Rouge-like – VGMAG

نقد و بررسی بازی Dead Cells

آیت سلطانی — Sat, 01 Sep 2018 10:36:41 +0000

در میان بازی‌های مستقل دو خصلت بسیار پرطرفدار هستند:گرافیک پیکسل آرتی و حالت Rouge-like. نحوه اجرای خصلت دوم بسیار حساس است و در صورت اجرای غیر صحیح، بیشتر به‌عنوان راهی ساده برای طولانی‌تر کردن مصنوعی بازی تبدیل می‌شود تا مکانیکی که بازی را بهبود ببخشد. این مسئله در مورد Dead Cells تا حدی صادق است. بازی خوبی که با اجرای سؤال‌برانگیز مکانیک Rouge-like تا حدی ضربه خورده است اما در کل تجربه‌ای ناب از Hack and Slash و Metroidvania است. همراه وی جی مگ باشید با بررسی بازی Dead Cells (Dead Cells Review).

در Dead Cells شما در نقش توده‌ای عجیب بازی می‌کنید که با خزیدن در جنازه بدون سری کنترل آن را بر عهده می‌گیرد (و از این حیث Earth Worm Jim را به یاد می‌آورد). داستان چندانی در Dead Cells وجود ندارد به‌جز تعدادی دیالوگ کوتاه و در کمال تعجب، با چاشنی طنز! مرکز توجه فقط و فقط گیم‌پلی و مبارزات در اکثر موارد از نزدیک است. اولین نکته سرعت بالا و روان بودن مبارزات است. همه‌چیز، از انیمیشن‌ها گرفته تا نحوه کنترل شخصیت اصلی بسیار خوب و مناسب کارشده‌اند. باوجود سریع بودن درگیری‌ها، تقریباً تمام دشمن‌ها قبل از حمله به‌گونه‌ای تصمیم خود را به شما نشان داده و با اندکی دقت در حرکاتشان می‌توانید خود را برای عکس‌العمل آماده کنید. دشمنان به‌اندازه کافی با یکدیگر تفاوت دارند و همین موضوع سیستم مبارزات را تازه نگه می‌دارد.

Dead Cells Review

شاید مهم‌تر از سیستم مبارزه، انواع و اقسام سلاح‌ها و علاوه بر آن، امکانات جانبی در دسترس هستند. علاوه بر سلاح‌های اصلی که حرکات، سرعت و قدرت‌های مختلفی دارند (مانند bleed و غیره)، تعداد بسیار زیادی کمان، نارنجک، شلاق و تله در بازی وجود دارد. توضیح در مورد تمامی آن‌ها از حوصله متن خارج است اما می‌توان گفت که قدرت‌ها و تأثیرات مختلف آن‌ها بر مبارزات بسیار عظیم است. گیر انداختن دشمن سخت در تله، انداختن بمب آتشی و سپس تکه‌تکه کردن آنها در کسری از ثانیه از لحظات اوج بازی است. یکی از لذات بازی ترکیب مختلف این امکانات برای غلبه بر دشمنان سخت‌تر مراحل بالاتر است. در هر مرحله امکان خرید و پیدا کردن تجهیزات بهتر و متفاوت‌تر وجود دارد و این خود استراتژی بازی کردن را متفاوت‌تر می‌کند.

البته در این میان شاید ترکیب برخی تجهیزات کار را به‌جایی می‌رساند که با توجه به زمان کم شارژ آن‌ها، به استراتژی انداختن تله‌ها و تجهیزاتی که خودبه‌خود به دشمنان آسیب می‌رسانید بسنده کنید و خود را از میدان جنگ دور کنید. این در مراحل بالاتر به انتخابی کم ریسک تبدیل می‌شود و البته به نظر می‌رسد سازنده‌ها به این امر واقف بودند. برخی از دشمنان می‌توانند با تغییر مکان خود را به شما برسانند و تله‌ها در صورت نزدیک بودن شخصیت اصلی کار می‌کنند. باز در این میان ریسک درگیری با برخی دشمنان و یا جمعی از آن‌ها بسیار بالاست و دوری از میدان جنگ بهترین راه برای پیروزی خواهد بود. یکی از دلایل این مسئله شلوغی بیش‌ازحد میدان مبارزه با انواع و اقسام افکت‌ها و قطرات خون و تکه‌های دشمنان است که به همه جهات پرتاب می‌شوند و نمی‌توان به‌خوبی عکس‌العمل مناسب در مقابل دشمنان را بکار گرفت.

Dead Cells Review

حالت Rouge-like هنگامی به میان می‌آید که پس از کشته شدن، بازی از اول آغاز می‌شود. با هر بار مرگ سلول‌های که منبع خرید انواع و اقسام ارتقا‌ها است را از دست می‌دهید و باید از اول کار را آغاز کنید. البته سلاح‌هایی که آزاد کرده‌اید به لیست اضافه می‌شوند و امکان خرید و پیدا کردن تصادفی آن‌ها در طول مراحل وجود خواهد داشت. در کنار آن در بین هر مرحله باید تمام سلول‌های جمع شده را خرج کنید و یکی از mutator ها را انتخاب کنید که شامل افزایش نوار سلامتی و برای مثال قدرت بیشتر سلاح‌های خاص می‌شوند. علاوه بر این، ترتیب مراحل نیز تغییر خواهند کرد و ممکن است هر بار در ادامه از مرحله دیگری سر دربیاورید. این حداکثر تغییر Rouge-like است که معمولاً شامل تغییر خود شکل مراحل است ولی در کل چیزی که بیشتر به چشم می‌آید تغییر ترتیب مراحل است.

ازنظر ظاهری Dead Cells حداقل در قسمت شخصیت‌ها و انیمیشن آن‌ها در اوج قرار دارد. در برخی موارد مدل شخصیت‌ها آن‌چنان زیباست که به نظر می‌آید در اصل مدل سه‌بعدی بوده که با تکنیک خاصی به حالت پیکسل آرت تبدیل‌شده است. افکت‌های انفجار، جادوها و خون همگی جالب هستند و البته مشکل شلوغ کردن صحنه ذکرشده را نیز در میان‌دارند. مراحل ولی چندان دارای جزییات نیستند و اکثراً حالت سیاه‌چاله با رنگ‌بندی مختلف هستند. صداگذاری و موسیقی بازی نیز در حد قابل‌قبول است. صدای موجودات و جانوران عجیب غریب متفاوت از یکدیگر هستند و حتی در موقع آماده شدن برای حمله می‌توان از صدای دشمن به این مسئله پی برد. آهنگ‌های بکار برده نیز در کل خوب هستند و چندان تکراری نمی‌شوند.

