بازی از آن‌جا شروع می‌شود که شما چشم در ساحل یک جزیره کوچک باز می‌کنید و یک موجود افسانه‌ای غول‌آسا به شما وظیفه‌ای می‌دهد: خدایان به شما فرصت دوباره‌ای داده‌اند: چشم اُدین را بَنا کن و قبیله خود را بساز. بعد از آن، بازی به شما کمک می‌کند تا کمی منابع جمع کنید تا از شب و خطرهای آن در امان بمانید.

بازی ASKA، که هنوز در حال Early Access است، جدیدترین عنوان ساخته استدیو Sand Sailor است. هرچند این اولین تجربه استدیو سازنده در ژانر Survival و سندباکس است، به‌نظر می‌رسد که با عنوان خوب و جالبی طرفدار هستیم. چیزی که این بازی را برای ما جذاب کرده است، این است که شما قابلیت این را دارید که به‌صورت تک‌نفره یا چندنفره بازی را تجربه کنید. این دو حالت تفاوت خیلی زیادی با هم ندارند. به‌هر حال، وظیفه شما همانطور که گفتیم ساختن قبیله و مدیریت‌کردن آن است.

یکی از بخش‌های مهم بازی‌های بقا و Survival، سیستم جمع‌کردن منابع و Crafting آیتم‌های اصلی‌ست. باید اعتراف کنیم که استدیو بازی این تجربه را به‌شدت جذاب و با جزئیات ساخته است: مثلا شما برای استفاده از یک درخت در سه مرحله باید آن را قطع و به تکه‌های کوچک تقسیم کنید. البته بعد از مدتی لازم نیست خودتان از زور بازو استفاده کنید و می‌توانید این وظایف را به‌عهده کارگران خود بگذارید. علاوه بر این، برای ساختن موارد پیچیده مثل شمشیر و یا اسباب و اثاثیه داخل خانه، باید در چند مرحله با دقت و پیچیده آن‌ها را بسازید که همانند این پیچیدگی به‌شدت کمیاب است.

وقتی چشم خود را در جزیره باز می‌کنید، اولین صحنه‌ای که می‌بینید دریای زیبا آبی‌رنگ و بی‌انتهاست. و دومین صحنه‌ای که می‌بینید یک جزیره سرسبز و پر از درختان زیباست. تمامی سنگ‌ها، درختان و موجودات بازی با ظرافت و دقت بسیار بالایی طراحی شده‌اند و اگر کارت گرافیک و سیستم خوبی داشته باشید، می‌توانید از این بازی و چهار فصل خارق‌العاده آن لذت زیادی ببرید. البته برای اجرای بهینه بازی باید چند تنظیمات بازی را تغییر بدهید، چون متاسفانه بازی حدودا 80 درصد بهینه‌سازی شده است.

همانطور که گفتیم شما در بازی بیش‌تر از یک بازمانده، نقش یک مدیر رده میانی را دارید. این یعنی که بیش‌تر زمان خود را صرف مدیریت کارکنان خود، ساختن خانه و وسایل برایشان و معماری قبیله خود می‌کنید. البته گاهی باید خودتان آستین بالا بزنید و وارد کار شوید، چون کارکنان شما علاقه زیادی به نشستن روی زمین و استراحت کردن دارند!

 خوب است اشاره کنیم که در یک بازی بقا، باید عنصر بقا هم وجود داشته باشد. اما ترس شما از کمبود منابع نیست، چون برای زنده‌ماندن خودتان و کارکنان شما غذا و منابع به اندازه کافی هست. ولی دشمن اصلی شما، همانند بازی‌هایی چون Don’t Starve و Terraria، بعضی اتفاقاتی هستند که وابسته به فصل یا مکان شما رخ می‌دهند.

معمولا هر چند شب یک بار موجوداتی شبیه به زامبی به شما حمله می‌کنند، و اگر کارکنان شما مشغول به استراحت باشند، معمولا به کمک شما نمی‌آیند. اما نگران نباشید؛ چون سیستم مبارزه بازی بالانس خوبی دارد و می‌توانید با شمشیر، تیرکمان و حتی تبر از خود دفاع کنید. این زامبی‌ها کم‌کم پیشرفته‌تر و سخت‌جان‌تر می‌شوند و گاهی تبدیل به موجودات افسانه‌ای اسکاندیناوی هم می‌شوند.

برای یک مدیریت خوب و کارآمد شما نیاز به ابزارهای (مدرن) مناسب دارید. ابزارهایی که برای مدیریت شما در اختیارتان قرار گرفته است، یک رابط کاربری (UI) با طراحی متناسب با تِم داستان و جذاب است که ظرافت‌‌ها و پیچیدگی‌های خاصی دارد. البته همه این‌ها تعریف از بازی‌ است، چون شما با چند دکمه و چند کلیک می‌توانید همه مشکل‌های شهر خود را مدیریت کنید و به شهروندان خود کمک کنید.

همچنین بازی راه‌های زیادی برای کمک‌کردن به شما و آشناکردن شما با منابع مختلف، نحوه ساختن آن‌ها و راه‌های آپگرید کردن آن‌ها گذاشته است. هم‌چنین می‌توانید با قراردادن یک شهروند به‌عنوان سازنده و بَنا، به او دستور دهید تا در جمع‌کردن منابع اولیه و بناکردن ساختمان‌‎های روستا کمک کند.

هرچند در ابتدای بازی همه کارها را خودتان انجام می‌دهید، اما با درست‌کردن بخش‌های مختلفی برای جمع‌کردن چوب، سنگ، غذا و حتی درست‌کردن مزرعه، می‌توانید شهروندان خود را وارد بازار کار کنید و در ازای فراهم کردن یک پناهگاه و دادن کمی غذا، از قدرت آن‌ها استفاده کنید. برای اینکه بازی زیباتر و جذاب‌تر شود، هر کدام از شهروندان جدید در جمع‌کردن یا انجام یک کاری (جمع‌کردن، ساختن یا شکارکردن) قابلیت‌های کم یا زیادی دارند. اما بعد از گماشتن آن‌ها در وظایف‌شان، می‌توانند قابلیت‌های خود را افزایش دهند و به‌تر کنند.

در حال حاضر ASKA داستان و پایان بازی مشخصی ندارد و سازندگان بازی گفته‌اند که در حال بررسی این مسئله و طراحی یک بخش مخصوص داستانی هستند. اما حدس ما این است که پایان بازی و داستان بازی شما را به سمتی می‌برد که شما، همانند داستان‌های اساطیری یونان و اسکاندیناوی، تبدیل به یک خدا یا موجودی با مرتبه بالا خواهید شد که کارکنان و شهروندان شما برای پرستش شما، شهرتان را اداره و مدیریت می‌کنند.

در نهایت، باید بگوییم که عنوان ASKA برای کسانیکه سبک بقا و Survival را دوست دارند و برای کسانی‌ که علاقه‌مند به سبک بازی‌های مدیریتی و ساختن شهر و قبیله هستند نیز عنوان مناسبی است؛ چون ترکیب خوبی از مبارزه، جمع‌کردن منابع و دشواری‌های مدیریت را جمع‌ کرده است. و البته چون این عنوان ارلی اکسس است، هنوز راه زیادی دارد و پتانسیل زیادی برای تبدیل‌شدن به یک عنوان عالی دارد. اما در حال حاضر این عنوان یک بازی خوب است که نیاز به بهینه‌سازی، داستان مناسب و پایان بازی در خور اساطیر اسکاندیناوی دارد.

نقد و بررسی بازی ASKA روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

داستان بازی از این قرار است که شما باید از یک دهکده کوچک که متشکل از یک آهنگری، لباس‌دوزی، نجاری و معجون‌سازی در کنار یک ساختمان روحانی است دفاع کنید. البته از همه مهمتر میدان مرکزی دهکده است که «بذر ییگدرسیل» در آن کاشته شده و این نهال شکننده که نمادی از زندگی‌ست باید از زمستان سخت و حملات نیروهای اهریمنی نجات داده شود.

درون‌مایه داستان روکشی از اسطوره و نمادشناسی خدایان نورث دارد، اما همه اینها سطحی و تزئینی هستند و توجه چندانی به خلق Lore دندان‌گیر و داستانی حتی محقرانه نشده است. شخصیت اصلی بی‌نام و نشان و بدون قدرت تکلم است (قانون اول نقش‌آفرینی) و تنها کاری که باید انجام دهد جمع کردن مواد خام اولیه از گوشه و کنار نقشه بازیست.

هسته اصلی گیم‌پلی بازی مبارزه با دشمنان پرتعداد اطراف دهکده و جمع آوری مواد لازم برای ارتقاء تجهیزات شخصیت اصلی و تقویت سیستم دفاعی روستا است! اگر دهکده را مرکز دایره نقشه بازی فرض کنید، مواد اولیه لازم برای ساخت تجهیزات بهتر از شعاع دورتری از این مرکز قرار گرفته‌اند و شما هر چقدر از آبادی خود دور شوید با دشمنان قوی‌تر و در مقابل مواد خام بهتر مواجه خواهید بود.

تنوع دشمنان خوب است و بسته به شرایط آب و هوایی هر منطقه تغییرات خوبی پیدا می‌کند. برای مبارزه با بعضی از آنها شیوه بخصوصی از مبارزه کاربرد دارد ولی هیچ mini boss یا روایت دیگری از مبارزه وجود ندارد تا عمق و جلای بیشتری به این بخش اختصاص دهد.

