بازی Max Payne برای بسیاری از ما، خاطره‌انگیز و  فراموش نشدنی است. بدون شک، بخش مهمی از این خاطرات را با شخصیت اصلی آن بازی به یاد می‌آوریم. شخصیت Max Payne فقط یک کاراگاه ساده نبود. داستان، شخصیت پردازی و از همه مهم‌تر صداگذاری آن شخصیت بود که اسم Max Payne را در ذهن مخاطب حکاکی می‌کرد. صداپیشه ضد قهرمان محبوب ما جیمز مک‌کافری بود.

این بازیگر آمریکایی، در دوران بازیگری خودش در سینما، چندان شناخته شده نبود. در زمان پروسه ساخت اولین قسمت بازی Max Payne، به او پیشنهاد داده شد تا برای شخصیت اصلی صداگذاری کند. جالب است بدانید، نوید خوانساری بازی‌ساز ایرانی/کانادایی که آن زمان در استودیو Rockstar Games کار می‌کرد؛ مک‌کافری را برای ایفای نقش شخصیت Max Payne انتخاب کرد. با اینکه مک‌ کافری هیچ وقت بازی‌های ویدیویی را دوست نداشت، این موقعیت را قبول کرد. بعد از آن که اعضای استودیو Remedy کار مک‌کافری را دیدند، بسیار حیرت‌زده شدند.

بعد از انتشار Max Payne، جیمز باور نمی‌کرد که در صنعت گیم محبوب شود. مک‌کافری طرفداران بسیار زیادی، در بین گیمرها پیدا کرد. علاوه‌بر آن روابط بسیار خوبی با استودیو Remedy و شخص «سم لیک» پیدا کرد. او در اکثر بازی‌های این استودیو، حداقل یک نقش را ایفا کرده است.

بعد از موفقیت Max Payne، او در نسخه دوم هم حضور پیدا کرد. بازی Max Payne 2: The Fall of Max Payne هیچ وقت فروش خوبی را تجربه نکرد. اما راک استار باز هم از جیمز مک‌کافری برای نسخه سوم دعوت کرد. او در بازیMax Payne 3 نه‌تنها صداگذاری مکس را انجام داد؛ بلکه راک استار مک‌کفری را Motion Capture کرد.

البته نقش جیمز فقط به Max Payne خلاصه نمی‌شود. او تقریبا در تمامی عناوین رمدی صداگذاری کرده است. اولین حضور او بعد از Max Payne، در بازی Alan Wake بود. مک‌کافری در دی‌ال‌سی‌های The Signal و The Writer ، صداگذاری شخصیت Thomas Zane را بر عهده گرفت. علاوه بر آن، یک ایستراگ جالب در بازی وجود دارد که به Max Payne ارتباط پیدا می‌کند.

دو عدد Manuscript در بازی با نام The Sudden stop وجود دارند که جیمز مک‌کافری دارد آن‌ها را می‌خواند. این دست نوشته‌ها که در اصل داستان شخصیت Alex Casey را توضیح می‌دهند، بسیار به جملات Max Payne شباهت دارند. همچنین در بازی Control شاهد حضور مک‌کفری، در نقش شخصیت Zachariah Trench بودیم؛ که آنجا هم به صورت کامل Motion Capture شده بود.

درنهایت، آخرین باری که صدای جیمز مک‌کافری را شنیدیم، در بازی Alan Wake 2 بود. همانند Max Payne جیمز مک‌کافری کار صداپیشگی شخصیت Alex Casey را بر عهده گرفت و سم لیک، یک بار دیگر خودش را در بازی موشن کپچر کرد!

در ادامه متن شاهد واکنش‌های سازندگان بازی Max Payne، به خبر درگذشت جیمز مک‌کافری هستید.

از شنیدن خبر درگذشت دوست و همکار محبوبمان جیمز مک کافری، صدای نمادین مکس پین و الکس کیسی، عمیقاً متأسفیم. استعداد قابل توجه او به شخصیت‌های ما جان بخشید و تأثیری ماندگار بر جامعه ما گذاشت. قلب ما همیشه با او و خانواده‌ی اوست. (Remedy)

قلب من از شنیدن خبر غم‌انگیز درگذشت “جیمز مک کافری” شکست. ما بیش از 25 سال با هم کار کردیم. او مرد دوست داشتنی و دوست عزیزی بود. او یکی از اعضای اصلی خانواده Remedy  و یک بازیگر درخشان بود. هیچ کس نمی‌توانست کاری را که او انجام می‌داد، بهتر از او انجام دهد. جیمز، مکس پین، توماس زین، زکریا ترنچ و در نهایت الکس کیسی بود. من این افتخار را داشتم که نقش مکس پین و نقش کیسی را با او به اشتراک بگذارم. کار کردن با او لذت بخش بود. یادش را گرامی خواهم داشت و من عمیقا دلتنگ او هستم. عمیق ترین تسلیت من به خانواده او. روحش شاد. (Sam Lake)

اگر از طرفداران استودیو Remedy باشید، قطعا با گروه موسیقی Poets of the Fall آشنا هستید. این گروه موسیقی، برای اکثر بازی‌های این استودیو آهنگ ساخنه‌اند و همچنان، با این استودیو همکاری می‌کنند. جدیدترین کار آنها سه قطعه موسیقی جدید است، که مخصوص Alan Wake 2 ساخته‌ شده‌اند. نام این قطعه‌های موسیقی Herald of Darkness، Herald of Darkness و Dark Ocean Summoning نام دارند. این سه قطعه از با نام هنری Old Gods of Asgard، قرار است در تاریخ 15 آذر در آلبوم Rebirth، به صورت جداگانه منتشر شوند. همچنین این آلبوم شامل ترک Take Control از بازی Control نیز می‌شود.

این گروه موسیقی قرار است در مراسم بازی‌سال، یک اجرای زنده داشته باشد. aow جف کیلی تایید کرده است؛ که نویسنده بازی «سَم لیک» در این اجرای زنده، گروه Poets of the Fall را همراهی خواهد‌کرد. با این حساب، آهنگ مورد نظر تقریبا مشخص شده است. این گروه موسیقی، احتمالا می‌خواهد قطعه Herald of Darkness را اجراع کند. جالب است بدانید؛ که این قطعه یک موزیک ویدیو دارد و مدت زمان آن، 9 دقیقه و 43 ثانیه است.

البته مدت زمان موسیقی اصلی که در بازی پخش می‌شود، بیشتر از 13 دقیقه است! البته امکان دارد که شاهد اجراع های بیشتری از این گروه باشیم. کسی چه می‌داند؟ شاید شاهد اجرای قطعه‌ Late Goodbye از بازی Max Payne 2 باشیم. یا حتی ممکن است، قطعه Heroes and Villains از Ghostlight را بشنویم.

در هر صورت حضور گروه Poets of the Fall در مراسم بازی‌سال، برای طرفدارن Remedy بسیار هیجان‌انگیز است.

شما دوست دارید کدام‌یک از موسیقی‌های این گروه را در مراسم بشنوید؟ نظرات خودرا با ما به اشتراک بگذارید.

مطمعنا در این ۱۳ سال، دنیای بازی‌های ویدیویی بسیار تغییر کرده‌است. استودیو Remedy دیگر نمی‌توانست همان نسخه اول‌ را جلوی مخاطبان خود بگذارد؛ چراکه انتظار بازیکن‌ها از Alan Wake 2 بسیار بالاتر رفته است. اما سوالی که نباید بی پاسخ باقی بماند این است؛ که آیا Remedy توانسته انتظارات طرفداران را برآورده کند یا خیر؟

شاید باور نکنید! اما Alan Wake 2 نه‌تنها به انتظارات شما به‌خوبی پاسخ می‌دهد، بلکه از سطع توقع شما هم فراتر می‌رود. اگر کمی به این عنوان زمان بدهید، قطعا غافلگیر می‌شوید. اگر برای خرید این عنوان شک دارید، همانند نویسنده‌ی این عنوان «سم لیک» یک لیوان قهوه کنار خود بگذارید و با نقد و بررسی بازی Alan Wake 2 از وبسایت وی‌جی‌مگ همراه باشید.

