داستان Blasphemous، دیالوگ‌ها و نوشته‌های آن بیشتر شبیه به متون مذهبی و ادعیه است تا یک داستان روزمره. در عمل بازی ترکیبی معتدل از سری افسانه‌ای «کسلوانیا» و «سولز» به شمار می‌رود، اما روایت آن چنان با مفاهیم مذهبی و اعتقادی گره خورده که بعد از اتمامش تنها چیزی که به یاد خواهید آورد توبه، ریاضت، زخم، معجزه و قدیس است. یکی از نمونه‌های معدودی که در آن پیش زمینه داستانی بازی و اتمسفر آن خیلی بیشتر از خود بازی واقعی به چشم ‌می‌آید و این همیشه نکته مثبتی نیست.

شاید نزدیک‌ترین عنوان به حس و حال «Blasphemous»، بازی «Dante Inferno» ساخته استدیوی خوش ذوق و هنرمند «Visceral Games» باشد. درست مثل «جهنم دانته» در «مشرک» هم توجه بازیکن بیشتر به حس و حال و اتمسفر خارق‌العاده بازی جلب می‌شود تا درگیری‌ها و مبارزات. حتما شما هم در بازی «جهنم دانته» تلاش می‌کردید هر چه سریعتر مبارزات و معماهای بازی را جمع و جور کنید تا به محیط‌های دیگر بازی سرک بکشید و غرق اعجاب آنها بشوید، سطوح جهنم را یک به یک پایین (یا بالا) بروید و مناظر خارق‌العاده و شخصیت‌های مفلوک ساکن در آنها را نظاره‌گر شوید.

«Blasphemous» هم چنین اوضاعی دارد؛ یک بازی دو بعدی با مبارزات سریع شمشیری که اگر صدای مبارزاتش را حذف کنید از دیدی دیگر یک داستان در مورد سرگذشت قدیسان و سفری روحانی در دنیایی تیره و تار به نظر می‌رسد.

Blasphemous الهام گرفته از سری «کسلوانیا» و «متروید پرایم» است. چون نقشه‌ای بزرگ و وسیعی دارد که دسترسی به بخش‌های مختلف آن با پیشرفت در داستان و به دست آوردن تجهیزات بیشتر امکان‌پذیر است. سازندگان به خوبی توانسته‌اند عصاره اصلی بازی‌های این سبک را در رگ‌های بازی خود به جریان بیاندازند. طراحی مراحل خوب و پیچیده، اتمسفر به شدت گیرا و وجود حس پیشرفت و ارتقاء مستمر، سه عنصری هستند که در هر لحظه از تجربه بازی شما را راضی و مصمم به ادامه نگه می‌دارند.

هر اتاق از نقشه عظیم بازی چالش و معمایی جدید در خود نهفته دارد که در ترکیب با اتمسفر تیره و تار و تکان‌دهنده بازی به خوردتان داده می‌شود. ترکیب ویژه چنین عناصری با عناصر مشابه از سری سولز به توفیق مضاعف ساختار بازی منجر شده است. حس پیشرفت در محیط بازی به همراه حس پیشرفت در ارتقاء قابلیت‌های شخصیت اصلی و تجهیزات او لذتی عمیق از تجربه بازی حاصل می‌کند.

محیط‌های بازی به شدت متنوع و هنرمندانه خلق شده‌اند. از کوهستان‌های سرد و برف گرفته تا دخمه‌های تاریک و تالارهای مجلل همگی در بازی وجود دارند و آنقدر خوب و منطقی طراحی شده و در کنار هم قرار گرفته‌اند که در این دوره زمانه بازی‌های سطحی و بازارپسند، قابل تحسین و ستایش پرستش هستند. هر بخشی از نقشه بازی درونمایه و حس و حال مخصوص خودش را دارد. بخش‌های آغازین بازی که در حومه‌های شهر است پر از حس گناه و تحقیر است.

قله‌های بادگیر و برفی حس و حال تک‌افتادگی و عزلت قدیسان را به شما منتقل می‌کند. دخمه‌های تاریک و نمور القاء کننده انباشتگی حس گناه و خفقان ناشی از آن است. قسمت‌های بعدی بازی که با گذر از این خرابه‌ها قابل دسترسی هستند در کاخ‌های مجلل و با شکوه ادامه پیدا می‌کنند و منتقل کننده حس شکوه و تعالی مقدس‌اند. هر یک از قسمت‌های نقشه هم چالش‌ها و دشمنان مخصوص به خود را دارند و هیچ کم‌کاری در طراحی و به‌ کار بردن عناصر جدید احساس نمی‌شود.

