Old man’s Journey با پیرمرد داستان آغاز می‌شود که در خانه خود نامه‌ای از پستچی دریافت می‌کند. او پس از خواندن این نامه به ‌سرعت شال و کلاه کرده و به سمت مقصدی در ابتدا نامعلوم حرکت می‌کند. این پیرمرد در طول سفر از محیط‌های مختلفی عبور می‌کنند و سوار بر قطار و کشتی به سمت هدف خود می‌رود. اگر بخواهیم از گیم‌پلی صحبت کنیم، فقط می‌توان از یک مکانیک کلی در این بازی نام برد: هر صفحه از هر قسمت از چندلایه تشکیل‌شده که می‌توان هر لایه را تا حدی بالا و پایین کشید. در صورت ایجاد تقاطع بین دولایه (مثلاً دو تپه) از لایه‌ای به دیگری حرکت می‌کنیم.

این کل مکانیک Old man’s Journey در طول تجربه یک ساعت و نیمه آن است. در نیمه دوم بازی، گله‌هایی از گوسفند به بازی اضافه می‌شوند که برای پیشرفت باید با جابه‌جا کردن لایه‌ها از سر راه برداشته شوند. همچنین بشکه‌هایی که برای شکستن دیوار مقابل راه، کاربرد دارند. مجموعا گیم‌پلی در Old man’s Journey بسیار ساده است به همین موارد نام‌برده شده خلاصه می‌شود.

در پایان هر مرحله، با دیدن صحنه‌ای در مقابل دید پیرمرد داستان، فرازی از زندگی او نشان داده می‌شود که مخاطب را با گذشته‌اش بیشتر آشنا می‌کند. در هر قسمت، کمی وقت صرف بالا و پایین کردن لایه‌ها و تفکر برای پیدا کردن راه صرف خواهد شد، ولی در کل پازل‌های بازی آن‌چنان سخت نیستند. در مواردی عدم اطلاع از اینکه تپه‌های تا کجا می‌تواند به بالا یا پایین کشیده شود و یا اینکه برخی از این لایه‌ها قابلیت تغییر ارتفاع در قسمت‌های مختلف را دارند سبب جلوگیری از پیشرفت می‌شود. این مسئله در مورد کنترل بدون لمسی (این بازی بر روی موبایل‌ها نیز ارائه‌شده است) بیشتر مشخص است و تجربه بازی بر موبایل یا بر روی سویچ بهتر است.

با توجه به این گیم‌پلی ساده، دلیل اصلی تجربه Old man’s Journey داستان آن و گرافیک هنری بسیار زیبا و چشم‌نواز آن است. بازی از سبک آبرنگ مانندی استفاده می‌کند و در مواردی مدل‌های سه‌بعدی با دوبعدی به‌گونه‌ای نامحسوس ترکیب‌شده‌اند که زیبایی خاصی به آن می‌بخشد. حرکت در عمق مراحل و کشیده شدن دوربین به عقب برای نشان دادن قسمت‌های بیشتر از مرحله حس خوبی به دست می‌دهد و حرکت در طول مراحل مختلف را زیبا کرده است. موسیقی زیبای بازی نیز مکملی خوب برای جذابیت بصری آن است در به‌جز موارد اندکی که آهنگ‌ها تکراری می‌شوند در کل مناسب با فضای بازی است. داستان بازی نیز باوجود ساده بودن کم‌کم در طول مراحل مشخص می‌شود و مخاطب را به دنبال کردن خود جذب می‌کند.

Old man’s Journey بیشتر از یک بازی، تجربه‌ای کوتاه (کمتر از دو ساعت) است که تکیه ‌بر شمای بصری و شنوایی دارد. حتی داستان چندان پیچیده‌ای در پیش آن وجود ندارد و بیشتر کنجکاوی در مورد دلیل سفر این پیرمرد مخاطب را به دنبال خود می‌کشاند. در طول سفر نیز به ‌جز تصاویر نشان داده‌ شده در پایان هر مرحله اطلاعات چندانی برای درک داستان وجود ندارد. ارزش داشتن قیمت بازی با توجه به طول کوتاه آن و گیم‌پلی مینیمالیستی اش، کاملاً به نظر شما بستگی دارد. اگر به دنبال گیم‌پلی پیچیده و طولانی نیستید و از تجربه زیبایی‌های ظاهری و شنوایی لذت می‌برید، Old man’s Journey عنوانی مناسب برای شما خواهد بود.

Rise of Insanity با وجود تیک زدن تمام عناصر سازنده بازی‌های این سبک، در آفریدن اثری خاص و متفاوت بازمانده و نتیجه اثری بسیار معمولی، بی‌روح و درعین‌حال بسیار کوتاه شده که هیچ نکته به‌یادماندنی به‌جز داستانی تقریباً جالب ندارد. با نقد و بررسی بازی Rise of Insanity همراه وی جی مگ باشید.

Rise of Insanity داستان روانشناسی به نام استفان است که روشی جدید برای افزایش ضریب هوشی کودکان اختراع کرده و در اولین قدم آن را روی پسر خود امتحان می‌کند که نتیجه خوبی ندارد. در کنار آن، استفان در حال تلاش برای معالجه باغبان خود است که دچار مشکل چند شخصیتی شده. این دو داستان موازی در دنیای کابوس مانند استفان پیش می‌روند که شامل گشت‌وگذار در خانه او، باغ و بیمارستان محل کارش است.