قصه‌ای ترسناک در واقعیت و رویا

بازی Alan Wake 2 بیشتر از هر عنوان دیگر استودیو Remedy، بر داستان خود تاکید دارد. اگر بخواهید این عنوان را تحلیل کنیم، اولین چیزی که باید به سراغ آن برویم داستان آن است. شاید عنوان‌های دیگر این استودیو، مثل Max Payne یا Control بیشتر روی گیم‌پلی و اکشن خود تمرکز داشتند، اما داستان Alan Wake 2 بر گیم‌پلی آن ارجحیت دارد. این مورد را می‌توان به خوبی در دقایق ابتدایی بازی فهمید.

زمانی متوجه عمق داستان می‌شوید که شخصیت اصلی داستان به ما می‌گوید: “این قصه شما را زنده زنده می‌خورد!” اگر بخواهیم داستان این بازی‌را جوری تعریف کنیم که راز‌های آن برای شما فاش نشود بسیار با معادله دشواری سر و کار داریم! پس قبل از هرچیزی، بگذارید به یک سوال مهم پاسخ دهیم. آیا برای درک داستان Alan Wake 2، نیازی به تجربه نسخه اول داریم؟ بنا به حرف سازندگان، شما برای تجربه این عنوان هیچ نیازی به تجربه نسخه اول Alan Wake ندارید.

اما این حرف تا چه اندازه‌ای درست است؟ شاید نیمی از این حرف درست باشد! دلیل آن‌ هم وجود شخصیت جدیدی در نسخه دوم، با نام «ساگا اندرسون» است، که بازیکن کنترل آن را در اختیار دارد. این شخصیت یک لایه داستانی جدید به بازی اضافه می‌کند که کاملا متفاوت با شخصیت «اَلن ویک» است و بخش داستانی خودش را دارد. برای فهمیدن داستان این شخصیت هیچ نیازی به تجربه نسخه اول نیست.

اما اگر بخواهید داستان اَلن ویک را تمام و کمال بفهمید، تجربه نسخه اول بسیار ضروری است. علاوه‌ بر نسخه اول Alan Wake، شما نیاز دارید که بازی Control را هم تجربه کنید. شخصیت‌ها و مواردی در Alan Wake 2 وجود دارند، که کاملا به دنیای بازی Control ارتباط پیدا می‌کنند. دلیل آن هم این است که اتفاقات این دو بازی، در یک دنیای مشترک جریان دارند. استودیو Remedy اسم این دنیا را Remedy Connected Universe گذاشته است.

جدا از این مسائل، داستان Alan Wake 2 چندین بعد مختلف دارد. یک بعد آن شخصیت ساگاست که یک فضای جنایی، کارآگاهی به بازی ارائه می‌دهد. ساگا یک مامور FBI است که برای حل کردن یک پرونده قتل، وارد شهر «برایت فالز» می‌شود و اتفاقات عجیبی برای‌ او رخ می‌دهد. البته ساگا یک دستیار با نام «الکس کیسی» همراه خود دارد؛ که خود نویسنده بازی یعنی سم لیک جای آن بازی کرده است!

از طرفی دیگر، ما شخصیت الن را داریم که ۱۳ سال در مکانی تاریک (Dark Place) گیر افتاده و در یک نیویورک خیالی، به دنبال راهی برای فرار است. او در چرخه‌ی بی انتها، از یک داستان به نام initiation گیر افتاده است؛ که ظاهرا خودش آنرا ننوشته‌ است. نویسنده‌ی قصه ما باید داستانی به نام Return  را بنویسد تا بتواند از چرخه‌ی داستان قبلی فرار کند.

در حالت کلی تفاوتی نمی‌کند که بخواهید داستان کدام شخصیت‌را به ترتیب بازی کنید. هرشخصیت برای شما داستان‌های شنیدی و لحظات خاطره‌انگیز زیادی دارد. خود الن ویک یک جمله جالب دارد که می‌گوید: “این داستان یک هیولا است و هیولاها چهره‌های متفاوتی دارند!” پس بهتر است بیشتر از این درمورد داستان بازی توضیح ندهیم؛ تا خودتان آن‌را تجربه کنید.

ترس ناگهانی به همراه مدیریت منابع

از داستان که عبور کنیم، به گیم‌پلی، زیربناها و المان‌های Alan Wake 2 می‌رسیم. اگر شما همین حالا نگاهی به نسخه اول بی‌اندازید، قطعا متوجه قدیمی شدن سیستم گیم‌پلی آن می‌شوید. هیچ بازیکنی نمی‌خواهد که برای یک مدت زمان نسبتا طولانی، به سمت دشمنان چراغ‌قوه بگیرد. تیم طراح گیم‌پلی Remedy به خوبی، این موضوع را متوجه شدند و به همین دلیل به صورت کامل سبک بازی‌ را عوض کردند.

شما اکنون با یک عنوان Survival Horror طرف هستید، که قرار است حسابی شما را بترساند! به گفته سازندگان، سیستم گان‌پلی، مدیریت منابع و حتی منو‌های بازی، الهامات بسیار زیادی از Resident Evil 4 گرفته‌ است. اگر این اواخر ریمیک Resident Evil 4 را بازی کرده‌ باشید به خوبی متوجه این قضیه می‌شوید. مثلا شما در بازی یک صفحه دارید که تمام محتویاتی که در بازی جمع کرده‌اید نمایش داده می‌شود.

شما می‌توانید برای اسلحه‌ها و health Pack گزینه‌ای تنظیم کنید که به شما اجازه می‌دهد با D-Pad به راحتی به موارد دلخواه دسترسی داشتن باشید. همچنین اتاق‌های استراحتی در بازی وجود دارند که می‌توانید تجهیزات‌ خودتان را در آنجا ذخیره کنید. حتی این مورد هم بسیار شبیه به Resident Evil است. چرا که شما برای ذخیره کردن پیشرفت خود در بازی بازی، باید به صورت دستی و در این اتاق ها پروسه Save را انجام دهید.

از طرفی دیگر گان‌پلی و ضرب‌آهنگ بازی حس خوبی دارد، اما مثل بازی‌های دیگر Remedy اکشن نیست و کمی کندتر پیش می‌رود. تنوع دشمن‌ها هم آنچنان بالا نیست و باس‌های قابل توجه و خاصی هم ندارد. اما هرکدام از شخصیت‌های قابل بازی، ویژگی‌هایی دارند که این دو مشکل را کاملا می‌پوشانند. در بازی شما می‌توانید، هرزمانی که دوست دارید بین دو شخصیت الن و ساگا، جابجا شوید.

قابلیتی که بین هر دو شخصیت مشترک وجود دارد، مکان‌هایی به اسم Mind places و Writer Room هستند. شما در هر زمان و هر مکانی کاز بازی، با فشار دادن تاچ پد(در PS)، می‌توانید به این مکان بسیار جالب دسترسی پیدا کنید. زمانی که با ساگا بازی می‌کنید در Mind Places هستید که می‌توان آنرا ذهن ساگا‌ هم نامگذاری کرد. شما در این قسمت یک بخش Caseboard و Profile قرار دارد.

روی دیوار پرونده‌های مختلفی دارید، که با پیدا کردن سرنخ‌های مختلف، می‌توانید آن‌ها را به یکدیگر وصل کنید. این کار برای مرور شدن داستان و درک بهتر اتفاقات بسیار خوب است. در بخش Profile هم می‌توانید اطلاعات بیشتری از شخصیت‌ها کسب کنید و راستگویی و دروغ‌گویی آن‌ها را بسنجید. اما در اتاق نویسنده چه خبر است؟ وقتی با الن بازی می‌کنید، در مکان تاریک هستید و همه‌چیز در آنجا عجیب و غریب است!

شما در اتاق نویسنده یک Plot Board دارید که در اصل داستان Initiation را جلو می‌برد. وقتی به یک صحنه خاص می‌رسید؛ می‌توانید با قراردادن کلمات مختلف در تخته داستان، کل اتفاقاتی که قبلا در آن مکان افتاده را عوض کنید. همچنین الن یک چراغ دارد که می‌تواند نور را به خودش جذب کند و در مکان‌هایی خاص، از نور آن برای عوض کردن محیط استفاده کند. این قابلیت جذاب‌ترین چیزی است که می‌توانید در بازی پیدا کنید.