غیر از این دشمنان محیطی، هر شب پورتال‌هایی در سه نقطه از پیش تعیین شده در مقابل سه دروازه اصلی دهکده باز می‌شود و ارتشیان جهنمی به سمت درخت میدان مرکزی حمله می‌کنند. این دشمنان هم کار چندانی با شما ندارند و تنها در سطوح بالاتر مشکل آفرین می‌شوند. پس با گذر چرخه روز و شب شما باید برای مبارزه با دشمنان پراکنده در محیط و آنهایی که شب سر و کله‌شان پیدا میشود آماده باشید.

ارتقاء تجهیزات از قبیل شمشیر و تبر و تیروکمان و چکش‌های مخصوص جنگاوران نورث با جمع آوری مواد خام اولیه و داشتن «Soul» کافی امکان پذیر است. این Soul از کشتن دشمنان و جمع آوری مواد خام بدست می‌آید. جدا از این میزان level بازیکن و در اختیار داشتن چند آیتم نایاب کلیدی هم پیش نیاز ساخت اسلحه‌های قوی‌تر است.

همین منطق در ساختن تجهیزات استخراج (کلنگ و تبر) و دوخت لباس و زره و ساختن معجون هم صادق است. ارتقاء قسمت‌های دفاعی دهکده شامل دروازه‌های قابل بسته شدن و ساخت برجهای حاوی تیرانداز در کنار امکان ساخت تجهیزات استخراجی خودکار در کنار معادن سنگ و چوب و مزارع کشت از دیگر مقصدهای خرج کردن منابع جمع آوری شده است.

هیچ محدودیت و ظرفیتی برای جمع کردن منابع ندارید ولی در هربار مردن مقداری Soul و تمامی منابع جمع آوری شده شما در مکان به قتل رسیدن‌تان بر زمین می‌افتد که باید آنها را بازیابی کنید (هر جا که Soul باشد همین مکانیزم بدون قطره‌ای تغییر پیاده سازی میشود!). البته با گفتن همه اینها باید متوجه باشید که Tribes of Midgard برای حالت چند نفره طراحی شده است و بسیار سخت بتوانید به صورت انفرادی از پس همه اینکارها بر بیایید.

حداکثر تعداد بازیکنان در حالت چند نفره 10 وایکینگ است. دو حالت بازی Saga و Survival وجود دارد که فرق چندانی با هم ندارند و اولی کمی ماموریت محور و چندین نخ داستانی در خود دارد. به همین ترتیب اولی تمام میشود ولی دومی میتواند تا هر جا که توانستید امتداد پیدا کند. در هر چرخه بازی هدف آماده شدن برای زمستان پیش‌رو بوده و باید در طول روز تمام تلاش خودتان را برای تقویت سپرهای دفاعی و ارتقاء تجهیزات خود انجام دهید.

پس از فرا رسیدن زمستان بیرون ماندن در سرما کار سختی است و همزمان با این مساله غول‌های آسمانخراش در اسطوره‌های نورث (Jotun) وارد نقشه شده و یکراست به سمت آبادی شما حرکت میکنند: هدف نهایی در هر حالت بازی کشتن اینها قبل از این است که همه رشته‌هایتان را پنبه کنند.

طراحی محیط‌های بازی و شخصیت و دشمنان حرف چندانی برای گفتن ندارد و همانطور که گفته شد از ظاهرسازی نورث تنها برای مرتبط ماندن با رویکردهای مخاطب پسند بهره میبرد. هیچ عمق و ذهنیت مرکزی در پشت این بکارگیری وجود ندارد. نقشه بازی که به صورت رویه‌ای تولید میشود هیچ ظرافت و جذبه‌ای فراهم نمیکند و بیشتر در ظاهر و به صورت سطحی عوض میشود.

همین قضیه در مورد کلیت بازی هم صادق است. سیستم پیشرفت در بازی به صورت جمع آوری Xp و واحد پولی و ارتقاء کیفیت پروفایل است (مثل همه بازی‌های بتل رویال دیگر). بیشتر این ارتقاءها ظاهری و آرایشی هستند و هیچ جنبه جدیدی به گیم‌پلی اضافه نمیکنند. شاید بهترین آنها باز کردن کلاس کاراکترهای متنوع‌تر باشد. موردی که خیلی زود جذابیت خود را از دست میدهد و کلاس کاراکترها هم به جز چند تفاوت سطحی هیچ عمق و رویکرد خاصی به گیم‌پلی اضافه نمیکنند.

 از جنبه‌های فنی، گرافیکی، بصری و صوتی بازی هیچ حرف برای گفتن ندارد. در کنسول‌های نسل قبل نرخ فریم بازی بسیار ضعیف است و حتی در کنسول‌های نسل بعد هم فریم آن روی 30 نوسان می‌کند! بازی که نقشه‌ای اندازه کف دست دارد (در مقایسه با دنیاهای عظیم کنونی) و قاب آن ثابت و محدود است چگونگی دستیابی به چنین نرخ فریمی از معجزه‌های مهندسی نرم افزار به شمار می‌رود.

هیچ صداپردازی محیطی قابل توجه و یا صداپیشگی در بازی وجود ندارد. بخش عمده بازی در سکوت طی میشود و معدود صدای ضربات و غیره هم به صورت سرسری گنجانده شده‌اند. گرافیک بازی ملغمه‌ای «زلدا»گونه و دیابلو است! با اینکه طراحی رنگ‌ها و جهت‌گیری طراحی چشم‌نواز است، اما هیچ نکته مثبت دیگری برای توصیف آن به ذهن نمی‌آید. افکت‌های آب و هوایی و چرخه روز و شب هم به صورت استاندارد و بی‌روح کار شده‌اند.

با گفتن همه اینها، Tribes of Midgard بازی بدی نیست: البته با در نظر گرفتن قیمت 20 دلاری‌اش. اکشن بقاء سطحی با قابلیت آنلاین تا 10 نفر که لذت از آن بستگی مستقیمی به تعداد هم‌تیمی‌های «پایه» و عالی دارد. اما بیشتر جذبه‌های آن پس از چند ساعت نخ‌نما میشود و تکرار در جمع‌آوری مواد اولیه و چرخه فوق سطحی ارتقاء و ادامه هیچ بعد جدیدی ارائه نمی‌کند.

نقد و بررسی بازی Tribes of Midgard روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

بازی Starsand توسط یک تریلر معرفی شد. این بازی ساخته‌ی استودیوی Tunnel Vision است و یک دنیای بزرگ را مقابل روی گیمر قرار می‌دهد.

در بازی Starsand، گیمر در یک دنیای بزرگ قادر خواهد بود براحتی به گشت و گذار بپردازد، شکار کند و ابزار مناسب را برای ادامه‌ی حیات بسازد همچنین ساختمان سازی کند و با دشمنان به مبارزه بپردازد.

در این بازی سبک بقا دوربین به صورت اول شخص است و باید به هر طریقی در بیابان خشک و کشنده زنده بمانید. تاریخ عرضه این بازی مستقل دقیقا اعلام نشده ولی قرار است برای پاییز 2021 در دسترس باشد.

تریلر معرفی Starsand را می توانید در ادامه مشاهده کنید.

در مصاحبه ای با The Verge، با اقای Emilia Schatz، گیم پلی دیزاینر ، گفت كه “برنامه بسیار ساده است” اپشن های مختلف بازی، توسط کسی ساخته شد كه نتوانست Uncharted 2 را تکمیل كند. (در ابتدا قرار بود این 60 تنظیم قابلیت دسترسی مختلف در بازی Uncharted 2 استفاده شود که بنا به دلایلی کنسل شد)

اقای Schatz توضیح داد:

دسترسی ها برای رفع موانعی است که بازیکنان را از انجام یک بازی باز می دارد. این بدان معنی نیست که بازی را بی سر و صدا انجام دهید یا بازی را آسان کنید. ما برای اینکه بازیکنان برای انجام بازی به صورت برابر با بقیه افراد همسان باشند، چه چیزهایی نیاز داریم؟

بازی اکشن Survival (بقا) که در آینده منتشر می شود ، ویژگی zoom in and out را ارائه می دهد تا بازیکنان بتوانند نمایشگر بازی خود را به دلخواه خود تنظیم کنند.

علاوه بر این، مپ بازی و زیرنویس ها قابلیت شخصی سازی دارد، یک حالت کلی تنظیمات برای چشم بازیکنانی که دارای کم بینایی و موارد دیگر را دارا هستند وجود دارد که در حدود 60 گزینه مختلف برای دسترسی برای تمام اپشن های مختلف در بازی قرار داده شده است.

اقای Matthew Gallant، طراح بازی، در مصاحبه گفت:

اگر یک بازیکن بخشی از بازی را پیدا کند که به هر طریقی برای آن غیرقابل دسترس باشد ، احساس ناکامی در دیزاینر های Naughty Dog می کند.

