نخستین جشنواره بازی‌های ویدئویی واقعیت مجازی و افزوده

نخستین جشنواره بازی‌های ویدئویی واقعیت مجازی و افزوده (AR/VR) ایران با همکاری مشترک مرکز تحقیق و توسعه همراه اول و بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای برای تمامی بازی‌های ویدئویی که در این زمینه‌ توسعه داده شده‌اند، برگزار می‌شود.

به گزارش روابط عمومی بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای، سیدمحمدعلی سیدحسینی معاون حمایت بنیاد با اشاره به اینکه این جشنواره به‌دنبال امضاء تفاهم‌نامه همکاری میان این دو مجموعه و با همکاری خانه جهش همراه اول برگزار می‌شود، گفت: تمام بازی‌سازانی‌که بازی‌هایی در این حوزه تولیدکرده و توسعه داده‌اند، بدون در نظر گرفتن سال انتشار بازی می‌توانند در این جشنواره شرکت کنند.

سیدحسینی با تاکید بر اینکه هر تیم باید حداقل 2 عضو و یک بازی AR یا VR داشته باشند، افزود: بازی‌سازان برای شرکت در این رویداد باید لینک بازی خود را از طریق تکمیل فرم ثبت نام برای دبیرخانه ارسال کنند. در صورتی که بازی مورد نظر هنوز در هیچ کدام از مارکت‌ها منتشر نشده و اما شرکت‌ها یا استودیوهای بازی‌سازی قصد ارسال آن برای حضور در این رویداد را دارند، می‌توانند نسخه‌ای از بازی را آپلود کرده و لینک دسترسی را حین ثبت‌نام در سایت رویداد (arvrgame.ir)، ارسال کنند.

معاون حمایت بنیاد این نکته را هم گفت که در صورتی که حجم بازی ویدئویی این امکان را نمی‌دهد که به صورت دیجیتالی آن را آپلود کنید، می‌توانید نسخه بازی ویدئویی را به صورت فیزیکی برای دبیرخانه به نشانی بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای طبقه سوم واحد حمایت ارسال کنید.

طبق فراخوان این جشنواره، علاقه‌مندان می‌توانند از 15 تا 26 شهریورماه 1400 آثار خودشان را برای دبیرخانه ارسال کنند و پس از پایان فرآیند داوری و ارزیابی تمام آثار ارسال شده به رویداد، از 3 بازی ویدئویی برتر واقعیت مجازی یا افزوده که بیشترین امتیاز را از بخش داوری دریافت کرده‌اند با اهدای جوایز نقدی تقدیر می‌شود.

براین اساس جایزه اول این رویداد برای بازی نخست مبلغ 70 میلیون تومان، جایزه بازی دوم 50 میلیون تومان و جایزه بازی سوم 30 میلیون تومان است. ضمن اینکه 5 جایزه 6 میلیون تومانی نیز برای رتبه‌های 4 تا 8 در نظر گرفته شده است.

برای هماهنگی جهت ارسال اثر می‌توانید از طریق پست الکترونیکhemayat@ircg.ir  اقدام کنید. ضمن اینکه شماره تماس 02188310222 داخلی 344 نیز پاسخگوی سوالات شما در این زمینه است. برای ثبت‌نام در این جشنواره نیز اینجا کلیک کنید.

داستان بازی از این قرار است که شما باید از یک دهکده کوچک که متشکل از یک آهنگری، لباس‌دوزی، نجاری و معجون‌سازی در کنار یک ساختمان روحانی است دفاع کنید. البته از همه مهمتر میدان مرکزی دهکده است که «بذر ییگدرسیل» در آن کاشته شده و این نهال شکننده که نمادی از زندگی‌ست باید از زمستان سخت و حملات نیروهای اهریمنی نجات داده شود.

درون‌مایه داستان روکشی از اسطوره و نمادشناسی خدایان نورث دارد، اما همه اینها سطحی و تزئینی هستند و توجه چندانی به خلق Lore دندان‌گیر و داستانی حتی محقرانه نشده است. شخصیت اصلی بی‌نام و نشان و بدون قدرت تکلم است (قانون اول نقش‌آفرینی) و تنها کاری که باید انجام دهد جمع کردن مواد خام اولیه از گوشه و کنار نقشه بازیست.

هسته اصلی گیم‌پلی بازی مبارزه با دشمنان پرتعداد اطراف دهکده و جمع آوری مواد لازم برای ارتقاء تجهیزات شخصیت اصلی و تقویت سیستم دفاعی روستا است! اگر دهکده را مرکز دایره نقشه بازی فرض کنید، مواد اولیه لازم برای ساخت تجهیزات بهتر از شعاع دورتری از این مرکز قرار گرفته‌اند و شما هر چقدر از آبادی خود دور شوید با دشمنان قوی‌تر و در مقابل مواد خام بهتر مواجه خواهید بود.

تنوع دشمنان خوب است و بسته به شرایط آب و هوایی هر منطقه تغییرات خوبی پیدا می‌کند. برای مبارزه با بعضی از آنها شیوه بخصوصی از مبارزه کاربرد دارد ولی هیچ mini boss یا روایت دیگری از مبارزه وجود ندارد تا عمق و جلای بیشتری به این بخش اختصاص دهد.

غیر از این دشمنان محیطی، هر شب پورتال‌هایی در سه نقطه از پیش تعیین شده در مقابل سه دروازه اصلی دهکده باز می‌شود و ارتشیان جهنمی به سمت درخت میدان مرکزی حمله می‌کنند. این دشمنان هم کار چندانی با شما ندارند و تنها در سطوح بالاتر مشکل آفرین می‌شوند. پس با گذر چرخه روز و شب شما باید برای مبارزه با دشمنان پراکنده در محیط و آنهایی که شب سر و کله‌شان پیدا میشود آماده باشید.

ارتقاء تجهیزات از قبیل شمشیر و تبر و تیروکمان و چکش‌های مخصوص جنگاوران نورث با جمع آوری مواد خام اولیه و داشتن «Soul» کافی امکان پذیر است. این Soul از کشتن دشمنان و جمع آوری مواد خام بدست می‌آید. جدا از این میزان level بازیکن و در اختیار داشتن چند آیتم نایاب کلیدی هم پیش نیاز ساخت اسلحه‌های قوی‌تر است.

همین منطق در ساختن تجهیزات استخراج (کلنگ و تبر) و دوخت لباس و زره و ساختن معجون هم صادق است. ارتقاء قسمت‌های دفاعی دهکده شامل دروازه‌های قابل بسته شدن و ساخت برجهای حاوی تیرانداز در کنار امکان ساخت تجهیزات استخراجی خودکار در کنار معادن سنگ و چوب و مزارع کشت از دیگر مقصدهای خرج کردن منابع جمع آوری شده است.

هیچ محدودیت و ظرفیتی برای جمع کردن منابع ندارید ولی در هربار مردن مقداری Soul و تمامی منابع جمع آوری شده شما در مکان به قتل رسیدن‌تان بر زمین می‌افتد که باید آنها را بازیابی کنید (هر جا که Soul باشد همین مکانیزم بدون قطره‌ای تغییر پیاده سازی میشود!). البته با گفتن همه اینها باید متوجه باشید که Tribes of Midgard برای حالت چند نفره طراحی شده است و بسیار سخت بتوانید به صورت انفرادی از پس همه اینکارها بر بیایید.

حداکثر تعداد بازیکنان در حالت چند نفره 10 وایکینگ است. دو حالت بازی Saga و Survival وجود دارد که فرق چندانی با هم ندارند و اولی کمی ماموریت محور و چندین نخ داستانی در خود دارد. به همین ترتیب اولی تمام میشود ولی دومی میتواند تا هر جا که توانستید امتداد پیدا کند. در هر چرخه بازی هدف آماده شدن برای زمستان پیش‌رو بوده و باید در طول روز تمام تلاش خودتان را برای تقویت سپرهای دفاعی و ارتقاء تجهیزات خود انجام دهید.

پس از فرا رسیدن زمستان بیرون ماندن در سرما کار سختی است و همزمان با این مساله غول‌های آسمانخراش در اسطوره‌های نورث (Jotun) وارد نقشه شده و یکراست به سمت آبادی شما حرکت میکنند: هدف نهایی در هر حالت بازی کشتن اینها قبل از این است که همه رشته‌هایتان را پنبه کنند.

طراحی محیط‌های بازی و شخصیت و دشمنان حرف چندانی برای گفتن ندارد و همانطور که گفته شد از ظاهرسازی نورث تنها برای مرتبط ماندن با رویکردهای مخاطب پسند بهره میبرد. هیچ عمق و ذهنیت مرکزی در پشت این بکارگیری وجود ندارد. نقشه بازی که به صورت رویه‌ای تولید میشود هیچ ظرافت و جذبه‌ای فراهم نمیکند و بیشتر در ظاهر و به صورت سطحی عوض میشود.

همین قضیه در مورد کلیت بازی هم صادق است. سیستم پیشرفت در بازی به صورت جمع آوری Xp و واحد پولی و ارتقاء کیفیت پروفایل است (مثل همه بازی‌های بتل رویال دیگر). بیشتر این ارتقاءها ظاهری و آرایشی هستند و هیچ جنبه جدیدی به گیم‌پلی اضافه نمیکنند. شاید بهترین آنها باز کردن کلاس کاراکترهای متنوع‌تر باشد. موردی که خیلی زود جذابیت خود را از دست میدهد و کلاس کاراکترها هم به جز چند تفاوت سطحی هیچ عمق و رویکرد خاصی به گیم‌پلی اضافه نمیکنند.

