درواقع همه ما انسان‌ها از موضع جهل درباره آن فکر می‌کنیم و درنهایت در مقابل آن برابر هستیم و در این موضوع هیچ‌کدام بر دیگری برتری نداریم. تنها چیزی که می‌توان ادعا کرد این است که آیا مرگ واقعی است یا غیرواقعی. اگر واقعی باشد، به‌سادگی پایان زندگی یک موجود است و اگر واقعی نباشد، به معنی اتمام یک زندگی تجسم‌یافته نیست، بلکه درگاهی به یک زندگی دیگر است.

در دنیای بازی‌های ویدیویی، مرگ معمولاً امری اجتناب‌ناپذیر است و هنگام فرارسیدن، بی‌رحمانه و با شدت تمام چهره خود را نمایان می‌کند. بی‌شک می‌توان گفت که همه‌ی ما در طول عمر گیمینگ خود با چشم‌اندازهایی ناب از آن به‌دفعات متعدد روبرو شده‌ایم: مثلاً هنگام گشت‌وگذار در دشت‌هایی که اجساد آدمیان در پیچ‌وخم آن پخش‌شده، یا قدم زنی در رودخانه‌های خونینی که از بقایا و عضوهای جداشده از بدن انسان مملو شده است.

در دنیای بازی‌ها به‌گونه‌ای جالب، مردگان، اجتماعی‌تر و دسته‌جمعی‌تر از زندگان نشان داده می‌شوند. آن‌ها به‌صورت گله‌ای در اماکن اعدام، شکنجه و قتل‌عام و در قالب‌هایی همچون آویخته بر چوب و میله، پوست و اندام بریده و تجزیه‌شده ظاهر می‌شوند تا ما به آن‌ها خیره شده و با رعب و وحشت (یا بدون خیال) از کنارشان رد شویم.

بازی‌ها  (چه در سبک وحشت، فانتزی، علمی-تخیلی و… )، مدت‌هاست ازنظر زیبایی‌شناختی، خونریزی و کشتار را به شکلی عمیق و بدون فیلتر مورد کاوش قرار داده‌اند. می‌توان گفت این جستار در خشونت، حتی از جستارهای انجام‌شده در فیلم‌های ژانر وحشت یا موسیقی متال و کاور آرت آن‌ها نیز عمیق‌تر بوده است.

از « Doom » با آن خشونت تاریک و کارتونی که در آن، اجساد توسط نیروهای شیطانی تکه‌تکه شده گرفته تا « Bloodborne » که بدن انسان‌ها در مناظر فاجعه‌آمیز، میخکوب و منفسخ یافته و سپس پیکربندی‌شده‌اند، و یا « Hellblade » که نوعی از وحشت روان‌شناختی شبه تاریخی را نشان می‌دهد که الهام گرفته از عصر بربریت اروپا است.

موارد ذکرشده تنها چندین نمونه از بازی‌هایی هستند که از کلیشه‌های مربوط به مرگ، رنج و بدن انسان گذر کرده و به‌اصطلاح « تابوشکنی » کرده‌اند. علی‌رغم تفاوت در لحن و مقصود، همگی این بازی‌ها در شیفتگی به چشم‌اندازهای آخرالزمانی آمیخته با طاعون، پوسیدگی و مرگ باهم مشترک‌اند.

ما گیمرها به خاطر در معرض قرار گرفتن بیش‌ازحد، معمولاً بدون لحظه‌ای درنگ و تأمل از این صحنه‌های به‌دقت چیده شده رد شده و تأثیر آن‌ها را در وجود خود حس نمی‌کنیم. که البته می‌توان این را امری طبیعی دانست، چون شخصیت اصلی در Doom کارهایی واجب‌تر از آن دارد که بایستد و به مقیاس خرابی و وحشتی که دورش را احاطه کرده بیندیشد! یا هانتر در بلادبورن که به هیچ کد اخلاقی پایبند نیست، خود حاصل محیط شرور و فاسدی است که در آن وجود دارد و بعید است انبوه اجسادی که سر راهش ظاهر می‌شوند، برایش اهمیتی داشته باشد.