همان‌طور که انتظار می‌رود این محیط‌ها همگی خالی از تعامل باشخصیت‌های دیگر هستند و هدف در هر قسمت پیدا کردن راهی برای انتقال به محیط بعدی است. هرچند وقت یک‌بار صحنه‌های عجیب غریب به همراه تکنیک کهنه و نخ‌نما شده Jump Scare اتفاق می‌افتند که اگر حتی اندکی با بازی‌های ترسناک آشنا باشید، به‌جز شوک لحظه‌ای اثر خاصی بر شما ندارند. در هر قسمت نیز علاوه برگشت و گذار، اغلب اوقات نیاز به حل معمای ساده‌ای است که معمولاً خلاصه به پیدا کردن کلید و یا جسمی خاص و استفاده از آن در مکانی خاص است.

این معماها سرراست هستند و بازی آن‌چنان از گیرکردن مخاطب ترس دارد که در مواردی جواب این معماها به ‌صورت واضح روی کاغذی که در نزدیکی قرار دارد نقش بسته است. شاید تعداد اندکی معما که به تفکر خاصی نیاز دارند در بازی وجود دارد که حداقل نصف آن‌ها انتخابی هستند و برای ادامه بازی نیازی به حلشان نیست.

شاید به خاطر فاصله کم شروع این بازی با اتمام Layers of Fear بود، ولی ازنظر نگارنده شباهت عجیبی میان Rise of Insanity با Layers of Fear وجود دارد. داستان هر دو بازی اکثراً در محیطی خانه مانند اتفاق می‌افتد و اتمسفر و تکنیک‌های ترس میان آن دو مشترک هستند. حتی در حد زنگ خوردن تلفن در پایان هر قسمت که با پاسخ دادن به آن شخصیت اصلی به قسمت بعد منتقل می‌شود.

باوجود سرد و بی‌روح بودن محیط هر دو بازی، در Rise of Insanity همه‌چیز مات و رنگ‌پریده است و به‌جز لحظات اندکی، انگار فیلتری مرده و خاکستری بر محیط کشیده شده. به نظر می‌رسد که سازندگان برای آفریدن محیط انتقال‌دهنده حس و حال بازی، کمی زیاده‌روی کرده‌اند و بیش‌ازحد بازی را بی‌روح طراحی کرده‌اند. ازنظر گرافیک تکنیکی Rise of Insanity قابل‌قبول است اما بیش ‌از حد استریل و مصنوعی بودن محیط‌ها توی ذوق می‌زند.

از طرفی اصرار سازندگان به‌قرار دادن مدل‌های سه‌بعدی انسان در برخی قسمت‌های میان‌پرده مانند، به دلیل انیمشین مصنوعی و خشک مدل‌ها و این‌که تمام شخصیت‌های نشان داده‌ شده از یک مدل سه‌بعدی استفاده می‌کنند به حس و حال این میان‌پرده‌ها ضربه زده است.

در پایان چیزی که باقی می‌ماند، امید به داستان جذاب است که Rise of Insanity در این امر هم تا حدی ناموفق است. همان‌طور که در تمام این‌گونه بازی‌ها کلیشه شده، داستان در زیر انبوهی اطلاعات گنگ جانبی در قالب صداهای ضبط‌شده، نامه و یادداشت‌های مختلف و روزنامه‌ها انباشته‌شده است که در کنار آن انواع و اقسام نمایه‌های استعاری در جای‌جای بازی فروشده است.

باوجود گنگ بودن کلی داستان، دنبال کردن آن و پی بردن به شمای کلی آن باکمی دقت به گفتگوها و خواندن متون مختلف کار سختی نیست.پیچش داستانی در میانه راه تا حدی آن را جذاب می‌کند که متأسفانه با توضیح بیشتر پتانسیل این پیچش از بین می‌رود و دلیل اتفاق ناگوار پشت داستان بازی سبب افت و کمرنگ شدن تأثیر کلی آن می‌شود که باعث تأسف است. در کنار این، بازی به‌طور واضح توسط کسانی نوشته‌شده که زبان‌اصلی‌شان انگلیسی نبوده است.

اشکالات گرامری و املایی و جملات با ساختار عجیب در جای‌جای آن حضور دارند و بدتر، زیرنویس بازی در بسیاری موارد با متن خوانده‌شده توسط صداپیشه‌ها یکسان نیست! این خود سبب می‌شود که دنبال کردن داستان و غرق شدن در آن سخت‌تر شود. ازنظر صداپیشگی هم به‌جز شخصیت اصلی، بقیه آن‌چنان کار خود را خوب انجام نمی‌دهند به‌خصوص صداپیشه پسربچه داستان که بسیار مصنوعی و غیرقابل‌باور صحبت می‌کند.

Rise of Insanity بیشتر مانند یک دموی اولیه برای پروژه دانشجویی می‌ماند تا بازی کامل و آماده عرضه به بازار. زمان بسیار کوتاه آن (ما در 88 دقیقه طبق گزارش استیم بازی را تمام کردیم) بیشتر حس و حال دمویی کوتاه می‌دهد تا تجربه‌ای کامل.

کلیشه‌ای بودن بازی و انجام کارهایی که در آثاری دیگر بهتر انجام‌شده، داستانی که در نیمه‌راه به سرازیری می‌رود، گرافیک مرده و بی‌روح، معماهای بسیار ساده و به‌طور کل عدم وجود عناصر درگیر کننده سبب شده که Rise of Insanity به اثری بی‌تاثیر تبدیل شود که شاید تنها دلیل اقبال آن، داشتن قابلیت پشتیبانی از هدست های واقعیت مجازی باشد که دلیل خرید بسیاری از صاحبان این هدست های گران قیمت است که با حرص و ولع هر بازی که در واقعیت مجازی قابل تجربه باشد را خریداری می‌کنند.