دخمه‌ها پر از تله و خطر هستند. قله‌های برفی خلوت‌تر ولی دارای پرتگاه‌های کشنده‌اند. عیار و سطح دشمنان هم با پیشرفت معنوی به سمت کاخ‌های مجلل ترفیع پیدا می‌کند و از کشتن موش‌های کثیف و جزامیان پوسیده به مبارزه با اشرافیان خوش لباس و راهبان موذی خواهید رسید. هر چه از اوج طراحی هنری و خلاقیت‌های منحصر بفرد در خلق دنیای حیرت‌آور بازی بگوییم کم است، تجربه‌ای خالص که فقط با تن سپردن به رنج و عذاب سختی‌های این مسیر قابل درک است.

تعالی و جلایی که در بخش طراحی و خلق دنیای بازی به چشم می‌خورد در بخش گیم‌پلی و مبارزات بازی به مقدار کمی رنگ می‌بازد. آن استادی و نگاه هنرمندانه‌ای که در ایجاد حس و حال و اتمسفر وجود داشته است در بخش گیم‌پلی چندان خود نمایی نمی‌کند. حتی می‌شود گفت بخشی از بار گیم‌پلی بازی همچنان بر دوش جنبه‌های هنری قدرتمند آن قرار گرفته است.

برای مثال داستان Blasphemous از جایی شروع می‌شود که شما را از بین کوهی از اجساد بیرون می‌کشند و شمشیری با دسته‌ای پر از خار به دست‌تان می‌دهند. همین صحنه تا لحظات آخر بازی در ذهن‌ شما حک خواهد شد. مشاهده جریان خونی که با اولین بار در دست گرفتن شمشیر و به سر فرو کردن کلاه‌خودی تنگ و خفه از سر و دست شخصیت جاری می‌شود همان اول کار به شما اخطار می‌دهد این یک بازی جهت وقت گذرانی و سطحی نیست.

ضربه‌های شمشیر و کمبوهایی که می‌توانید با این اسلحه اصلی اجرا کنید محدود هستند، ولی نه آنقدر که در طول نسبتا کوتاه بازی کمبودی در آنها احساس شود. با پیشرفت در بازی و اضافه شدن توانایی‌های بیشتر کم بودن ضربات و کمبوها کمرنگ‌تر می‌شوند و می‌شود گفت تا حدودی قابل قبول هستند. نحوه اجرا (انیمیشن‌های  ضربات) در عوض عالی و چشم نواز کار شده‌اند و حتی اوایل کار شما را مجذوب خود کرده و حواستان را از تمرکز روی مبارزات پرت می‌کنند.

هر ضربه از شمشیرتان با تداعی آن رشته خون آلود روی دسته شمشیر مشابه رقصی مرگ‌آور جلوه می‌کند. دشمنان بازی هم که طرف مقابل سیستم مبارزات بازی هستند به نوعی بار گیم‌پلی را به دوش می‌کشند. هر مبارزه نوعی جدل درونی است که «آیا هیکل نحیف و رنجوری که تاب راه رفتن را هم ندارد مستحق کشته شدن به دست من است یا نه؟».

شاید بعضی از دشمنان را با شخصیت‌های داستانی اشتباه بگیرید و به قصد حرف زدن به آنها نزدیک شوید، اشتباهی که با خوردن چند ضربه ناشی از غفلت درس بزرگی به شما می‌دهد. درسی بزرگ که می‌گوید: نشانی از رحم و بخشندگی در این بازی نیست.

قابلیت ارتقاء شخصیت از دو راه ممکن است: یکی گشت و گذار و پیشرفت در بازی (مثل همه بازی‌های سری کسلوانیا و مترویدوانیا) و جمع‌آوری خون برای یاد گرفتن و یا ارتقاء ضربات مخصوص (درست مانند سری سولز) با این تفاوت جالب که با هر بار مردن دیگر اندوخته‌هایتان همان‌جا نمی‌افتد بلکه حس گناهتان افزایش پیدا می‌کند و قابلیت اجرای معجزه در شما محدودتر می‌شود.

همین تغییر کوچک باز هم گریزی به داستان و اتمسفر بازی است. نکته‌ای که بسیار هنرمندانه در سیستم مبارزات و گیم‌پلی Blasphemous گنجانده شده است. داستان بازی از آنجایی آغاز می‌شود که شما دسته‌ی در خار تنیده شده‌ی شمشیری سنگین را در دست می‌گیرد و برای توبه از گناهان و رستگاری به سمت ملاقات پیام‌آور مقدس راهی سفر روحانی خود می‌شوید.

معجزه‌ای سالها پیش رخ داده است و قدیسی پس از تحمل دشواری‌های ریاضتش به مجسمه‌ای از خار بدل شده می‌شود. این قدیس که برای مجازات به درختی بسته شده بود در جواب تمام سال‌های ریاضت و عبادتش به جای گل خار می‌دهد! درست مثل آن پیامبری که به آتش پرتاب شد و آتش برایش گلستان شد. قدیس داستان ما رفته رفته عاشق و دلباخته درد و عذابی می‌شود که در جواب همه ایمانش دریافت کرده است.