 از جنبه‌های فنی، گرافیکی، بصری و صوتی بازی هیچ حرف برای گفتن ندارد. در کنسول‌های نسل قبل نرخ فریم بازی بسیار ضعیف است و حتی در کنسول‌های نسل بعد هم فریم آن روی 30 نوسان می‌کند! بازی که نقشه‌ای اندازه کف دست دارد (در مقایسه با دنیاهای عظیم کنونی) و قاب آن ثابت و محدود است چگونگی دستیابی به چنین نرخ فریمی از معجزه‌های مهندسی نرم افزار به شمار می‌رود.

هیچ صداپردازی محیطی قابل توجه و یا صداپیشگی در بازی وجود ندارد. بخش عمده بازی در سکوت طی میشود و معدود صدای ضربات و غیره هم به صورت سرسری گنجانده شده‌اند. گرافیک بازی ملغمه‌ای «زلدا»گونه و دیابلو است! با اینکه طراحی رنگ‌ها و جهت‌گیری طراحی چشم‌نواز است، اما هیچ نکته مثبت دیگری برای توصیف آن به ذهن نمی‌آید. افکت‌های آب و هوایی و چرخه روز و شب هم به صورت استاندارد و بی‌روح کار شده‌اند.

با گفتن همه اینها، Tribes of Midgard بازی بدی نیست: البته با در نظر گرفتن قیمت 20 دلاری‌اش. اکشن بقاء سطحی با قابلیت آنلاین تا 10 نفر که لذت از آن بستگی مستقیمی به تعداد هم‌تیمی‌های «پایه» و عالی دارد. اما بیشتر جذبه‌های آن پس از چند ساعت نخ‌نما میشود و تکرار در جمع‌آوری مواد اولیه و چرخه فوق سطحی ارتقاء و ادامه هیچ بعد جدیدی ارائه نمی‌کند.

نقد و بررسی بازی Tribes of Midgard روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

داستان در غرب وحشی روایت شده و مادر برای فرار از چنگ راهزن‌ها و قانون (که توضیح خاصی در این مورد داده نمی‌شود!) پسرک را به دست افراد مذهبی یه سومئه در وسط بیابان می‌سپارد. مشخصا جای خالی دیالوگ و خط داستانی‌ای پرعمق، هیچ کمکی به ایجاد ارتباطی عمیق بین بازیکن و کاراکترهای بازی نکرده و دلیل کافی را برای اشتیاق به دیدن سرنوشت این داستان را به ما نمی‌دهد.

سبک بازی تماما مخفی کاری است و هیچ تغییر خاصی در طول 30 مرحله انجام نمی‌گیرد. تمامی تغییرات محدود به یافتن دو و یا سه ابزار جدید برای گمراه کردن دشمنان و رد شدن از کنارشان می‌شود. اکثر مراحل توسط پسرک انجام می‌گیرید اما سازندگان لطف کرده‌اند و چندین مرحله کوتاه نیز برای بازی با مادر داستان در نظر گرفته‌اند که کلیت گیم‌پلی او نیز تغییری در اوضاع ایجاد نکرده و تکرار و مکررات پسرش است.

شما باید از مکان‌های طراحی شده در داخل هر مرحله برای مخفی کردن خود از دید دشمنان استفاده کنید. قایم شدن در بشکه، تابوت، پشت دیوار و حرکت در سایه‌ها تقریبا تمامی کاری است که باید انجام بدهید. کاراکتر ما یک کفتر نیز به همراه خود دارد که می‌توان با استفاده از آن دوربین را کمی دورتر کرده و مسیر رفت و آمد و شعاع دید دشمنان را دید.

تمامی دشمنان در یک خط از پیش تعیین شده حرکت گرده و میچرخند، و با توجه به چینش آن‌ها و طراحی مراحل، می‌توان هر مرحله را یک پازل بزرگ در نظر گرفت که باید برای خروج، آن را حل کرد. برای اینکه مراحل بیش از اندازه خطی نباشند، سازندگان در جای‌جای نقشه چندین کودک دیگر قرار داده‌اند تا بتوانید با صحبت با آن‌ها، کانسپ آرت‌های بازی را باز کنید! استفاده به موقع از چک‌پوینت‌ها در همه‌جای نقشه نیز کمک می‌کند تا خیال راحتتری کل نقشه را بگردید.

هوش مصنوعی دشمنان بسیار سرراست است. همانطور که بالاتر گفته بود هر دشمنی شعاع دید مخصوصی دارد و تنها اگر در این محدوده قرار بگیرید قادر به دیدن شما هستند. این کار در عین حال کار را برایتان هم آسان و هم سخت می‌کند. از سوی دیگر نبود هیچ امکانی برای مقابله با دشمنان می‌تواند تا حدودی خسته کننده شود. کلیت گیم‌پلی بازی محدود به رسیدن به انتهای بازی بدون دیده شدن توسط دشمنان است و بس.

بماند مشکلاتی از قبلی کار نکردن دکمه‌ها که گاها به ضرر شما تمام خواهد شد. بدین صورت که قصد مخفی شدن در یک جعبه را دارید اما آیکون دکمه خاص این کار برروی صفحه نشان داده نشده، پس در نتیجه فشار دادن این دکمه بی نتیجه خواهد بود!

در سوی دیگر ما گرافیک جذاب و خوش رنگ‌ولعابی را شاهد هستیم که با اینکه کاملا بصورت سه بعدی طراحی شده، اما به واسطه نوع رنگ بندی و طراحی هنری، بیشتر شبیه به یک تابلوی نقاشی دو بعدی است. حداقل تیم هنری این عنوان کار خود را به خوبی انجام داده اند.

هر مرحله با اینکه از یک  پالت رنگ مشابه استفاده می‌کنند اما می‌توان گفت به کلی با یکدیگر متفاوت و اتمسفر مجزا از هم را به دوش می‌کشند. در بخش موسیقی و صداگذاری چیز خاصی را شاهد نیستیم. به طور کلی هیچ دیالوگی در بازی وجود ندارد و صدایی که از انسان‌ها می‌نشوید محدود به آواهایی هستند که در هنگام تعجب و یا سرفه و خنده می‌شنوید.

عنوان El Hijo A Wild West Tale، یک عنوان بسیار کوچک و ساده، با گیم‌پلی‌ای تماما مخفی کاری است که از ابتدا تا انتها با همان سبک ادامه می‌یابد. حل کردن معمای هر مرحله گاها جذاب و گاها می‌تواند اعصاب خورد‌کن باشد. اگر به سبک مخفی‌کاری علاقه دارید این عنوان می‌تواند تا حدودی شما را راضی و سرگرم کند اما در عین حال ممکن است بعد از مدتی نیز به مانند نگارنده حوصلتان سر رفته و خوابتان بگیرد!

نقد و بررسی بازی El Hijo A Wild West Tale روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

اگر عنوان «Layers of Fear» را تجربه کرده باشید، با شرکت «Bloober Team» آشنا هستید. تیمی که در ماه‌های گذشته عنوان The Medium را بصورت انحصاری برای پلتفرم‌های Xbox و PC منتشر کرد. این تیم در کنار عنوان ذکر شده، تصمیم گرفت تا عنوان Observer را که در سال 2017 منتشر کرده بودند را با تغییراتی در گرافیک و افزودن تکنیک‌های روز، برروی کنسول‌های PS5 و Xbox Series منتشر کنند.

اگر برروی نسل پیش این عنوان را تجربه نکرده‌اید، باید بگویم که چیزی از دست نداده‌اید و با یک فاجعه از نظر تکنیکی طرف می‌شدید. بازی از مشکلات تکنیکی گرافیکی بسیار بسیار شدیدی رنج می‌برد که باعث می‌شد شما از خود، سوال معروف «آیا قبل از انتشار، خودتان این بازی را تجربه کرده‌اید؟» را خطاب به سازندگان بپرسید! افت فریم‌های وحشت‌ناک و دردآور که در هر ورود و خروج شما به یک اتاق یا راه‌رو انجام می‌گرفت.

گاها این افت‌فریم‌ها با لحظه ذخیره اتوماتیک نیز همرمان می‌شدند که در این صورت بازی، عملا و بدون اغراق خشک شده و امکان داشت هیچ وقت از این حالت خارج نشوید! مشکلات زمانی حادتر می‌شدند که متوجه می‌شدید سازندگان برای بازی، بازه و محدوده‌ی فریم در نظر نگرفته‌اند؛ بدین ترتیب در یک اتاق شما تجربه شصت فریم بر ثانیه و در خارج از اتاق تجربه پانزده و بیست فریم داشتید!

این در حالی است که این عنوان از نظر گرافیکی و بصری چیز خاصی را ارائه نمی‌داد و شاید بتوان گفت با عنوانی با گرافیک بسیار معمولی و حتی در بعضی مواقع پایین‌تر از استاندار‌های روز طرف بودیم! اما به هرحال این تیم تصمیم گرفت تا دست و رویی بر سر این عنوان کشیده و با استفاده از قدرت سخت‌افزاری کنسول‌های نسل نهم، آن را دوباره منتشر کند. با ما همراه باشید تا نگاهی دوباره این عنوان داشته باشیم.

دنیای جذاب سایبرپانک

داستان در آینده‌ای دور و کشور لهستان اتفاق می‌افتد. شما کنترل کاراکتری به نام «لازارسکی» را برعهده خواهید داشت که عضو پلیس و در عین حال یک «ناظر» است! ناظرین کسانی هستند که به واسطه تکنولوژی‌های موجود، در رویاها و ذهن افراد مختلف نفوذ می‌کنند تا از خاطرات و گذشته آن‌ها اطلاع یابند یا تغییراتی را در آن ایجاد کنند.

استفاده از قطعات مکانیکی بر روی بدن انسان‌ها و مشکلاتی که انسان‌ها در آینده با آن‌ها دست و پنجه نرم خواهند کرد از موضوعات اصلی این عنوان است. شرکت «کایرون» نیز وظیفه ساخت قطعات مختلف برای انسان‌ها را برعهده دارد و در این بین یک ویروس باعث خسارات بسیار بالا و جبران ناپذیری بر بدن انسان‌های مکانیکی می‌شود. در ادامه، تمامی این موضوعات، باعث بوجود آمده پیکره داستان بازی شده، مثل پازل در کنار یکدیگر قرار گرفته و آن را جلو خواهند برد.