نقد و بررسی بازی Rise of Insanity

در City of Brass داستان نیم‌بندی برای پس‌زمینه گیم پلی وجود دارد که در طول قسمت آموزشی توسط متون مختلفی بازگو می‌شود. شهر محل وقوع بازی، توسط پایه‌گذاران آن برای رسیدن به قدرت و ثروت توسط غول‌های چراغ جادو به حالت نامیرا درآمده است. کم‌کم این شهر که از اطراف کاملاً جدا افتاده پس از مدتی در زیر انبوهی شن مدفون‌شده است. قهرمان ‌بازی در میان پرده ابتدایی توسط مدال خاصی شهر را از زیر شن به بیرون می‌کشد و برای تصاحب ثروت انباشته‌شده به درون آن قدم می‌گذارد.

با وجود این پیش‌زمینه کوتاه، تمرکز اصلی City of Brass بر گیم پلی است نه موارد جانبی و دنبال کردن داستان خاصی. این بازی کاملاً به شاخصه‌های Rouge-like وفادار است و براساس مکانیک‌های به کار رفته در این سبک پایه‌گذاری شده است. هر مرحله به‌صورت تصادفی ساخته می‌شود و امکان ذخیره کردن پیشرفت در طول مراحل وجود ندارد.

مبارزات با استفاده از شمشیر و شلاق انجام می‌شود و در حال حاضر سیستم چند ضرب یا دفاع وجود ندارد اما به ازای آن شلاق نقش بسیار پررنگ‌تری در مبارزات و دیگر قسمت‌های بازی ایفا می‌کند. با استفاده از آن می‌توان دشمن‌ها را برای لحظات کوتاهی گیج کرد، به نزدیک خود کشید، غنائم خارج از دسترس را جمع‌آوری کرد و تله‌ها را به کار انداخت. این تله‌ها در جای‌جای مراحل قرار دارند و می‌توانند وسیله خوبی برای از بین بردن دشمن‌ها بدون درگیری باشند و البته گیرکردن در آن‌ها نیز به شخصیت اصلی آسیب می‌رساند.

از بارزترین قسمت‌های بازی در شرایط فعلی حال و هوای ظاهری آن است. معماری و شکل و شمایل شهر اصلی بازی، از ظاهر عربی دوران باستان الهام گرفته و کارتون علاالدین اثر دیزنی را به یاد می‌اندازد. گنبدهای گرد و طلایی‌رنگ، خیابان‌های پوشیده از شن و درخت‌های نخل در کنار آهنگ‌های اندک ولی گوش‌نواز با تم عربی به طرز بسیار مناسبی موفق شده‌اند تا حس و حال حضور در شهری عربی زمان باستان را انتقال دهند.

در کنار این شکل ظاهری گیم پلی قرار دارد که اولین نکته قابل اشاره سختی بسیار بالای آن است. سلامتی در بین مراحل پر نمی‌شود و در صورت کشته شدن باید از ابتدا بازی را آغاز کرد! دشمنان در طول پیشروی در مراحل کم‌کم قوی‌تر می‌شوند و هرکدام تکنیک خاصی برای مبارزه نیاز دارند. برخی فقط به نزدیک می‌دوند، برخی می‌توانند دفاع کنند و برخی از راه دور تیر شلیک می‌کنند.

در حین پیشروی در مراحل انواع و اقسام ظروف و جعبه‌های حاوی طلا وجود دارند که با جمع‌آوری آن‌ها می‌توان در مکان‌های خاصی از میان 1 تا 3 وسیله مختلف از غول چراغ جادویی خرید کرد. این وسایل به‌صورت تصادفی انتخاب می‌شوند و شامل سلاح‌های مختلف، زره‌های گوناگون و توانایی‌هایی مانند ظهور روحی که در مبارزه کمک می‌کند، از کار انداختن تله‌های مرحله و غیره هستند. برای پیشرفت نیاز است که تا حد امکان با جمع آوردی پول از این امکانات قابل‌خرید استفاده کرد.

نکته‌ای که بیشتر از همه به نظر ما آمد، سختی بیش‌ازحد بازی در حال حاضر است. با توجه به اینکه امکانات جانبی و پر شدن سلامتی فقط با خرید آیتم‌ها میسر است و در هیچ جای بازی امکان به دست آوردن آن‌ها وجود ندارد، بسیار عجیب است که در هر مرحله زمان محدودی برای تمام کردن آن وجود دارد. از همه مهم‌تر، قیمت بسیار بالای امکان پر کردن سلامتی، 1100 سکه، نیاز به گشت و گزار برای جمع آوردی طلاهای قرار شده در مرحله را ضروری می‌کند تا بتوان علاوه بر آن، امکانات دیگر را خریداری کرد.

در این حال محدود کردن زمان گشت و گزار در روال بازی تأثیر منفی بسیاری گذاشته است. به‌خصوص اینکه در برخی مراحل امکان پیدا کردن میانبر به مراحل بعدی وجود دارد که خود آن نیازمند سرکشی به قسمت‌های مختلف است. البته باید اشاره کرد که به‌محض به اتمام رسیدن زمان بازی تمام نمی‌شود ولی دشمنان قدرتمندی ظاهر می‌شوند و همه‌جا شخصیت اصلی را دنبال می‌کنند و تمامی ندارند.. مسئله دیگر عدم قرار دادن آیتم‌ها به‌صورت تصادفی برای پیدا کردن در مراحل است که خود می‌تواند تکرار مکرر بازی از اول را خسته‌کننده کند.

