با ورود به دنیای بازی Ardenfall، اولین چیزی که توجه شما را جلب می‌کند، باز بودن دست شما در انجام تقریبا هر کاری‌ست. به این دلیل عنوان دوران طلایی نقش‌آفرینی را انتخاب کردیم تا به بازی‌هایی چون Elder Scrolls III Morrowind  ادای احترام کرده باشیم؛ عنوانی که هنوز هم طرفداران خود را دارد که با دل و جان ساعت‌ها وقت خود را صرف تجربه‌کردن این کلاسیک باشکوه می‌کنند.

اما چه چیزی این بازی را شبیه به Morrowind می‌کند؟ برای پاسخ به این سوال باید به معنای اصلی ژانر نگاه کنیم: نقش‌آفرینی! در دنیایی که روزانه صدها بازی وارد بازار می‌شوند، معنا و مفهوم ژانرها تحت تاثیر قرار گرفته و با ایجاد سبک‌های جانبی، بازی‌هایی که زمانی سبک‌آفرین بودند فراموش شده‌اند و به آرشیو دنیای بازی رفته‌اند. اما در این میان سازندگان بازی در استدیو Spellcast Studios، که نخستین تجربه‌شان را عرضه کردند، به این آرشیو رفته‌اند و با عنوان Ardenfall گرد و خاک را از ژانر RPG پاک کرده‌اند.

هر تصمیم شما، حتی قبل از شروع بازی، در داستان و گیم‌پلی تاثیر خواهد گذشت. مثلا یکی از نژادها در دنیای بازی ظاهرا کمی خود را بالاتر از نژادهای دیگر می‌پندارد و اگر آن را انتخاب کنید، NPCهای بازی روی خوشی به شما نشان نمی‌دهند و به شما اعتماد نمی‌کنند. اما اگر این نژاد را انتخاب کردید، محکوم به ظلم‌واقع شدن هستید؟ پاسخ خیر است، چون همانند بازی‌هایی چون Fallout و Elder Scrolls، می‌توانید قابلیت‌ها و البته ویژگی‌های (Trait) خاصی انتخاب کنید که روی گیم‌پلی شما تاثیر می‌گذارد.

یک عنصر مهم دیگر بازی اکتشاف است. بازی Ardenfall دائما به شما برای اکتشاف جایزه می‌دهد. حتی در نسخه آزمایشی محدود بازی شما می‌توانید از سنگ‌ها بالا بروید، زیر آب بروید یا به مسیرهای فرعی بروید تا چیزهای جدید و آیتم‌های جالب پیدا کنید. همچنین بازی‌ برای شما ماموریت‌های جانبی هم در نظر گرفته است که هم داستان قشنگی دارند و هم جذاب هستند.

اما گیم‌پلی اصلی بازی چگونه است؟ همانند اکثر بازی‌های نقش‌آفرینی، شما با کم و زیاد کردن تواناهایی خود در زمینه جادو، زور بازو و سایر قابلیت‌ها شخصیت خود را تعریف می‌کنید. همانند اکثر بازی‌های Elder Scrolls می‌توانند همه نوع سلاحی را در ابتدای بازی استفاده کنند؛ اما با گرفتن سلاح‌های جدید و خاص، باید سمت و سوی خود را مشخص کنید که آیا می‌خواهید یک جادوگر باهوش، دزد مخفیکار، غول قدرتمند یا کمانگیر تیزبین باشید.

طراحی محیط و گرافیک بازی هم بسیار زیبا و دلنشین است. سبک خاص هنری شبیه بازی‌هایی که اکثرا تجربه کردید نیست، اما دنیای کارتونی و فانتزی قشنگی را به تصویر می‌کشد. دنیای بازی هم‌نام بازی (Ardenfall) است و هنوز اطلاعات زیادی از آن نداریم، ولی با توجه به تجربه محدود دمو بازی، بخش جالبی از بازی را می‌بینیم که توسط یک هیولا دریایی دچار اختلال شده است و شما باید آن را نجات بدهید.

در مجموع باید گفت که با توجه به چیزهایی که تا به‌حال در پیش‌نمایش Ardenfall دیده‌ایم، ظاهرا قرار است با عنوانی پر از تجربه‌های جالب همراه باشیم که ساعت‌ها شما را درگیر دنیای عجیب و غریب خود خواهد کرد. در حال حاضر سازندگان برنامه دارند تا بازی را در سال 2026 عرضه کنند، اما ماه آن هنوز مشخص نشده است.

پیش‌ نمایش بازی Ardenfall

پاچیو، از خواب بیدار می‌شود. اولین چیزی که می‌گوید این است: باید روح واعظ بزرگ را از اعماق جهنم نجات بدهیم! پیرزن سرش را به‌‍نشانه تایید تکان می‌دهد و به درب مشکوک زیرزمین اشاره می‌کند. پاچیو، شخصیت اصلی بازی، به زور از جایش بلند می‌شود، تپانچه قدیمی و زنگ‌زده‌اش را درمی‌آورد، چند ضربه به ساعتش می‌زند و از کنار پیرزن به سمت درب زیرزمین می‌رود. پیرزن به سمت او رو برمی‌گرداند و می‌گوید: عیسی مسیح به همراهت، ساعت‌ساز! برو و شیطان را از این سرزمین بیرون کن!

اولین کات‌سین بازی Hell Clock، شاید مهم‌ترین کات‌سین بازی (حتی مهم‌تر از آخر بازی) باشد؛ چون به ما می‌گوید که داستان بازی بر اساس جنگی واقعی به‌نام “جنگ کانودوس” در منطقه باهیا کشور برزیل ساخته شده. اما این بازی یک بازی جنگی یا داستانی نیست! این یک بازی Roguelike در سبک اکشن RPG است که در آن شما در نقش پاچیو، ساعت‌ساز شهر Canudos، باید روح رهبر فرقه مذهبی خود را از جهنم نجات بدهید.

بازی به‌سرعت آغاز می‌شود: شما وارد اولین طبقه جهنم می‌شوید و با دشمنان خود روبرو می‌شوید. در ابتدای بازی فقط یک تپانچه با سرعت کم دارید، که همراه و یار شماست. به محض اینکه وارد طبقه اول می‌شوید، یک زمان‌سنج شش دقیقه‌ای به شما می‌گوید که وقت برای ماندن و بررسی اطراف ندارید. این زمان‌سنج، چیزی‌ست که Hell Clock را از بقیه بازی‌های سبگ روگ‌لایک جدا می‌کند.

سری روگ‌لایک را معمولا با بازی‌هایی چون Dead Cells، Hades و اخیرا Blue Prince می‌شناسیم. هدف شما در این بازی مشخص است: جلو رفتن تا جاییکه می‌توانید، مُردن و آپگرید کردن سلاح و قابلیت‌های خود، و جلو رفتن تا جاییکه می‌توانید. اما ساعتِ ساعت‌ساز قصه ما، محدودیت جذابی برای بازیکن ایجاد می‌کند. علاوه بر هدف‌های اشاره شده در خط قبل، شما باید هر Run یا هر “دستْ” بازی را در این زمان محدود تمام کنید.

بله، درست فکر می‌کنید: این کار غیرممکن است، چون شما محکوم به مُردن، بازگشتن به کلبه، آپگریدکردن اسلحه و قابلیت‌های خود هستید. البته خبر خوب این است که شما در نهایت بعد از چند دست بازی‌کردن می‌توانید زمان این ساعت را هم بیش‌تر کنید و حتی به دوازده دقیقه برسانید. باید اعتراف کنیم که اگر این مسئله شما را ترسانده یا اذیت می‌کند، استودیو Rogue Snail یک حالت Relaxed Mode هم به بازی اضافه کرده‌اند که در آن ساعت شما دیگر کار نمی‌کند؛ که البته ما فعال‌کردن این حالت را پیشنهاد نمی‌کنیم!