داستان از آنجایی آغاز می‌شود که لازارسکی مثل هرروز در اتومبیل خود نشسته و منتظر دستوری از طرف بالاست. ناگهان ارتباطی ناشناس از طرف پسرش – که به نظر می‌رسد سال‌ها مفقود شده بود – با او برقرار می‌شود و صحبت‌های عجیب و غریبی را با لازارسکی در میان می‌گذارد. لازارسکی با پیگیری محل تماس، خود را به یک ساختمان پر از اجازه نشین و نامساعد و خراب رسانده و با ورود به واحد پسرش، با جسدی بدون سر مواجه می‌شود.

آیا این جسد متعلق به پسرش است؟ اگر نیست پس کیست و پسرش کجاست؟ این‌ها سوالاتی هستند که در ادامه به دنبال جواب آن‌ها خواهید بود. کلیت داستان و رمز و رازهایی که در پی کشف آن‌ها خواهید بود به راحتی می‌توانند شما را تا پایان بازی همراهی کنند و از این حیث امتیاز مثبتی را می‌توان به این بازی داد.

آپارتمان پر است از واحدهایی که افراد اجازه‌نشین در آن‌‌ها زندگی می‌کنند و شما قادر هستید با تعدادی از آن‌ها صحبت کنید و از وضعیت زندگی و اتفاقات گذشته با خبر شوید؛ به طوری که می‌توان گفت لور داستان و دنیا و اتمسفر این بازی به واسطه همین صحبت‌ها و همسایگان برایتان بازگو خواهد شد و شما فقط باید شنونده باشید! اگر بگوییم این بازی را از یک حیث می‌توان شبیه‌ساز پیاده‌روی خطاب کرد، زیاد هم بیربط نگفته‌ایم! بخش دیگری‌ از داستان را نیز باید با سرک کشیدن به کامیپوتر‌های موجود در محیط و خواندن ایمیل‌ها و فایل‌های شخصی بدست آورید!

از تغییراتی که کلیت داستان در نسخه بازسازی شده به خود دیده، اضافه شدن چندین ماموریت فرعی و داستان است که به میزان گیم‌پلی شما خواهد افزود. بعضی از این داستان ها جذاب و بعضی دیگر فقط هستند که باشند. اما در کل اضافه شدن لورهای بیشتر به داستان به ارزش آن افزوده است.

توهمی آشنا

فعالیت‌هایی که در طول Observer System Redux باید به انجامشان مشغول شوید، بررسی صحنه‌های جرم و وقوع حادثه برای کشف اتفاقاتی است که قبل از رسیدن شما به این ساختمان افتاده، که در نهایت منجر به پرده برداشتن از راز پسرتان خواهد شد.

برای این کار دو سیستم اسکن مکانیکی و ارگانیک در اختیارتان قرار دارد که با بررسی قطعات مکانیکی اطراف و محل جراحات و لکه‌های ریخته شده مقتولین، خود را به هدف نزدیک‌تر خواهید کرد. در این بین شما باید با ورود به ذهن افراد مختلف، در رویا و خاطراتشان نفوذ کرده و اتفاقات چند ساعت پیش، تا لحظه وقوع جرم را بازساری کنید. اینجاست که متوجه شباهت این بخش از بازی به «Layers of Fear» خواهید شد، زیرا اکنون در یک مکان غیرواقعی و سورئال قرار دارید.

زمان و مکان برایتان معنی ندارد و دست سازنده برای ایجاد توهم و ترس باز است. تقریبا اکثر صحنه‌هایی که برایتان بوقوع خواهد پیوست را قبلا در عنوان لایه‌های ترس دیده‌اید. وقتی به یک بن‌بست می‌رسیدیم، مطمئن بودم که راهی در پشت سرمان باز شده است! تقریبا هیچ ایده جدید و خاصی در این توهم‌ها وجود ندارند و بیشتر تکرار و مکررات هستند. صحنه‌های بینظم و ترتیب به همراه افکت‌های صوتی برفکی و پارازیت مانند که به غیر از ایجاد اعصاب خوردی و اذیت گوش و چشم شما هیچ نکته مثبتی را در خود ندارند.

در بخش گیم‌پلی باید اشاره‌ای نیز داشته باشیم به استفاده هرچند کم اما بجای سازنده از کنترلر DualSense که درک شما از اتمسفر را بالاتر می‌برند. از لرزش‌های ریز گرفته تا مقاومت و قفل شدن Trigger هنگامی که سعی در باز کردن یک در قفل شده را دارید، تجربه‌ای لذت بخش اما کوتاه از خود ارائه می‌دهد.

جهش گرافیکی

همانطور که در مقدمه توضیح دادیم، این عنوان برروی نسل قبل مشکلات بشدت زیادی را بهمراه داشت. بلوبرتیم با استفاده از قدرت سخت افزاری کنسولهای نسل جدید قادر شده تا فریم بازی را تا حدودی برروی 60 ثانیه قفل کند و تجربه لذت‌بخش‌تری را به بازیکن انتقال دهد. هرچند هنوز هم در بعضی از مکان‌های شاهد افت‌فریم‌های محسوسی هستیم!

در کنار آن تکنولوژی Ray Tracing در بازی وجود دارد و بازتاب‌ها و نورهایی که در دنیای سایبرپانکی خود را بیشتر به چشم می‌کشند، رنگ و لعاب تازه‌ای به کلیت گرافیک Observer System Redux داده است. البته ناگفته نماند که فعال کردن قابلیت ری‌تریس به معنی پایین آمدن فریم ریت تا 30 ثانیه است که به طرز عجیبی این فریم به مانند نسل قبل، در جای‌جای محیط بازی متفاوت است و ممکن از در بعضی از مکان ها حتی تا 60 نیز بالا برود!

دیالوگ‌ها و صداگذاری‌ها در وضعیت بهتری نسبت به دیگر بخش‌های بازی قرار دارند، مخصوصا اینکه بدانید صداپیشه اصلی بازی کسی نیست جز Rutger Hauer که پیشتر او را به واسطه نقشش در فیلم Bladerunner می‌شناسیم. شاید اغراق نکرده‌ام اگر بگویم یکی از دلایلی که این بازی را به اتمام رساندیم، صداپیشگی بی‌نقص او بود!

کلام آخر

اگر هنوز در نسل هشتم بودیم مطمئنن این عنوان را به هیچ کس (مخصوصا برروی کنسول‌ها) پیشنهاد نمی‌کردیم، اما با حل شدن مشکلات تکنیکی و اضافه شدن چندین لور داستانی، در دورانی که هنوز بازی‌های نسل جدید راهی بازار نشده‌اند، می‌توان نیم‌نگاهی نیز به آن داشت، البته این هم اضافه کنیم که باید انتظارات خود را در سطح متعادلی نگاه دارید!

نقد و بررسی بازی Observer System Redux روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-observer-system-redux-%d8%b1%d9%88%db%8c-%e2%80%8dps5/feed/ 9 https://vgmag.ir/news/site-news/%d8%ad%d8%b0%d9%81-%d8%b3%db%8c%d8%b3%d8%aa%d9%85-%d9%86%d9%85%d8%b1%d9%87-%d8%af%d9%87%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%d9%87%d8%a7/ https://vgmag.ir/news/site-news/%d8%ad%d8%b0%d9%81-%d8%b3%db%8c%d8%b3%d8%aa%d9%85-%d9%86%d9%85%d8%b1%d9%87-%d8%af%d9%87%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%d9%87%d8%a7/#comments Fri, 22 Jan 2021 21:01:01 +0000 https://vgmag.ir/?p=106474 سالهای سال است که به این فکر می‌کنم که یک بازی چگونه نمره‌دهی می‌شود؟ آیا حذف سیستم نمره دهی کاری درست است؟ واقعا تا بحال فکر کرده‌اید که یک بازی چگونه نمره‌دهی می‌شود؟ از تمام منتقدین مطرح داخلی و یا خارجی این را سوال بپرسید. چه جواب قانع کننده‌‌ای می‌توانند به شما بدهند؟ هیچ. مثلا یک بازی نمره 8 می‌گیرد. این نمره 8 بر چه اساس و معیاریست؟ چه چیزی را ثابت می‌کند؟

مثلا به موسیقی بازی 2 نمره اختصاص می‌دهند؟ بر چه حسابی، روی چه فاکتورهایی؟ از چه منظری؟ آیا این نمره را یک موسیقی ساز بازی هم به همین نحو می‌دهد؟ سنگ محک این نمره چیست؟ یا مثلا میزان جذابیت بازی برای یک نفر از یک تا ده شاید نمره 2 باشد ولی برای یک نفر شاید 9 باشد!! چه کسی این فاکتور ها را ساخته؟ شاید بازی با باگ عرضه شود و بعد از 1 ماه یا شاید بعد از یک هفته از عرضه بازی، با یک پچ فیکس، بازی از این رو به آن رو شود!!!!!

سیستم نمره‌دهی واقعا قرار است چه چیزی به گیمرها و یا بازیسازها اضافه کند؟ جز لابی؟ و کثافتکاری و پول برای نقد کردن نمره بالای یک بازی؟ جز باج دادن و یا باج گرفتن از بازیسازها؟ آیا میتوانید بین نمره 8 و 8.5 تفاوتی قائل شوید؟ آیا به نظر شما نمره 8 با 9 آنچنان تفاوتی دارند؟ آیا ضریب 3برابری برخی سایتها در متا کریتیک آنها را وادار به باج گرفتن نمیکند؟

سالهاست كه متاكريتيك با هیجاناتی غیر واقعی سیستم ارزشیابی واقعی بازیها را به گونه‌ای پیش برده که به وضوح می‌توان جهت‌گیری‌ها و سو‌گیری‌های جانبندارانه را در نمره دهی به بازیها مشاهده کرد. نمره‌دهی بسیاری از بازیها خارج از فضای واقعی‌ست و رتبه بندی آنها بسیار دور از واقعیت است. البته در مورد همه فیلمها و بازیها اینگونه نیست.