منبع : videogamer

]]> https://vgmag.ir/news/%d8%b9%d9%86%d9%88%d8%a7%d9%86-the-last-of-us-part-2-%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%a7%db%8c-60-%d9%82%d8%a7%d8%a8%d9%84%db%8c%d8%aa-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d9%85%d8%ae%d8%aa%d9%84%d9%81-%d8%a7/feed/ 0 https://vgmag.ir/reviews/we-happy-few-review/ https://vgmag.ir/reviews/we-happy-few-review/#comments Sun, 12 Aug 2018 18:05:26 +0000 https://vgmag.ir/?p=87294 بازی We Happy Few در سال 2015 با تریلری جذاب معرفی شد و موفق شد برپایه آن تریلر، بیشتر از 250 هزار دلار در Kickstarter جمع آوری کند. حال و هوای بایوشاک مانند آن و فضا سازی خاص نیز سبب شد که یک شبه توجه بسیاری به بازی جلب شود. از آن موقع تا به حال، We Happy Few تغییرات فراوانی کرده است. پس از عرضه نسخه اولیه در حالت Early Access بسیاری متوجه شدند که بازی در اصل یک Survival Rouge like است تا تجربه ای خطی با داستان قوی و این بازخورد بسیار منفی در میان مخاطبان داشت. حال پس از عرضه، We Happy Few ملغمه‌ای از Action Adventure و Survival است که در مواردی با ضعف‌های واضحی برخورد کرده. با نقد و بررسی بازی We Happy Few همراه ما باشید.

We Happy Few در دوران بعد از جنگ جهانی می‌گذرد که در آن انگلیس سال‌ها توسط آلمان‌ها اشغال شده. در آن زمان اتفاق بدی در مورد بچه‌های این کشور افتاده که در طول بازی کم کم مشخص می‌شود. حال انگلیس به یک کشور اورول وار تبدیل شده که در آن همه چیز تحت کنترل شدید دولت است و در راستای شاد کردن به هر روشی که شده، همه شهروندان مجبور به مصرف دائمی قرصی هستند به نام Joy. این قرص همانطور که از اسمش معلوم است، همه را خوشحال می‌کند و شعار هیچ کس نباید افسرده باشد در همه جا شنیده می‌شود. افرادی که از مصرف این قرص سرباز زنند مانند خلافکاران خواهند بود و با آنها برخورد می‌شود.

در این دنیا است که داستان شخصیت اصلی به نام آرتور آغاز می‌شود. او همانند وینستون در کتاب 1984، مسئول سانسور کردن اخبار گذشته است که در حین این کار عکسی از دوران بچگی خود می‌بیند و اتفاقی غم انگیز را به یاد می‌آورد. همین باعث می‌شود که قرص Joy را نخورد و به دنبال پیدا کردن برادر خود سفر کند. بازی در قسمت‌های بعدی، دو شخصیت دیگر را در کانون توجه قرار می‌دهد که هر کدام داستان خود را دارند و زندگی هر سه شخصیت بازی به یکدیگر پیوند خورده است.

اولین چیزی که در We Happy Few به چشم می خورد، نحوه اعمال عجیب حالت Survival است. نیاز به غذا، آب و خواب وجود دارد ولی تنها اثر منفی عدم رسیدگی به آنها کاهش مواردی همچون Stamina است و حتی خود بازی گوشزد می‌کند که خبری از مرگ در اثر گشنگی و تشنگی نیست. به نظر می‌آید که سازندگان با این کار تلاش کرده اند که هم حالت Survival را نگه داشته و هم از شدت آن کم کنند که سبب نصفه نیمه ماندن این قسمت بازی شده. در کنار این نکته بازی حالت Open World دارد و همچنین سیستم Crafting. ولی در این میان هم باز چندان مناسب عمل نشده و زمان کمی نمی‌گذرد که inventory شما پر از انواع و اقسام خرت و پرت می‌شود که در بسیاری موارد نیازی به آنها ندارید.

قسمت دیگر بازی اما تمرکز اصلی خود را روی داستان قرار داده. مانند دیگر بازی‌های Open world ماموریت‌های جانبی و اصلی وجود دارند و در انجام آنها به هر ترتیبی آزاد هستید. در این قسمت هم پردازش کم مکانیک‌ها به چشم می‌خورد. بسیاری از ماموریت‌های اصلی در حد رفتن به نقطه‌ای، برداشتن چیزی و بازگشت به مقصد هستند. در موارد بسیاری راه حل ماموریت به شکل بسیار مصنوعی در چند قدمی محل شروع پیدا می‌شود. برای مثال در جایی نیاز است که به داخل کلوپ خصوصی بروید و کارت عضویت آن دقیقا جلوی در و روی یک نیمکت پیدا می‌شود. در موارد دیگر نیز بازی شما را مجبور می‌کند که دقایق بسیاری را به سوی مقصد دوردست حرکت کنید.

ماموریت‌های جانبی نیز مشکلات مخصوص خود را دارند. مهم‌ترین نقطه ضعف آنها این است که همگی ناگهان بدون پیش زمینه از هوا سبز می‌شوند! در حال  راه رفتن هستید که ناگهان نام ماموریت در گوشه تصویر ظاهر می‌شود و تازه باید به درون فهرست ماموریت‌ها بروید و بخوانید که اصلا قضیه چیست! این مسئله اثر منفی روی دنیای بازی دارد و از غرق شدن در آن جلوگیری می‌کند.

این مسئله به خودی خود بسیار تاسف برانگیز است زیرا طراحی دنیا و داستان We Happy Few از نقاط قوت این بازی به شمار می‌رود. خط داستانی اصلی و حالت مرموز اولیه آن مخاطب را کنجکاو می‌کند که با پیگیری بازی با این دنیا و اتفاقاتی که باعث شده به این روز بیفتد پی به دلیل تبدیل شدن انگلیس به این کشور عجیب و غریب ببرد. تغییر شخصیت‌های بازی در طول آن که هر کدام تا حدی مکانیک‌های مخصوص خود را دارند نیز در جذابیت داستان تاثیر مناسبی داشته. این بازی شاید حاوی بهترین و قوی ترین صداگذاری است که در این اواخر در آثار مختلف دیده‌ایم. صداپیشگان با  لهجه انگلیسی تقریبا بدون استثنا کار خود را به نحو احسن انجام داده‌اند و در باورپذیر کردن دنیای بازی نقش به سزایی دارند.

البته در این میان مشکلات دیگری تلاش می کنند تا همین تجربه داستان را نیز تلخ کنند. بازی در کل دو سیستم مبارزه با انواع و اقسام اشیا و مخفی کاری را دارد. سیستم مبارزه ساده است و در حد ابتدایی کار خود را انجام می‌دهد و به نظر می آید بیشتر باید از مخفی کاری استفاده کرد. در کنار مکانیک‌های عجیبی مانند توانایی مخفی شدن فقط در نوعی خاص از گل‌ها و کاملا غیب شدن از دید دشمنان در صورت نشستن رو نیمکت(!) هوش مصنوعی ضعیف و عجیب غریب تا حدی از جذابیت مخفی کاری می‌کاهد. بهترین تکنیک در صورت دیده شدن، فرار به چند متری محیط و خارج شدن از دید دشمنان است. البته این مسئله در محیط های شلوغ که ناگهان با دیده شدن توسط یک فرد کل جمعیت به دنبال شما می‌ افتند جواب نمی‌دهد و بهترین کار بارگذاری دوباره بازی است.

در پایان، باید به انواع و اقسام باگ‌ها و اتفاقات عجیب غریب در بازی اشاره کرد. در کنار اتفاقاتی مانند در هوا ماندن شخصیت‌ها در حین انیمیشن، غیب شدن ناگهانی آیتم ها و غیره، سیستم عملکرد دنیای بازی نیز عجیب است. در هنگام به سر رسیدن شب ناگهان نگهبانان شب به صورت لحظه ای غیب می شوند و شخصیت های روز ظاهر! هوش مصنوعی اشخاص موجود در دنیای بازی این احساس را القا نمی‌کند که این افراد حضور دارند و زندگی خود را دنبال می کنند و به جای آن بیشتر به نظر می آید که اجسامی برای رژه رفتن در جلوی چشم مخاطب هستند.

We Happy Few انواع و اقسام مکانیک‌های دیگری نیز در پی خود دارد، از نیاز به پوشیدن لباسی خاص در هر محیط گرفته، تا نیاز به مصرف قرص Joy و دست و پنجه نرم کردن با آثار منفی آن تا سیستم نقش آفرینی ساده با قابلیت آزاد کردن توانایی‌های مختلف که می‌توان توضیات بسیاری به توصیف آن اختصاص داد. ولی در کل این مسئله واضح است که فکر و خیال قسمت Survival و داستانی بازی لحظه‌ای سازندگان را رها نکرده است. اصرار بیش از حد آنها در ترکیب این دو با یکدیگر باعث شده که قسمت گیم‌پلی بازی مبتنی بر Survival ضربه‌ای عظیم بر قوی‌ترین بخش آن یعنی قسمت داستانی بازی بزند.

سرعت مصرف انرژی این ماشین تا حدی بالا است که دائماً نیاز به سوخت‌گیری دارد، ولی در ادامه بازی می‌توان برای حرکت از بادبانی که بر ماشین نصب می‌شود استفاده کرد، البته در مواردی که باد موافق بوزد. علاوه بر این بادبان، قسمت‌های مختلفی مانند وسیله تعمیر، شلنگ آب برای خاموش کردن آتش‌ها و… نیز در طول سفر به ماشین اضافه می‌شوند. با نقد و بررسی بازی Far Lone Sails همراه وی جی مگ باشید.