سؤالی که مطرح است این است که آیا زیبایی‌شناسی مرگ در بازی‌ها و استفاده زیاد ازاین‌گونه تصاویر باعث می‌شود مخاطب به آن‌ها بی‌تفاوت باشد و درنتیجه تصاویر مرگ، قدرت شوک و تأثیرگذاری خود را از دست بدهند؟ قبل از اینکه چنین قضاوتی درباره بازی‌ها شود، باید یادآوری کرد که سنت مجسم کردن مرگ و تصاویر آن پیشینه‌ای طولانی و قرن‌ها قبل‌تر از بازی‌ها، موسیقی متال و فیلم‌های ژانر وحشت دارد.

نقاشی‌ها و آثار تجسمی در قرون‌وسطا، چشم‌انداز جنگ، مجازات، شهادت، داوری نهایی انسان‌ها توسط خدایان و آتش جهنم را بدون وجود پروا به تصویر می‌کشیدند و باعث خیره شدن مخاطبین و بهت‌زدگی آنان می‌شدند.

در سال 1633، ژاک کالو، نقاش اهل فرانسه در واکنش به جنگ سی‌ساله اروپای مرکزی، مجموعه آثاری به نام « بدبختی‌های بزرگ جنگ » خلق کرد. جنگی که از آن به‌عنوان طولانی‌ترین و مخرب‌ترین جنگ‌های دینی یادشده و با خود قحطی و بیماری‌های گوناگون به همراه داشته و باعث شد، که کشور آلمان از جمعیت خالی شود، به‌طوری‌که در جنوب آلمان تنها حدود یک‌سوم زنده ماندند.

در طول این جنگ سی‌ساله، اعدام و شکنجه جزئی از روزمرگی بود. کالو، هنرمندی که خود شاهد اتفاقات آن دوره بوده، قساوت جنگ را در طرح‌های خود ثبت کرده است. مردم در طرح‌های کالو قربانی جنایت هستند. عاملان جنایت هم سربازانی هستند که بدون محاکمه شکنجه و اعدام می‌شوند یا گدا و علیل در گوشه‌ای جان می‌دهند.

در این کلکسیون، کالو چشم‌اندازهای ویرانی و مرگ دسته‌جمعی انسان‌ها را به صورتی وحشت‌آور و حیوانی بودن طبیعت انسان را محکوم و ناامیدی فرد را در برابر رنج و مصیبت به تصویر می‌کشد و دستور زبان جنگ را تجزیه‌وتحلیل و عواقب مختلف آن را در قالب تصویر توصیف می‌کند.

فرانسیسکو گویا نیز، بین سال‌های 1810 و 1820، مسیر خلاقیت مشابهی را دنبال کرد. او با طراحی مجموعه‌ی آثار « بلایای جنگ » به خلق تصاویری از مصائب جنگ‌های ناپلئونی و صحنه‌های هولناک از خشونت و حوادث تراژِیک که در طول آن به وجود آمده بود، پرداخت. این مجموعه شامل 82 اثر چاپ دستی است.

در حوزه سورئالیسم، آثار افرادی مانند فرنسیس بِیکن و زجیسواف بکینسکی، انعکاس کننده جنبه‌های تاریک جوامع و ویران شهرها در قالب تصاویر مبهم و درعین‌حال بیمناک از بقایای گوشت و اجساد تکه‌تکه و تغییر شکل یافته هستند.

یکی از آثار فرانسیسکو گویا، تحت عنوان « No se puede mirar » به معنای « نمی‌توان نگاه کرد » است. ازقضا با دیدن چنین اثری، عاملی باعث می‌شود که به آن بیشتر خیره شویم و ترسناک بودن آن اثری طلسم کننده و درگیر کننده برما گذاشته و هنگام مشاهده آن، خلاف این عبارت به همان اندازه نیز صادق واقع می‌شود: نمی‌توان نگاه نکرد.

بیشتر این تصاویر اساساً به دنبال تحریک و جلب‌توجه نبوده و ماهیت و ریشه‌شان را می‌توان نه در یک عالمی خیالی، بلکه در دنیای واقعی که در آن زندگی می‌کنیم پیدا کرد. برخی از آن‌ها، مانند آثار کالو و گویا، جنگ را به‌گونه‌ای عریان و بدون پیش‌داوری در مقابل چشمان ما قرار داده و متعاقباً، پیامی را درباره ماهیت جنگ و ظرفیت بشر برای انجام خشونت القا می‌کند.

