داستان این عنوان سوم شخص اکشن پلتفرمر اینگونه شروع می‌شود که شما برای یک مصاحبه شغلی به بزرگترین شرکت دنیای بازی می‌روید. اما این یک دنیای عادی و یک شرکت عادی نیست؛ شرکت Helios سال‌ها پیش توانسته با غلبه‌کردن بر قدرت یک ستاره خورشید مانند برای همه مردم دنیا انرژی پاک و زندگی جدیدی به ارمغان بیاورد. البته این چیزی است که به همه مردم دنیا گفته‌اند، و در پس‌زمینه اتفاقات دیگری می‌افتد.

اما شما کی هستید و از کجا آمده‌اید؟ شما Ayana، آخرین بازمانده از نژادی از انسان‌ها به اسم Ereban هستید که خاص و یکتا هستند: شما می‌توانید با تمرکز در سایه‌های اجسام و موجودات نامرئی و مخفی شوید. این هسته اصلی گیم‌پلی بازی Ereban Shadow Legacy است. به همین دلیل بهتر است این عنوان را در سبک مخفیانه و هیجان انگیز طبقه‌بندی کنیم. البته در طول بازی و با پیشرفت در آن Ayana قابلیت‌های دیگری هم به دست می‌آورد. مثلا می‌‎توانید دشمنان خود را بیهوش کنید، یک تله برای دشمنان بگذارید یا یک مین کوچک را در مسیر گشت رُبات‌ها قرار دهید.

بعد از اینکه شما در مصاحبه شغلی موفق می‌شوید و توانایی‌های خاص خود را به شرکت Helios نشان می‌دهید، آن‌ها مطمئن می‌شوند که شما همان فردی هستید که به دنبالش هستند و تصمیم می‌گیرند شما را زندانی کنند و با دستگاه عجیبی قدرت شما را از آن خود کنند. البته در لحظات آخر گروهی از جنگنده‌های شورشی که بر علیه این شرکت هستند و می‌خواهند دروغ بزرگ آنها را برملا کنند شما را نجات می‌دهند. اما این تنها سورپرایز بازی نیست: Ayana هم به دنبال این است که سرنخی از نژاد گمشده و نابود شده خود به دست آورد.

اکثر مرحله‌های بازی اینگونه هستند که شما در یک منطقه بسیار بزرگ داخلی یا بیرونی هستید و دشمنان شما، که معمولا رُبات‌هایی یا مامورهایی از شرکت Helios هستند به دنبال شما می‌گردند یا از آیتم یا چیزی نگهبانی می‌کنند. بعد از تمام کردن اولین مرحله صفحه‌ای به سبک بازی‌های قدیمی و رِترو نشان داده می‌شود که به شما می‌گوید چقدر پنهان بودید، چند نفر شما را دیده‌اند و شما چند دشمن را نابود کرده اید تا به شما یک امتیاز بدهد. مطمئنا بعد از دیدن این صفحه باید بفهمید که شما می‌توانید هر مرحله را دوباره بازی کنید؛ و تصمیم‌های شما در پایان داستان بازی تاثیر می‌گذارند.

دنیای بازی Ereban Shadow Legacy زنده، رنگارنگ و در عین حال کاپیتالیست است. منظور ما این است که شما در هر مرحله می‌توانید به شدت تناقضِ میان محیط‌های طبیعی و ساخته‌های ماشینی شرکت Helios را مشاهده کنید. از جمله شهرهای تاریخی متروکه، صحراهای خشن و کم‌ سایه، کاخ‌های قدیمی و دیگر فضاهای زیبا مراحل بازی را می‌سازند؛ و دشمنان شما یا در حال گشت و گذار در این بخش‌ها هستند، یا از چیزی مراقبت می‌کنند و شما باید با پنهان شدن یا از بین بردن آنان به این اشیا دست پیدا کنید.

طراحی محیط‌های بازی توسط Brian Ramirez انجام شده است که کار بسیار خوبی انجام داده است. ما این بازی را روی PS5 تجربه کردیم و به جز یکی دو لحظه، عملکرد خوبی را دیدیم و مشکلی از لحاظ گرافیک (یا باگ) ندیدیم. بازی در حال حاضر تجربه خوبی را به شما ارائه می‌کند؛ قطعا می‌توانید عکس‌ها و لحظه‌های بسیار نابی را در این بازی ثبت کنید.

داستان بازی بالا و پایین‌های خوبی دارد و گاهی شما را بسیار شگفت‌زده می‌کند. پیچش‌های داستان وقتی زیاد می‌شود که شما می‌فهمید شرکت Helios دستی در نابودی و فراموش‌شدن نژاد Ereban داشته است. سازندگان بازی، که این اولین بازی رسمی آن‌هاست، توانسته‌اند با داستان‌سرایی محیطی (Environmental Storytelling) به شما پیام‌های غیرمستقیم زیادی بدهند.

شما دائما دیوارنوشته‌هایی از Erebanها، نوشته‌هایی از گروه شورشی و حتی از کارکنان شرکت Helios می‌بینید. اما چیزی که ما را خیلی متعجب و کمی مایوس کرد، پایان بازی است که به‌ جای جواب دادن سوال‌های ما، سوال‌های بیشتری را مطرح کرد. همچنین همانطور که گفتیم بازی چند پایان مختلف دارد که بعضی بسیار عجیب و غیرمنطقی هستند.

در یک بازی که بر پایه مخفی‌کاری و پنهان‌شدن است، صداگذاری بازی و تجربه شنیداری آن خیلی مهم است. باید اعتراف کنیم که سازندگان بازی توانسته اند شما را غرق دنیای بازی کنند. صداهای طبیعی، رُبات‌های کشنده و حتی اسنایپرهایی که منتظر شما هستند به‌خوبی طراحی شده اند و به شما در حل‌کردن چالش‌های بازی خیلی کمک می‌کنند. علاوه بر این صداپیشگی شخصیت‌ها هم برای اولین عنوان سازندگان بسیار خوب انجام شده است و شخصیت Anaya و بقیه کاراکترها را به‌خوبی ارائه می‌کند. موزیک بازی ترکیبی از تکنو، آمبیانس و موسیقی پرانرژی است و شما را گاهی هیجان‌زده می‌کند.

در پایان، باید اعتراف کنیم که بازی Ereban Shadow Legacy یک تجربه سرگرم‌کننده و زیباست و به‌عنوان اولین ساخته این گروه سازندگان در استدیو Baby Robot Games بسیار تحسین کننده است. تنها ایرادی که می‌توانیم به بازی بگیریم، داستان آن است که کمی انتظار بیشتری از آن داشتیم. اگر به دنبال یک عنوان زیبا در ژانر مخفی‌کاری و اکشن هستید و اگر به بازی‌هایی که تکرارپذیر هستند علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنیم این بازی را تجربه کنید. ما به آن امتیاز خوب می‌دهیم.

English Section

نقد و بررسی بازی Ereban Shadow Legacy روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

بعد از اینکه سازندگان بازی‌های شوتر مُدرن و AAA اعلام کردند که امکان ساختن و عرضه‌کردن بازی شوتر چندنفره‌ای را ندارند که در آن 200 بازیکن هم‌زمان با هم بازی کنند، استدیو Flying Squirrel Entertainment ظاهرا به این تکنولوژی عجیب و غریب دست پیدا کرده است! اولین بار که وارد یک سرور بزرگ می‌شوید، با صدای فریاد و هیجان بازیکن‌های مختلفی روبرو می‌شوید که در نبردی دیوانه‌وار در حال حمله به یکدیگر هستند.

یکی از ویژگی‌های زیبای گیم‌پلی بازی Over the Top: WWI این است که شما می‌توانید تقریبا هر چیزی را در نقشه بازی نابود کنید! همانطور که قبلا گفتیم، جنگ جهانی اول نخستین نبردی بود که در آن سربازان نبرد خود را با کَندن سنگر شروع می‌کردند. در این بازی هم شما روی کاغذ می‌توانید از یک سر نقشه تا سر دیگر آن را سنگر بکنید، که باعث می‌شود یک بُعد دیگر به بازی اضافه بشود؛ و خوشبختانه هر سربازی مجهز به یک نوع بیل یا بیلچه است! علاوه بر این، همانند بازی‌هایی چون Battlefield، با تانک، هواپیما، نفربر و سایر وسایل و ماشین‌های نظامی می‌توانید همه چیز را نابود کنید و دشمن را به هوا بفرستید!

سازندگان Over the Top WWI همچنین ویژگی‌های خوبی برای شخصی‌سازی و پیشرفت در بازی ساخته‌اند. مطمئنیم که سازندگان بازی نمی‌خواستند در حد Call of Duty به بازی اسکین و Attachment اضافه کنند، اما برای چندین ساعت تفریح دیوانه‌دار و لذت‌بخش می‌توانید این بازی را تجربه کنید. چون زمان کُشتن بقیه بازیکنان و بات‌های بازی کم است، شما خیلی استرس زده نمی‌شوید و بازی را خیلی جدی نخواهید گرفت. پیشرفت در بازی آسان است و بعد از چند راند می‌توانید لول‌های بالاتری را باز کنید و اسلحه‌های به‌تر یا متفاوت را داشته باشید.

موسیقی بازی و صداهای بازی هم خوب و با دقت طراحی شده اند. صدای ماشین‌ها و خمپاره با صدای فریاد و رول‌پلی بازیکن‌های دیوانه ترکیب می‌شود و چیزی را می‌آفریند که ترکیبی از Battlefield و Hell Let Loose است. گرافیک بازی و عملکرد آن هم بسیار خوب است: در روزهای اول لانچ بازی، شما می‌توانید وارد سرورهای دویست نفره که تقریبا پُر هستند بشوید و تقریبا بدون هیچ مشکلی در یکی از نقشه‌های معروف جنگ جهانی اول به نبرد با دشمنان بروید.

