این بازی که توسط Pieces Interactive توسعه یافته بود، در اصل برای انتشار در اکتبر ۲۰۲۳ برنامه‌ریزی شده بود، اما به ۱۵ ژانویه ۲۰۲۴ تغییر یافت تا از شلوغی ماه اکتبر و گم شدن در بین بازی‌های مختلف این ماه جلوگیری کند. البته THQ Nordic اعلام کرد که این زمان اضافی نیز برای پولیش هرچه بیشتر بازی استفاده خواهد شد. دلیل تاخیر این بار اینطور اعلام شده است که «فصل کریسمس برای توسعه‌دهندگان بازی پر از استرس است»، بنابراین نسخه جدید Alone in the Dark در ۲۰ مارس ۲۰۲۴ (اول فروردین 1402) منتشر می‌شود.

سلامتی و رفاه تیم‌ما اولویت بالایی دارد و قصد داریم از هرگونه فشار کاری بیش از حد در تعطیلات کریسمس جلوگیری کنیم. ما متوجه هستیم که بسیاری از افراد منتظر انتشار بازی هستند، اما صبر شما پاداش خوبی به همراه خواهد داشت.

نسخه جدید Alone in the Dark ورژن دوباره‌سازی و از نو تصور شده از بازی ترسناک و کلاسیک Alone in the Dark است که به شما اجازه می‌دهد داستان را از چشم یکی از دو شخصیت Emily و Edward که به ترتیب ستاره‌های هالیوودی Jodie Comer و David Harbour در نقش آنها بازی خواهند کرد، تجربه کنید. در Alone in the Dark باید محیط خود را کاوش کنید، با هیولاها مبارزه کنید، معماها را حل کنید و به کشف وقایع شوکه کننده Derceto Manor بپردازید.

داستان بازی را میکائیل هدبرگ که قبلا بر روی عناوینی همچون SOMA و Amnesia: The Dark Descent کار کرده، نوشته است، هیولاهای بازی را گای دیویس (همکار سابق گیلرمو دل تورو) طراحی کرده و موسیقی بازی نیز به دست جیسون کوهنن ساخته می‌شود.

این بازی برای PC, Xbox Series X/S و PlayStation 5 در دسترس خواهد بود و اگر می‌خواهید قبل از انتشار، پیش نگاهی به بازی داشته باشید، می‌توانید نسخه‌ی قابل بازی Prologue که شما را در نقش دختر بچه ۱۱ ساله‌ای بنام گریس ساندرز قرار می‌دهد، از Steam دریافت کنید.

]]> https://vgmag.ir/news/%db%8c%da%a9-%d8%aa%d8%a7%d8%ae%db%8c%d8%b1-%d8%af%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-alone-in-the-dark/feed/ 0 https://vgmag.ir/reviews/biomutant-review/ https://vgmag.ir/reviews/biomutant-review/#comments Tue, 25 May 2021 08:34:40 +0000 https://vgmag.ir/?p=106635 Biomutant داستان بانمکی دارد ولی در بدترین حالت آن را تعریف می‌کند. Presentation و نحوه روایت داستان حتی از ابتدایی‌ترین بازی‌های ویدئویی هم محقرتر است. روایت کلیت داستان، همه اتفاق‌ها، گفتگوی رد و بدل شده بین شخصیت‌ها و توضیح در مورد محیط و تاریخچه دنیا همگی از زبان یک راوی بیان می‌شود. با اینکه صدا و مهارت بیان راوی در حد متوسط رو به بالایی قرار دارد، اما یکنواخت شدن آن گریزناپذیر است. همراه وی جی مگ باشید با نقد و بررسی Biomutant .

هیچ صداگذاری قابل فهمی برای شخصیت‌های بازی صورت نگرفته و همه آنها به زبان عجیب و غریبی حرف می‌زنند که بیشتر شبیه حرف با دهان بسته انسان است. مشخص نیست بودجه تیم سازنده در حدی نبوده که حتی از چند نفر صداپیشه آماتور برای صداپیشگی استفاده ببرند، یا این سبک در نظرشان انقلابی و ساختارشکن بوده است. ولی علت هر چه که هست، حتی بزرگترین داستان‌ها هم بدون داشتن تنوع در نحوه روایت تبدیل به لالایی گوشخراش می‌شوند که تنها کابوس به چشم بازیکن می‌آورد.

جدا از قطع نشدن صدای راوی حتی به مدت یک دقیقه، Pacing روایت هم چندان جذاب نیست! در ابتدای شروع بازی کات‌سین از پیش رندر شده نمایش داده می‌شود و پس از آن و بعد از اینکه شخصیت خودتان را خلق کردید دوباره همان کات‌سین را بازی می‌کنید، ولی با کیفیت اصلی بازی! در اینجا می‌توان پرسید نقش آن کات‌سین با کیفیت ابتدایی چه بوده است؟

آیا سازندگان می‌خواستند فاصله کیفیت گرافیکی پایین بازی‌شان را حالت ایده‌آل را به نمایش بگذارند؟ پس از آن با چند دشمن درگیر می‌شوید تا سیستم مبارزه را آموزش ببینید. سپس به یک دو راهی می‌رسید که راه چپ نشان دهنده تاریکی است و راه سمت راست به سوی نور و وفاداری و امثال آن می‌رود.

شاید قصد سازندگان این بود که نشان دهند در بازی برای هر عمل نتیجه خیر و شر وجود دارد، ولی به صورت ضمنی و نه به نحوی که حواس شما را در حین روایت پرت کنند. ولی متاسفانه این اتفاقی نیست که در ادامه بازی می‌افتد و پری نور (خیر) و حشره تاریکی (شر) همواره جلوی دوربین بالا و پایین می‌پرند تا میزان گرایش شما به سمت روشنایی یا تاریکی را اعلام کنند.

بگذریم، درون‌مایه داستان بازی شاید با الهام از داستان «موش» اثر گونتر گراس نویسنده عجیب آلمانی باشد. در داستان موش دنیا به خاطر حماقت‌های انسان و عواقب نبرد اتمی نابود شده است و موش‌ها وارثان زمین شده‌اند. حتی در کتاب روایت در گفتگو بین راوی و ملکه موش‌ها دنبال می‌شود.

با برداشتن دو مولفه «راوی» و «موش» به سراغ Biomutant  می‌رویم. داستان از این قرار است که شما باید درخت زندگی را از نابودی نجات دهید (موضوعی نخ‌ما) و برای اینکار باید به چهار گوشه نقشه بازی رفته و هیولاهای بزرگی را شکست دهید که در حال جویدن ریشه‌های درخت هستند (اوج خلاقیت داستان‌نویس در اینجاست که قلعه شاهزاده Zelda را به درخت و چهار منبع تغذیه Calamity Ganon را به ریشه تغییر داده).

برای رسیدن به این هدف باید برای خود همراه پیدا کنید پس به سمت قلعه یکی از قبیله‌ها حرکت می‌کنید. توضیحاتی در مورد هر قبیله در گوش‌تان زمزمه می‌شود و پس از رسیدن به درب قلعه شما را به داخل می‌برند. رئیس قبلیه حرف‌هایی می‌زند و شما باید همان لحظه و بدون هیچ فرصت دیگری جواب آره یا نه بدهید.