یکی از ویژگی‌های جذاب بازی برای ما، موسیقی و صدای بازی است. اولین بار که بازی را شروع می‌کنید، با موسیقی گوش‌نوازی در منو اصلی روبرو می‌شوید که شما را به حال و هوای یک شهر دورافتاده در برزیل می‌برد (که البته تم‌هایی شبیه به Red Dead Redemption و Call of Juarez هم دارد). علاوه بر قطعه‌های موسیقی جذاب بازی، صدای دشمنان، قابلیت‌های پاچیو و محیط بازی با وسواس زیاد و دقت فراوان ضبط شده‌اند. حتما به شما پیشنهاد می‌کنیم که بازی را با صدای اصلی آن که با لهجه اصیل برزیلی ساخته شده است تجربه کنید.

بعد از آپگرید‌کردن اسلحه خود، در طبقه پنجم بخش اول داستان بازی، یکی از دوستان و همراهان قدیمی خود را آزاد می‌کنید. همانند اکثر بازی‌های روگ‌لایک، او به کمک شما می‌آید و در بخشی از کابین وظیفه‌ای برعهده می‌گیرد. شخصیت‌های فرعی داستان بازی اینگونه به بازی اضافه می‌شوند. یکی از ضعف‌های بازی، به نظر ما، این است که Hell Clock شما را در هنگام دیدن این شخصیت‌ها به کابین برمی‌گرداند، و تا هنگام پایان بخش دوم بازی، حدودا ده بار دست شما را می‌گیرد و به کابین می‌برد. این باعث می‌شود که حتی اگر احساس راحتی یا آمادگی برای یک دستِ کامل دارید، متوقف شوید و مجبور شوید که به کابین برگردید.

 صحبت از بخش داستانی بازی شد، پس بهتر است که کمی در مورد داستان Hell Clock صحبت کنیم. بازی در حال حاضر سه بخش داستانی دارد. البته پایان بازی هنوز کامل نشده است و در حال ساخته‌شدن توسط تیم سازنده (البته با کمک‌ و نظرگرفتن از شما بازیکنان) است. اما بعد از حدود ده تا پانزده ساعت تجربه‌کردن این بازی، باید اعتراف کنیم که هنوز ساعت‌ها زمان باقی مانده تا تمام محتوای بازی را ببینید و تجربه کنید. مثلا یک حالت Vengeance Mode وجود دارد که دشمنان را بسیار سرسخت می‌کند.

همانطور که گفتیم شما باید روح رهبر فرقه مذهبی پاچیو که در بازی نامش Counselor است (و بر اساس شخصی واقعی طراحی شده‌است) را از اعماق جهنم نجات دهید. در این مسیر، سه بخش داستانی قرار دارد که در هر کدام دو مرحله Horde Mode و دو مرحله باس‌فایت وجود دارد. طراحی دشمنان بازی بسیار عالی انجام شده است و شما را مجبور می‌کند که نتوانید برای پشت‌سرگذاشتن آن‌ها فقط بر یک قابلیت اتکا کنید.

گیم‌پلی بازی به‌شدت سریع و خشن است: شما یا به‌راحتی دشمنان بی‌شمار خود روی صفحه را می‌کشید، یا به‌راحتی کشته خواهید شد. اولین مراحل بازی کمی کُندتر جلو می‌روند تا بتوانید به چرخه روگ‌لایک بازی عادت کنید. قابلیت‌های شما در چند دسته تیر رگباری، کنترل‌کردن دشمنان(CC) یا قابلیت‌های نزدیک شما (Vicinity) قرار دارند. با توجه به نوع دشمنان در طبقه‌های مختلف جهنم، شما یا باید دشمنان کمی که قدرت زیادی دارند را کنترل کنید یا دشمنان زیادی که قدرت کمی دارند را با اسکیل‌های نزدیک‌زَن نابود کنید.

در هر طبقه بازی، شما یک سری عبادت‌گاه می‌بینید که با تماس آن‌ها می‌توانید پول بیش‌تر ، XP بیش‌تر ، سرعت بیش‌تر و موارد دیگر را به مدت کوتاهی فعال کنید. یکی از ویژگی‌های مهم بازی، آیتم‌های Relic هستند. چیزی که قابلیت تکرارپذیری بازی را بالا می‌برد، این است که شما در پایان هر بخش بازی (و هر از گاهی در بین بخش‌های بازی) یک Relic یا یادگاری از مُردگان را فعال می‌کنید که یکی از قابلیت‌های بازی را به‌شدت بهبود می‌بخشد. به‌همین‌دلیل، شما می‌توانید Buildها یا ساخت‌های خاصی درست کنید. مثلا می‌توانید به آتش، انفجار، سَم‌زدن به دشمنان و غیره اتکا کنید و بیلد خود را اینگونه بسازید.

طراحی بصری بازی جزئیات خوب و جذابی دارد: منوهای بازی به‌راحتی قابل‌دسترس هستند و گرافیک بازی بسیار زیباست. به‌دلیل اینکه برخی مواقع تعداد دشمنان بازی بیش‌تر از صدتا می‌شود، ما در هنگام اجرای بازی به برخی مشکلات فریم‌ریت برخوردیم، اما این اتفاقات در حدی نبود که از لذت بازی بکاهد. این بازی یکی از بهترین بازی‌ها برای تجربه با دسته و کنسول‌های دستی جدید مثل Steam Deck خواهد بود. البته تجربه Hell Clock در حال حاضر روی استیم‌دک خیلی روان نیست.

کات‌سین‌های بازی روایت‌گر داستان ترسناک و تلخی هستند: نیروهای دولت مرکزی برزیل، برای سرکوب قدرت فرقه مذهبی‌ای که پاچیو عضو ارشد آن است، به روستای دورافتاده “باهیا” حمله می‌کنند و چندین هزار آدم نظامی و غیرنظامی را نابود می‌کنند. علیرغم تلخی این کات‌سین‌ها، باید بگوییم که طراحی هنری این تصاویر و فیلم‌ها بسیار جذاب و زیبا هستند.

در نهایت، باید گفت که بازی Hell Clock یکی از جذاب‌ترین بازی‌های روگ‌لایک حال حاضر است که به‌راحتی می‌تواند شما را ده‌ها ساعت میخ‌کوب خود کند. این اتفاق به واسطه گیم‌پلی سریع، جذاب و تکرارپذیر بازی و همچنین به دلیل ویژگی Buildهای خاص Hell Clock استاما یک سری مشکل‌ها مثل پرفُرمنس بازی و کامل‌نبودن بخش داستانی باعث می‌شود از کیفیت نهایی بازی کاسته شود. شاید چیزی بین عالی و خوب.

نقد و بررسی بازی Hell Clock روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است

منتقدان و کاربران متاکریتیک نمرات فوق‌العاده‌ای به Expedition 33 داده‌اند: امتیاز ۹۲% از منتقدان و امتیاز کاربران بین ۹.۷ تا ۹.۸ (بالاترین نمره کاربران تاریخ متاکریتیک) بود. رسانه‌هایی مانند IGN Spain، Metro GameCentral و MeriStation این بازی را به‌عنوان استاندارد جدیدی از ژانر RPG نوبتی معرفی کرده‌اند و این عنوان موفق به فروش ۳.۳ میلیون نسخه درعرض ۳۳ روز شده است!

