این روزها شاید خودتان مشغول تجربه بازی Hollow Knight: Silksong باشید یا حداقل در اخبار چیزی از آن شنیده‌اید. در همین حین، بازی Folly of the Wizards به‌طرز مخفیانه روی پلتفرم‌های دیگر عرضه شده است. همانطور که حدس زدید، این بازی شباهت زیادی به بازی Hollow Knight دارد و مشخص است که الهام زیادی از آن گرفته است. اما متاسفانه نتوانسته سنگ بنای یک بازی Roguelike را به‌خوبی طراحی و پیاده‌سازی کند.

بی‌خردی جادوگر یا سازنده؟

بیایید اول نیمه پُر لیوان را ببینیم: طراحی و انیمیشن‌های Folly of the Wizards به‌شدت زیبا و خارق‌العاده هستند. از همان منو اصلی بازی گرفته تا انیمیشن نابودشدن دشمنان و باس‌فایت‌های بازی، شخصیت‌ها، محیط‌های متنوع بازی و محیط کاربری بازی با دقت، زیبا و با وسواس طراحی شده‌اند.

 شما در نقش یک جادوگر (Wizard) در مکانی زیبا از خواب بیدار می‌شوید و ظاهرا باید به ماموریتی بروید. در ابتدا شخصی را می‌بینید که شما را به یاد شخصیتی دیگر از بازی Hollow Knight می‌اندازد. این فرد به شما می‌گوید که هر وقت جادوگر دیگری شبیه به خودتان دیدید، از او بترسید و فرار کنید. اما شما به این حرف می‌خندید و می‌گذرید. کاراکتر شما، تنها شخصیت قابل‌بازی Folly of the Wizards نیست. شما با تمام کردن یک دست کامل و انجام ماموریت‌هایی می‌توانید شخصیت‌‌های جدید را باز کنید و از قابلیت‌های آن‌ها (که بسیار جذاب‌تر از شخصیت اولی‌ست) استفاده کنید.

 علاوه بر این بخش، که ظاهرا داستان Folly of the Wizards است، شما باید سعی کنید که رابطه خود را با NPCهای بازی که هر کدام داستان و پس‌زمینه خاصی دارند هم کنترل کنید. تا جاییکه ما می‌دانیم بازی در حال حاضر هفت پایان دارد که بر اساس میزان رابطه شما با این شخصیت‌ها (Affinity)، با وارد شدن به محل مخفی‌شدن آن‌ها، یکی از این پایان‌ها فعال می‌شود. این سیستم ما را به یاد بازی Mass Effect 3 می‌اندازد که میزان پاراگون شما می‌تواند در داستان بازی تاثیر بگذارد. بعضی NPCها شخصیت خیرخواه و بعضی شخصیت شرور دارند.

مرحله‌ها و لِوِل‌های بازی تنوع بسیار خوبی دارند. در بازی نُه مرحله و بخش مختلف وجود دارد که با شروع هر دست شما بصورت رندوم در یکی از آن‌ها بازی را آغاز می‌کنید و بعد از کُشتن غول هر مرحله، می‌توانید از سه در یکی را انتخاب کنید تا به بخش بعدی بروید. موضوع این بخش‌های بازی وقتی جذاب‌تر می‌شود که با یکی از مهم‌ترین عنصرهای بازی آشنا شوید: ضربه‌های آغشته به عناصر چندگانه!

هر از گاهی بعد از کُشتن دشمنان، باز کردن جعبه‌ها یا تعامل با NPCهای بازی، به شما یکی از عناصر چندگانه همچون آتش، آب، صاعقه یا خاک داده می‌شود. این عنصرها با شلیک اصلی شما ترکیب می‌شوند و تاثیر بسیار بالایی بر تجربه شما دارند. شما می‌توانید چند بار و چند عدد از این عنصرها را با هم ترکیب کنید، تا مثلا یک شلیک آب و صاعقه، یا یک شلیک آتش و خاک داشته باشید.

بسته به بخشی که در آن قرار دارید (صحرا، …) دشمنان شما و باس آن بخش نقطه ضعف و نقطه قوت بر علیه یکی از این عنصرها دارد، و این ذکاوت شماست که چگونه ترکیب این عنصرها را کنترل کنید تا بهترین دست ممکن را داشته باشید.

علاوه بر این، شما در هر دست Relicهایی دریافت می‌کنید که به شخصیت شما یک قابلیت ویژه یا یک حالت شلیک عجیب و گاهی خنده‌‎دار می‌دهند. مثلا شما ممکن است شانس بیاورید و یک عتیقه پیدا کنید که شلیک اصلی شما را تبدیل به اسکوپ بستنی می‌کند. یا یک عتیقه که با هر بار شلیک یک جادوگر کوچک معلق در هوا می‌سازد که به دشمنان شما شلیک می‌کند. بعضی از این Relicها، کار شما را آسان‌تر می‌کنند، ولی بعضی از آن‌ها شما را مجبور می‌کنند تا استراتژی و تاکتیک خود را تغییر دهید.

اما چیزی که شما را کمی در انجام این کار اذیت می‌کند، کنترل غیر روان و کُند بازی است. شخصیت Folly of the Wizards به‌شدت آهسته است، نمی‌تواند به جز پرش کار دیگری انجام دهد و این مسئله کنترل‌کردن او و شلیک‌کردن به دشمنان را بسیار سخت کرده است. ما با کنترلر PS5 نتوانستیم تجربه خیلی خوبی از گیم‌پلی بازی داشته باشیم. به‌عنوان یک بازی Action Roguelike، سازندگان بازی نتوانسته‌اند مکانیک روانی از آب دربیاورند.

این مسئله خود را در طراحی انیمیشن‌های دشمنان و باس‌ها نیز نشان می‌دهد: بطوریکه باس‌فایت‌های بازی گاهی بسیار ساده و قابل پیش‌بینی هستند و گاهی به شدت سخت هستند که ممکن است دسته خود را به سمت نقطه‌ای از اتاق پرتاب کنید!

چیزی که شاید بتواند این بازی را نجات دهد، موسیقی جذاب بازی است. پرواضح است که استدیو UpFox Labs زمان و انرژی زیادی برای ساختن موسیقی و نواهای این بازی گذاشته است. برای هر یک از نُه بخش اصلی بازی، یک موسیقی که با تِم و محیط همخوانی دارد ساخته شده است. در ضمن تمام Relicها، دشمنان و انیمیشن‌ها صداها و افکت‌های خاص و جذابی دارند.

در مجموع باید گفت که بازی Folly of the Wizards، علیرغم الهام‌گرفتن از بازی‌‌ای چون Hollow Knight، نتوانسته تجربه کم‌نقصی همانند آن بازی فراهم کند. گیم‌پلی بازی کند است و در سبک اکشن، این یک گناه کبیره است!