اگر طرفدار بازی‌هایی چون Heldfast هستید که در آن شما و گروهی از دوستانتان نقش آفرینی و رول‌پلی سربازان جنگ را می‌کنید، این بازی هم می‌تواند تجربه بسیار لذت‌بخشی برای شما باشد. دلیل این مسئله این است که شما می‌توانید کلاس‌های مختلفی چون افسر، اسنایپر، تفنگدار و غیره را بازی کنید و سازندگان بازی هم قابلیت صحبت‌کردن درون بازی بصورت گلوبال و همگانی را ساخته اند تا شما بتوانید سر هم فریاد بزنید و دستور آتش بدهید!

اگر به‌دنبال یک بازی سندباکس شوتر و علاقه‌مند جنگ‌های بزرگ مثل جنگ‌ جهانی هستید، به شما پیشنهاد می‌کنیم که بازی Over the Top WWI را تجربه کنید. این بازی می‌تواند تجربه‌های کوچک و جذابی برای شما خلق کند و با وجود تِم جدی جنگ جهانی اول، لحظات خنده‌دار و بامزه‌ای را برای شما فراهم می‌کند. ما به این بازی امتیاز خوب می‌دهیم.

English Section

Over the Top: WWI offers a rare multiplayer shooter experience set during World War I, combining large-scale battles with sandbox elements. Developed by Flying Squirrel Entertainment, the game stands out by supporting up to 200 players in a single match, creating chaotic and immersive warfare filled with shouting, roleplay, and constant action.

A key gameplay feature is its fully destructible environment, allowing players to dig trenches across the map and reshape the battlefield. Vehicles such as tanks, planes, and transport units further enhance the dynamic combat, drawing comparisons to titles like Battlefield and Hell Let Loose.

Progression and customization are simple but effective, enabling players to unlock weapons and classes without excessive grind. The game’s audio design—combined with player interaction—adds to its intense yet often humorous atmosphere.

With solid performance and engaging sandbox gameplay, Over the Top WWI delivers a fun and accessible large-scale shooter experience for fans of historical multiplayer games.

نقد و بررسی بازی Over the Top WWI روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

]]> https://vgmag.ir/reviews/over-the-top-wwi/feed/ 0 https://vgmag.ir/reviews/icarus-console-edition/ https://vgmag.ir/reviews/icarus-console-edition/#respond Tue, 31 Mar 2026 11:59:37 +0000 https://vgmag.ir/?p=109393 اگر بخواهیم روزانه تعداد بازی‌های جدید سبک Survival یا بقا را در پلتفرم‌های مختلف بشماریم، بعد از گذشتن چند صفحه نیاز به ماشین حساب خواهیم داشت! به نظر می‌رسد که در حال حاضر بازار این سبک از بازی برای بازیکنانی که دنبال چالشی یک‌نفره یا چند نفره هستند بسیار داغ است و در این میان، عنوانی آشنا برای طرفداران این سبک دوباره با نسخه ای جدید، این بار روی کنسول ها، می‌خواهد خودی نشان بدهد. با ما همراه باشید تا نگاهی به ICARUS Console Edition بیندازیم.

در ابتدا باید بگوییم که این اولین بار نیست که نامی از ICARUS به گوشمان می‌خورد: این بازی قبلا روی استیم عرضه شده است و طرفداران پر و پا قرصی دارد و کسانی که از بازی‌هایی مثل RUST، Valheim یا حتی Enshrouded لذت میبرند، حتما نام این بازی را شنیده‌اند. اما حالا سازندگان بازی تصمیم گرفته‌اند تا این بازی را برای کنسول‌ها هم عرضه کنند.

در بازی‌های سبک بقا، معمولا شما یا ماموریتی برای خودتان (و دوستانتان) درست می‌کنید، یا بازی ماموریت‌هایی کوتاه و محدود در قالب بخش داستانی ارائه می‌کند. اما بازی ICARUS برای شما و وقت شما اهمیت بسیاری قائل است و به همین دلیل سیستم جدیدی درست کرده است. در این سیستم شما شخصیت (پروفایل) خود را می‌سازید و ماموریت‌های کوچک و بزرگی برای یک سازمان فضایی انجام می‌دهید.

البته اگر به این حالت از بازی کردن علاقه ندارید، سازندگان بازی برای شما حالت Open-World هم طراحی کرده اند که در آن میتوانید ماجراجویی خود را انجام دهید و طبق قوانین خود بازی کنید.

در این ماموریت‌‎هاست که هسته اصلی بازی را می‌بینیم: جمع‌آوری مواد اولیه، شکار و زنده ماندن! اما خوبی این سیستم این است که شما لازم نیست هر بار همه تکنولوژی‌ها و Blueprintها را دوباره از نو یاد بگیرید و همه چیز در پروفایل شما ذخیره می شود. اما هسته اصلی بازی شما را مجبور می‌کند که (در اکثر اوقات) یک بِیس اصلی بسازید و با کمک آن زنده بمانید.

چون شما مامور این سازمان فضایی هستید و به سیاره‌ای به نام ICARUS سفر کرده اید، باید با جمع‌کردن مواد اولیه مثل چوب و سنگ و البته شکار حیوان‌های عادی مثل آهو، گوسفند و گُرگ و موجودات عجیب و غریب مثل مارهای جادویی زنده بمانید و ماموریت را به اتمام برسانید و با سفینه کوچکی بازگردید.

به نظر ما این بهترین ویژگی و برگ برنده بازی ICARUS است: شما لازم نیست بعد از هر بار مُردن یا شکست خوردن دوباره همه چیز را از اول تحقیق کنید و پیشرفت شما قابل ذخیره شدن است. این باعث می‌شود که این بازی یکی از بهترین گزینه‌‎ها برای استراحت بعد از یک روز طولانی باشد! البته باید بگوییم که این باعث نمی‌شود که بازی بدون چالش باشد؛ بهرحال این یک عنوان سبک بقاست و باید به شما کمی هم سخت بگذرد.

به این منظور سازندگان ICARUS برای پیشرفت طولانی در بازی چالش‌هایی طراحی کرده اند. یکی از این چالش‌ها سیستم آب و هواست: در دنیای بازی شما شاهد طوفان، باران و برف و چیزهای دیگر خواهید بود که روی زنده ماندن شما تاثیر می‌گذارند. همچنین دائم باید ماسک اکسیژن خود را شارژ کنید و آب بخورید. البته غذا خوردن و گشنگی هم عضو جدایی ناپذیر این سبک است!

مکانیزم طراحی و ساختن در بازی پیچیدگی و ظرافت خود را دارد. شما در بازی با انجام تقریبا هر عملی مثل جمع کردن، ساختن، شکار کردن و غیره امتیاز دریافت می‌کنید که لِوِل شخصیت شما را بالا می‌برد. با گرفتن هر لول می‌توانید از Skill Pointهای خود استفاده کنید تا یک طرح جدید بخرید و آن را بسازید. علاوه بر اینها، می‌توانید شخصیت خود را هم قوی‌تر کنید.

متاسفانه در اینجاست که اولین (و شاید تنها) مشکل بازی را تجربه خواهید کرد: طراحی رابط کاربری بازی، مِنوها و کنترل بازی اصلا مناسب یک بازی کنسولی در سال ۲۰۲۶ نیست. همه متن‌های بازی بسیار ریز و ناخوانا هستند، منوهای بازی طبیعی نیستند و رفت و آمد کردن برای انتخاب ابزارها در نوار مرکزی بسیار سخت و دشوار است.

امیدواریم که سازندگان بازی به زودی این مشکلات را حل کنند،‌ زیرا در چنین بازی‌هایی شما زمان زیادی را صرف گشتن در منوها، مدیریت کردن همه جزئیات و Craft کردن می‌کنید، و حیف است که چنین بازی زیبایی رابط کاربری خوبی نداشته باشد.

گرافیک و ویژگی‌های بصری بازی بسیار زیبا هستند؛ در حال حاضر فقط دو نقشه وجود دارد که با توجه به حالت بازی شما بخشهای مختلفی از آن را می‌بینید. در این نقشه‌ها شما ترکیبی از اقلیم‌های مختلف شامل کوه، دریاچه، دشت و دریاچه را می‌بینید و موجودات و حیواناتی در آن زندگی می‌کنند که حس طبیعی بودن را به شما القا می‌کند. عملکرد بازی روی PS5 بسیار خوب است و شما هیچ گونه کمبود یا کاهش FPS را حس نمی‌کنید.

موسیقی و صداهای بازی هم بسیار خوب و دلنشین طراحی و ساخته شده اند، از صدای خش خش برگان در باد گرفته تا صدای زوزه گرگها، همگی حس این را می‌دهند که سازندگان بازی با دل و جان مایه گذاشته اند.

در نهایت باید گفت که هرچند طراحی رابط کاربری و منوهای بازی اصلا خوب و معقول نیست، اگر طرفدار سبک بقا هستید، مِهر بازی به دل شما خواهد نشست و قطعا عاشق آن خواهید شد. ماموریت‌های بازی، پیچیدگی‌های سیستم Crafting و طراحی زیبا و جذاب آن قطعا شما را ساعت‌ها معتاد خواهد کرد.