Dead Cells Review

بازی Dead Cells به‌خودی‌خود اثر بدی نیست اما لذت از تجربه آن کاملاً به مخاطب برمی‌گردد. تکرار دوباره از اول پس از مقدار زیادی پیشرفت ممکن است برای بسیاری چندان خوش‌آیند نباشد. طراحی بازی به‌صورت خطی به همراه ذخیره پیشرفت در بین مراحل می‌توانست بازی را برای کسانی مانند نگارنده مناسب‌تر کند. از طرفی هستند افرادی که با آغوش باز از این به‌قول‌معروف Grind استقبال می‌کنند و از پیشرفت اندک‌اندک و آزاد کردن امکانات بیشتر و قوی‌تر لذت می‌برند. سیستم مبارزه عالی و انواع و اقسام تجهیزات با کاربرد خاص شاید دلیل کافی برای تکرار دوباره و دوباره Dead Cells باشد، و شاید هم این تکرار شمارا خسته کند. قبل از تجربه این بازی کاملاً به این مسئله واقف باشید و در صورت کنار آمدن با آن، تجربه‌ای خوب در انتظار شما خواهد بود. در کل این بازی شاید سخت‌ترین اثر برای دادن امتیاز باشد که بتواند حق مطلب را ادا کند!

PC Review

Dead Cells به صورت رسمی توسط سازنده برای نقد در اختیار VGMAG قرار گرفت.

English Section

Indie games love two things: pixel art and rouge-like elements. At times rouge-like elements can act as an extension of the gameplay, but other times it feels like a crutch to extend the gameplay time. In case of Dead Cells, the latter feels true than the former.

In Dead Cells a blob crawls into a body with no head, and tries to fight its way out of the prison it is stuck in. There is not much story in the game, apart from surprisingly funny dialogues here and there. What is there is a fast paced and fluid fighting system, with emphasis on utilizing many different gadgets. There are main weapons such as swords, dual daggers and there are many forms of traps, auto-firing turrets, elemental whips and…Enemy design is distinct, with telegraphed moves and attacks. The auto-firing equipment are maybe a bit too strong, and the devs seem to know that. They don`t work if you stray too far from them, and many enemies actually can teleport to your location.

The Rouge-like comes into play with random generated levels (although each iteration blends), and even the sequence of levels will change upon each restart. Yes, each time you die you need to start the whole thing from scratch. Any new equipment is added to the pool, letting you to buy or find them throughout the next run. You also lose any cell (the game`s currency for upgrades) you gathered as well. However, you do have to spend it all between each level so you cannot hoard cells even if you wanted to.

The amount of enjoyment you get from Dead Cells is fully on yourself. If you don`t like excessive grind and numerous restarts, this games is not for you. But, if you don`t mind the grind and even enjoy it, getting more powerful at each try and getting more and more upgrades to help you in your journey, Dead Cells will be the perfect experience for your taste.

نقد و بررسی بازی Streets of Red – Devil’s Dare Deluxe

آیت سلطانی — Sun, 01 Jul 2018 15:00:50 +0000

اگر در دهه نود گیمر شده باشید، با شنیدن نام Streets of Red به‌سرعت سری معروف و محبوب Streets of Rage را به یاد خواهید آورد. شباهت میان این دو عنوان تنها در اسم نیست و در گیم‌پلی نیز Streets of Red ادای دینی به سبک Brawl کلاسیک به همراه چاشنی مکانیک و گیم‌پلی جدید به‌خصوص تا حدی Rouge-like است و تعداد زیادی ارجاع به انواع و اقسام بازی‌های مختلف. با نقد و بررسی بازی Streets of Red – Devil’s Dare Deluxe همراه وی جی مگ باشید

در Streets of Red داستانی وجود ندارد. در همان ابتدا میان‌پرده‌ای کوتاه هجوم زامبی‌ها به شهر محل وقوع بازی را نشان می‌دهد و به‌سرعت بازی با انتخاب از میان 6 شخصیت(4 تا از ابتدا و دو تا که قابلیت باز شدن را دارند) آغاز می‌شود. اگر فکر می‌کردید بازی Streets of Rage گیم‌پلی ساده‌ای دارد، Streets of Red نشان می‌دهد که حتی می‌توان ساده‌تر نیز عمل کرد! به‌جز حرکت سه ضرب ساده، دو فن دیگر با گرفتن جهت چپ و راست و یا بالا نیز به حالت Finisher وجود دارند. البته می‌توان با ترکیب این حرکات و دویدن چند فن دیگر نیز اجرا کرد ولی در کل سیستم مبارزه در بازی بسیار ساده است.

Streets of Red – Devil’s Dare Deluxe

این سادگی البته چندان اثر منفی در روال گیم‌پلی ندارد. ریزه‌کاری‌هایی مانند وابستگی حرکات به Stamina، قابلیت ظاهر کردن پرکننده نوار سلامتی در صورت کشتن همزمان چند دشمن به حد کافی به مبارزات تنوع می‌بخشد. همچنین اضافه شدن تدریجی دشمنان مختلف که تکنیک‌های خاص مبارزاتی نیاز دارند روی جلوگیری از یکنواختی گیم‌پلی اثر به‌سزایی دارد. بازی از چند مرحله مختلف تشکیل‌شده است که در پایان آن همان‌طور که انتظار می‌رود مبارزه با باس در انتظار مخاطب است. این باس‌ها کاملاً با یکدیگر متفاوت هستند و مبارزه با هرکدام حس و حال متفاوتی دارد.

نبود خط داستانی خاصی باعث شده Streets of Red روی ارجاعات مختلف به بازی‌های معروف و انواع و اقسام مسیرهای جانبی و مخفی تکیه می‌کند. حضور شخصیت راهنما مانند Fairy بازی‌های زلدا و شباهت یکی از شخصیت‌های اصلی به Shovel Knight و Ghosts and Goblins از نمونه این ارجاعات هستند. این‌گونه نکات بسیار مهم هستند زیرا بازی در بهترین حالت کمتر از 2 ساعت به طول خواهد انجامید. البته اتمام آن در دفعه اول شاید چندان ممکن نباشد زیرا بازی از سیستم قدیمی Continueاستفاده می‌کند، ولی در انتخابی جالب قابلیت خرید Continue در صورت مرگ را به شما می‌دهد. پس بنابراین همیشه باید انتخاب کنید بین خرید امکانات جدید در پایان مراحل و یا تضمین داشتن Continue در اثر مردن!

Streets of Red – Devil’s Dare Deluxe26

همین تصمیم درباره چگونگی خرج پول به دست آمده در طول مراحل است که قابلیت تکرار به این بازی می‌بخشد. به‌خصوص اینکه بازی دارای حداقل دو پایان مختلف است که برای یکی باید مقدار زیادی پول پس‌انداز داشته باشید. البته این مسئله تا حدی دسترسی به پایان دیگر را خشک و مصنوعی می‌کند ولی باز دلیلی برای تلاش و بهتر بازی کردن در دفعه‌های بعدی است. به‌طور کل تلاش برای باز کردن باقی شخصیت‌ها و پیدا کردن تمام راه‌های مخفی و پایان‌های احتمالی، حالتی Rouge-like به بازی می‌بخشد.

گرافیک Streets of Red بسیار دل‌نشین و زیبا در حالت پیکسلی است. طراحی شخصیت‌ها همگی حالت کارتونی دارند که در عین خشن بودن جلوه‌ای شاد به بازی می‌بخشند که البته رنگ‌بندی مرده و استفاده بیش‌ازحد از رنگ‌های قهوه‌ای مانند تا حدی در ذوق زننده است. صداگذاری و موسیقی بازی هم مناسب و قابل‌قبول است. نکته جالب دیالوگ‌های مختلف شخصیت‌های اصلی است که در حین مبارزه با زبان آورده می‌شوند و از اسپیکرهای دسته PS4 به گوش می‌رسند. البته در بلند شنیدن چندین‌باره این دیالوگ‌ها تا حدی خسته می‌شود ولی باز وجود آن‌ها خالی از لطف نیست.