اما به جای نهادن سنگ بنای اصلی، سازندگان تصمیم گرفته‌اند تا خلاقیت خود را در بخش‌های دیگری چون سیستم رابطه شما با NPCها، عنصرهای چندگانه بازی و طراحی دیداری و شنیداری خوب بازی به نمایش بگذارند. و باید اعتراف کنیم که در این زمینه نسبتا موفق بوده‌اند. با این حال و به دلیل دور بودن از سنگ بنای اصلی این سبک بازی نمیتوانیم نمره ‌ای بهتر از متوسط تقدیم این بازی کنیم.

نقد و بررسی بازی Folly of the Wizards روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

بازی با یک کات‌سین کوتاه که بخشی از داستان را پیش‌نمایش می‌دهد شروع می‌شود: شما در یک سفینه عظیم فضایی هستید و دو همراه شما قدرت‌های ویژه‌ای دارند. اما آن دو قرار نیست به شما کمک کنند؛ چون قرار است زخمی شوند و شما باید به‌تنهایی آن‌‎ها را نجات دهید. شما در نقش یک نینجا که شمشیری تیز دارد و تفنگی هم در دست دارد، به نبرد با هیولاهای داستان می‌روید.

چیزی که با خواندن نامه‌های مخفی و گوش‌دادن به کاسِت‌های پنهان‌شده از داستان به شما گفته می‌شود این است که این سفینه فضایی به‌خاطر آزمایش‌های خطرناک و مخفیانه هیولاهای عجیبی را وارد دنیا کرده‌است. باید اعتراف کنیم که داستان بازی بخش خیلی مهمی از Katanaut نیست و شما به‌صورت اختیاری و به‌ دلخواه می‌توانید کات‌سین‌هایی در خصوص آن تماشا کنید و بخش‌هایی را هم بازی کنید.

یکی از مهم‌ترین عناصر بازی‌های Metroidvania و Roguelike، گیم‌پلی و روان‌بودن اکشن بازی است. تیم Voidmaw در این زمینه توانسته تجربه نسبتا خوبی را بسازد، اما بخش‌هایی از گیم‌پلی ممکن است اعصاب شما را به‌هم بریزد. مثلا در بازی یک نشانه موس وجود دارد که شما باید با کنترل موس به سمت چپ و راست با آن نشانه بگیرید تا بتوانید به دشمنان حمله کنید. این سیستم باعث می‌شود که رفلکس شما در بازی کمی پایین برود و این مسئله در بازی‌ای که فقط به شما دو یا سه فرصت برای ضربه‌خوردن می‌دهد مشکل‌های زیادی ایجاد می‌کند.

اما چرا باید به Katanaut شانس دوباره‌ای داد؟ چون سازندگان بازی توانسته‌اند تجربه خوبی در زمینه پیشرفت شخصیت بازی بسازند. در بازی‌های مترویدوینیا، بازیکن‌ها قرار است بارها بمیرند، و در هر run، با استفاده از امتیازها، سکه‌ها و آیتم‌های دیگر خود را قوی‌تر کنند تا بتوانند بیش‌تر به جلو بروند. بازی به چند مرحله تقسیم شده است و قابلیت تکرارپذیری بازی چیزی‌ست که آن‌را چند قدم جلوتر می‌برد.

با جلورفتن در مرحله‌های بازی، تفنگ‌ها، قابلیت‌ها و ویژگی‌های شخصیتی جدیدی به شما داده می‌شود که با جمع‌کردن سکه‌ها و سنگ‌های خاصی می‌توانید آن‌ها را بخرید و نینجا را قوی‌تر کنید. علاوه بر این، در هر مرحله شانس این وجود دارد که به شما قابلیت‌هایی داده شود که می‌توانید تا پایان هر دستِ بازی داشته باشید. قابلیت‌های بازی متنوع هستند و بالانس خوبی به بازی‌ می‌دهند. شما می‌توانید با استفاده از تفنگ و شمشیر حرکت‌های مخصوص و جذابی در بازی انجام دهید و دشمنان خود را قتل‌عام کنید.

اما دشمنان شما به این راحتی دست از سر شما برنمی‌دارند: آن‌ها هیولاهای وحشتناکی هستند که همانند زامبی کنترل خود را از دست داده‌اند و فقط به دنبال کشتار موجودات زنده هستند. تنوع موجودات و هیولاهای بازی هم بسیار خوب و قابل‌قبول است:هیولاهایی که می‌پرند، از خود دفاع می‌کنند یا می‌توانند پرواز کنند.

با جلورفتن در مرحله‌های بازی، دشمنان سخت‌تر و کُشنده‌تر می‌شوند. بعد از گذشتن از چند مرحله‌، ممکن است به یک یا دو باس‌فایت هم بربخورید. اما باید اعتراف کنیم که باس‌های بازی خیلی بالانس نیستند و مثل یک دیوار متحرک هستند که سد راه شما می‌شوند. جنگیدن با این باس‌ها لذت‌بخش و رضایت‌بخش نیست و حس خوبی به شما نمی‌دهد.

طراحی بازی Katanaut به‌خوبی انجام شده است و موسیقی بازی را کامل می‌کند: شما یک نینجا با شمشیر و تفنگ در یک سفینه فضایی در فضای بی‌انتها هستید و برای طراحی این بازی، استدیو Voidmaw با الهام از سبک Post-Punk تجربه‌ای بسیار زیبا خلق کرده است. سفینه‌های جذاب، اتاق‌های آزمایش روی موجودات، گلخانه‌ای فضایی و راهروهای ترسناک و مخوف، بخش‌هایی از بازی هستند که شما را کمی وحشت‌زده می‌کنند و به شما حس تنهابودن می‌دهند. این حس به واقعی‌بودن بازی کمک می‌کند و شما را به “فضایی” دیگر می‌برد.

همانطور که گفتیم، طراحی بازی و موسیقی هم‌دیگر را تکمیل می‌کنند: آهنگ‌ها و صداهای بازی حس خفقان و تنهابودن را به شما القا می‌کنند. اما موسیقی راک بازی شما را به وجد می‌آورد و انرژی‌ای مضاعف به بازیکن می‌دهد تا جلوتر برود. موسیقی یکنواخت و حوصله‌سربر نیست و نقش خود را در این اثر هنری به خوبی ایفا می‌کند.

در پایان باید بگوییم که بازی Katanaut یک عنوان خوب در سبک Metroidvaniaست که می‌تواند برای شما لحظات بسیار هیجان‌انگیز پر از خشم، هیجان و فریاد به‌همراه بیاورد. ما پیشنهاد می‌کنیم که آن‌را تجربه کنید.