در Expedition 33، پلیر به‌عنوان رهبر گروهی از جوانان داوطلب وارد دنیایی سوررئال به‌الهام‌گرفته از دوران Belle Époque فرانسه می‌شود تا “نقاشه” مرموز را که هر سال عددی روی آسمان می‌نگارد و افرادی با آن سن یا بیشتر را محو می‌کند، متوقف کنند. در ویدئویی که توسط عرفان سکاکی از این بازی ساخته شده است، به بخش‌های مختلف بازی از جمله داستان، مراحل ساخت، موسیقی و صداگذاری بازی و… اشاره شده است. اگر قصد دارید از این بازی جذاب بیشتر بدانید، دیدن این ویدئو شدیدا توصیه می‌شود.

داستان و رازهای Clair Obscur Expedition 33 (قسمت اول) توسط عرفان سکاکی

بازی Dolmen که سال 2018 در کیک استارتر معرفی شده بود قرار است تا انتهای سال 2021 منتشر شود. این بازی در سال 2018 با یک فاند در kickstarter به صورت رسمی نمایان شد و حالا با عرضه ی یک تریلر مشخص شد که این بازی تا انتهای سال 2021 منتشر خواهد شد.

بازی Dolmen یک بازی Sci-fi و RPG است که فضای Horror آن گیمر را در ترکیبی عجیب غوطه ور میکند. این بازی قرار است تا انتهای سال 2021 عرضه شود و هنوز تاریخ دقیقی برای عرضه آن مشخص نشده ولی سازندگان از پایان ساهت این بازی خبر می دهند.

این بازی قرار است برای تمامی کنسولهای بازی نسل 8 و 9 عرضه شود و همچنین از روی استیم نیز بازی Dolmen قابل دریافت است.

جدیدترین تریلر بازی Dolmen را می توانید مشاهده کنید.

تقریبا بیش یک سال از عرضه بازی Final Fantasy VII Remake روی PS4 گذشته و هم اکنون این بازی برای علاقه‌مندان روی PS5 نیز عرضه شده. سال گذشته در فروردین ماه بود که بازی Final Fantasy VII Remake برای PS4 منتشر شد و نظر کابران را به خود جلب کرد.

بعد از گذشت 14 ماه این بازی برای PS5 نیز در دسترس است و از امروز این بازی را میتوانید از PS Store با قیمت 70 دلار دریافت کنید. در بازی تغییرات ایجاد نشده و فقط بهینه سازی هایی در آن صورت گرفته تا این بازی روی PS5 بتواند در بهترین حالت اجرا شود.

در ویدئوی پیش رو میتوانید گوشه ای از گیم پلی این بازی را مشاهده کنید. این بازی با متای 87 یکی از بازیهای خوب سال گذشته بود و در TGA سال گذشته تواسنت جایزه بهترین بازی نقش آفرینی(RPG) و بهترین موسیقی را بدست آورد.

همراه وی جی مگ باشید با گیم پلی Final Fantasy VII Remake روی PS5

هیچ صداگذاری قابل فهمی برای شخصیت‌های بازی صورت نگرفته و همه آنها به زبان عجیب و غریبی حرف می‌زنند که بیشتر شبیه حرف با دهان بسته انسان است. مشخص نیست بودجه تیم سازنده در حدی نبوده که حتی از چند نفر صداپیشه آماتور برای صداپیشگی استفاده ببرند، یا این سبک در نظرشان انقلابی و ساختارشکن بوده است. ولی علت هر چه که هست، حتی بزرگترین داستان‌ها هم بدون داشتن تنوع در نحوه روایت تبدیل به لالایی گوشخراش می‌شوند که تنها کابوس به چشم بازیکن می‌آورد.

جدا از قطع نشدن صدای راوی حتی به مدت یک دقیقه، Pacing روایت هم چندان جذاب نیست! در ابتدای شروع بازی کات‌سین از پیش رندر شده نمایش داده می‌شود و پس از آن و بعد از اینکه شخصیت خودتان را خلق کردید دوباره همان کات‌سین را بازی می‌کنید، ولی با کیفیت اصلی بازی! در اینجا می‌توان پرسید نقش آن کات‌سین با کیفیت ابتدایی چه بوده است؟

آیا سازندگان می‌خواستند فاصله کیفیت گرافیکی پایین بازی‌شان را حالت ایده‌آل را به نمایش بگذارند؟ پس از آن با چند دشمن درگیر می‌شوید تا سیستم مبارزه را آموزش ببینید. سپس به یک دو راهی می‌رسید که راه چپ نشان دهنده تاریکی است و راه سمت راست به سوی نور و وفاداری و امثال آن می‌رود.

شاید قصد سازندگان این بود که نشان دهند در بازی برای هر عمل نتیجه خیر و شر وجود دارد، ولی به صورت ضمنی و نه به نحوی که حواس شما را در حین روایت پرت کنند. ولی متاسفانه این اتفاقی نیست که در ادامه بازی می‌افتد و پری نور (خیر) و حشره تاریکی (شر) همواره جلوی دوربین بالا و پایین می‌پرند تا میزان گرایش شما به سمت روشنایی یا تاریکی را اعلام کنند.

بگذریم، درون‌مایه داستان بازی شاید با الهام از داستان «موش» اثر گونتر گراس نویسنده عجیب آلمانی باشد. در داستان موش دنیا به خاطر حماقت‌های انسان و عواقب نبرد اتمی نابود شده است و موش‌ها وارثان زمین شده‌اند. حتی در کتاب روایت در گفتگو بین راوی و ملکه موش‌ها دنبال می‌شود.

با برداشتن دو مولفه «راوی» و «موش» به سراغ Biomutant  می‌رویم. داستان از این قرار است که شما باید درخت زندگی را از نابودی نجات دهید (موضوعی نخ‌ما) و برای اینکار باید به چهار گوشه نقشه بازی رفته و هیولاهای بزرگی را شکست دهید که در حال جویدن ریشه‌های درخت هستند (اوج خلاقیت داستان‌نویس در اینجاست که قلعه شاهزاده Zelda را به درخت و چهار منبع تغذیه Calamity Ganon را به ریشه تغییر داده).

برای رسیدن به این هدف باید برای خود همراه پیدا کنید پس به سمت قلعه یکی از قبیله‌ها حرکت می‌کنید. توضیحاتی در مورد هر قبیله در گوش‌تان زمزمه می‌شود و پس از رسیدن به درب قلعه شما را به داخل می‌برند. رئیس قبلیه حرف‌هایی می‌زند و شما باید همان لحظه و بدون هیچ فرصت دیگری جواب آره یا نه بدهید.

همین جواب بدون هیچ شناختی از دنیای بازی و قبیله‌های دیگر روند پایان بازی را تعیین می‌کند! در اینجا شاهد به عاریه گرفته شدن عناصر بسیاری از بازی‌های موفق قبلی و حتی سریال‌های تلویزیونی هستیم که همگی در بدترین حالت به کار برده شده‌اند.

هنوز یک ساعت نشده شما می‌توانید پایان بازی را معلوم کنید. Biomutant در اکثر جنبه‌های روایی چنین شوک‌های بدساختی وارد می‌کند. همین بلاتکلیف بودن در به کار بردن عناصر روایت داستان و کم عمق و شکسته بسته بودن روایت آن، در کنار شخصیت‌های نچسب و سطحی پرونده داستان بازی را قمر در عقرب می‌کند. شاید بتوانید با این رویکرد عجیب کنار بیایید، ولی بدون شک لذت بردن از چنین روایتی نیاز به طبع و سلیقه دو چندان عجیب دارد.