حتی نقاشی‌های خارق‌العاده سورئالیست‌های نام‌برده شده مثل بکینسکی و بیکن، بااینکه کمتر آشکارا اهداف سیاسی دارند، اما متأثر از وحشت دنیای واقعی همچون هولوکاست و احساس نارضایتی از پیشرفت‌های صنعتی قرن بیستم هستند. این احساسات خود را در قالب مناظر دیستوپیا (پاد آرمان‌شهری) و چهره‌های در حال فریاد و اجساد تکه و پاره شده نشان داده‌اند.

سازندگان بازی‌های ویدیویی معمولاً داشتن اهداف سیاسی در درون‌مایه را انکار کرده و به همین دلیل، تعجب‌برانگیز نیست که زیبایی‌شناسی مرگ در اکثر بازی‌ها عاری از اشارات مستقیم به دنیایی فراتر صفحه‌نمایش است. بازی ویدیویی و هنر یک شیفتگی اساسی و مشترک با تصور مرگ دارند، اما گاهی بازی‌ها از کاوش بیشتر آن و تحلیل درونی‌تر ترس‌های انسان سر باز می‌زنند. به‌عبارتی‌دیگر، کمی خجالتی‌تر هستند !

Kingdom Come: Deliverance

به‌عنوان نمونه، بازی Kingdom Come: Deliverance را به خاطر تمایل به رئالیسم یا واقع‌گرایی تاریخی می‌توان ذکر کرد. استفاده از واقع‌گرایی زیبایی‌شناختی در اوایل بازی، باعث شده که رودررو شدن با پیامدهای قتل‌عام یک روستا در سرزمین بوهم، برایمان عذاب‌آور باشد.

به‌خصوص هم اینکه، حتی بعدازاین نقطه از بازی، به‌ندرت از این شیوه روایت استفاده‌شده و همین تأثیر این رویداد را بر ذهنمان تشدید و باعث شده تصویر کشتار تا آخر بازی با ما باشد. در اینجا، از مناظر قتل‌عام و کشتار تنها به‌عنوان یک عنصر شوک کننده برای درگیری احساسی با داستان استفاده‌نشده و تجربه‌ای عمیق‌تر برای بازیکن ارائه داده‌شده است.

DOOM

از طرفی دیگر ، Doom، نسبت به مرگ، دید و رویکردی رایج‌تر و حتی صادقانه‌تر دارد. Doom، پوست‌کنده و بدون هیچ عذر و بهانه‌ای، مناظر خونین آن را به ما نشان می‌دهد. این مناظر خود را به شکل تزئینات و جلوه‌های تحریک‌آمیز و حتی مفرح بخش، در طراحی مراحل بازی خود را نشان می‌دهند.

این نوعی از وحشت است که در عین لذت‌بخش بودن، هیچ حس ترحم یا درد را در ما برنمی‌انگیزد. دنیای Doom، یک دنیای فانتزی پسا – آخرالزمانی است که در آن مفاهیم مرگ، ترس و رنج دیگر آن معنای قبلی خود را ازدست‌داده‌اند. همه این‌ها، دقیقاً هم سو با روایت و اهداف داستانی بازی است.

Bloodborne

بلادبورن نیز همانند Doom، در یک دنیای آخرالزمانی که با بقایای ساکنان اسبق آن روبرو می‌شویم، اتفاق می‌افتد. اما در دنیای بلادبورن، عناصر رنج و وحشت نقش پررنگ‌تری را ایفا می‌کنند. ما با نوعی از رنج مواجه هستیم که ذاتی حیوان گونه و وحشی دارد. در این دنیا، بدن انسان شکل‌پذیر و در حال دگرگونی بوده و فرم‌های مختلف انسان و حیوان باهم ترکیب می‌شوند بطوریکه که گاهی نمی‌توان این دو را از همدیگر تشخیص داد.

این ترکیب انسان و حیوان، تأثیر گرفته از هنر گوتیک است. علاوه بر این، وحشت پست‌مدرن با موضوع بدن انسان، همچون آثار بکینسکی، در به وجود آوردن دنیای آخرالزمانی بلادبورن منبع الهام بزرگی بوده است. در بلادبورن، بدن انسان‌ها، همانند موضوع‌های آثار این هنرمند، به‌طور مداوم توسط نیروهایی که به‌هم‌پیوسته و تحریف می‌شوند، در حال تغییر شکل هستند.