درخت را در آغوش می‌گیرد و آنقدر خار به دورش می‌تند تا دیگر پیدا نیست قدیس کجا تمام می‌شود و درخت از کجا شروع می‌گردد. همین داستان در یک دیالوگ گذرا مطرح می‌شود ولی چنان مخاطب را به اتمسفر بازی و تمامی عناصر بازی را به یکدیگر، به مانند یک زنجیر در هم تنیده، چفت و بست می‌کند که معدود کاستی‌ها و محدودیت‌های گیم‌پلی همچون خاری لذت بخش به عنوان پاداش ایمان شما درخاص بودن این عنوان تجلی پیدا می‌کند.

طراحی خود شخصیت اصلی عالی و بی‌نظیر است. خلق یک کاراکتر دو بعدی که حرفی نمی‌زند و فقط متشکل از چند پیکسل است کار چندان ساده‌ای نیست. سازندگان برای تعریف و عرضه شخصیت بازی همین چند پیکسل و تعدادی محدود کات‌سین چند ثانیه‌ای داشتند که به طرزی هنرمندانه همه‌ تیرهایشان (خارهایشان) را مستقیم به هدف زده‌ان.

با دیدن نام بازی (Blasphemous) و اجرای آن در همان 1 دقیقه اول قضیه دستگیرتان می‌شود و کاراکتری که در تمام طول بازی در مرکز صفحه نمایش جلوی چشم‌تان است یادآوری خواهد بود از تصمیمی که برای تحمل درد و رسیدن به رستگاری گرفته‌اید. دشمنان بازی هم هر کدام داستانی برای گفتن دارند و اینکار را با ظاهر و حالت راه رفتن، نوع فریادی که در هنگام حمله و پس از شکست از نهادشان بلند می‌شود و جایی از نقشه که در آن سرگردان هستند به شما می‌گویند.

دشمنانی که در سرداب‌های تاریک زیر کلیسا از تحمل شکنجه و ظلمت کور شده‌اند، فقط پس از شنیدن صدای ناقوسی که از راهب‌های فاسد بلند می‌شود به اطراف‌شان حمله می‌کنند. خادمان مغرور کلیسا تکیه زده بر پشت صندلی‌های مجلل‌ و با عصای طلایی رفیع‌شان به شما حمله می‌کنند. اینها و بسیاری از نمونه‌های دیگر از دشمنان در جای جای محیط‌های بازی منتظر شما هستند تا گوشه‌ای از رنج و عذاب را در نفس‌های آخرشان قبل از مرگ در گوش‌تان زمزمه کنند و بگویند چه لطف بزرگی نصیب حالتان شده است، تا دسته شمشیر خارآلود را محکم‌تر در دست بفشارید.

باس‌ها هم در یک کلام گل سرسبد بازی هستند. باز هم هرکدام داستان منحصر بفرد خودشان را دارند و شیوه مبارزه با هرکدام هم متفاوت و جالب است. قبل از ورود به هر باس‌فایت هم زنی پیشنهاد یاری به شما خواهد داد که خود در عین پیاده‌سازی قسمتی از گیم‌پلی، باز منطق و داستانی دیگر در دل خود نهفته دارد.

کنترل شخصیت اصلی بازی کمی سنگین است و در مواقعی چندان دقیق نیست اما بسیار روان و سریع به دکمه‌ زدن‌های شما واکنش نشان می‌دهد. مشکلی که با کمی عادت کردن هم حل می‌شود و چندان جدی نیست. جدا از این، همین سنگین بودن کاراکتر اصلی با ترکیب با سایر قابلیت‌هایی که در ادامه بازی به آنها دست پیدا می‌کنید ترکیبی متعادل‌تر ارائه می‌کنند.

اما همچنان کنترل در برخی موارد برعلیه شماست و باعث مرگ غیرمنصفانه می‌شود. محیط‌های نقشه آنقدر پیچیده و مستعد گشت و گذار هستند که برای سرک کشیدن به همه جای آن لازم است بازی را حداقل دو بار به پایان برسانید. کم بودن تعداد و محدود بودن انواع ارتقاءهای موجود در بازی هم کمبود دیگری است که در قسمت‌های انتهایی بازی حس می‌شود.

اگر تعداد این قابلیت‌ها را با عناوین هم سبک دیگر مثل «The Messenger» مقایسه کنید، کمبود بیشتر خود را نشان خواهد داد. اما طول بازی آنقدر زیاد نیست که لحظه‌ای مسیر پیشرفت شما متوقف شود و احساس کنید اندوخته‌هایتان بدون محلی برای خرج کردن روی دستتان مانده است.

