بازی‌هایی که در عین سادگی، رنگ و لعاب چشم‌نوازی داشتند و ابتدایی بودن گیم‌پلی‌شان باعث می‌شد جذابیت ماندگاری داشته باشند. آن زمان‌ها سبک ایزومتریک پاسخگوی تمام ژانرهای بازی بود، از نقش آفرینی گرفته تا استراتژی و مخفی‌کاری. یکی از محبوب‌ترین بازی‌های آن دوران بدون شک سری بازی‌های Desperado است.

سری Desperado در کنار Outlaws و Sunset Riders از اولین‌های سبک وسترن در بازی‌های ویدئویی به شمار می‌رود و در دوران اوج خود جلال و شکوهی وصف نشدنی داشت. تاکنون سه نسخه اصلی و یک نسخه فرعی از این سری منتشر شده است و در این مقاله قصد نقد و بررسی شماره آخر یعنی Desperado 3 را داریم.

سیر تحول سری Desperado چندان پرفراز و نشیب نیست. بعد از شماره اول که در سال 2001 منتشر شده بود. در سال 2006 عنوانی سطحی و کم کیفیتی عرضه شد که تنها تفاوتش با شماره اول گرافیک سه بعدی و قابلیت سوم شخص شدن دوربین بود. نسخه فرعی Helldorado هم چندان چنگی به دل نمی‌زد و به نظر می‌رسید ناقوس کلیسا برای مراسم تدفین نهایی و ابدی این سبک و سری از بازی‌ها طنین انداز شده است.

اما Desperado 3 با لگد، درب سالن پر از کابوی‌های ریشو و خشن را باز می‌کند و خیلی هیجان انگیز و منطقی اثبات می‌کند تا زمانیکه بازیکنی بخواهد دار و دسته‌ی کوپر و دوستان را از میان نقشه‌های پر از دشمن به سلامت عبور بدهد، سبک مخفی‌کاری ایزومتریک هم حرفی برای گفتن خواهد داشت.

بازی از نظر داستانی قبل از وقایع شماره اول اتفاق می‌افتد ولی از نظر قابلیت‌های کوپر همان Desperado 3 (یعنی باید ادامه بازی دوم باشد) است. در شماره جدید معلوم می‌شود کوپر که سال‌های سال با هفت‌تیر عتیقه و ساعت شکسته‌اش در غرب وحشی جولان می‌داد، در گذشته می‌توانست با هر دو دست هفت‌تیر به دست بگیرد و هم‌زمان دو نفر را با تیر بزند. به جای کوک کردن ساعت شکسته سکه پرتاب کند.

اما همچنان چاقوکش خوبی بود. این تغییرات در اکثر کاراکترهای بازی به چشم می‌خورد و اکثر آنها توانایی‌های جالب و کاربردی دارند. مجموع این قابلیت‌ها در کنار هم شمار را به تیم عالی از مشکل گشایان غرب وحشی بدل می‌کند.

شاید متفاوت‌ترین کاراکتر ایزابل، جادوگر بومی باشد. این شخصیت می‌تواند جادوهای جالبی روی دشمنان انجام دهد و ریسمان زندگی آنها را به هم متصل کند. به طوریکه با مرگ هر یک آن یکی هم چشم از جهان فرو ببندد. همین نوآوری جالب بعد دیگری به گیم‌پلی بازی می‌بخشد و آن را منعطف و سرگرم‌ کننده‌تر می‌کند.

سایر کاراکترها هم دکتر با قابلیت تک تیر اندازی و پرتاب کیف، مکزیکی چقر و بد بدن با توانایی‌هایی یک گاو نر و خانمی با قابلیت یک خانم با وقار تا جایی که غرب وحشی اجازه بدهد معرفی می‌شوند. هر یک از این شخصیت‌ها طیف گسترده‌ای از حرکات را در اختیار دارند که ترکیب مختلف حضور آنها در طول بازی چالش‌ها و لذت‌های رضایت بخشی فراهم می‌کند.