Hellblade: Senua’s Sacrifice

داستان هل‌بلید در اواخر سده ۸ میلادی و بر اساس اساطیر سلتیک و اسکاندیناوی بوده و شخصیت اصلی داستان یک دختر جنگجو از مردمان بومی پیکت، به نام سنوئا است که به‌منظور نجات روح معشوقه مرده‌اش از دست هِل، ملکه هل‌هایم، اقدام به انجام سفری به دنیای مردگان و عالم اموات می‌کند.

این بازی روایتگر داستانی است که در آن، مضامین مرگ، درد و آسیب روانی باهم پیوند خورده‌اند. در اینجا، انبوه اجساد انباشته‌شده، وسیله‌ای برای ابراز و بیان و به‌طورکلی، بررسی حالات روانی شخصیت اصلی هستند.

وحشیگری‌های وایکینگ‌ها و تصاویر مربوط به آن، ذهن سنوئا را تسخیر کرده است، تصاویر و خیالاتی که شامل زنده‌زنده سوزانده شدن، به دار آویخته و سلاخی شدن و یا سوراخ‌سوراخ شدن اجساد می‌شود. درد، چه جسمانی و چه ذهنی، عنصری جدانشدنی از زیبایی‌شناسی این بازی است که هنگام تجربه آن حقیقتاً باعث آشفتگی احوالاتمان می‌شود.

این مناظر از مرگ، نه‌تنها از خشونت عینی بازی به‌طور معناداری کمتر می‌کند، بلکه روند و داستان مبازره و کنار آمدن سنوئا با اهریمن‌های درونی‌اش را به‌گونه‌ای شاعرانه‌تر برای ما روایت می‌کند.

نتیجه گیری

ذهن انسان همواره با فکر مرگ و فنا درگیر بوده و دیدن چشم‌انداز یک جسد که فاقد جرقه انسانی است، برای او وسواس برانگیز بوده است. جسدی که می‌پنداشت پدیده‌ای « کامل و بی‌نقص » است، اکنون در حال فروپاشی و تجزیه شدن آن است.

زیبایی‌شناسی مرگ در بازی‌ها، همچون آثار نقاشی‌های نام‌برده شده، این وسواس ما را در ابعادی بزرگ‌تر، آخرالزمانی و عمیق‌تر بررسی می‌کند. حتی در مواردی که در نشان دادن آن زیاده‌روی و اغراق بکار رفته است، یک نوع ابهام وجود دارد: یک‌گونه تنش و تضاد عجیب بین نیاز به نگاه کردن و عدم تمایل یا ناتوانی در درک چیزی که در مقابل چشمانمان قرار دارد.

به عبارتی ساده‌تر، نمی‌توان دید یا نمی‌توان نگاه نکرد. بنابراین، هردو مورد برای بیننده صدق می‌کند.

این نوشته ترجمه یکی از مقالات موجود در سایت یوروگیمر است.

]]> https://vgmag.ir/articles/%d8%b2%db%8c%d8%a8%d8%a7%db%8c%db%8c%e2%80%8c%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d9%85%d8%b1%da%af-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%88%db%8c%d8%af%db%8c%d9%88%db%8c/feed/ 5 https://vgmag.ir/previews/%d8%b1%d8%b3%d8%aa%da%af%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d9%88%d8%b2%d8%ae-%d8%b3%d9%84%d8%aa%db%8c%da%a9-%d9%be%db%8c%d8%b4-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-hellblade-senuas-s/ https://vgmag.ir/previews/%d8%b1%d8%b3%d8%aa%da%af%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d9%88%d8%b2%d8%ae-%d8%b3%d9%84%d8%aa%db%8c%da%a9-%d9%be%db%8c%d8%b4-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-hellblade-senuas-s/#respond Wed, 19 Jul 2017 14:30:27 +0000 http://vgmag.ir/?p=54322 سلت‌ها (Celts) روی قطعه‌ای از زمین زندگی کرده‌اند که از آن به یک نسخه کوچک از بهشت تعبیر شده است؛ منطقه‌ای با طبیعت سرسبز و فوق‌العاده. ولی هیچ چیز همیشگی نیست و راه فراری هم از گناهانی که مرتکب آن شده‌ایم، وجود ندارد. یک دوزخ روی زمین فراهم شده تا سلت‌های گناهکار، آنجا از گناه زدوده شوند و تقاص زشتی‌ها و پلیدی‌هایشان را بدهند. نینجا تئوری (Ninja Theory) روزگاری شمشیر بهشتی (Heavenly Sword) را ساخت و حالا، نوبت به Hellblade رسیده تا مهمان خانه دوست‌داران سبک Hack & Slash شود. روزی ما را به یک ادیسه در دنیایی آخرالزمانی (Enslaved: Odyssey To The West) دعوت کرد و حالا می‌خواهد ما را به دوزخی در قلمروی سلت‌ها ببرد. در ادامه با VGMAG همراه باشید.