اما مهم‌تر از هر چیز دیگری، باید به ترسناک بودن این بازی اشاره کنیم، جایی که بازی کاملا در آن خوش می‌درخشد. سبک ترساندن Alan Wake 2 بیشتر از نوع روان‌شناختی‌ست. اما گیم پلی بازی در بسیاری از صحنه‌ها Jump Scare دارد. این لحظات Jump Scare با بازی‌های دیگر متفاوت است؛ و بسیار به داستان بازی مربوط می‌شود. البته شاید بعد از مدتی، تکراری و قابل پیشبینی شود؛ اما چیزی از ترسناک بودن بازی کم نمی‌کند.

مورد دیگری که خیلی باید به آن توجه کرد، پازل‌های بازی است. در بیشتر طول بازی معما و پازل‌های مختلفی وجود دارند، که هم بسیار بسیار خلاقانه هستد و جایزه خوبی به بازیکن می‌دهند. در کلیت گیم‌پلی ساگا و الن هم یک‌ سری تفاوت وجود دارد.برای مثال، زمانی که با ساگا بازی می‌کنید بازی دست و دلبازتر عمل می‌کند؛ تعداد مهمات بیشتری از کشتن دشمن‌ها به شما می‌دهد و هم بازی اکشن‌تر می‌شود.

اما زمانی که با الن بازی می‌کنید محیط‌ها به مراتب رازآلودتر، ترسناک‌تر هستند و بخش Survival بازی بیشتر به چشم می‌خورد. یعنی سیستم ارتقای این دو شخصیت با یکدیگر متفاوت است. این مورد را هم باید اضافه کنیم که روند بازی خطی نیست، یعنی بازی به صورت Open Environment طراحی شده‌است. برای قسمت‌های مختلف بازی نقشه طراحی شده و می‌توانید همه‌جا را بگردید.

یک شاهکار گرافیکی و هنری

زمانی که حرف از گرافیک می‌شود، خیلی سخت است که از بازی‌های Remedy نام نبریم. این استودیو همیشه از لحاظ تکنیکی جلوتر از هم‌نسلان خود بوده‌ است. اگر همین حالا Max Payne 1 را بازی کنید، از خود سوال می‌پرسید: این بازی در ۲۲ سال پیش چطور چنین گرافیکی داشته؟ استودیو Remedy برای ساخت Alan Wake 2، از آخرین نسخه موتور گرافیکی Northlight استفاده کرده‌است که قبلا هم در Control قدرت آن موتور را دیده بودیم.

شاید به جرات بتوان گفت که Alan Wake 2 در حال حاضر بهترین گرافیک بصری و تکنیکی در نسل نهم کنسول‌های خانگی را دارد! حجم جزئیات و افکت‌های محیطی به شدت در بازی زیاد و در عین کمیت زیاد باکیفیت هستند. استودیو Remedy به صورت تمام و کمال، از قدرت کنسول‌های نسل نهم استفاده کرده است و بعید است که تا مدت‌ها هیچ استودیویی بتواند، به چنین دست‌آوردی برسد.

از طرفی دیگر، بازی از لحاظ هنری هم حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. هم در بخش مراحل ساگا، هم مراحل الن شاهد پالت رنگی خاصی در هر مرحله هستیم؛ که این موضوع بسیار جالب است. اما بدون هیچ شکی طراحی محیط Dark Place، پررنگ‌ترین نقطه قوت هنری بازی است. کافی است کمی در آن محیط راه بروید، ناخوداگاه یاد عنوان دیگری از استودیو Remedy می‌افتید!

بگذارید کمی هم از وضعیت تکنیکال بازی بگوییم. بازی Alan Wake 2 یکی از، کم‌نقص‌ترین عناوین Remedy است که روی کنسول‌ها پورت شده است؛ و مشکلات بسیار کمی روی PS5 و Xbox Series X دارد. همچنین بازی در دوحالت Performance و Quality اجرا می‌شود، که به ترتیب 60 فریم با رزولوشن 1440p و 30 فریم با رزولوشن 4K را خروجی می‌دهند. افت فریم خاصی هم در صحنه‌های شلوغ مشاهده نمی‌شود. البته که تکنولوژی‌هایی مثل Ray Tracing، Path Tracing و DLSS 3.5 فقط در نسخه PC بازی در دسترس هستند. اما نسخه‌های کنسولی Alan Wake 2، هیچ‌ کم و کاستی خاصی ندارند.

موسیقی، اثری از Poets of the Fall

و در نهایت رسیدیم به بخش موسیقی، جایی که Remedy در آن سنگ‌تمام گذاشته است. اصلا مگر می‌شود از بازی‌های این استودیو سخن گفت و نامی از گروه موسیقی Poets of the Fall نیاورد؟ این گروه موسیقی فنلاندی که از زمان Max Payne 2 با شخص سم لیک و این استودیو آشنا شدند؛ برای بازی‌هایشان موسیقی اختصاصی می‌ساختند. اما در بازی Alan Wake یک ایده متفاوت پیاده شد و آن‌هم، درست کردن یک بند خیالی در بازی با نام Old Gods of Asgard بود.

دلیل انتخاب این اسم دو مورد بود. دو شخصیت در بازی وجود داشتند با نام‌های Tor و Odin، که ادای دینی به دو عضو از گروه Poets of the Fall پر بازی بودند. علاوه‌بر آن خود شخص سم لیک خیلی به افسانه‌های اسکاندیناوی علاقه داشت. برای همین این اسم‌هارا برای این دو شخصیت انتخاب کرد. اما در Alan Wake 2 باز هم پارا یک قدم فراتر گذاشتند؛ و از اعضای گروه Poets of the fall در لایو اکشن‌های بازی استفاده کردند.

به علاوه تمامی این موارد، این گروه موسیقی ۳ قطعه اختصاصی برای این بازی ساخته است؛ که تمامی آنها مستقیما داستان بازی‌‌را روایت می‌کنند. نمی‌توان درمورد هیچکدام از آنها در نقد سخن گفت، زیرا غافلگیری اساسی بازیکن در قسمت‌های موزیکال بازی اتفاق می‌افتد. صد البته نباید آهنگ‌سازان دیگری، که برای این بازی آهنگ ساختند را  فراموش کرد.

سخن پایانی

بازی Alan Wake 2 یک اثر خاص است. عنوانی که فقط ۱۳ سال یک‌بار تکرار می‌شود. اگر به دنبال بازی‌های ترسناک در سبک بقا می‌گردید، حتما باید این عنوان را تجربه کنید. حتی اگر علاقه‌ای به این سبک ندارید این بازی به صورت مجزه‌آسایی شما‌را شیفته بازی‌های Remedy می‌کند.

پس اگر طرفدار این استودیو هم نباشید پیشنهاد می‌کنم حتما به سراغ تجربه این عنوان بروید. اما اگر طرفدار Remedy هستید، اصلا نباید این عنوان را از دست بدهید. شاید تا مدت‌ها مثل این بازی تکرار نشود.

نقد و بررسی Alan Wake 2 بعد از 45 ساعت تجربه بازی روی پلتفرم PS5 انجام شده است.

]]> https://vgmag.ir/reviews/alan-wake-2/feed/ 0 https://vgmag.ir/articles/%d8%aa%d8%a3%d8%ab%db%8c%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d9%85%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d9%88%d8%aa%d8%a7%d9%84%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%a8%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-control/ https://vgmag.ir/articles/%d8%aa%d8%a3%d8%ab%db%8c%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d9%85%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d9%88%d8%aa%d8%a7%d9%84%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%a8%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-control/#comments Fri, 16 Oct 2020 18:17:59 +0000 https://vgmag.ir/?p=106071 منبع اصلی در نگارش این مقاله مستند‌ ویدیویی سایت Polygon با عنوان « چگونه کنترل به من یاد داد که شیفته‌ی زشت‌ترین سبک معماری (معماری بروتالیست) شوم » بوده است.

در قسمت جنوبی جزیره منهتن واقع در شهر نیویورک، یک آسمان‌خراش با شکلی متمایز و درعین‌حال وحشتناک وجود دارد. این ساختمان که «خیابان توماس33» نام دارد و سابقاً نام دیگری داشته، ظاهری دارد که حقیقتاً وقتی از دور آن را ببینید، بدنتان مورمور می‌شود.

هیچ پنجره‌ای نداشته و طوری طراحی‌شده که در برابر انفجار هسته‌ای و رادیواکتیو مقاومت کند. حتی گمان می‌رود که یک مرکز جاسوسی تحت نظر آژانس امنیت ملی آمریکا باشد.