با اینحال متا و متاکریتیک در این سالها به شدت به شیوه نقد نویسی و نقد یک بازی یا مدیا ضربه زده. همانگونه که به سایتهای بسیاری ضربه زده و بسیاری از واقعیتها را از بین برده است.

تمام این سوالها و این مسائل چندین سال است که از سر من به عنوان مدیر سایت و بسیاری از شما گیمرها می‌گذرد و براحتی بیخیال آن می‌شویم. متاسفانه قدیمتر این مساله یعنی حذف سیستم نمره دهی را با برخی مدیران سایتهای دیگر ایرانی در میان گذاشتیم و با اینکه جلوی ما به به و چه چه می‌کنند ولی پشت سر نه تنها همکاری نکردند بلکه ما را مسخره هم کردند.(دستشان درد نکند).

شاید اگر می‌توانستیم یک سیستم واحد ارزشیابی برای بررسی بازیها بین سایتهای ایرانی داشته باشیم بسیاری از مشکلات نقدنویسی و کمک به مخاطبین حل می‌شد و فضا برای تربیت منتقدین غیر احساسی و منطقی بیشتر بازتر می‌شد.

چند سال پیش بود که سایت eurogamer با حذف سیستم نمره‌ دهی در سایتش این مسیر را به طور کلی تغییر داد و شاهد حذف کامل نمره‌دهی توسط این سایت به بازیها بودیم. می‌توانید این مطلب را در اینجا بخوانید و دلایل معقول و خواندنی یوروگیمر را در این متن مطالعه کنید.

از آن زمان تقریبا 6 سال است گذشته و ما بعد از 6 سال می‌خواهیم این کار را انجام دهیم. شاید کمی دیر باشد ولی به هر حال باز هم برای ما حرکتی رو به جلوست. از یورو گیمر به خاطر این جرقه ذهنی بسیار بسیار بسیار ممنونیم. شاید رسالت یک رسانه در این چیزهاست. شاید بتوانیم راحت تر با سازندگان بازیها‌ی داخلی و خارجی تعامل داشته باشیم. چیزی که 6 سال است به دنبال آن هستیم.

سیستم جدید ارزشیابی بازیها در وی جی مگ و حذف سیستم نمره دهی

با حذف سیستم نمره دهی و در سیستم ارزیابی جدید دیگر تفاوتی بین نمره 8 تا 10 نخواهد بود. جنگ و جدلها بر سر نیم نمره یا این روند فرسایشی و کل‌کل‌های بچه‌گانه به خاطر 9 یا 10 بودن یک بازی از بین می‌رود. در سیستم جدید دیگر نمره 1 یا 3 یا 4 یا 7 وجود ندارد و یک بازی را بر اساس یک نمره همانند بچه های یک کلاس قیاس نمی‌کنند.

همانند بچه‌ای که در درس معدلش 12 شده ولی کار هنری‌‌اش همیشه 20 است و در آینده به جای دکتر و مهندس یک پیانیست یا یک نقاش می‌شود. این سیستم نمره دهی به طور کلی از وی جی مگ برداشته می‌شود. و جای خود را به سیستم ارزشیابی کلی می‌دهد.

از این به بعد بازیها بر اساس تمام فاکتورهای خوب و بدی که در خود جای داده‌اند ارزشیابی می‌شوند و تیم منتقدین وی جی مگ بر اساس تمامی این فاکتورها بازیها را در 4 گروه رده‌بندی می‌کنند. این گروه‌ها عبارتند از ضعیف، متوسط، خوب، عالی.

بر این باوریم که یک بازی ضعیف، شاید ارزش وقت گذاشتن و بازی کردن نداشته باشد ولی شاید همان بازی ضعیف از منظر یک نفر دیگر بسیار جذاب باشد و یا بلعکس بسیاری از گیمرها هستند که از God of War با اینکه در زمره‌ی بهترین بازیهای ساخته شده قرار میگیرد، اصلا و ابدا خوششان نمی‌آید. پس تصمیم برای بازی کردن یک بازی را بر عهده‌ی خود گیمر قرار می‌دهیم و ما فقط به عنوان یک سایت منتقد به او هوشیاری در انتخاب بازی خواهیم داد.

همچنین در سیستم نمره‌دهی جدید فاکتورهای صرفا بصری و ظاهری (قابل رویت یا شنیدن) برای نمره دهی مد نظر در نظر گرفته نمی‌شوند و بسیاری از فاکتورهای منطقه‌ای و کشوری نیز در نظر قرار خواهند گرفت. مثلا برای نقد یک بازی ایرانی شاید بودجه و تیم و شرایط و بازار هدف نیز مورد نظر قرار بگیرند و در کنار دیگر فاکتورها تاثیر گذار باشند.

ما و به طور کلی تمامی منتقدان در حدی نیستیم و نیستند که به شما بگویند کدام بازی را بازی نکنید و یا بازی کنید. از این رو در سیستم ارزشیابی جدید وی جی مگ و با حذف سیستم نمره دهی، بازیها در 4 رده قرار خواهند گرفت تا انتخاب نهایی برای انجام بازی در اختیار عقل و هوش خود مخاطب باشد.

رده‌بندی ضعیف: در این دسته بازیهایی قرار خواهند گرفت که علی‌رقم تلاش سازندگان با مشکلات زیادی روبرو هستند و در تمامی زمینه‌ها مشکلات زیادی را با خود حمل می‌کنند. از دیدگاه منتقدین وی جی مگ این بازیها پایینتر از حد استانداردهای روز بازی‌ها هستند و مخاطبین با دقت و وسواس بیشتری باید با آنها برخورد کنند.

اکثر بازیهای این دسته هیچ خوبی و نقطه‌ی قابل توجهی در خود ندارند و یا آنقدر ایراد و نقاط ضعف دارند که تک نقطه قوت آنها به چشم نمی‌آید و به هیچ عنوان نمی‌توانند نظر منتقدین یا مخاطبین را جلب کنند.

رده‌بندی متوسط: در این دسته بازیهایی قرار خواهند گرفت که مشکلات کمتری را در خود می‌بینند. از دیدگاه وی جی مگ این بازیها توانسته‌اند در حد استانداردهای روز بازی‌‌سازی ظاهر شوند و حداقل توقعات منتقدین را برآورده کنند. این گروه از بازیها به صورت کلی توانسته‌اند مطلوب واقع بشوند و مخاطبین برای انتخاب و وقت گذاشتن روی این دسته راحت‌تر خواهند بود. برآیند کلی نقاط ضعف و نقاط قوت این دسته از بازیها در حد استاندارد است و منتقدین یا مخاطبین با حداقلی از سرگرمی در آنها درگیر شده‌اند.

رده‌بندی خوب: در این دسته بازیهایی قرار خواهند گرفت که از حد استاندارد روز بالاتر باشند. یعنی سازندگان آنها توانسته باشند با بالا بردن سطح تکنیکی و فنی و هنری در یک یا چند بخش از بازی، بازیهایی با المانها و حال و هوا و جذابیتهای خوب برای گیمرها عرضه کرده باشند. این دسته از بازیها هم از بعد هنری و هم از بعد فنی و هم از مناظر دیگر ارزشمند هستند و مخاطبین براحتی می‌توانند آنها را انتخاب کنند و برای آنها وقت بگذارند.

نقاط قوت این دسته از بازیها به نقاط ضعف آنها برتری محسوسی دارند و با وجود کمی و کاستیها (که طبیعی هستند) بازهم این بازیها را جذاب و لذت بخش می‌کند و سرگرمی خوبی محسوب می‌شوند.

رده‌بندی عالی: همانطور که از اسم این رده‌بندی پیداست در این دسته بازیهایی قرار خواهند گرفت که در تمامی زمینه‌ها بهترین باشند و در تمامی موارد نقد و بررسی، در بهترین و ایده‌ال ترین حالت قرار گرفته باشند. این بازیها معمولا پیشتازان سبکهای خود هستند و از لحاظ فنی و تکنیکی و هنری  و جذابیت در بهترین حالت ممکن قرار گرفته اند. نقاط ضعف بسیار کم و محدود و جذابیتهای بسیار بالای این دسته از بازیها آنها را به یک انتخاب بدون شک و عالی تبدیل کرده است.

وی جی مگ همواره برای مخاطبین خود ارزش قائل است و حذف سیستم نمره دهی شاید در ظاهر خلاف قواعد روز در دنیای ژورنالیستی گیم و ویدئو گیم باشد ولی از دیدگاه ما احترام به نظرات و دیدگاه‌های تمامی گیمرها و بازی‌بازهاست. شاید وقت آن رسیده زحماتی را که سازنده‌های بازیها کشیده‌اند را با یک نمره براحتی زیر سوال نبریم و از این رو حدف سیستم نمره دهی کمکی به این امر خواهد بود.

پی نوشت:
ممکن است نمادهای نمره‌دهی در آینده تغییراتی داشته باشند.

چهارم بهمن‌ماه هزار و سیصد و نود نه خورشیدی.

میثم قربانی

درواقع همه ما انسان‌ها از موضع جهل درباره آن فکر می‌کنیم و درنهایت در مقابل آن برابر هستیم و در این موضوع هیچ‌کدام بر دیگری برتری نداریم. تنها چیزی که می‌توان ادعا کرد این است که آیا مرگ واقعی است یا غیرواقعی. اگر واقعی باشد، به‌سادگی پایان زندگی یک موجود است و اگر واقعی نباشد، به معنی اتمام یک زندگی تجسم‌یافته نیست، بلکه درگاهی به یک زندگی دیگر است.