Streets of Red ادای دینی به سبک‌های Brawler و Beat`em Up دهه 90 و دوران آرکید است. لحظه‌به‌لحظه بازی بزرگان این سبک‌ها را به یاد می‌آورد و به طرز غریبی در عین سادگی جذاب و سرگرم‌کننده است. زمان بازی تا حدی کوتاه است که البته با اضافه کردن راه‌های مخفی و پایان‌های مختلف به همراه نبود قابلیت استفاده از فایل ذخیره پس از شکست بالاتر می‌رود. قابلیت بازی با چهار همراه به‌صورت آفلاین نیز بیشتر و بیشتر به ماندگاری بازی کمک می‌کند و ارزش تکرار آن را بالا می‌برد.

PS4 Review

Streets of Red: Devil’s Dare Deluxe به صورت رسمی توسط سازنده برای نقد در اختیار VGMAG قرار گرفت.

English Section

Streets of Red has more in common with the classic Brawler, Streets of Rage. It takes the basic gameplay flow from this classic title and mixes in quite a few references and some light Rouge-like elements to provide a pure fun experience. The gameplay is simple enough, comprising a three hit combo and two finisher like moves that can be mixed and matched to create some more combos based on the need. There are some small depth to the combat system but overall it stays simple over the course of 2 hours with a couple of levels with bosses at the end of each. What does give longevity is the inability to continue from a save point upon defeat.

With a clever twist, the game gives you the option to buy extra lives with the money gathered from each level or spend it on gaining valuable upgrades. Aside from this, there are more than one ending with the ability to unlock extra characters and finding alternative and secret paths. All this add up to make the game highly repeatable, much longer than the initial 2 hours needed to “finish “it. Streets of Red is a fun little game and grows on you as you played it more and more. Seeing the numerous references to other games, the ability to play the game coop with up to 4 players (no online, sorry!) makes for a fun romp through an old school experience.

There are some niggles, like the bland and blown like color palette, the huge cash required to see the good ending which feels arbitrary or the repetitiveness of the lines shouted by the characters during combat. In spite of all this, Streets of Red manages to provide a fun and simple gameplay that is sure appeal to pretty much everyone.

نقد و بررسی بازی Moonlighter

آیت سلطانی — Thu, 07 Jun 2018 11:32:29 +0000

این روزها تنور بازی‌های Rouge-like در دنیای آثار مستقل داغ است و اغلب با اقبال خوبی در میان مخاطبان مواجه می‌شوند. این مسئله به حدی شده که سازندگان یا به تکرار تجارب موفق افتاده‌اند و یا سعی می‌کنند با تغییراتی در مکانیک کلی بازی، اثری متفاوت ارائه کنند. در این میان Moonlighter تلاش کرده تا با تزریق مکانیک‌های بازی‌های خطی به سبک تصادفی Rouge-like خود را از بقیه متمایز کند. متأسفانه همین تصمیم تبدیل به نقطه‌ای منفی در میان یک تجربه خوب شده است. داستان نصفه‌نیمه Moonlighter شخصیت‌های فروشنده دیده‌شده در انواع و اقسام بازی‌ها را در میان دارد. با نقد و بررسی بازی Moonlighter همراه وی جی مگ باشید.

این فروشنده آرزو دارد تا بتواند مانند قهرمانان مشتری خود، به مبارزه با موجودات مختلف در سیاهچاله‌ها برود و برای خود افتخار کسب کند. داستان در Moonlighter آن‌چنان پیچیده نیست و به تعدادی میان‌پرده کوتاه خلاصه می‌شود. قهرمان بازی برای رسیدن به هدف خود به اداره مغازه و دخول به سیاهچاله‌ها برای شکست Boss هرکدام و جمع آوردی موارد اولیه برای فروش و ارتقای تجهیزات مشغول می‌شود.

قسمت اول بازی باز کردن مغازه و فروش موادی است که از سیاهچاله‌ها به دست می‌آید. در طول روزی که چند دقیقه به طول می‌انجامد، شما با چیدن اجناس خود منتظر می‌شوید تا بازخورد مشتری‌ها در مقابل قیمت‌گذاری را ببینید. با توجه به عکس‌العمل‌ها می‌توانید بفهمید که آیا قیمت نیاز به کم یا زیاد شدن دارد و یا کافی است. متأسفانه سادگی بیش‌ازحد فروشندگی سبب می‌شود که بعد از یکی دو ساعت از کندی فروش اجناس خسته شوید. هر بار باید صبر کنید تا مشتری به آهستگی جنس را پای دخل بیاورد و شما با فشردن دکمه‌ای عمل فروش را انجام دهید…این مسئله در ادامه بازی با بزرگ‌تر شدن مغازه خسته‌کننده‌تر هم می‌شود و آرزو می‌کنید ای‌کاش در منویی می‌توانستید این کار را به‌سرعت انجام دهید.

قسمت دوم و اصلی بازی، ورود به سیاه‌چاله هاو تلاش برای رسیدن به Boss آن است. این سیاهچاله‌ها 4 طبقه دارند و از اتاق‌های تصادفی تشکیل‌شده‌اند و در هرکدام، دشمنان مخصوص خود به همراه مواد اولیه به‌خصوص را دارند. طراحی و مبارزه با این دشمنان با توجه به رفتار و قدرت‌های خاصشان جذاب است، به‌خصوص اینکه می‌تواند در مقابل هرکدام از اسلحه مخصوص استفاده کرد و استراتژی خاص ریخت. همین سیستم بسیار متفاوت سلاح‌ها، از شمشیر گرفته تا تیرکمان، تأثیر به سزایی در جذابیت مبارزات بازی دارد. هر سیاه‌چاله یک اتاق مخفی و حوض پرکننده نوار سلامتی دارد و در کل گشت‌وگذار در آن در کنار سختی پیشرفت به‌خوبی کارشده است.

قسمت مهمی از پیشرفت در Moonlighter به جمع‌آوری مواد اولیه برای ارتقای تجهیزات و فروش در قبال سکه طلا بستگی دارد. همین قسمت است که دخالت مکانیک خطی در بازی Rouge-like مشخص می‌شود. ارتقا و خرید اسلحه و لباس‌های مختلف همگی به سکه طلا و تعداد خاصی از انواع مواد اولیه نیاز دارد. با هر بار ارتقا، دسترسی به درجه بعدی به سکه بیشتری نیاز دارد که افزایش تصاعدی بسیار بالایی دارد. برای مثال ارتقای شمشیر از مرحله 3 از 4 هزار ناگهان به 44 هزار پرش می‌کند! همچنین طبیعتاً مواد اولیه موردنیاز نیز کمیاب‌تر و بیشتر می‌شوند. طولی نمی‌کشد که متوجه می‌شوید این مکانیک فقط برای افزایش مصنوعی زمان بازی طراحی‌شده است. پس از شکست Boss هر سیاه‌چاله نیز باز نیاز دارید تا به آن بروید و دعا کنید که مواد موردنیاز پیدا شوند.