این بنا همچنین منبع الهامی بوده برای طراحی Oldest House (قدیمی‌ترین خانه)، ساختمانی که در آن وقایع بازی کنترل اتفاق می‌افتد و جایی که اداره کنترل فدرال (FBC)، یک سازمان دولتی و مخفی که مسئولیت بررسی پدیده‌های غیرقابل توضیح و نگهداری و تحقیق روی «اشیای قدرت» (Objects of Power – اشیای روزمره‌ای چون تلویزیون، تلفن و عروسک اردک حمام (!) که به شکلی مرموز از جهان‌های موازی دیگر انرژی گرفته و این انرژی را در اختیار کسی قرار می‌دهند که با آن پیوند بخورد) را دارد.

در دنیای Control، مشخص نیست چه کسی پشت ساخت این بنا بوده است. هیچ فرد یا سازمان شناخته‌شده‌ای آن را نساخته است. شاید اصلاً سازنده، خود ساختمان بوده است! اما به‌هرحال، این FBC بوده که اولین بار این مکان را در میانه منهتن یافته و به آنجا نقل‌مکان و شروع به فعالیت کرده است.

توضیحات دکتر کاسپر دارلینگ، رئیس بخش تحقیقات اداره کنترل فدرال، در مورد نحوه کشف و پیدایش قدیمی‌ترین خانه توسط مأموران FBC. ویدیو کالکتیبل پرزانته 24.2 در بازی.

قدیمی‌ترین خانه مکانی است که حس قدرت را به ما القا می‌کند و ساختاری زنده است که وجودیت آن فراتر از قدرت درک انسان است.

تیم طراحی در استودیوی سازنده، Remedy Entertainment، به‌منظور دستیابی و بیان احساس سردی و بیگانگی در این ساختمان، به یک سبک معماری خاص، یعنی بروتالیسم (زبره کاری) روی آوردند.

اما اینجا ممکن است سؤالی مطرح شود: بروتالیسم اصلاً چیست؟
آلیسون آرییِف، دبیر تحریریه SPUR (یک اندیشکده برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری شهری در خلیج سانفرانسیسکو) و یکی از ویراستاران مجله دیزاین Dwell، این‌گونه توضیح می‌دهد: « بسیاری از مردم تصور می‌کنند که معماری بروتالیست به این دلیل این نام را به خود گرفته است که بی‌رحمانه، وحشی و ازاین‌رو «بروتال» به نظر می‌رسد. اما این اصطلاح درواقع از ترجمه عبارت فرانسوی béton brut، به معنای بتن خام ریشه گرفته است. »

چندین نمونه از معماری بروتالیست، به ترتیب از بالا سمت چپ:
مجتمع مسکونی هبیتات 67 مونترال – کتابخانه روبارتس و در پایین سیتی هال بوستون

آلیسون خود از طرفداران این سبک است، اما لزوماً نمی‌خواهد در یک ساختمان با معماری بروتالیست زندگی کند.

البته به نظر می‌رسد ساختمان‌های بروتالیست هم نمی‌خواهند ما در آن‌ها زندگی کنیم. آن‌ها عمدتاً ساختاری عظیم، هندسی و متشکل از بتن دارند. ازآنجاکه این سبک اغلب برای ساخت مدارس، ساختمان‌های دولتی، کلیساها و بلوک‌های آپارتمانی مورداستفاده قرار می‌گرفت، ساختمان‌ها با معماری بروتالیست تمایل به جلوه و نمودارشدن دارند. بیش‌ازحد تعداد پنجره دارند یا اصلاً هیچ پنجره‌ای دیده نمی‌شود، نمای زشت ، اندوه‌بار و دلسردکننده دارند. پس به‌راستی چرا وجود دارند؟

آلیسون این‌گونه توجیه می‌کند: « علت این مسئله بیشتر برمی‌گردد به متد استفاده خاص لوکوربوزیه، معمار سوئیسی-فرانسوی، از سیمان. او عاشق سیمان بود! »

بتن در مقابل چیزی که تزئین و بیش‌ازحد جلا داده‌شده و با دقتی بسیار ساخته‌شده، مثل سبک روکوکو، ماهیتی صادقانه، ضد بورژوایی و به‌اصطلاح « خاکی‌تر و مردمی‌تر » داشت. به همین دلیل معماران آن زمان، حتی باوجود بودجه زیاد، این سبک را انتخاب می‌کردند، چون شیفته همین ویژگی‌های ساده آن شده بودند.

بروتالیسم زمانی در اوج بود که اروپا در حال بهبود از جنگ جهانی دوم و جبران خسارات آن بود. بسیاری از شهرها عملاً نابودشده بودند. بعد از افت اقتصادی پس از جنگ نیاز به بناهایی با ساخت و طراحی ارزان برای ایجاد مسکن‌ها و ساختمان‌های دولتی کم‌هزینه بود. مردم تمایل به ‌سادگی داشته و هیچ‌چیز تجملی را نمی‌خواستند.

بنابراین این سبک، از این نیاز شدید و خیرخواهانه برای ایجاد فضا برای اسکان تعداد زیادی از مردم به وجود آمده و باعث شد که ساختمان‌های دولتی و عمومی تا آنجا که ممکن است برای حداکثر جمعیت مردم قابل ارتباط و همذات پندار باشد. پس از این ‌جهت بروتالیسم رویکردی انسان دوستانه داشت.

اما علیرغم این اهداف و ریشه‌های انسان دوستانه در این سبک معماری، اکنون با دیدن یک ساختمان با معماری بروتالیست هنوز هم این حس می‌تواند به بیننده القا شود که هنگام ساخت آن هیچ هدف بشردوستانه‌ای که به فکر آسایش انسان باشد در کار نبوده است.

سبکی که در اصل از یک نیاز سوسیالیستی یا جامعه گرایانه به‌منظور تأمین مسکن مردم در یک دوره زمانی خاص موجوده آمده است، می‌تواند به چشم ما، انسان امروزی، غیرانسانی و ضد بشر به نظر برسد. یک ساختمان دولتی که ازنظر یک نسل، نما و حضوری همذات پندار و غیر تجملی داشت، می‌تواند برای ما نشانه یک حکومت ستمگر و توتالیتر باشد.

همین ویژگی بروتالیسم، نظر تیم طراحی محیط و هنری در استودیو رمدی را به خود جلب و ازنظر آن‌ها بهترین ترکیب ممکن از فرم، عملکرد و موضوع بود.

یان پولکینن (کارگردان هنری) و استوارت مک‌ دونالد ( کارگردان طراحی دنیای بازی) در خلق دنیای کنترل نقش اساسی داشتند.

یان در مورد بروتالیسم و تأثیر آن بر Oldest House چنین می‌گوید: « فکر می‌کنم این سبک از آنجاکه ابتدا به‌عنوان یک سبک معماری آرمان‌گرایانه و ایدئال گرایانه آغاز و به‌نوعی نماد از ظلم و بوروکراسی تبدیل‌شده، یک استعاره خوب از اداره کنترل فدرال و انعکاس کننده دنیای بازی و خیلی از چیزهای منفی امروزی مون هست. »

ازنظر استوارت هم، که خود سابقاً یک معمار بوده، بروتالیسم به بهترین نحو ممکن OH را تجسم می‌کند : «یکی از اصطلاحات موردعلاقه‌ام برای توصیف آن «زندانی برای افراد و اشیای عجیب‌وغریب» است، بنابراین فضایی برای آسایش انسان معمولی نمی‌تواند باشد. دیدی که ما هنگام طراحی آن داشتیم این بود که این ساختمان به افراد داخل و احساسات آن‌ها اهمیتی نمی‌دهد.»

در بازی، دکتر دارلینگ که رئیس بخش تحقیقات اداره کنترل فدرال است OH را چنین توصیف می‌کند: « ظاهراً به محدودیت‌های ظاهری و فیزیکی خودآگاه و پایبند بوده و درعین‌حال دائماً در حال شکستن مرزهای واقعیت شناخته‌شده است. »

یان در مورد بروتالیسم چنین ادامه می‌دهد: « این سبک نه‌تنها به‌عنوان یک ایده بصری اولیه، بلکه از جهات گیمپلی، عملکرد، فیزیک و تخریب پذیری نیز منبع الهام مناسبی به نظر می‌رسید. »

هنگام بازی کردن Control، وجود این‌همه بتن زبر و لخت و تو چشم خور، نه‌تنها ازلحاظ بصری، حس دلهره و تهدید را به ما می‌دهد، بلکه وجود آن‌ها باعث شده گیم‌پلی بازی نیز لذت‌بخش باشد. زیرا، به همان مدت‌زمانی که برای گشت و براندازی و غرق شدن در جو اتاق‌ها می‌گذارانیم، به همان اندازه و حتی بیشتر وقت خود را صرف تخریب و ویران کردن آن‌ها می‌کنیم.