با رسیدن به حساب چهار هیولای پخش شده در گوشه و کنار نقشه بازی و به تصرف دنیای بازی برای یک قبیله کار شما تمام می‌شود و باید با انتخاب‌های کم‌عمق دیگر داستان بازی را کمی هم پیش ببرید. اگر داستان شخصی قهرمان بازی شما را درگیر نکند، هیچ عنصر روایی دیگری اینکار را نخواهد کرد چون چرخه تکراری گیم‌پلی بازی بیشتر دهن‌کجی سازندگان به روند رو به رشد و پیشرفت‌های اخیر بازی‌های open world است.

در طول بازی شما با یک قبیله متحد می‌شوید و باید مناطق تحت کنترل و قلعه 3 قبیله دیگر را تصرف کنید. این قضیه شامل تصرف 3 قلعه کوچک و حمله به قلعه بزرگتر و اصلی می‌شود. روند این حمله و حماسه آنقدر تکراری است که بیشتر شبیه به یک شوخی تلخ به نظر می‌رسد.

تمامی دیالوگ‌ها و انیمیشن‌ها بدون کوچکترین تغییری برابر چشمان شما تکرار می‌شوند. هر قلعه فرعی متشکل از مبارزه با تعدادی معینی دشمن و حل کردن پاز‌های تکراری است که حتی چند ثانیه هم طول نمی‌کشند. در حمله نهایی به قلعه اصلی هم همین روند تکرار می‌شود و شما پس از انجام یک ماموریت «برو آن را بیاور» وارد قلعه می‌شوید، با چند دشمن درگیر می‌شوید و در آخر با رئیس قبیله دوئل می‌کنید: البته اشتباه نکنید همه این اتفاقات در بی‌روح‌ترین حالت ممکن اتفاق می‌افتد.

سیستم مبارزه بازی ترکیبی از چند سبک مختلف است. از یک طرف تنوع بالایی از اسلحه‌ها، قابلیت‌ها و حرکات رزمی در خود دارید که می‌تواند در طول بازی شما را سرگرم کند ولی در مقابل حتی اصلی‌ترین دشمنان هم با همان استراتژی تکراری قابل شکست دادن هستند.

با صرفنظر از چند Boss fight انگشت شمار بیشتر مبارزات بازی شامل شلیک از دور و ترکیب آن با همان تاکتیک‌های تکراری جواب پس داده می‌شود. بعضی اوقات هم باید با استفاده از وسایل نقلیه مختلف به جنگ غول‌ها بروید که تنوع خوبی اضافه می‌کند. جدا از این خود بازی برای تبلیغ قابلیت‌های مبارزه‌ای خود هیچ تلاشی نمی‌کند و دشمنان همگی با ضرباتی پایه قابل شکست دادن هستند. با اینکه تنوع طراحی دشمنان در حد خوبی قرار دارد ولی نیاز نیست سبک مبارزه خودتان را تغییر بدهید.

طراحی اسلحه‌های بازی و امکان شخصی‌سازی کاراکتر تنها نقطه قوت بدون بحث بازی است. همه تجهیزات و تسهیلات بازی با الهام از آت و آشغال‌های به جا مانده از نسل بشر ساخته شده‌اند. برای مثال شاید قوی‌ترین اسلحه بازی دسته بستنی چوبی و نوک تیز یک سوزن ته‌ گرد را داشته باشد.

ساخت و طراحی این اسلحه‌ها به صورت دستی انجام گرفته اما تنوع و تعدد بالای حالت تولید شده به صورت رویه‌ای را دارد (آنطوری که در Borderlands شاهد آن بودیم)، همین مساله از توجه سازندگان به حفظ تنوع در تجهیزات بازی دارد، اما حیف که همین نکته مثبت هم به شدت تحت تاثیر سایر کاستی‌های بازی قرار می‌گیرد.

دنیای Biomutant زیبا و چشم‌نواز است، اما همانند 99% هر بازی جدیدی که در سبک open world به بازار عرضه می‌شود، بی در و پیکر و بدون استفاده وسیع کار شده است. معدود عنوان‌هایی قادر هستند از تمامی مناطق گنجانده شده در نقشه وسیع خود استفاده ببرند و در هر واحد از نقشه بازیکن را به چالش بکشند.

مثالی متعالی از این قضیه The Legend of Zelda: Breath of the Wild است. نه تنها نقشه کل بازی یکی از بزرگترین نقشه‌های موجود در تاریخ بازی‌های open world به شمار می‌رود، بلکه همه جای آن پر از چالش، تکه‌های داستان، اتفاقات و در بدترین حالت مناظر چشم‌نواز کار شده است.

موضوعی که اکثر سازندگان در ایفای صحیح آن به مشکل بر‌ می‌خورند. عناوینی مثل Assassin’s Creed که با اتکا به تکنولوژی تولید محتوای رویه‌ای نقشه بازی را پر از دار و درخت و NPC می‌کنند تا نظایر سطح پایین‌تر مثل Biomutant که سعی می‌کنند دستی چنین محیط بزرگی را پر کنند، همگی در دمیدن روح به محیطی وسیع ناتوان هستند.

جدا از چند محیط بسته که توالی پازل و تجربه گیم‌پلی شسته رفته‌ای ارائه می‌کند، باقی مساحت بازی مرتعی برای وقت تلف کردن است و هیچ حس گردش و جستجوی و کاوشی برای بازیکن ایجاد نمی‌کند. قابلیت ارتقاء اسلحه‌ها و بالا بردن توانایی شخصیت قابل بازی هم در حد متوسطی قرار گرفته‌اند. برای ارتقاء تجهیزات ابتدا باید materialهای مختلفی را از زمین جمع کنید! تنوع این قبیل اقلام زیاد است و می‌تواند شما را سرگرم کند تا اسلحه دلخواه خود را تا حد نهایت قدرتمند کنید.

جدا از این قطعات نیرومندی که از جاهای مختلف پیدا می‌کنید هم قابل اتصال به تفنگ یا شمشیر هستند که نه تنها ظاهر بلکه قابلیت آن را نیز تغییر می‌دهند. تنوع و طراحی زره و موارد پوشیدنی هم زیاد است و توازن و یکپارچگی خوبی با محیط و منطق کلی دنیای بازی دارد: همانطور که گفته شد همه چیز درون‌مایه‌ای آخر الزمانی / فانتزی دارد و پس‌مانده‌های زندگی انسان تشکیل دهنده دارایی شخصیت‌های درون بازی است.

در بخش صداگذاری و موسیقی هم حرف چندانی برای گفتن باقی نمی‌ماند. با چشم پوشی از افتضاح صداپیشگی و روایت راوی، صداگذاری محیط در کما به سر می‌برد و برای خالی نماندن عریضه چند قطعه generic موسیقی هم پشت قباله Biomutant انداخته‌اند تا چند قدم از اولین بازی صامت قرن 21 فاصله بگیرد. به جز چند افکت صوتی بانمک (پرتاب شدن دشمنان به هوا از روی قارچ اتمی یا ترکاندن جوش ملتهب روی کله غول) چیزی برای گفتن یا شنیدن نیست.

از نظر فنی بازی حرف چندانی برای گفتن ندارد! در کنسول‌های نسل قبل باگ‌ها متعدد و افت فریم آزار دهنده است و اوضاع کنسول‌های نسل جدید و PC هم چندان تفاوتی ندارد. تمامی افکت‌های بصری در مبارزات حالت کارتونی دارند و جدا از بانمک بودن جلوه بصری – فنی خاصی را تداعی نمی‌کنند.