آیتم‌های دیگری هم در محیط بازی پیدا خواهید کرد که برای روشن‌تر شدن ابعاد داستانی و دریافت قابلیت‌های بیشتر به کارتان می‌آیند. جدا از شمشیر خارآلود امکان انجام معجزه هم خواهید داشت. نوع این معجزه‌ها با پیشرفت در بازی بیشتر می‌شود و تعدد انجام آنها هم با گشت و گذار در بازی و کشیدن روغن معطر مخصوص ریاضت بر شما میسر خواهد شد.

در کنار اینها تسبیحی هم در دست دارید که با پیشرفت در بازی گره‌ها و دانه‌های بیشتری می‌توانید به آن اضافه کنید و هر دانه قدرت و ویژگی‌ خاصی برایتان به ارمغان خواهند آورد. با هر بار مردن حس گناهی در شما ایجاد می‌شود که امکان انجام معجزه‌تان را کاهش می‌دهد. شما می‌توانید به محل مرگ خود برگردید و با موفقیت در چالشی که قبلا باعث شکست‌تان شده بود روح‌تان را خلاص کنید، اما اگر در انجام این امر ناتوان بودید بعد از کشتن هر یک از باس‌های بازی یا با تقدیم پیشکش به مجسمه قدیس معظم می‌توانید همین نتیجه را بگیرید.

بخش موسیقی Blasphemous بسیار عالی و گیرا کار شده است. قطعاتی که در طول تجربه بازی شنیده می‌شود ترکیبی از اتمسفر محیط بازی و سرودهای مذهبی هستند که مثل دود جذب سلول‌های مغزتان می‌شوند و حس و حال سنگین بازی را دو چندان می‌کنند. صداگذاری محیط بسیار خوب است ولی صداپیشگی شخصیت‌های غیرقابل بازی می‌توانست بهتر از اینها هم باشد.

برای مثال صداپیشگی شخصیت‌های غیرقابل بازی در سری سولز را در نظر بگیرید. پیچیده شدن طنین صدایشان در محیط بازی و اندوه و انفعالی که در لحن صدایشان بود در بالاترین حد صداپیشگی چنین اتمسفرهای سنگین قرار می‌گیرد که در مقایسه با آن «Blasphemous» صداپیشگی آماتور و بی‌روحی دارد. کات‌سین‌های بازی هم از مشکل مشابهی رنج می‌برند و جلا و عظمت سایر بخش‌های بازی را منعکس نمی‌کنند.

این نمایش‌ها که حالت کارتونی دارند جزئیات کمتری دارند و رنگ‌پردازی و نحوه روایت آنها کوتاه و جسته گریخته است. موضوعی که می‌شد با پرداخت بیشتر به آن صحنه‌های ناب فراموش ناشدنی خلق کرد.

در مجموع باید گفت Blasphemous از نظر ایده و طراحی یک عنوان تکراری محسوب می‌شود اما همین عناصر تکراری هم به طور بهینه و استادانه‌ای پیاده‌سازی شده‌اند. همچنین اتمسفر گیرا و منحصر بفرد بازی در کنار نقشه وسیع و محیط‌های پرجزئیات ارزش چند بار تمام کردن بازی را فراهم می‌کند. در مقابل محدود بودن ضربات و ارتقاء قابلیت‌ها، برخی مشکلات کنترلی و فنی در کنار کات‌سین‌های بی‌روح بازی را از رسیدن به اوج کیفیت باز‌ می‌دارند.

نقد و بررسی بازی Blasphemous روی PS4 و به  واسطه کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.

60 Parsec

زنده ماندن در سرمای فضا با کمترین امکانات به‌خودی‌خود سخت است، ولی این سختی با رهبری تعدادی بازمانده که یکدیگر را تحمل نمی‌کنند سخت‌تر هم می‌شود. به‌عنوان ادامه‌ای غیررسمی بر بازی Survival به نام 60 seconds، سفر فضایی در 60 Parsecs تجربه را توسط درگیر کردن بازماندگان برای پیشروی در فضای ناشناخته و تلاش برای زنده ماندن گسترش می‌دهد. در کنار تلاش برای کنار آمدن با کمبود امکانات که بر روحیه گروه تأثیر دارد، باید با نژادهای مختلف فضایی دست‌وپنجه نرم کنید. باوجود داستان کلی سیاه، این بازی مفرح و خنده‌دار است و حتی اعمال ساده‌ای مانند تعمیر کشتی فضایی می‌تواند سبب اتفاقات خوب-مانند آشنایی با نژادی بی‌خطر به همراه هدیه‌ای از وسایل موردنیاز- و یا بد-مانند منفجرشدن موتور کشتی- شوند. 60 Parsec در سال 2018 و برای PC منتشر می‌شود.