در دنیای بازی‌های ویدیویی، مرگ معمولاً امری اجتناب‌ناپذیر است و هنگام فرارسیدن، بی‌رحمانه و با شدت تمام چهره خود را نمایان می‌کند. بی‌شک می‌توان گفت که همه‌ی ما در طول عمر گیمینگ خود با چشم‌اندازهایی ناب از آن به‌دفعات متعدد روبرو شده‌ایم: مثلاً هنگام گشت‌وگذار در دشت‌هایی که اجساد آدمیان در پیچ‌وخم آن پخش‌شده، یا قدم زنی در رودخانه‌های خونینی که از بقایا و عضوهای جداشده از بدن انسان مملو شده است.

در دنیای بازی‌ها به‌گونه‌ای جالب، مردگان، اجتماعی‌تر و دسته‌جمعی‌تر از زندگان نشان داده می‌شوند. آن‌ها به‌صورت گله‌ای در اماکن اعدام، شکنجه و قتل‌عام و در قالب‌هایی همچون آویخته بر چوب و میله، پوست و اندام بریده و تجزیه‌شده ظاهر می‌شوند تا ما به آن‌ها خیره شده و با رعب و وحشت (یا بدون خیال) از کنارشان رد شویم.

بازی‌ها  (چه در سبک وحشت، فانتزی، علمی-تخیلی و… )، مدت‌هاست ازنظر زیبایی‌شناختی، خونریزی و کشتار را به شکلی عمیق و بدون فیلتر مورد کاوش قرار داده‌اند. می‌توان گفت این جستار در خشونت، حتی از جستارهای انجام‌شده در فیلم‌های ژانر وحشت یا موسیقی متال و کاور آرت آن‌ها نیز عمیق‌تر بوده است.

از « Doom » با آن خشونت تاریک و کارتونی که در آن، اجساد توسط نیروهای شیطانی تکه‌تکه شده گرفته تا « Bloodborne » که بدن انسان‌ها در مناظر فاجعه‌آمیز، میخکوب و منفسخ یافته و سپس پیکربندی‌شده‌اند، و یا « Hellblade » که نوعی از وحشت روان‌شناختی شبه تاریخی را نشان می‌دهد که الهام گرفته از عصر بربریت اروپا است.

موارد ذکرشده تنها چندین نمونه از بازی‌هایی هستند که از کلیشه‌های مربوط به مرگ، رنج و بدن انسان گذر کرده و به‌اصطلاح « تابوشکنی » کرده‌اند. علی‌رغم تفاوت در لحن و مقصود، همگی این بازی‌ها در شیفتگی به چشم‌اندازهای آخرالزمانی آمیخته با طاعون، پوسیدگی و مرگ باهم مشترک‌اند.

ما گیمرها به خاطر در معرض قرار گرفتن بیش‌ازحد، معمولاً بدون لحظه‌ای درنگ و تأمل از این صحنه‌های به‌دقت چیده شده رد شده و تأثیر آن‌ها را در وجود خود حس نمی‌کنیم. که البته می‌توان این را امری طبیعی دانست، چون شخصیت اصلی در Doom کارهایی واجب‌تر از آن دارد که بایستد و به مقیاس خرابی و وحشتی که دورش را احاطه کرده بیندیشد! یا هانتر در بلادبورن که به هیچ کد اخلاقی پایبند نیست، خود حاصل محیط شرور و فاسدی است که در آن وجود دارد و بعید است انبوه اجسادی که سر راهش ظاهر می‌شوند، برایش اهمیتی داشته باشد.

سؤالی که مطرح است این است که آیا زیبایی‌شناسی مرگ در بازی‌ها و استفاده زیاد ازاین‌گونه تصاویر باعث می‌شود مخاطب به آن‌ها بی‌تفاوت باشد و درنتیجه تصاویر مرگ، قدرت شوک و تأثیرگذاری خود را از دست بدهند؟ قبل از اینکه چنین قضاوتی درباره بازی‌ها شود، باید یادآوری کرد که سنت مجسم کردن مرگ و تصاویر آن پیشینه‌ای طولانی و قرن‌ها قبل‌تر از بازی‌ها، موسیقی متال و فیلم‌های ژانر وحشت دارد.

نقاشی‌ها و آثار تجسمی در قرون‌وسطا، چشم‌انداز جنگ، مجازات، شهادت، داوری نهایی انسان‌ها توسط خدایان و آتش جهنم را بدون وجود پروا به تصویر می‌کشیدند و باعث خیره شدن مخاطبین و بهت‌زدگی آنان می‌شدند.

در سال 1633، ژاک کالو، نقاش اهل فرانسه در واکنش به جنگ سی‌ساله اروپای مرکزی، مجموعه آثاری به نام « بدبختی‌های بزرگ جنگ » خلق کرد. جنگی که از آن به‌عنوان طولانی‌ترین و مخرب‌ترین جنگ‌های دینی یادشده و با خود قحطی و بیماری‌های گوناگون به همراه داشته و باعث شد، که کشور آلمان از جمعیت خالی شود، به‌طوری‌که در جنوب آلمان تنها حدود یک‌سوم زنده ماندند.

در طول این جنگ سی‌ساله، اعدام و شکنجه جزئی از روزمرگی بود. کالو، هنرمندی که خود شاهد اتفاقات آن دوره بوده، قساوت جنگ را در طرح‌های خود ثبت کرده است. مردم در طرح‌های کالو قربانی جنایت هستند. عاملان جنایت هم سربازانی هستند که بدون محاکمه شکنجه و اعدام می‌شوند یا گدا و علیل در گوشه‌ای جان می‌دهند.

در این کلکسیون، کالو چشم‌اندازهای ویرانی و مرگ دسته‌جمعی انسان‌ها را به صورتی وحشت‌آور و حیوانی بودن طبیعت انسان را محکوم و ناامیدی فرد را در برابر رنج و مصیبت به تصویر می‌کشد و دستور زبان جنگ را تجزیه‌وتحلیل و عواقب مختلف آن را در قالب تصویر توصیف می‌کند.

فرانسیسکو گویا نیز، بین سال‌های 1810 و 1820، مسیر خلاقیت مشابهی را دنبال کرد. او با طراحی مجموعه‌ی آثار « بلایای جنگ » به خلق تصاویری از مصائب جنگ‌های ناپلئونی و صحنه‌های هولناک از خشونت و حوادث تراژِیک که در طول آن به وجود آمده بود، پرداخت. این مجموعه شامل 82 اثر چاپ دستی است.

در حوزه سورئالیسم، آثار افرادی مانند فرنسیس بِیکن و زجیسواف بکینسکی، انعکاس کننده جنبه‌های تاریک جوامع و ویران شهرها در قالب تصاویر مبهم و درعین‌حال بیمناک از بقایای گوشت و اجساد تکه‌تکه و تغییر شکل یافته هستند.

یکی از آثار فرانسیسکو گویا، تحت عنوان « No se puede mirar » به معنای « نمی‌توان نگاه کرد » است. ازقضا با دیدن چنین اثری، عاملی باعث می‌شود که به آن بیشتر خیره شویم و ترسناک بودن آن اثری طلسم کننده و درگیر کننده برما گذاشته و هنگام مشاهده آن، خلاف این عبارت به همان اندازه نیز صادق واقع می‌شود: نمی‌توان نگاه نکرد.

بیشتر این تصاویر اساساً به دنبال تحریک و جلب‌توجه نبوده و ماهیت و ریشه‌شان را می‌توان نه در یک عالمی خیالی، بلکه در دنیای واقعی که در آن زندگی می‌کنیم پیدا کرد. برخی از آن‌ها، مانند آثار کالو و گویا، جنگ را به‌گونه‌ای عریان و بدون پیش‌داوری در مقابل چشمان ما قرار داده و متعاقباً، پیامی را درباره ماهیت جنگ و ظرفیت بشر برای انجام خشونت القا می‌کند.

حتی نقاشی‌های خارق‌العاده سورئالیست‌های نام‌برده شده مثل بکینسکی و بیکن، بااینکه کمتر آشکارا اهداف سیاسی دارند، اما متأثر از وحشت دنیای واقعی همچون هولوکاست و احساس نارضایتی از پیشرفت‌های صنعتی قرن بیستم هستند. این احساسات خود را در قالب مناظر دیستوپیا (پاد آرمان‌شهری) و چهره‌های در حال فریاد و اجساد تکه و پاره شده نشان داده‌اند.

سازندگان بازی‌های ویدیویی معمولاً داشتن اهداف سیاسی در درون‌مایه را انکار کرده و به همین دلیل، تعجب‌برانگیز نیست که زیبایی‌شناسی مرگ در اکثر بازی‌ها عاری از اشارات مستقیم به دنیایی فراتر صفحه‌نمایش است. بازی ویدیویی و هنر یک شیفتگی اساسی و مشترک با تصور مرگ دارند، اما گاهی بازی‌ها از کاوش بیشتر آن و تحلیل درونی‌تر ترس‌های انسان سر باز می‌زنند. به‌عبارتی‌دیگر، کمی خجالتی‌تر هستند !

Kingdom Come: Deliverance

به‌عنوان نمونه، بازی Kingdom Come: Deliverance را به خاطر تمایل به رئالیسم یا واقع‌گرایی تاریخی می‌توان ذکر کرد. استفاده از واقع‌گرایی زیبایی‌شناختی در اوایل بازی، باعث شده که رودررو شدن با پیامدهای قتل‌عام یک روستا در سرزمین بوهم، برایمان عذاب‌آور باشد.