نقد و بررسی بازی Katanaut روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

اگر از طرفداران سری بازی‌های Bendy باشید، در ابتدای این بازی انتظار خواهید داشت تا چشم بگشایید و با یک دید اول شخص به عمق ترسناک استودیو معروف بازی Joey Drew Studios بروید؛ اما خواهید دید که Bendy Lone Wolf یک بازی اکشن روگ‌لایک (Roguelike) است! البته اگر واقعا طرفدار این سری باشید، می‌دانید که بازی دیگری با نام Boris and the Dark Survival برای گوشی‌های موبایل عرضه شده بود که در واقع قرار بود آپدیتی به نام Bendy Lone Wolf داشته باشد.

بگذریم؛ بازی از آن‌جا شروع می‌شود که یکی از شخصیت‌های جذاب این سری بازی‌ها، یعنی Boris the Wolf، از خواب خود بیدار می‌شود و صدایی از اعماق استدیو از او درخواست می‌کند که “مرا نجات بده!”. شما برای رسیدن به این اعماق از یک آسانسور قدیمی استفاده می‌کنید، و بعد از گذراندن هر مرحله، به‌صورت شانسی (یا به‌دلیل اتفاقات خاصی در داستان بازی) دکمه‌های جدید آسانسور را پیدا می‌کنید تا بتوانید بیش‌تر به پایین‌ بروید.

سازندگان بازی، یعنی استدیو Joey Drew Studios، در مصاحبه‌های خود گفته‌اند که نسخه‌های اول بازی همچون Bendy and the Ink Machine را با الهام‌گرفتن از بازی Bioshock ساخته‌اند: در این عنوان‌ها، شخصیت‌های داستان بازی به یک مکان (ظاهرا واقعی) تسخیرشده یا نفرین‌شده می‌روند تا فردی را نجات بدهند یا پرده از اسرار این محل بردارند.

جالب اینجاست که در این بازی، این مکان همان استدیو سازنده بازی (با همان نام) است و شخصیت‌های داستان هم ظاهرا کاراکترهای خلق‌شده توسط سازندگان درون بازی هستند که باید دیگر شخصیت‌های نفرین‌شده و تسخیرشده را نجات بدهند. به جز این موارد، بازی داستان پیچیده‌ای ندارد و شما با گذراندن مرحله‌ها و بازکردن صندوقچه‌های مخفی (و غیرضروری) بازی می‌توانید تکه‌هایی از پازل داستان بازی را کنار هم بگذارید تا بفهمید که چگونه این استدیو به این شکل افتاده است.

اما در یک بازی روگ‌لایک، داستان، عنصر اساسی بازی نیست و مهم‌ترین مسئله برای ما چرخه و لوپ (Loop) بازی است؛ پس بهتر است کمی در مورد آن صحبت کنیم: همانطور که گفتیم شما با یک عنوان Top-Down ترسناک مواجه هستید و با سلاح کوچک خود باید به‌دنبال جمع‌کردن سر و نخ برای پایین‌تر رفتن در این استدیو عظیم باشید. یکی از بزرگترین مشکل‌های بازی، دشمن اصلی شما، The Ink Demon است که همیشه به‌دنبال شماست.

معمولا در هر مرحله بازی شش آیتم مختلف وجود دارد که باید همه آن‌را جمع کنید و با سرعت با استفاده از آسانسور یادشده به مکان امن برگردید. مشکلی که گفتیم اینجا پدیدار می‌شود که به محض اینکه شما آخرین (ششمین) آیتم را بردارید، Ink Demon همانند یک چیتر در بازی Battlefield، مکان شما را شناسایی می‌کند و به سمت شما می‌دود.

در اینجا می‌فهمید که چرا بازی Bendy: Lone Wolf طرفداران زیادی دارد: شما یک نوار استقامت یا Stamina دارید که با خوردن غذایی عجیب در قسمت‌های مختلف بازی آن‌را پُر می‌کنید. علاوه بر این، سرعت شما از دشمن اصلی کم‌تر است و برای فرارکردن از او باید بدوید، که البته این کار Stamina شما را به‌شدت کم می‌کند. این البته خبر بد بود؛ خبر خوب این است که بعد از چند مرحله اول، بازی به شما لطف می‌کند و می‌توانید تاس بیندازید تا شاید قدرت دو برابر یا Stamina دو برابر داشته باشید.

البته Ink Demon فقط در آخر مرحله به دنبال شما نیست و همیشه به دنبال شما می‌گردد. او یک زاویه دید محدود دارد اما اگر شما را ببیند، دائما به‌دنبال شما می‌دود؛ تا جاییکه شما یک سری مخفی‌‌گاه‌هایی پیدا کنید و به‌صورت موقت در آن‌ها مخفی شوید. این حرکت در هنگام بازی صحنه‌های خنده‌داری رقم می‌زند؛ چون دشمن اصلی شما ظاهرا نابیناست و نمی‌تواند شما را در فاصله یک سانتی‌متری در هنگام رفتن به مخفی‌گاه ببیند!

فرار کردن از دست این موجود کار بسیار آسانی نیست: ما در تجربه این بازی به مشکل‌هایی مثل دیوار نامرئی، انتخاب‌نشدن درست مسیر توسط شخصیت اصلی و مشکلات ریز دیگر برخوردیم که تجربه گیم‌پلی بازی را برای ما کمی سخت‌ کرد.

مرحله‌های بازی، همانند همه بازی‌های Roguelike، به‌صورت شانسی تولید می‌شوند؛ و این باعث می‌شود که گذراندن هر مرحله جذابیت خود را داشته باشد و حس تکرار به بازی ندهد. اما به‌نظر ما مرحله‌ها صد درصد شانسی نیستند و می‌توانیم یک شکل و شَمای کلی از لِوِل‌ها (بر اساس روزهای داخل بازی) ترسیم کنیم. البته این مسئله برای بازیکنانی که خیلی به این سبک علاقه ندارند، خبر خوبی‌ست!

یکی از روش‌هایی که می‌توانید بازی را برای خود آسان‌تر کنید، استفاده از چراغ‌های کوچک اضطراری هستند که به تعداد محدود در دسترس شما هستند. این چراغ‌ها در مرحله‌های انتهایی بازی نقش یک نوع ارز را دارند: شما می‌توانید یک بازی کوچک با پرداخت تعدادی از این چراغ‌ها بازی کنید تا قدرت یا سرعت دو برابر داشته باشید. اما نقطه ضعف دیگر بازی همین چراغ‌ها هستند، زیرا خیلی به‌دردبخور نیستند و بازی هم به شما به‌خوبی راه استفاده از آن‌ها را نشان نمی‌دهد.