این خود به‌تنهایی لذت مبارزات در سیاهچاله‌ها را از بین می‌برد. تعداد اتاق‌ها و دشمنان هر سیاه‌چاله آن‌چنان بالا نیست که تکرار چندین بار آن‌ها جذاب باشد. به‌خصوص اینکه با شکست Boss دیگر می‌دانید که چیزی خاصی در سیاه‌چاله نخواهید دید و زمان زیادی نخواهد گذشت که تمامی انواع اتاق در هرکدام را خواهید دید. این مسئله نشان می‌دهد که ترکیب مکانیک خطی با مکانیک تصادفی در این حد اصلاً جالب نیست. در آثار دیگر این سبک، مانند The Binding of Isaac، هر بار تکرار بازی از اول انواع و اقسام اتفاقات تصادفی را در برداشت و ترکیب دسترسی به سلاح‌ها و قدرت‌های مختلف کاملاً تجربه را متفاوت می‌کرد. متأسفانه در Moonlighter این اصل مهم غایب است و بازی از شما انتظار دارد بدون هیچ تغییری در روال، بارها و بارها از ابتدا مراحل را آغاز کنید.

بازی برای القای حس مدیریت توانایی ارتقای مغازه خود و خرید مغازه برای افرادی مانند آهنگر را می‌دهد. این افراد با حضور در دهکده محل وقوع بازی توانایی خرید و ارتقا بیشتر در اختیار می‌دهند و حرکت خوبی برای هدف دادن به تلاش‌های مخاطب هستند. البته باز در این میان قیمت بسیار بالای آن‌ها، مزه بدی در دهان شما خواهد گذاشت. این دهکده نیز در ابتدا شلوغ و جالب به نظر می‌آید ولی مدتی نمی‌گذرد که متوجه می‌شوید به‌جز چند خط دیالوگ، اتفاق خاصی در آن نمی‌افتد و همه‌چیز جنبه ظاهری دارد.

ازنظر گرافیکی Moonlighter حالتی پیکسلی ساده ولی زیبا دارد. جزییات مدل‌ها چندان زیاد نیست ولی رنگ‌بندی مناسب و انیمیشن‌های روان شکلی خاص و چشم‌نواز به بازی داده است. طراحی دشمنان و Boss ها نیز به نحو احسن انجام‌شده و به حس خوب مبارزات می‌افزاید. صداگذاری بازی البته چندان قابل‌توجه نیست، در کنار افکت‌های مناسب، آهنگ‌های استفاده‌شده در سیاهچاله‌ها تکراری می‌شوند و چندان شنیدن چندین‌باره آن‌ها خوشایند نیست.

Moonlighter در جهت تکان دادن به فرمول شاید تکراری Rouge-like کمی زیاده‌روی کرده است. بیش‌ازاندازه خطی کردن یک تجربه در کل تصادفی، فقط حس و حال این را داده است که سازندگان برای افزایش مصنوعی زمان بازی جلوی پیشرفت مخاطب را گرفته‌اند. با قرار دادن امکانات خطی (ارتقای تجهیزات) در مقابل مراحل تصادفی، Moonlighter از بیخ و بن دچار دوگانگی شده است. البته همه این‌ها به این معنی نیست که بازی در بطن مشکل دارد. طراحی مبارزات و باس‌ها بسیار جالب و لذت‌بخش و تا حدی گشت و گزار در سیاه‌چاله‌های تصادفی ساخته‌شده، حداقل در اوایل، سرگرم‌کننده است. هر سیاه‌چاله حس و حال کاملاً متفاوت با دشمنان دارد و به‌خوبی از یکنواخت شدن مبارزات جلوگیری می‌کند. ولی ای‌کاش سازندگان تصمیم خود را در مورد خطی یا تصادفی بودن بازی می‌گرفتند تا با بازی بهتری مواجه می‌شدیم.

English Section

If there is one genre that is very hot these days, it is the Rouge-like dungeon crawler that was pioneered by The Binding of Isaac. Games following the same formula and using a pixel art visual seem to be doing pretty good lately. Then comes Moonlighter which tries to mix up the random nature of Rouge-like with linear progression, resulting in a game that is hurt by this very decision. You take up the role of a shopkeeper selling adventure gear, a role that is a staple of many many games in many genres.

But in Moonlighter, this shopkeeper aspires to use what he makes from selling gear and material to become an adventurer and a hero himself. To this end, he dives into various dungeons in search of treasure and to find and kill the boss of each dungeon. The game is divided into two sections. First is selling various goods and trying to pick the right price for each. Being a salesman seems fun at first, but soon it will become very boring. You have to wait for each and every customer to pick a good, walk slowly to counter and make the payment. Soon you will be wishing for a menu like system to quickly sell what you have.

Next and the major part of the game is actually going to the dungeons and fighting various enemies. Each dungeon has its own visuals and enemies, vastly different from the others. The fight system is pretty fun, and the ability to use various forms of weapons gives depth to the combat. The basic process of progressing is pretty fun, but it is hampered by repetition. In order to progress to harder dungeons, you will need to buy and upgrade your equipment. This requires delving again and again to dungeons you have cleared and hoping to get lucky with the drops. What is more egregious, is how the coin required for each upgrade shoots up from one level to the other.

For example, first level of an upgrade on a sword costs 4000, and the next level costs a whopping 44000! Also, the material required for each level gets more and more rare which compounds the need to repeat dungeons. Moonlighter has tried fusing the random nature of Rouge-like games with a more linear progression, and in doing so has resorted to artificial increase in the game time. In the games such as The Binding of Isaac, each run was unique when it came to equipment, enemy placement and even bosses. Moonlighter however, expects you to use a linear system in a random game, and the result is a game that is great at its core but very repetitive after a few hours.

PC Review

Moonlighter به صورت رسمی توسط سازنده برای نقد در اختیار VGMAG قرار گرفت.

بررسی بازی Moonlighter

نقد و بررسی بازی Hand of Fate 2

آیت سلطانی — Wed, 20 Dec 2017 10:35:19 +0000

در سال‌های پیش از شکل‌گیری و فراگیر شدن بازی‌های ویدئویی، بازی‌های به‌قول‌معروف Pen and Paper فقط با استفاده از تعدادی کارت ساده و با تکیه‌بر تخیل انجام می‌شدند. در این روزها با پیشرفت خیره‌کننده تکنولوژی، هرگونه داستان و تجربه‌ای قابلیت نقش‌بندی با وضوح کامل بر صفحه تلویزیون را دارد ولی در این میان، بازی‌هایی مانند Hand of Fate نیز وجود دارند که در راستای ترکیب سبک قدیمی و جدید قدم برداشته و تلاش می‌کنند تجربه‌ای جدید به‌دوراز روال معمول ارائه کنند. با بررسی بازی Hand of Fate 2 همراه وی جی مگ باشید.