دیر لود شدن بافت‌ها لود نشدن انیمیشن‌ها، فقدان حرکات صورت و بدن در هنگام مکالمه، انیمیشن‌های زشت در حالت صحنه آهسته و روند تکراری هوش مصنوعی دشمنان همه چیز را برای فراموش شدن همه چیز در مورد این بازی مهیا می‌کند.

روی هم رفته همان ایده اصلی Biomutant بزرگترین دستاورد این عنوان به شمار می‌رود. ایده‌ی جالبی که با کم‌کاری و بی‌ذوقی سازندگان فراتر از یک تکرار مکررات و کلون بازی‌های بزرگتر فراتر نمی‌رود. بهتر است سازندگان به جای تقلید از رنگ چمن عناوینی افسانه‌ای، بیشتر به فکر عمق دادن به گیم‌پلی و روایت داستان خود باشند، شاید در اینصورت کمتر شاهد عناوین مضحک عجیب الخلقه‌ی جهش یافته به سمت پایینی چون Biomutant باشیم!

نقد و بررسی بازی Biomutant روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

هدف این ورزشکار شناخته شده که علاقه بیش از حدی هم به بازی‌های ویدئویی و به طور ویژه بازی‌های نقش آفرینی آنلاین (MMO) داشت، ساخت بزرگترین و عالی‌ترین عنوان MMO تاریخ بود. او با این طرز فکر به دنبال جذب بهترین و کارکشته‌ترین‌های صنعت بازی‌سازی نمود و جالب اینکه ایده بلند پروازانه‌ او نام‌های بزرگ دیگری را هم به خود جذب کرد که در میان آنها خالقان افسانه‌ای سری Elder Scrolls و کمیک‌بوک‌های Spawn هم به چشم می‌خورد.

فرآیند ساخت بازی که با اسم رمز Copernicus (نیکولاس کوپرنیک ستاره شناس باستانی) شناخته می‌شد به خوبی ولی با سرعتی کمتر از انتظار شلینگ پیش می‌رفت. در همین حین استدیو بزرگ دیگری با نام Big Huge Games که عناوین موفقی چون Rise of Nations و Rise of Legends را در کارنامه خود داشت هم مشغول ساخت پروژه هیجان انگیز دیگری بود که قصد داشت سبک نقش آفرینی را متحول کند.

با این حال این استدیو به مشکلات مالی برخورده بود و در مرز انحلال قرار داشت. شلینیگ با مشاهده فرصت این استدیو را خریداری کرد و تیم پرستاره خود را با نفرات کارکشته و جدید دیگری بیش از پیش تقویت نمود. حالا 38 Studios به بهشتی برای خالقان بازی‌های نقش آفرینی تبدیل شده بود و سطح استعداد و تجربه به کار گرفته شده در آن سر به فلک می‌سایید.

با ملحق شدن اعضای BHG فرآیند تولید Copernicus کمی تغییر یافت و 38 Studios تصمیم گرفت بازی نیمه‌کاره آنها را با استفاده از دنیا و شخصیت‌های خلق شده در استدیوی خودشان روانه بازار کنند. اما مشکل جذب سرمایه‌گذار برای اینکار بر دوش شلینگ سنگینی می‌کرد. اما او به طرزی معجزه‌آسا و کمی نامتعارف موفق شد ایالت «رود آیلندز» (Rhode Islands) را به عنوان حامی مالی شرکت خود به خدمت گرفته و کمک مالی هیجان انگیزی معادل با 75 میلیون دلار نصیب استدیو کند.

حالا دیگر همه چیز برای عرضه بازی مورد انتظار آنها مساعد بود و بالاخره در 7 فوریه 2012 (تنها 3 ماه از انتشار عنوان افسانه‌ای Skyrim) دروازه‌ها به سوی قلمرو پادشاهی آمالور گشوده شدند. انتشار بازی بر عهده EA بود (بله درست شنیدید آن زمان‌ها EA بازی‌هایی غیر از فرنچایزهای تکیده خود‌ منتشر می‌کرد).

فروش نسبتا خوب بازی به همراه ستایش منتقدین برگ زرینی برای تیم با استعداد و کار کشته بود. سیستم مبارزات روان و سریع شبیه به God of War در هیچ عنوان نقش آفرینی دیگری همتا نداشت. سیستم کلاس بندی کاراکتر فوق العاده منعطف و تعاملی که بازیکن را مجبور به تجربه کل بازی با یک کلاس واحد، آن هم همان انتخابی که در لحظه اول ورودش به بازی انجام داده بود، نمی‌کرد در جای خود انقلابی و تاثیر گذار بود.

اما مهمتر از همه اینها Lore و روایت کلی داستان به قدری وسیع بود که دنیای عظیم بازی را پر از لحظات و خاطرات با معنی و جذاب می‌کرد. به کار گیری بزرگان صنعت بازی‌سازی و بهره گیری از نام‌های پرآوازه‌ای چون R. A. Salvatore، Todd McFarlane، Ken Rolston و Mark Nelson این اجازه را به 38 Studios می‌داد که جای جای محیط بازی را پر از داستان‌ها و شخصیت‌های معنی‌دار بکند.

تا اینجا همه چیز افسانه‌ای به نظر می‌رسد. حتی EA که سخت‌گیری خاصی در بازگشت سرمایه داشت هم پس از مشاهده پتانسیل بالای بازی و موفقیت خوب آن در بازار چراغ سبز ساخت ادامه KoA:R و پروژه Copernicus را صادر کرد. ولی در ماه می 2012 در کمال ناباوری همگان 38 Studios به یکباره اعلام ورشکستگی کرد. از قرار معلوم عدم تجربه کرت شلینگ در مدیریت استدیویی با وسعت و اندازه 38 Studios عامل اصلی این افتضاح بود. او با ولخرجی‌های حساب نشده و سوء مدیریت اسفناک یک تنه یکی از افسانه‌ای ترین تیم‌های بازی‌سازی را از کار بیکار کرد.

با وجود کیفیت بی‌نظیر بازی و ستایش منتقدان، بازاریابی غیرمتعارف و متظاهر کرت شلینگ باعث شده بود بازی فروش مد نظر حامی مالی اصلی را کسب نکند. همه از این اتفاق شوکه بودند و از عصبانی‌تر از همه فرماندار ایالات رود آیلندز بود که با تمام توان بر سر 38 Studios خراب شد و در یک دعوی 5 ساله 61 میلیون دلار از آنها غرامت گرفت.

پس از آن همه اعضای شرکت از کار بیکار شدند و سرنوشت KoA:R به همراه سری Darksiders به دست THQ Nordic افتاد. THQ Nordic پس از کسب رضایت از ناشر اصلی بازی (EA) 8 سال پس از آن روزها نسخه ریمستر شده بازی را روانه بازار کرده است.

پس حالا که کلید دروازه‌های آمالور از دست فرماندار و مالیات‌دهندگان ایالات رود آیلندز و جیب کمپانی تک بعدی EA بیرون کشیده شده و کمی از حواشی پرفراز و نشیب این عنوان فرو نشسته است، بهترین فرصت برای چرخاندن کلید طلایی در سوراخ خاک گرفته قفل دروازه عظیم منتهی به این قلمروی فراخ و وسیع پیش روی ماست. پس بدون اتلاف وقت بیشتر برویم سراغ نقد و بررسی آن!

مسئولیت ریمستر کردن KoA:R بر عهده استدیوی آلمانی KAIKO بوده است. آنها قبلا در ریمستر کردن عناوینی چون Darksiders و Saints Row با THQ Nordic همکاری داشته‌اند و اگر اطلاعی از وضعیت آن بازی‌ها داشته باشید مطمئنا متوجه خواهید شد که KoA:R هم از حیث ریمستر شدن تغییر چندانی پیدا نکرده است.