گیم‌پلی Far Lone Sails دو قسمت کلی دارد. یک قسمت پر نگه‌داشتن منبع سوخت ماشین و به‌قول‌معروف گاز دادن برای پیشروی است. در صورت حرکت با سرعت حداکثر کم‌کم بخار جمع شده در ماشین به حداکثر می‌رسد که با فشردن دکمه‌ای تخلیه گشته و برای لحظاتی سرعت حرکت ماشین بالا می‌رود. علاوه بر آن، باید دقت کرد که در موارد نیاز و در صورت موافق بودن جهت وزش باد از بادبان برای پیشروی استفاده کرد تا در مصرف سوخت صرفه‌جویی شود. این حرکت دائم در ماشین و رسیدگی به قسمت‌های مختلف حس و حال جالبی در حین پیشروی و لذت بردن از مناظر مختلف به مخاطب می‌دهد و واقعاً حس یک مسافر را انتقال می‌دهد.

قسمت اصلی دوم، لحظاتی است که پیشروی در مسیر دچار مانع می‌شود و باید با حل پازل ساده‌ای راه را برای ادامه سفر هموار کرد. در تمامی موارد، کارهای موردنیاز برای باز کردن راه ساده هستند و تفکر در مورد آن‌ها دقایق اندکی بیشتر به طول نمی‌انجامد. گاهی اوقات نیاز است که از قسمت‌های مختلف ماشین مانند سیم‌بکسل آن استفاده کرد و گاهی، فقط گشت‌وگذار در اطراف راه‌حل را نشان می‌دهد. در کل این موانع به‌خوبی هرچند وقت یک‌بار از تغییر در روال بازی ایجاد می‌کنند هرچند چندان درگیر کنند نیستند.

البته به‌جز این دو مورد، قسمت نامحسوس دیگری در بازی وجود دارد و آن لذت بردن از مناظر و موسیقی زیبای بازی است. هر موقع که باد موافق نیاز به پر نگه‌داشتن منبع سوخت را از میان می‌برد، می‌توانید با رفتن به سقف عرشه مانند ماشین از این لحظات آرام استفاده کنید. متفاوت شدن محیط اطراف بازی و تغییرات جوی همه و همه به دست هم می‌دهند تا این لحظات از بهترین قسمت‌های Far Lone Sails است.

شاید در کنار این سادگی، اندکی تأسف برای دست رفتن استفاده از فرصت برای افزودن کمی پیچیدگی به بازی وجود داشته باشد. نیاز به سوخت‌گیری و رسیدگی به ماشین تا حدی رگه‌هایی از Survival را به یاد می‌آورد و با توجه به لذت‌بخش بودن فعالیت در ماشین، محل خوبی برای افزودن مکانیک‌های بیشتر به بازی بود. گسترش دادن سناریوهای موجود مانند قسمت بارش تگرگ نیز می‌توانست روال بازی را بیش‌ازپیش تغییر دهد. برخلاف بازی‌های هم سبک،  Far Lone Sails پتانسیل بالاتری برای به‌قول‌معروف “بازی” تر شدن داشته که متأسفانه تا حدی از بین رفته است.

شکل ظاهری Far Lone Sails از رنگ‌بندی مرده و تعداد رنگ‌های بکار رفته محدودی استفاده می‌کند. شمای کلی همه‌چیز سیاه‌وسفید به نظر می‌آیند که در میان آن رنگ قرمز استفاده‌شده برای قسمت‌های مهم کاملاً متمایز است. البته این انتخاب آگاهانه و عمدی از طرف سازنده‌ها بوده است. به‌جز شخصیت اصلی بازی و تعدادی حیوان و پرنده، موجود دیگری در بازی وجود ندارد و همه‌چیز در مناظر و اشیای مختلف خلاصه می‌شود. در کنار این شکل ظاهری، موسیقی بسیار زیبای بازی قرار دارد که به بهترین شکل ممکن حس و حال قسمت‌های مختلف رو منتقل می‌کند. از حس خوب و لذت‌بخش هوای مناسب و مناظر زیبا گرفته تا قسمت ترسناک طوفان و باران و محیط تاریک و دلگیر.

Far: Lone Sails بسیار ساده و سرراست است. برخلاف همتایانش، داستان خاصی به دنبال ندارد و به‌جز یکی دو مورد، چیز مرموزی برای تفکر و دنبال کردن در بطن آن نیست. آن تجربه‌ای که هست، سفری کوتاه (کمتر از 3 ساعت) در دنیایی خالی از سکنه، زیبا و همزمان غمگین به همراه گیمپلی ساده است که برای جلوگیری از خستگی وجود دارد، نه بیشتر.

شاید این عدم وجود داستان در پی Far Lone Sails خود برای علاقه‌مندان بازی‌های این سبکی ناامیدکننده باشد و مخاطبان طالب بازی‌هایی با گیمپلی پیچیده را راضی نکند، در کل ولی تجربه آن به طرز عجیبی آرامش‌بخش و زیباست. شاید در مواردی فقط حضور در دنیایی مبهم و زیبا به همراه گیمپلی سطحی و ساده کافی باشد…

نقد و بررسی بازی Far: Lone Sails روی PC و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

Frostpunk تجلی ترس بشریت از پدیده تغییر غیرطبیعی آب ‌و هوای زمین است. پس‌ازاینکه هوای زمین به‌تدریج سرد می‌شود، ساکنان لندن مجبور می‌شوند از شهر خارج‌ شده و به سمت مکانی جدید که توسط ژنراتور عظیمی گرم می‌شود کوچ کنند. این ژنراتور زغالی، تنها دفاع این مردم در مقابل سرمای شدید 30 درجه زیر صفر است. شما به‌عنوان سردسته این مردم، وظیفه نظارت و تصمیم‌گیری در مورد ساخت‌وساز و چگونگی اداره امور روزمره این کلونی کوچک را دارید تا بتوانید بارقه‌ای امید در دل شهروندان ایجاد کنید.

در Frostpunk، دشمنی به‌جز سرمای شدید ندارید. طبق معمول سبک Management، منابع اصلی شامل زغال، چوب و آهن برای ساخت‌وساز و گرم نگه‌داشتن شهر موردنیاز است و تلاش اصلی برای جمع‌آوری این منابع خواهد بود. در کنار آن غذای خام  و پخته نیز از نیازهای شهروندان است. روال گیم‌پلی استفاده مناسب از نیروی کاری در قسمت‌های مختلف در کنار تحقیق برای به دست آوردن تکنولوژی های مختلف است که در بلندمدت برای مبارزه با سرمای بسیار شدیدتر(100 درجه زیر صفر!) در طول 40 روز بازی نیاز است. در کنار این قابلیت فرستادن کاوشگران به اطراف برای پیدا کردن منابع و بازماندگان دیگر وجود دارد.

نکته‌ای که Frostpunk را متفاوت از همتایان خود می‌کند، تأثیر سرما بر تمام قسمت‌های مختلف بازی است. این سرما سبب بیماری شهروندان می‌شود و می‌تواند ساختمان‌های مختلف را از کار بیندازد. راه‌های مختلفی برای مبارزه با سرما  وجود دارد، از ساخت منابع گرمایی مختلف و قرار دادن آن‌ها در خیابان‌ها گرفته تا ارتقا دادن ژنراتور اصلی. بازی درحرکتی جالب، نقشه حرارتی شهر را در اختیار قرار می‌دهد و به‌سادگی می‌توان از وضعیت گرمایشی اطلاع پیدا کرد. مریض شدن و یا حتی مرگ شهروندان از بدترین اتفاقات ممکن برای شهر است، پس تمامی تلاش برای جلوگیری از این اتفاقات خواهد بود.

علاوه بر این، شهروندان دو درجه امید و نارضایتی نیز دارند که باید مدیریت شود، امید در صورت انجام کارهای مثبت بالا می‌رود و کارهای نامحبوب(به‌کارگیری بچه‌ها، تبدیل ساعت کاری به 24 ساعت در مواردی و…) نارضایتی را بالا می‌برند. دقت به این دو بسیار مهم است زیرا در صورت به حداکثر رسیدن نارضایتی شما توسط شهروندان اعدام می‌شوید! در راستای این دو، کتاب قانون در بازی وجود دارد که در مقابل مشکلات مختلف انتخاب‌های مختلف قرار می‌دهد. مانند تصمیم‌گیری در مورد اینکه بچه‌های شهر تا چه حد کار کنند، با جنازه‌ها چکار باید کرد و از این قبیل. هر تصمیم اثر منفی و مثبتی به همراه دارد و باید در مورد هرکدام به‌دقت فکر کرد و شرایط را در نظر گرفت.

بدین گونه است که Frostpunk از حالت معمول هم سبکان خود خارج می‌شود و حالتی Survival در آن قرار می‌گیرد. لحظه‌به‌لحظه بازی در مورد تصمیمات سخت و ریسک‌های بزرگ است. فکر اینکه اگر تصمیم متفاوتی گرفته می‌شد در حال حاضر وضع بهتری داشتید هیچ‌وقت شمارا رها نخواهد کرد! برای مثال 24 ساعته کردن روز کاری ممکن است منجر به مرگ فردی شود و یا آمار افراد مریض را بالا ببرد.  این خود سبب می‌شود که حداقل در ابتدا، تجربه شما به شکست منجر شود و مجبور به شروع دوباره بازی با نقشه‌ای جدید برای موفقیت شوید. این خود دلیلی خوب بر طولانی‌تر شدن زمان بازی است که در حالت عادی بین 3-4 ساعت خواهد بود. امتحان کردن راه‌های جدید و دیدن نتیجه آن‌ها نیز می‌تواند دلیل خوبی برای شروع دوباره بازی باشد.