همین جواب بدون هیچ شناختی از دنیای بازی و قبیله‌های دیگر روند پایان بازی را تعیین می‌کند! در اینجا شاهد به عاریه گرفته شدن عناصر بسیاری از بازی‌های موفق قبلی و حتی سریال‌های تلویزیونی هستیم که همگی در بدترین حالت به کار برده شده‌اند.

هنوز یک ساعت نشده شما می‌توانید پایان بازی را معلوم کنید. Biomutant در اکثر جنبه‌های روایی چنین شوک‌های بدساختی وارد می‌کند. همین بلاتکلیف بودن در به کار بردن عناصر روایت داستان و کم عمق و شکسته بسته بودن روایت آن، در کنار شخصیت‌های نچسب و سطحی پرونده داستان بازی را قمر در عقرب می‌کند. شاید بتوانید با این رویکرد عجیب کنار بیایید، ولی بدون شک لذت بردن از چنین روایتی نیاز به طبع و سلیقه دو چندان عجیب دارد.

با رسیدن به حساب چهار هیولای پخش شده در گوشه و کنار نقشه بازی و به تصرف دنیای بازی برای یک قبیله کار شما تمام می‌شود و باید با انتخاب‌های کم‌عمق دیگر داستان بازی را کمی هم پیش ببرید. اگر داستان شخصی قهرمان بازی شما را درگیر نکند، هیچ عنصر روایی دیگری اینکار را نخواهد کرد چون چرخه تکراری گیم‌پلی بازی بیشتر دهن‌کجی سازندگان به روند رو به رشد و پیشرفت‌های اخیر بازی‌های open world است.

در طول بازی شما با یک قبیله متحد می‌شوید و باید مناطق تحت کنترل و قلعه 3 قبیله دیگر را تصرف کنید. این قضیه شامل تصرف 3 قلعه کوچک و حمله به قلعه بزرگتر و اصلی می‌شود. روند این حمله و حماسه آنقدر تکراری است که بیشتر شبیه به یک شوخی تلخ به نظر می‌رسد.

تمامی دیالوگ‌ها و انیمیشن‌ها بدون کوچکترین تغییری برابر چشمان شما تکرار می‌شوند. هر قلعه فرعی متشکل از مبارزه با تعدادی معینی دشمن و حل کردن پاز‌های تکراری است که حتی چند ثانیه هم طول نمی‌کشند. در حمله نهایی به قلعه اصلی هم همین روند تکرار می‌شود و شما پس از انجام یک ماموریت «برو آن را بیاور» وارد قلعه می‌شوید، با چند دشمن درگیر می‌شوید و در آخر با رئیس قبیله دوئل می‌کنید: البته اشتباه نکنید همه این اتفاقات در بی‌روح‌ترین حالت ممکن اتفاق می‌افتد.

سیستم مبارزه بازی ترکیبی از چند سبک مختلف است. از یک طرف تنوع بالایی از اسلحه‌ها، قابلیت‌ها و حرکات رزمی در خود دارید که می‌تواند در طول بازی شما را سرگرم کند ولی در مقابل حتی اصلی‌ترین دشمنان هم با همان استراتژی تکراری قابل شکست دادن هستند.

با صرفنظر از چند Boss fight انگشت شمار بیشتر مبارزات بازی شامل شلیک از دور و ترکیب آن با همان تاکتیک‌های تکراری جواب پس داده می‌شود. بعضی اوقات هم باید با استفاده از وسایل نقلیه مختلف به جنگ غول‌ها بروید که تنوع خوبی اضافه می‌کند. جدا از این خود بازی برای تبلیغ قابلیت‌های مبارزه‌ای خود هیچ تلاشی نمی‌کند و دشمنان همگی با ضرباتی پایه قابل شکست دادن هستند. با اینکه تنوع طراحی دشمنان در حد خوبی قرار دارد ولی نیاز نیست سبک مبارزه خودتان را تغییر بدهید.

طراحی اسلحه‌های بازی و امکان شخصی‌سازی کاراکتر تنها نقطه قوت بدون بحث بازی است. همه تجهیزات و تسهیلات بازی با الهام از آت و آشغال‌های به جا مانده از نسل بشر ساخته شده‌اند. برای مثال شاید قوی‌ترین اسلحه بازی دسته بستنی چوبی و نوک تیز یک سوزن ته‌ گرد را داشته باشد.

ساخت و طراحی این اسلحه‌ها به صورت دستی انجام گرفته اما تنوع و تعدد بالای حالت تولید شده به صورت رویه‌ای را دارد (آنطوری که در Borderlands شاهد آن بودیم)، همین مساله از توجه سازندگان به حفظ تنوع در تجهیزات بازی دارد، اما حیف که همین نکته مثبت هم به شدت تحت تاثیر سایر کاستی‌های بازی قرار می‌گیرد.

دنیای Biomutant زیبا و چشم‌نواز است، اما همانند 99% هر بازی جدیدی که در سبک open world به بازار عرضه می‌شود، بی در و پیکر و بدون استفاده وسیع کار شده است. معدود عنوان‌هایی قادر هستند از تمامی مناطق گنجانده شده در نقشه وسیع خود استفاده ببرند و در هر واحد از نقشه بازیکن را به چالش بکشند.

مثالی متعالی از این قضیه The Legend of Zelda: Breath of the Wild است. نه تنها نقشه کل بازی یکی از بزرگترین نقشه‌های موجود در تاریخ بازی‌های open world به شمار می‌رود، بلکه همه جای آن پر از چالش، تکه‌های داستان، اتفاقات و در بدترین حالت مناظر چشم‌نواز کار شده است.

موضوعی که اکثر سازندگان در ایفای صحیح آن به مشکل بر‌ می‌خورند. عناوینی مثل Assassin’s Creed که با اتکا به تکنولوژی تولید محتوای رویه‌ای نقشه بازی را پر از دار و درخت و NPC می‌کنند تا نظایر سطح پایین‌تر مثل Biomutant که سعی می‌کنند دستی چنین محیط بزرگی را پر کنند، همگی در دمیدن روح به محیطی وسیع ناتوان هستند.

جدا از چند محیط بسته که توالی پازل و تجربه گیم‌پلی شسته رفته‌ای ارائه می‌کند، باقی مساحت بازی مرتعی برای وقت تلف کردن است و هیچ حس گردش و جستجوی و کاوشی برای بازیکن ایجاد نمی‌کند. قابلیت ارتقاء اسلحه‌ها و بالا بردن توانایی شخصیت قابل بازی هم در حد متوسطی قرار گرفته‌اند. برای ارتقاء تجهیزات ابتدا باید materialهای مختلفی را از زمین جمع کنید! تنوع این قبیل اقلام زیاد است و می‌تواند شما را سرگرم کند تا اسلحه دلخواه خود را تا حد نهایت قدرتمند کنید.