در 2 Hand of Fate شما در نقش قهرمانی قرار می‌گیرید که برای شکست قدرتی اهریمنی به کمک امپراتور آمده است. روال کلی بازی به دو قسمت اکشن Hack and Slash و حالت ماجراجویی با تکیه‌بر کارت تقسیم می‌شود. در ابتدای هر مرحله، از بین کارت‌های اتفاقات مختلف، سلاح‌ها و شخصی همراه سفر تعدادی را انتخاب می‌کنید و Dealer شروع به چینش این کارت‌ها برای شروع بازی می‌کند. در هر نوبت به روی کارتی چیده شده بر روی زمین می‌روید و Dealer آن کارت را برای شما اجرا می‌کند. این کارت‌ها شامل اتفاقات مختلفی هستند که در بسیاری موارد شامل انتخاب‌های گوناگون می‌شوند. برای مثال یکی از کارت‌ها کمک به زنی درمانده در جاده، رسیدن به پلی مملو از راهزن و یا به‌سادگی مغازه‌ای برای داد و ستد هستند.

در بسیاری از این کارت‌ها انتخابی برای پیشروی وجود دارد که به‌نوعی مینی‌گیم معمول دربازی‌های کارتی منجر می‌شوند. این مینی‌گیم‌ها شامل انداختن سه طاس برای رسیدن به عدد از پیش تعیین‌شده و یا انتخاب از میان چند کارت به هستند که بار تصادفی بودن بازی را بالا می‌برند. البته در این میان راه‌هایی برای بالاتر بردن شانس مانند کنار گذاشتن کارت همراه سفر برای سه دور وجود دارند که می‌توانند درصد موفقیت را افزایش دهند. در مواردی که این انتخاب‌ها با شکست مواجه می‌شوند، زمان حضور فیزیکی در میدان جنگ فرامی‌رسد و در این قسمت در حالت ساده‌شده‌ای از مبارزات آشنای سری Batman Arkham برای دقایقی به مبارزه با دشمنان خواهید پرداخت. روال هر مرحله بدین گونه با آزاد کردن کارت‌های بیشتر و ترکیب آن‌ها با کارت‌های مخصوص هر قسمت ادامه می‌یابد.

مهم‌ترین و جذاب‌ترین قسمت بازی، حالت ماجراجویی در قسمت کارت بازی است و اکثر وقت شما در آن می‌گذرد. صداگذاری بسیار خوب Dealer که داستان هر کارت را بیان می‌کند به‌اضافه متون جالب مربوط که حس و حال تخیل بازی‌های رومیزی قدیمی را به یاد می‌آورد. اتفاقت مختلف در پی موفق شدن و یا شکست در انجام mini-game ها در هنگام نیاز به انتخاب راه پیشروی نیز سبب می‌شود که کارت‌ها تا مدتی تازگی خود را حفظ کنند. از طرفی امکان انتخاب کارت‌ها قبل آغاز هر داستان، امکان تنظیم تقریبی مسیر و نحوه پیشرفت در مرحله را ایجاد می‌کند. اگر می‌دانید که در قسمتی نیاز به آذوقه و یا پول بیشتری خواهید داشت، می‌توانید این نیاز را با انتخاب کارت‌های مناسب تا حدی مرتفع کنید.

در این میان برخی کارت‌ها هستند که برای مثال اسلحه و امکاناتی باقدرت بالا در اختیار قرار می‌دهند ولی استفاده از آن‌ها نیازمند درجه بالایی از Fame است که توسط کمک کردن به مردم در حین ماجراهای کارت‌های مختلف به دست می‌آید. پس می‌توان با اضافه کردن کارت‌های حاوی رشادت و کمک به نیازمندان در جهت آزاد کردن قابلیت استفاده از این سلاح‌ها عمل کرد. تعداد بسیار زیاد کارت‌ها، به همراه‌کارت‌های مخصوص سناریوهای پشت هر مرحله سبب می‌شود که در کل بازی حالت rouge-like و خطی همزمان را دارا باشد. یکی از بهترین نمونه، مرحله‌ای است که با جمع‌آوری سرنخ‌هایی باید شخصیت خیانت‌کاری را از بین 4 نفر پیدا کنید! شاید تنها نکته منفی این قسمت بازی نیازمندی تقریباً کامل آن به خواندن متون مختلف است که با توجه به انگلیسی بودن شاید برای برخی چندان خوشایند نباشد.

متأسفانه این دقت به جزییات و زحمت آن‌چنان در مورد قسمت مبارزات بکار نرفته است. این مبارزات با الهام از سبک بازی‌های سری Batman Arkham طراحی‌شده‌اند ولی به‌هیچ‌عنوان روانی و نرمی آن‌ها را ندارند. ضربات و به‌خصوص ضد حمله‌ها همگی کند به نظر می‌آیند و حس کنترل چندانی بر زمان‌بندی آن‌ها وجود ندارد. این مسئله در میان دشمنان نیز صادق است و همه‌چیز به نظر نپخته می‌آید. سازندگان سعی کرده‌اند با تغییر استراتژی مبارزه با برخی دشمنان و نیازمندی به سلاح‌های مختلف مؤثر در مقابل انواع مختلف دشمن تکانی به سیستم مبارزات بدهند ولی در کل شاید ضعیف‌ترین قسمت Hand of Fate 2 همین قسمت Hack and Slash آن است.

ازنظر بصری Hand of Fate 2 در حد قابل‌قبول است. قسمت انتخاب کارت‌ها بسیار خوب و با افکت‌های مختلف کارشده که به زیبایی حالت حرکت کارت‌ها را شبیه‌سازی می‌کند. در کنار آن قسمت دنیای سه‌بعدی قرار دارد که در حد معمول و بدون کیفیت بالایی است. حالت بصری این قسمت از دور زیباتر است ولی از نزدیک عدم وجود جزییات در محیط و شخصیت‌های مختلف مشخص‌تر می‌شود. مشکل اصلی ولی پویانمایی‌های خشک و غیرطبیعی است که بر مشکلات این قسمت از بازی می‌افزایند. در مقابل صداگذاری عالی Dealer و موسیقی جذاب و منطبق با حس و حال بازی از نقاط قوت آن محسوب می‌شود.

Hand of Fate 2 ادامه‌ای خوب برای این سبک جدید و نو در دنیای بازی‌ها است. ترکیب بازی متکی بر کارت و شانس با مبارزات سه‌بعدی معمول به‌خوبی انجام‌شده است. البته واضح است که تلاش اصلی صرف قسمت غیر اکشن بازی شده است مبارزات در درجه دوم قرار داده‌شده‌اند. تا حدی که بیشتر موارد ترجیح مخاطب بر عدم درگیری با دشمنان خواهد بود که البته در مواردی این مسئله غیرقابل انتخاب است و مجبور به شرکت در مبارزات نه‌چندان لذت‌بخش خواهید شد. اگر علاقه‌ای به بازی‌های متکی بر خواندن متون و در سبک «خودتان راه را انتخاب کنید» دارید و مشکل چندانی با سیستم مبارزات متوسط ندارید، Hand of Fate 2 می‌تواند بازی بسیار متفاوت و جذابی خارج از آثار معمول عرضه‌شده به بازار باشد.

PC Review

Hand of Fate 2 به صورت رسمی توسط سازنده برای نقد در اختیار VGMAG قرار گرفت.