Frostpunk به دلایل ذکرشده برای شروع دوباره نیازمند است زیرا در کل تا حدی محدود و یکنواخت است. فقط یک نقشه در بازی وجود دارد و به‌جز تغییر دما، روال اتفاقات و اعمال موردنیاز برای موفقیت تغییر چندانی نمی‌کنند. علاوه بر این، ایجاد تفاوت در بازی بیرون رفتن عمدی از راه موفقیت در تلاش قبلی است تا اتفاقات جدید و چالش‌های جدید مشاهده شود که راه چندان جالبی برای متفاوت کردن تجربه نیست. شاید تکراری شدن و محدودیت گیمپلی در Frostpunk از بزرگ‌ترین نکته‌های منفی آن باشد. البته در این میان دو سناریو اضافه با شرایط خاص نیز برای تغییر در روال بازی وجود دارند که می‌توانند خود تا حدی روال گیمپلی را تغیر دهند.

در کنار تکراری شدن گیم‌پلی، Frostpunk از تعدادی مشکلات دیگر نیز رنج می‌برد. در هنگام پیشرفت شهر، شباهت بیش‌ازحد ساختمان‌ها به یکدیگر سبب می‌شود که پیدا کردن ساختمان موردنظر در حین آن‌همه شلوغ سخت و به همراه تعداد زیاد کلیک تصادفی در بین مملو ساختمان‌ها شود. علاوه بر این، تمامی انتخابات و مواقع موجود در بازی آن‌قدرها ارگانیک نیستند. در مواردی این اتفاقات به‌جای نشان دادن تأثیر خود، به چند خط توصیف محدود می‌شوند و حداقل در ظاهر اثر آن‌ها بر بازی مشخص نیست. به‌طور خلاصه می‌توان گفت ایجاد بار احساسی Frostpunk در مواردی دچار نقص می‌شود.

ازنظر بصری Frostpunk در حد ایده آلی قرار دارد. علاوه بر جزییات کوچک در شهر مانند حرکت و کار کردن شهروندان در خیابان‌ها، سفر آن‌ها در شب به همراه فانوس و … شاید قویی‌ترین نقطه انتقال دادن حس و حال سرما به مخاطب باشد. برف با فیزیک جالبی در مقابل حرکت شهروندان تغییر شکل می‌دهد و با گرم شدن محیط آب‌شده و زمین زیر آن مشخصی می‌شود. در کنار آن، انواع و اقسام افکت‌های تصویری نیز بکار گرفته‌شده‌اند که دید مخاطب را جالب کرده‌اند. برای مثال با سرد شدن هوا گوشه‌های تصویر یخ می‌زند و با بالا رفتن دما این یخ‌ها به قطرات آب تبدیل می‌شوند. در قسمت موسیقی تا حدی ضعیف‌تر کارشده است که چند آهنگ غمناک و با تم یکنواخت دائماً تکرار شده که به‌زودی خسته‌کننده می‌شوند. در کنار افکت‌های صوتی هوا و صداهای مختلف در طول شهر طبیعی و مناسب هستند.

Frostpunk بازی انتخابات و تصمیم‌های سخت است. هرکدام از آن‌ها می‌تواند در آینده ضربه مهلکی به امور روزمره شهروندان بزند. تلاش برای گسترش شهر، بنا کردن ساختمان‌های مختلف، خوشحال نگاه‌داشتن شهروندان در حین نگرانی دائم برای مقابله با سرمای کشنده حالتی کاملاً Survival به این بازی مدیریتی داده است که همانند آن کمتر دیده‌شده است. باوجود تکراری شدن گیمپلی، سناریوهای مختلف و قابلیت مقابله با مشکلات به روش‌های گوناگون تا حدی توانسته تجربه بازی را تو و تازه نگه دارد. شاید بزرگ‌ترین موفقیت Frostpunk، شخصی  و احساسی سازی  تجربه مکانیکی و خشک سبک مدیریت شهری است و مخاطب را از نقش ناظر بالاسر، به درون مشکلات شهروندان می‌آورد.

نقد و بررسی بازی Frostpunk

Subnautica با فرار شخصیت اصلی از سفینه در حال سقوط به سیاره‌ای بیگانه آغاز می‌شود. به‌عنوان تنها بازمانده کشتی فضایی به نام Aurora، این وظیفه شماست که برای فرار از این سیاره پوشیده شده از آب تلاش کنید درحالی‌که کم‌کم با رمز و راز نژاد بیگانه و کهنی که در آن سیاره حضور داشتند آشنا می‌شوید. اولین چیزی که  Subnautica را از همتایان خود متمایز می‌کند وجود قسمت داستانی پرملاط آن است. برخلاف معمول این سبک، خط داستانی طولانی‌ای وجود دارد که می‌توان کاملاً آن را دنبال نموده و به پایان رساند.در کنار آن، روال بازی رسیدگی به نیازهای اولیه بدنی و در کنار آن تأمین اکسیژن برای گشتن در محیط زیرآب است.

قابلیت ساخت‌وساز پایگاه و تأمین الکتریسیته توسط باطری نوری، ژنراتور اتمی یا حرارتی و… به همراه انواع و اقسام اسلحه و وسایل نقلیه در بازی وجود دارد. دسترسی به امکانات جدید و ادامه داستان بازی ملزم به گشت‌وگذار تدریجی در محیط و به دست آوردن نقشه ساخت آن‌ها است و در مقابل آن، گشت‌وگذار در اعماق بیشتر به خاطر مشکل کمبود اکسیژن و بالا بودن فشار به تجهیزات خاصی نیاز دارد. علاوه بر آن، انواع و اقسام موجودات مختلف-اکثرا ماهی مانند- در این سیاره وجود دارند که از انواع کوچک و عظیم‌الجثه تشکیل می‌شوند و ممکن است حالت تهاجمی و یا بی‌تفاوت داشته باشند. علاوه از آب، در قسمت‌هایی از این سیاره جزیره‌هایی کوچک وجود دارند که پوشیده از گیاهان مختلف هستند که برخی می‌توانند منبع غذایی خوبی باشند و می‌توان به کاشت آن‌ها در پایگاه زیرآبی پرداخت.

حضور در اعماق آب و در دنیای کاملاً بیگانه به ‌جرات از مهم‌ترین نقاط قوت Subnautica است.  این دنیا آن‌چنان زیبا، مرموز و در مواردی ترسناک طراحی‌شده که گشت‌وگذار در آن به‌تنهایی می‌تواند ساعت‌ها مخاطب را سرگرم کند. در کنار آن ساخت‌وساز به‌تدریج تجهیزات پیشرفته‌تر در حین پیدا کردن نقشه ساخت آن‌ها و دسترسی به اعماق بیشتر و بیشتر، محل‌های بیشتری از سیاره را در اختیار قرار می‌دهد. توانایی ساخت پایگاه به همراه دستگاه تولید برق، شارژ باطری، کاشت گیاهان مختلف کاملاً در راستای قسمت بقای بازی قرار دارد و کم‌کم با پیشرفت در بازی ازنظر مواد غذایی، آب و برق خودکفا می‌شوید. در کنار این حالت سند باکس، سازندگان به‌خوبی به‌صورت نامحسوس و اندک‌اندک مخاطب را در جهت ادامه داستان بازی سوق می‌دهند.

این عمل توسط تماس‌های رادیویی که چند وقت یک‌بار قابل‌شنیدن هستند و رسیدن به اعماق بیشتر انجام می‌شود و به نحو احسن بدون توی چشم بودن، در کنار گشت‌وگذار و ساخت‌وساز مخاطب را در طول داستان پیش می‌برد. سازندگان Subnautica به‌خوبی موفق شده‌اند حالت داستانی و بقای سند باکس را با یکدیگر ترکیب کنند و داستان پرملاطی عرضه کنند که به طرز غافلگیرکننده‌ای پیچیده و پرعمق است. بایست بر این نکته نیز تأکید کرد که Subnautica می‌تواند بسیار ترسناک هم باشد. رفتن به عمق دریا و گشت و گزار در تاریکی به‌اندازه کافی خوفناک است که این حس با شنیدن صدای جانوران وحشی و عظیم‌الجثه که هرلحظه ممکن است شمارا موردتهاجم قرار دهند چندین برابر می‌شود!

شاید بزرگ‌ترین مشکل Subnautica عدم وجود اسلحه برای دفاع از خود باشد. سازندگان با اشاره به کشتار خونینی که در حین ساخت بازی در آمریکا روی داد، از قرار دادن سلاح‌های کشنده در بازی خودداری کرده‌اند. این به‌خودی‌خود چندان بد نیست، ولی مشکل این است که در زمان کمی انواع و اقسام موجود که قصد جان شمارا دارند در بازی ظاهر می‌شوند و کم‌کم محدودیت امکانات برای دفاع از خود بسیار به چشم می‌آید. استفاده از Propulsion cannon و توانایی فریز کردن دشمن‌ها آن‌چنان برای دفاع از خود مناسب نیست و در تضاد با فلسفه بازی یعنی گشت‌وگذار در محیط عمل می‌کند.