البته این فقط نوک قله کوه یخ بازی ICARUS است؛ بخش‌های دیگر و ویژگی‌های دیگری مثل Companion یا حیوان خانگی، ماجراجوهای فانتزی در قلب یخ یا نقشه‌های جهنمی هم وجود دارند. سازندگان بازی قصد دارند چند محتوای اضافی هم برای بازی طراحی و عرضه کنند. ما به این بازی امتیاز خوب را میدهیم.

English Section

ICARUS Console Edition brings the popular PC survival game to consoles, offering a familiar yet refined experience for fans of the genre. Unlike traditional survival games, ICARUS introduces a mission-based system where players create a persistent character and complete contracts for a space organization. Progression is saved across missions, eliminating the need to restart from scratch after failure—one of the game’s strongest features.

Players gather resources, hunt wildlife, craft equipment, and build bases while managing survival elements like oxygen, hunger, and dynamic weather conditions. An optional open-world mode also allows for more relaxed exploration.

The game looks visually impressive on PS5, with smooth performance and immersive environmental design, supported by strong sound design. However, the biggest drawback is its poorly optimized console UI, with small text and clunky navigation.

Despite this flaw, ICARUS delivers a deep and rewarding survival experience that can easily captivate players for hours.

نقد و بررسی بازی ICARUS Console Edition روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

]]> https://vgmag.ir/reviews/icarus-console-edition/feed/ 0 https://vgmag.ir/reviews/%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-the-run/ https://vgmag.ir/reviews/%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-the-run/#respond Sat, 14 Feb 2026 13:40:20 +0000 https://vgmag.ir/?p=109319 این روزها با پیشرفت تکنولوژی دیجیتال، مرز بین واقعیت و ساخته‌های دیجیتالی کم‌رنگ شده‌ است اما هنوز هم عنوان‌هایی هستند که این مرزبندی و شکل‌بندی را زیر سوال می‌برند. بازی‌های سبک FMV از این جمله بازی‌ها هستند که شما را در دنیاهای زیبا و خاصی غوطه‌ور می‌کنند. و The Run یکی از این عنوانهاست.

داستان بازی The Run از جایی شروع می‌شود که یک اینفلوئنسر (Influencer) به نام Zana که در شبکه‌های مجازی معروف است، به روستای کوچکی در ایتالیا سفر می‌کند تا یک مسیر مشخص را بدود و با فیلم‌گرفتن از خودش، طرفدارانش را بیش‌‎تر جذب خود و شرکتش بکند. اما به‌زودی می‌فهمیم که این مسیر و این دویدن، یک مسیر عادی نیست و بازی به‌طرز دراماتیکی به یک عنوان ترسناک و هیجان‌انگیز تبدیل می‌شود. کمی بعد از شروع دویدن، افرادی با ماسک‌های عجیب و غریب (که شما را به یاد داستان‌های اساطیری می‌اندازند) به زانا حمله می‌کنند و او می‌فهمد که عده‌ای دنبال کُشتن و نابود کردن او هستند.

اولین چیزی که شما را به این بازی جذب می‌کند، کیفیت بالای فیلم‌برداری و تدوین این فیلم یا بازی‌ است؛ محیط‌های فیلم از شهری در ایتالیا هستند و کارگردان بازی و کارگردان فیلم Paul Raschid (که قبلا توانسته نامزد و برنده جایزه‌های معتبری شود) به‌خوبی از این لوکیشن‌ها استفاده کرده است.

ما به‌طور تخصصی وظیفه تحلیل فیلم را برعهده نداریم ولی معمولا برای نقد و بررسی بازی‌های FMV باید کمی وارد این مسئله شد. در مجموع بازی The Run همانند یک چرخ و فلک است و شما روی یک صندلی نشسته‌اید و فقط باید چند بار دکمه‌ای را فشار دهید. برای همین پیشنهاد می‌کنیم بین دو حالت استرس‌زا و غیراسترس‌زا، حالت دوم را انتخاب کنید و از این مسیر لذت ببرید!

به‌تر است که کمی در خصوص بازیگران و بازی آن‌ها صحبت کنیم. اگر سریال‌های معروفی چون Vikings و Game of Thrones را دیده باشید، مطمئنیم که بازیگر اصلی بازی (Roxanne McKee) و بازیگر مکمل او (George Blagden) را خواهید شناخت. هرچند نفر دوم به نسبت بازیگر اصلی بازی بهتری در سریال وایکینگ داشت، اینجا خانم رُکسَن توانسته به‌خوبی در نقش خود فرو رود و بازی نسبتا خوبی ارائه می‌کند.

Zana، شخصیت اصلی بازی، دائما در حال دویدن است و شاید بتوان این دویدن را نوعی سمبُل و نمادی از تلاش بیهوده آدمی در دنیای امروز تلقی کرد. در روستای کوچک ایتالیایی، مردم در حال زندگی روزمره و ساکن خود هستند اما این اینفلئونسر از شهری بزرگ در آمریکا آمده است تا “به طبیعت برگردد” و روی دیگری از زندگی‌اش را به مردم دنیا نشان دهد.

در سیر داستان بازی، ما چند فلش‌بک از زندگی Zana می‌بینیم که به‌دلیل خطر اسپویل شدن داستان، خیلی وارد جزئیاتش نمی‌شویم. اما همینقدر بدانید که این بخش‌های فیلم به‌خوبی و در راستای چیدن خط داستانی بازی نقش مهمی دارند.

علاوه بر این‌ها، باید اشاره کنیم که این عنوان FMV یک بازی با چند خط داستانی است و شما با تصمیماتی که می‌گیرید می‌توانید جان شخصیت اصلی را به‌خطر بیندازید یا از او دفاع کنید. این تصمیم‌ها در روند پایان بازی هم تاثیر می‌گذارند، اما نقد ما به این بخش The Run این است که بازی به شما هیچ نشانه و کمکی برای تصمیم‌گرفتن نمی‌کند و شما فقط باید آزمون و خطا کنید!

ظاهرا سازندگان بازی می‌خواهند شما عبارت YOU DIED را بارها ببینید تا متوجه شوید چقدر خرج گرفتن برداشت‌های مختلف از صحنه‌های مرگ شخصیت اصلی کرده‌اند. به‌عنوان مثال در بخشی از بازی شما باید بین دو سلاح برای دفاع‌کردن از خود یکی را انتخاب کنید؛ اما به شما هیچ اطلاعی داده نمی‌شود. یکی از سلاح‌ها مشکل دارد و دیگری مشکل ندارد و به‌راحتی می‌تواند شما را به کُشتن بدهد.

باید اعتراف کنیم که در ابتدا فکر می‌کردیم که داستان The Run بسیار ساده و پیش‌پا افتاده است و حتی گاهی در حد و اندازه یک روایت ترسناک و Thriller معمولی هم نبود، اما با نزدیک‌شدن به آخر و دیدن پایان‌های مختلف بازی کمی شگفت‌زده شدیم و انتظار چنین پایانی از این بازی نداشتیم! تیم کارگردان Paul Raschid نشان داده که تیم نویسندگی و افراد درستی را برای طراحی این فیلم / بازی انتخاب کرده است.

اما اگر شما به هر دلیلی در بازی شکست بخورید و صفحه Game Over را ببینید، با سورپرایز دیگری هم روبرو می‌شوید؛ سازندگان بازی نقشه‌ای شبکه مانند در قسمت Stats از تصمیمات شما و نتیجه آن‌ها نشان می‌دهد که شما را مشتاق می‌کند تا تمام پایان‌های بازی و حتی انواع مختلف کشته‌شدن به دست آن افراد مرموز را ببینید! این صفحه به‌تنهایی یکی از بهترین تصمیمات سازندگان بازی بوده است.

در مجموع باید گفت که بازی The Run یک عنوان سبک و کوتاه است که می‌تواند شما را برای کمی چند ساعت سرگرم یک داستان نسبتا وحشتناک و معمایی کند. علاوه بر نسخه PC که ما آن را نقد کردیم، نسخه موبایلی بازی هم وجود دارد که برای کسانی که می‌خواهند بازی را در حالت پُرتابل تجربه کنند مناسب‌تر است. ما به این بازی امتیاز خوب می‌دهیم.

نقد و بررسی بازی The RUN روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

حالا، بعد از گذشت یک سال از انتشار بازی، سازندگان بازی بالاخره آماده انتشار آن روی کنسول پلی‌استیشن 5 هستند. انتقادهای اولیه نسبت به نسخه چهارم این سری جذاب زیاد بودند و کار سازندگان برای حل کردن مشکلات بازی هم زیادتر. سیاست به کنار، با ما همراه باشید تا ببینیم نسخه کنسولی بازی STALKER 2 توانسته این مشکلات را حل کند یا نه.

بیایید اول از همه یک مسئله را روشن کنیم: بازی STALKER 2: The Heart of Chernobyl هنوز هم اتمسفر ترسناک، تنها و چالش منحصر به فرد خود را به شما عرضه می‌کند. معمولا در یک بازی اکشن ادونچر شما برای تجربه داستان بازی حالت سختی را روی آسان می‌گذارید و از یک روایت خطی (جذاب) لذت میبرید!

اما این بازی اینطور نیست: تجربه بازی روی حالت آسان هم کمی سخت است و اگر به جزئیات بازی و مکانیک‌های بازی توجه نکنید،‌ ممکن است تجربه سخت و طاقت فرسایی داشته باشید. البته این فرسایش طاقت از روی بد بودن بازی نیست؛ سازندگان بازی فقط می‌خواهند که شما توجه بیشتری به دنیای بازی داشته باشید. علاوه بر این، به نظر ما، سختی و چالش دنیای بازی استاکر 2، ربط به دنیای جنگ زده هم دارد؛ چون محیط بازی برگرفته از اوکراین است!