در حال حاضر بازی هفت طبقه دارد که برای گذشتن از هر کدام (با توجه به شانس) باید سه یا چهار مرحله جلو بروید. اما به جز این هفت طبقه، بازی معماها، اسرار و آیتم‌های بسیار زیادی دارد که به تکرارپذیری بازی کمک می‌کند. البته سازندگان بازی قول داده‌اند که علاوه بر نسخه اصلی بازی، محتواهای رایگان و DLC هم برای بازی عرضه کنند.

همانطور که در تصاویر این مقاله می‌بینید، طراحی بازی کارتونی است و به شما حس نوستالژیکی می‌دهد که بازیکنان کمی مُسن‌تر را به یاد انیمیشن‌های قدیمی دهه 90 می‌اندازد. البته باید گفت که همانطور که طراحی کارتونی جذاب‌ است، در یک بازی با سبک Horror، دشمنان و هیولاهای بازی شما را به‌شدت می‌ترسانند و عنصر وحشت را به‌خوبی در بازی حس می‌کنید. بهینه‌سازی بازی خوب انجام شده است و ظاهرا این بازی روی پلتفرم‌های مختلفی قرار است عرضه شود، که نشان‌دهنده انتظار بالای سازندگان از آن را دارد.

یکی از روش‌های ترساندن بازیکنان در بازی‌های ترسناک، استفاده از افکت‌های صوتی و صداهای عجیب و غریب است، که بازی Bendy Lone Wolf این کار را به‌خوبی انجام داده است. مخصوصا با استفاده از کنترلر برای تجربه بازی‌، لرزش دسته دائما شما را می‌ترساند و به تجربه عمیق‌تر بازی کمک می‌کند. در مرحله‌های بازی چند نوار آهنگ زیبا به سبک قدیمی هم پنهان شده اند که علاوه بر موسیقی خوب و معمولی بازی، تجربه آهنگین بازی را لذت‌بخش‌تر می‌کند.

کلام آخر اینکه بازی Bendy Lone Wolf یک اثر زیبا، پر از عشق و ذوق، و جذاب است که با ساعت‌ها محتوا، طراحی ساده، نوستالژیک و کارتونی، و یک چرخه گیم‌پلی خوب می‌تواند بازیکنان جدید و قدیم را به لذت از سبک وحشت و Horror دعوت کند.

نقد و بررسی بازی Bendy Lone Wolf روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است

پاچیو، از خواب بیدار می‌شود. اولین چیزی که می‌گوید این است: باید روح واعظ بزرگ را از اعماق جهنم نجات بدهیم! پیرزن سرش را به‌‍نشانه تایید تکان می‌دهد و به درب مشکوک زیرزمین اشاره می‌کند. پاچیو، شخصیت اصلی بازی، به زور از جایش بلند می‌شود، تپانچه قدیمی و زنگ‌زده‌اش را درمی‌آورد، چند ضربه به ساعتش می‌زند و از کنار پیرزن به سمت درب زیرزمین می‌رود. پیرزن به سمت او رو برمی‌گرداند و می‌گوید: عیسی مسیح به همراهت، ساعت‌ساز! برو و شیطان را از این سرزمین بیرون کن!

اولین کات‌سین بازی Hell Clock، شاید مهم‌ترین کات‌سین بازی (حتی مهم‌تر از آخر بازی) باشد؛ چون به ما می‌گوید که داستان بازی بر اساس جنگی واقعی به‌نام “جنگ کانودوس” در منطقه باهیا کشور برزیل ساخته شده. اما این بازی یک بازی جنگی یا داستانی نیست! این یک بازی Roguelike در سبک اکشن RPG است که در آن شما در نقش پاچیو، ساعت‌ساز شهر Canudos، باید روح رهبر فرقه مذهبی خود را از جهنم نجات بدهید.

بازی به‌سرعت آغاز می‌شود: شما وارد اولین طبقه جهنم می‌شوید و با دشمنان خود روبرو می‌شوید. در ابتدای بازی فقط یک تپانچه با سرعت کم دارید، که همراه و یار شماست. به محض اینکه وارد طبقه اول می‌شوید، یک زمان‌سنج شش دقیقه‌ای به شما می‌گوید که وقت برای ماندن و بررسی اطراف ندارید. این زمان‌سنج، چیزی‌ست که Hell Clock را از بقیه بازی‌های سبگ روگ‌لایک جدا می‌کند.

سری روگ‌لایک را معمولا با بازی‌هایی چون Dead Cells، Hades و اخیرا Blue Prince می‌شناسیم. هدف شما در این بازی مشخص است: جلو رفتن تا جاییکه می‌توانید، مُردن و آپگرید کردن سلاح و قابلیت‌های خود، و جلو رفتن تا جاییکه می‌توانید. اما ساعتِ ساعت‌ساز قصه ما، محدودیت جذابی برای بازیکن ایجاد می‌کند. علاوه بر هدف‌های اشاره شده در خط قبل، شما باید هر Run یا هر “دستْ” بازی را در این زمان محدود تمام کنید.

بله، درست فکر می‌کنید: این کار غیرممکن است، چون شما محکوم به مُردن، بازگشتن به کلبه، آپگریدکردن اسلحه و قابلیت‌های خود هستید. البته خبر خوب این است که شما در نهایت بعد از چند دست بازی‌کردن می‌توانید زمان این ساعت را هم بیش‌تر کنید و حتی به دوازده دقیقه برسانید. باید اعتراف کنیم که اگر این مسئله شما را ترسانده یا اذیت می‌کند، استودیو Rogue Snail یک حالت Relaxed Mode هم به بازی اضافه کرده‌اند که در آن ساعت شما دیگر کار نمی‌کند؛ که البته ما فعال‌کردن این حالت را پیشنهاد نمی‌کنیم!

یکی از ویژگی‌های جذاب بازی برای ما، موسیقی و صدای بازی است. اولین بار که بازی را شروع می‌کنید، با موسیقی گوش‌نوازی در منو اصلی روبرو می‌شوید که شما را به حال و هوای یک شهر دورافتاده در برزیل می‌برد (که البته تم‌هایی شبیه به Red Dead Redemption و Call of Juarez هم دارد). علاوه بر قطعه‌های موسیقی جذاب بازی، صدای دشمنان، قابلیت‌های پاچیو و محیط بازی با وسواس زیاد و دقت فراوان ضبط شده‌اند. حتما به شما پیشنهاد می‌کنیم که بازی را با صدای اصلی آن که با لهجه اصیل برزیلی ساخته شده است تجربه کنید.