دربازی‌هایی مانند Binding of Isaac سازندگان به‌خوبی موفق شده بودند تا در کنار قرار دادن امکان خرید آتیم های جدید، به‌صورت مداوم به مخاطب تعدادی از این آیتم‌ها را عرضه کنند. پس در هر شروع دوباره حتی در صورت کاملاً بدشانس و ناموفق بودن در به دست آوردن پول امکان به دست آوردن موارد قابل‌توجهی از آیتم‌ها و امکانات وجود داشت. در حال حاضر در City of Brass همیشه باید در حال جمع آوردی پول برای خرید سلامتی در مراحل بالاتر باشید و نمی‌توان از خرید آیتم‌های مختلف و امتحان آن‌ها لذت برد چون همیشه نگران کم‌آوردن پول برای پر کردن سلامتی خودخواهید بود.

باوجود این نکات منفی، باید گوشزد کرد که City of Brass در حالت Early Access قرار دارد و طبیعتاً مشکلاتی در آن وجود دارد ولی آنچه در حال حاضر در دسترس قرار دارد نوید بازی Rouge-like بسیار خوبی را می‌دهد. سیستم مبارزه به‌خصوص ترکیب حرکات شمشیر با شلاق از نقاط قوت این بازی است. تأکید مبارزات در استفاده از تله‌های مختلف، درگیری‌ها را از حالت ساده خارج می‌کند و حالت استراتژیک خاصی به آن‌ها می‌بخشد. کشاندن دشمنان به مکان مناسب و پرت کردن آن‌ها توسط شلاق به درون تله از لذت‌های خاص بازی است که هیچ‌وقت قدیمی نمی‌شود! سلاح‌های مختلف نیز تأثیر خوبی در تغییر نحوه مبارزه با دشمنان می‌دهند(برای مثال یکی از این سلاح‌ها چماق چوبی است که آسیبی به کسی نمی‌رساند ولی می‌تواند دشمنان را به اطراف پرتاب کند). این سلاح‌ها در کنار آیتم‌های مختلف از موارد اصلی تازه ماندن تجربه بازی در هر بار شروع دوباره آن است. در همین زمان کوتاه از عرضه بازی سازندگان دو آپدیت برای آن ارائه کرده‌اند و به نظر می‌آید که به‌سختی در حال تلاش برای تکمیل اثر خود هستند. ما پیشرفت بازی را تحت نظرخواهیم گرفت و به‌محض عرضه آن با نقدی در خدمت شما خواهیم بود.

Observer در سال 2048 اتفاق می‌افتد. پس از همه‌گیر شدن ترکیب انسان‌ها با قطعات ماشینی، ویروسی کشنده که این قطعات را موردحمله قرار می‌دهد هزاران نفر را نابود می‌کند و بدتر از آن جنگی طولانی سراسر دنیا را برمی‌گیرد. در پی آمد این جنگ شرکتی بزرگ به نام Chiron برمی‌خیزد و به یگانه قدرت اجرایی و تولیدی تبدیل می‌شود. شخصیت اصلی بازی کارآگاه پلیس Daniel Lazarski است که در حین انجام‌ وظیفه تماسی مشکوک از جانب پسر خود دریافت می‌کند که سال‌هاست از او بی‌خبر است. او به مجتمع مسکونی پسرش می‌رود و درگیر ماجرای پیچیده قتل می‌شود. Observer همانند ترکیبی از سبک‌های Walking simulator، ترسناک و ماجرایی است که بخش اعظمی از آن به گشت‌وگذار در ساختمان مجتمع و آپارتمان‌های آن می‌گذرد. علاوه بر صحبت با افراد مختلف، Daniel به خاطر وجود قطعات ماشینی در بدن خود قدرتی دارد که اشیا بیولوژیکی و مصنوعی را اسکن کند. قابلیت مهم‌تر او البته توانایی ورود به ذهن افراد از طریق چیپ نصب‌شده در مغز آن‌هاست. همین موضوع دلیل دادن لقب Observer به این افراد است، زیرا می‌توانند با ورود به ذهن مخاطب از افکار و خاطرات و حتی احساس او خبردار شوند. در حین پیشروی در بازی، پازل‌های نه‌چندان پیچیده‌ای نیز وجود دارند که با خواندن برخی متون و دقت در محیط بدون دردسر زیادی حل می‌شوند. قسمت ترسناک بازی علاوه بر فضای عجیب‌وغریب کلی بازی، مربوط به مواقعی است که باید از دید دشمنان دور ماند زیرا در غیر این صورت مرگ در انتظار Daniel خواهد بود.