Away: Journey To The Unexpected

شناخته‌شده به‌عنوان Skyrim انیمه، این بازی کاملا به این اسم وفادار است. از همان ابتدا همه‌چیز تحت تأثیر انیمه‌هاست و دقیقا متوجه می‌شوید با چه اثری مواجه هستید: در نقش یک پسر جوان که در پی گشت‌وگذار در زیرزمین پدربزرگ خود را در سرزمینی رویایی پیدا می‌کند و درگیر ماجرایی بزرگ برای نجات دنیا می‌شود. باوجود هوش بالا، قهرمان داستان فقط یک چوب برای دفاع از خود دارد ولی در حین ماجراجویی با انواع و اقسام کاراکترها آشنا می‌شود که به او می‌پیوندند و برای پشت سر گذاشتن انواع و اقسام چالش‌ها و پازل‌ها تلاش می‌کنند. جالب‌ترین خاصه این بازی دوبعدی بودن کاراکترها در پس‌زمینه سه‌بعدی است که به آن شکل خاص و زیبایی می‌بخشد. Away در سال 2018 برای PC، Ps4 و Switch ارائه می‌شود.

Bad North

این بازی در سبک rouge-like و استراتژی است که وظیفه شما در آن دفاع از یک جزیره در مقابل لشگری از وایکینگ‌ها خواهد بود. برای این هدف، نیروهای بامزه و کوچکی از انواع سربازها باقدرت خاص را کنترل می‌کنید. در کنار ظاهر زیبا، آنچه این بازی را متمایز می‌کند مکانیک‌های ساده ولی عمیق آن است. قرار دادن نیروها در حالت‌های مختلف و آمادگی برای عکس‌العمل به حملات از جهات مختلف به‌سادگی و سرعت انجام می‌شود که همراه مکانیک سنگ کاغذ قیچی است. قسمت rouge-like بازی به این صورت است که در صورت مردن فرمانده لشگر، تمام آپگریدهای به‌دست‌آمده از بین می‌روند. این به نظر بیش‌ازحد سخت می‌آید ولی آن‌چنان از لذت بازی کم نمی‌کند و در کل تلاش برای بهتر بازی کردن از ابتدا را جذاب می‌کند. اگر علاقه به بازی‌های استراتژی داشته‌اید ولی از پیچیدگی آن‌ها می‌ترسید، Bad North می‌تواند انتخابی خوب برای شما باشد. این بازی در تابستان امسال روی تمامی پلتفرم‌های این نسل منتشر می‌شود.

Bard’s Tale 4

نام Bard`s Tale معمولا داستانی خنده‌دار و هجو انگیز را به یاد می‌آورد ولی این بار IinXile تلاش کرده تا باتجربه‌ای جدید به اصل RPG بازی بیشتر وفادار باشد. این بازی حالت‌های جدید مانند دید اول‌شخص و گرافیک بالاتر را اضافه می‌کند ولی روشی برای حرکت بر روی شبکه را خواهد داشت و برخی نقشه‌های آن بر طبق قسمت‌های قبلی خواهند بود. در کنار این، شماره 4 بازی یک نقش آفرینی خاص با مکانیک‌های جدید است. یکی از این‌ها که در دمو نشان داده شد سیستم آپگرید پازل مانند برای دسترسی به سلاح‌های بهتر بود. سیستم مبارزه از بیشترین تغییر سود برده است که در حین آن، می‌توانید در شبکه محدودی حرکت کرده و استراتژی‌های مختلفی بریزید. همان‌طور که انتظار می‌رود انواع و اقسام مستی و موسیقی در بازی وجود دارد و می‌توانید گروهی نوازنده همیشه مست را به‌عنوان نیروی مبارزه داشته باشید. Bard`s Tale 4 در سال 2018 و روی PC ارائه خواهد شد.

Blazing Chrome

شرکت Joymasher سال‌ها بازی‌هایی به یادآور روزهای خوب 16 و 8 بیتی ساخته است. در آخرین اثرش، به سراغ ترکیبی از Contra و Metal Slug رفته و حتی دیدن عکسی از بازی این عناوین کلاسیک به یاد می‌آورد. علاوه بر ظاهر کلاسیک، Blazing Chrome شامل کنترل خوب و مبارزات عظیم است، مانند Contra 3 از بهترین بازی‌های این سبک. فقط یک مرحله برای تست در GDC در دسترس بود ولی همان تک مرحله به‌علاوه تریلر بازی امید را به بازی شوتر دوبعدی عالی بسیار بالا برد.