داستان بازی بعد از اتفاقات سه گانه اصلی بازی رخ میدهد: شخصیتی به نام Skif که ظاهرا یک سرباز بازنشسته ارتش اوکراین است، شبی با صدای انفجار از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند که یک سنگ عجیب و غریب سقف خانه اش را سوراخ و آپارتمان او را نابوده کرده است. حالا باید به یک دانشمند دیوانه باج بدهد تا او را به ‌Zone  ببرد: جاییکه اتفاقات سری STALKER در آن رخ می‌دهد. جاییکه ظاهرا یک فاجعه دوم مثل حادثه چرنوبیل رخ داده است و حالا اتفاقات فراطبیعی و عجیب و غریب روی می‌‍دهد. اما چرا اینجا؟ چون در این محیط جادویی و فراطبیعی، اشیایی جادویی (Artifact) وجود دارند که برای دانشمندان (و کلکسیون‌دارها) ارزش بالایی دارد!

اگر این سری بازی را خیلی نشناسید، شاید بهترین عنوان‌های قابل مقایسه با این بازی Fallout و METRO باشند. اگر بخواهیم اعتراف کنیم، بازی استاکر 2 جایی بین این دو قرار می‌گیرد: آنجاییکه مترو داستان کوتاه و نسبتا خطی دارد ولی تجربه اکشن خوب و شخص‌آفرینی محیطی دارد، سری Fallout به داستان و شخصیت‌های محبوب و تجربه اکشن متوسط معروف است. سازندگان بازی استاکر ظاهرا سعی کرده‌اند خیر دنیا و آخرت را در این بازی جمع کنند!

همانطور که قبلا گفتیم با شروع بازی و ورود به محیط Zone، شما دائما در حال کشف‌کردن منطقه‌های جالب و عجیب و غریب هستید، و اگر مراقب اطراف خود نباشید، باید با چالش‌های زیادی دست و پنجه نرم کنید. در این راستا، باید از ویژگی‌ای به نام A-Life صحبت کنیم که سازندگان STALKER 2 سنگ آن را به سینه می‌زنند.

این ویژگی باعث می‌شود که بقیه شخصیت‌های دنیای بازی (که STALKER نام دارند) و موجودات فراطبیعی به‌صورت عادی در دنیای بازی مشغول کارهای خود هستند، و اگر شما وارد دنیای آن‌ها نمی‌شدید، تفاوت خیلی زیادی در دنیای بازی صورت نمی‌گرفت. در دنیایی که بازی‌های ویدیویی معمولا شما را تبدیل به یک قهرمان خاص و منحصر به فرد می‌کنند که قرار است دنیا را نجات دهد، حس جالبی‌ست که بدانید که شما هم همانند بقیه STALKERهای دنیای بازی به‌دنبال پول، شهرت و قدرت هستید و خیلی متفاوت نیستید!

در ابتدا عرضه این بازی این ویژگی خیلی خوب کار نکرد، اما بعد از عرضه نسخه PS5، باید بگوییم که A-Life کارش را انجام می‌دهد: شما تقریبا هیچوقت یک مبارزه با یک گروه از دشمنان و جنگیدن با یک موجود جهش‌یافته را به‌صورت تکراری نخواهد دید. شخصیت‌های بازی گاهی در حال حمله با گروه دیگر هستند، گاهی مشغول حمله به موجودات هستند، و گاهی کنار آتش دورهم جمع شده‌اند و آهنگ می‌خوانند!

اگر به فکر تجربه این بازی هستید، بهترین توصیه ما برای شما این است که برای خود کمی حس آزادی قائل شوید و فقط یک جهت قطب نما را بگیرید و به جلو بروید. مطمئنیم که بعد از چند دقیقه به یک گروه از استاکر، یک مدرسه خوفناک متروکه و یا یک زیرزمین فراطبیعی برمی‌خورید که پر از سلاح‌های حرفه‌ای و زیباست! اما به جز این مسئله، این ویژگی چیز خیلی خاصی به بازی اضافه نمی‌کند، چون اکثر بازیکنان بازی را فقط یک بار تجربه می‌کنند.

صحبت از محیط‌های مختلف بازی، ما را به سمت صحبت از گرافیک و ویژگی‌های بصری بازی می‌برد. اگر این بازی را در اخبار دنبال کرده باشید، می‌دانید که استاکر 2 یکی از اولین عناوینی‌ست که با موتور Unreal Engine 5 ساخته شده است. به‌همین دلیل، گرافیک بازی بسیار خیره‌کننده و زیباست. اگر خطرها و ویژگی‌های عجیب و غریب بازی نبود، شما دوست می‌داشتید که ساعت‌ها کنار برکه‌ای می‌نشستید و به افق خیره می‌شدید. روی PS5، بازی در حالت Performance Mode روان و بدون مشکل است و ما در هنگام تجربه بازی (به جز دو بار ریستارت شدن) مشکلی نداشتیم.

اگر بازی را روی Graphics Mode بگذارید، داستان خیلی فرق نمی‌کند. به نظر ما تفاوت خیلی زیادی در گرافیک بین این دو حالت وجود ندارد و فقط جزئیات ریز بازی زیباتر می‌شوند. تنها ایراد ما به بازی، نشان ندادن جزئیات در هنگام هدف‌گیری و Aimکردن است، که متاسفانه حس قرارگرفتن در دنیای بازی را کمی کمرنگ می‌کند.

چیزی که بازی استاکر 2 را از Fallout و امثال آن متمایز می‌کند، واقعی‌بودن و طبیعی‌بودن شوتینگ و اکشن بازی‌ست: شما می‌‎توانید همزمان سه سلاح حمل کنید، و هر سلاح یک نسبت تعمیرات دارد که بعد از استفاده یا حمله‌ور شدن از طرف موجودات، شما را مجبور می‌کند که به یک فروشنده سر بزنید و آن را تعمیر کنید. اگر این کار را نکنید، ممکن است در هنگام مبارزه با موجودات فراطبیعی و یک گروه عظیم استاکر، اسلحه شما گیر کند و پایان داستان شما رقم بخورد! همچنین با انجام دادن ماموریت‌ها، لوت‌کردن یا فروش Artifactها، می‌توانید وسایل مختلفی برای سلاح خود بخرید تا آن‌را قوی‌تر یا راحت‌تر بکنید.

هسته اصلی بازی STALKER 2: The Heart of Chernobyl بر پایه ماجراجویی و انجام ماموریت‌های داستانی و جانبی می‌‌چرخد: داستان اصلی بازی شما را به شهرها و پایگاه‌های کوچک و بزرگی در دنیا می‌برد که در آن گروه‌های مختلفی با هدف‌های خاص خود در حال زندگی‌کردن هستند. علاوه بر داستان اصلی، شما می‌توانید ماموریت‌های جانبی هم انجام دهید که هم به شما کمی پول می‌دهند و هم شما را به گرفتن Artifactهای بازی نزدیک‌تر می‌کنند.

شما یک دستگاه کوچک دارید که اطراف شما را اسکن می‌کند و می‌توانید با کمی ریسک‌کردن این Artifactها را جمع کنید و بفروشید. اما همانطور که گفتیم اکثر این اشیا در دریاچه‌های رادیواکتیوی، کنار دخمه سگ‌های وحشی و یا در یک زیرزمین ترسناک و مخوف قرار دارد.

داستان بازی خطی نیست و در هنگام تعامل‌کردن با شخصیت‌های بازی به شما انتخاب‌های مختلفی داده می‌شود. مثلا در یکی از ماموریت‌های اولیه بازی، شما باید به دنبال یک شخصیت بگرید که یک سلاح نسبتا قوی را دزدیده است. دو گروه مختلف با دو هدف مختلف به دنبال گرفتن این سلاح هستند و شما می‌توانید تصمیم بگیرید که با یکی از این گروه‌ها معامله کنید، یا سلاح را برای خود بردارید. با توجه به تعاملات شما با این گروه‌ها و شخصیت‌های اصلی بازی، یکی از چهار پایان مختلف بازی برای شما رقم می‌خورد، که در مجموعه داستان خوبی را به نمایش می‌گذرانند.

اگر یادتان باشد گفتیم که گاهی شخصیت‌های بازی دور آتش جمع شده‌اند و آهنگی می‌نوازند. متاسفانه یا خوشبختانه بهترین موسیقی‌ها و نواهای بازی در این وضعیت شنیده می‌شود. آهنگ متن بازی بسیار زیباست و حس تنهایی، انرژی فراطبیعی و سرمای محیط را به شما القا می‌کند. به جز آن، موسیقی بازی بخش استثنائی این عنوان نیست و نمی‌شود چیز زیادی در مورد آن گفت. برای یک عنوان AA، استاکر 2 صداهای خوب و نسبتا طبیعی (و فراطبیعی) تولید کرده‌ست. صدای اسلحه‌ها، صدای پای دشمنان و حتی غرش موجودات فراطبیعی هم جذاب و خوش‌ساخت هستند.

در نهایت، باید گفت که بازی STALKER 2 یکی از بهترین عناوین ژانر اکشن ادونچر بقاست که در حال حاضر می‌توانید روی PS5 و بقیه پلتفرم‌ها تجربه کنید. داستان باز و غیرخطی در ترکیب با گرافیک زیبا، گیم‌پلی روان و اکشن بازی و مهم‌تر از همه محیط‌های ترسناک و تُهی آنرا یک عنوان خوب می‌کند.