به‌جرات می‌توان گفت که قسمت اصلی بازی را لحظات نفوذ در ذهن افراد مختلف تشکیل می‌دهند. این سکانس‌ها همگی حالتی رویایی یا بهتر بگوییم کابوس مانند دارند و بسیار عجیب هستند. فضای سورئال و خفه‌کننده آن‌ها به حدی سنگین است که پس از پایان ازنظر روحی و ذهنی Daniel به‌شدت خسته می‌شود و نیازمند دریافت قرصی می‌شود که آرامش را به او برمی‌گرداند. متأسفانه این امکان برای گیمر وجود ندارد و پس از به پایان رساندن هر قسمت، مجبورید با تکیه‌بر خود به احساس گیجی و خستگی غلبه کنید (برای مدتی بازی را کنار بگذارید!). همان‌طور که انتظار می‌رود حالت رؤیا گونه اذهان افراد ترکیبی از واقعیات، احساسات، ترس‌ها و افکار شخصی آن‌هاست که حالتی استعاره مانند از حقیقت دارد که اطلاعاتی در مورد شخص در اختیار گیمر قرار می‌دهد. در همین قسمت‌ها است که نیاز به مخفی ماندن از دید دشمن‌ها پیدا می‌کنید و قسمت ترسناک بازی پررنگ‌تر می‌شود. در دیگر بخش‌های بازی و به عبارتی در دنیای واقعی، وقت گیمر صرف سرکشی به قسمت‌های مختلف مجتمع مسکونی و انجام‌وظیفه کارآگاهی شخصیت اصلی می‌شود. در این حین گیم پلی حالتی ماجرایی پیدا می‌کند و علاوه بر گفت و گو باشخصیت‌های مختلف (که اکثراً فقط صدایشان از پشت در شنیده می‌شود) وظیفه بررسی صحنه‌های جرم نیز بر عهده Daniel است. او در این قسمت‌ها با تکیه‌بر قدرت اسکن محیط برای مواد بیولوژیکی و مصنوعی اشاره‌شده، به دنبال سرنخ برای ادامه دادن داستان می‌گردد. قسمت‌های کارآگاهی، روال بازی را از حالت خشک و خسته‌کننده درمی‌آورد و در همین حین داستان را به جلو می‌برد. به‌جز مواردی خاص، اسکن کردن و خواندن متون و سرنخ‌های مختلف موجود الزامی نیستند اما اطلاعات مهمی از داستان را در اختیار مخاطب قرار می‌دهند. در مقابل اگر بیشتر پیشروی کنید با ماموریت‌های جانبی مواجه می‌شوید که به‌طور مستقیم با داستان ارتباطی ندارند اما جزئیات بسیاری داشته و از دید کیفی در سطح خوبی قرار می‌گیرند. کمی عجیب است که قسمت‌هایی به این جذابی به‌صورت انتخابی هستند و ممکن است توسط گیمر نادیده گرفته شوند.

باوجود تعداد کم مراحل مخفی‌کاری و محدود بودن آن به دقایقی چند، این دست مراحل انطباق چندانی با دیگر قسمت‌های بازی نداشته و بودنشان تاثیر خاصی در Observer ندارد. هنگامی‌که در اغلب بازی باحالت کابوس وار و کم‌رنگ شدن مرز بین رویا و واقعیت به‌خوبی حس خفگی و ترس به گیمر انتقال داده می‌شود، قرار دادن قسمت‌های مخفی‌کاری بسیار سرراست و تکراری واقعاً عجیب است و تا حدی به تجربه ناب بازی ضربه می‌زند. در این قسمت‌ها همان‌طور که بارها و بارها دیده‌ایم، دشمنی در یک مسیر ثابت در حال حرکت است و در صورت پیدا شدن توسط او با Game Over مواجه می‌شوید. مشکل دیگر Observer تغییر حالت ظاهری صفحه در هنگام استفاده از قابلیت اسکن است. در این هنگام فیلتری سبزرنگ روی تصویر قرار گرفته و همه‌چیز را تار می‌کند. تمرکز دید روی اشیا قابل اسکن آن‌ها را با هاله‌ای از سبز روشن مشخص می‌کند ولی با توجه با تار شدن صفحه در موارد بسیاری پیدا کردن راه و اشیای قابل تعامل در محیط‌های بسته سخت می‌شود. درنتیجه دائماً باید بین دید معمولی و اسکن تغییر کنید تا بتوان در محیط گشت. Observer اندکی مشکل فنی نیز دارد. در زمان تجربه بازی سه بار کاملاً سیستم هنگ کرد و حتی بستن بازی از طریق Task Manager بهبودی را حاصل نکرد. در دو مکان دیگر نیز هنگام تغییر صفحه به رنگ سفید، نمای بازی ثابت مانده و هرچند صدای شخصیت اصلی شنیده می‌شد اما تصویر حرکتی نداشت.

از نظر ظاهری سازندگان به خوبی موفق شده اند با وجود محدودیت محیط های بازی، احساس آینده وار و ماشینی شدن زندگی افراد را انتقال دهند. وجود هولوگرام های مختلف و نورهای روشن در پس زمینه مرده و آبی رنگ به خوبی حال و هوای سایبرپانک را نشان می دهد ولی از این موارد بسیار قابل تحسین تر، طراحی محیط های ذهن افراد است. استفاده از تکنیک های مختلف و نورپردازی خاص، تغییر فیزیکی محیط ها در حین حرکت در آنها نفسگیر است وبدون تجربه آنها قابل توصیف نیست. البته در این میان باید به صداگذاری قوی نیز اشاره کرد که کمک شایانی برای فضاسازی می کند. دنیای واقعی مملو از صداهای مختلف است که حس مسکونی بودن محیط را انتقال می دهد ولی در دنیای تخیلی، سازندگان دستشان باز بوده تا با استفاده از انواع افکت ها و تغییر صداها اثرگذاری این قسمت ها را دو چندان کنند. این مسئله به قدری قوی است که همانطور که اشاره شد در مواردی بر روی اعصاب گیمر تاثیر مستقیم می گذارد! در قسمت صداپیشگان، همه تقریبا خوب کار شده اند به خصوص شخصیت اصلی که توسط Rutger Hauer هنرپیشه معروف فیلم Bladerunner صدا گذاری شده است و نقش سن بالا و خستگی روحی و روانی Daniel را بی نقص ایفا می کند.