قسمت اعظمی از فلسفه طراحی در استودیوی Remedy شامل این می‌شود که بازیکن باید حس کند که دارد بر روی دنیای پیرامون خود تأثیر می‌گذارد. Oldest House دقیقاً با همین هدف طراحی‌شده است. دیوارهای بتونی در آن همانند یک بوم نقاشی پوچ و سفید هستند، بنابراین هرگونه واکنشی که در فضا اتفاق می‌افتد واضح و نمایان بوده و حتی بهتر، متأثر از اعمال شما است.

مثلاً وقتی در هوا شناور شده و خود را به زمین می‌کوبید، یک دهانه برخوردی ایجاد می‌شود. گلوله‌ها بر روی دیوار شکاف ایجاد کرده و هوا را با گردوغبار پر می‌کنند. می‌توانید یک‌تکه‌ی بزرگ از دیوار را کنده و آن را به‌عنوان سپر یا به سمت دشمنان پرتاب کنید. اگر بخواهید مبلمان را به دیوار پرتاب کنید، در اثر ضربه خم می‌شوند زیرا بتن ماده‌ای سفت‌وسخت است!

شما با دیوارهایی صاف و عریان در اطراف، مبارزه با دشمنان را شروع و با طوفانی از آوار و بقایای بتن، که داستان و پروسه درگیری‌تان را روایت می‌کند، آن را به پایان می‌رسانید.

استوارت در مورد ایجاد چنین تعادلی، این توضیح را ارائه می‌دهد: « ازآنجایی‌که ما به دنبال ایجاد یک محیط تخریب و ویرانی جامع و بی‌نقص بودیم، این ویژگی صاف و تمیزی بتن باعث ایجاد یک تعادل خوب در مبارزات می‌شود، چون دو دقیقه بعدازاین نظم و تمیزی، طوفانی از هرج‌ومرج به وجود خواهد آمد. بنابراین به‌منظور ایجاد تضاد و کانترست، همه‌چیز باید با یک محیط کاملاً تمیز و صاف شروع شود. »

در بازی کنترل، Ritual (آیین)، فرآیندهای فرا طبیعی هستند که حالت و محیط قدیمی‌ترین خانه را کنترل می‌کنند. به نظر می‌رسد این « آیین » ها از قوانین خاصی پیروی می‌کنند، اگرچه این قواعد و قوانین بسته به آیین موردنظر متفاوت هستند.

به نظر می‌رسد کانسپت و مفهوم این آیین‌ها برگرفته است از جنبه‌های روانشناسی کارل یونگ، مثل «اصل هم‌زمانی»، که بر اساس این اصل بعضی از وقایع (مثل تله‌پاتی یا خواندن فکر دیگران) بدون اینکه علت و معلول یکدیگر باشند؛ هم‌زمان به وقوع می‌پیوندند. سم لیک، خالق اصلی بازی، گفته علاوه بر این، عناصر دیگری از روانشناسی یونگ، مثل آرکه‌تایپ یا « کهن‌الگو»، ناخودآگاه جمعی و منطق رؤیا (Dream Logic)، برای توضیح دنیای فرا طبیعی بازی استفاده‌شده است.

اگر بخواهیم طبق شکل زیر یک نمودار ون را در نظر بگیریم، که از سه المان گیمپلی، طراحی بصری و ساخت جهان تشکیل‌شده، قسمت آیین بازی در مرکز این نمودار قرار می‌گیرد:

برخی از آیین‌ها می‌توانند بر ماهیت اشیای قدرت تأثیر بگذارند و ازاین‌رو، اداره کنترل فدرال از اهمیت آن‌ها در تحت کنترل نگه‌داشتن این اشیا آگاه است. همان‌طور که جِسی، شخصیت اصلی بازی، در حال گذر از اتاق‌های متعدد قدیمی‌ترین خانه است، او با پاک‌سازی آیینی نیروهای Hiss از « نقاط کنترل »، در حال برقراری نظم به این مکان است.

استوارت می‌گوید که به لطف سبک معماری استفاده‌شده در بازی، این حس آیین به‌خوبی به بازیکن القا می‌شود: « ازآنجایی‌که در آیین‌ها، تکرار و بازگشت مفهوم‌های مهمی هستند، ما به دنبال پیاده‌سازی این مفاهیم در دنیای بازی بودیم، و با نگاه کردن به معماری بروتالیست، من ناگهان به یاد کارلوس اسکارپا، معمار ایتالیایی افتادم. »

یان در تائید حرف او ادامه می‌دهد: “در یک نقطه از بازی، شما با تلویزیونی مواجه می‌شوید که در حال پخش یک لوپ فیدبک (مثل زمانی که با دوربین از صفحه تلویزیون فیلم گرفته و بازخورد آن را در صفحه‌نمایش می‌بینید) است و سپس وارد یک منطقه باس قایت می‌شوید که همین روال فیدبک-گونه را در اشکال سقف و دیوارها مشاهده می‌کنید.”

“من شبیه چنین پدیده‌ای را در کارهای اسکارپا دیدم: تکرار یک شکل ساده مثل مستطیل بر بتن، به‌گونه‌ای که یک مستطیل دیگر اما کوچک‌تر در داخل آن وجود دارد، و باز یکی کوچک‌تر، و یکی کوچک‌تر… . و بدین گونه اعماق ظاهر می‌شوند.”

استوارت آن را به ساختار جانوری مثل مرجان دریایی که نظیر شاخ گوزن دارای شعب متعدد است، تشبیه می‌کند. مرجان جدید با فرم بیضی‌شکل روی مرجان‌های قدیمی تولید می‌گردد. مرجان‌ها پس از مردن به اسکلت‌های مرجانی، سپس به شن‌های نرم و پس از سخت شدن به سنگ‌های مرجانی تبدیل می‌شوند که زیرساخت لازم را برای مرجان‌های جدید به وجود آورند.

نتیجه این فرآیند، ایجاد ساختارهای سنگی از جنس سنگ‌های آهکی است: “مثل مرجان، پا می‌گذارد و رشد می‌کند. این چرخه عجیب را چندین بار به‌گونه‌ای وسواس برانگیز تکرار می‌کند.”

این پدیده برای طراحی بصری دیوارهای در حال تغییر شکل قدیمی‌ترین خانه، منبع الهام اصلی بود. این ساختمان، درگیر آئین ناخودآگاه خودش است. درحالی‌که اشکال ساختار خود را متناوباً تکرار و به درون وجود خود رشد می‌کند. این اتفاق پریشان کننده‌ای است، چون چنین کارهایی نباید از بتن سر بزند!

ساختار و افراد درون آن همگی درگیر آیین هستند. شاید همه این ماجراها برای یک اداره در شهر نیویورک زیادی باشد. اما خوشبختانه، Oldest House در ذات خود فراتر از یک اداره است.

به گفته‌ی طراحان بازی، این ساختمان بیشتر ویژگی‌های یک کلیسا را دارد تا یک اداره : “آخرسر ما معمولاً با فضاها به‌عنوان یک کلیسا رفتار می‌کردیم. مثلاً از خود می‌پرسیدیم که اگر اینجا یک کلیسا باشد، چگونه باید چراغ‌ها را چید و نورپردازی کرد؟ یا چگونه می‌توان فضایی را به دور چنین محرابی ساخت؟

که البته انجام چنین کاری آن‌هم در چنین فضای غیرعملی زیاد کاربردی نبود. سالن‌های عظیم که در گوشه و کنارهای کوچک آن، دفاتر مختلف قرارگرفته و علاوه براین مسائل، همه‌چیز در حال تکان و تغییر شکل است!”

بسیاری از فضاها در بازی کنترل، همانند یک کاتدرال (کلیسای جامع)، در اطراف یک پرسپکتیو تک نفطه ای متقارن خلق‌شده‌اند. این امر باعث شده تا این پیام به مخاطب القا شود که اینجا اصلاً از اول قرار نبوده یک اداره باشد.

