتی قارچ ها وجود دارد را به صورت باز شده برای من (ما) باز بگذارد. نسخه بعدی Grand Theft Auto هم باید از لحظه ابتدای بازی تمام ماموریت هایش را در بصورت Unlock و باز شده در دسترس بازیکنان بگذارد. و حتی Uncharted 4 هم باید اجازه بدهد من به محض گذاشتن دیسک بازی در پلی استیشن ام ، بتوانم به اواسط ماجراجویی ناتان دریک بروم و مجبور نباشم بازی را از اول شروع کنم! البته دلیل من برای این خواسته، این نیست که من در بازی کردن آدم تازه کار و نوبی هستم و مطمئنا این نیست که بتوانم سریع به پایان بازی برسم تا بتوانم پایان بازی را در یوتیوب به اشتراک بگذارم. من یک گیمر مطیع و سخت کوش در بازی ها هستم و تمامی بازی هایی که انجام می دهم را تا ذره آخر مورد اکتشاف قرار می دهم. همانطور که اعلام شد که سیستم قدیمی بخش داستانی در بازی Black Ops 3 وجود نخواهد داشت، تمامی بازی ها باید این اجازه را به ما بدهند که از هرجایی که دلمان خواست بازی را شروع کنیم (و یا پایان دهیم).

آیا دستگاه کتاب خوان شما مجبورتان می کند هر صفحه از کتاب موبی دیک را به ترتیب بخوانید؟ آیا دستگاه دی وی دی شما را مجبور می کند کل فیلم ارباب حلقه ها را پشت سر هم ببینید تا بتوانید به قسمت های جالب فیلم برسید؟ آیا در منوی دی وی دی بخش “انتخاب یک صحنه خاص” از دید شما مخفی می شود تا قبل از دیدن کامل فیلم نتوانید از آن استفاده کنید؟ آیا نرم افزارهای پخش موسیقی شما را وادار می کنند تمام ترک های یک آلبوم را به ترتیب گوش دهید؟ ادبیات، تلویزیون، موسیقی و رسانه های دیگر شما را محدود به انجام دادن کاری نمی کنند زیرا صاحبان رسانه اهمیتی برای نتیجه کار شما قائل نیستند. یک فیلم ساز یا رمان نویس احتمال می دهد که خواننده یا بیننده اکثرا همیشه بر طبق سرعت و روالی که در فیلم و کتاب قرار داده شده است، حرکت می کند. ولی اگر نکرد؟ برای او مهم نیست! بهرحال خواننده است که چیزی از دست داده است نه نویسنده.

بازیکنان زیادی هستند که این منطق را دوست ندارند و به آن اعتنایی نمی کنند بنابراین بهتر است به روش دیگری شما را متقاعد کنیم: گذاشتن محدودیت بر روی یک بازی که نیاز دارد بازیکن قبل از آن مراحل دیگری را پشت سر گذاشته باشد، یک حالت “مدیریت حقوق دیجیتالی” یا DRM است که 99 درصد گیمرها از آن متنفرند! به ما باید این اجازه داده شود که بازی را هرگونه که خواستیم بازی کنیم، اگر یک بازی سعی کند از شیوه هایی مثل حیله های روانشناسانه و زورگویی برای وادار کردن ما به رفتن در مسیر “ترتیب” بازی استفاده کند، باید بگویم که این بازی مشکلات جدی ای دارد. بعضی وقتها مردم به دلایلی مثل بی حوصلگی، خستگی و دلایل دیگر سعی در رد کردن یک قسمت از فیلم یا کتاب می کنند. یا شاید سعی دارند نقدی یا مطلبی در مورد بخش خاصی از یک کتاب یا فیلم یا بازی بنویسند. مثلا خود من برای اولین بار چند سال پیش سعی کردم بازی Grand Theft Auto III را بر روی Xbox ای تمام کنم که بعد از رد کردن نصف مراحل بازی، لنز دیسک آن خراب شد و باعث شد من نتوانم بازی را به کلی تمام کنم. حال بعد از خریدن بازی بر روی استیم، من باید بیش از چند ساعت از وقتم را تلف کنم تا تمام مراحلی که قبلا رد کردم را دوباره انجام دهم تا به قسمت مورد نظرم برسم! هیچ رسانه ای که اعتماد به طرفداران و هوادارنش دارد، هیچوقت چنین محدودیتی برای آنها نمی گذارد! اگر در سال 1985، من یک کنسول Nintendo Entertainment System با یک نسخه از بازی Super Mario Bros به عنوان کادوی کریسمس دریافت می کردم که تمام مراحل آن باز شده و قابل دسترسی بود، برای اولین بار به مرحله 4_8 نمی رفتم؟ البته که نه. و اگر هم می رفتم، در می یافتم که این مرحله برای من خیلی سخت است و باید از ابتدا بازی را شروع کنم تا ساز و کار بازی به دستم بیاید. البته قبول دارم که بعضی اوقات لذت و شور برخی بازی ها با رد کردن مراحل از بین می رود یا کم می شود ولی در عصر بازیهای امروزی که اکثرا همه آن ها وابسته به مهارت های خاصی هستند که ممکن است بعضی افراد آنها را نداشته باشند و یا در بروز دادن آنها کند تر از بقیه باشند، این قابلیت باعث می شود خیلی ها بتوانند نفس راحتی بکشند! و از همه مهمتر، در برهه زمانی ای که Youtube و سرویس های استریم با فشار دادن چند دکمه برای همه در دسترس هستند، دیگر نیازی نیست که شما کل بازی را بازی کنید تا به مرحله آخر داستان برسید. البته این مسئله کم کم در بازی های امروزی رواج پیدا کرده است. به عنوان مثال بازی Rock Band از ابتدا همه ترک های آهنگ ها را در اختیار شما قرار می دهد، و مثال بهتر بازی های فایتینگ و مبارزه ای هستند که قبلا شما باید چندین ساعت وقت صرف می کردید تا یک کاراکتر خاص را Unlock کنید. یا مثلا در بازی Grand Theft Auto V، یک لیست در منوی بازی قرار داده شده است که به شما دسترسی کامل و سریع به ماموریت های بازی (که شما قبلا تمام کرده اید) می دهد. خیلی بهتر است اگر همچنین ویژگی ای از اول در ابتدای بازی Grand Theft Auto V قرار بگیرد.

قرار نیست سازندگان وقت زیادی در طراحی منو های مراحل صرف کنند و آن را زیبا و قابل پسند کنند. یک رابط کاربری ساده هم برای خیلی ها بسنده خواهد کرد. کتاب ها از قالب بخش بندی و لیست کردن Chapter ها استفاده می کنند که کار را آسان کرده است و فیلم ها در Menu خود بخشی به نام انتخاب صحنه خاص دارند. مهم نیست که رابط کاربری کوچک باشد یا بزرگ، زشت باشد یا زیبا، مهم این است که این رابط وجود داشته باشد تا به گیمر اجازه دهد از مرحله به مرحله، ماموریت به ماموریت و چک پوینت به چک پوینت بروند. در نهایت، در نظر داشته باشید که بالا رفتن از کوه اورست زیاد جالب نیست وقتی همه بتوانند در یک چشم به هم زدن به نوک قله تلپورت کنند. و همینطور یک بازی خوب آن است که پیشروی در آن لذت بخش باشد، نه الزاما فقط دیدن نوک قله و منظره نهایی.

تمام بازی ها باید همه چیز را از اول Unlock بگذارند

کاوه آرانیان
مقاله اصلی برگرفته از Kotaku

کنفرانس Bethesda را در 20 دقیقه مشاهده کنید