English Section

Hand of fate 2

sets out to expand on its idea of combining the traditional card based choose your adventure style games with modern gaming tropes. Expanding on this unique concept, the second entry in the series is bigger and better in almost every case. This time there are many more cards, commons and those exclusive to the mission at hand. The ability of designing the starting hand using these cards gives a semi-rouge like vibe while being able exert some control on the mission encounters. The companion system where the player can pick out a helping hand, with their own unique encounter works to further personalize each level. The game also does a good job of simulating the conventions of card and tabletop games and incorporates them into the gameplay:

Using dice to determine the outcome of a choice during a mission, picking out a random card and …While the card based side of the game works very well, it falters when the real time fighting system comes in to play. Hand of Fate 2 uses a simplified version of Arkham style combat, but it never feels as smooth and slick. There is always an apparent delay between pressing block and the character blocking, and the animations feel slow and stiff and hampers the overall feel of combat. Overall, Hand of Fate 2 manages to pull off playing a “choose your adventure” style game on the screen. The perfect voice acting by the dealer, interesting card encounters with multiple outcomes and the exciting way the game uses the cards to structure each level gives Hand of Fate 2 a very distinct feel. While the real time combat system leaves something to be desired, overall the developers have managed to produce a game that is sure to please the fans of card based system who like some randomness in their games and do not mind reading instead of seeing.

نقد و بررسی Everspace

آیت سلطانی — Mon, 04 Dec 2017 15:02:04 +0000

از زمانی که سبک Rougelike در دنیای بازی‌ها گسترش پیدا کرد، مکانیک‌های آن در سبک‌های مختلفی از اول‌شخص گرفته تا نوبتی به کار گرفته شده. حالا نوبت Everspace است که Rougelike را به کهکشان ببرد که به‌نوبه خود رویکردی تازه و نو است. با توجه به گستردگی رو به نهایت فضا و امکان آفریدن مراحل بی‌شماری در این محیط، ترکیب Rougelike و سبک شبیه‌سازی فضایی حداقل بر روی کاغذ از پتانسیل بالایی برخوردار است. باوجود بازخورد اولیه مناسب و قوی بودن مکانیک‌های اصلی در این بازی، متأسفانه مشکلات مختلفی پایه نحوه طراحی بازی و پیوند آن با Rougelike سبب شده که Everspace بازی خوب ولی دارای ضعف باشد.

در Everspace برخلاف عناوین معمول سبک Rougelike داستان پر پروپیمانی وجود دارد. شخصیت اصلی ماجرا Adam نام دارد که به تعداد زیادی Clone شده و به طرز جالبی هر بار شروع دوباره بازی به این مسئله ربط داده‌شده است. داستان بازی با میان‌پرده‌های مختلف در طول مراحل به‌مرورزمان گفته می‌شود و Clone های Adam شروع به یادآوردن خاطرات مختلف شخصیت اصلی می‌کنند. روال کلی بازی عنوان Faster Than Light را به یاد می‌آورد، در هر کهکشان قسمت‌های مختلفی هستند که حاوی دشمنان، منابع اولیه مختلف و گروه‌های مختلف موجود در بازی هستند که در حالت عادی رفتاری دوستانه دارند. هر زمان در صورت داشتن سوخت به‌اندازه کافی می‌توان به‌راحتی به قسمت بعد پرش کرد، البته برای پیشرفت نیاز به جمع‌آوری سلاح و مواد اولیه موردنیاز برای خریدوفروش و ارتقا تسهیلات مختلف سفینه است پس باید مدت‌زمانی را صرف گشت‌وگذار در مرحله، مبارزه با دشمنان و دادوستد کرد. معمولاً گروه‌های مختلف غیر دشمن در هر قسمت دارای پایگاه و یا سفینه بزرگی هستند که با حمله به آن‌ها می‌توان مواد اولیه فراوانی را به دست آورد ولی در مقابل باید با حمله سفینه‌های مدافع نیز دسته و پنجه نرم کرد. در هر کهکشان دو یا سه مسیر با قسمت‌های مختلف در دسترس قرار دارند و تا حدی می‌توان مسیر پیشرفت را انتخاب کرد. هر از چند گاهی نیز شخصیت‌های جانبی، باس های مختلف و اتفاقات گوناگون که داستان را به‌پیش می‌برند در مسیر قرار می‌گیرند. پس از هر بار کشته شدن نیز فرصت برای خرید انواع و اقسام ارتقای سفینه اصلی و یا عوض کردن وجود دارد که به‌صورت دائمی در دسترس قرار خواهند گرفت.

Everspace در طراحی حس و حال فضا و مبارزه در آن به‌خوبی عمل کرده است. حرکت در محیط و مانور دادن برای مبارزه باوجود ساده بودن کلی به حد اندازه کافی لذت‌بخش است. برخلاف بازی‌های دیگر این سبک، سفینه دائم در حال حرکت نیست و بیشتر حالت هلیکوپتر دارد. این بدان معنی است که در حالت عادی کاملاً ثابت در فضا قرار دارد و می‌توان به‌راحتی بدون نیاز به تلاش خاصی در همه جهات حرکت کرد و حتی دنده‌عقب رفت. البته ممکن است که این برای طرفداران شبیه‌سازی‌های فضایی کلاسیک چندان خوشایند نباشد ولی با توجه به حس و حال آرکید مانند Everspace این سیستم کنترل سفینه به‌خوبی کار خود را انجام می‌دهد. مبارزات نیز توسط دو سلاح اصلی و یک نوع راکت انجام می‌شوند. انواع و اقسام مختلی از این سلاح‌ها در بازی وجود دارد که استراتژی درگیری‌ها با هرکدام متفاوت می‌شود. برخی مانند رگبار مسلسل عمل می‌کنند، برخی مانند لیزر دائمی و یا دنبال کننده و…به‌طور کل می‌توان گفت جالب‌ترین قسمت بازی همین مبارزات آن هستند. در کنار آن قرار دادن باس و قسمت‌های داستانی مختلف که کمتر بدین گونه دربازی‌های Rougelike دیده‌شده از نقاط قوت دیگر این بازی است. روال کلی پیشروی اندک‌اندک در طول مراحل، قوی‌تر شدن در هر بار شروع از نو و پیشرفت بیشتر در داستان حالتی اعتیاد وار به Everspace می‌دهد و به Grind معمول در این‌گونه بازی‌های Rougelike جهت می‌بخشد.

متأسفانه سازندگان موفق نشده‌اند به‌خوبی مکانیک‌های Rouge-like را در سبک شبیه‌سازی فضایی پیاده کنند. در هر مرحله بیشترین وقت مخاطب به حرکت به سمت منابع مختلف می‌گذرد که این مسئله با توجه به‌اندازه قابل‌توجه هرکدام حس وقت تلف کردن را می‌دهد. علاوه بر آن، عدم وجود نقشه سه‌بعدی مناسب برای نشان دادن مکان هر چیز و بسنده کردن به آیکون‌های مختلف در اطراف صفحه، حرکت در 360 درجه را سخت‌تر ازآنچه باید باشد می‌کند. بسیار ساده است که در هنگام حرکت به سمت مقصد و یا به‌خصوص در اوج مبارزه با تعداد زیادی از دشمنان ناگهان هدف را گم کنید و لحظاتی را برای پیدا کردن دوباره آن هدر دهید. نیاز به‌سرعت دادن دستی در این میان نیز خود مشکل‌ساز می‌شود و ای‌کاش راهی برای حفظ سرعت در حد ثابتی وجود داشت تا بتوان بر اعمال دیگر تمرکز کرد. به‌طور کل حس تلف شدن وقت در Everspace در موارد زیادی وجود دارد که در کنار لحظات جذاب آن بیشتر است. به نظر می‌آید که این سیستم کلی بازی شاید برای حالتی خطی و داستانی مناسب‌تر می‌بود، ولی در حال حاضر تبدیل آن به Rougelike این احساس را می‌دهد که سازندگان برای افزایش مصنوعی زمان بازی به این ترفند دست‌زده‌اند. ضعیف بودن امکانات و سلاح‌های اولیه نیز بر این مسئله تأکید دوچندان دارد، زیرا بدون ارتقا سفینه و سلاح‌ها امکان پیشرفت چندانی در بازی وجود ندارد، پس ساعات اولیه فقط حالتی Grind مانند دارند.