به خاطر همین دلایل، گشت‌وگذار و حرکت در فضای آن احساس غریب و ناجوری را به ما می‌دهد. گویی در تباهی و پاد آرمان‌شهر شخصی دیگر گمشده‌ایم. که این فضا در عین ترسناک بودن، زیباست. اتفاقاً، این جمله دقیقاً همان دید و احساسی است که می‌توانیم به معماری بروتالیست داشته باشیم.

به لطف بازی کنترل، می‌توان پراکندگی و مینیمالیسم منحصربه‌فرد بتن را درک کرد، بافت‌ها و چگونگی تابش نور بر آن و نحوه تقابل و کانترست آن با چوب و فضای سبز را با دیدی عمیق‌تر مشاهده و لمس کرد. و درنهایت می‌توان این زیبایی را در عین وحشت‌آور بودن تجربه کرد.

منبع اصلی در نگارش این مقاله مستند‌ ویدیویی سایت Polygon با عنوان « چگونه کنترل به من یاد داد  که شیفته‌ی زشت‌ترین سبک معماری (معماری بروتالیست) شوم » بوده است.

Control قطعا یکی از عناوین گرافیکی امسال است. جلوه‌های بصری این بازی چه از نظر تکنیکی و چه از نظر هنری، حرف های زیادی برای گفتن دارند. طبق پست اکانت رسمی PlayStation در توییتر، قابلیت Photo Mode قرار است از امروز یعنی 16 اکتبر، در دسترس پلیرها قرار بگیرد تا از صحنه‌های زیبای این بازی تصویر برداری حرفه‌ای‌تری داشته باشید. سازنده‌ی بازی یعنی Remedy نیز اعلام کرد که تا پایان سال جاری، قرار است یک مود جدید و مجانی با نام Expedition نیز، به بازی اضافه گردد.

عنوان تحسین شده The Witcher 3، بدون شک قادر است ماه ها شما را سرگرم خود کند و هنوز هم محتوای جدیدی درخود داشته باشد. اما طی جدیدترین مصاحبه‌ی انجام شده با نویسنده ارشد این بازی یعنی Jakub Szamalek، او به این نکته اشاره کرد که تیم سازنده بازی در CD Projekt Red، زمانی ترس از این داشتند که شاید محتوای بازی چندان غنی نبوده و نیاز به اضافه کردن محتواهای بیشتری در بازی داشته‌اند! لازم به ذکر است که این عنوان حالا برای Switch هم در دسترس قرار دارد.

طبق اعلام شرکت Sony، کنسول نسل بعدی این کمپانی یعنی PS5، از سرویس استریم بازی ها یا همان PS Now نیز پشتیبانی کامل خواهد کرد. درحال حاضر سرویس PS Now بر روی پلتفرم های PS4 و PC در دسترس می‌باشد.

کاربری با یوزرنیم No Spoilers در توییتر، یک پوستر از عنوان Death Stranding با تم فیلم‌های جیمز باند دهه‌ی 60 میلادی طراحی کرده است که در نوع خود، بسیار جالب و شیک بنظر می‌رسد. برای دیدن پوستر در سایز اصلی، کافیست برروی عکس بالا کلیک کنید.

Shadow of the Tomb Raider: Definitive Edition توسط Square Enix و بصورت رسمی معرفی شد. این نسخه، شامل تمامی DLC ها و محتواهای اضافه برای Shadow of the Tomb Raider می‌باشد. همچنین تایید شده است که این بازی برای Google Stadia نیز عرضه خواهد شد. تاریخ انتشار ورژن Definitive Edition این عنوان، 5 نوامبر یا 14 آبان ماه خواهد بود.

صحبت از Google Stadia شد و زمان خوبیست تا از تاریخ لانچ رسمی آن سخن بگوییم. طبق اعلام رسمی، Google Stadia در تاریخ 19 نوامبر سال جاری برابر با 28 آبان‌ماه در دسترس همگان قرار خواهد گرفت. لازم به ذکر است که بازی پیش‌تر اشاره شده یعنی همان Shadow of the Tomb Raider، در روز لانچ Stadia، در دسترس خواهد بود!

Rebellion اعلام کرد که عنوان Zombie Army 4: Dead War که یک بازی post-apocalyptic خواهد بود، در تاریخ چهارم فوریه سال 2020 برابر با 15 بهمن 98، برای PC در Epic Games Store و همچنین برای PS4 و Xbox One در دسترس خواهد بود. این عنوان شامل ورژن زامبی آدولف هیتلر و همچنین کوسه های زامبی نیز خواهد بود! Rebellion این را نیز تایید کرد که این بازی برروی PC برای یکسال در انحصار Epic Games Store خواهد ماند و نسخه‌ی Steam بازی را در 2021 خواهیم دید.

کمپانی Blizzard در توییتر اعلام کرد که رویداد هالووین بازی Overwatch از 15 اکتبر یعنی دیروز، آغاز شده است. اما نکته‌ی مهمتر این است که حالا Overwatch بر روی Nintendo Switch نیز در دسترس است و همزمان با رویداد هالووین، می‌توانید این نسخه را نیز تجربه کنید.

کنسول همراه Analogue Pocket توسط شرکت Analogue معرفی گردید. این دستگاه قابلیت اجرای بازی‌های Game Boy ،Game Boy Color و Game Boy Advance را خواهد داشت. کارتریج های قدیمی کنسول‌های گفته شده، بصورت مستقیم بر روی این سیستم، قابل استفاده خواهند بود و این دستگاه حتی بازیهای کنسول های دستی Game Gear, Neo Geo Pocket Color و Atari Lynx را نیز بوسیله‌ی یک آداپتور مخصوص، پشتیبانی خواهد کرد. طبق اعلام سازنده این دستگاه تمام این بازی هارا از طریق سخت افزار اجرا کرده و از شبیه سازی یا Emulation استفاده نمی‌کند. صفحه‌ی 3.5 اینچی این دستگاه تا رزلوشن 1600×1440 را نیز، پشتیبانی خواهد کرد. این کنسول همچنین قابلیت داک شدن و اتصال به تلویزیون را نیز خواهد داشت که صد در صد مارا به‌یاد Switch می‌اندازد.

Ps Plus حالا در eBay US با قیمتی معادل با 39 دلار، قابل خریداری است! اشتباه نکنید، این قیمت سه ماهه یا حتی 6 ماهه نیست! این قیمت برای یکسال PS Plus می‌باشد! قیمت اصلی 12 ماه اشتراک پلاس 60 دلار است که در فروشگاه رسمی Sony در دسترس است، اما eBay US فرصت بهتری را برای خریداران فراهم کرده است تا از Plus ارزانتر، لذت ببرند.

]]> https://vgmag.ir/news/%d8%a2%d9%86%da%86%d9%87-%da%af%d8%b0%d8%b4%d8%aa-%d8%a8%db%8c%d8%b3%d8%aa%e2%80%8c%d9%88%d8%b3%d9%88%d9%85-%d9%88-%d8%a8%db%8c%d8%b3%d8%aa%e2%80%8c%d9%88%da%86%d9%87%d8%a7%d8%b1%d9%85-%d9%85%d9%87/feed/ 5 https://vgmag.ir/reviews/control-review/ https://vgmag.ir/reviews/control-review/#comments Tue, 27 Aug 2019 08:48:28 +0000 https://vgmag.ir/?p=103133 شاید کسی نیست که با شرکت «Remedy» آشنا نباشد. شرکتی که در سال‌های 2001 و 2003 خاطرات «مکس پین» را در ذهن‌هایمان کاشت. بعد از آن با عنوان «Alan Wake» راهی خانه‌هایمان شد که بازهم می‌توان گفت از عناوینی است که هیچگاه به فراموشی سپرده نخواهد شد. این شرکت در نسل هشتم کنسول‌ها با انتشار عنوان «Quantum Break» بر روی کنسول Xbox One، با عنوانی نسبتا خوب اما بشدت تکراری در بخش گیم‌پلی (از نظر نگارنده) میزبانمان شدند. حالا بعد از گذشت تقریبا سه سال انتشار QB، این شرکت این‌بار با یک عنوان مولتی‌پلتفرم که می‌توان به آن لقب ادامه معنوی QB داد بازگشته است. عنوانی که قرار است این شرکت را کمی بالاتر از جایگاه قبلی خود ببرد! همراه وی جی مگ باشید با نقد و بررسی بازی Control.