نقد و بررسی بازی STALKER 2: The Heart of Chernobyl روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت Shadow Fight 4: Arena، ارائه‌ی بصری آن است. گرافیک بازی بسیار جذاب و مدرن است، و طراحان موفق شده‌اند شخصیت‌ها و محیط‌هایی با کیفیت بالا خلق کنند. هر قهرمان در بازی، حرکات، انیمیشن‌ها و صداهای متنوع و منحصر به فرد خود را دارد. قهرمانان بازی ظاهر خوبی دارند و حرکات آن‌ها بسیار خاص است. همچنین، بازی امکانات فراوانی برای شخصی‌سازی ظاهری (Appearance) مانند پوسته‌ها، سلاح‌ها و آیتم مورد علاقه نوجوانان امروزی یعنی ژست‌های پیروزی (Emote) ارائه می‌دهد که باعث می‌شود بازیکنان بتوانند خود را به‌تر بیان کنند.

قهرمانان بازی در دسته‌بندی‌های مختلفی قرار می‌گیرند که بعضی کمی راحت‌تر از دیگران قابل خریداری هستند. با وجود این تفاوت‌ها، و با درنظر گرفتن این نکته که این بازی یک عنوان Free to Play است، نکته‌ی مثبت این است که حتی شخصیت‌های عادی نیز می‌توانند تا سطح خوبی آپگرید شوند و به‌خوبی در میدان نبرد استفاده شوند.

ساختار مبارزات در Shadow Fight 4: Arena  برای گیمرهایی که به بازی‌های مبارزه‌ای کلاسیک عادت دارند، کمی محدود و کُند به نظر می‌رسد: شخصیت‌ها به اندازه‌ی کافی عمیق نیستند و معمولاً حدود ۶ یا ۷ حرکت عادی، یک حرکت ویژه و یک حرکت پیشرفته دارند، که این حرکت آخر شبیه به سری عنوان‌های Mortal Kombat است.

با این حال، بزرگترین چالش در بخش گیم‌پلی، به‌ویژه در پلتفرم  PC، سرعت پایین بازی و حس و حال موبایلی آن است. برای کاربران PC که به بازی‌های مبارزه‌ای سریع مانند Tekken عادت دارند، سازگاری با سرعت کُند شخصیت‌ها در Shadow Fight 4 دشوار خواهد بود.

در خصوص کنترل بازی هم مشکلاتی وجود دارد. مثلا در بازی‌های مبارزه‌ای سریع، بازیکنان معمولا دکمه‌‌ها را پشت سر هم فشار می‌دهند (Button Mash) می‌کنند. اما در این بازی، اگر دکمه‌ای را پشت سر هم فشار دهید، ممکن است بازی آن را به عنوان نگه داشتن دکمه و اجرای یک حمله‌ی سنگین (Heavy Attack) ثبت کند، در حالی که قصد بازیکن انجام یک حمله‌ی سریع عادی بوده است.

سازندگان بازی بخش‌های مختلفی در این بازی گنجانده‌اند تا ساعت‌ها شما را مسخ صفحه موبایل (در این مورد صفحه مانیتور) کنند. مهم‌ترین بخش بازی حالت رتبه‌بندی شده یا Ranked است که نبردهای پشت سر هم 1v1 یا 3v3 در برابر سایر بازیکنان است. این بخش با استفاده از سیستم Matchmaking بر اساس رتبه شماست.

شاید بپرسید که برای بالابردن رتبه خود باید چه کنید؟ جواب این است که باید شخصیت موردعلاقه خود را انتخاب کنید و با دیگران بازی کنید و حتما آن‌ها را ببرید تا شخصیت خود را آپگرید کنید و رتبه خود را بالا ببرید. آآ سیستم Matchmaking معمولاً مناسب عمل می‌کند و شما را با کسانی که در رتبه شما هستند مَچ می‌کند.

اما علاوه بر این بخش، یک حالت داستانی یا PvE هم وجود دارد که فرصتی برای کاوش در دنیای بازی به سبک روگ‌لایک (rogue-like) است و برای یادگیری داستان شخصیت‌ها یا تمرین‌کردن با آن‌ها مفید است. البته باید اعتراف کنیم که به‌نظر ما سازندگان بازی این بخش را فقط برای پُرکردن و اضافه‌کردن محتوا ساخته اند، چون این بخش کمی ضعیف و بی‌روح است. همچنین، باس‌های بازی بعد از چند مرحله بسیار سخت می‌شوند و بدون پرداخت و خرید آیتم‌های خاص، نمی‌توانید این مرحله‌ها را رد کنید.

مثل اکثر بازی‌های Free to Play، سازندگان Shadow Fight 4 چالش‌ها و رویدادهایی در بازی ایجاد کرده‌اند و می‌کنند که هر هفته با قوانین و جوایز جدید به‌روز می‌شود و جالب اینکه در برخی رویدادها، شما می‌توانید شخصیت‌هایی را که هنوز باز نکرده‌اید، به صورت رندوم در تیم سه‌نفره‌ی خود امتحان کنید. این حالت تنها بخشی است که برای شرکت در نبردها نیاز به پرداخت با ارز درون بازی دارد.

عملکرد کلی Shadow Fight 4 از لحاظ پرفورمنس در نظر ما خوب بود. اصلی‌ترین مسئله‌ی عملکرد، کرش‌‌کردن‌ها یا قطع ارتباط در حین بازی است. زمانی که یک بازیکن در میان بازی به دلیل مشکل اتصال با اینترنت متوقف می‌شود، بازی اغلب تشخیص می‌دهد که اتصال کدام بازیکن بد بوده است و طرف مقابل را جریمه می‌کند، که این جریمه به صورت از دست دادن رتبه است. این مسئله بسیار آزاردهنده است، چرا که بازیکنان بابت مشکلی که کنترلی بر آن ندارند، مجازات می‌شوند و این موجب می‌شود پیشرفت در بازی سخت‌تر شود.

Shadow Fight 4: Arena  یک بازی رایگان است، اما متاسفانه ماهیت این بازیPay to Win  است. این بازی به طور مداوم تلاش می‌کند تا بازیکن را وادار به پرداخت برای شخصیت‌های جدید، آیتم‌ها، و پیشرفت سریع‌تر کند. مثلا جعبه‌های لوت که بازیکنان را مجبور می‌کند برای باز کردن قفل تمام شخصیت‌ها و آیتم‌ها، جعبه‌هایی را خریداری کنند و دعا کنند که کارت شخصیت مورد نظر را به دست آورند! این سیستم کارت‌های تصادفی برای بسیاری آزاردهنده است و اغلب کارت‌های تکراری دریافت می‌شود.

علاوه بر آن، خرید آیتم‌های درون بازی به بازیکنان یک مزیت مستقیم می‌دهد. برای مثال، سلاح‌های Epic که خریداری شده‌اند، می‌توانند 15 درصد افزایش قدرت بدهند، در حالی که سلاح‌های عادی 5 درصد افزایش می‌دهند. همینطور توانایی‌های پولی برخی قهرمانان مانند هلگا Helga که وقتی نوار سلامتی‌اش به 2 درصد می‌رسد، به مدت 5 ثانیه آسیب‌ناپذیر می‌شود هم جزوی از این خریدهای اضافه هستند.

این مدل اقتصادی باعث می‌شود که پیشرفت بسیار کند باشد، مگر اینکه بازیکن آماده باشد تا تمام وقت خود را صرف گرایند (Grinding) کند. با این حال، نکته‌ی مثبتی که وجود دارد این است که تجربه‌ی بازی به صورت کاملاً رایگان امکان‌پذیر است و می‌تواند سرگرم‌کننده باشد: مخصوصا اگر این عنوان را روی موبایل تجربه کنید.

در نهایت باید گفت که Shadow Fight 4: Arena یک بازی مبارزه‌ای است که پتانسیل بالایی دارد. گرافیک خیره‌کننده، طراحی شخصیت‌های جذاب، و تنوع حالت‌های بازی، آن را به یک عنوان موبایلی برجسته تبدیل کرده است. اگر هدف شما صرفاً لذت بردن از مبارزات منحصربه‌فرد است و اگر تصمیم بگیرید بدون صرف هزینه بازی کنید، همچنان می‌توانید لحظات لذت‌بخشی را سپری کنید.

اما این بازی، به‌ویژه در PC، سه نقص بزرگ دارد که آن را از عالی‌بودن بازمی‌دارد: سرعت کُند مبارزات، مشکلات عملکردی و فنی، و مهم‌تر از همه، مدل اقتصادی Pay to Win که بر اساس لوت‌باکس‌ها و Season Passها کار می‌کند و باعث می‌شود بازیکنان حرفه‌ای با بودجه‌ی بیشتر، مزیت‌های چشمگیری داشته باشند. به هر روی، ما به این بازی امتیاز متوسط می‌دهیم.

نقد و بررسی بازی Shadow Fight 4: Arena روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشرانجام گرفته است.

در ابتدا ممکن است بگویید که کلمه Godbreakers به هوش مصنوعی چه ربطی دارد، اما اگر کمی بیش‌تر فکر کنید، برای ما همیشه کلمه خدا با بالاترین حد قدرت و هوش همراه بوده است، و هم‌اکنون افرادی هوش مصنوعی را در مرحله‌ای بالاتر از انسان‌ها می‌دانند. حالا بیایید و تصور کنید که 2000 سال به آینده رفته‌اید و گروهی شما را مسئول کرده‌اند تا خدایان (هوش مصنوعی) را نابود کنید.