پیش از هرچیز، باید گفت که نینجا تئوری هم به آن دسته از استودیوها پیوسته که به شخصیت‌های اصلی مونث روی آورده‌اند. این استودیو شخصیت اصلی بازی جدید خود را مونث انتخاب کرده؛ جو انتخاب شخصیت اصلی مونث چند وقتی است که در دنیای بازی‌ها به راه افتاده و به هر حال یک تابوشکنی محسوب می‌شود و اگرچه بارها شاهد افتادن سازندگان از آن سوی بام و بالا بودن دوز فمنیسم در این دست بازی‌ها بوده‌ایم، ولی به هر حال رسیدن به این حقیقت که از شخصیت‌های اصلی مونث هم در بازی‌ها می‌توان بهره برد نکته مثبتی است. اینکه این شرکت هم به همین شکل از آن طرف بام خواهد افتاد یا نه مسئله‌ایست که تا زمان عرضه بازی نمی‌توان در مورد آن حرفی زد ولی اینجا حال و هوای بازی و اتمسفر آن هم به گونه‌ای است که بعید به نظر می‌آید نینجا تئوری به آن سمت و سو برود.

این شخصیت مونث سینوا (Senua) نام دارد و در اصل از قوم سلت است. همین اصالت سلتیک او باعث شده تا بازی به سمت و سویی برود که پر باشد از استعاره به افسانه‎های این قوم. او یک شخصیت روان پریش است، کابوس‌های زیادی دارد و گاهی هم خیالاتی می‎شود. او در دنیایی زیسته که جهنم به خاطر گناهان زیاد مردم، برپا شده و همین باعث شده تا نزدیکان او نیز برای مجازات به دوزخ برده شوند. او یک سفر شخصی را در دل این دنیای عجیب و موحش آغاز می‎کند و در این میان، خیالات ذهن متوهم او باعث ترسناک‌تر شدن این دنیا می‌شود. سفر او شخصیست؛ سینوا به نظر تنها بازمانده از قبیله‌اش بوده و فارغ از هرگونه انگیزه شخصی دیگر، به نظر او به دنبال یافتن نزدیکان خویش است. متاسفانه خبری از دیگر شخصیت‌های بازی نیست و سازندگان تماماً روی سینوا و مشکلات روانی‌اش مانور داده‌اند. هیچ جزئیات داستانی خاص دیگری هم ارائه نشده است. نکته جالب آنجاست که سازندگان اذعان داشته‌اند نحوه روایت بازی صرفاً روی میان‌پرده‎ها متکی نیست و روش‌های روایی دیگری چون توضیحات آیتم‌ها و یادداشت‌ها و حتی داستان‌گویی محیطی هم در آن وجود دارد، البته شاید نه همه این موارد ولی برخی از آن‌ها در بازی وجود دارند تا کمی از باری که به دوش میان‌پرده‌ها گذاشته شده بکاهند. ظاهر سینوا هم در گذر زمان و در طول ساخت بازی دچار تغییر شد و اگر تصاویری از او را در اوایل دوران ساخت بازی و اواخر آن مشاهده کنید، قطعاً متوجه تغییرات ظاهری او خواهید شد. باید اعتراف کرد که ظاهر کنونی او بیشتر به سلت‎ها شباهت دارد. طبق گفته خود سازنده، بزرگ‌ترین چالشی که با آن مواجه بوده‌اند تلفیق داستان با گیم پلی بازی بوده به نوعی که بتوان داستان را در تار و پود گیم پلی بازی حس کرد و شیرازه گیم پلی براساس همان داستان چیده شود. باید دید که سازنده تا چه حد از دست و پنجه نرم کردن با این چالش، سربلند بیرون می‌آید.