Observer استانداردی جدید برای سبک Walking Simulator است. سازندگان به‌خوبی متوجه شده‌اند که در نبود گیم‌پلی نه‌چندان پیچیده، نیاز است که با ارائه حالت بصری جذاب و قرار دادن رگه‌هایی از سبک ماجراجویی گیمر را درگیر و علاقه‌مند به ادامه بازی کند. البته در این میان داستان خوب هم کم اثر نیست ولی ترکیب این موارد با یکدیگر منجر به یکی از بهترین تجارب بازی‌های ویدئویی شده. شاید بتوان گفت که قسمت‌های رویا گونه Observer کمی بیش‌ازحد طولانی هستند. به‌خصوص به خاطر فشار روانی که بر روی مخاطب قرار می‌دهند به حدی که احتمال زیاد بعد از به پایان رساندن آن‌ها نیاز به استراحت خواهید داشت ولی در جهت مقابل می‌توان گفت که این مسئله نشان از بی‌نقص کار شدن آن‌ها دارد زیرا وظیفه خود را به‌خوبی انجام داده‌اند. در دنیای کپی کاری و DLC و تبلیغات بازی‌هایی که پس از عرضه کاملاً ناامیدکننده هستند، دیدن آثاری مانند Observer امیدی دوباره به طرفداران بازی‌ها می‌بخشد و نشان می‌دهد که چگونه می‌توان به‌خوبی از قابلیت‌های این سرگرمی، محصولی خلق کرد که به معنای واقعی هنری است. بدون شک Observer از بهترین بازی‌های ارائه‌شده در 2017 و شاید در تاریخ بازی‌های ویدیویی است.

شخصیت اصلی Perception دختری نابینا به نام Cassie است. او برای پی بردن به گذشته خود به خانه‌ای ویلایی بزرگی می‌رود و در این حین با گذشته این خانه و افرادی که در دهه‌های مختلف در آن زندگی کرده‌اند آشنا می‌شود. شاید اولین دست‌انداز در داستان عدم توضیح مناسب برای این است که چرا فردی نابینا باید به‌تنهایی به این خانه می‌رود و شروع بازی را تا حدی ناگهانی و بدون مقدمه‌چینی باقی نگه‌ می‌دارد. بازی در چند برهه زمانی این خانه انجام می‌شود که در این حین کم‌کم با داستان غم‌انگیز چند نفر از ساکنین قبلی آن آشنا می‌شوید. این کار با انتقال Cassie در طول زمان انجام می‌شود و در این حین شکل کلی خانه عوض می‌شود و همه‌چیز پس‌زمینه‌ای ماورایی به خود می‌گیرد. شاید کلمه نابینا برای شما سؤال‌برانگیز باشد. چگونه در نقش شخصیتی نابینا بازی می‌کنید؟ سازندگان برای این کار از دستگاهی استفاده کرده‌اند که در دنیای واقعی وجود دارد، دستگاهی که به شناخت محیط از طریق صدا کمک می‌کند. در حالت عادی همه‌چیز در تاریکی فرورفته و ایجاد صدا به‌طور موقت محیط را با هاله‌ای آبی‌رنگ روشن می‌کند. علاوه بر منابع طبیعی صدا مانند صدای پا و باد، Cassie می‌تواند با استفاده از ضربه عصای خود برای لحظاتی محیط را روشن کند. درحرکتی جالب که نشانه از تحقیقات سازندگان قبل از ساخت بازی دارد، تعدادی امکانات دیگر که واقعاً توسط نابینایان استفاده می‌شوند در بازی قرار دارد. یکی استفاده از گوشی همراه برای عکس گرفتن از متون و خوانده شدن آن توسط هوش مصنوعی و دیگری تماس با داوطلبان برای توصیف عکس‌های گرفته‌شده از محیط توسط فرد نابینا.

در یکی دو ساعت اولیه نحوه خاص حرکت در محیط بسیار جالب است. حس یادگیری کنار آمدن با دید بسیار محدود و موقتی و نحوه استفاده از صداها برای پیدا کردن راه به سمت هدف از نقاط قوت بازی محسوب می‌شود و واقعاً این حس را می‌دهد که در حال یادگیری محدودیت‌های نابینایان هستید. سازندگان به‌خوبی از منابع صدا برای راهنمایی گیمر استفاده می‌کنند و البته برای ترساندن او! با توجه با تاریکی مطلق و حس بیگانه بودن، محیط Perception پس‌زمینه‌ای ترسناک دارد. شنیدن صدا بدون دیدن منبع آن همیشه ترسناک است و این بازی از این قاعده مستثنا نیست. برای جلوگیری از استفاده مداوم از عصا، در صورت ایجاد صدای بیش‌ازحد Cassie توسط موجودی به نام The Presence مورد تهاجم قرار می‌گیرد و کشته می‌شود. برای فرار از دست این موجود مکان‌هایی برای مخفی شدن وجود دارد و در کنار آن خود بازی با موسیقی خاص و حتی نوشتن تذکری روی صفحه به گیمر می‌فهماند که صدای زیادی ایجاد کرده است. بهترین لحظات Perception زمانی است که در حال پیدا کردن مسیر خود هستید و درعین‌حال سعی دارید صدای زیادی ایجاد نکنید. در این لحظات ناخودآگاه تکیه‌بر حافظه و ترسیم ذهنی محیط نقش اصلی را بر عهده می‌گیرد. همه شاید به یاد داشته باشیم که در زمان بچگی سعی داشتیم با چشم‌بسته راه خود را در محیط آشنای خانه پیدا کنیم و Perception تا حد زیادی یادآور آن خاطرات است. با توجه به دید بسیار محدود و شباهت کلی اتاق‌های مختلف، خوشبختانه بازی هدف بعدی را با فشردن دکمه‌ای کاملاً مشخص می‌کند و از طرف دیگر درها و مکان‌های مخفی شدن به رنگ سبز در محیط مشخص هستند. برخلاف آنچه به نظر می‌آید، Perception در اصل نوعی Walking simulator است تا بازی ترسناک. در این راستا پس‌زمینه و داستان خانه در هر نسل به‌طور غیرمستقیم و با گوش دادن به مکالمات ضبط ‌شده و خواندن نامه‌ها و متون مختلف، هم‌چنین شنیدن سخنان افراد مختلف در حین برداشتن برخی اجسام بازگو می‌شود. در برخی موارد پازل‌های ساده‌ای که بیشتر در حد پیدا کردن رمز برای باز کردن درهای خاصی هستند نیز وجود دارند ولی در کل تأکید بر داستان‌سرایی است. داستان‌ها در کل به‌خوبی گفته می‌شوند و حالتی گنگ دارند وهمان طور که انتظارمی رود با گشت‌وگذار و دقت بیشتر در محیط داستان واضح‌تر می‌شود.