ترس از برخورد با موجودات وحشی و تهاجمی و عدم امکان از بین بردن آن‌ها سبب می‌شود که به‌راحتی نتوان در محیط‌های مختلف گشت. مشکل دیگر تصادفی بودن قرارگیری نقشه ساخت امکانات جدید و موردنیاز در طول دنیای گسترده بازی است. ممکن است ساعت‌ها وقت خود را صرف گشت‌وگذار برای پیدا کردن آخرین قسمت زیردریایی موردنیاز کنید که این عمل می‌تواند بسیار کلافه کننده شود و ای‌کاش راهی بهتر برای پیدا کردن نقشه ساخت موارد موردنیاز و حیاتی وجود داشت. در پایان باید اشاره کرد که Subnautica فقط تک‌نفره است و برخلاف معمول این سبک، از قسمت چندنفره پشتیبانی نمی‌کند.

از نظر گرافیکی Subnautica را می‌توان به دو قسمت تقسیم کرد: در قسمت هنری دنیای بیگانه با موجودات و محیط‌های ناشناس به‌ خوبی ترسیم ‌شده‌اند. انواع و اقسام گیاهان و ماهی‌های مختلف در سیاره محل وقوع بازی وجود دارند که به‌اندازه کافی از دنیای واقعی متفاوت و جذاب هستند. طراحی برخی موجودات وحشی و عظیم نیز به‌قدری رعب‌آور هستند که در مواردی Subnautica را به تجربه‌ای ترسناک تبدیل می‌کنند. این مسئله به‌خصوص در مورد انواع و اقسام Leviathan ها صادق است که وحشت بر اندام هرکسی می‌اندازند.

نکته دیگر، طراحی محیط‌های مختلف بازی هستند که هرکدام شکل و شمایل و نورپردازی خاصی دارند. از قسمت کم‌عمق و روشن شروع بازی گرفته تا غارهای عمیق و تاریک و پر از قارچ‌های رنگین، محیط‌های مختلف کاملاً ازنظر ظاهری از یکدیگر متمایز شده‌اند. نکته دیگری که در زیبایی محیط‌ها کمک می‌کند قسمت شب و تاریکی است که در این زمان زیبایی محیط با درخشیدن ماهی‌ها و برخی گیاهان در میان تاریکی دوچندان و البته ترسناک‌تر می‌شود! در کنار قسمت هنری، قسمت فنی بازی وجود دارد که تا حدی قدیمی به نظر می‌آید. با توجه به عرضه بازی در سال 2014، این مسئله طبیعی به نظر می‌آید که بافت‌ها و اجسام تا حدی کم کیفیت به نظر بیایند.

این مسئله در هنگام قدم گذاشتن به اندک محیط‌های خارج از آب مشخص‌تر می‌شود و این محیط‌ها به‌وضوح از کیفیت کمتری نسبت به محیط زیرآب برخوردارند. مشکل دیگر ظاهر شدن ناگهانی اجسام در دوردست است که تا حدی از تجربه شنا کردن در اعماق می‌کاهد. ازنظر صداگذاری Subnautica کاملاً عالی عمل می‌کند. صداهای مختلف شنیده‌شده در زیرآب ناشناس و بیگانه هستند و پس از مدتی کم‌کم می‌توانید از صداهای شنیده‌شده نزدیک بودن موجودات مختلف را تشخصی دهید که این مسئله هنگام گشت و گزار در 360 درجه کمک شایانی می‌کند. باوجود تنها بودن شما در دنیای بازی، تعدادی گفتگوی ضبط‌شده نیز در بازی وجود دارد که همگی به‌خوبی انجام‌شده‌اند. در پایان باید به موسیقی زیبای بازی نیز اشاره کرد که به‌خوبی در کنار گشت‌وگذار در محیط عمل می‌کند و با توجه به محیط و اتفاقات مختلف تغییر می‌کند.

به‌جرئت می‌توان گفت Subnautica بهترین و کامل‌ترین بازی سبک بقا است که به بازار ارائه‌شده است. دنیای واقعاً زیبا و گسترده ساخته‌شده در آن و تعداد بسیار زیاد انواع و اقسام گیاهان و جانورها تحسین‌برانگیز است. سازندگان آن می‌توانستند به ارائه تجربه‌ای سند باکس مانند بسنده کنند و از بازیکن بخواهند که خود به دنبال هدف ساختن برود ولی در کمال تعجب قسمت داستانی جامع و جذابی نیز در بازی وجود دارد که کاملاً ارزش دنبال کردن و به اتمام رساندن را دارد. به‌جز اشکالات کوچکی مانند کند شدن روال بازی در مواردی و کوتاه بودن فاصله دید که سبب ناگهان ظاهر شدن جزییات در جلوی دید می‌شود، Subnautica به نحو احسن موفق شده که با انتقال فضا به زیرآب و مکانیک‌های کاملاً متفاوت با همتایان خود، تجربه‌ای بی‌نظیر در اختیار قرار دهد. حتی از طرفدار سبک بقا نیستید، این بازی و قسمت داستانی آن ارزش تجربه را دارد.

 نقد و بررسی بازی Subnautica

پس از گذراندن چند ماه در حالت Early access، PUBG  (PlayerUnknown’s Battlegrounds) رسماً با ورژن 1.0 عرضه‌شده است و همچنان موفقیت خیره‌کننده خود را ادامه می‌دهد. به‌عنوان پایه‌گذار و فراگیر کننده این سبک، می‌توان گفت این بازی جذابیت‌های بسیاری را همراه با مشکلات فراوان پیش روی شما قرار می‌دهد.

هر مسابقه PUBG با حرکت هواپیمایی حامل 100 نفر دست‌خالی روی جزیره‌ای عظیم آغاز می‌شود. این افراد به‌دلخواه در قسمتی از این جزیره فرود می‌آیند و در ابتدا همه به‌سرعت در حال گشتن در ساختمان‌های مختلف برای پیدا کردن اسلحه، جلیقه ضدگلوله، انواع و اقسام امکانات اضافه شونده به سلاح‌ها و بسته‌های سلامتی های مختلف می‌شوند. در طول مسابقه، دایره‌ای بزرگ در مکانی تصادفی پدیدار می‌شود که پس از مدت‌زمانی کوچک‌تر می‌شود. کوچک شدن این دایره همراه با آسیب دیدن تدریجی افرادی است که بیرون آن باقی‌مانده‌اند.

بدین ترتیب است که بازی شرکت‌کنندگان را مجبور می‌کند تا کم‌کم در محیط کوچک‌تری قرار بگیرند و با یکدیگر مبارزه کنند. علاوه بر این، قسمتی کوچک از نقشه نیز به‌صورت تصادفی بمباران می‌شود و هرچند وقت یک‌بار هواپیمایی جعبه‌ای حاوی سلاح‌ها و تجهیزات بسیار خوب را در قسمتی از نقشه می‌اندازد و طبیعتاً حرکت به سمت این محموله و برداشتن آن ریسک بالایی دارد. این قضیه آن‌قدر ادامه پیدا می‌کند تا در پایان یک نفر و یا یک گروه باقی بمانند و برنده مسابقه شوند. با توجه به بزرگ بودن نقشه بازی، انواع و اقسام وسیله نقلیه در جای‌جای آن وجود دارند که می‌توانند برای حرکت سریع در طول مرحله استفاده شوند که البته دارای بنزین محدودی هستند.

متفاوت بودن تجربه بازی یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت PUBG است. درست است که در بازی‌های PVP همیشه اتفاقات مختلف و غیرقابل‌پیش‌بینی رخ می‌دهند اما در PUBG با توجه به تصادفی بودن اجزای تشکیل‌دهنده آن، این موضوع شدت بیشتری دارد. با توجه به عظمت محیط و عدم نشان دادن دشمنان و تجهیزات در نقشه بازی، گیم پلی آن تاکتیکال و نفس‌گیر است. عدم درگیری با دشمنان در حین جمع‌آوری تجهیزات خود هیجان بسیار بالایی دارد که این هیجان با پیدا کردن تجهیزات مناسب دوچندان می‌شود. در این حال با توجه به‌زحمت فراوان و کمی شانس مناسب در جهت پیدا کردن مثلاً اسلحه‌ای مناسب، هیجان شرکت درگیری که به همراه ترس از شکست است شدت می‌گیرد.

همه شرکت‌کنندگان در حال برنامه‌ریزی برای پیدا کردن مکان مناسب و دارای پوشش هستند تا دست بالا در حین درگیری ها داشته باشند، در حین اینکه تلاش می‌کنند در داخل دایره قرار گیرند. روال PUBG به‌قول‌معروف آرامش پیش از طوفان است، برای مدتی همه‌چیز آرام و بدون اتفاق خاصی است و ناگهان در حین حرکت توجه شما به دشمن جلب می‌شود و یا بدتر از آن موردتهاجم قرار می‌گیرد، پس زمان درگیری آغاز می‌شود. هر چه تعداد افراد باقی‌مانده کمتر شود، طبیعی است که هیجان مسابقه نیز افزون‌تر می‌شود.

این روال کلی برای افرادی که اهل بازی واقع‌گرا هستند بسیار مناسب و جذاب است. البته در این میان تعدادی مکانیک قرار داده‌شده در بازی این لذت را تا حدی کم می‌کند. بزرگ‌ترین گناه‌کار در این میان، نحوه کنترل ماشین‌هاست. ماشین‌ها آن چندان کنترل مناسب ندارند و در کنار فیزیک عجیب‌وغریب بازی لذت استفاده از خود را کم می‌کنند. بسیار اتفاق می‌افتد که در صورت برخورد با کوچک‌ترین ناهمواری ماشین به سمتی شلیک می‌شود! در کنار این کوچک‌ترین برخورد با موانع و یا پیاده شدن از ماشین حتی با سرعت کم سبب آسیب می‌شود.