بعد از آپگرید‌کردن اسلحه خود، در طبقه پنجم بخش اول داستان بازی، یکی از دوستان و همراهان قدیمی خود را آزاد می‌کنید. همانند اکثر بازی‌های روگ‌لایک، او به کمک شما می‌آید و در بخشی از کابین وظیفه‌ای برعهده می‌گیرد. شخصیت‌های فرعی داستان بازی اینگونه به بازی اضافه می‌شوند. یکی از ضعف‌های بازی، به نظر ما، این است که Hell Clock شما را در هنگام دیدن این شخصیت‌ها به کابین برمی‌گرداند، و تا هنگام پایان بخش دوم بازی، حدودا ده بار دست شما را می‌گیرد و به کابین می‌برد. این باعث می‌شود که حتی اگر احساس راحتی یا آمادگی برای یک دستِ کامل دارید، متوقف شوید و مجبور شوید که به کابین برگردید.

 صحبت از بخش داستانی بازی شد، پس بهتر است که کمی در مورد داستان Hell Clock صحبت کنیم. بازی در حال حاضر سه بخش داستانی دارد. البته پایان بازی هنوز کامل نشده است و در حال ساخته‌شدن توسط تیم سازنده (البته با کمک‌ و نظرگرفتن از شما بازیکنان) است. اما بعد از حدود ده تا پانزده ساعت تجربه‌کردن این بازی، باید اعتراف کنیم که هنوز ساعت‌ها زمان باقی مانده تا تمام محتوای بازی را ببینید و تجربه کنید. مثلا یک حالت Vengeance Mode وجود دارد که دشمنان را بسیار سرسخت می‌کند.

همانطور که گفتیم شما باید روح رهبر فرقه مذهبی پاچیو که در بازی نامش Counselor است (و بر اساس شخصی واقعی طراحی شده‌است) را از اعماق جهنم نجات دهید. در این مسیر، سه بخش داستانی قرار دارد که در هر کدام دو مرحله Horde Mode و دو مرحله باس‌فایت وجود دارد. طراحی دشمنان بازی بسیار عالی انجام شده است و شما را مجبور می‌کند که نتوانید برای پشت‌سرگذاشتن آن‌ها فقط بر یک قابلیت اتکا کنید.

گیم‌پلی بازی به‌شدت سریع و خشن است: شما یا به‌راحتی دشمنان بی‌شمار خود روی صفحه را می‌کشید، یا به‌راحتی کشته خواهید شد. اولین مراحل بازی کمی کُندتر جلو می‌روند تا بتوانید به چرخه روگ‌لایک بازی عادت کنید. قابلیت‌های شما در چند دسته تیر رگباری، کنترل‌کردن دشمنان(CC) یا قابلیت‌های نزدیک شما (Vicinity) قرار دارند. با توجه به نوع دشمنان در طبقه‌های مختلف جهنم، شما یا باید دشمنان کمی که قدرت زیادی دارند را کنترل کنید یا دشمنان زیادی که قدرت کمی دارند را با اسکیل‌های نزدیک‌زَن نابود کنید.

در هر طبقه بازی، شما یک سری عبادت‌گاه می‌بینید که با تماس آن‌ها می‌توانید پول بیش‌تر ، XP بیش‌تر ، سرعت بیش‌تر و موارد دیگر را به مدت کوتاهی فعال کنید. یکی از ویژگی‌های مهم بازی، آیتم‌های Relic هستند. چیزی که قابلیت تکرارپذیری بازی را بالا می‌برد، این است که شما در پایان هر بخش بازی (و هر از گاهی در بین بخش‌های بازی) یک Relic یا یادگاری از مُردگان را فعال می‌کنید که یکی از قابلیت‌های بازی را به‌شدت بهبود می‌بخشد. به‌همین‌دلیل، شما می‌توانید Buildها یا ساخت‌های خاصی درست کنید. مثلا می‌توانید به آتش، انفجار، سَم‌زدن به دشمنان و غیره اتکا کنید و بیلد خود را اینگونه بسازید.

طراحی بصری بازی جزئیات خوب و جذابی دارد: منوهای بازی به‌راحتی قابل‌دسترس هستند و گرافیک بازی بسیار زیباست. به‌دلیل اینکه برخی مواقع تعداد دشمنان بازی بیش‌تر از صدتا می‌شود، ما در هنگام اجرای بازی به برخی مشکلات فریم‌ریت برخوردیم، اما این اتفاقات در حدی نبود که از لذت بازی بکاهد. این بازی یکی از بهترین بازی‌ها برای تجربه با دسته و کنسول‌های دستی جدید مثل Steam Deck خواهد بود. البته تجربه Hell Clock در حال حاضر روی استیم‌دک خیلی روان نیست.

کات‌سین‌های بازی روایت‌گر داستان ترسناک و تلخی هستند: نیروهای دولت مرکزی برزیل، برای سرکوب قدرت فرقه مذهبی‌ای که پاچیو عضو ارشد آن است، به روستای دورافتاده “باهیا” حمله می‌کنند و چندین هزار آدم نظامی و غیرنظامی را نابود می‌کنند. علیرغم تلخی این کات‌سین‌ها، باید بگوییم که طراحی هنری این تصاویر و فیلم‌ها بسیار جذاب و زیبا هستند.

در نهایت، باید گفت که بازی Hell Clock یکی از جذاب‌ترین بازی‌های روگ‌لایک حال حاضر است که به‌راحتی می‌تواند شما را ده‌ها ساعت میخ‌کوب خود کند. این اتفاق به واسطه گیم‌پلی سریع، جذاب و تکرارپذیر بازی و همچنین به دلیل ویژگی Buildهای خاص Hell Clock استاما یک سری مشکل‌ها مثل پرفُرمنس بازی و کامل‌نبودن بخش داستانی باعث می‌شود از کیفیت نهایی بازی کاسته شود. شاید چیزی بین عالی و خوب.

نقد و بررسی بازی Hell Clock روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است

بازی از جایی شروع می شود که تقریبا تمامی بازیها شروع می‌شوند. داستان اهریمن و بدی که قرار است تمامی خوبی‌ها و زیبایی‌ها را نابود کند. ولی داستان در اینجا کمی متفاوت است. پیرزنی از خواب بیدار می‌شود و متوجه می‌شود اتفاقی در حال وقوع است. و این اتفاق آنقدر بزرگ هست که حال و آینده خانواده را به خطر می‌اندازد. خانواده ای که محور اصلی این بازی‌ست و داستان بازی حول این محور می‌گردد. از نظر نگارنده این نقد شاید بزرگترین نقطه عطف این بازی نگاه آن به خانواده و قدرت آن است. شاید داستان بازی ساده و تکراری به نظر برسد که قطعا این طور است ولی پردازش آن با توجه به داستانهای جانبی، بسیار جذاب از کار درآمده و دنبال کردن داستان بازی تا انتها یکی از قلابهای “فرزندان مورتا” برای شکار گیمرهاست. بخشهایی که بعد از اتمام بازی نیز هنوز تکمیل نشده‌اند و ادامه دارند و داستانهایی که بعضا بعد از 5 مرتبه گذر از یک مرحله نمایش داده می‌شوند.