این بازی از همینجا شروع می‌شود: سه موجود عجیب و غریب و مرموز شما را مسئول نابود کردن خدایان می‌کنند. خوشبختانه در این راه به شما فرصت انتخابی می‌دهند تا سلاح و نحوه مبارزه خود را انتخاب کنید. شما می‌توانید یکی از پنج نوع شخصیت را برگزینید و به جنگ خدایان بروید. اما برخلاف بازی‌های چون God of War، این خدایان شبیه انسان یا خدایان اساطیری نیستند، بلکه هیولاهایی بافته‌شده در هوش مصنوعی هستند که کنترل این دنیا را به‌دست گرفته‌اند.

این بازی شما را به شدت به یاد Hades و حتی Devil May Cry می‌اندازد: گیم‌پلی سریع، خشن و کُمبوهای متنوع بازی شما را قطعا مجذوب خود خواهد کرد. شخصیت‌های متنوع بازی کُمبوهای خاص خود را دارند و شما می‌توانید با شمشیر، تیروکمان و سلاح‌های جالب دیگر به جنگ این خدایان و نیروهای آن‌ها بروید. یکی از چیزهایی که بازی Godbreakers را خاص می‌کند، باس‌فایت‌های زیبا و پیچیده آن است. بدون اسپویل‌کردن این نبردها باید بگوییم که شما به تمرکز و برنامه‌ریزی برای شکست‌دادن آن‌ها نیاز دارید.

یکی از ویژگی‌های خوب این بازی که قطعا در لذت‌بردن بیش‌تر از آن کمک خواهد کرد، بخش Co-Op یا چندنفره بازی است که تا 4 بازیکن را پشتیبانی می‌کند. شما می‌توانید با دوستان خود این بازی را تجربه کنید و کُمبوها و ترکیب‌های خود را با هم تنظیم کنید تا بتوانید باس‌فایت‌های دشوار و پیچیده بازی را نابود کنید. البته باید اعتراف کنیم که این بازی خیلی دشوار نیست و با کمی تمرین و تکرار می‌توانید بازی را به‌راحتی تمام کنید. البته بعد از تمام‌کردن بازی می‌توانید بازی را به‌شدت سفارشی‌سازی کنید تا دشوارتر و حتی جذاب‌تر شود.

حتی گرافیک بازی هم درگیر و گرفتار مسئله هوش مصنوعی و تکنولوژی و ماشینی‌شدن همه چیز است: شما در صحرایی زیبا هستید که پر از سیم و ماشین و رُبات است و در باغ گُلی به نبر دشمنان می‌روید که پر از ماشین‌های هوشمند و اتوماتیک است و باغبانی رباتی که مغزش توسط یک سیستم مرکزی کنترل می‌شود.

با وجود ماشینی‌بودن محیط‌های بازی، همه چیز خیره‌کننده و با جزئیات ساخته شده است. ذرات غبار در صحرا، جزئیات دشمنان و انیمیشن‌های حمله ربات‌ها همه به زیبایی بیش از حد طراحی شده‌اند. و به این خاطر که کُمبوها و ترکیب‌های متنوعی در بازی وجود دارند، هر کدام از آن‌ها منحصر به‌فرد هستند.

اما شاید هنوز ایده کلی‌ای از گیم‌پلی بازی نداشته باشید، پس به‌تر است که کمی به آن بپردازیم. همانطور که گفتیم Godbreakers در سبک Rogue-like است و شما با نابودکردن بعضی دشمنان بزرگ در مرحله‌ها و از بین‌بردن باس‌های بازی آپگریدهایی به‌صورت شانسی دریافت می‌کنید و باید بین یکی از دو گزینه یکی را انتخاب کنید. همانند بازی Folly of the Wizards که اخیرا نقد کردیم، این بازی هم 5 ویژگی اصلی دارد که هر کدام را می‌توانید با آیتم‌های مختلفی به‌تر کنید.

این پنج ویژگی قدرت جادویی، سرعت و عنصرهای دیگر شما را تحت تاثیر قرار می‌دهند و شما را با هر بار بازی کردن و با هر دست باختن و تجربه کسب کردن به‌تر و قوی‌تر خواهند کرد. همانند همه بازی‌های روگ‌لایک، با هربار باختن و مُردن، به شما امتیازهایی داده می‌شود که می‌توانید با آن شخصیت خود را قوی کنید.

شاید بتوان گفت که موسیقی بازی تنها بخشی از آن است که خیلی خاص نیست و متاسفانه سازندگان بازی در آن خیلی وسواس به خرج نداده‌اند. موسیقی متن و مرحله‌های Godbreakers خوب و جذاب هستند، ولی حرکت‌های دشمنان شما بسیار به‌یاد ماندنی نیستند. اما در این خصوص یک استثناء وجود دارد، که آن هم صداگذاری بازی است: شخصیت‌های بازی (به جز شخصیت اصلی که صامت است،) صداهای خاص و متفاوتی دارند که هر کدام با شخصیت خود جفت و جور هستند.

مثلا یکی از اولین باس‌های بازی که Uhr نام دارد و ظاهرا کتابخانه‌دار هوش مصنوعی بازی است، صدایی پُخته و مصمم همانند یک معلم مُسن ادبیات دبیرستان را دارد که چیزی به بازنشستگی‌اش نمانده‌ است! و یا یکی از آن سه شخصیت که شما را زنده کرده است، صدایی شبیه به یک جادوگر زن از داستان‌های هالووینی دارد.

در مجموع می‌توان گفت که بازی Godbreakers یکی از بهترین‌ عناوین Action Rogue-like است که تیم ما تا به‌حال تجربه کرده است. اگر به بازی‌هایی چون Hades علاقه دارید که در آن قابلیت تکرارپذیری، گیم‌پلی متنوع با کُمبوهای جذاب جزو ویژگی‌های اصلی بازی است، به شما پیشنهاد می‌کنیم که این بازی را امتحان کنید. البته برای تجربه‌ای جذاب‌تر بهتر است که این بازی را با دوستان خود به‌صورت Co-Op بازی کنید. عنوان Godbreakers از دید ما لایق امتیاز خوب است.

نقد و بررسی بازی Godbreakers روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

این روزها شاید خودتان مشغول تجربه بازی Hollow Knight: Silksong باشید یا حداقل در اخبار چیزی از آن شنیده‌اید. در همین حین، بازی Folly of the Wizards به‌طرز مخفیانه روی پلتفرم‌های دیگر عرضه شده است. همانطور که حدس زدید، این بازی شباهت زیادی به بازی Hollow Knight دارد و مشخص است که الهام زیادی از آن گرفته است. اما متاسفانه نتوانسته سنگ بنای یک بازی Roguelike را به‌خوبی طراحی و پیاده‌سازی کند.

بی‌خردی جادوگر یا سازنده؟

بیایید اول نیمه پُر لیوان را ببینیم: طراحی و انیمیشن‌های Folly of the Wizards به‌شدت زیبا و خارق‌العاده هستند. از همان منو اصلی بازی گرفته تا انیمیشن نابودشدن دشمنان و باس‌فایت‌های بازی، شخصیت‌ها، محیط‌های متنوع بازی و محیط کاربری بازی با دقت، زیبا و با وسواس طراحی شده‌اند.

 شما در نقش یک جادوگر (Wizard) در مکانی زیبا از خواب بیدار می‌شوید و ظاهرا باید به ماموریتی بروید. در ابتدا شخصی را می‌بینید که شما را به یاد شخصیتی دیگر از بازی Hollow Knight می‌اندازد. این فرد به شما می‌گوید که هر وقت جادوگر دیگری شبیه به خودتان دیدید، از او بترسید و فرار کنید. اما شما به این حرف می‌خندید و می‌گذرید. کاراکتر شما، تنها شخصیت قابل‌بازی Folly of the Wizards نیست. شما با تمام کردن یک دست کامل و انجام ماموریت‌هایی می‌توانید شخصیت‌‌های جدید را باز کنید و از قابلیت‌های آن‌ها (که بسیار جذاب‌تر از شخصیت اولی‌ست) استفاده کنید.

 علاوه بر این بخش، که ظاهرا داستان Folly of the Wizards است، شما باید سعی کنید که رابطه خود را با NPCهای بازی که هر کدام داستان و پس‌زمینه خاصی دارند هم کنترل کنید. تا جاییکه ما می‌دانیم بازی در حال حاضر هفت پایان دارد که بر اساس میزان رابطه شما با این شخصیت‌ها (Affinity)، با وارد شدن به محل مخفی‌شدن آن‌ها، یکی از این پایان‌ها فعال می‌شود. این سیستم ما را به یاد بازی Mass Effect 3 می‌اندازد که میزان پاراگون شما می‌تواند در داستان بازی تاثیر بگذارد. بعضی NPCها شخصیت خیرخواه و بعضی شخصیت شرور دارند.

مرحله‌ها و لِوِل‌های بازی تنوع بسیار خوبی دارند. در بازی نُه مرحله و بخش مختلف وجود دارد که با شروع هر دست شما بصورت رندوم در یکی از آن‌ها بازی را آغاز می‌کنید و بعد از کُشتن غول هر مرحله، می‌توانید از سه در یکی را انتخاب کنید تا به بخش بعدی بروید. موضوع این بخش‌های بازی وقتی جذاب‌تر می‌شود که با یکی از مهم‌ترین عنصرهای بازی آشنا شوید: ضربه‌های آغشته به عناصر چندگانه!