داستان بازی همان چیزی است که می‌توان از یک بازی وسترن مخفی‌کاری انتظار داشت. کابویی خسته و شوخ در حال سفر مخفیانه در واگن بار قطاری است که دار و دسته دزدها چرت عصرانه او را پاره می‌کنند. او هم با استعدادیابی از میان همه کاراکترهای جالبی که سر راهش قرار می‌گیرند تیم تشکیل داده و به مبارزه با آدم بدها می‌رود.

جذبه اصلی داستان بگو مگوها و تک گویی‌های همین شخصیت‌های دوست داشتنی است. همانطور که بالاتر گفته شده هر یک از این شخصیت‌ها خصوصیات و استعدادهای خاص خودشان را دارند و برخورد هر یک از آنها با یکدیگر لحظات مفرحی را برای مخاطب ایجاد می‌کند.

مراحل بازی یکی دیگر از نقاط قوت Desperado 3 به شمار می‌رود. همه محیط‌ها با نهایت دقت به جزئیات طراحی و پیاده‌سازی شده‌اند و به طور کامل حس و حال غرب وحشی را انتقال می‌دهند. تنوع دلپذیر محیط‌ها هم چشم نواز و جذاب در نظر گرفته شده است تا خاطرات خوبی از هر مرحله برایتان باقی بماند.

هر مرحله میزان مطلوبی محل برای مخفی شدن، مسیر برای متواری شدن و موقعیت‌های مناسب برای قتل‌های تصادفی (درست مثل مامور 47) در خود دارند که ارزش تکرار قابل قبولی برای بازی ایجاد می‌کند. اما با این حال هسته گیم‌پلی بازی همان منتظر ماندن در بوته‌ها برای مشاهده حالت بخصوصی از حرکت در دشمنان است تا با طرح‌ریزی نقشه‌ای شوم آنها را به کام مرگ بفرستید.

همین تاکید بر مکانیزم سخت‌گیرانه باعث می‌شود عمده وقت شما صرف Quicksave کردن در مناطق امن باشد تا فرصتی بیابید و کلک دشمنان غافل را بکنید.

البته می‌توانید برای نقشه‌های زیرکانه‌تر و پیچیده‌تر زمان بازی را متوقف کرده و دستورات لازم را به هر یک از شخصیت‌ها دیکته کنید. از آنجایی که کنترل همه شخصیت‌ها بر عهده شما است و هیچگونه هوش مصنوعی برای آنها تعبیه نشده است، اگر نقشه‌ای که نیم ساعت گذشته در حال پر و بال دادن به آن بودید در میانه کار به خاطر یک ایراد جزئی نقش بر آب شود، امکان دارد به طور کامل از ادامه بازی منصرف شوید.

ولی اگر از تکنیک Quicksave کردن به صورت وسواس گونه بهره ببرید، خواهید توانست مراحل را با سلامت پشت سر بگذارید. تمام کردن هر مرحله مانند تماشای یک صحنه زد و خورد شدید در فیلم اکشن با سرعت آهسته است. شاید اگر همان صحنه‌های آهسته با سرعت معمولی نمایش داده شوند فیلم 90 دقیقه‌ای در عرض 20 دقیقه تمام شود.

بیشتر مراحل Desperado 3 هم در بار دوم بازی کردن مثل همان صحنه‌های اکشن قابل رد کردن هستند. هوش مصنوعی دشمنان چندان بالا نیست و مسیر نگهبانی دادن و همه اتفاقات بازی از قبل تعیین شده و روی سنگ حک شده است، پس هیچ چیزی شما را غافل‌گیر نخواهد کرد.

جدا از این مدت زمان بازی به طور نسبی بلند است و تجربه‌ای دست اول و سرگرم کننده از داستانی با درون‌مایه غرب وحشی ارائه می‌کند. اجرای بی‌نقص نقشه قتل دشمنان پس از دقایق آرام رصد رفتار و مسیر رفت و آمد آنها لذت بخش و اعتیاد آور است. چالش‌های طراحی شده به حد مطلوبی متنوع و ناب هستند تا شما را به ادامه بازی تشویق کنند.