جدا از این قطعات نیرومندی که از جاهای مختلف پیدا می‌کنید هم قابل اتصال به تفنگ یا شمشیر هستند که نه تنها ظاهر بلکه قابلیت آن را نیز تغییر می‌دهند. تنوع و طراحی زره و موارد پوشیدنی هم زیاد است و توازن و یکپارچگی خوبی با محیط و منطق کلی دنیای بازی دارد: همانطور که گفته شد همه چیز درون‌مایه‌ای آخر الزمانی / فانتزی دارد و پس‌مانده‌های زندگی انسان تشکیل دهنده دارایی شخصیت‌های درون بازی است.

در بخش صداگذاری و موسیقی هم حرف چندانی برای گفتن باقی نمی‌ماند. با چشم پوشی از افتضاح صداپیشگی و روایت راوی، صداگذاری محیط در کما به سر می‌برد و برای خالی نماندن عریضه چند قطعه generic موسیقی هم پشت قباله Biomutant انداخته‌اند تا چند قدم از اولین بازی صامت قرن 21 فاصله بگیرد. به جز چند افکت صوتی بانمک (پرتاب شدن دشمنان به هوا از روی قارچ اتمی یا ترکاندن جوش ملتهب روی کله غول) چیزی برای گفتن یا شنیدن نیست.

از نظر فنی بازی حرف چندانی برای گفتن ندارد! در کنسول‌های نسل قبل باگ‌ها متعدد و افت فریم آزار دهنده است و اوضاع کنسول‌های نسل جدید و PC هم چندان تفاوتی ندارد. تمامی افکت‌های بصری در مبارزات حالت کارتونی دارند و جدا از بانمک بودن جلوه بصری – فنی خاصی را تداعی نمی‌کنند.

دیر لود شدن بافت‌ها لود نشدن انیمیشن‌ها، فقدان حرکات صورت و بدن در هنگام مکالمه، انیمیشن‌های زشت در حالت صحنه آهسته و روند تکراری هوش مصنوعی دشمنان همه چیز را برای فراموش شدن همه چیز در مورد این بازی مهیا می‌کند.

روی هم رفته همان ایده اصلی Biomutant بزرگترین دستاورد این عنوان به شمار می‌رود. ایده‌ی جالبی که با کم‌کاری و بی‌ذوقی سازندگان فراتر از یک تکرار مکررات و کلون بازی‌های بزرگتر فراتر نمی‌رود. بهتر است سازندگان به جای تقلید از رنگ چمن عناوینی افسانه‌ای، بیشتر به فکر عمق دادن به گیم‌پلی و روایت داستان خود باشند، شاید در اینصورت کمتر شاهد عناوین مضحک عجیب الخلقه‌ی جهش یافته به سمت پایینی چون Biomutant باشیم!

نقد و بررسی بازی Biomutant روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

هدف این ورزشکار شناخته شده که علاقه بیش از حدی هم به بازی‌های ویدئویی و به طور ویژه بازی‌های نقش آفرینی آنلاین (MMO) داشت، ساخت بزرگترین و عالی‌ترین عنوان MMO تاریخ بود. او با این طرز فکر به دنبال جذب بهترین و کارکشته‌ترین‌های صنعت بازی‌سازی نمود و جالب اینکه ایده بلند پروازانه‌ او نام‌های بزرگ دیگری را هم به خود جذب کرد که در میان آنها خالقان افسانه‌ای سری Elder Scrolls و کمیک‌بوک‌های Spawn هم به چشم می‌خورد.

فرآیند ساخت بازی که با اسم رمز Copernicus (نیکولاس کوپرنیک ستاره شناس باستانی) شناخته می‌شد به خوبی ولی با سرعتی کمتر از انتظار شلینگ پیش می‌رفت. در همین حین استدیو بزرگ دیگری با نام Big Huge Games که عناوین موفقی چون Rise of Nations و Rise of Legends را در کارنامه خود داشت هم مشغول ساخت پروژه هیجان انگیز دیگری بود که قصد داشت سبک نقش آفرینی را متحول کند.

با این حال این استدیو به مشکلات مالی برخورده بود و در مرز انحلال قرار داشت. شلینیگ با مشاهده فرصت این استدیو را خریداری کرد و تیم پرستاره خود را با نفرات کارکشته و جدید دیگری بیش از پیش تقویت نمود. حالا 38 Studios به بهشتی برای خالقان بازی‌های نقش آفرینی تبدیل شده بود و سطح استعداد و تجربه به کار گرفته شده در آن سر به فلک می‌سایید.

با ملحق شدن اعضای BHG فرآیند تولید Copernicus کمی تغییر یافت و 38 Studios تصمیم گرفت بازی نیمه‌کاره آنها را با استفاده از دنیا و شخصیت‌های خلق شده در استدیوی خودشان روانه بازار کنند. اما مشکل جذب سرمایه‌گذار برای اینکار بر دوش شلینگ سنگینی می‌کرد. اما او به طرزی معجزه‌آسا و کمی نامتعارف موفق شد ایالت «رود آیلندز» (Rhode Islands) را به عنوان حامی مالی شرکت خود به خدمت گرفته و کمک مالی هیجان انگیزی معادل با 75 میلیون دلار نصیب استدیو کند.

حالا دیگر همه چیز برای عرضه بازی مورد انتظار آنها مساعد بود و بالاخره در 7 فوریه 2012 (تنها 3 ماه از انتشار عنوان افسانه‌ای Skyrim) دروازه‌ها به سوی قلمرو پادشاهی آمالور گشوده شدند. انتشار بازی بر عهده EA بود (بله درست شنیدید آن زمان‌ها EA بازی‌هایی غیر از فرنچایزهای تکیده خود‌ منتشر می‌کرد).

فروش نسبتا خوب بازی به همراه ستایش منتقدین برگ زرینی برای تیم با استعداد و کار کشته بود. سیستم مبارزات روان و سریع شبیه به God of War در هیچ عنوان نقش آفرینی دیگری همتا نداشت. سیستم کلاس بندی کاراکتر فوق العاده منعطف و تعاملی که بازیکن را مجبور به تجربه کل بازی با یک کلاس واحد، آن هم همان انتخابی که در لحظه اول ورودش به بازی انجام داده بود، نمی‌کرد در جای خود انقلابی و تاثیر گذار بود.

اما مهمتر از همه اینها Lore و روایت کلی داستان به قدری وسیع بود که دنیای عظیم بازی را پر از لحظات و خاطرات با معنی و جذاب می‌کرد. به کار گیری بزرگان صنعت بازی‌سازی و بهره گیری از نام‌های پرآوازه‌ای چون R. A. Salvatore، Todd McFarlane، Ken Rolston و Mark Nelson این اجازه را به 38 Studios می‌داد که جای جای محیط بازی را پر از داستان‌ها و شخصیت‌های معنی‌دار بکند.

تا اینجا همه چیز افسانه‌ای به نظر می‌رسد. حتی EA که سخت‌گیری خاصی در بازگشت سرمایه داشت هم پس از مشاهده پتانسیل بالای بازی و موفقیت خوب آن در بازار چراغ سبز ساخت ادامه KoA:R و پروژه Copernicus را صادر کرد. ولی در ماه می 2012 در کمال ناباوری همگان 38 Studios به یکباره اعلام ورشکستگی کرد. از قرار معلوم عدم تجربه کرت شلینگ در مدیریت استدیویی با وسعت و اندازه 38 Studios عامل اصلی این افتضاح بود. او با ولخرجی‌های حساب نشده و سوء مدیریت اسفناک یک تنه یکی از افسانه‌ای ترین تیم‌های بازی‌سازی را از کار بیکار کرد.