در قسمت گرافیکی Everspace کاملاً موفق عمل کرده است. کیفیت بافت‌ها، مدل‌ها و محیط سازی به زیبایی فضا را ترسیم کرده‌اند و گشت و گزار در مراحل را لذت‌بخش کرده است. با توجه به این‌که معمولاً فضا پر از تاریکی و یکنواخت است، برای متمایز کردن مراحل مختلف و جلوگیری از تکراری شدن بصری سازندگان با افزودن مواردی مانند سیاره‌های یخی، ابرهای الکتریکی و… حالت ظاهری مراحل را تغییر داده‌اند. طراحی سفینه‌ها چه بزرگ و چه کوچک باوجود کیفیت بالای تکنیکی، نوآوری خاصی ندارند و بارها در عناوین مشابه دیده‌شده‌اند. در مقابل، قسمت صداگذاری به‌خصوص موسیقی متن کاملاً فراموش شونده است. همان‌طور که انتظار می‌رود موسیقی با ریتم بالا در حین مبارزات آغاز می‌شود ولی هیچ‌کدام آن‌چنان جذاب نیستند. افکت‌های صوتی نیز همه در حد کافی وظیفه خود را انجام می‌دهند ولی در این میان، در لحظات آرام بازی هر از چند گاهی صدایی عجیب و بسیار خاص مانند کشیده شدن دو جسم آهنین بر روی یکدیگر شنیده می‌شود که پس از مدتی اذیت کننده می‌شود! شاید این نکته کوچکی به نظر بیاید ولی این صدا آن‌چنان خاص و بلند است که واقعاً تأثیری منفی برگشت و گزار در مراحل دارد.

تلاش Everspace برای ترکیب Rougelike و شبیه‌سازی فضایی قابل‌تقدیر است، به‌خصوص قرار دادن خط داستانی قابل دنبال که کمتر دربازی‌های این‌گونه دیده‌شده است. باوجود مناسب بودن مکانیک‌های اولیه، متأسفانه این بازی در هدف اولیه خود چندان موفق نشده است. مجبور کردن به اتلاف زمان طولانی در هر مرحله برای جمع‌آوری مواد اولیه و امکانات موردنیاز برای پیشروی در بازی و ضعیف بودن سفینه اولیه و سلاح‌های در دسترس نقاط ضعف آشکاری در Everspace به وجود آورده‌اند. البته شاید این مسئله برای علاقه‌مندان به سبک Rougelike که بر مبنای Grind پایه‌گذاری شده است چندان جنبه منفی نداشته باشد. روال پیشرفت بیشتر در هر بار از اول شروع کردن، جمع‌آوری امکانات و انواع و اقسام ارتقا برای سفینه و روشن‌تر شدن داستان بازی می‌تواند ساعت‌ها علاقه‌مندان به این‌گونه بازی‌ها را سرگرم کند و Everspace را به عنوانی قابل‌توجه- باوجود نکات منفی آن- تبدیل کند.

PC Review

Everspace به صورت رسمی توسط سازنده برای نقد در اختیار VGMAG قرار گرفت.

Engish Section

Everspace is an interesting attempt at combining Space Simulation and Rouge-like genres. Taking cues from Faster than Light, it tries to break the levels into sections within sectors that act as story chapters. That is right, Everspace has a surprisingly deep story that is a rarity in Rougelike games. While the base elements from both genres work as intended and are competent enough, there are some design choices that hamper the experience. Most of the time in each level is spent on flying to gather weapons, equipment and material needed for upgrades, which can get a bit boring. The weak starting ship and weapons also adds to the feeling that the few hours of the gameplay is strictly grind related, which can be frustrating knowing that without much needed upgrades there is no chance of progressing further into the game even with perfect performance.

However, it can’t be denied that the game, in spite of its shortcomings is quite addictive and absorbing. Going further and further in sectors while uncovering the story can be very enjoyable and make enduring the downsides rewarding enough to overlook the flaws in the game.

پیش نمایش بازی City of Brass

آیت سلطانی — Tue, 03 Oct 2017 14:12:47 +0000

در سال‌های اخیر تعداد قابل‌توجهی از افرادی که در ساخت سری بازی Bioshock نقش داشته‌اند دست به تولید آثار مستقل در قالب شرکت‌های کوچک‌تر زده‌اند. یکی از این شرکت‌ها Uppercut Games است که پس از ساخت بازی Submerged در سال 2015 در سبک ماجرایی و Walking simulator با City of Brass به میدان بازگشته است. برخلاف اثر قبلی، بازی جدید دست‌اندرکاران Uppercut Games در سبک کاملاً متفاوت Rouge-like اول‌شخص ساخته‌شده و در حال حاضر به صورت Early Access در استیم عرضه شده است. با پیش نمایش بازی City of Brass همراه وی جی مگ باشید.

در City of Brass داستان نیم‌بندی برای پس‌زمینه گیم پلی وجود دارد که در طول قسمت آموزشی توسط متون مختلفی بازگو می‌شود. شهر محل وقوع بازی، توسط پایه‌گذاران آن برای رسیدن به قدرت و ثروت توسط غول‌های چراغ جادو به حالت نامیرا درآمده است. کم‌کم این شهر که از اطراف کاملاً جدا افتاده پس از مدتی در زیر انبوهی شن مدفون‌شده است. قهرمان ‌بازی در میان پرده ابتدایی توسط مدال خاصی شهر را از زیر شن به بیرون می‌کشد و برای تصاحب ثروت انباشته‌شده به درون آن قدم می‌گذارد.

با وجود این پیش‌زمینه کوتاه، تمرکز اصلی City of Brass بر گیم پلی است نه موارد جانبی و دنبال کردن داستان خاصی. این بازی کاملاً به شاخصه‌های Rouge-like وفادار است و براساس مکانیک‌های به کار رفته در این سبک پایه‌گذاری شده است. هر مرحله به‌صورت تصادفی ساخته می‌شود و امکان ذخیره کردن پیشرفت در طول مراحل وجود ندارد.