البته نباید از اشتباه سازندگان در نگارش داستان غافل شویم. جایی که داستان اساطیری را با یک شروع و پیش زمینه قوی و بعد از بازی کردن تقریبا دو سوم بازی به ناگه به دوران مدرن و رباتیک در دل سیاهی می‌برند که تمام تفکرات گیمر را نسبت به دانسته ها و یافته‌هایش در بازی به هم می‌ریزند. گیمری که تا اینجای بازی با دشمنان اساطیری و عجیب و غریب و سرزمینهای جالبی مثل “برهوت” آشنا شده و گیمری که به دنبال کشف یک معمای اساطیریست به ناگه در سرزمینی تاریک و البته رباتیک خود را می‌بیند و راوی بازی که کلمات بسیار سنگین و ثغیل‌الفهم را تا اینجای بازی به شما تحویل داده، اکنون نیز بسیار دست و پا شکسته شما را به ادامه بازی وصل می‌کند. طوری که بازهم دلیل حضور عصر رباتیک در بازی را متوجه نخواهید شد.

سازندگان با قرار دادن یک راوی بسیار خوب در بازی و استفاده از متون کلاسیک و کلام سنگین و نوع نگارش خاص، قصد در هرچه بیشتر اساطیری کردن بازی داشته اند که موفق نیز بوده‌اند. ضعف بخش داستانی در گیم پلی بازی نیز تاثیر خودش را گذاشته و مراحل پایانی ضعف گیم پلی نمایان می‌شود. مراحل اولیه بسیار جذاب و سرگرم کننده با چینشی فکر شده و بالانس مناسب، باعث شده که هر لحظه برای انجام این بازی لحظه شماری کنید. مراحل جانبی متنوع که با داستان بازی هماهنگ شده‌اند و پازلهای جذابی که در طول بازی به آنها بر می‌خورید با وجود تعدد کم، یکنواختی بازی را تعدیل می‌کنند. ولی چینش شلوغ بازی به واسطه حضور در عصر مدرن همراه با بسط عجیب داستانی حس و حال خوب گیمر را تقلیل می‌دهد. هرچه محیطهای بسیار جالب و دیدنی با اسامی بعضا آشنا و اساطیری توجه گیمر را به انجام هرچه بیشتر بازی ترغیب کرده در قسمتهای انتهایی هیچ جذابیت چشمگیری وجود ندارد. شاید کشش بی حد و حصر نگارنده نقد برای انجام بازی در دو سوم بازی چیز عجیبی نباشد ولی افت روند گیم پلی بازی در بخش های انتهایی اصلا موردی معمولی نیست. 

بازی در بخش های پایانی به حدی کصالت آور می شود که فقط برای اتمام بازی ادامه پیدا می‌کند. ذهنیت گیمر به هم می‌ریزد و نگاه آن به ناگاه عوض می‌شود. دشمنان به چهره ای در آمده‌اند که در بازی و داستان نمی‌گنجند و گیمر انتظار آن را نداشته است. هرچه موسیقی و صداگذاری تلاش کرده که این حس بوجود نیاید، موفق نبوده‌اند و متاسفانه این اتفاق افتاده و حس گیمر از بازی دور می‌شود. موسیقی بسیار جذاب و صداگذاری بسیار خوب بازی که از ابتدا همراه گیمر بوده در مراحل پایانی نیز حضور دارند ولی باز هم نتوانسته‌اند حس اولیه بازی را حفظ کنند. با این حال موسیقی آنقدر دلنواز و گوش نواز هست که نباید از آن غافل شد. هماهنگی بسیار با بازی و صداگذاری های شنیدنی و درخور نیز یکی از نقاط قوت فرزندان مورتاست و به یقین یکی از جذابتهای اصلی بازیست. هارمونی بسیار مناسب موسیقی و گیم پلی در جای‌جای بازی دیده می‌شود و نمایش چشم و گوش نواز و هماهنگ موسیقی و گرافیک لذت بخش است.

چیزی که باید باز هم به آن اشاره کنیم این است که نه تنها موسیقی بلکه گرافیک نیز در مراحل پایانی دچار افت می‌شود. البته که نوع نگاه هنری تیم سازنده و طراحی کاراکترها و دشمنان در سطح بالایی قرار دارد و شاید کمتر بازی پیکسل آرتی را بتوانیم مشاهده کنیم که این حجم و سطح از ظرافت را پیاده‌سازی کند. دشمنان متفاوت، محیطهای گوناگون ، افکتهای بسیار دیدنی و پیاده سازی بسیار فنی و روان، و جزئیات گرافیکی دیدنی و البته جذابیتهای بصری کات سینها، به نحو احسنت پیاده سازی شده‌اند.

یکی دیگر از نقاط عطف و قدرت این بازی و به اصطلاح یکی دیگر از قلابهای گیرانداز گیمرها نیز همین گرافیک پیکسل آرت و جذاب بازیست و نوع پیاده سازی آن. طراحی های خاص و منحصر به فردی که در بازی و در جای درست دیده می‌شوند و ریزه کاریهایی در کاراکترهای پیکسلی مثل دیوهای بزرگ است و یا حتی نحوه باز شدن برخی از درها نکات قبل توجهی هستند. حتی محیط و زمینِ حرکت کاراکترها با توجه به داینامیک بودن در برخی از بخشها بسیار جالب توجه هستند. ولی باز هم بازی در بخش گرافیکی و در بخشهایی در انتهای بازی، دچار افت شده و برخی از طراحی ها ظاهرا به ناگه و خارج از برنامه به بازی اضافه شده‌اند که در حد و اندازه شاکله اصلی گرافیکی اصلا قرار ندارند. البته که قوام و انسجام کلی جذابیتهای بصری بازی، این ضعف را تا حدی پوشش می‌دهد. این طراحی گرافیکی در بخش خانه و به اصلاح Safe House گیمر، که در آنجا بسیاری از اتفاقات می افتد و داستان بازی دنبال می‌شود، تا حد بسیاری خودش را نشان می‌دهد و توانایی سازنده را به رخ می‌کشد.

خانه جای امن گیمر است. جایی که در آنجا داستان بازی دنبال می شود و راوی، نقش زبان هر کاراکتر را دارد. خانه جایی‌ست که گیمر در آنجا رشد می‌کند. خود را پیدا می‌کند و خود را پیشرفت می‌دهد و آماده نبرد می‌شود. به مرور گیمر با قسمتهای مختلفی که می‌تواند خودش و ابزارش و کل خانواده را رشد دهد آشنا می‌شود. این رشد را با بازی و عبور از مراحل و با کسب سکه می‌تواند انجام داد و باید آن را هم در راستای رشد خانواده و ارتقای کلی استفاده کند. 