با وجود کیفیت بی‌نظیر بازی و ستایش منتقدان، بازاریابی غیرمتعارف و متظاهر کرت شلینگ باعث شده بود بازی فروش مد نظر حامی مالی اصلی را کسب نکند. همه از این اتفاق شوکه بودند و از عصبانی‌تر از همه فرماندار ایالات رود آیلندز بود که با تمام توان بر سر 38 Studios خراب شد و در یک دعوی 5 ساله 61 میلیون دلار از آنها غرامت گرفت.

پس از آن همه اعضای شرکت از کار بیکار شدند و سرنوشت KoA:R به همراه سری Darksiders به دست THQ Nordic افتاد. THQ Nordic پس از کسب رضایت از ناشر اصلی بازی (EA) 8 سال پس از آن روزها نسخه ریمستر شده بازی را روانه بازار کرده است.

پس حالا که کلید دروازه‌های آمالور از دست فرماندار و مالیات‌دهندگان ایالات رود آیلندز و جیب کمپانی تک بعدی EA بیرون کشیده شده و کمی از حواشی پرفراز و نشیب این عنوان فرو نشسته است، بهترین فرصت برای چرخاندن کلید طلایی در سوراخ خاک گرفته قفل دروازه عظیم منتهی به این قلمروی فراخ و وسیع پیش روی ماست. پس بدون اتلاف وقت بیشتر برویم سراغ نقد و بررسی آن!

مسئولیت ریمستر کردن KoA:R بر عهده استدیوی آلمانی KAIKO بوده است. آنها قبلا در ریمستر کردن عناوینی چون Darksiders و Saints Row با THQ Nordic همکاری داشته‌اند و اگر اطلاعی از وضعیت آن بازی‌ها داشته باشید مطمئنا متوجه خواهید شد که KoA:R هم از حیث ریمستر شدن تغییر چندانی پیدا نکرده است.

از نظر فنی و گرافیکی می‌شود گفت بازی بهترین حالت و بالاترین کیفیتی را دارد که در زمان عرضه و بر روی قدرتمندترین پلتفرم قابل اجرا بود. نرخ فریم و رزولوشن بازی بیشتری ارتقاء را دریافت کرده‌اند اما با این حال در مواردی نرخ فریم افت محسوسی دارد. کیفیت‌ بافت‌ها، تعداد چند ضلعی‌های به کار رفته در طراحی جزئیات محیطی و حالت چهره شخصیت‌ها و تکان خوردن اعضای صورت آنها هیچ تغییری نسبت به بازی اصلی نداشته است. انتظاراتی که از یک ریمستر معمولی نمی‌توان داشت.

ولی در کمال کم‌کاری رنگ‌بندی و الگوریتم‌های نورپردازی بازی هم بدون کوچکترین تغییری برای نسل فعلی پلتفرم‌های بازی پورت شده‌اند که گاهی اوقات مشکل‌ساز می‌شود: در مواقعی بازی به طرز عجیبی تاریک است و هر چقدر هم میزان روشنایی را بالا ببرید رنگ و جلای محیط‌ها همچنان کدر و مات به نظر می‌رسند.

به جز موضوع فوق سایر جنبه‌های گرافیکی بازی اوضاع خوبی دارند. افکت‌های مختلف از جمله آتش، الکتریسیته و دود به خوبی اجرا می‌شوند و حتی هم پای استانداردهای امروزی خودی نشان می‌دهند. سایه‌زنی شخصیت‌ها کاملا دقیق و جذاب کار شده است. انیمیشن‌های شخصیت‌ها در عین محدود و قدیمی بودن روان و باور پذیر هستند. قابلیت تنظیم دامنه دید، ارتفاع و فاصله دوربین هم در نسخه ریمستر گنجانده شده است که می‌تواند با کمی تنظیم زاویه دلخواه شما را برای تجربه این دنیای وسیع و شگفت انگیز فراهم نماید.

مشکل فنی دیگری که به خاطر قدیمی بودن موتور پایه بازی بیش از همه چیز به چشم می‌خورد زمان Loading برای زمانی است که از یک منطقه به منطقه دیگر می‌روید و یا وارد خانه‌ای شده و یا از آن خارج می‌شود. این محدودیت دست و پا گیر که با آمدن نسل جدید پلتفرم‌ها دیگر منسوخ شده است مثل طلسمی از 2012 راه خود را به سال 2020 پیدا کرده است و مدت زمان نسبتا طولانی که چیزی بین چند ثانیه تا میانگین 15 ثانیه است، بیشترین تاثیر را بر تداوم لذت بردن از بازی می‌گذارد.

با توضیحات فوق لیست تمامی کم و کاستی‌های بازی به پایان خود می‌رسند و پس از این میتوان بدون شک و شبهه‌ای از بازی تعریف و تمجید کرد. همانطور که در قسمت ابتدایی این نقد و بررسی اشاره شد تیم اصلی سازنده KoA:R بسیار قوی و باتجربه بودند. به همین واسطه تمامی جنبه‌های هنری، بصری، گیم‌پلی، داستان‌سرایی و شخصیت پردازی، محیط‌ها و دنیای بازی، طراحی تک تک جزئیات این دنیای عظیم و هر آنچه در آن زندگی می‌کند دست کمی از یک شاهکار ندارد.

شاید به خاطر قدیمی بودن بازی جلا و ابهت قدم خود را نداشته باشند، ولی با کمی حوصله و علاقه می‌توان ارزش و کیفیت اصیل آنها را تشخیص داد. شاید نقشه‌های بزرگتر بازی به خاطر محدودیت‌های سخت افزاری پر از درخت و برگ و سازه و دشمن نباشند، اما اگر یک چیز از شلوغ بودن بی‌منطق بازی‌های مثل دنباله‌های جدید سری Assassin’s Creed یاد گرفته باشیم این است که ظاهر همه چیز نیست. بدون شک غنای ذاتی یک اثر می‌تواند برخی از کاستی‌های اجباری آن را جبران کند.

داستان و شخصیت‌پردازی بازی یکی از بهترین‌های نسل قبل بود که در سایه اتفاقات ناگوار پیش آمده برای سازنده و عرضه شدن در میان عناوین بزرگی چون Skyrim و Witcher 2 قرار گرفت. داستان بازی از جایی شروع می‌شود که «شما» به عنوان یک «Mortal» (فانی) به مرگ می‌رسید!

نگران نباشید تن بی‌جان شما در Well of Souls جان دوباره می‌گیرد. اما به محض زنده شدن دوباره Tuatha Deohn که نژادی از الف‌های تاریک با نام Winter Fae هستند به آنجا حمله می‌کنند. نبرد بزرگی با نام Crystal Wars در پادشاهی آمالور در جریان است و Faeهای زمستانی که خود نامیرا (Immortal) هستند، قصد دارند با کشتن تمام فانی‌های دنیا نظم جدیدی برقرار کنند.