هر از گاهی بعد از کُشتن دشمنان، باز کردن جعبه‌ها یا تعامل با NPCهای بازی، به شما یکی از عناصر چندگانه همچون آتش، آب، صاعقه یا خاک داده می‌شود. این عنصرها با شلیک اصلی شما ترکیب می‌شوند و تاثیر بسیار بالایی بر تجربه شما دارند. شما می‌توانید چند بار و چند عدد از این عنصرها را با هم ترکیب کنید، تا مثلا یک شلیک آب و صاعقه، یا یک شلیک آتش و خاک داشته باشید.

بسته به بخشی که در آن قرار دارید (صحرا، …) دشمنان شما و باس آن بخش نقطه ضعف و نقطه قوت بر علیه یکی از این عنصرها دارد، و این ذکاوت شماست که چگونه ترکیب این عنصرها را کنترل کنید تا بهترین دست ممکن را داشته باشید.

علاوه بر این، شما در هر دست Relicهایی دریافت می‌کنید که به شخصیت شما یک قابلیت ویژه یا یک حالت شلیک عجیب و گاهی خنده‌‎دار می‌دهند. مثلا شما ممکن است شانس بیاورید و یک عتیقه پیدا کنید که شلیک اصلی شما را تبدیل به اسکوپ بستنی می‌کند. یا یک عتیقه که با هر بار شلیک یک جادوگر کوچک معلق در هوا می‌سازد که به دشمنان شما شلیک می‌کند. بعضی از این Relicها، کار شما را آسان‌تر می‌کنند، ولی بعضی از آن‌ها شما را مجبور می‌کنند تا استراتژی و تاکتیک خود را تغییر دهید.

اما چیزی که شما را کمی در انجام این کار اذیت می‌کند، کنترل غیر روان و کُند بازی است. شخصیت Folly of the Wizards به‌شدت آهسته است، نمی‌تواند به جز پرش کار دیگری انجام دهد و این مسئله کنترل‌کردن او و شلیک‌کردن به دشمنان را بسیار سخت کرده است. ما با کنترلر PS5 نتوانستیم تجربه خیلی خوبی از گیم‌پلی بازی داشته باشیم. به‌عنوان یک بازی Action Roguelike، سازندگان بازی نتوانسته‌اند مکانیک روانی از آب دربیاورند.

این مسئله خود را در طراحی انیمیشن‌های دشمنان و باس‌ها نیز نشان می‌دهد: بطوریکه باس‌فایت‌های بازی گاهی بسیار ساده و قابل پیش‌بینی هستند و گاهی به شدت سخت هستند که ممکن است دسته خود را به سمت نقطه‌ای از اتاق پرتاب کنید!

چیزی که شاید بتواند این بازی را نجات دهد، موسیقی جذاب بازی است. پرواضح است که استدیو UpFox Labs زمان و انرژی زیادی برای ساختن موسیقی و نواهای این بازی گذاشته است. برای هر یک از نُه بخش اصلی بازی، یک موسیقی که با تِم و محیط همخوانی دارد ساخته شده است. در ضمن تمام Relicها، دشمنان و انیمیشن‌ها صداها و افکت‌های خاص و جذابی دارند.

در مجموع باید گفت که بازی Folly of the Wizards، علیرغم الهام‌گرفتن از بازی‌‌ای چون Hollow Knight، نتوانسته تجربه کم‌نقصی همانند آن بازی فراهم کند. گیم‌پلی بازی کند است و در سبک اکشن، این یک گناه کبیره است!

اما به جای نهادن سنگ بنای اصلی، سازندگان تصمیم گرفته‌اند تا خلاقیت خود را در بخش‌های دیگری چون سیستم رابطه شما با NPCها، عنصرهای چندگانه بازی و طراحی دیداری و شنیداری خوب بازی به نمایش بگذارند. و باید اعتراف کنیم که در این زمینه نسبتا موفق بوده‌اند. با این حال و به دلیل دور بودن از سنگ بنای اصلی این سبک بازی نمیتوانیم نمره ‌ای بهتر از متوسط تقدیم این بازی کنیم.

نقد و بررسی بازی Folly of the Wizards روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

بازی از آن‌جا شروع می‌شود که شما چشم در ساحل یک جزیره کوچک باز می‌کنید و یک موجود افسانه‌ای غول‌آسا به شما وظیفه‌ای می‌دهد: خدایان به شما فرصت دوباره‌ای داده‌اند: چشم اُدین را بَنا کن و قبیله خود را بساز. بعد از آن، بازی به شما کمک می‌کند تا کمی منابع جمع کنید تا از شب و خطرهای آن در امان بمانید.

بازی ASKA، که هنوز در حال Early Access است، جدیدترین عنوان ساخته استدیو Sand Sailor است. هرچند این اولین تجربه استدیو سازنده در ژانر Survival و سندباکس است، به‌نظر می‌رسد که با عنوان خوب و جالبی طرفدار هستیم. چیزی که این بازی را برای ما جذاب کرده است، این است که شما قابلیت این را دارید که به‌صورت تک‌نفره یا چندنفره بازی را تجربه کنید. این دو حالت تفاوت خیلی زیادی با هم ندارند. به‌هر حال، وظیفه شما همانطور که گفتیم ساختن قبیله و مدیریت‌کردن آن است.

یکی از بخش‌های مهم بازی‌های بقا و Survival، سیستم جمع‌کردن منابع و Crafting آیتم‌های اصلی‌ست. باید اعتراف کنیم که استدیو بازی این تجربه را به‌شدت جذاب و با جزئیات ساخته است: مثلا شما برای استفاده از یک درخت در سه مرحله باید آن را قطع و به تکه‌های کوچک تقسیم کنید. البته بعد از مدتی لازم نیست خودتان از زور بازو استفاده کنید و می‌توانید این وظایف را به‌عهده کارگران خود بگذارید. علاوه بر این، برای ساختن موارد پیچیده مثل شمشیر و یا اسباب و اثاثیه داخل خانه، باید در چند مرحله با دقت و پیچیده آن‌ها را بسازید که همانند این پیچیدگی به‌شدت کمیاب است.

وقتی چشم خود را در جزیره باز می‌کنید، اولین صحنه‌ای که می‌بینید دریای زیبا آبی‌رنگ و بی‌انتهاست. و دومین صحنه‌ای که می‌بینید یک جزیره سرسبز و پر از درختان زیباست. تمامی سنگ‌ها، درختان و موجودات بازی با ظرافت و دقت بسیار بالایی طراحی شده‌اند و اگر کارت گرافیک و سیستم خوبی داشته باشید، می‌توانید از این بازی و چهار فصل خارق‌العاده آن لذت زیادی ببرید. البته برای اجرای بهینه بازی باید چند تنظیمات بازی را تغییر بدهید، چون متاسفانه بازی حدودا 80 درصد بهینه‌سازی شده است.

همانطور که گفتیم شما در بازی بیش‌تر از یک بازمانده، نقش یک مدیر رده میانی را دارید. این یعنی که بیش‌تر زمان خود را صرف مدیریت کارکنان خود، ساختن خانه و وسایل برایشان و معماری قبیله خود می‌کنید. البته گاهی باید خودتان آستین بالا بزنید و وارد کار شوید، چون کارکنان شما علاقه زیادی به نشستن روی زمین و استراحت کردن دارند!

 خوب است اشاره کنیم که در یک بازی بقا، باید عنصر بقا هم وجود داشته باشد. اما ترس شما از کمبود منابع نیست، چون برای زنده‌ماندن خودتان و کارکنان شما غذا و منابع به اندازه کافی هست. ولی دشمن اصلی شما، همانند بازی‌هایی چون Don’t Starve و Terraria، بعضی اتفاقاتی هستند که وابسته به فصل یا مکان شما رخ می‌دهند.

معمولا هر چند شب یک بار موجوداتی شبیه به زامبی به شما حمله می‌کنند، و اگر کارکنان شما مشغول به استراحت باشند، معمولا به کمک شما نمی‌آیند. اما نگران نباشید؛ چون سیستم مبارزه بازی بالانس خوبی دارد و می‌توانید با شمشیر، تیرکمان و حتی تبر از خود دفاع کنید. این زامبی‌ها کم‌کم پیشرفته‌تر و سخت‌جان‌تر می‌شوند و گاهی تبدیل به موجودات افسانه‌ای اسکاندیناوی هم می‌شوند.

برای یک مدیریت خوب و کارآمد شما نیاز به ابزارهای (مدرن) مناسب دارید. ابزارهایی که برای مدیریت شما در اختیارتان قرار گرفته است، یک رابط کاربری (UI) با طراحی متناسب با تِم داستان و جذاب است که ظرافت‌‌ها و پیچیدگی‌های خاصی دارد. البته همه این‌ها تعریف از بازی‌ است، چون شما با چند دکمه و چند کلیک می‌توانید همه مشکل‌های شهر خود را مدیریت کنید و به شهروندان خود کمک کنید.

همچنین بازی راه‌های زیادی برای کمک‌کردن به شما و آشناکردن شما با منابع مختلف، نحوه ساختن آن‌ها و راه‌های آپگرید کردن آن‌ها گذاشته است. هم‌چنین می‌توانید با قراردادن یک شهروند به‌عنوان سازنده و بَنا، به او دستور دهید تا در جمع‌کردن منابع اولیه و بناکردن ساختمان‌‎های روستا کمک کند.