مشکلات دیگر وفور انواع و اقسام باگ در این بازی است. باوجود بهبود قابل‌لمس نسبت به دوران Early Access هنوز به نظر می‌آید که بازی برای عرضه نهایی آماده نیست. در حال حاضر مشکل لگ در اکثر موارد حس می‌شود و سرورهای بازی چندان پایدار نیستند. در کنار این، باگ‌های فراوانی مانند گیرکردن کاراکتر در محیط، کرش کردن بازی، به هم ریختن دوربین بازی و… در بازی به چشم می‌آیند. ٍ علاوه بر این مشکلات فنی، خود روال کند بازی ممکن است برای بسیاری جذاب نباشد. همان‌طور که گفته شد برای موفقیت در بازی باید در جهت حداقل کردن درگیری‌ها و یا حتی عدم درگیری تا زمان پیدا کردن تجهیزات مناسب عمل کرد.

بسیار پیش می‌آید که شرکت‌کنندگان از مبارزه تا لحظات آخر پرهیز می‌کنند تا ریسک کشته شدن را به حداقل برسانند. در جهت مقابل، گذراندن بیشتر از 10-20 دقیقه و ناگهان کشته شدن توسط تیر غیب بسیار ناراحت‌کننده است و حس تلف کردن وقت را می‌دهد. در کل زمان بیکاری زیادی در بازی وجود دارد که البته این خود هیجان را در هنگام درگیری‌ها چند برابر می‌کند، ولی از حس بد کشته شدن در بازی آن‌هم در اواسط نمی‌توان به‌عنوان نکته منفی نام نبرد.

در کنار گیم پلی، گرافیک بازی وجود دارد که با توجه به عظمت دو نقشه موجود در آن تا حد زیادی قابل‌قبول است. در هنگام خارج شدن از Early Access رنگ‌های محیط گرم‌تر و چشم‌نوازتر شده است و دو محیط بیابان و جنگل مانند دو نقشه از جزییات مناسبی برخوردار هستند. البته با توجه به مسافت دید تقریباً طولانی، مشکل ظاهر شدت ناگهانی درخت‌ها و ساختمان‌ها وجود دارد که تا حد زیادی قابل‌انتظار است. متأسفانه هنوز مشکل افت فریم باوجود بهبود نسبی پابرجا است که این مسئله به‌خصوص در سیستم‌های متوسط پررنگ‌تر است.

با توجه به مقدار سلامتی کم و کمبود تیرها، کند شدن بازی در حین تلاش برای هدف‌گیری می‌تواند به مشکل بزرگی تبدیل شود. در مقابل صداگذاری بازی وجود دارد که کاملاً مناسب طراحی‌شده است. با توجه به نیاز به نشانه‌های بصری و شنوایی برای پیدا کردن دشمنان، خوشبختانه صداگذاری تیرها، صدای پاها و وسایل نقلیه به‌خوبی از جهت تقریبی هدف خبر می‌دهند.

بازی PUBG پدیده عجیبی است. گیم پلی آن خاص است ولی آن‌قدر پیچیده و درگیر کننده به نظر نمی‌آید، حداقل در ابتدا. بیشتر وقت شما در حین هر مسابقه چیزهای مختلف به‌جز درگیری می‌گذرد و در مواردی بسیار خسته‌کننده می‌شود. مشکلات فنی فراوان آن نیز اضافه بر نقاط منفی آن است ولی نمی‌توان از جذابیت غریب ایده کلی آن چشم‌پوشی کرد. سادگی یادگیری بازی در ابتدا بدون نیاز به تمرین ولی حرفه‌ای شدن کم‌کم در حین ادامه دادن آن، عظمت محیط، تکیه قسمت قابل‌توجهی بر شانس و حالت تاکتیکان گیم پلی به نظر آن‌قدر به مذاق برخی خوش آمده که PUBG را به موفق‌ترین بازی سال تبدیل کرده است که تا زمان طولانی‌ای از بالاترین تعداد بازیکن‌ها حداقل بر روی استیم برخوردار خواهد بود.

البته نگارنده شخصاً اعتقاددارم که مقداری از این علاقه به امکان داشتن درآمد درون استیم از طریق خریدوفروش جعبه‌های شانسی و محتوای آن برمی‌گردد و در موفقیت بی‌نظیر آن بی‌تأثیر نبوده، ولی در کل از جذابیت و نوآوری PUBG که منبع الهام بسیاری پروژه‌های دیگر شده نمی‌توان چشم‌پوشی کرد.

نقد و بررسی بازی PUBG

اولی به عنوان ساخته شینجی میکامی داستان قدرتمند و چند لایه را ارائه کرد بود اما از مشکلات فنی و مرتبط به گیم‌پلی رنج می‌برد و دومی هرچند از لحاظ ایده اولیه در سطح خوبی قرار دارد اما هنوز هم نیاز به جزئیات بیشتری دارد تا حداقل در سطح و اندازه چهار قسمت ابتدایی مجموعه قرار گیرد. عملکرد مشکل‌دار ساخته میکامی باعث شده بود که بسیاری حتی فکر ساخت قسمت دوم این مجموعه را به ذهن خود راه ندهند اما حالا The Evil Within 2 منتشر شده و نشان داده که حتی می‌توان بعد از برداشتن قدم اول به شکلی اشتباه، ادامه راه را به شکل بهتری پشت سر گذاشت.

قسمت دوم این مجموعه نکاتی را به همراه دارد که شاید اگر آنها را در قسمت‌های اخیر Resident Evil قرار می‌دادیم باز هم شاهد عنوانی قابل توجه در این سری بودیم. البته باید این مسئله را در نظر گرفت که The Evil Within 2 بیش از آنکه بازی ترسناک باشد، اثری در ژانر Survival یا بقا است. بازی ای که گیمر را به جای روبرو کردن با ترس‌های لحظه‌ای، سعی دارد اضطرابی همیشگی را همراه گیمر کند. با نقد و بررسی The Evil Within 2 همراه وی جی مگ باشید.

داستان بازی وقایع سه سال بعد از اتفاقات قسمت اول را بازگو می‌کند. بعد از ماجراهای سباستین کاستیانوس در بیمارستان روانی بیکن حالا با کارآگاهی روبرو هستیم که از پلیس خارج شده و خاطرات مرگ دخترش در آتش سوزی خانه هنوز هم ذهن او را درگیر کرده. در شرایطی که سباستین فکر می‌کند کار موبیوس به عنوان شرکتی که وقایع قسمت اول را شکل داده بود تمام شده، جولی کیدمن به عنوان یکی از اعضای موبیوس به سراغ او رفته و توضیح می‌دهد که دخترش هنوز زنده است.

موبیوس برای راه‌اندازی دوباره استم سیستم نیاز به هسته‌ای متمرکز داشته و از لیلی دخترسباستین برای انجام این کار استفاده کرده. در این بین موبیوس کنترل لیلی را از دست داده و اطلاعاتی از نیروهای آنها که برای پیدا کردنش به داخل استم سیستم رفته‌اند در دسترس ندارد. سباستین که متوجه می‌شود دخترش هنوز زنده است، با قبول ماموریت موبیوس تصمیم می‌گیرد که وارد استم و شهر ساخته شده در آن با نام یونیون شود. شهری که قرار بوده میزبان اولیه استم باشد اما بعد از قطع دسترسی به لیلی تبدیل به جهنمی زمینی شده.

داستان The Evil Within 2‌ شاید به اندازه قسمت اول شما را شگفت‌زده نکند اما حاوی نکات جالبی بوده و روند خوبی را پیش روی گیمر قرار می‌دهد. در این میان شاید اصلی‌ترین دلیلی که باعث شده روایت داستان و نحوه نمایش آن به بهترین شکل ممکن انجام شود، کارگردانی بازی است. هرچند اینبار خبری از شینجی میکامی نیست اما کارگردان قسمت دوم کار خود را به بهترین شکل ممکن انجام داده. از میان پرده‌های سینمایی گرفته تا سکانس‌هایی که در جریان گیم‌پلی به نمایش در می‌آیند همگی از دید کارگردانی، نماهای گرفته شده توسط دوربین و سطح کیفی تولید در مرتبه بالایی قرار می‌گیرند.

قسمت دوم این مجموعه با کمترین کار ممکن، توانایی تبدیل شدن به فیلمی سینمایی را داراست. اصلی‌ترین ضعف داستان بازی شاید به دیالوگ‌های شخصیت اصلی ارتباط پیدا کند. سباستین در اکثر مواقع گیم‌پلی مونولوگ‌هایی را بیان می‌کند یا در زمان مکالمه با دیگر شخصیت‌ها نکته خاصی را برای گفتن نداشته و دیالوگ‌های با کیفیتی را در اختیار ندارد. هرچند ضعف قابل ملاحظه‌ای در این قسمت وجود دارد اما ساختار داستانی به شکلی است که گیمر می‌تواند در این قسمت ارتباط بیشتری را با شخصیت اصلی برقرار کند.

هرچه داستان در قسمت اول به یکباره سباستین را معرفی کرده و او را در شرایطی کاملا ناآشنا قرار می‌داد اینجا شاهد روند بهتری هستیم. در ابتدا پیش زمینه مناسبی از شخصیت سباستین ارائه می‌شود و در ادامه قهرمان داستان با هدف نجات دخترش وارد بازی می‌شود. تمام این مسائل و نحوه پیش‌روی در داستان باعث می‌شود که گیمر راحت‌تر از گذشته با سباستین ارتباط برقرار کرده و او را به عنوان قهرمان داستان قبول کند.