شخصیت اصلی که به رسم نقش آفرینی‌های کلاسیک صحبت نمی‌کند ایراد دیگری هم دارد؛ او سرنوشت معینی ندارد و می‌تواند با دست بردن به تار و پود سرنوشت هر کسی که با آن مواجهه می‌شود مسیر سرنوشت دنیا را تغییر دهد. همین Fateless بودن شخصیت اصلی بستر بوجود آمدن داستان عظیم‌تری می‌شود که بازیکن را به قلب دنیای آمالور پرتاب می‌کند.

بعد از چند quest دست گرمی شما به خط مقدم نبرد بین میرا و نامیراها قدم می‌گذارید و در این میان صف طویلی از شخصیت‌های جذاب، داستان‌های فرعی و حوادث پرفراز و نشیب را شاهد خواهید بود. پیچش‌های داستانی، برملا شدن دسیسه‌ها، دخالت خدایان و نبردهای باشکوه مواردی هستند که در طول داستان سلول‌های خاکستری مغز شما را به آغوش خواهند کشید.

دنیای خلق شده در KoA:R زنده، پویا و پر جزئیات است. دنیایی چنان بزرگ که تا هر جا که حوصله داشته باشید شما را در خود غرق می‌کند. دنیایی با خدایان مخصوص به خود، نژادهایی با رسم و رسوم‌ها و ظاهر عجیب و غریب، دوستی‌ها، دشمنی‌ها، جنگ‌های بزرگ، گذشته و تاریخ غنی و پیچیده. دنیایی متشکل از مناطق وسیع، شهرهایی پرجمعیت، صحرا، دریا، جنگل، غارها و دخمه‌های پرپیچ و خم که التماس می‌کنند توسط شما کند و کاو شوند. چرخه روز و شب و افکت‌های آب و هوایی هم جلوه خاصی به اتمسفر لوکیشن‌های مختلف می‌دهند.

چهار نژاد مختلف در بازی حضور دارند که شما می‌توانید کاراکتر خودتان را از بین آنها انتخاب کرده و تا میزان مطلوبی شخصی‌سازی کنید. انسان‌های متمدن (Almain)، انسان‌های همیشه در سفر (Varani)، الف‌های تاریک (Dokkalfar) و الف‌های روشن (Ljosalfar) به همراه کوتوله‌های دوست داشتنی نژادهای اصلی را تشکیل می‌دهند. شخصیت بازیکن در سه شاخه قدرت، استقامت و جادو قابل رشد دادن است و بار هر بار level up شدن می‌توانید 3 Skill point بدست آمده را بین 22 شاخه مهارت تقسیم کنید و قهرمان مدنظر خودتان را بوجود آورید.

سیستم مبارزه و کلاس بندی و Level up بازی در زمان عرضه انقلابی بود. اکشن نرم و روان بازی به همراه آزادی عمل در انتخاب و تغییر کلاس بازیکن دو بال قدرتمند این جهش خلاقانه بودند. در زمانی‌که اکثر بازی‌های نقش آفرینی گیم‌پلی و سیستم مبارزه کند و سنگینی داشتند، تجربه KoA:R مثل جرعه‌ای چای در صحرای سوزان لذت بخش بود! لیست بلند و بالای حرکاتی که با هربار تغییر سرنوشت و یا Level up آزاد می‌شد تمامی نداشت و هیجان استفاده از هر آیتمی که بدست می‌آورید، بدون توجه به کلاس کاراکتر لذتی وصف نشدنی ارائه می‌کرد.

در نسخه ریمستر همان سیستم مبارزه بدون هیچ دستکاری و با نرخ فریم ثابت و روان آماده تجربه شدن توسط بازیکنان جدید و قدیم است. البته شاید نوآوری‌های 8 سال پیش چندان انقلابی و خلاقانه به نظر نرسند. میشود گفت Witcher 3 سایر عناوین نقش آفرینی دیگر فرمول اولیه KoA:R را نهایت خود به تعالی رسانده‌اند، اما با وجود تمام اینها باز هم تجربه گیم‌پلی اکشن و روان بازی خالی از لطف نیست.

ضربات ترکیبی و کمبوهای موثر در کنار امکان جاخالی دادن به ضربات سنگین‌تر و سپر گرفتن به موقع و به هم زدن تعادل دشمن در ضربات سبک‌تر از جمله سایر قابلیت‌های تعبیه شده در سیستم مبارزات هستند. تنوع دشمنان بازی هم خیره کننده کار شده است. هر منطقه بسته به شرایط آب و هوایی هیولاهای خاص خودش را دارد.

کلاس بندی و سیستم Level up بازی بدون محدودیت و کاملا آزاد و رها است. شما در هر لحظه از بازی قادر هستید کلاس کاراکتر خود را تغییر دهید. سیستم کلاس بندی در KoA:R ارتباط نزدیکی با سرنوشت بازیکن دارد. همانطور که گفته شد کاراکتر بدون سرنوشتی مشخص بوده و قادر است بنابر میل خود راه زندگی و توانایی‌هایی را که کسب می‌کند تغییر دهد.

شما با هر بار Level up شدن تعداد سرنوشت‌های بیشتری را آزاد می‌کنید که بسیاری از آنها ترکیبی از کلاس‌های کلاسیک Warrior، Rouge و Mage است. پس اگر جادوگری می‌خواهید که در یک دست چوب جادو برای شلیک گلوله‌های آتش و در دست دیگر شمشیر کوتاه و مرگبار به دست بگیرد، هیچ مشکلی وجود ندارد، برای اولین بار در تاریخ بازی‌های نقش آفرینی می‌توانید به آرزوی خود برسید! (البته 8 سال پیش، امروزه چنین رویکردی حتی در کلاسیک‌ترین عناوین مثل Diablo هم متداول شده است!)

تعداد و تنوع فنون و ضربات هر کلاس هم خیره کننده و فک برانداز است. جدا از ارتقاء توانایی‌های پایه شخصیت خود می‌توانید لیست بلند بالایی از قابلیت‌های فردی چون Lockpicking، Persuasion، Alchemy و Blacksmithing را بالا برده و از نتایج آنها بهره‌مند شوید.

Crafting در بازی حضور دارد و با استفاده از آیتم‌های متعدد و مختلفی انجام می‌شود که در طول بازی جمع‌آوری می‌کنید. می‌شود گفت هر چیزی که از جاهای مختلف پیدا می‌کنید روزی به درد خواهد خورد، البته اگر مهارت و آشنایی کافی برای ساخت تجهیزات بهتر را داشته باشید.

ساخت معجون‌های مختلف بخش بزرگی از قسمت Crafting بازی را تشکیل می‌دهد که در آن از گیاهان موجود در محیط بازی و قطعات کنده شده از بدن دشمنان و حشرات استفاده می‌شود. Safecraft بخش دیگری از سیستم Crafting و ارتقاء تجهیزات است که با کمک آن Gemهای مختلفی روی تجهیزات خود نصب کرده و تاثیر و کیفیت آنها را چندین برابر می‌کنید. اگر می‌خواهید شمشیرتان آتش بیرون بدهد، بهتر است روی این شاخه از کاراکتر بیشتر تمرکز کنید.