بزرگ‌ترین مشکل Perception خسته‌کننده شدن ظاهری آن پس از 1-2 ساعت است. خیره شدن به تاریکی و دیدن همه‌چیز در هاله‌ای آبی‌رنگ در بلندمدت دردسرساز می‌شود. این مسئله هم‌چنین منجرمی شود که اتاق‌های مختلف شکل مشابهی پیدا کنند و در هنگام رفت‌وآمد در خانه پیدا کردن راه درست گیج‌کننده شود. مسئله دیگر تفاوت داشتن بازی با تبلیغات اولیه آن است. تریلرهای اولیه Perception خبر از بازی‌ای در سبک ترسناک می‌دادند و همین ممکن است مخاطب را سرخورده کند. خوب یا بد، Perception در وهله اول از اصول ژانر Walking Simulator پیروی می‌کند! در این حد که می‌توان کاملاً بازی را به اتمام رساند بدون اینکه Presence را دید. هر بار که اخطار نزدیک بودن حضور آن داده شد کافی است برای مدتی کوتاه سروصدا نکرد. به‌شخصه در طول بازی کمتر از 5 بار Presence را دیدم که یک‌بار از قصد بود! همین مشکل تبدیل به پاشنه آشیل Perception شده. بازی‌های Walking Simulator در اکثر موارد بر جلوه بصری و داستان قوی تکیه می‌کنند، ولی Perception به خاطر موضوع خاص خود یکی از این موارد را ندارد و در مورد دیگر در حد معمولی عمل می‌کند. به‌عبارت‌دیگر داستان آن قدرت کشیدن بار کل بازی را نداشته و نحوه داستان‌سرایی گنگ نیز کمک چندانی به این مسئله نمی‌کند. پی بردن به جزییات داستان نیاز به گشت‌وگذار در خانه و استفاده کردن از اشیا مختلف و پیدا کردن گفت‌وگوهای ضبط‌شده دارد که با وجود حالت خاص گرافیکی چندان جذاب نیست. از دست دادن این موارد در حین حرکت در خانه بسیار ساده است چون همه‌چیز شکل و رنگ‌بندی یکسانی دارد.

نظر دادن در مورد قدرت گرافیکی Perception کاری غیرممکن است. با توجه به موضوع خاص آن نمی‌توان چندان به یکنواخت بود گرافیک بازی خرده گرفت، ولی شاید بهتر بود تا سازندگان تلاش بیشتری برای بیرون آوردن گرافیک از حالت یکنواخت و مرده می‌کردند. بااین‌وجود نحوه انتقال حس نابینایان از محیط اطراف تا حد مناسبی موفقیت‌آمیز بوده و می‌تواند مخاطب را در جای فرد نابینا و چگونگی نحوه تعامل او با محیط اطراف قرار دهد. در مقابل همان‌طور که انتظار می‌رود صداگذاری بازی بسیار مهم‌تر است و دقت زیادی به آن شده. صدای حرکت بر سطوح مختلف، صداهای ایجادشده توسط منابع گوناگون و انتقال این صداها به جنبه بصری از نقاط قوت Perception است. چگونگی روشن شدن موقتی محیط در اثر صداهای ایجادشده بسیار جالب است و بازیکن کم‌کم در طول بازی یاد می‌گیرد از آن برای حرکت در مسیر استفاده کند. ازنظر صداپیشگی هم همه کار خود را خوب انجام داده‌اند ولی مسئله‌ای که آزاردهنده است خونسردی Cassie در مقابل اتفاقات ماورایی و عجیب‌وغریب اطراف است. این مسئله همیشه نگارنده را آزار می‌دهد که در داستان‌های که در دنیای عادی و قابل ملموس اتفاق می‌افتند، شخصیت اصلی عکس‌العمل چندانی به اتفاقات غیرمعمول اطراف نشان نمی‌دهد. این مسئله سبب می‌شود که مخاطب نتواند باشخصیت اصلی هم ذات پنداری کند و از تأثیر داستان کم می‌کند. برای مثال Cassie خیلی عادی و ساده این مسئله را که در طول زمان‌های مختلف حرکت می‌کند می‌پذیرد، انگار که این اتفاقات برایش روزمره است!

مهم‌ترین اشتباه سازندگان Perception، تصمیم نگرفتن درباره روند پیشروی بازی است. به نظر می‌آید که آن‌ها نتوانسته‌اند تصمیم بگیرند که بازی ترسناک است یا Walking Simulator، پس مکانی در میان این دو انتخاب کرده‌اند که متأسفانه سبب ضعف آن در هر دو قسمت شده است. در مقابل به نظر می‌آید که موفق نشده‌اند ایده بازی کردن در نقش فردی نابینا را از ایده اولیه فراتر ببرند. شاید این جمله خالی از احساس به نظر بیاید ولی نابینا بودن و ندیدن جذاب و سرگرم‌کننده نیست! این از بزرگ‌ترین تأسف‌ها برای بازی است که ایده اولیه جذابش تا حدی هدر رفته. با این ‌وجود داستان Perception در کنار گیم پلی خاص آن می‌تواند تا چند ساعتی که برای تمام کردنش نیاز است شما را سرگرم کند و شاید همین خاص بودن دلیل خوبی برای امتحان آن باشد. فقط قبل از ورود بدانید که دقیقاً با چه عنوانی طرف هستید تا ناامید نشوید.