شاید بگویید که پس رشد شخصی و ارتقای شخصی هر گیمر چه می‌شود؟ این مهم نیز در بازی وجود دارد و با کسب المانهایی، می‌توان خود کاراکتر را شخصا ارتقا داد. با وجود 6 کاراکتر برای بازی و سیستم ارتقای مختص به هر کاراکتر، دست گیمر در انتخاب نوع بازی باز است. ولی این دست باز بودن آنچنان جذاب نیست و برخی کاراکترها، بعد از یکبار بازی کردن با آنها، شاید هیچ جذابیتی برای استفاده مجدد نداشته باشند. خصوصا اینکه بازی با انتخاب برخی کاراکترها بسیار سخت‌تر و کندتر پیش می‌رود. به طور مثال با استفاده از کاراکتر لیندا یک مرحله را که با جان یا حتی لوسی شاید در 20 دقیقه طی کنید، در حدود 30 الی 40 دقیقه طی خواهید کرد. البته اگر بارها و بارها نمیرید. ممکن است سازندگان، نیت استفاده استراتژیک از هر کاراکتر را داشته‌اند ولی روند کلی بازی در این حالت دچار دگرگونی شده است و به تجربه گیمر لطمه می‌زند.

به طور قطع پیاده‌سازی کاراکترهای مختلف در بازی و هماهنگی آن با بازی و داستان بازی زمان زیادی را از تیم سازنده گرفته و تلاش زیادی را طلبیده. سیستم و کارکرد هر کاراکتر و نحوه حمله هر کاراکتر و روان بودن کارکرد، نکته‌ای نیست که دیده نشود و حتی با وجود عدم مقبولیت برخی از کاراکترها باز هم نباید از بالانس اصولی هر کاراکتر به صورت کلی صحبت نکرد و آن را نادیده گرفت. کاراکترهایی که به مرور و با طی شدن داستان شخصیت خودشان را پیدا می‌کنند و گیمر نیز به راحتی با آنها ارتباط برقرار می‌کند. کاراکترهایی که هر کدام شخصیت و قدرتهای ویژه‌ای دارند و هرکدام از پاور آپهای شخصیِ خاصی نیز برخوردارند.

پاورآپها و نحوه ارتقای هر کاراکتر در تعدیل بازی بسیار تاثیرگذار است و استفاده از قدرتهایی که در بازی پیدا می‌کنید به شدت در روند بازی تاثیر دارد. تا جایی که شاید با انتخاب یک پاور آپ اشتباه در باس فایتهای بازی به راحتی شکست بخورید. باس فایتهایی که به شدت سخت و اعصاب خرد کن هستند و برای رد شدن از آنها به بارها باختن و ارتقا کلی خانواده و شخصی کاراکتر نیاز دارید. البته به نظر می رسد در مراحل انتهایی بازی، به دلیل کمبود زمان برای تیم سازنده و با توجه به تغییرات UI بازی نسبت به نمایشی که در PAX داشتند، تیم به بالانس بازی در این قسمتها کمتر توجه کرده است و برای آن کمتر وقت گذاشته. و این هم ناگفته نماند که احتمالا سختی بازی برای دوستداران سبک Roguelike جذاب باشد که نباید آن را در نظر نگرفت.

روند بازی در Children of Morta به گونه ایست که انجام آن به شدت اعتیاد آور است. خصوصا اگر از طرفداران این سبک از بازیها باشید. سیستم RPG بازی و روند تقریبا Roguelike گونه بازی به نحوی طراحی شده که گیمر برای درک آن چندان مشکلی ندارد و با صرف زمان کمی در بازی به راحتی با بازی ارتباط برقرار می‌کند و جذب آن می‌شود. شاید تغییراتی که در نسخه نهایی نسبت به نسخه قبلی انجام گرفته در این راستا بوده. بازی برای درک و جذب کردن، وقتی از گیمر نمی‌گیرد و در یک چشم برهم زدن گیمر خود را درگیر و غرق در بازی و جریانات می‌بیند. فرزندان مورتا همانند تمامی بازیها، ضیافتی متشکل از صدا، موسیقی، گرافیک، گیم پلی و داستان است که با چاشنی جذابیت همراه شده و با تمامی کمی‌ها و کاستی‌ها بسیار ارزشمند و لازم به نجربه است. ضیافتی در خور ستایش که بی شک ارزش بازی کردن دارد.

نکته پایانی

بسیاری از کارگردانان تازه وارد دنیای سینما بر این باور غلط هستند که می‌توانند از بهترینهای دنیای سینما پیشی بگیرند. به این صورت که با بستن کادرهای عجیب و نورپردازیهای غریب و استفاده از نابازیگران و کارهای مثلا بدیع، اثری خلق کنند که آنها را در زمره بهترین ها قرار دهد و به مرور و با تکرار این کار پا جای پا بزرگان بگذارند. این ابتدای توهم است و انتهای خود بودن. شاید اگر بیشتر دقت می‌کردند متوجه این مطلب می‌شدند که شاید نتوان “جان فورد” شد ولی می‌توان سرجیو لئونه بود و با الهام از بزرگان سبکی را جا انداخت که هم منتقدین و هم تماشاگران از آن لذت ببرند. این چرخه و این تفکر چیزی بود که به استودیوی فن افزار یا DEAD Mage سازنده بازی Children of Morta کمک کرد تا نه تنها سعی در جان فورد بودن نداشته باشند بلکه به بهترین نحو اثر خودشان را همانند سرجیو لئونه ارائه کنند. اثری که به جرات سرحد بازی سازی ایران را ارتقا داد. اثری که با افتخار ایرانیست.

نقد و بررسی بازی روی نسخه PC فروشگاه Steam صورت گرفته است

احتمالا سبک بازی Roguelike به گوش شما خورده است. سبک بازی ای که با شنیدن آن یاد سختی بازی می افتید. حالا همین سبک را در یک بازی با دوربین ایزومتریک Top-Down مخلوط کنید. نتیجه بازی Below خواهد بود. یک بازی اکشن ادونچر روگ لایک با دوربینی از بالا به پایین. در این ویدئو نیم ساعت از شروع بازی Below را برای شما آماده کرده ایم و آن را به نمایش گذاشته ایم. همراه وی جی مگ باشید با Below Gameplay.

بازی Below توسط Capybara Games ساخته شده است که احتمالا این گروه بازی سازی را با نامهای Superbrothers: Sword & Sworcery EP و Super Time Force به یاد دارید. دوبازی که روی سیتمهای موبایل بسیار موفق عمل کرده اند. اینبار Capybara Games در تجربه ای جدید یک بازی برای Microsoft تولید کرده و روی PC و XBOX One قابل بازیست. البته هنوز مشخص نیست که Below برای کنسولهای دیگر منتشر می شود یا خیر.