لیست آیتم‌های موجود در بازی با توجه به عظمت و تنوع لوکیشن‌هایی که به آنها سفر می‌کنید بسیار مطلوب و پرتعداد است. هر منطقه برای خود گیاهان و موارد چیدنی مخصوص به خود را دارد. در جعبه‌ها و جیب دشمنان هم طیف گسترده‌ای از آیتم‌های بزرگ و کوچک برخواهید داشت؛ از نخ و سوزن گرفته تا چرم و جمجمه، همگی روزی به کارتان می‌آیند. Looting که یکی از مهمترین بخش‌های هر بازی نقش آفرینی به شمار می‌رود هم با حسی لذت بخش در این بازی وجود دارد.

هر شخصیت که در دنیای بازی حضور دارد برای خود جیبی دارد و شما می‌توانید از راه‌های مختلف به آنها دست یابید. بساط جیب‌بری با قدرت تمام در قلمرو آمالور حاضر است، اگر خودتان به آن تن دهید. اما در صورت دستگیر شدن از زندان سر در می‌آورید! تعمیر و ارتقاء تجهیزات هم قابل انجام است، چه با کمک آیتم‌های تعمیری و یا کمک گرفتن از آهنگر دهکده. ارتقاء تجهیزات هم از طرق مختلف قابل دستیابی است.

می‌توانید برای غرق شدن بیشتر در دنیای پرجزئیات آمالو در دهکده دلخواه خود خانه بخرید. اینکار با صحبت کردن با ریش‌سفید آنجا ممکن است. اگر مشکلات جدی جایی را حل کنید و اهالی آنجا را از چنگال خطرات بزرگ نجات دهید امکان دارد خانه‌ای به پاس قدردانی به شما بدهند. امکان ارتقاء خانه و اضافه کردن اتاق‌ها، میز معجون‌سازی، آهنگری و فضای بیشتر برای انبار کردن غنایم پرتعداد بازی هم وجود دارد.

مثل هر بازی نقش آفرینی تمام عیار Factionهای مختلفی در قلمرو پادشاهی آمالور فعالیت می‌کنند. سبک و سیاق این دار و دسته‌ها بسیار شبیه به Elder Scrolls کار شده است و هر کدام داستان و ماجراهای خاص خودشان را دارند که با دنبال کردن آنها و ترفیع گرفتن می‌توانید از حقوق و مزایای منحصر بفردشان بهره‌مند شوید.

نکته مثبت دیگر موسیقی متن شاهکار بازی به همراه صداپیشگی عالی و بی‌نقص آن است. گرانت کیرک‌هوپ (Grant Kirkhope) که بیشتر با آثارش در استدیوی پرآوازه Rare معروف است و چندین بار جوایز متعدد دریافت کرده، اینبار هم سنگ تمام گذاشته است.

قطعات موسیقی به کار رفته در بازی حماسی، با شکوه و گوش‌نواز هستند و در عین حال حس و حال فانتزی و ماجراجویی را به شدت تحریک می‌کنند. شاید نزدیک‌ترین مثال موسیقی متن بی‌نظیر Fable باشد. زمانیکه در میان جنگلی تاریک سرگردان هستید، قطعه موسیقی نواخته شده مانند نوازشی شما را به کند و کاو و فرو رفتن بیشتر در اتمسفر پیرامون تشویق می‌کند. در مواقع نبرد و درگیری کشیده شدن آرشه‌ها و کوبیده شدن طبل‌ها شما را سینه چاک به میانه میدان نبرد می‌کشد.

صداپیشگی شخصیت‌های بازی هم دست کمی از شاهکار ندارد. استفاده از طیف گسترده‌ای استعدادهای درخشان در این زمینه به شخصیت‌های این دنیای باشکوه لطف دیگری داده است. هربار که Lorestone در محیط بازی پیدا می‌کنید داستانی با نهایت جذابیت با صدایی گرم و سرزنده برایتان بازگو می‌شود؛ از یک بازی نقش آفرینی دیگر چه انتظاری می‌توان داشت؟

در مقابل صداگذاری محیط‌های بازی و طراحی صوتی کمی با ایده‌آل فاصله دارد. این موضوع که بسیار نامحسوس است گاهی اوقات خودی نشان می‌دهد. برای مثال وقتی از کنار رودی رد می‌شوید که صدای آب ندارد و یا حرکات موجوداتی که بدون صدای خاصی هستند. اما روی هم رفته این رویدادهای نادر چندان اذیت کننده نیستند و جای خالی آنها به خوبی با موسیقی لذت بخش پر می‌شود.

در یک جمع‌بندی می‌توان گفت Kingdom of Amalur: Reckoning یک نقش‌آفرینی تمام عیار و متعالی است. نسخه ریمستر شده بازی بهترین حالت تجربه این بازی بی‌نظیر را ارائه می‌کند. بدون شک این بازی در زمان حال چندان انقلابی و تر و تازه به نظر نمی‌رسد، چون از 8 سال پیش تاکنون بسیاری از ایده‌های ناب آن به دفعات توسط عناوین دیگر به کار گرفته شده‌اند و سایر مکانیزم‌های گیم‌پلی پیشرفت‌های چشم‌گیری داشته‌اند.

اما به دلایلی که هیچ ارتباطی به کیفیت و ارزش ذاتی این بازی ندارد، KoA:R هشت سال آزگار در بایگانی استدیوهای بزرگ خاک خورده است. می‌توان به سادگی دیدگاهی سطحی به این عنوان داشت و با چسباندن نمره‌ای متوسط رو به پایین تمامی ارزش ذاتی آن را نادیده گرفت.

ارزش و جایگاه بازی به خاطر هسته‌ی درخشانی است که با گذر زمان هیچ تغییری نمی‌کند. ویژگی بی‌نظیر بازی غنای موجود در روایت و Lore پرجزئیات دنیای خلق شده آن است. سخن کوتاه کنیم، با داشتن دیدی منصفانه‌تر به جرات می‌توان Kingdom of Amalur: re-Reckoning را نقش آفرینی دلچسب دانست که با داشتن سطح انتظارات متعادل حتی در سال 2020 هم ارزش تجربه کردن را دارد.

نقد و بررسی بازی Kingdom of Amalur: Re-Reckoning روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

مضمون نزدیک به فیلم‌های سرگرم کننده‌ای چون Mars Attacks! ساخته تیم برتون و فضای شوخ و کنایه‌ آمیز این بازی باعث بوجود آمدن جبهه طرفداران وفادار برای این بازی شد. تصمیم برای ریمستر کردن و انتشار مجدد این بازی در سال 2019 گرفته شد. THQ Nordic که امتیاز بازی‌های THQ ورشکسته را خریداری کرده است اقدام به احیای این بازی بنا به هیچ دلیل خاصی شد.