تسلط نینجا تئوری روی فضاسازی بسیار بالاست. فقط به Enslaved: Odyssey To The West نگاهی کنید تا با اوج هنر آن‌ها در به تصویر کشیدن دنیایی پساآخرالزمانی، مرده و بی‌روح ولی در عین حال سرسبز (چیزی مثل The Last Of Us) آشنا شوید. این تبحر در فضاسازی باعث می‌شود تا بیش از هرچیز، فضاسازی بازی جدید آن‌ها یعنی Hellblade: Senua’s Sacrifice به چشم بیاید و وقتی هم که می‌دانیم بازی در دوزخ رقم می‌خورد، همان دوزخ بیش از هر چیزی جالب جلوه کند. جهنم، تم اصلی بازی است و به همین جهت حال و هوای جهنمی حاکم بر بازی تاثیر به سزایی در القای حس همذات پنداری با سینوا خواهد داشت و البته آنچه از نمایش‌ها و تصاویر منتشر شده از بازی برداشت می‌شود، ترسناک، بی‌رحم و خشن بودن حال و هوای بازی است. البته از یک جهنم، جز این هم انتظار نمی‌رود! البته از یاد نبرید که این دوزخ در منطقه سلت‌ها به پا شده و همین اشتیاق را برای تجربه آن دوچندان می‌کند. می‌دانید چرا؟ در زمینه بازی‌های کامپیوتری، افسانه‌های سلت به مانند یک منبع بکر و دست نخورده می‌مانند. کمتر سازنده‎ای به سراغ آن‌ها رفته؛ تقریباً می‌توان گفت معروف‌ترین عنوانی که بر اساس این افسانه‌ها ساخته شده Folklore است که البته همان هم خیلی شناخته شده و محبوب نیست. سازندگان به طور هوشمندانه‌ای از اعلام منبع اقتباس اصلی بازی خود سر باز زده‎اند و گفته‌اند فیلم‌ها، کتاب‌ها، مطالعات تاریخی و حتی کمیک‌های مختلفی به آن‌ها در ساخت یک دنیای منطبق به افسانه‌های سلت کمک کرده است. البته خیلی هم مهم نیست منبع اقتباس کجاست، وقتی که بازی عملکرد خوبی دارد!

 طراحی محیط‌ها در بازی به نظر فوق‌العاده می‌آید. در نمایش‌ها و تصاویر منتشر شده از بازی، اوج طراحی هنری و میزانسن را می‌توان یافت. سازندگان به دقت و وسواس فراوان و با پیش رو قرار دادن آن چه از دل افسانه‌ها بیرون کشیده‌اند، اقدام به طراحی محیط‌های بازی کرده‌اند و به همین جهت در گوشه گوشه بازی می‌توان از طراحی هنری شگفت انگیز آن لذت برد. نینجا تئوری قبلاً هم تبحر خود در زمینه طراحی محیط را اثبات کرده بود و Hellblade: Senua’s Sacrifice هم می‌تواند برگ زرین دیگری در کارنامه این استودیو از لحاظ طراحی محیط باشد. افسانه‌های مربوط به دنیای زیرین (همان جهان دوم یا همان جهان اخروی) سلت سبب شده‌اند تا دست نینجا تئوری برای طراحی محیط‌های وهم‌آور، اتمسفریک و پرجزئیات کاملاً باز باشد و اگر نینجا تئوری قدر این گنجینه ارزشمند را بداند، قطعاً می‌تواند بار دیگر نام خود را به عنوان سازنده‌ای که خوب بلد است از محیط‌ها برای القای حس همذات پنداری به مخاطب به خوبی استفاده کند، بر زبان‌ها بیندازد.

قرار است تا Hellblade: Senua’s Sacrifice در سبک Hack & Slash باشد و مهم‌ترین نکته که در ساخت یک عنوان با این سبک باید مورد توجه قرار بگیرد، سیستم مبارزات آن است. سیستم مبارزات دستپخت جدید نینجا تئوری به هیچ‌یک از عناوین قبلی این استودیو شباهت ندارد و کاملاً منحصر به فرد است. از یک طرف این مسئله باعث می‌شود تا شاهد یک گیم پلی نوین و متفاوت با آثار قبلی این استودیو باشیم، از سوی دیگر هم باعث می‌شود تا کمی نگران آن شویم که نکند این متفاوت بودن در نهایت به گیم پلی بازی ضربه بزند. اول از هرچیز باید گفت زاویه دوربین این بازی سوم شخص است ولی روی شانه قرار دارد! شاید بتوان نزدیک‌ترین نمونه به این بازی را از لحاظ دوربین، جدیدترین نسخه از God Of War تلقی کرد. دوربین روی شانه باعث شده تا نسبت به دیگر آثار نینجا تئوری، در هر سکانس با دشمنان کمتری مواجه باشیم و در نتیجه مبارزات بازی به طور کلی آن سرعتی که در DmC و Enslaved دیده بودیم را نخواهند داشت و به قولی سنگین‌تر خواهند بود. این سنگین‌تر بودن موجب شده تا بازی به طور کلی چالش‌برانگیز تلقی شود. سازندگان صریحاً اعلام کرده‌اند که با یک بازی دشوار طرف خواهیم بود؛ اگرچه این بازی احتمال دارد که درجه سختی‌های متفاوت نداشته باشد ولی نینجا تئوری اطمینان حاصل کرده که در حال ساخت یک بازی دشوار است و هر کسی، تاب و توان به اتمام رساندن آن را نخواهد داشت. این باعث شده تا خود نینجا تئوری بگوید این بازی برای هر کسی ساخته نشده و در اصل، آمده تا طرفداران دوآتشه و سرسخت سبک H&S را ارضا کند.