Desert Child

زندگی برای یک مرد جوان که فقط یک هاور بایک و اندکی پول دارد در سیاره بیابانی سخت است. به‌عنوان بازی‌ای مسابقه‌ای به همراه اندکی مکانیک نقش آفرینی، Desert Child شما را در نقش یک مسافر قرار می‌دهد که تلاش می‌کند تا به‌اندازه کافی پول جمع کند تا بتواند موتور خود را سرپا نگه‌داشته و شکم خود را سیر کند. در این راستا باید انواع و اقسام مسابقات در مقابل انواع حریفان را به اتمام برسانید که خود هدف مشابه شما دارند. این بازی ساخته‌شده توسط Oscar Brittain، حالت شوتر و مسابقه‌ای را ترکیب می‌کند که در کنار لحظات آرامی قرار دارند که باوجود فقر، می‌توانید از یک‌کاسه نودل ساده و یا گشت‌وگذار برو روی موتور خود لذت ببرید. ازلحاظ ظاهری Desert Child حالتی جذاب از تکنیک روتواسکوپ است که بازی‌های کلاسیک مانند Flashback و Out of This World را به یاد می‌آورد. این بازی در سال 2018 عرضه خواهد شد.

Doctor Who

شاید ماجراهای پیتر کاپالدی در نقش دکتر Who تمام‌شده باشد، ولی بازی Doctor Who با حالتی کامیک بوک مانند داستانی در دنیای این سریال را تعریف می‌کند که در آن نقش‌های اصلی حضور دارند. در ادامه موفقیت Tiny Rebel در Doctor Who Legacy، جدیدترین بازی در این سری بر روی پازل‌های جدید و متفاوت از قبل تمرکز می‌کند. اولین قسمت این بازی در سال 2018 در تاریخی نامعلوم روی PC و موبایل ارائه خواهد شد.

Evasion

در حین مبارزه با دشمنان بیگانه و یا زامبی، بازی‌های واقعیت مجازی اول‌شخص شباهت خاصی به یکدیگر دارند که تا حدی تکراری می‌شود. ولی Evasion که به‌زودی بر Vive و Oculus ارائه خواهد شد مکانیک شناخته شد در بازی‌های گذشته را گسترش می‌دهد و یکی از بهترین پیشرفت‌ها در این ژانر را نشان می‌دهد. با تمرکز بر سیستم مبتنی بر کلاس‌های مختلف و همکاری گروهی و حرکت در همه جهات، تعداد مختلفی کاراکتر در مقابل موجی از دشمنان مختلف قرار می‌گیرند. در پایان هر مرحله همان‌طور که انتظار می‌رود باید Boss بزرگی را از بین برد و در کل Evasion حالت Run & Gun بازی‌های کلاسیک اول‌شخص را به یاد می‌آورد، ولی این بار در واقعیت مجازی! این بازی در 2018 ارائه خواهد شد.

Lumines Remastered

اگر PSP داشته‌اید، بدون شک بازی شاهکار Lumines را به یاد دارید. یکی از بهترین آثار کنسول مرده PSP، این بازی نمونه‌ای عالی از سبک پازل و rhythm بود. بااینکه کنسول سویچ از کمبود بازی رنج نمی‌برد، ولی ارائه این بازی بر روی کنسول دستی دیگری بسیار مناسب و نوستالژی آور است. ورژن جدید این بازی بر روی باقی پلتفرم‌ها نیز عرضه خواهد شد و بدون شک آن‌ها نیز عالی خواهند بود. ولی بازی بر روی سویچ حس پلتفرم اصلی را دارد. این نکته که می‌توانید تا 8 کنترلر Nintendo Switch را استفاده کنید به‌تنهایی ارزش Lumines روی Nintendo Switch را بالاتر برده است.

The Messenger

گرافیک دوبعدی پیکسلی این روزها بسیار محبوب است و بازی‌های بسیار برای تقلید از بزرگان این سبک تلاش می‌کنند. بااین‌وجود بازی‌های کمتری کاری بیشتر از این دنباله‌روی از سبک و ظاهر گذشتگان می‌کنند. در این میان Messenger متفاوت ظاهرشده و تلاش کرده علاوه بر حال و هوای ظاهری، با شوخی با گزینه‌های معمول در بازی‌های این سبکی تکانی به فضای تکرار بدهد. شما در نقش نینجایی جوان، در درگیری بزرگی گیر می‌کنید و در دو بعد واقعیت 8 بیتی و 16 بیتی درحرکت خواهید بود. شاید تا حدی تکراری به نظر بیاید، ولی این سیستم به همراه حالت Metroidvania قرار دارد و با تغییر میان این دو دنیا باید در طول مراحل پیشرفت کنید. Messenger در سال 2018 و برای PS4 و Nintendo Switch ارائه خواهد شد و ترکیبی از اکشن و پلتفرم خواهد بود.