[mks_button size=”small” title=”Perception به صورت رسمی توسط سازنده برای نقد در اختیار VGMAG قرار گرفت.” style=”squared” url=”” target=”_blank” bg_color=”#dd3333″ txt_color=”#FFFFFF” icon_type=”fa” nofollow=”1″] ]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-perception/feed/ 2 https://vgmag.ir/reviews/%d9%82%d8%af%d9%85-%d8%b2%d8%af%d9%86-%d9%86%d8%a7%d9%82%d8%b5-%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-waking-the-glares/ https://vgmag.ir/reviews/%d9%82%d8%af%d9%85-%d8%b2%d8%af%d9%86-%d9%86%d8%a7%d9%82%d8%b5-%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-waking-the-glares/#respond Mon, 27 Mar 2017 06:35:30 +0000 http://vgmag.ir/?p=45340 نقد و بررسی Waking the Glares

سبک Walking simulator در چند سال اخیر یه یکی از سبک‌های اصلی بازی‌های ویدئویی تبدیل‌شده.  بازی‌های Walking simulator  معمولا اول شخص هستند و پازل‌های ساده‌ای در خود دارند ولی عنصر اصلی‌شان، بازگو کردن داستان است. باگذشت زمان و با وجود بازخورد منفی بازیکنان در مقابل این‌گونه آثار، این روزها سبک Walking simulator  کاملا جا افتاده و مورد قبول مخاطب‌ها قرار گرفته. Waking the Glares از جدیدترین بازی‌های این سبک است. قسمت اول و دوم این عنوان به‌تازگی روی استیم عرضه‌شده است و متاسفانه باید گفت که شروع مناسبی نداشته.

Waking the Glares از زاویه دید اول شخص دنبال می‌شود. شما در نقش شخصیتی بی‌نام از دنیایی به دنیای دیگر می‌روید و برخی اوقات معماهایی ساده را حل می‌کنید تا به قسمت بعد پیش روی کنید. شاید بزرگ‌ترین نکته مثبت Waking the Glares این باشد که هر دنیا با دیگری کاملا متفاوت است. در ابتدا قدم به شهری فرو رفته در برف می‌گذارید و به خانه‌ای در انتهای خیابان می‌روید. در قسمت بعد در محله‌ای با خانه‌ای ویلایی که در هوا معلق است قدم می‌زنید و در قسمت پایانی، در شهری با حال و هوای پاریس در میان شخصیت‌هایی که همه عروسک هستند به دنبال حل معما هستید. معماها از حالت بسیار ساده که محدود به استفاده از یک شی روی شی دیگر است شروع می‌شوند و در قسمت پایانی تا حدی پیچیده شده و بازی‌های کلاسیک ژانر ماجراجویی را به یاد می‌آورند. در میان گشت و گذار شما در هر مرحله، دیالوگ‌هایی توسط یک گوینده گفته می‌شود که شاید اطلاعاتی در مورد داستان در اختیار بگذارند. دلیل گفتن «شاید» این است که این جملات به نظر نمی‌آید داستان خاصی را دنبال کنند! Waking the Glares شاید بیش‌ازحد از روال معمول بازی‌های هم سبک خود پیروی می‌کند و در کمتر از 2 ساعت به پایان می‌رسد.

بررسی بازی‌هایی که در شاخه Walking simulator قرار می‌گیرند به صورت معمول سخت است و این کار در مورد Waking the Glares سخت‌تر همیشه است. معمولا این بازی‌ها حاوی گرافیک چشم‌نواز، داستان درگیر کننده، معماهای جذاب و یا ترکیبی از این سه هستند. متاسفانه Waking the Glares در هیچ‌کدام از این سه توانا نیست. داستان خاصی در بازی، حداقل در قسمت عرضه‌شده قابل‌درک نیست. شاید در پی جملات گنگ داستانی گفته‌شده ولی حقیر از درک آن بازمانده‌ام. معماها تا انتهای بازی نکته خاصی نداشتند و بیشتر به گشتن جای جای مرحله و نزدیک شدن به همه اشیا برای امتحان اینکه قابل کلیک هستند یا خیر خلاصه می‌شود. فقط در پایان تا حدی شما برای حل معماها نیاز به تفکر دارید که البته بسیار ساده و محدود است. بدون این دو رکن، فقط جنبه گرافیکی باقی می‌ماند. بسیاری از بازی‌های Walking simulator  با ارائه محیط‌های زیبا و چشم‌نواز بازیکن را از خسته شدن بازمی‌دارند و او را به ادامه بازی ترغیب می‌کنند. متأسفانه Waking the Glares در قسمت فنی و هنری گرافیک شبیه بازی‌های پنج سال پیش است. بافت‌های بی‌کیفیت، انیمیشن‌های نه چندان طبیعی و ترکیب رنگی مرده و خشک نمی‌تواند ازنظر بصری توجه گیمر را به خود جلب کند. نکته امیدوارکننده، پایان بازی است که نوید قسمت بعدی هیجان‌انگیزتری را می‌دهد.

در پایان باید به این مسئله پرداخت که متاسفانه Waking the Glares نمی‌تواند در این قسمت ناقص اولیه، گیمر را به سمت خود جذب کند.دیدن جمله To be continued در پایان بازی، فقط بر احساس ناامیدی از تجربه ای ناقص و نه چنداد جذاب تاکید می کند. شاید بهتر بود که سازندگان صبر می کردند و همه قسمت ها را یک‌جا عرضه می کردند. با این وجود باید بود و دید تا در قسمت های بعدی روال کار چگونه پیش می‌رود.