از نظر فنی و گرافیکی می‌شود گفت بازی بهترین حالت و بالاترین کیفیتی را دارد که در زمان عرضه و بر روی قدرتمندترین پلتفرم قابل اجرا بود. نرخ فریم و رزولوشن بازی بیشتری ارتقاء را دریافت کرده‌اند اما با این حال در مواردی نرخ فریم افت محسوسی دارد. کیفیت‌ بافت‌ها، تعداد چند ضلعی‌های به کار رفته در طراحی جزئیات محیطی و حالت چهره شخصیت‌ها و تکان خوردن اعضای صورت آنها هیچ تغییری نسبت به بازی اصلی نداشته است. انتظاراتی که از یک ریمستر معمولی نمی‌توان داشت.

ولی در کمال کم‌کاری رنگ‌بندی و الگوریتم‌های نورپردازی بازی هم بدون کوچکترین تغییری برای نسل فعلی پلتفرم‌های بازی پورت شده‌اند که گاهی اوقات مشکل‌ساز می‌شود: در مواقعی بازی به طرز عجیبی تاریک است و هر چقدر هم میزان روشنایی را بالا ببرید رنگ و جلای محیط‌ها همچنان کدر و مات به نظر می‌رسند.

به جز موضوع فوق سایر جنبه‌های گرافیکی بازی اوضاع خوبی دارند. افکت‌های مختلف از جمله آتش، الکتریسیته و دود به خوبی اجرا می‌شوند و حتی هم پای استانداردهای امروزی خودی نشان می‌دهند. سایه‌زنی شخصیت‌ها کاملا دقیق و جذاب کار شده است. انیمیشن‌های شخصیت‌ها در عین محدود و قدیمی بودن روان و باور پذیر هستند. قابلیت تنظیم دامنه دید، ارتفاع و فاصله دوربین هم در نسخه ریمستر گنجانده شده است که می‌تواند با کمی تنظیم زاویه دلخواه شما را برای تجربه این دنیای وسیع و شگفت انگیز فراهم نماید.

مشکل فنی دیگری که به خاطر قدیمی بودن موتور پایه بازی بیش از همه چیز به چشم می‌خورد زمان Loading برای زمانی است که از یک منطقه به منطقه دیگر می‌روید و یا وارد خانه‌ای شده و یا از آن خارج می‌شود. این محدودیت دست و پا گیر که با آمدن نسل جدید پلتفرم‌ها دیگر منسوخ شده است مثل طلسمی از 2012 راه خود را به سال 2020 پیدا کرده است و مدت زمان نسبتا طولانی که چیزی بین چند ثانیه تا میانگین 15 ثانیه است، بیشترین تاثیر را بر تداوم لذت بردن از بازی می‌گذارد.

با توضیحات فوق لیست تمامی کم و کاستی‌های بازی به پایان خود می‌رسند و پس از این میتوان بدون شک و شبهه‌ای از بازی تعریف و تمجید کرد. همانطور که در قسمت ابتدایی این نقد و بررسی اشاره شد تیم اصلی سازنده KoA:R بسیار قوی و باتجربه بودند. به همین واسطه تمامی جنبه‌های هنری، بصری، گیم‌پلی، داستان‌سرایی و شخصیت پردازی، محیط‌ها و دنیای بازی، طراحی تک تک جزئیات این دنیای عظیم و هر آنچه در آن زندگی می‌کند دست کمی از یک شاهکار ندارد.

شاید به خاطر قدیمی بودن بازی جلا و ابهت قدم خود را نداشته باشند، ولی با کمی حوصله و علاقه می‌توان ارزش و کیفیت اصیل آنها را تشخیص داد. شاید نقشه‌های بزرگتر بازی به خاطر محدودیت‌های سخت افزاری پر از درخت و برگ و سازه و دشمن نباشند، اما اگر یک چیز از شلوغ بودن بی‌منطق بازی‌های مثل دنباله‌های جدید سری Assassin’s Creed یاد گرفته باشیم این است که ظاهر همه چیز نیست. بدون شک غنای ذاتی یک اثر می‌تواند برخی از کاستی‌های اجباری آن را جبران کند.

داستان و شخصیت‌پردازی بازی یکی از بهترین‌های نسل قبل بود که در سایه اتفاقات ناگوار پیش آمده برای سازنده و عرضه شدن در میان عناوین بزرگی چون Skyrim و Witcher 2 قرار گرفت. داستان بازی از جایی شروع می‌شود که «شما» به عنوان یک «Mortal» (فانی) به مرگ می‌رسید!

نگران نباشید تن بی‌جان شما در Well of Souls جان دوباره می‌گیرد. اما به محض زنده شدن دوباره Tuatha Deohn که نژادی از الف‌های تاریک با نام Winter Fae هستند به آنجا حمله می‌کنند. نبرد بزرگی با نام Crystal Wars در پادشاهی آمالور در جریان است و Faeهای زمستانی که خود نامیرا (Immortal) هستند، قصد دارند با کشتن تمام فانی‌های دنیا نظم جدیدی برقرار کنند.

شخصیت اصلی که به رسم نقش آفرینی‌های کلاسیک صحبت نمی‌کند ایراد دیگری هم دارد؛ او سرنوشت معینی ندارد و می‌تواند با دست بردن به تار و پود سرنوشت هر کسی که با آن مواجهه می‌شود مسیر سرنوشت دنیا را تغییر دهد. همین Fateless بودن شخصیت اصلی بستر بوجود آمدن داستان عظیم‌تری می‌شود که بازیکن را به قلب دنیای آمالور پرتاب می‌کند.

بعد از چند quest دست گرمی شما به خط مقدم نبرد بین میرا و نامیراها قدم می‌گذارید و در این میان صف طویلی از شخصیت‌های جذاب، داستان‌های فرعی و حوادث پرفراز و نشیب را شاهد خواهید بود. پیچش‌های داستانی، برملا شدن دسیسه‌ها، دخالت خدایان و نبردهای باشکوه مواردی هستند که در طول داستان سلول‌های خاکستری مغز شما را به آغوش خواهند کشید.

دنیای خلق شده در KoA:R زنده، پویا و پر جزئیات است. دنیایی چنان بزرگ که تا هر جا که حوصله داشته باشید شما را در خود غرق می‌کند. دنیایی با خدایان مخصوص به خود، نژادهایی با رسم و رسوم‌ها و ظاهر عجیب و غریب، دوستی‌ها، دشمنی‌ها، جنگ‌های بزرگ، گذشته و تاریخ غنی و پیچیده. دنیایی متشکل از مناطق وسیع، شهرهایی پرجمعیت، صحرا، دریا، جنگل، غارها و دخمه‌های پرپیچ و خم که التماس می‌کنند توسط شما کند و کاو شوند. چرخه روز و شب و افکت‌های آب و هوایی هم جلوه خاصی به اتمسفر لوکیشن‌های مختلف می‌دهند.

چهار نژاد مختلف در بازی حضور دارند که شما می‌توانید کاراکتر خودتان را از بین آنها انتخاب کرده و تا میزان مطلوبی شخصی‌سازی کنید. انسان‌های متمدن (Almain)، انسان‌های همیشه در سفر (Varani)، الف‌های تاریک (Dokkalfar) و الف‌های روشن (Ljosalfar) به همراه کوتوله‌های دوست داشتنی نژادهای اصلی را تشکیل می‌دهند. شخصیت بازیکن در سه شاخه قدرت، استقامت و جادو قابل رشد دادن است و بار هر بار level up شدن می‌توانید 3 Skill point بدست آمده را بین 22 شاخه مهارت تقسیم کنید و قهرمان مدنظر خودتان را بوجود آورید.