ساخته‌های رمدی همیشه در چند چیز زبانزد بوده‌اند. به لطف «سم لیک»، نویسنده و کارگردان نامی این شرکت، عناوین رمدی همیشه از داستان بسیار جذاب و پیچیده برخوردار هستند که این داستان نیز رابطه مستقیمی با اتمسفر آن دارد. این عنوان نیز استثنا نیست و با داستانی زیبا، مرموز و البته دلهره‌آور طرف هستیم. همه چیز با ورود «جسی فِیدن» به ساختمان سازمانی سرّی به نام FBC شروع می‌شود. دختری که 17 سال برای یافتن برادر خود، در پی این تشکیلات مخفی دولت بوده است. بعد از ورود به ساختمان و در همان لحظات اولیه متوجه اتفاقات مرموزی خواهید شد که هیچ پاسخی برایشان ندارید.

از سوی دیگر گذشته «جسی» و نقش آن در ارتباط با این سازمان، خود رازی بزرگتر است که با پیشروی در بازی کم‌کم پرده از رویش برداشته خواهد شد. داستان به قدری جذاب است که تا پایان مخاطب را به پای نمایشگر خواهد نشاند. شاید نقدی که به این بخش وارد باشد، اتکای بیش از حد آن به نوشته‌ها و فایل‌هایی است که در جای‌جای محیط پراکنده شده‌اند. بیش از 200 فایل در بازی وجود دارد که اگر بخواهید بطور تمام و کمال از اتفاقات گذشته و محیط اطراف، ریشه این شرکت و عملیاتی که انجام می‌داده‌اند سردر آورید، مجبور به خواندن و گوش دادن به نود درصد این فایل‌ها خواهید بود!

از سوی دیگر بعد از اتمام بازی، با اینکه جواب خیلی از سوالاتتان را خواهید گرفت، اما چند سوال کلیدی بی پاسخ خواهد ماند که جای تاسف دارد. جدای از این موارد، با داستانی زیبا، درگیرکننده، دلهره‌آور، مرموز و جذاب طرف هستیم؛ و البته باید گفت انتظار چیزی کمتر از این از «سم لیک» و شرکت رمدی نداریم! اتمسفر بازی نیز همانطور که بالاتر اشاره شد رابطه مستقیمی با داستان دارد؛ اتفاقات، دیالوگ‌هایی که بین کاراکترها رد و بدل می‌شوند و نوشته‌هایی که خواهید یافت، همگی در ساخته شدن این اتمسفر منحصر بفرد نقش دارند. ناگفته نماند که از همان لحظه ورود به بازی، حسی که از اتمسفر بازی خواهید گرفت، برایتان آشنا خواهد بود (برخلاف کوانتوم بریک!) و با خود خواهید گفت، این یک عنوان اصیل رمدی است!

و اما می‌رسیم به مهمترین بخش یک بازی که دست بر قضا شرکت رمدی نیز همیشه در آن با مشکل «تکرار» دست‌‌و‌پنجه نرم کرده، یعنی گیم‌پلی! بگذارید قال قضیه را همینجا بکنم، گیم‌پلی این بازی به قدری برایم جذاب بود که در اولین روزی که شروع به تجربه آن کردم، هشت ساعت بدون توقف به انجامش مشغول بودم و روز بعد نیز به همین منوال گذشت و بالاخره بعد از صرف بیش از 16 ساعت موفق به پایان رساندن آن شدم. اگر بخواهید تمامی ماموریت‌های فرعی را نیز انجام دهید چیزی نزدیک به 20 ساعت از زمان خود را باید صرف این عنوان بکنید که زمان قابل قبولی برای یک عنوان داستان محور و تک‌نفره است.

جسی دارای قدرت‌های خاصی است که این قدرت‌ها رفته‌رفته بیشتر شده و به اکشن و هیجان گیم‌پلی می‌افزاید. شوتینگ بازی همان حس بازی‌های قبلی رمدی را می‌دهد و وقتی با قدرت‌های ماورالطبیعی جسی ترکیب می‌شوند، شروع به پمپاژ کردن آدرنالین در خونتان خواهد کرد. اصلی‌ترین قدرت، قابلیت گرفتن اشیاء و پرت کردن آن به سمت دشمنان است که به طرز عجیبی تا پایان بازی برایتان تکراری نخواهد شد زیرا این قابلیت رفته رفته پیشرفت کرده و در ادامه قادر خواهید بود حتی دشمنان را نیز گرفته و بر سر دیگر دشمنان بکوبید! دشمنان از تنوع خیلی خوبی برخوردارند و هر کدام از آن‌ها استراتژی خاصی را برای مقابله می‌طلبند.

همین عامل باعث می‌شود تا دائما در محیط در حال حرکت و استفاده از جزییات محیط برای شکست دشمن باشید. دقیقا زمانی که احساس خواهید کرد بازی به ورطه تکرار افتاده، با دیدن یک سری اتفاقات عجیب و مرموز و بدست آوردن قابلیت پرواز، حرف خود را پس گرفته و با هیجان بیشتر و چالش‌های جدیدی به ادامه بازی خواهید پرداخت! تنوع سلاح نیز از دیگر نکات مثبت گیم‌پلی است که تنوع بیشتری را به آن می‌دهد. به این موضوع نیز باید اشاره کنیم که این عنوان دارای یک محیط بسیار بزرگ به سبک سری «دارک سولز» است. طراحی مراحل و به اصطلاح Level Design پیچیده اما در عین حال ساده هستند؛

میانبرها و مکان‌های ذخیره شما را کاملا بیاد سری سولز خواهد انداخت، بدین صورت که اگر بمیرید از آخرین مکان ذخیره – که حکم بون فایر را دارد – دوباره آغاز خواهید کرد. اما شاید هیجان‌انگیزترین بخش‌ این بازی ماموریت‌های مختلف و مرموز آن باشد، برای مثال چهره شما وقتی پرده از راز اتاق آینه و فایل صوتی داخل آن برمی‌دارید دیدنی خواهد بود، که این رازها به واسطه حل معماهای جذاب انجام می‌گیرد که بازهم کمک بسزایی به تنوع گیم‌پلی می‌کند. کلیت محیط بازی و ساختمانی که در آن قرار دارید – که با نام The Oldest House شناخته می‌شود – به قدری زیبا ساخته شده که دوست دارید به تمامی سوراخ سمبه‌های آن سرک کشیده و پرده از راز آن بردارید، که البته اینگونه نیز هست و گوشه و کنارهای این ساختمان با رازهای متنوع، انتظارتان را می‌کشند.

حالا تمامی این موارد را در کنار یه گرافیک زیبا و اما پرنقص بگذارید تا بیشتر عاشق آن شوید! شاید با خود بگویید چطور دو کلمه زیبا و پرنقص در کنار یکدیگر قرار گرفتند! این عنوان توسط موتور اختصاصی شرکت رمدی ساخته شده که Northlight نام دارد. زیبایی در اینجاست که این موتور به خوبی از فیزیک و تخریب، نورپردازی پیشرفته، افکت‌های مختلف و ذرات و خیلی موارد دیگر پشتیبانی کرده اما در حین بازی بشدت با مشکل افت نرخ فریم دست و پنجه نرم می‌کند. هرچیزی که در بازی به چشم می‌بینید دارای فیزیک است!

از کوچکترین لیوان روی میز گرفته تا بزرگترین ستون‌های محیط همگی می‌توانند حرکت کنند و تخریب شوند. کافی است با استفاده از قدرت جسی یک وسیله انفجاری را گرفته و به شلوغ‌ترین نقطه محیط پرتاب کنید تا شاهد پرپر شدن و انفجار و شکستن و حرکت تمامی آیتم‌های محیط شوید که واقعا جذاب است! اما مشکل اصلی و آن روی پرنقص اینجا خود را نمایان می‌کند؛ در چنین مواردی نرخ فریم بشدت پایین آمده و بازی گاها فریزهای صدم‌ثانیه‌ای را نیز تجربه می‌کند!