به‌خصوص هم اینکه، حتی بعدازاین نقطه از بازی، به‌ندرت از این شیوه روایت استفاده‌شده و همین تأثیر این رویداد را بر ذهنمان تشدید و باعث شده تصویر کشتار تا آخر بازی با ما باشد. در اینجا، از مناظر قتل‌عام و کشتار تنها به‌عنوان یک عنصر شوک کننده برای درگیری احساسی با داستان استفاده‌نشده و تجربه‌ای عمیق‌تر برای بازیکن ارائه داده‌شده است.

DOOM

از طرفی دیگر ، Doom، نسبت به مرگ، دید و رویکردی رایج‌تر و حتی صادقانه‌تر دارد. Doom، پوست‌کنده و بدون هیچ عذر و بهانه‌ای، مناظر خونین آن را به ما نشان می‌دهد. این مناظر خود را به شکل تزئینات و جلوه‌های تحریک‌آمیز و حتی مفرح بخش، در طراحی مراحل بازی خود را نشان می‌دهند.

این نوعی از وحشت است که در عین لذت‌بخش بودن، هیچ حس ترحم یا درد را در ما برنمی‌انگیزد. دنیای Doom، یک دنیای فانتزی پسا – آخرالزمانی است که در آن مفاهیم مرگ، ترس و رنج دیگر آن معنای قبلی خود را ازدست‌داده‌اند. همه این‌ها، دقیقاً هم سو با روایت و اهداف داستانی بازی است.

Bloodborne

بلادبورن نیز همانند Doom، در یک دنیای آخرالزمانی که با بقایای ساکنان اسبق آن روبرو می‌شویم، اتفاق می‌افتد. اما در دنیای بلادبورن، عناصر رنج و وحشت نقش پررنگ‌تری را ایفا می‌کنند. ما با نوعی از رنج مواجه هستیم که ذاتی حیوان گونه و وحشی دارد. در این دنیا، بدن انسان شکل‌پذیر و در حال دگرگونی بوده و فرم‌های مختلف انسان و حیوان باهم ترکیب می‌شوند بطوریکه که گاهی نمی‌توان این دو را از همدیگر تشخیص داد.

این ترکیب انسان و حیوان، تأثیر گرفته از هنر گوتیک است. علاوه بر این، وحشت پست‌مدرن با موضوع بدن انسان، همچون آثار بکینسکی، در به وجود آوردن دنیای آخرالزمانی بلادبورن منبع الهام بزرگی بوده است. در بلادبورن، بدن انسان‌ها، همانند موضوع‌های آثار این هنرمند، به‌طور مداوم توسط نیروهایی که به‌هم‌پیوسته و تحریف می‌شوند، در حال تغییر شکل هستند.

Hellblade: Senua’s Sacrifice

داستان هل‌بلید در اواخر سده ۸ میلادی و بر اساس اساطیر سلتیک و اسکاندیناوی بوده و شخصیت اصلی داستان یک دختر جنگجو از مردمان بومی پیکت، به نام سنوئا است که به‌منظور نجات روح معشوقه مرده‌اش از دست هِل، ملکه هل‌هایم، اقدام به انجام سفری به دنیای مردگان و عالم اموات می‌کند.

این بازی روایتگر داستانی است که در آن، مضامین مرگ، درد و آسیب روانی باهم پیوند خورده‌اند. در اینجا، انبوه اجساد انباشته‌شده، وسیله‌ای برای ابراز و بیان و به‌طورکلی، بررسی حالات روانی شخصیت اصلی هستند.

وحشیگری‌های وایکینگ‌ها و تصاویر مربوط به آن، ذهن سنوئا را تسخیر کرده است، تصاویر و خیالاتی که شامل زنده‌زنده سوزانده شدن، به دار آویخته و سلاخی شدن و یا سوراخ‌سوراخ شدن اجساد می‌شود. درد، چه جسمانی و چه ذهنی، عنصری جدانشدنی از زیبایی‌شناسی این بازی است که هنگام تجربه آن حقیقتاً باعث آشفتگی احوالاتمان می‌شود.

این مناظر از مرگ، نه‌تنها از خشونت عینی بازی به‌طور معناداری کمتر می‌کند، بلکه روند و داستان مبازره و کنار آمدن سنوئا با اهریمن‌های درونی‌اش را به‌گونه‌ای شاعرانه‌تر برای ما روایت می‌کند.

نتیجه گیری

ذهن انسان همواره با فکر مرگ و فنا درگیر بوده و دیدن چشم‌انداز یک جسد که فاقد جرقه انسانی است، برای او وسواس برانگیز بوده است. جسدی که می‌پنداشت پدیده‌ای « کامل و بی‌نقص » است، اکنون در حال فروپاشی و تجزیه شدن آن است.

زیبایی‌شناسی مرگ در بازی‌ها، همچون آثار نقاشی‌های نام‌برده شده، این وسواس ما را در ابعادی بزرگ‌تر، آخرالزمانی و عمیق‌تر بررسی می‌کند. حتی در مواردی که در نشان دادن آن زیاده‌روی و اغراق بکار رفته است، یک نوع ابهام وجود دارد: یک‌گونه تنش و تضاد عجیب بین نیاز به نگاه کردن و عدم تمایل یا ناتوانی در درک چیزی که در مقابل چشمانمان قرار دارد.

به عبارتی ساده‌تر، نمی‌توان دید یا نمی‌توان نگاه نکرد. بنابراین، هردو مورد برای بیننده صدق می‌کند.

این نوشته ترجمه یکی از مقالات موجود در سایت یوروگیمر است.

]]> https://vgmag.ir/articles/%d8%b2%db%8c%d8%a8%d8%a7%db%8c%db%8c%e2%80%8c%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d9%85%d8%b1%da%af-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%88%db%8c%d8%af%db%8c%d9%88%db%8c/feed/ 5 https://vgmag.ir/reviews/chronos-before-the-ashes/ https://vgmag.ir/reviews/chronos-before-the-ashes/#comments Wed, 09 Dec 2020 13:17:00 +0000 https://vgmag.ir/?p=106349 Chronos اولین بار در سال 2016 به عنوان یک بازی VR برای پلتفرم/هدست Oculus Rift عرضه شد. پس از آن و با مشاهده موفقیت نصفه و نیمه بازی Remnant: From the Ashes، استدیوی Gunfire Games تصمیم گرفت بازی سال 2016 خود را بدون الزام به استفاده از تجهیزات واقعیت مجازی به عنوان مقدمه‌ای برای Remnant عرضه نماید. حاصل این کار شد Chronos: Before the Ashes که نسخه‌ای بسیار سبک وزن در سبک دارک سولز، با استفاده از تمام طراحی‌ها و المان‌های Remnant است.

همانطور که گفته شد بازی همان نسخه تغییر یافته سال 2016 به شمار می‌رود که با منابع بازی قبلی ساخته شده و در مجموع تقلیدی سرسری از دارک سولز به حساب می‌آید. اگر تا اینجای کار از تجربه بازی منصرف نشده‌اید نقد و بررسی سبک وزن ما بر این بازی سبک وزن تر را مطالعه کنید.

سبک دارک سولز و تمامی کلون‌های عرضه شده پس از آن همگی در یک نکته مشترک هستند: کاراکتری سنگین که حتی زور بلند کردن شمشیر خود را هم ندارد. خیلی سریع از پا در می‌آید و باید با باس‌های چند برابر هیکل خود مبارزه کند. در این راه هیچ کمکی از سوی گیم به او نمی‌شود و تنها راه پیروزی، شکست دادن خود بازی و پیدا کردن راه فراری برای دور زدن محدودیت‌های دست و پا گیر در طراحی است.

همه اینها ویژگی‌های منحصر بفردی بودند که بازی دارک سولز را به عنوان یک محصول یکدست و جدید، جذاب و منحصر بفرد می‌کردند. سبک و سیاقی که خود سازنده بعدها آن را رها کرد و به سوی اکشنی زنده و تعامل‌پذیر مثل BloodBorne و Sekiro رفت. اما رهروان سینه چاک این سبک که همان موقع عرضه هم تاریخ مصرف گذشته می‌نمود دست بردار نیستند و هر ساله شاهد عرضه چند کلون از آن ایده‌ی انقلابی هستیم.

در این میان فلسفه پشت عرضه Chronos: Before the Ashes از همه جالبتر است. بازی تکراری که سال 2016 عرضه شده است با استفاده از موجودی‌های بازی قبلی استدیو و سبکی نخ‌نما روانه بازار می‌شود! درست مثل اینکه خود سازندگان هم علاقه‌ای برای سرهم کردن محصولی قابل بازی‌تر نداشتند. تقریبا همه جزئیات بازی تقلیدی کورکورانه و بسیار سطحی از نمونه متعالی آن است. به جز سبک گرافیکی و هنری بازی که تنها مولفه مثبت و قابل ذکر در لیست نکات مثبت به شمار می‌رود.

گیم‌پلی Chronos: Before the Ashes بسیار سنگین، دارای تاخیر بسیار در واکنش به فرامین گیمر، غیرمتعادل و در جاهایی تصنعی و بی‌منطق است. گشت و گذار در محیط‌های بازی لذتی سطحی و گذار ایجاد می‌کند.

اما سیستم مبارزه فوق تکراری، انیمیشن‌های مقوایی، تعداد انگشت شمار اسلحه و تجهیزات، نبود امکان شخصی‌سازی ظاهر کاراکتر، لوکیشن‌های محدود، طول کوتاه بازی، اتمسفر خوب ولی داستان بی‌ سر و ته بدون داشتن شخصیت پردازی که بشود به آن اشاره کرد و خیلی نکات ریز و درشت دیگر باعث میشوند Chronos: Before the Ashes فرزند ناخلفی باشد که حاصل رابطه ناخواسته دو بازی متوسط است.

سطح درجه سختی در بازی بسیار متناوب است و Level up شدن‌های پشت سر هم و برنامه‌ریزی نشده پیش از وقوع، چالش شکست دادن دشمنان را کم ارزش می‌کند. البته بازی دارای درجه سختی قابل تنظیم است، اما در درجات سختی بالاتر تنها میزان صدمه دریافتی و محدودیت‌های بازی افزایش پیدا می‌کنند و هوش مصنوعی دشمنان همانقدر تخیلی و افتضاح ارائه می‌شوند.