سیستم مبارزه و کلاس بندی و Level up بازی در زمان عرضه انقلابی بود. اکشن نرم و روان بازی به همراه آزادی عمل در انتخاب و تغییر کلاس بازیکن دو بال قدرتمند این جهش خلاقانه بودند. در زمانی‌که اکثر بازی‌های نقش آفرینی گیم‌پلی و سیستم مبارزه کند و سنگینی داشتند، تجربه KoA:R مثل جرعه‌ای چای در صحرای سوزان لذت بخش بود! لیست بلند و بالای حرکاتی که با هربار تغییر سرنوشت و یا Level up آزاد می‌شد تمامی نداشت و هیجان استفاده از هر آیتمی که بدست می‌آورید، بدون توجه به کلاس کاراکتر لذتی وصف نشدنی ارائه می‌کرد.

در نسخه ریمستر همان سیستم مبارزه بدون هیچ دستکاری و با نرخ فریم ثابت و روان آماده تجربه شدن توسط بازیکنان جدید و قدیم است. البته شاید نوآوری‌های 8 سال پیش چندان انقلابی و خلاقانه به نظر نرسند. میشود گفت Witcher 3 سایر عناوین نقش آفرینی دیگر فرمول اولیه KoA:R را نهایت خود به تعالی رسانده‌اند، اما با وجود تمام اینها باز هم تجربه گیم‌پلی اکشن و روان بازی خالی از لطف نیست.

ضربات ترکیبی و کمبوهای موثر در کنار امکان جاخالی دادن به ضربات سنگین‌تر و سپر گرفتن به موقع و به هم زدن تعادل دشمن در ضربات سبک‌تر از جمله سایر قابلیت‌های تعبیه شده در سیستم مبارزات هستند. تنوع دشمنان بازی هم خیره کننده کار شده است. هر منطقه بسته به شرایط آب و هوایی هیولاهای خاص خودش را دارد.

کلاس بندی و سیستم Level up بازی بدون محدودیت و کاملا آزاد و رها است. شما در هر لحظه از بازی قادر هستید کلاس کاراکتر خود را تغییر دهید. سیستم کلاس بندی در KoA:R ارتباط نزدیکی با سرنوشت بازیکن دارد. همانطور که گفته شد کاراکتر بدون سرنوشتی مشخص بوده و قادر است بنابر میل خود راه زندگی و توانایی‌هایی را که کسب می‌کند تغییر دهد.

شما با هر بار Level up شدن تعداد سرنوشت‌های بیشتری را آزاد می‌کنید که بسیاری از آنها ترکیبی از کلاس‌های کلاسیک Warrior، Rouge و Mage است. پس اگر جادوگری می‌خواهید که در یک دست چوب جادو برای شلیک گلوله‌های آتش و در دست دیگر شمشیر کوتاه و مرگبار به دست بگیرد، هیچ مشکلی وجود ندارد، برای اولین بار در تاریخ بازی‌های نقش آفرینی می‌توانید به آرزوی خود برسید! (البته 8 سال پیش، امروزه چنین رویکردی حتی در کلاسیک‌ترین عناوین مثل Diablo هم متداول شده است!)

تعداد و تنوع فنون و ضربات هر کلاس هم خیره کننده و فک برانداز است. جدا از ارتقاء توانایی‌های پایه شخصیت خود می‌توانید لیست بلند بالایی از قابلیت‌های فردی چون Lockpicking، Persuasion، Alchemy و Blacksmithing را بالا برده و از نتایج آنها بهره‌مند شوید.

Crafting در بازی حضور دارد و با استفاده از آیتم‌های متعدد و مختلفی انجام می‌شود که در طول بازی جمع‌آوری می‌کنید. می‌شود گفت هر چیزی که از جاهای مختلف پیدا می‌کنید روزی به درد خواهد خورد، البته اگر مهارت و آشنایی کافی برای ساخت تجهیزات بهتر را داشته باشید.

ساخت معجون‌های مختلف بخش بزرگی از قسمت Crafting بازی را تشکیل می‌دهد که در آن از گیاهان موجود در محیط بازی و قطعات کنده شده از بدن دشمنان و حشرات استفاده می‌شود. Safecraft بخش دیگری از سیستم Crafting و ارتقاء تجهیزات است که با کمک آن Gemهای مختلفی روی تجهیزات خود نصب کرده و تاثیر و کیفیت آنها را چندین برابر می‌کنید. اگر می‌خواهید شمشیرتان آتش بیرون بدهد، بهتر است روی این شاخه از کاراکتر بیشتر تمرکز کنید.

لیست آیتم‌های موجود در بازی با توجه به عظمت و تنوع لوکیشن‌هایی که به آنها سفر می‌کنید بسیار مطلوب و پرتعداد است. هر منطقه برای خود گیاهان و موارد چیدنی مخصوص به خود را دارد. در جعبه‌ها و جیب دشمنان هم طیف گسترده‌ای از آیتم‌های بزرگ و کوچک برخواهید داشت؛ از نخ و سوزن گرفته تا چرم و جمجمه، همگی روزی به کارتان می‌آیند. Looting که یکی از مهمترین بخش‌های هر بازی نقش آفرینی به شمار می‌رود هم با حسی لذت بخش در این بازی وجود دارد.

هر شخصیت که در دنیای بازی حضور دارد برای خود جیبی دارد و شما می‌توانید از راه‌های مختلف به آنها دست یابید. بساط جیب‌بری با قدرت تمام در قلمرو آمالور حاضر است، اگر خودتان به آن تن دهید. اما در صورت دستگیر شدن از زندان سر در می‌آورید! تعمیر و ارتقاء تجهیزات هم قابل انجام است، چه با کمک آیتم‌های تعمیری و یا کمک گرفتن از آهنگر دهکده. ارتقاء تجهیزات هم از طرق مختلف قابل دستیابی است.

می‌توانید برای غرق شدن بیشتر در دنیای پرجزئیات آمالو در دهکده دلخواه خود خانه بخرید. اینکار با صحبت کردن با ریش‌سفید آنجا ممکن است. اگر مشکلات جدی جایی را حل کنید و اهالی آنجا را از چنگال خطرات بزرگ نجات دهید امکان دارد خانه‌ای به پاس قدردانی به شما بدهند. امکان ارتقاء خانه و اضافه کردن اتاق‌ها، میز معجون‌سازی، آهنگری و فضای بیشتر برای انبار کردن غنایم پرتعداد بازی هم وجود دارد.

مثل هر بازی نقش آفرینی تمام عیار Factionهای مختلفی در قلمرو پادشاهی آمالور فعالیت می‌کنند. سبک و سیاق این دار و دسته‌ها بسیار شبیه به Elder Scrolls کار شده است و هر کدام داستان و ماجراهای خاص خودشان را دارند که با دنبال کردن آنها و ترفیع گرفتن می‌توانید از حقوق و مزایای منحصر بفردشان بهره‌مند شوید.

نکته مثبت دیگر موسیقی متن شاهکار بازی به همراه صداپیشگی عالی و بی‌نقص آن است. گرانت کیرک‌هوپ (Grant Kirkhope) که بیشتر با آثارش در استدیوی پرآوازه Rare معروف است و چندین بار جوایز متعدد دریافت کرده، اینبار هم سنگ تمام گذاشته است.