Mosaic

Mosaic بازی داستانی در مورد قسمت‌های خسته‌کننده زندگی است. سازنده بازی در GDC 10 دقیقه از آن را نمایش داد که شخصی را نشان می‌داد که به‌سوی محل کار خود درحرکت است. این بازی در کل شامل تکه‌های مختلف که در ظاهر در پس یکدیگر نیستند خواهد بود و قسمت مهمی از آن توسط گوشی همراه شخصیت اصلی بازی انجام می‌شود. شما می‌توانید ایمیل‌های اورول وار بخوانید، بازی کلیکر را در هنگام انتظار در آسانسور چک کنید (این بازی حتی به همراه پرداخت درون بازی است!). همانند زندگی واقعی، گوشی همراه درون بازی علاجی برای لحظات خسته‌کننده زندگی است. سازندگان در ساخت بازی از آثاری مانند Inside، Thirty Flights of Loving و بازی قبلی خود استودیو به نام Among the Sleep الهام گرفته است و در سال 2018 بر روی PC و PS4 به بازار می‌آید.

Mutant Year Zero: Road to Eden

این بازی که توسط Bearded Ladies Consulting ساخته‌شده است، در سبک تاکتیکال نوبتی است. سازندگان آن قبلاً بر روی Hitman و Payday کارکرده‌اند و این بازی را بر اساس بردگیم معروف سوئدی به همین نام ساخته‌اند. بازی شمارا فرمانده تعدادی انسان جهش‌یافته قرار می‌دهد که برای زنده ماندن در دنیای خرابه تلاش می‌کنند. بااینکه در ظاهر شبیه XCOM است، این بازی مکانیک‌های مخصوص خود شامل شخصی‌سازی و گشت و گزار در مراحل را به همراه دارد. یکی از بهترین قسمت‌های بازی، قابلیت مخفی‌کاری است که در حالت خارج از نوبتی انجام می‌شود و می‌توان با تکیه بر این مکانیک، نیروهای خودی را در جاهای استراتژیک مناسب قرار داد. همین مکانیک به‌ظاهر ساده خود سیستم کلاسیک بازی نوبتی را به‌خوبی متفاوت می‌کند و حالتی عمیق‌تر به مبارزات می‌دهد. کاراکترهای موجود در بازی نیز به‌نوبه خود خاص هستند، از انسان‌های خوک نما گرفته تا اردک‌هایی که بر روی دو پا راه می‌روند. در ابتدا حال و هوای شلوغ و دهه 80 مانند بازی کمی شوک‌آور است، ولی مدتی نمی‌گذرد که ترکیب آن با حالت کلاسیک مبارزات نوبتی XCOM مانند نوید از تجربه‌ای خاص درعین‌حال آشنا می‌دهد. این بازی به‌زودی روی PC، PS4 و Xbox One منتشر خواهد شد.

Noita

Noita که در زبان فنلاندی جادوگر معنی می‌دهد، بازی rouge-like دوبعدی است که هر پیسکل در آن کاملا شبیه‌سازی‌شده است. این بدان معنی است که می‌توانید هرکدام را بسوزانید، منفجر کنید و به مذاب تبدیل کنید. بهتر از این، می‌شود چوب‌ها را به آتش کشید و یا با غوطه‌ور شدن در خون از آتش گرفتن خود جلوگیری کنید. حین کنترل جادوگر که علاوه بر پرش پرواز مانند مسلح به چوب جادویی است، در بین مراحل می‌توانید جادوهای خود را ارتقا دهید. مراحل همگی به‌صورت تصادفی ساخته می‌شوند و مرگ دائمی است، پس باید کاملاً به هوش باشید. بازی در حال حاضر برای عرضه روی PC برنامه‌ریزی‌شده است.

Pathfinder: Kingmaker

بازی‌هایی مانند Divinity: Original Sin 2 و Pillars of Eternity نشان دادند که هنوز مخاطبان وفادار بازی‌های سبک کلاسیک نقش آفرینی زنده هستند. در این راستا کسانی که دنبال بازی نقش آفرینی الهام گرفته‌شده از بازی بردگیم معروف Pathfinder هستند، عنوان Kingmaker در خدمتشان خواهد بود. برای مخاطبان Casual که دنبال تجربه‌ای ساده‌شده هستند، Kingmaker سیستم‌هایی ساده‌شده دارد که اجازه می‌دهند به‌سرعت تصمیمات مهم مانند ارتقا کاراکترها را انجام دهید. ولی برای کسانی که دنبال تجربه عمیق‌تر هستند، بازی از جدیدترین قوانین سری Pathfinder استفاده می‌کند. سازندگان امیدوارند بازی در 2018 بر روی PC عرضه شود.