بازی Below اولین بار در سال 2013 و طی نمایشگاه E3 2013 معرفی شد ولی به دلایلی تا سال 2016 از آن خبری نبود تا اینکه در سال 2016 تایید شد که بازی در حال ساخت است و دو هفته پیش بود که بازی رسما منتشر شد. در این بازی شما نقش کاراکتری را بر عهده دارید که در جزیره ای گیر افتاده و برای بقا باید بجنگد تا از گرسنگی و تشنگی نمیرد و در این راه باید کل جزیره و بالا پایین آن را بگردد.

تیم وی جی مگ نیم ساعت از گیم پلی این بازی را برای شما آماده کرده است تا با محیط این بازی بیشتر آشنا شوید و اگر مایل به تهیه این بازی بودید راحت تر تصمیم گیری کنید. این شما و این نیم ساعت از گیم پیلی بازی Below.

دانلود

در یوتیوب تماشا کنید

ایده اصلی تقابل بین گیمر‌ها هسته اصلی Crawl را تشکیل می‌دهد. مبارزه با همبازی‌ها در ضمن اینکه می‌دانید به‌زودی نوبت خودتان است که در وسط حمله قرار بگیرید بسیار جذاب و مفرح است. ممکن است در ابتدا فکر کنید که می‌توان با حمله نکردن به گیمر اصلی به او برای پیشرفت کمک کرد، ولی زمان زیادی نمی‌گذرد که همه برای تصاحب نقش او شروع به همکاری می‌کنند. درگیری میان گیمر‌ها و این مسئله که به‌محض تبدیل‌شدن به شخصیت مقابل باید بر ضد کسانی که لحظه پیش همکار شما بودند و یا بالعکس احساسی به‌دست می‌دهد که دربازی‌های دیگر همتایی ندارد. در این میان، با توجه به این‌که هر اتفاقی بیفتد در پایان Unlock ها و موجودات جدید برای همه در دسترس خواهند بود سبب می‌شود که گیمران نقش روح احساس شکست نکنند. بازی پیشرفت مرحله‌ای ندارد و در هر شروع از اول آغاز می‌شود، ولی امکانات، غول پایانی، جادوها، اسلحه‌ها و نحوه قرارگیری قسمت‌های مختلف هر طبقه تا حدی تصادفی خواهند بود. همین باز کردن و دیدن انواع و اقسام دشمنان و امکانات مختلف در بازی یکی از دلایل خوب برای چند بار به‌پایان رساندن آن است. دیدن ترکیب‌های مختلف موجودات نیز با توجه به داشتن دو انتخاب در هر مرحله از ارتقا نیز از جذابیت‌های بازی در بلندمدت است. برای مثال  دیدن اینکه یک مار کوچک می‌تواند در مرحله پایانی از ارتقای خود به چه تبدیل شود سبب می‌شود که بارها و بارها به سمت بازی برگردید. درحرکتی بسیار خوب، در صورت کم داشتن همبازی و یا حتی نداشتن فردی دیگر، می‌توانید برای بقیه هوش مصنوعی فعال کنید و درجه سختی آن را با توجه به نیاز تنظیم کنید. هوش مصنوعی موجود در بازی باوجوداینکه نمی‌تواند جای گیمران واقعی را بگیرد ولی به حد کافی خوب طراحی‌شده است.

بزرگ‌ترین نکته منفی بازی شاید تکراری بود مراحل آن است. ازنظر بصری و ظاهری قسمت‌های مختلف هر طبقه یکسانند و فقط از لحاظ اندازه و شکل هندسی فرق دارند و  پس از مدتی تکراری می‌شوند. این مسئله به محتوای خود بازی هم قابل امتداد است، به‌خصوص تعداد غول‌ها که محدود به سه نوع می‌شود. نکته دیگر که باز هم به گرافیک ارتباط دارد، شلوغی بیش‌ازحد در حین برخی درگیری‌هاست به‌نحوی‌که شخصیت شما در بین افکت‌ها و شخصیت‌های دیگر گم می‌شود. نداشتن حالت آنلاین هم خود برای کسانی که دسترسی به افراد کافی برای بازی ندارند خود می‌تواند از جذابیت بازی کم کند چون بازی کردن باهوش مصنوعی قسمت مهمی از لذت Crawl را تا حدی کاهش می‌دهد. نکته‌ای که باید به آن شاره کرد، گرافیک پیکسلی بازی است که ازنظر روانی انیمیشن‌ها جزو بهترین‌ها در سبک خود است. حرکات شخصیت بسیار نرم طراحی‌شده‌اند و در کنار کنترل روان احساس بسیار خوبی به گیمر می‌دهند.  موجودات عجیب غریب و حرکات آنها هم با وجود پیکسل کم استفاده ‌شده در حد عالی کارشده است. غول‌های مختلف نیز کاملاً متفاوت هستند و هرکدام استراتژی مخصوص خود را می‌طلبند. جالب اینجاست که یکی از این غول‌ها از Gabe رییس استیم الهام گرفته‌شده است! در مقابل موسیقی استفاده ‌شده است که نکته خاصی نداشته و در برخی موارد حتی آزارنده هم می‌شود.

سازندگان Crawl توانسته‌اند که ایده Couch Co-op را دستخوش تغییر کنند و اثری متفاوت و جذاب ارائه دهند. ایده اینکه دشمنان در حقیقت همان گیمران اطراف شما هستند لحظات شاد و جذابی را در بازی به وجود می‌آورد. باوجود تکراری شدن محیط بازی و دشمنان، همان تقابل بین همبازی‌ها ارزش Crawl را بالا می‌برد. البته مسئله خود در هنگام استفاده کردن از هوش مصنوعی به‌جای گیمر واقعی مشکل‌ساز می‌شود که خود نبود قسمت آنلاین در بازی را گوشزد می‌کند. از گرافیک پیکسلی بازی نیز نمی‌توان گذشت که از کیفیت بالایی برخوردار است. به جرات می‌توان گفت که Crawl یکی از بهترین انتخاب‌های شما برای بازی محلی با دوستانتان است و حتی تک‌نفره هم امتحان آن کاملاً ارزش دارد.

[mks_button size=”small” title=”Crawl به صورت رسمی توسط سازنده برای نقد در اختیار VGMAG قرار گرفت.” style=”squared” url=”” target=”_blank” bg_color=”#dd3333″ txt_color=”#FFFFFF” icon_type=”fa” nofollow=”1″] ]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%85%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d8%b2%d9%87-%d8%a8%d8%a7-%d8%af%d9%88%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d8%b3%db%8c%d8%a7%d9%87%e2%80%8c%da%86%d8%a7%d9%84%d9%87-%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8/feed/ 0