اما با این حال نبود دشمنان باهوش و ثابت بودن رفتار و حرکات آنها در شرایط مختلف از جذابیت بازی می‌کاهد. هوش مصنوعی هر یک از دشمنان محدود به همان مثلثی می‌شود که میدان دید هر کدام را نشان می‌دهد. به همین دلیل تجربه بازی در اکثر بخش‌های بازی محدود به فرار کردن از قرار گرفتن در محدوده همین مثلث‌های رنگی می‌شود.

Desperado 3 از نظر فنی یک بازی قابل قبول و از نظر بصری چشم نواز است. توجه به جزئیات و افکت‌های ویدئویی بازی را از نظر گرافیکی فریبنده کرده‌ است. توجه به رنگ‌بندی و تنوع در تم‌های مختلف در هر مرحله در کنار تنوع قابلیت‌های شخصیت‌ها در هرکدام از این مراحل معجونی هیجان انگیز برای بازیکن تعارف می‌کند. معجونی که در حال شنیدن موسیقی متن با مزه و نشاط آور با تم وسترن تجربه‌ای لذت بخش را ایجاد می‌کند.

Desperado 3 قصد ندارد انقلاب عظیمی در سبک مخفی‌کاری ایزومتریک پدید بیاورد. حتی چندین نوآوری عنوان قبلی را هم ترک گفته و با آغوش باز به همان هسته اولیه جذابیت خود بازگشته است: قرار دادن چند شخصیت دوست داشتنی در کنار هم و روانه کردن آنها به قلب دشمنان در یک دنیای غریب وسترن. دقیقا همان چیزی که از آن انتظار می‌رود و همان چیزی که قادر است ارائه کند، البته که همه این انتظارات را با استایل منحصر بفرد خود برآورده می‌کند.

نقد و بررسی بازی Desperado 3 روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

تریلر حالت Stealth بازی Rise Of The Tomb Raider

همانطور که در نسخه قبل یعنی Conviction شاهد تغییراتی در سبک stealth این سری بودیم، این بار هم اتفاقات دیگری بر سر این سبک و ویژگی های بازی حادث شده است. لیست سیاه سعی خود را کرده است تا سم را یک قهرمان بزن بهادر نشان دهد!یک بازی در سبک اکشن نه مخفی کاری!((حرف آخرم رو اول زدم)

داستان:

در حالی که خط و مشی داستان بازی Conviction زندگی سم بود، Blacklist به صورت خاصی بر کارهایی که سم انجام می دهد، تمرکز دار ؛ نه اینکه او کیست! همانند قبل هدف مرحله شما در هر قسمت که جلو می روید نشان داده می شود، اما مدت زمان آن کوتاه است.

بازی تماما حول فعالیت ها و کارهایی که باید اتفاق بیافتد، می گردد. همانطور که در یک ساعت اولیه بازی شما با دیالوگ های سنگین مواجه خواهید شد و در عین حال مراحل خنده داری چون را تجربه خواهید کرد. در بازی شما به دنبال گروه تروریستی هستید که به دنبال ترورهای سریالی افراد خاص در هستند.

همراه این درگیری ها برای پیدا کردن گروه نام برده، فعالیت های سیاسی ای هم شاهد هستیم. تقابل تصمیم های فردی سم(که خیلی دیگر شاهد سم و تصمیمات همیشگی اش نیستیم) با دستور های سیاسی به منظور کاهش بحران در سطح جهان و ایجاد رابطه ای دوستانه با دیگر کشورها! که چیز تازه ای را بیان نمی کند.