هرچند در ابتدای بازی همه کارها را خودتان انجام می‌دهید، اما با درست‌کردن بخش‌های مختلفی برای جمع‌کردن چوب، سنگ، غذا و حتی درست‌کردن مزرعه، می‌توانید شهروندان خود را وارد بازار کار کنید و در ازای فراهم کردن یک پناهگاه و دادن کمی غذا، از قدرت آن‌ها استفاده کنید. برای اینکه بازی زیباتر و جذاب‌تر شود، هر کدام از شهروندان جدید در جمع‌کردن یا انجام یک کاری (جمع‌کردن، ساختن یا شکارکردن) قابلیت‌های کم یا زیادی دارند. اما بعد از گماشتن آن‌ها در وظایف‌شان، می‌توانند قابلیت‌های خود را افزایش دهند و به‌تر کنند.

در حال حاضر ASKA داستان و پایان بازی مشخصی ندارد و سازندگان بازی گفته‌اند که در حال بررسی این مسئله و طراحی یک بخش مخصوص داستانی هستند. اما حدس ما این است که پایان بازی و داستان بازی شما را به سمتی می‌برد که شما، همانند داستان‌های اساطیری یونان و اسکاندیناوی، تبدیل به یک خدا یا موجودی با مرتبه بالا خواهید شد که کارکنان و شهروندان شما برای پرستش شما، شهرتان را اداره و مدیریت می‌کنند.

در نهایت، باید بگوییم که عنوان ASKA برای کسانیکه سبک بقا و Survival را دوست دارند و برای کسانی‌ که علاقه‌مند به سبک بازی‌های مدیریتی و ساختن شهر و قبیله هستند نیز عنوان مناسبی است؛ چون ترکیب خوبی از مبارزه، جمع‌کردن منابع و دشواری‌های مدیریت را جمع‌ کرده است. و البته چون این عنوان ارلی اکسس است، هنوز راه زیادی دارد و پتانسیل زیادی برای تبدیل‌شدن به یک عنوان عالی دارد. اما در حال حاضر این عنوان یک بازی خوب است که نیاز به بهینه‌سازی، داستان مناسب و پایان بازی در خور اساطیر اسکاندیناوی دارد.

نقد و بررسی بازی ASKA روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

اولین و برجسته‌ترین ویژگی Shooty Shooty Robot Invasion، سبک هنری منحصر به فرد و تحسین‌برانگیز آن است. بازی یک تابلوی متحرک، رنگارنگ و پر از جزئیات است. نکته‌ی جالب اینجاست که تمام انیمیشن‌های بازی به صورت دستی و تک به تک ساخته شده‌اند؛ یک تلاش هنری عظیم که نشان از عشق و وسواس سازندگان در طراحی آن دارد.

از خیابان‌های شلوغ و کارتونی لُس آنجلس گرفته تا شخصیت‌ها و ربات‌ها، همه چیز حس یک انیمیشن کلاسیک را دارد که طنز بزرگسالانه به آن اضافه شده است. این دنیای پُرتکاپو و زنده، که حاصل هزاران ساعت کار دستی است، بزرگترین نقطه‌ی قوت بازی محسوب می‌شود. گشت‌وگذار در محیط‌های بازی و کشف جزئیات بصری پنهان در پس‌زمینه، به تنهایی می‌تواند لذت‌بخش باشد. سازندگان به‌وضوح زمان زیادی را صرف خلق جهانی کرده‌اند که از نظر بصری به یاد ماندنی و متفاوت باشد؛ و در این زمینه کاملاً موفق بوده‌اند.

ویژگی مهم و بزرگ دیگر بازی، نویسندگی و طنز آن است. شما در نقش سربازی بی‌تفاوت از یک گروه نظامی هستید که وظیفه‌اش مبارزه با تهاجم ربات‌ها به زمین است. داستان اصلی بسیار ساده و سرراست است و صرفاً بهانه‌ای برای شروع هرج‌ومرج است. اما جذابیت واقعی در تعاملات شما با شخصیت‌های غیرقابل بازی است، که ظاهرا عدد واقعی این شخصیت‌ها حدود 200 است! دیالوگ‌ها پر از شوخی‌های بگیر و نگیر، رفرنس‌های عجیب و مکالمات گاهی بی‌معنی هستند که اغلب شما را به خنده می‌اندازند. شخصیت‌ها، از جمله فردی به نام “Donnie” که به عنوان یک آدم “عجیب ولی واقعی” توصیف شده، به خوبی به این دنیای دیوانه‌وار عمق می‌بخشند.

با این حال، طنز بازی شمشیری دولبه است: همان‌طور که بیش‌تر اشاره کردیم، گاهی اوقات حس می‌شود که بازی برای خنداندن شما بیش از حد تلاش می‌کند. برخی شوخی‌ها کاملاً به هدف می‌زنند و هوشمندانه هستند، اما برخی دیگر کمی لوس و کلیشه‌ای به نظر می‌رسند. با این وجود، جذابیت کلی طرح کلی داستان مشهود است.در مجموع، اگر از طنز ابزورد و نسل جدید لذت می‌برید، Shooty Shooty Robot Invasion  بازی مناسبی برای شماست.

و اما به پاشنه‌ی آشیل Shooty Shooty Robot Invasion می‌رسیم: گیم‌پلی اصلی. برای عنوانی که کلمه‌ی “Shooty” را دو بار در نام خود تکرار می‌کند، مایوس‌کننده است که مکانیک‌های تیراندازی آن تا این حد ضعیف و ناکارآمد باشند. تیراندازی در این بازی به هیچ وجه روان نیست. نشانه‌گیری و هدف قرار دادن دشمنان، به خصوص در بخش‌های شلوغ بازی، کاری سخت و طاقت‌فرساست.

سلاح اصلی بازی فاقد حس قدرت و ضربه است و از بین بردن ربات‌های مختلف، به جای اینکه یک تجربه‌ی هیجان‌انگیز و قدرت‌مند باشد، بیشتر شبیه به یک کار تکراری و خسته‌کننده است. این ضعف در هسته‌ی اصلی گیم‌پلی، بزرگترین مانع برای لذت‌بردن کامل از بازی است و باعث می‌شود بخش‌های اکشن آن به سرعت جذابیت خود را از دست بدهند. البته باید اعتراف کنیم که بازیکن بخش بزرگی از بازی را در حال گشت و گذار و نه در حال مبارزه با رُبات‌هاست.

مشکلات گیم‌پلی به همین‌جا ختم نمی‌شود. طراحی مراحل و راهنمایی در خصوص هدف‌ها و ماموریت‌های بازی کمی گیج‌کننده و بی‌نظم است. بازی به‌صورت رمزی و سربسته به شما می‌گوید که باید به کجا بروید یا چه کاری انجام دهید. شما باید به‌دقت به دیالوگ‌ها گوش کنید و متاسفانه بخشی مثل Log در منوهای بازی وجود ندارد. از یک سو، این رویکرد شما را به کاوش و گشت‌وگذار در محیط‌های زیبای بازی تشویق می‌کند. شما با جستجو در گوشه و کنار نقشه می‌توانید ماموریت‌های جانبی جالبی پیدا کنید که پاداش‌هایی مانند آیتم‌های عجیب یا عناوین بامزه (مثل بهترین پارکورباز دنیا) به شما می‌دهند.

اما از سوی دیگر، این عدم راهنمایی می‌تواند به سرعت به سردرگمی و کلافگی منجر شود. لحظاتی وجود دارد که شما بی‌هدف در نقشه پرسه می‌زنید و نمی‌دانید قدم بعدی چیست. این حس گم‌شدن، به‌خصوص زمانی که با مکانیک‌های تیراندازی ضعیف ترکیب می‌شود، می‌تواند تجربه‌ی کلی را به شدت تحت تاثیر قرار دهد.

در نهایت، باید به موسیقی بازی اشاره کرد که یکی دیگر از نقاط ضعف آن است. در طول بازی، تقریباً یک یا دو قطعه موسیقی تکراری پخش می‌شود. هرچند این موسیقی در ابتدا ممکن است با حال و هوای پر هرج‌ومرج بازی هماهنگ باشد، اما پس از مدتی به شدت روی اعصاب می‌رود و یکنواختی آن، بر حس تکراری بودن گیم‌پلی می‌افزاید. دنیایی با این حجم از خلاقیت بصری، شایسته‌ی موسیقی متنی متنوع‌تر و جذاب‌تر بود. امیدواریم که سازندگان بازی این مسئله را در نظر بگیرند.

Shooty Shooty Robot Invasion یک بازی پر از تناقض است: این اثر هنری فوق‌العاده زیبا در پوسته‌ی یک بازی شوتر اول شخص گیر متوسط افتاده است. اگر به دنبال یک تجربه‌ی FPS دقیق و هیجان‌انگیز هستید، این بازی قطعاً شما را ناامید خواهد کرد. اما اگر می‌توانید از این مشکلات چشم‌پوشی کنید و خود را در دنیای عجیب و غریب آن غرق کنید، این عنوان چیزهای زیادی برای ارائه دارد. این بازی یک کمدی زیبا و چشم‌نواز است که با سبک بصری خاص خود، شما را مجذوب می‌کند. صحبت کردن با شخصیت‌های دیوانه، کشف رازهای پنهان در محیط و خندیدن به شوخی‌های پوچ آن، تجربه‌ای منحصر به فرد است.

در نهایت، بازی بیش‌تر یک اثر هنری تجربی است تا یک بازی ویدیویی بی‌نقص. این بازی برای کسانی ساخته شده که برای خلاقیت، طنز و هنر بیش از گیم‌پلی بی‌نقص ارزش قائل هستند. اگر با این دیدگاه به سراغش بروید، از این تهاجم رباتیک رنگارنگ و خنده‌دار، لذت خواهید برد. در غیر این صورت، این جنگی است که بهتر است از دور تماشایش کنید.

نقد و بررسی بازی Shooty Shooty Robot Invasion روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.