مبارزات با استفاده از شمشیر و شلاق انجام می‌شود و در حال حاضر سیستم چند ضرب یا دفاع وجود ندارد اما به ازای آن شلاق نقش بسیار پررنگ‌تری در مبارزات و دیگر قسمت‌های بازی ایفا می‌کند. با استفاده از آن می‌توان دشمن‌ها را برای لحظات کوتاهی گیج کرد، به نزدیک خود کشید، غنائم خارج از دسترس را جمع‌آوری کرد و تله‌ها را به کار انداخت. این تله‌ها در جای‌جای مراحل قرار دارند و می‌توانند وسیله خوبی برای از بین بردن دشمن‌ها بدون درگیری باشند و البته گیرکردن در آن‌ها نیز به شخصیت اصلی آسیب می‌رساند.

از بارزترین قسمت‌های بازی در شرایط فعلی حال و هوای ظاهری آن است. معماری و شکل و شمایل شهر اصلی بازی، از ظاهر عربی دوران باستان الهام گرفته و کارتون علاالدین اثر دیزنی را به یاد می‌اندازد. گنبدهای گرد و طلایی‌رنگ، خیابان‌های پوشیده از شن و درخت‌های نخل در کنار آهنگ‌های اندک ولی گوش‌نواز با تم عربی به طرز بسیار مناسبی موفق شده‌اند تا حس و حال حضور در شهری عربی زمان باستان را انتقال دهند.

در کنار این شکل ظاهری گیم پلی قرار دارد که اولین نکته قابل اشاره سختی بسیار بالای آن است. سلامتی در بین مراحل پر نمی‌شود و در صورت کشته شدن باید از ابتدا بازی را آغاز کرد! دشمنان در طول پیشروی در مراحل کم‌کم قوی‌تر می‌شوند و هرکدام تکنیک خاصی برای مبارزه نیاز دارند. برخی فقط به نزدیک می‌دوند، برخی می‌توانند دفاع کنند و برخی از راه دور تیر شلیک می‌کنند.

در حین پیشروی در مراحل انواع و اقسام ظروف و جعبه‌های حاوی طلا وجود دارند که با جمع‌آوری آن‌ها می‌توان در مکان‌های خاصی از میان 1 تا 3 وسیله مختلف از غول چراغ جادویی خرید کرد. این وسایل به‌صورت تصادفی انتخاب می‌شوند و شامل سلاح‌های مختلف، زره‌های گوناگون و توانایی‌هایی مانند ظهور روحی که در مبارزه کمک می‌کند، از کار انداختن تله‌های مرحله و غیره هستند. برای پیشرفت نیاز است که تا حد امکان با جمع آوردی پول از این امکانات قابل‌خرید استفاده کرد.

نکته‌ای که بیشتر از همه به نظر ما آمد، سختی بیش‌ازحد بازی در حال حاضر است. با توجه به اینکه امکانات جانبی و پر شدن سلامتی فقط با خرید آیتم‌ها میسر است و در هیچ جای بازی امکان به دست آوردن آن‌ها وجود ندارد، بسیار عجیب است که در هر مرحله زمان محدودی برای تمام کردن آن وجود دارد. از همه مهم‌تر، قیمت بسیار بالای امکان پر کردن سلامتی، 1100 سکه، نیاز به گشت و گزار برای جمع آوردی طلاهای قرار شده در مرحله را ضروری می‌کند تا بتوان علاوه بر آن، امکانات دیگر را خریداری کرد.

در این حال محدود کردن زمان گشت و گزار در روال بازی تأثیر منفی بسیاری گذاشته است. به‌خصوص اینکه در برخی مراحل امکان پیدا کردن میانبر به مراحل بعدی وجود دارد که خود آن نیازمند سرکشی به قسمت‌های مختلف است. البته باید اشاره کرد که به‌محض به اتمام رسیدن زمان بازی تمام نمی‌شود ولی دشمنان قدرتمندی ظاهر می‌شوند و همه‌جا شخصیت اصلی را دنبال می‌کنند و تمامی ندارند.. مسئله دیگر عدم قرار دادن آیتم‌ها به‌صورت تصادفی برای پیدا کردن در مراحل است که خود می‌تواند تکرار مکرر بازی از اول را خسته‌کننده کند.

دربازی‌هایی مانند Binding of Isaac سازندگان به‌خوبی موفق شده بودند تا در کنار قرار دادن امکان خرید آتیم های جدید، به‌صورت مداوم به مخاطب تعدادی از این آیتم‌ها را عرضه کنند. پس در هر شروع دوباره حتی در صورت کاملاً بدشانس و ناموفق بودن در به دست آوردن پول امکان به دست آوردن موارد قابل‌توجهی از آیتم‌ها و امکانات وجود داشت. در حال حاضر در City of Brass همیشه باید در حال جمع آوردی پول برای خرید سلامتی در مراحل بالاتر باشید و نمی‌توان از خرید آیتم‌های مختلف و امتحان آن‌ها لذت برد چون همیشه نگران کم‌آوردن پول برای پر کردن سلامتی خودخواهید بود.

باوجود این نکات منفی، باید گوشزد کرد که City of Brass در حالت Early Access قرار دارد و طبیعتاً مشکلاتی در آن وجود دارد ولی آنچه در حال حاضر در دسترس قرار دارد نوید بازی Rouge-like بسیار خوبی را می‌دهد. سیستم مبارزه به‌خصوص ترکیب حرکات شمشیر با شلاق از نقاط قوت این بازی است. تأکید مبارزات در استفاده از تله‌های مختلف، درگیری‌ها را از حالت ساده خارج می‌کند و حالت استراتژیک خاصی به آن‌ها می‌بخشد. کشاندن دشمنان به مکان مناسب و پرت کردن آن‌ها توسط شلاق به درون تله از لذت‌های خاص بازی است که هیچ‌وقت قدیمی نمی‌شود! سلاح‌های مختلف نیز تأثیر خوبی در تغییر نحوه مبارزه با دشمنان می‌دهند(برای مثال یکی از این سلاح‌ها چماق چوبی است که آسیبی به کسی نمی‌رساند ولی می‌تواند دشمنان را به اطراف پرتاب کند). این سلاح‌ها در کنار آیتم‌های مختلف از موارد اصلی تازه ماندن تجربه بازی در هر بار شروع دوباره آن است. در همین زمان کوتاه از عرضه بازی سازندگان دو آپدیت برای آن ارائه کرده‌اند و به نظر می‌آید که به‌سختی در حال تلاش برای تکمیل اثر خود هستند. ما پیشرفت بازی را تحت نظرخواهیم گرفت و به‌محض عرضه آن با نقدی در خدمت شما خواهیم بود.

Engish Section

City of Brass is a prime example of Early Access done right. What is offered here is a very competent first person rouge-like with a focus on melee fights, set in an Arabian city that resembles the classic Disney animation, Aladdin. The addition of a whip that is crucial during fights plus the numerous traps strewn in the levels which can be used against enemies, give the game play a certain uniqueness and fun feel.

The enemies have good variety and slowly get tougher as the later levels are reached, requiring new strategies. There are down sides however, such as the limited time given to finish each level which prevents exploration and somewhat broken economics of the game that severely limit the item accusation rate.

Overall, the game at its current state is a very tough but enjoyable Rouge-like that requires numerous tries and a bit of luck to progress further and further. Amazing art direction, music and tight combat with focus on environmental interactions make this game stand out but it obviously requires more content and balance. For now there are high hopes that the final product will be a very competent title in its genre.