شما و گروهتان به عنوان یک امید نهایی تلقی می شوید. این یک داستان در باره ی سم نیست، ولی تقریبا می توان گفت در باره نبرد های پنهانی است. نبردهایی که بر پایه اطلاعات بنا شده اند! اطلاعات قدرت شما است! شاید اینگونه برداشت شود که ؛ سم فیشر کماندو و تصمیم گیرنده نهایی همچون نسخه های قبلی نیست! در کل شیوه روایت داستان این فرصت را به گیمر نمی دهد تا با سکانس های حساس در گیر شود.

گیم پلی:

نمایش های دیجیتالی بازی و نحوه ی نمایش آغازین در ابتدای هر مرحله یکی از قسمت های جذاب است. شما مجبور هستید تا سم جدید را بشناسید.هر کار شما در بازی وابسته به سم جدید و ویژگی های اوست. مراحل آموزشی ابتدایی به نظر غیر ضروری می آیند و با بازی همراه نشده اند. به جای این موضوع می شد گیمر را با تشکیلات جدید آشنا کرد.

اما خب به زودی شما با روند اتفاقات آشنا می شوید! در طی مراحل این آشنایی خیلی واضح و روشن نیست. اگر شما Conviction را بازی کرده باشید، با ویژگی های سم در آن بازی دست کم آشنا هستید! مارک کردن ها و تیر اندازی، فرار از درگیری مستقیم و رفتن به سایه ها و بی صدا کشتن! سیستم کاور گیری بازی هم چنان بدون جذابیت است. شما از کاور گرفتن خسته می شوید. همچون یک سرباز خسته که به انتهای کار خود رسیده است اما خارج از کاور همانطور که در ابتدا هم گفته شد سم چون ابر قهرمان می ماند.

با برداشت هایی از بازی Assassin’s Creed و الطیر! دست شما باز تر است و حتی شاهد حرکات اکرواباتیک هم از فیشر هستیم! شما باید مکانیزم گیم پلی بازی Splinter Cell را فراموش کنید و با مکانیزم و المنت های جدید خو بگرید. شما می توانید دشمن را با راه های جدید از پا در بیاورید، نمونه اش درگیری مستقیم و با مشت یا قنداق اسلحه است.

یا از بالا(بر داشت از اساسین) به آنها حمله کنید! همچنین مثل نسخه ی قبل بعضی جسد ها را هم باید جا به جا کنید. تنها چیزی که شما را به یاد Splinter Cell های قدیمی می اندازد! به هر حال بازی خیلی هم شبیه به Chaos Theory نشده است. حتی با توجه به بخشی که شما باید سایلنت عمل کنید، بازی متفاوت به نظر می رسد.

در واقع بازی شما را تشویق به انجام این کار نمی کند بلکه مجبور هستید! سرباز های ویژه ای که از سلاح های قدرتمندی هم استفاده می کنند؛ بهترین راه از بین بردنشان همان پیوستن به سایه هاست. اما اگر شما شوق یک ابر قهرمان را دارید از همان ویژگی مارک کردن می توانید استفاده کنید! در این نسخه شما می توانید با دویدن های نظامی(همان مانور مارپیچ) به دشمنان نزدیک شده و کارشان را تمام کنید(یا هدشات کنید). این جا است که بازی از ریشه های خود فاصله می گیرد! پس از این کار باید دست روی ماشه گذاشته و یک خط آتش سنگین را نصیب بقیه دشمنان کنید.

همراه سیستم کاورگیری بازی(که گفته شد کمی باعث خستگی گیمر می شود)؛ اکشن نقش پررنگ تری را ایفا می کند! ویژگی که از آن به عنوان مرگ در حال حرکت یاد می شود همیشه شما را یک قدم جلوتر از دشمنانتان قرار خواهد داد. در این حالت با مارک گذاری دشمنان کافی است فقط با فشار دادن دکمه ای خاص مشاهده کنید که چگونه سم با سرعتی بسیار زیاد از کاور خود برخواسته و در حرکتی که نظیر آن را در فیلم ها دیده ایم، در هنگام حرکت دشمنان را با بالا رفتن از دیوار ها و جهش از موانع با یک هدف گیری دقیق از پای در می آورد.