تنها نوآوری نصفه نیمه Chronos Before the Ashes در اینجاست که با هربار مردن شخصیت شما یکسال پیرتر می‌شود. و از آنجایی که قرار است مدام بمیرید توانایی‌هایی که در شباب و جوانی به دست می‌آورید با توانایی‌های یک انسان پیر و فرتوت فرق دارد. در جوانی تمرکز بر قوای بدنی و تحرک است اما در پیری تجربه و استفاده از جادو نقش تعیین کننده دارد.

مکانیزم‌های نقش آفرینی در بازی هم محدود به خرج کردن امتیازهای دریافتی پس از هربار Level Up شدن می‌شوند که در چهار شاخه مختلف انجام می‌گیرد و در نهایت هیچ تاثیری بر ساخت کاراکتر و عمق بخشیدن به تجربه گیم‌پلی ندارند. جدا از این هیچ حق انتخاب در روند داستان و یا نقشی در طرح کلی روایت برای بازیکن وجود ندارد.

همانطور که گفته شد طراحی محیط‌ها نسبتا خوب انجام شده و پازل‌های مختلف که درجه سختی آنها هم بدون تعادل و متناوب است تجربه بازی را تحمل پذیر می‌کند. چندین ایده جالب در طراحی پازل‌ها به کار گرفته شده که از جمله آنها می‌توان یافتن تکه پاره شده یک تابلو نقاشی و ورود به نقاشی پس از ترمیم آن اشاره کرد.

موسیقی‌های استفاده شده در بازی در عین زیبایی محدود و یکنواخت هستند و صداپیشگی شخصیت‌ها و صداگذاری بازی هم چندان چنگی به دل نمی‌زند. همه اینها در کنار عدم امکان تاثیرگذاری بر محیط اطراف و حتی نبودن ساده‌ترین جزئیات تخریب پذیری، تجربه کلی بازی را به سفری کم ارزش و بی‌تاثیر در دنیای بازی تبدیل می‌کند.

با در نظر گرفتن همه اینها اگر به صورت مجانی دست‌تان به بازی برسد و تنها در صورتی که از طرفداران پر و پا قرص فرمول بازی دارک سولز باشید، ضرری ندارد Chronos: Before the Ashes را امتحان بکنید. اما در غیر اینصورت تجربه بازی به هیچ وجه به شما توصیه نمی‌شود.

نقد و بررسی بازی Chronos: Before the Ashes  روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

یکی از بازی هایی که در PLAYSTATION 5 SHOWCASE برای عرضه‌ی همراه کنسول PS5 معرفی شد بازی Bugsnax بود. این بازی که ساخته یک استودیوی مستقل است در تاریخ دوازدهم نوامبر عرضه شد.

بازی Bugsnax توسط استودیوی مستقل  Young Horses ساخته شده که بازی شاخصی در کارنامه خود ندارد. این بازی همانطور که گفته شد برای PS5 عرضه شده ولی برای PS4 و ویندوز و البته Mac OS نیز عرضه شده.

در حال حاضر متای این بازی روی PC عدد 70 و روی PS5 عدد 73 نشان می دهد. ولی برای PS4 متای 80 نشان از استقبال بیشتری از این بازی را دارد.

بازی Bugsnax با داستانی فانتزی و تمی ادونچر در جزیره ای عجیب اتفاق می افتد و شما در نقش یک خبرنگار وارد این جزیره می شوید. دوربین این بازی اول شخص ست و مکانیک فانتزی جالبی در آن بکار گرفته شده است.

وی جی مگ حدود نیم ساعت از گیم پلی این بازی را برای شما آمده کرده تا قبل از خرید این بازی با آن بیشتر آشنا شوید.

همراه وی جی مگ باشید با نیم ساعت از گیم پلی بازی Bugsnax.

در یوتیوب ببینید

نماشا کنید

دانلود 1080

دانلود 720

این محتوا به صورت رایگان برای شما تهیه شده است. اگر این محتوا را رایگان می‌بینید و می‌شنوید، نیوش جانتان.

در صورت تمایل برای ماندگاری VGMAG و تهیه آیتمهای بهتر برای ما دونیت کنید :)))

از همان ابتدای ورود به نسل قبلی، عرضه Colin McRae: Dirt در سال 2007 آغازی برای فاصله گرفتن Codemasters از ساختن بازی‌های روتین رالی و نزدیک شدن به سبک و سیاقی عامه‌پسند و با کیفیت‌تر بود. این روند در طول این 13 سال ادامه داشته است و با وجود فراز و نشیب‌های نسبی، انتظارات طرفداران همیشه بر آورده می‌شد.

اما سبک ریسینگ از معدود سبک‌هایی است که جای زیادی برای نوآوری در آن وجود ندارد و تنوع بخشیدن به گیم‌پلی آن عملا غیرممکن است. موردی که باعث شد سازندگان سری Dirt به صورت متناوب بین بازی شبیه‌ساز بی عیب و نقص تجربه مسابقات رالی و بازی‌های فستیوال مانند و آرکید نوسان کنند.

بعد از Dirt Rally 2.0 که بازی سختگیر و بسیار دشوار بود، اینبار زمان شرکت در فستیوال خوش رنگ و لعاب Dirt 5 رسیده است. اما این رنگ لعاب چقدر تازگی دارد؟ و آیا سازندگان باز هم توانسته‌اند فرمول گیم‌پلی جذاب و سرگرم کننده بازی‌های آرکید قبلی را از نو بفروشند؟

هسته اصلی بازی Dirt 5، همانطور که هرکسی می‌تواند حدس بزند: رانندگی روی خاک و مسیرهای نامتعارف است. سیستم کنترل ماشین و فیزیک حاکم بر بازی مثل همیشه کم نقص و روی نهایت سرگرم کنندگی تنظیم شده است. رانندگی با تمامی ماشین‌ها حس خوب آرکید دارد و چندان به دقت و زمان‌بندی تاکید نمی‌کند. طبق روال همه بازی‌های آرکید ماشین‌ها سبک‌بال و خوشحال داخل پیست می‌چرخند و به هم می‌خورند.

اما به وجود آوردن تعادلی مناسب و باور پذیر در این قضیه تاثیر بسیاری در تعالی گیم‌پلی و هندلینگ خودروها دارد. متاسفانه با وجود اینکه Codemasters سالیان سال مشغول ساختن بازی ریسینگ بوده است، در خلق چنین حس آرکیدی ناتوان بوده: اکثر اوقات ماشین‌ها مثل بادکنک به هم می‌خورند و به پرواز در می‌آیند.

تعداد بالای خودرو در هر مسابقه هم مزید بر علت شده و در هر پیچ به جای اینکه به فکر زمان‌بندی و زاویه ورود به پیچ باشید، خود را به جریان در حال تلاطم خودروهای رقیب می‌سپارید و در اکثر مواقع هم با خوردن به رقبا جلو هم خواهید افتاد. حالا که سخت‌افزارها توانایی گنجاندن تعداد بالای ماشین‌ها در هر مسابقه را فراهم کرده‌اند انجام اینکار همیشه مناسب نیست. در یک پیست کوتاه که در عرض چند دقیقه به اتمام می‌رسد و جای زیادی برای مانور دادن نیست.

حاشیه پیست یا حصار کشی شده است و یا با دیوار نامرئی محدود شده، قرار دادن 20 ماشین بادکنکی فکر خوبی نیست. در همان دو پیچ اول می‌شود به راحتی و با کوبیدن به بغل خودروی جلویی راه خود را تا مقام اول هموار کنید و باقی مسیر را هم با کمی دقت به راحتی طی کنید. این مساله در درجه سختی Hard و Very Hard قابل انجام است و تمام لطف و جذابیت بازی را همچون سیاه‌چاله‌ای به درون خود می‌کشد!

حس سنگینی ماشین‌های آفرود در Dirt 5 غایب است و بیشتر اوقات ماشین‌ها چند میلیمتر روی هوای پیست در حال شنا هستند. برای مثال در پیچ‌ها که 99% آنها خاک و گلی هستند، حس کشیده شدن لاستیک روی زمین ایجاد نمی‌شود و به جای آن ماشین‌ مثل یک قایق به در و دیوار کناری پیست خورده و در نهایت راه خود را بدون از دست دادن قابل توجه سرعت پیدا می‌کند.

برخورد با دیواره پیست کمترین تاثیر را دارد و اکثر اوقات بهترین روش برای پشت سر گذاشتن بعضی پیچ‌هاست. اما همین قضیه هم تعادل منطقی ندارد و بعضی نقاط پیست بدون توجه به ساختار کلی آرکید باز بوده و احتمال پرتاب شدن شما به پایین و یا گیر کردن میان دیوار نامرئی و تکه سنگ کوچک وجود دارد. اگر قرار بود چنین موانعی هم بر سر راه بازیکن وجود داشته باشد، بهتر بود همه جای پیست یکنواخت و چالش برانگیز کار می‌شد تا تکلیف بازیکن مشخص شود.

جدا از مساله فوق، کم‌دقتی در طراحی مسیرهای مسابقه در Dirt 5 به چشم می‌خورد. تعداد مسیرهای مسابقه تعداد بسیار بالایی دارد ولی مشخص است که یا توجه چندانی به هر یک از آنها نشده و یا اینکه با استفاده از روش‌های نوین تولید محتوای رویه‌ای (خودکار) استفاده شده است.