با توجه به تغییر شرایط جهان و مضحک و غیرقابل پیش بینی شدن اوضاع دنیا، گهگاهی شایعه پیدا شدن موجودات فضایی و احتمال حمله آنها به زمین باز هم بالا رفته است. انتشار اخبار و تصاویر محرمانه قبلی در فضای اینترنت هم بر این شایعه‌ها دامن می‌زنند. شاید همه اینها باعث شده‌اند «پورت استار»های فعال در استدیو Black Forest Games (که پورت‌ بازی‌های قدیمی از جمله Titan Quest را عرضه کرده‌اند) بار دیگر آستین بالا بزنند و بازی دیگری را از گنجه‌ی خاک خورده پروژه‌های متوسط THQ اسبق بیرون بکشند.

اولین قسمتی از بازی که توجه همه را به خود جلب می‌کند افزایش کیفیت بصری و فنی آن است. گرافیک بازی به کل متحول شده است و در کنار آن انیمیشن‌ها و فیزیک بازی هم انقلاب تجربه کرده است. افکت‌های نور و سایه‌زنی در وضعیت بهتری نسبت به قبل قرار گرفته‌اند و به لطف بازسازی در موتور گرافیکی قدرتمند Unreal Engine 4 همه چیز دلچسب و چشم نواز به نظر می‌رسد.

کنترل شخصیت هم نسبت به بازی قبل روان‌تر و دلپذیرتر است. پرواز با بشقاب پرنده همچنان کمی سخت و سنگین است، اما دویدن، پرواز کردن و معلق بودن در هوا با شخصیت اصلی بازی (Crypto) نرم و روان از آب در آمده است.

شوتینگ Destroy All Humans رضایت بخش و سرگرم کننده است. منفجر کردن هر چیزی که به ذهن‌تان می‌رسد، بلند کردن آدم‌ها، اشیاء و انواع و اقسام بشکه‌های قابل اشتعال و پرواز روی سر دشمنان هسته اصلی قسمت اکشن بازی به شمار می‌رود. وجود قابلیت‌ها و اسلحه‌های متنوع و رنگارنگ انجام چنین کارهایی را بیش از پیش دلچسب می‌کند.

با توجه به طول نسبتا طولانی بازی سرعت آزادسازی این تجهیزات هم مناسب و به جا است تا جایی که تنها در اواخر بازی کمی احساس تکراری شدن به مخاطب دست می‌دهد. بخش عمده بازی مربوط به همین قضیه است و می‌توان نتیجه گرفت کلیت بازی سرگرم کننده باشد. بخش‌های دیگر بازی شامل پرواز با بشقاب پرنده و مخفی کاری با اتکاء به قابلیت‌های بخصوص Crypto می‌شود.

همانطور که گفته شد کنترل بشقاب پرنده کمی سنگین و محدود است. نشانه گیری بسیار ساده و محدود کار شده است و امکان کشیدن لیزر مخرب بر روی همه نقشه وجود ندارد. بلکه بشقاب پرنده روی زاویه خاصی از زمین ثابت شده است و شما باید با تکان دادن خود آن به مکان‌های مختلف شلیک کنید.

همین محدود بودن دید باعث بروز مشکل در پرواز و هدف گرفتن سیل دشمنان می‌شود. اسحله‌های بشقاب پرنده در مقایسه با خود Crypto محدودتر است و شلیک و دفع موشک‌های احتمالی هسته اصلی مبارزات هوایی را تشکیل می‌دهند.

بخش دیگر بازی قسمت‌های مخفی‌کاری است که به لطف قابلیت هولوگرافیکی Crypto ممکن میشود. او میتواند با نزدیک به آدم‌های غافل شکل و شمایل آنها را بدزدد و به شکل آنها در بیاید. درست مثل کاری که 47 انجام می‌داد! اینکار برای گردش آزادانه در نقشه مراحل و وارد شدن به مکان‌های تحت نظر مناسب است اما کار دیگری در این حالت از دست‌تان بر نمی‌آید.

خواندن ذهن انسان‌های دیگر کاری است که باید به طور مداوم انجام دهید تا نقاب از صورت‌تان نیافتد. متاسفانه تعداد فکرهایی که در ذهن انسان‌های مختلف می‌چرخد محدود و انگشت‌شمار است و خیلی زود همان حرف‌های همیشگی را به دفعات خواهید شنید. بعضی از همین جملات تکراری بسیار خنده‌دار و بانمک هستند. مضمون اکثر آنها حماقت نسل بشر و تئوری‌های توطئه مختلف را نشانه گرفته است که با کلیت داستان و جو بازی همخوانی کامل دارند.

داستان Destroy All Humans چیز زیادی برای عرضه ندارد. آدم فضایی‌ها برای سر در آوردن از اوضاع کره زمین به اینجا آمده بودند که به خاطر اشتباهاتی بشقاب پرنده یکی از آنها سقوط کرده و باعث دستگیر شدن آدم فضایی نگون بخت می‌شود. شما با دستور مافوق خود وارد زمین می‌شوید تا اطلاعاتی از اوضاع و احوال کره خاکی جمع کنید.

صحنه اولین فرود Crypto بر روی زمین و اشتباهی گرفتن یک گاو به عنوان گونه حاکم بر کره زمین یکی از تکرار نشدنی‌ترین صحنه‌های بازی است. در ادامه داستان و بالا گرفتن درگیری بین فضایی‌ها و انسان‌ها شما رفته رفته به مناطق محافظت شده‌تر و نظامی‌تر می‌روید و کم کم پرده از توطئه‌های پنهان در حال جریان بر روی کره زمین بر ‌خواهید داشت؛ البته به مضحک‌ترین و پیش پا افتاده‌ترین، ولی در عین حال خنده‌دار ترین حالت ممکن!

طراحی مراحل و محیط‌های بازی نسبت به بازی قبل دچار تغییرات جزئی شده‌اند. طرح و چینش مراحل همان هستند ولی کیفیت بافت‌ها و اشیاء بسیار بالا رفته است. بازی تقسیم شده به مراحل مختلف که با ورود به هرکدام باید ماموریت‌های اصلی و فرعی خاصی را دنبال کنید. انجام این ماموریت‌ها سرگرم کننده هستند ولی بعد از مدتی تقسیم به همان سه فعالیت اکشن، پرواز و مخفی‌کاری می‌شوند. هیچ تنوع و دلیل خاصی پشت ماموریت‌های بازی نیست و خیلی زود محیط‌های محدود به علاوه کوچک بودن نسبی نقشه هر مرحله باعث تکراری شدن روند بازی می‌شوند.

صداگذاری، صداپیشگی و شخصیت پردازی بازی نسبت به قبل کمی پیشرفت داشته و در هنگام مکالمه با مافوق خود و سایر کات‌سین‌ها بیشتر متکی بر متن نیست. کات‌سین‌های بازی کارگردانی بهتری دارند و روایت داستان سطحی را کمی قابل تحمل‌تر می‌کنند. جزئیات چهره شخصیت اصلی و سایر شخصیت‌ها پلاستیکی و معمولی کار شده‌اند و چیز زیادی برای عرضه ندارند. دستاوردهای فنی گرافیکی به لطف استفاده از UE4 بیشترین تاثیر خود را بر گیم‌پلی بازی گذاشته اند و داستان، روایت و شخصیت‌های بازی چندان خیری از آن ندیده‌اند.