این نوع کشتن سر و صدای زیادی ایجاد می کند ولی خب هر کس روشی دارد. با توجه به نحوه طراحی و قرار گرفتن مراحل و توانایی ایجاد دو ژانر مختلف این بازی حس بسیار خوبی را در بهترین(دقت کنید به جمله) مراحل بازی که بسیار دقیق ایجاد شده اند را برای شما به ارمغان می آورد. در بازی شما شاهد مراحل متنوعی خواهید بود! از درگیری در خیابان تا مراحلی که بر روی پشت بام اتفاق می افتد.

در این بین نقش پشتیبانی و تیم شما هم خیلی کمرنگ نیست، اطلاعات ماهواره ای و پشتیبانی این امکان را به وجود می اورد تا شما بهترین روش را برای از بین بردن دشمنتان انتخاب کنید! باز کردن در هایی که به روی شما بسته است، تست دستگاه ها و وسایلی که همراه شماست و پیدا کردن مناطق کور دشمن برای مخفی شدن شما!

همچنین پیدا کردن راه هایی برای رسیدن به هدف مرحله که سم در خطر کمتری قرار می گیرد! دستگاه‌های جالبی هم در بازی قرار دارد که شما آن ها را به وسیله یک ریموت و از راه دور کنترل می کنید که به دلیل اسپویل شدن نام و توضیحی از ان ها نمیبریم. البته یک وسیله جدید به بازی اضافه شده است که کارایی موثری دارد.

اگر چه بعضی مراحل بر روی درجه سختی مدیوم و هارد به آسانی قابل رد کردن هستند ولی اکثر مراحل شما را به چالش می کشد و باید دوباره از نو با ایده ای جدید به سراغش بروید. مانند مراحلی که محدودیت زمانی دارند و ….

تمام سناریو های بازی پر محتوا و کشنده نیستند، و بعضی اتفاقات درون مراحل بدون قاعده و آمادگی قبلی گیمر اتفاق می افتد. در کل افت و خیزش این قسمت زیاد است و یکی از ضعف های بد بازی محسوب می شود. مراحل اسنایپ کردن بسیار خسته کننده هستند. مانند مرحله ای که شمایک  سری از سربازان را (که حواسشان هم پرت است) باید از بین ببرید!

یا مراحل دیگی که دشمنان از وارد شدن به اتاق باز می مانند، و شما کارهای کاملا خارج از داستانی باید انجام دهید. این قسمت هم بسیار غیر واقعی و در همان هدف قهرمان پرورانه شخصیت اصلی بازی طراحی شده است. مراحل پایانی هم همانند گذشته طی می شود بدون اینکه اختیار خاصی به سم(و در واقع گیمر) داده شودکه نشان از تاکید روی اکشن شدن بازی دارد!! وقتی در بازی محدودیی اعمال می شود یا کار جدیدی برای شما به وجود می اید، دیگر شاهد آن دقت و هم بستگی عناصر بازی نیستیم مثل زمان هایی که شما قابلیت استفاده از تمامی وسایل و تجهیزات خود را دارید.

در مقایسه با بازی Conviction این قسمت هم از ریشه خود فاصله گرفته است. هنگامی که سم پنهان شده است صفحه به خوبی شما را پشتیبانی نمی کند! اما هنگامی که بدون هیچ خطری مخفی هستید این اتفاق رخ نمی دهد.

گرافیک:

Ubisoft Toronto از Unreal Engine 2.5 برای ساخت Blacklist استفاده کرده است. بازی از لحاظ باگ مشکل خاصی نداشته و ما شاهد باگهای عجیب نخواهیم بود. موتور گرافیکی Unreal Engine 2.5 خالق بازی های معروفی از قبیل : Bioshock Infinite ، DMC و …. می باشد و از لحاظ گرافیک هنری هم مشکل خاصی نخواهد بود!