قطعات موسیقی به کار رفته در بازی حماسی، با شکوه و گوش‌نواز هستند و در عین حال حس و حال فانتزی و ماجراجویی را به شدت تحریک می‌کنند. شاید نزدیک‌ترین مثال موسیقی متن بی‌نظیر Fable باشد. زمانیکه در میان جنگلی تاریک سرگردان هستید، قطعه موسیقی نواخته شده مانند نوازشی شما را به کند و کاو و فرو رفتن بیشتر در اتمسفر پیرامون تشویق می‌کند. در مواقع نبرد و درگیری کشیده شدن آرشه‌ها و کوبیده شدن طبل‌ها شما را سینه چاک به میانه میدان نبرد می‌کشد.

صداپیشگی شخصیت‌های بازی هم دست کمی از شاهکار ندارد. استفاده از طیف گسترده‌ای استعدادهای درخشان در این زمینه به شخصیت‌های این دنیای باشکوه لطف دیگری داده است. هربار که Lorestone در محیط بازی پیدا می‌کنید داستانی با نهایت جذابیت با صدایی گرم و سرزنده برایتان بازگو می‌شود؛ از یک بازی نقش آفرینی دیگر چه انتظاری می‌توان داشت؟

در مقابل صداگذاری محیط‌های بازی و طراحی صوتی کمی با ایده‌آل فاصله دارد. این موضوع که بسیار نامحسوس است گاهی اوقات خودی نشان می‌دهد. برای مثال وقتی از کنار رودی رد می‌شوید که صدای آب ندارد و یا حرکات موجوداتی که بدون صدای خاصی هستند. اما روی هم رفته این رویدادهای نادر چندان اذیت کننده نیستند و جای خالی آنها به خوبی با موسیقی لذت بخش پر می‌شود.

در یک جمع‌بندی می‌توان گفت Kingdom of Amalur: Reckoning یک نقش‌آفرینی تمام عیار و متعالی است. نسخه ریمستر شده بازی بهترین حالت تجربه این بازی بی‌نظیر را ارائه می‌کند. بدون شک این بازی در زمان حال چندان انقلابی و تر و تازه به نظر نمی‌رسد، چون از 8 سال پیش تاکنون بسیاری از ایده‌های ناب آن به دفعات توسط عناوین دیگر به کار گرفته شده‌اند و سایر مکانیزم‌های گیم‌پلی پیشرفت‌های چشم‌گیری داشته‌اند.

اما به دلایلی که هیچ ارتباطی به کیفیت و ارزش ذاتی این بازی ندارد، KoA:R هشت سال آزگار در بایگانی استدیوهای بزرگ خاک خورده است. می‌توان به سادگی دیدگاهی سطحی به این عنوان داشت و با چسباندن نمره‌ای متوسط رو به پایین تمامی ارزش ذاتی آن را نادیده گرفت.

ارزش و جایگاه بازی به خاطر هسته‌ی درخشانی است که با گذر زمان هیچ تغییری نمی‌کند. ویژگی بی‌نظیر بازی غنای موجود در روایت و Lore پرجزئیات دنیای خلق شده آن است. سخن کوتاه کنیم، با داشتن دیدی منصفانه‌تر به جرات می‌توان Kingdom of Amalur: re-Reckoning را نقش آفرینی دلچسب دانست که با داشتن سطح انتظارات متعادل حتی در سال 2020 هم ارزش تجربه کردن را دارد.

نقد و بررسی بازی Kingdom of Amalur: Re-Reckoning روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

بازی Outriders با انتشار یک تریلر رسما معرفی شد. این بازی قرار است در تعطیلات سال نوی آینده منتشر شود.

Outriders یک بازی RPG-Shooter است که میتوان آن را تک نفره و یا به صورت Co-Op دو نفره یا 3 نفره انجام داد. این بازی تمی سیاه و علمی تخیلی دارد. و دنیای عجیب از کوهستانها و جمگلها و محیطهای عجیب را برای گیمر به ارمفان می آورد. ترکیب Gunplay و قدرتهای ماورایی در این بازی قصد دارد بهترین خروجی را برای گیمر به ارمفان بیاورد.

قرار است این بازی در ژانویه سال 2021 در دسترس باشد. همچنین نکته قابل توجه اینکه این بازی برای کنسولهای نسل هشتم و PC لیست شده و همچنین قرار است برای کنسولهای نسل نهم یعنی PS5 و XBOX Series X نیز منتشر شود. سازنده این بازی People Can Fly است که شراکت در ساخت بازیهای موفقی مثل سری Gears of War را در کارنامه خود دارد. و این بازی اولین بازی مستقل این کمپانی ست.

همچنین ناشر این بازی Square Enix است. تریلر این بازی را از دست ندهید.

دانلود 1080

دانلود 720

دانلود 360

بالاخره بعد از مدتها و بعد از چندین بار تاخیر بازی Children of Morta به بازار عرضه شد. این بازی سوم سپتامبر یعنی دوازدهم شهریور ماه عرضه شد. و البته با استقبال خوب منتقدین نیز روبرو شده. نمره متای این بازی تا به اینجا 84 شده که از تعداد 18 نقد برای این بازی به دست آمده است.(تا لحظه نگارش این متن) با تهیه این بازی،ما نیم ساعت گیم پلی بازی Children of Morta را برای شما عزیزان بازی کرده ایم تا با این بازی و محیط آن بیشتر آشنا شوید. البته طبق معمول این گیم پلی بیشتر از نیم ساعت است و حدود 40 دقیقه از این بازی را برای شما نمایش داده ایم.

بازی Children of Morta ساخته استودیوی Dead Mage یا همان فن افزار است که سالهاست با بازی گرشاسب و Shadow Blade آن را می شناسیم و این بار با عرضه این بازی مطمئن شدیم که دیگر یک استودیو در حد و اندازه های جهانی شده اند. این بازی Action-RPG با گرافیک پیکسلی خودش طرفداران بسیاری از ابتدای ساخت پیدا کرده بود و بعد از عرضه نیز با بازخورد خوب منتقدین روبرو شده است. Children of Morta یا فرزندان مورتا برای کنسولهای PS4 و Nintendo Switch منتشر شده و روی PC نیز از طریق استیم در دسترس است. همراه وی جی مگ باشید با نیم ساعت از گیم پلی بازی Children of Morta.

در یوتیوب تماشا کنید

دانلود 1080

دانلود 720

دانلود 360

سبک بازیهای Action RPG همیشه طرفداران خاص خودش را داشته است. سبکی درگیر کننده برای گیمرها که آنها را ساعتها در گیر داستان بازی و پیدا کردن کوئست ها و ساید کوئستها می کند. در ویدئوی پیش رو به یکی از بازهای جدید ی که این روزها منتشر شده است پرداخته ایم. بازی Ashen که هنوز یک ماه از عرضه آن نگذشته است. همراه وی جی مگ باشید با نیم ساعت از Ashen Gameplay.

بازی Ashen همانطور گه گفته شد در سبک action role-playing ساخته شده. این بازی توسط شرکت بازی سازی A44 و ناشر آن Annapurna Interactive است که وظیفه نشر بازی Journey برای Windows نیز بر عهده این ناشر است. Ashen با گرافیک Cel-Shade خودش شاید تفاوتی را با بازهای هم سبک ایجاد کند و این یکی از نکات جالب این بازیست.

این بازی فعلا برای Windows و XBOX one منتشر شده و خبری برای پلتفرمهای دیگر شنیده نمیشود. بازی Ashen با متای 82 روی PC نمره قابل قبولی گرفته است و به نظر می رسد به خوبی نظر منتقدان را به خودش جلب کرده. تیم وی جی مگ نیم ساعت از گیم پلی این بازی را برای شما آماده کرده است تا اگر مایل به انجام بازیهای RPG خصوصا سری Souls هستید به این بازی هم نگاهی انداخته باشید.

دانلود

در یوتیوب تماشا کنید