بعضی نقاط پیست جزئیات کمی دارند و بی‌حوصله و سرسری کار شده‌اند. در بازی‌های سری Dirt هر مسیر و هر کشور شخصیت و ویژگی‌های خاص خودش را داشت و تمرین و دقت بالا لازم بود تا در عین حفظ حس و حال آرکید بتوانید در عبور از پیچ‌های مسیر بخصوصی مهارت کسب کنید. اما در Dirt 5 همه مسیرها تقریبا شبیه به هم هستند و شما یک در میان به چپ یا راست می‌پیچید و بدون هیچ حس کسب مهارت و آشنایی به سمت مسابقه آخر می‌رانید.

سیستم پیشرفت در بازی هم خنده‌دار و معیوب اجرا شده است. در همان یک ساعت ابتدایی بازی Dirt 5 آنقدر پول به دست می‌آورید تا بهترین ماشین در هر کلاس را بخرید. پس از آن دیگر هیچ انگیزه‌ای برای پول درآوردن و خرج کردن آن وجود ندارد، چون بهترین ماشین را دارید و انباشته شدن پول بیشتر نمک روی زخم است تا اینکه معیاری برای پیشرفت.

تعداد کم خودروها و نبود قابلیت ارتقاء و شخصی‌سازی آنها بر پوچی پیشرفت می‌افزاید. برای هر خودرو تنها دو یا سه حالت طراحی دستی وجود دارد که همگی زشت و نچسب هستند. جدا از اینها حداکثر 3 اسکین از پیش طراحی شده برای هر خودرو وجود دارد که آنها هم به جز مواردی معدود تکراری، زشت و نچسب هستند. حتی ایده خوب پادکست که در بین مسابقات و در منوی بازی پخش می‌شود هم لوس و بی‌مزه جلوه می‌کند.

در این پادکست‌ها حریف‌ها و مجری برنامه بگومگوهای جالب و شوخی‌های بانمکی می‌کنند که پس از چند بار تکراری شده و لطف خود را از دست می‌دهد. همه اینها باعث میشود هیچ حس تعلقی به خودرویی که می‌رانید و پیشرفتی که انجام می‌دهید نداشته و مثل یخ به تجربه بازی بپردازید.

تنوع حالات مختلف مسابقه خوب و معقول است و شامل مسابقات نمایشی در استادیوم و زمین‌های ویژه، مسابقات سریع در یک مسیر مستقیم و مسابقات مختلف در پیست‌ها با تعداد دورهای همیشگی 3-دور میشود. طول کوتاه هر مسابقه و شباهت بیش از حد پیست‌ها به یکدیگر از جذابیت این تنوع هم می‌کاهد و بعد از مدتی بازیکن را دلزده می‌کند.

کشورهای مختلف و آب و هوای متفاوت مثل چاشنی‌های معجزه‌آسا تنوعی سطحی به این ملال می‌بخشند، اما این قضیه هم بعد از چند ساعت رنگ می‌بازد. تا جاییکه حتی بالا رفتن از کوه راست با ماشین‌های مریخ پیما هم دیگر هیجانی ایجاد نمی‌کند.

هوش مصنوعی رقبا خوب و منطقی کار شده است. طبق روال سایر بازی‌های رانندگی اگر از شما عقب بیافتند تمام تلاش‌شان را می‌کنند که باز هم از سبقت بگیرند. اگر هم جلوی شما باشند راه را بر رویتان خواهند بست.

اما همین مولفه مثبت هم در زیر سایه فیزیک بیش از حد آرکید و طراحی غیرچالشی پیست‌ها قرار می‌گیرد و حتی در درجات سختی بالا هم رقبا بدون هیچ مقاومتی تسلیم می‌شوند. تا جاییکه احتمال اینکه به در و دیوار گیر بکند و از خودتان و از مسیر شکست بخورید بیشتر است تا اینکه به رقبا ببازید.

با گفتن همه اینها و بسته شدن پرونده موارد مهم و تعیین کننده در یک بازی ریسینگ برویم به سراغ ظاهرسازی و جنبه‌های فنی! گرافیک Dirt 5 در یک کلام نسل بعدی است، حتی روی کنسولهای نسل فعلی! انواع اقسام افکت‌های بصری و آب و هوایی چشمان شما را در تجربه این ملالت نوازش می‌دهند.

ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کار هستند تا شما تجربه خوبی از تکرار مکررات داشته باشید. موسیقی‌های انتخاب شده هم عالی و هیجان‌آور هستند. اما افسوس که همه این پتانسیل روی یک بازی جنریک و تکراری تلف شده است.

اگر از طرفداران سرسخت سری Dirt هستید، شاید بهتر باشد Dirt 5 را بازی نکنید. چون در مقایسه با میراث درخشان بازی‌های قبلی بازی ضعیفی است. اما اگر تا بحال اسم این بازی‌ها را هم نشنیده باشید، منتظر باشید تا باقیمت مناسبی آن را تهیه کرده و توان ابتدای نسلی کنسول نسل بعدی خودتان را بسنجید، چون در واقع چیزی برای دیدن در این نسل وجود ندارد.

نقد و بررسی بازی Dirt 5 روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/dirt-5/feed/ 8 https://vgmag.ir/reviews/untitled-goose-game-review/ https://vgmag.ir/reviews/untitled-goose-game-review/#comments Sat, 10 Oct 2020 12:47:01 +0000 https://vgmag.ir/?p=106041 از آنجایی که اکثر بخش‌های استاندارد یک بازی ویدئویی در Untitled Goose Game غایب هستند نقد و بررسی آن کمی دشوار است. در این بازی بانمک و مفرح شما در نقش یک غاز ایفای نقش خواهید کرد؛ سفیدترین و شلوغ‌ترین غازی که تا بحال در یک بازی رایانه‌ای دیده شده است. داستان بازی عمق چندانی ندارد و بیشتر حول محور انجام عملیات‌های خراب‌کارانه مختلف با کمترین احتمال گرفته شدن مچ، یا بال یا پا (یا هرجای یک غاز!) همراه است.

گیم‌پلی سرگرم کننده و کنترل روان و دقیق بازی از درخشان‌ترین نکاتی هستند که می‌توان در مورد ساخته House House گفت. قایم کردن قیچی باغبانی، بستن شیر آب، به هم زدن آسایش ساکنین روستا، انداختن ساندویچ اهالی در دریاچه، ترساندن قشرهای مختلف مردم با صدای نکره تنها گوشه‌ای از فعالیت‌هایی است که شما در بازی قادر به انجام آنها هستید. کنترل نرم و روان غاز بر نمک و لطف قضیه می‌افزاید و تماشای تاب خوردن انتهای تپل او هنگام فرار از دست همسایگان عصبانی خوراک خنده و خوشی بی‌پایان است.

اضافه شدن بخش Co-op هم عمق و جذابیت گیم‌پلی را چندین برابر می‌کند. انجام اعمال خلاف همیشه چند نفره بیشتر می‌چسبد و این اصل در UGG هم صادق است. سادگی در اتصال به بازی رفیق و به ثمر نشاندن اهداف شیطانی مختلف از جمله لذت‌هایی است که بر چهره هر کسی لبخند می‌نشاند. مخصوصا اینکه حالا با دو نفره شدن (!) تیم غازها کمی از مظلومیت قوای مهاجم کاسته شده است.

اما این همه ماجرا نیست و همه این تفریحات سالم و کودکانه کاستی هم دارد. طول بازی بسیار کوتاه است و داستان آنچنانی ندارد. بیشتر برای سرگرمی چند ساعته و حتی دقایق کوتاه طراحی شده است. شاید با مقبولیت گسترده ایده بکر بازی سازندگان به فکر بسط دادن گیم‌پلی و محتوای آن باشند ولی تا آن موقع همچنان باید به تکرار ماموریت‌های شیطانی از نقطه نظری جدید بسنده کرد.

گرافیک هنری و ویژگی‌های بصری در عین ساده و محقر بودن بسیار چشم‌نواز و آرامش بخش هستند. افکت‌های گرافیکی چندانی در بازی به چشم نمی‌خورند و بازی از نظر فنی حرف زیادی برای گفتن ندارد. اما به جرات می‌توان گفت تیم سازنده Untitled Goose Game برای عرضه هر آنچه در ذهن داشته‌اند به چنین افکت‌های دهن پرکن هم نیازی ندارند. اتمسفر زیبا و خودمانی محیط‌های بازی در کنار رنگ‌بندی زنده و پویا و انیمیشن‌های کارتونی، همه و همه دست به دست هم می‌دهند تا تجربه‌ای ناب و بی‌بدیل خلق کنند.

افکت‌های صوتی بازی هم کیفیت و غنای خاص خودشان را دارند. تمامی حرکات و اعمال بازیکن به عنوان یک غاز به خوبی صداگذاری شده است. یکی از قابلیت‌های اصلی غاز بی‌نام بازی بوق زدن است (!) صدای غاز که با هر بار زدن دکمه مربوطه با لحن و شدت متفاوتی پخش می‌شود منبع بی‌پایان سرگرمی و عذاب همسایگان روستای ساکت بازی به شمار می‌رود. صدای بال بال زدن غاز و داد و بیداد اهالی شاکی هم به خوبی نمایانگر اتفاقات بازی است.

با گفتن همه‌ی اینها Untitled Goose Game بازی است که باید تجربه شود تا بتوان درک بهتری از آن داشت. خرابکاری‌ها و اتفاقات بازی چنان دقیق و درگیر کننده کار شده‌اند انگار بازی برای غازها ساخته و روانه بازار شده باشد. اما از آنجایی که غازها سعی می‌کنند پفک را از پهنا قورت دهند؛

انتظار می‌رود نسل بشر که غیر از غازها تنها مشتری چنین بازی‌هایی است، از آن لذت ببرد. اگر از روزمرگی زندگی زده هستید و به دنبال فرصتی برای جذب آرامش در محیطی دلپذیر و شاید سر و کله زدن با اهالی بی‌اعصاب یک دهکده آرام باشید، تجربه Untitled Goose Game را از دست ندهید.

نقد و بررسی بازی Untitled Goose Game روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.