Rune

استودیو Human Head در حال زنده کردن عنوان کلاسیک Rune است. این بازی در دنیای افسانه‌های نوردیک و خونین است. تمرکز بازی هنوز بر روی آخر زمان یا رگناراک است ولی توسط اضافه کردن قسمت چندنفره مبارزه‌ای و همکاری گسترش‌یافته است. داستان شما را در مقابل چندین خدا قرار می‌دهد، ازجمله آغازکننده رگناراک، لوکی. سیستم مبارزه بازی تأکید بر روش‌های مختلف مبارزه با برداشتن سلاح‌های گوناگون از دشمنان دارد و البته، بازی حس Rune بودن ندارد بدون اینکه بتوانید دست دشمنان را بکنید و تا حد مرگ او را بزنید! Rune شامل کشتی‌رانی نیز می‌شود و توسط آن می‌توانید سریع‌تر به مقصد خود برسید، ولی چیزی که در دمو اعلام شد این بود که نقشه 3 در 3 کیلومتر بازی تأکید بر پر بودن دنیا به‌جای خالی بودن در کنار بزرگ بودن آن دارد. عرضه بازی بر روی PC برای 2018 برنامه‌ریزی‌شده است.

Shadows Awakening

در این اکشن RPG دیابلو مانند، شما نقش شیطانی به نام Devourer ا بر عهده‌دارید که مبارزان کشته‌شده را زنده می‌کند تا باقدرت بیشتر مبارزات خود را ادامه دهند. بااینکه اکثر بازی‌های این سبکی بر روی یک کاراکتر تمرکز دارند، درShadows Awakening گروهی از کاراکترها در اختیار شما قرار دارند. علاوه بر مبارزه در دنیای فانی، به دنیای سایه‌ها نیز سفر خواهید کرد تا با ارواح نیز مبارزه کنید. با ترکیب داستان و حل پازل‌ها به همراه قسمت اکشن نقش آفرینی، این بازی به مخاطب اجازه می‌دهد تجربه خود را شخصی‌سازی کند.

Travis Strikes Back

بااینکه ازنظر حال و هوا شبیه شماره‌های قبلی است، Travis Strikes Back این بار در جهتی کاملاً متفاوت حرکت می‌کند. بازی شامل سبک‌های مختلفی خواهد بود و در دمو قسمت بزن‌بکوب از دید بالا برای نمایش انتخاب‌شده بود. بااین‌وجود هنوز قسمت‌های کلاسیک مانند تکان دادن دسته برای شارژ شمشیر و نشستن بر روی توالت برای ذخیره بازی وجود دارد. در حین دیوانه‌تر بودن از بازی‌های قبلی Suda 51، آخرین شماره این سری به‌احتمال‌زیاد تغییر بیش‌ازحدی نسبت به حالت سوم شخص و cell shade قدیمی خواهد بود. بااین‌وجود به نظر می‌آید این تغییر ادامه‌ای مناسب برای دنیای دیوانه آن باشد. این بازی بر روی سویچ عرضه خواهد شد.

Untitled Goose Game

غازها به بداخلاقی معروف‌اند! در این بازی شما در نقش یک غاز خرابکار بازی می‌کنید که تمامی اهدافش در زندگی، خرابکاری است. شروع این عملیات باکارهایی از قبیل خیس کردن باغبان، رسیدن به داخل باغ و در کل کارهایی که زندگی را برای بشریت سخت می‌کند آغاز خواهد شد. سازندگان بازی گفته‌اند که Super Mario 64 از بزرگ‌ترین منابع الهام آن‌ها بوده است. غاز قهرمان‌بازی نیز به‌خوبی نشانه‌ای از کاراکترهایی باشخصیت خاص و بامزه است: دکمه‌ای فقط برای صدای بوق مانند غاز در بازی وجود دارد!

What the Golf

چه می‌شود اگر یک شبیه‌ساز گلف درباره همه‌چیز باشد به‌جز گلف؟ What the Golf بازی کمدی ضد گلف (!) است که در آن هر بازیکن طبق دل خود عمل می‌کند. در عین این‌که مکانیک بازی هدف گرفتن و شلیک توپ است، ولی توپ اصلاً بنا به انتظار شما عمل نمی‌کند. گاهی چوب گلف به‌جای توپ به پرواز درمی‌آید، گاهی پورتال‌هایی بر سر راه ایجاد می‌شوند و حتی برخی مراحل هجویه‌ای بر Super Hot هستند.

The World Next Door

بازی visual novel و پازل مانند The World Next Door هنوز در مراحل اولیه ساخت به سر می‌برد، ولی سازندگان آن دمویی کوتاه نشان دادند که توجه همه را جلب می‌کنند. داستان در مورد دختری به نام Jun است که به دنیای Monster ها کشیده می‌شود. انسان‌ها فقط می‌توانند تعداد محدودی روز در آن دنیا زنده بمانند و طبیعی است که Jun در آنجا گیر می‌کند. او و دوستان جدیدش باید راهی پیدا کنند که بتوانند Jun را از مرگ نجات بدهند. این بازی سبک visual novel را با مبارزات پازل مانند ترکیب می‌کند و باوجود نمایش قسمت کوتاهی از آن، بنا به گفته کارگردان از Pyre و Banner Saga الهام فراوان گرفته‌شده است.

لینک دانلود مستقیم با کیفیت 1080