صحبت از دشمنان بازی شد، بد نیست به تنوع خوب آن‌ها هم اشاره کنیم. البته این تنوع را با بررسی طرح‌های هنری منتشر شده از بازی متوجه شده‌ایم و امکان آن که در نسخه نهایی، خبری از برخی دشمنان که در طرح‌های هنری شاهد آن بودیم نیز نباشد و این نکته را هم باید مدنظر داشت. از سوی دیگر در سکانس‌های اکشن بازی، هیچ خبری از QTE یا همان سکانس‌های دکمه زنی نخواهد بود و مبارزات بازی کاملاً وابسته به توانایی‌های شما است. عدم وجود QTE در یک بازی H&S جالب است و نشان از اعتماد به نفس سازنده نسبت به سیستم مبارزاتی که در بازی گنجانده دارد. یک نکته عجیب که در این میان وجود دارد، آن است که تنها سلاح سینوا در طول بازی طبق اعلام سازندگان همان شمشیر اوست. عدم وجود سلاح‌های مختلف در بازی شاید روی کیفیت کلی گیم پلی تاثیر بگذارد و باعث تکراری شدن آن شود ولی انتظار می‌رود که خود نینجا تئوری بداند که دست به چه قمار بزرگی زده و حداقل از لحاظ کمبوها بتواند کاری کند تا بازی رنگ و بوی تکراری به خود نگیرد. صحبت از کمبوها شد؛ در این بازی با آن سیستم همیشگی کمبوها روبرو نخواهیم بود چرا که به طور کلی سکانس‌های اکشن بازی همان طور که گفته شد سنگین‌تر از دیگر عناوین هم‌سبک است و خبری از بزن و بهادر بودن سینوا به مانند دانته (Dante) و کریتوس (Kratos) نیست. فنون خاص (همان Special Moves) هم در بازی وجود دارند ولی سازنده قصد دارد تا اطمینان حاصل کند همه و در هر زمان، نتوانند از آن‌ها استفاده کنند. در بازی چیزی شبیه به درخت مهارت (Skill Tree) هم تعبیه نشده و بنابراین، خبری از ارتقای شخصیت و سیستم‌های مشابه نخواهد بود و بازی فقط و فقط روی مهارت شما در کار با همان شمشیر سینوا تمرکز دارد. در نهایت باید گفت که به نظر بازی صرفاً تمرکزی روی مبارزات نداشته و باید شاهد موارد دیگری چون کاوش در محیط و … باشیم.