در مجموع باید گفت Destroy All Humans بازی ریمستری است که بود و نبودش چندان مهم نیست. اگر کسی از هسته اصلی این بازی که کاملا تاریخ مصرف گذشته است، خوشش بیاید بدون شک می‌تواند با همان بازی قدیمی سر کند. پیشرفت ملموس گرافیکی در کنار بهبود نسبی در قسمت روایت و نحوه ارائه داستان این عنوان را به محصولی متوسط و قابل قبول برای پر کردن اوقات فراغت به بی ‌منطق‌ترین حالت ممکن تبدیل کرده است.

نقد و بررسی بازی Destroy All Humans روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

حدود دو روز از عرضه‌ی SpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom – Rehydrated گذشته است. این بازی بیست سوم ژوئن برای کنسولهای نسل هشتم و البته PC منتشر شده.

آخرین ساخته‌ی Purple Lamp Studios که بازی های مطرحی نیز در کارنامه خود ندارد توسط THQ Nordic منتشر شده و البته نمرات آنچنان جذابی نیز دریافت نکرده.

یک بازی کاملا کودکانه با محیطی شاد برای کودکان که به طور کلی از روی انیمیشن آن ساخته شده است و البته یک remake از نسخه سال 2003 همین بازیست. شاید برای بسیاری از کودکان انجام این بازی جذاب باشد ولی به طور قطع برای بزرگسالان انجام این بازی آنچنان جذاب نیست.

نیم ساعت از گیم پلی SpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom – Rehydrated برای شما توسط وی جی مگ آماده شده. با دیدن این گیم پلی شاید برای انتخاب و خرید این بازی وسواس بیشتری به خرج دهید.

در یوتیوب ببینید

در نماشا ببینید

دانلود 1080

دانلود 720

دانلود 360

حدود دو هفته دیگر سومین قسمت از بازی Desperados یعنی Desperados III منتشر میشود. تریلر جدیدی از این بازی منتشر شده که یکی دیگر از کاراکترهای بازی یعنی Kate O’Hara را نشان میدهد.

در این تریلر Kate O’Hara را مشاهده میکنید که از قدرتهای زنانه خود در بازی استفاده میکند. قابلیتهایی مثل فریب و یا تغییر لباس.

همانطور که گفته شد بازی THQ Nordic حدود دو هفته دیگر برای Microsoft Windows, PlayStation 4, Xbox One عرضه میشود. نکته جالب اینکه این بازی با توجه به قابلیتهای Nintendo Switch فعلا قرار نیست برای این کنسول عرضه شود.

دانلود ۱۰۸۰

دانلود ۷۲۰

دانلود ۳۶۰

تریلر پیش رو از بازی Desperados III است. این بازی ساخته Mimimi Games که بازی های نه چندان معروف  The Last Tinker: City of Colors و Shadow Tactics: Blades of the Shogun را در کارنامه خود دارد. و در تلاش سوم خود سراغ یک Spiin-Off قدیمی از سری بازی Desperados رفته.

ناشر این بازی RTS تاکتیکی توسط THQ Nordic است و قرار است این بازی شانزدهم June‏، کمتر از دو ماه دیگر برای کنسولهای نسل هشتم و البته PC منتشر شود. تریلری از گیم پلی این بازی را می توانید مشاهده کنید.

دانلود 1080

دانلود 720

دانلود 360

به گزارش وی جی مگ، در ابن بازی ریسینگ پلیر در نوعی رقابت قرار می‌گیرد که باید به تخریب اتومبیل رقیب‌های خود بپردازد. بازی هیچ گونه قانونی نداشته و پلیر به هر صورت که بتواند باید ماشین‌های بیشتری را نابود کند تا به عنوان برنده لقب بگیرد. گرافیک چشمگیر و فیزیک عالی بازی نیز بر لذت آن اضافه می‌کند. همان‌طور که انتظار دارید آپگرید و شخصی‌سازی نیز نقش مهمی در Wreckfest ایفا می‌کند.

چندی پیش عرضه Wreckfest برای کنسول‌های نسل هشتم تایید شده بود اما تاکنون هیچ گونه زمان انتشاری برای این مورد اعلام نشده بود. اکنون به گفته ناشر آن یعنی کمپانی THQ Nordic، این اثر ماه آینده در تاریخ 27 آگوست (5 شهریور) برای کنسول‌های PS4 و Xbox One انتشار می‌یابد.

منبع

به گزارش وی جی مگ، مدتی پیش بود که این کمپانی اعلام کرد دو بازی معرفی نشده برای رونمایی در نمایشگاه E3 پیش‌رو در اختیار دارد. یکی از این دو بازی به عنوان یک بازنگری جدید برای مجموعه‌ای قدیمی توصیف شده که ظاهرا یک اثر بازسازی یا ریمستر در کار خواهد بود. دیگری به عنوان بازگشت یک فرنچایز قدیمی محبوب که مدت‌هاست مورد انتظار بوده مطرح شده است. این توصیف می‌تواند ارتباط فراوانی به بازگشت Destroy All Humans داشته باشد. اما حتی اگر چنین نیز نباشد باز هم معرفی قسمت جدید Darksiders بسیار از دور از انتظار به نظر می‌رسد. زیرا برای بازی دوم از عبارت مورد انتظار استفاده شده حال آن چند ماه قبل بود که Darksiders 3 عرضه شد.

عنوان Darksiders 3 در نوامبر سال گذشته به بازار قدم گذاشت به همین دلیل بعید به نظر می‌رسد به فاصله تنها چند ماه شاهد معرفی نسخه جدیدی از آن باشیم. با این حال طبق شایعه منتشر شده نسخه جدید این سری که به عنوان Darksiders: Genesis هم نامیده شده ظاهرا یک نسخه اسپین‌آف خواهد بود و از این رو می‌تواند با عبارت بازنگری جدید مطرح شده برای بازی اول هم‌خوانی داشته باشد. در حال حاضر این اطلاعات در حد شایعه بوده و باید منتظر اخبار رسمی در E3 2019 ماند.

به گزارش وی جی مگ، معرفی عنوان مورد بحث در نمایشگاه E3 2014 صورت گرفت و استودیو Yager که ساخت Spec Ops: The Line را در کارنامه دارد وظیفه توسعه آن را برعهده داشت. بازی با تاخیرهای متعدد مواجه شد تا Deep Silver به نوعی وارد این پروژه شد. این کمپانی هم بعدا توسط THQ Nordic خریداری شد. در جریان ارائه گزارش مالی THQ Nordic که طی آن این شرکت اعلام کرد 80 بازی در حال تولید دارد مدیر عامل آن یعنی لارس وینگورس تایید کرد ساخت Dead Island 2 همچنان ادامه دارد.

اطلاعاتی بیشتری در خصوص این بازی در میان گذاشته نشد. با این حال می‌دانیم اکنون استودیو Sumo Digital سازنده Team Sonic Racing، ساخت این بازی را برعهده دارد. Xbox One، PS4 و PC هم پلتفرم‌های مقصد آن هستند.