افکت خون در بازی بسیار خوب کار شده است. این موضوع با توجه به بالا رفتن خشونت در بازی مشهود است. مانند هر بازی دیگر یوبی سافت سطح کار و جزییات بافت ها بر روی چهره قهرمان داستان در اوج است. هر چند می شد این سطح را به دیگر اعضا هم انتقال داد! با توجه به اینکه با بازی در سبک مخفی کاری مواجه هستیم، طراحی محیط حرف اول را می زند که متاسفانه بعضی از بافت ها، طراحی ها و shadow ها درست اجرا نشده اند.

بحث تخصصی این موضوع را به آنالیز تکنیکی یوروگیمر می سپاریم! بلک لیست در راستای پیشرفت های نسخه های قبلی در این زمینه، راه را ادامه داده است و می توان گفت توانسته از مرز visual های خود بگذرد و سطح جدیدی از گرافیک را در این سری به نمایش بگذارد!

موزیک و صدا گذاری:

نکته ای که بیش از هر چیز به چشم می اید، استفاده از زبانهای غیر انگلیسی در بازی است که ضعیف کار شده است. به دلیل تجربه های یوبیسافت در این بخش، انتظار بیشتری می رفت! بعد از مدتی طولانی صداپیشه سم هم عوض شده است.Eric  Johnson صدا پیشه سم در بازی است. او توانسته است از پس وظیفه خود به خوبی بر بیاید.

هر چند او نتوانسته است صدای یک نظامی حرفه ای را به نمایش در بیاورد، اما حس و حال وی در زمان بر قرار ارتباط با Fourth Echelon در مواقع حساس و ضروری باور پذیر شده است. دلیل این تعویض به خاطر کپچرهای باکیفیت تر بوده است. موزیک بازی هم همگام با مراحل است و در چند جای خاص لگ می زند!! صدای اسلحه ها هم خوب کار شده است.

کو اپ و مولتی پلیر

اما خدارا شکر لیست سیاه حالت خوب خود را در بخش co-op حفظ کرده است. دو گیمر با هم مچ شده و قلع و قم کردن دشمنان،جمع اوری اطلاعات بدون ایجاد سر و صدایی و حملات انتهاری هنگام نا امیدی از موفقیت در مرحله، در تعامل با دیگر گیمرها، بلک لیست به ریشه خود باز می گردد. در این قسمت بیشتر به بخش stealth نزدیک می شویم تا قسمت سینگل پلیر که یک اکشن سینمایی را شاهد بودیم!

بعضی از اطلاعات هم باید بدون هیچ سر و صدایی جمع اوری شود. در واقع آلارم نباید به صدا در بیاید. اسنایپر ها توجه بیشتری به حرکت های شما و مسیر شما خواهند داشت سگ ها به دنبال پیدا کردن شما در محل اختفایتان هستند. اینجا است که باید مهارت خود را در سبک مخفی کاری نشان دهید.

نفس های شما هنگامی که سربازی به طفتان می اید به شماره می افتد و هنگامی که مرحله سکت خورده شد به اب و اتش میزنید که هیچ فایده ای ندارد. تنوع بی نظیر اسلحه ها از M416 تا AK-47 گرفته، در هر دو بخش مولتی و سینگل قابل توجه است.
ارتباط برقرار کردن با دیگر گیمر ها کلید موفقیت در این بخش است.

حتی دشمنان شما هم کلید موفقیت هستند. با توانایی ها و اپگرید هایی که به لطف آنها می توانید انجام دهید. با هر روشی که بازی کنید، شما پول را بدست خواهید اورد. این پول در افزایش قدرت سلاح ها را می توانید به نحوه مفیدی خرج کنید. مد Spies vs. Mercs را از همه بیشتر دوست خواهید داشت. در این مد همه چیز به شما و شناختتان از مپ مکان بازی دارد. در واقع در قسمت مولتی پلیر شما اسپلینتر سل واقعی را خواهید دید.

جمع بندی