طراحی یک دوزخ سلتیک، یک موتور گرافیکی قدرتمند را هم می‌طلبد و به همین منظور نینجا تئوری به سراغ Unreal Engine 4 رفته است. این موتور سازندگان را قادر ساخته تا افکت‎هایی چون آتش و باران را به زیبایی هرچه تمام‌تر در بازی بگنجانند و جهنم سوزانی که سینوا در آن قدم خواهد گذاشت، در اتاق شما هم محسوس خواهد بود! کیفیت بافت‌ها تقریباً مناسب به نظر می‎رسد و نورپردازی هم وضع جالبی دارد. البته باید گفت که هنوز نرخ فریم این بازی روی PS4 مشخص نشده ولی انتظار می‌رود که نرخ فریم بازی روی 30 قفل باشد و هنوز پشتیبانی بازی از PS4 Pro رسماً تائید نشده ولی بدیهی است که شاهد پشتیبانی این بازی از کنسول میان نسلی سونی باشیم. روی رایانه‌های شخصی هم قاعدتاً گزینه‌های بیشتری برای اجرای تنظیمات دلخواه وجود خواهد داشت و هرچه سخت‌افزار شما قوی‌تر باشد، خروجی بازی هم بهتر خواهد بود. بازی دارای یک حالت Photo Mode هم خواهد بود و با توجه به طراحی محیط‌ها و اتمسفر گیرای بازی، عکس‌برداری از این بازی با قابلیت‌های نهفته در حالت Photo Mode آن جذابیت‌های خاص خود را خواهد داشت. آهنگساز بازی اندی لاپلیگوا (Andy LaPlegua) نروژی است و اگر به آهنگ‌های الکترونیک و متال علاقه‌مند باشید، احتمال دارد که با گروه موسیقی او یعنی CombiChrist هم آشنایی داشته باشید. البته بگذارید یک مثال نزدیک‌تر بزنیم: او آهنگساز بازی DmC هم بود و از آهنگ‎‌های او در آن بازی هم استفاده شده بود. موسیقی‌های تند و پرزرق و برق او در DmC که فوق‌العاده بود ولی اکنون و باتوجه به اتمسفر Hellblade: Senua’s Sacrifice او احتمال دارد آثار خود برای این بازی را بیشتر به سمت اتمسفریک و Ambient هدایت کند.

Hellblade: Senua’s Sacrifice یک بازی AAA ولی مستقل است؛ ناشر بزرگی ندارد و خود نینجا تئوری وظیفه نشر آن را برعهده گرفته و به همین جهت خبری از نسخه فیزیکی برای این بازی نیست و اگر به تهیه آن علاقه‌مند هستید باید به سراغ نسخه دیجیتالی آن بروید. این بازی محتویاتی به کیفیت یک بازی AAA دارد ولی توسط تیمی 15 نفره ساخته شده و از لحاظ کمی، قطعاً در قیاس با آن عناوین کم می‌آورد و به همین جهت سازندگان قیمت آن را 30 دلار قرار داده‌اند. طبق گفته خود سازنده، به اتمام رساندن این بازی 6 تا 8 ساعت زمان می‌برد که نصف یک بازی AAA معمول در این روزهاست، به همین جهت قیمت آن هم نصف یک بازی AAA تعیین شده است. البته این دال بر آن نیست که این بازی کیفیتی پایین دارد و خود نینجا تئوری هم تاکید کرده که بازی‌ آن‌ها فقط از نظر کمی (مدت زمان) کوتاه‌تر از دیگر بازی‌های AAA روز است و به همان خاطر هم قیمت آن نصف چنین عناوینی است تا جانب عدالت هم رعایت شود ولی به جز آن، می‌توان منتظر یک بازی باکیفیت بود. نینجا تئوری خود ناشر بازی خواهد بود و به همین خاطر عرضه نسخه فیزیکی بازی در حد بضاعت این استودیو نیست پس عطای نسخه فیزیکی هم به لقای آن بخشیده شده است. در صورت پیش خرید کردن این بازی برای PS4 یک تم متحرک زیبا و در صورت پیش خرید آن برای PC هم یک کمیک بوک کوتاه با محوریت بازی به نام Hellblade: Senua’s Song را دریافت خواهید کرد. همچنین نینجا تئوری به پشتیبانی از ماد روی پلتفرم PC هم فکر می‌‎کند. Hellblade: Senua’s Sacrifice یک تلاش صادقانه از سوی نینجا تئوری است؛ سازنده سعی کرده تا با بازی‌بازان روراست باشد و بروزرسانی‌های متعدد وبسایت این بازی با تصاویر جدید، اطلاعات و حتی یادداشت‌های مختلف و جواب دادن به سوالات متعدد طرفداران این بازی در شبکه‌های اجتماعی هم به خوبی نمایانگر این تلاش صادقانه است. این بازی با در پیش گرفتن یک راه نو و قیمت گذاری جالب خود تحت عنوان AAA مستقل، می‌تواند آغازگر یک مسیر جدید در صنعت بازی باشد. باید منتظر ماند و دید که آیا نینجا تئوری می‌تواند از این کارزار پرخطر سربلند بیرون بیاید یا خیر. در تاریخ 8 آگوست سال جاری ( 17 مرداد) می‌توانید با PS4 یا PC خود، یک جهنم سلتیک را تجربه کنید.