حالا شما چندین دشمن و هوش‌مصنوعی که یکی در حال پرواز و پرتاب اشیا و دیگری روی زمین در حال ایجاد گردباد اشیاست و یکی دیگر نیز در حال پرتاب موشک انفجاری به سمت شماست، را در نظر بگیرید تا فاتحه نرخ فریم در بازی خوانده شود! این مشکل نه تنها در کنسول‌های معمولی بلکه در کنسول‌های میان نسلی نیز دیده می‌شود و متاسفانه فعلا بروزرسانی‌ای برای آن انجام نگفته است. از سوی دیگر طراحی چهره کاراکترها آنطور که باید انجام نپذیرفته و حتی تعدادی از آن‌ها کم از فاجعه ندارند که در این مورد باید گفت نسبت به کوانتوم بریک یک پسرفت اساسی داشته‌اند. در سوی دیگر باید کار تیم هنری بازی را تمجید کرد. اتفاقاتی که در این ساختمان می‌افتند، گاها منجر به تغییراتی در دنیای فیزیکی می‌شوند که تماشا و گشت و گذار در میانشان لذت بخش خواهد بود.

صداگذاری و صداپیشگی از دیگر نکات مثبت کنترل محسوب می‌شود. صداپیشگان به خوبی کار خود را انجام داده‌اند، مخصوصا «جیمز مک‌کارفی» که صدای نوستالژی مکس‌پین او هنوز هم در گوشهایمان طنین‌انداز است و به عضوی جدانشدنی از عناوین رمدی تبدیل گشته است. صداگذاری قدرت‌ها و اشیا و تقریبا همه چیزدر بازی به خوبی‌ای که باید هستند و هیچ نقص یا کمبودی را حس نخواهید کرد. استفاده از موسیقی‌های لیسانس شده‌ از گروه Poets of the Fall و Old Gods of Asgard به جذابیت بازی افزوده و از نکات مثبت آن است.

کلام آخر

نمی‌دانم در یک متن کوتاه چطور عنوان کنترل را توصیف کنم. اتمسفری که بشدت یادآور عناوین رمدی است و داستانی که تا اتنها شما را مجذوب خود می‌کند، گیم‌پلی‌ای که تا پایان از آن لذت خواهید برد و هیچ حس تکراری بودنی را به شما انتقال نخواهد داد. شاید عنوان کنترل را بتوان بالاترین پله در تکامل شرکت رمدی دانست. شاید بخش گرافیکی و مشکلات نرخ‌فریم شما را کمی نگران کند، اما باید بگویم نگذارید این مشکل مانع از لذت بردنتان از این عنوان شود! کنترل به قدری نکات جذاب و هیجان‌انگیزی دارد که مطمئن باشید مشکلات فریم را به طور کامل فراموش خواهید کرد. این عنوان چیزی است که سال‌ها از رمدی انتظار داشتیم و امیدواریم در آینده نیز همین مسیر پیشرفت و تکامل را ادامه دهند تا باز هم شاهد عناوین خوب و دوست داشتنی باشیم.

PS4 Review

نقد و بررسی روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

بازی Alan Wake یک بازی اکشن ادونچر است و توسط Remedy ساخته شده و تا 9 آگوست در فروشگاه Epic Games Store به صورت رایگان در دسترس است. بازی For Honor نیز توسط Ubisoft ساخته شدهکه یک بازی اکشن مولتی پلیر است و برپایه جنگهای تن به تن ساخته شده و تا نهم آگوشت در این فروشگاه به رایگان عرضه می شود.

این نکته را بگوییم که نسخه عرضه شده بازی For Honor در اپیک استور نسخه استاندارد بازی ست و تمام فیچرهای نسخه استاندارد بازی در آن وجود دارد و برای فیچر های بیشتر باید دست به جیب شوید. هر دو بازی عرضه شده بسیار ارزشمند و ستایش شده هستند و اگر آنها را تجربه نکرده اید فرصت خوبی برای این کار دارید. Alan Wake یک داستان ترسناک بر محوریت روحی و متافیزیک دارد که بسیار خوش ساخت و جذاب است و For Honor نیز با آپدیتهای خوب در حال حاضر بسیار خوش ساخت تر از روز لانچ است.

کمپانی سازنده بازی Control یعنی Remedy Entertainment و ناشر این بازی یعنی 505Games تریلر داستانی این بازی را منتشر کردند. این بازی اکشن ادونچر  سوم شخص اولین بازی کمپانی Remedy بعد از بازی Quantum Break است که ساخته و منتشر می شود. تریلر داستانی این بازی را یم توانید مشاهده کنید و البته عجیب بودن آن را حس کنید.

وی جی مگ: Remedy گفته که این بازی کمتر خطی بوده و عجیب تر از چیزی ست که فکرش را می کنید. Sam Lake کارگردان این بازی در مصاحبه با Gamespot گفته:

من از دستاوردهایی که از بازی Quantum Break به دست آوردم خشنودم و راضی. ولی از همون ابتدای شروع ساخت QB ما یه چیز بزرگ میخواستیم. یه بلاک باستر. میدونید چرا؟ چون در زندگی هم همینه. همه چیز رو تازه و نو هیجان آور میخوایم و دوست داریم همه چیز همونجوری تازه و جدید و جذاب باقی بمونه. و در مورد بازی Control هم با خودمون گفتیم: بیایم یه چیزی بسزایم که ما رو سر وجد بیاره. حتی اگر این کار سخت و عجیب باشه ما باید با اون ربرو بشیم و باهاش بجنگیم تا به نتیجه مطلوب برسیم. همه ما چیزای مختلفی رو دوست داری. متنوع و عجیب. گیمرها هم همینطورند. ما هم گفتیم همین راه رو میریم حتی اگر سخت به نظر بیاد. و میدونیم که شور و شوق مسری هست و میخواستیم این شور و شوق رو هم با خودمون منتشر کنیم. نمیخواستیم تو چهارچوبهای و قواعد از پیش تعیین شده حرکت کنیم. فقط میخواستیم مثل دیوونه ها یه راهی رو بگیریم و ادامه بدیم تا تهش.

بر اساس گفته های سم لیک بازی کنترل کمی عجیب تر از بازی های دیگر ست. یک اقتباس ادبی از سبک علمی تخیلی که نمی شود آن را شرح داد. این تریلر این موضوع را به خوبی نمایش می دهد. کمتر از یکماه به عرضه بازی Control برای PS4 و XBOX One و البته Windows باقی مانده و باید ببینیم این شرکت فنلاندی میتواند موفقیت جدید به کارنامه خود اضافه کند یا خیر.

طی صحبت جدیدی که IGN با Lake داشته است، او اشاره کرد که هنوز هم امید زیادی برای ساخت ادامه‌ی سری Alan Wake که آخرین‌بار نسخه‌ی جدیدی از آن را در 2012 شاهد بودیم، وجود دارد. با وجود اینکه این عنوان هرگز یک بازی پرفروش و پولساز به‌حساب نیامد، اما طرفداران بسیاری را به خود اختصاص داده و همین جریان باعث عرضه‌ی نسخه‌ی فرعی از این سری با نام Alan Wake’s American Nightmare درسال 2012 شد. Sam Lake درمورد ساخت Alan Wake 2 گفت:

قصد ساختش را دارم. زمان زیادی گذشته است و احساس می‌کنم که انتظارات هم بالاتر رفته باشند. اگر قرار است این بازی ساخته شود، باید درست انجام شود. همه‌چیز باید در جای خود قرار بگیرد و همین مسئله، این پروسه را سخت‌تر خواهد کرد. اما هنوز امید دارم که روزی انجام خواهد شد.

لازم به ذکر است که استدیوی Remedy درحال حاضر بر روی عنوان Control که قرار است به‌صورت مولتی پلتفرم عرضه شود، کار می‌کند.

منبع: Dualshockers

Control PC minimum specs

• OS: Windows 7 64-bit
• CPU: Intel Core i5-7500 / AMD Ryzen 3 1300X or better
• GPU: Nvidia Geforce GTX 1060 / AMD RX580 or better
• Ray tracing: Geforce RTX 2060
• RAM: 8GB

Control PC recommended specs

• OS: Windows 10 64-bit
• CPU: Intel Core i5-8600K / AMD Ryzen 7 2700X or better
• GPU: Nvidia Geforce GTX 1080Ti / AMD Radeon 7 or better
• Ray tracing: Geforce RTX 2080
• RAM: 16GB

بازی Control سه‌شنبه 5 شهریور 1398 برای سه پلتفرم اصلی عرضه می‌شود