گیم‌پلی در The Evil Within 2 مطمئنا بیشترین تغییر را نسبت به قسمت اول دیده است. هرچه نسخه ابتدایی مجموعه سعی کرده بود براساس اصول اولیه و کلاسیک بازی‌های ژانر ترس کار خود را جلو ببرد، اینجا شاهد چرخشی کامل در زمینه گیم‌پلی هستیم. در ساخته میکامی اکثر مواقع گیمر با موقعیت‌های بسته و مسیری خطی مواجه بود اما اینجا همه چیز با آزادی عمل بیشتری دنبال می‌شود. بعد از وارد شدن به فصل سوم بازی و شروع گیم‌پلی به شکل کامل متوجه می‌شوید که در محیطی بازتر نسبت به گذشته حاضر هستید.

هرچند The Evil Within 2 به صورت Open World نیست اما به گیمر اجازه می‌دهد که در محیط شهر یونیون حرکت کرده و فعالیت‌های مختلفی را انجام دهند. در اصل ساخته Tango Gameworks سعی کرده برای اصول اولیه خود به سراغ عناوین کلاسیک ژانر اکشن ماجراجویی برود. در اکثر این دست بازی‌ها،‌ گیمر در محیطی اصلی قرار می‌گرفت که از چند منطقه مشترک با نام هاب تشکیل شده بودند. مخاطب در این شرایط به هیچ‌وجه امکان انتقال به تمامی بخش‌های نقشه را ندارد اما مسیرهای متعددی برای حرکت او در نقاط مختلف بازی در نظر گرفته شده.

در اصل بازی هنوز هم محدودیت‌های مختلفی را در این قسمت اعمال می‌کند اما حق انتخاب را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. سباستین در این قسمت، دستگاه ارتباطی جدیدی را همراه دارد که می‌توان به واسطه آن امواج مختلف را ردیابی کرده و موقعیت شخصیت‌ها یا اتفاقات مختلف را پیدا کند.

اگر تنها به اصل داستان علاقه دارید، می‌توانید به ترتیب ماموریت‌های آن را دنبال کرده و در نهایت بازی را به اتمام برسانید اما سازندگان بازی به شما این امکان را داده‌اند که ماموریت‌های جانبی را پیدا کرده و با انجام آنها، آیتم یا جوایز مختلفی را به دست آورید. در اصل ماموریت‌های جانبی به عنوان امتیازی شناخته می‌شوند که The Evil Within 2 به گیمرها داده تا با انجام آنها، راه پشت سر گذاشتن داستان ساده‌تر و البته جذاب‌تر از گذشته دنبال شود.

خوشبختانه سازندگان بازی تنها به طراحی کلی محیطی باز بسنده نکرده و جزئیات بسیاری را در شهر یونیون قرار داده‌اند. هر قسمتی از نقشه بازی پر است از دشمن‌های عجیب و غریب و البته منابع اولیه بسیاری که می‌توان با به دست آوردن آنها در بازی پیشرفت کرد. اینجاست که رویکرد Survival قسمت دوم این مجموعه خود را بیش از گذشته نشان می‌دهد. با توجه به حضور بخشی کامل برای ساخت و ارتقای تجهیزات و اسلحه‌ها (Crafting) پیدا کردن و استفاده از آیتم‌ها و منابعی که در محیط بازی قرار گرفته‌اند، نقشی کلیدی در جریان گیم‌پلی دارد.

استفاده درست و با دقت از مهمات و اسلحه‌ها هرچند باعث شده کمی از بار اکشن بازی کاسته شود اما در نهایت جذابیت بیشتری را به The Evil Within 2 افزوده است. گیمر در تمام طول بازی باید محیط اطراف خود را بررسی کرده، دشمن‌ها را به دو صورت معمولی و مخفی‌کاری از راه برداشته و در نهایت منابع به دست آمده را تبدیل به مواردی کند که از آنها می‌توان برای شکست دشمن‌ها استفاده کرد. همین مسائل است که تقریبا باعث شده ذات The Evil Within 2 کمی از ژانر ترس فاصله گرفته و گرایش بیشتری به سبک Survival داشته باشد که چند سالی است محبوبیت بالایی میان کاربرها پیدا کرده.

بخش ارتقا و ساخت تجهیزات و ارتقای قابلیت‌های شخصیت اصلی یکی از نکات مثبت بازی است که پیشرفت قابل توجهی را نسبت به نسخه پیشین رقم زده و باعث شده که گیمر با روندی تکراری روبرو نشود و تنوع خوبی را تجربه کند. هرچه حرکت آزادانه در محیط و ایجاد حق انتخاب برای گیمر باعث بهبود کیفی بازی شده اما یک مشکل تقریبا کوچک را به وجود آورده.

بعضا پیش می‌آید که مجبور می‌شوید یک مسیر را چند بار رفته و باز گردید تا ماموریت‌ها را انجام دهید. مسیرهایی که معمولا حرکت در آنها به معنی برخورد با دشمن‌های مختلف و درگیری با آنهاست. فرایندی که مهمات شما را کاهش داده و نیاز به گشت و گذار برای پیدا کردن منابع بیشتر را تبدیل به کاری اجباری می‌کند. گیم پلی The Evil Within 2 در هر دو بخش مبارزه به صورت مستقیم یا مخفی کاری به نسبت قسمت قبل پیشرفت کرده و جذابیت بیشتری دارد.

حالا با تیراندازی به سمت دشمن‌ها حس بهتری به گیمر منتقل می‌شود و کمتر شاهد مشکلات فنی در بخش نشانه‌گیری و شلیک هستیم. همین مورد درباره مبارزات تن به تن یا از پا در آوردن دشمن‌ها به صورت مخفیانه نیز صدق می‌کند. سیستم ارتقای قابلیت‌های شخصیت اصلی، امکانات بسیاری را برای از پا در آوردن دشمن‌ها می‌دهد و توانایی ایجاد سناریو‌های مختلف را پیش روی شما می‌گذارد.

در ابتدا توضیح دادیم که The Evil Within 2 از لحاظ کارگردانی پیشرفت قابل ملاحظه‌ای داشته. پیشرفتی که یکی از دلایل اصلی آن بهبود گرافیکی بازی است. میان نسلی بودن قسمت اول مجموعه،‌ دست سازندگان را تاحدودی بسته بود و حالا با خارج شدن پلتفرم‌های نسل گذشته از تصویر کلی، شاهد این هستیم که توسعه‌دهندگان قسمت دوم سری توانسته‌اند جلوه‌های گرافیکی بسیار خوبی را به نمایش در آورند.

ساخته Tango Gameworks از نسخه تغییریافته id Tech 5 استفاده می‌کند اما عملا هیچ شباهتی به بازی‌های دیگری که توسط این موتور توسعه یافته‌اند ندارد. جزئیات طراحی صورت و مدل‌های شخصیت‌ها در سطح خوبی قرار دارد و سازندگان بازی سعی کرده‌اند با استفاده از حجم زیاد افکت‌ها، تصاویری خاص در میان بازی‌های ویدئویی را به وجود آورند. شاید شبیه‌ترین چیزی که بتوان به ساختار هنری The Evil Within 2 پیدا کرد، سریال Hannibal‌ ساخته برایان فولر باشد. استفاده از رنگ‌بندی مناسب، طراحی جو خوب و جلوه‌هایی خاص مانند معلق بودن خون روی هوا بدون شک این بازی را از دید گرافیک در جایگاه ویژه‌ای قرار می‌دهد.

جایگاهی که لزوما متکی به بحث فنی نیست و ارتباط مستقیمی با دید هنری کارگردان و کسانی دارد که روی جلوه‌های تصویری و گرافیکی بازی کار کرده‌اند. در این میان نباید از موسیقی بازی نیز چشم‌پوشی کرد. ماسافوی تاکادا که ساخت موسیقی بسیاری از بازی‌های ویدئویی ژاپنی را برعهده داشته و پیش‌تر برای ساخت موسیقی قسمت اول این مجموعه با Tango Gameworks همکاری داشته، بازگشته و اینبار توانسته موسیقی‌هایی کاملا مناسب با شرایط و جو بازی را طراحی کند. فرقی نمی‌کند که در مسیری خلوت حرکت می‌کنید یا با چند دشمن سریع در راهرویی تنگ درگیر شده‌اید.

موسیقی بازی به شکلی طراحی شده و در بازی قرار گرفته که شاید حتی متوجه‌اش نشوید اما حس درستی را به شما منتقل می‌کند. اگر با در نظر گرفتن سابقه قسمت اول این مجموعه به سراغ The Evil Within 2 نرفته‌اید، پیشنهاد می‌کنیم که در تصمیم خود تجدید نظر کنید.

شاید هسته اصلی هر دو قسمت سری یکسان باشد اما سازندگان نسخه دوم با ایجاد تغییرات مناسب و اضافه کردن بخش‌های جدید توانسته‌اند با حفظ اصول در مسیری درست‌تر حرکت کنند. مسیری که شاید عناوین بسیاری را با این میزان ارزش تولید در آن نتوان پیدا کرد. The Evil Within 2 در حال حاضر برای PC، Xbox One و PS4 منتشر شده و نقد آن با استفاده از نسخه PC به رشته تحریر درآمده.

نقد و بررسی The Evil Within 2 روی PC انجام شده است